natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με την απόφαση της 12ης Οκτωβρίου 2010 (εφεξής «απόφαση περί κινήσεως της διαδικασίας»), η Επιτροπή κίνησε την επίσημη διαδικασία έρευνας σύμφωνα με το άρθρο 108 παράγραφος 2 της Συνθήκης, σχετικά με την απαλλαγή από τον δημοτικό φόρο ακίνητης περιουσίας για τα ακίνητα που χρησιμοποιούνται από μη εμπορικές οντότητες για ειδικούς σκοπούς και σε σχέση με το άρθρο 149, εδάφιο τέταρτο, του Κωδικοποιημένου κειμένου για τους φόρους εισοδήματος [4].
By decision of 12 October 2010 (hereinafter ‘the decision initiating the procedure’) the Commission initiated the formal investigation procedure laid down in Article 108(2) of the Treaty in respect of the municipal real estate tax exemption granted to real estate used by non-commercial entities for specific purposes and in respect of Article 149(4) TUIR [4].
Η απόφαση περί κινήσεως της διαδικασίας, με την οποία η Επιτροπή καλούσε τα ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν παρατηρήσεις, δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης [5] της 21ης Δεκεμβρίου 2010.
On 21 December 2010, the decision initiating the procedure was published in the Official Journal of the European Union [5], inviting interested parties to submit their comments.
Στο διάστημα από τις 21 Ιανουαρίου 2011 έως τις 4 Απριλίου 2011, η Επιτροπή έλαβε παρατηρήσεις σχετικά με την απόφαση περί κινήσεως της διαδικασίας από τα 80 ενδιαφερόμενα μέρη που απαριθμούνται στο παράρτημα 1 της παρούσας απόφασης.
Between 21 January and 4 April 2011, the Commission received comments on the decision initiating the procedure from 80 interested parties, which are listed in Annex 1 to this Decision.
Με επιστολή της 2ας Μαρτίου 2011, η Επιτροπή έλαβε από την Ιταλία παρατηρήσεις σχετικά με την απόφαση κινήσεως της διαδικασίας.
By letter of 2 March 2011, the Commission received comments from Italy on the decision initiating the procedure.
Εν συνεχεία, η Επιτροπή διαβίβασε τις παρατηρήσεις των ενδιαφερομένων τρίτων μερών στις ιταλικές αρχές, οι οποίες υπέβαλαν τις σχετικές παρατηρήσεις τους στις 10 Ιουνίου 2011.
The Commission then forwarded the third parties' comments to the Italian authorities, which submitted their reactions on 10 June 2011.
Στις 19 Ιουλίου 2011, διεξήχθη μια σύσκεψη τεχνικού περιεχομένου μεταξύ των ιταλικών αρχών και των υπηρεσιών της Επιτροπής.
On 19 July 2011, a technical meeting was held between the Italian authorities and the Commission.
Με επιστολή της 15ης Φεβρουαρίου 2012, η Ιταλία κοινοποίησε στην Επιτροπή την πρόθεσή της να θεσπίσει νέα νομοθεσία σχετικά με τον δημοτικό φόρο ακίνητης περιουσίας και ανακοίνωσε ότι, από 1ης Ιανουαρίου 2012, ο δημοτικός φόρος ακίνητης περιουσίας είχε αντικατασταθεί από τον ενιαίο φόρο ακίνητης περιουσίας (εφεξής «IMU»).
By letter dated 15 February 2012, Italy informed the Commission of its intention to adopt new legislation concerning the municipal real estate tax and announced that ICI had been replaced by the Imposta Municipale Propria (hereinafter ‘IMU’) as of 1 January 2012.
Μετά την έγκριση από την Ιταλία του νόμου αριθ. 27 της 24ης Μαρτίου 2012, ο οποίος προέβλεπε, μεταξύ άλλων, νέες διατάξεις για την απαλλαγή από τον ενιαίο φόρο ακίνητης περιουσίας για τις μη εμπορικές οντότητες που αναπτύσσουν ειδικές δραστηριότητες, μεταθέτοντας τον καθορισμό μιας σειράς ζητημάτων σε μεταγενέστερο εκτελεστικό μέτρο, η Επιτροπή, στις 16 Μαΐου 2012, απέστειλε προς τις ιταλικές αρχές αίτημα παροχής πληροφοριών.
Following Italy’s adoption of Law No 27 of 24 March 2012, which included new provisions on the IMU exemption for non-commercial entities performing specific activities but left a number of aspects to be defined in future implementing legislation, the Commission sent the Italian authorities a request for information on 16 May 2012.
Με επιστολή της 5ης Σεπτεμβρίου 2012, η Ιταλία διαβίβασε στην Επιτροπή τις πληροφορίες που ζητήθηκαν, καθώς και τις θέσεις της επί των παρατηρήσεων των ενδιαφερόμενων τρίτων, οι οποίες της είχαν αποσταλεί στις 6 Ιουλίου 2012.
By letter dated 5 September 2012, Italy provided the Commission with the information requested and also its comments on the third parties’ observations forwarded to it on 6 July 2012.
Εν συνεχεία, με επιστολή της 21ης Νοεμβρίου 2012, οι ιταλικές αρχές απέστειλαν στην Επιτροπή αντίγραφο του εκτελεστικού κανονισμού για τον ενιαίο φόρο ακίνητης περιουσίας, ο οποίος εγκρίθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2012.
Subsequently, by letter of 21 November 2012, the Italian authorities sent the Commission a copy of the IMU implementing regulation adopted on 19 November 2012.
Απαλλαγή από τον δημοτικό φόρο ακίνητης περιουσίας για τις μη εμπορικές οντότητες
Municipal real estate tax exemption for non-commercial entities
Το 1992 οι ιταλικές αρχές θέσπισαν έναν δημοτικό φόρο ακίνητης περιουσίας (ICI).
In 1992 the Italian authorities introduced a municipal tax on real estate (ICI).
Όπως προβλέπεται στο νομοθετικό διάταγμα αριθ. 504 της 30ής Δεκεμβρίου 1992, υποκείμενοι στον φόρο ήταν όλα τα φυσικά και νομικά πρόσωπα που είχαν στην κατοχή τους ακίνητα (ως ιδιοκτησία, δικαίωμα επικαρπίας, χρήσης, κατοικίας ή εμφυτεύσεως).
As laid down in Legislative Decree No 504 of 30 December 1992, all physical and legal persons that were in possession of real estate (for reasons of ownership, right of usufruct, use, occupancy or leasehold) were liable for the tax.
Ο φόρος έπρεπε να καταβάλλεται τόσο από μόνιμους όσο και από μη μόνιμους κατοίκους, ανεξάρτητα από τη χρήση του ακινήτου, και υπολογιζόταν με βάση την αντικειμενική αξία του κτιρίου.
The tax was payable by both residents and non-residents, irrespective of the use made of the real estate, and it was calculated on the basis of the cadastral value.
Κατά την έννοια του άρθρου 7 εδάφιο πρώτο στοιχείο θ) του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 504/92, τα ακίνητα που χρησιμοποιούνται από μη εμπορικές οντότητες οι οποίες παρέχουν υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας, υγείας, εκπαίδευσης και στέγασης, καθώς και πολιτιστικές, ψυχαγωγικές, αθλητικές, θρησκευτικές και λατρευτικές δραστηριότητες, απαλλάσσονται από τον δημοτικό φόρο ακίνητης περιουσίας.
According to Article 7(1)(i) of Legislative Decree No 504/92, real estate used by non-commercial entities exclusively for social assistance, welfare, health, educational and accommodation services and cultural, recreational, sports and religious activities was exempted from ICI.
Κατά την έννοια του άρθρου 7 εδάφιο 2α του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 203 [6] της 30ής Σεπτεμβρίου 2005, η απαλλαγή βάσει του άρθρου 7 εδάφιο πρώτο στοιχείο θ) του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 504/92, ίσχυε για τις δραστηριότητες που απαριθμούνται στο ίδιο στοιχείο, ακόμη και εάν ήταν εμπορικής φύσεως.
According to Article 7(2a) of Decree Law No 203 of 30 September 2005 [6], the exemption provided for by Article 7(1)(i) of Legislative Decree No 504/92 was applicable to the activities listed there, even if they were of a commercial nature.
Το άρθρο 39 του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 223 [7] της 4ης Ιουλίου 2006 προέβλεπε ότι η απαλλαγή θα ίσχυε μόνον υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω δραστηριότητες δεν θα είχαν αποκλειστικά εμπορικό χαρακτήρα.
According to Article 39 of Decree Law No 223 of 4 July 2006 [7], this exemption applied only if the activities in question were not exclusively of a commercial nature.
Οι ιταλικές αρχές διευκρίνισαν ότι η απαλλαγή από τον δημοτικό φόρο ακίνητης περιουσίας σύμφωνα με το άρθρο 7 εδάφιο πρώτο στοιχείο θ), ίσχυε μόνον εφόσον συνέτρεχαν, σωρευτικά, δύο προϋποθέσεις:
The Italian authorities explained that the municipal real estate tax exemption provided for by Article 7(1)(i) applied only if two cumulative conditions were met:
i. το ακίνητο έπρεπε να χρησιμοποιείται από μη εμπορικές οντότητες [8].
i. the real estate must be used by non-commercial entities [8].
Ο νόμος ορίζει ως μη εμπορικές οντότητες τους δημόσιους και ιδιωτικούς οργανισμούς πλην των εταιρειών, οι οποίοι δεν έχουν ως αποκλειστικό ή κύριο σκοπό την άσκηση εμπορικών δραστηριοτήτων·
The law defines non-commercial entities as public and private entities that are not companies and whose activities are not exclusively or primarily commercial;
το ακίνητο έπρεπε να χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την εκτέλεση των δραστηριοτήτων που απαριθμούνται στο άρθρο 7 εδάφιο πρώτο στοιχείο θ).το ακίνητο έπρεπε να χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την εκτέλεση των δραστηριοτήτων που απαριθμούνται στο άρθρο 7 εδάφιο πρώτο στοιχείο θ).
the real estate must be used exclusively for performing the activities listed in Article 7(1)(i).
Με την εγκύκλιο αριθ. 2/DF της 26ης Ιανουαρίου 2009, οι ιταλικές αρχές διευκρίνισαν ποιες οντότητες θα μπορούσαν να θεωρηθούν μη εμπορικές και τα χαρακτηριστικά που έπρεπε να παρουσιάζουν οι εκτελούμενες δραστηριότητές τους για να δικαιούνται την εν λόγω απαλλαγή.
In Circular 2/DF of 26 January 2009, the Italian authorities clarified which entities could be considered non-commercial and the characteristics required of the activities performed by these entities for entitlement to the exemption.
Η εγκύκλιος υπενθύμιζε ότι οι μη εμπορικές οντότητες μπορούν να είναι είτε δημόσιες είτε ιδιωτικές.
The Circular stated that non-commercial entities could be both public and private.
Πιο συγκεκριμένα, δημόσιες μη εμπορικές οντότητες θεωρούντο τα ακόλουθα πρόσωπα: το κράτος, οι περιφέρειες, οι επαρχίες, οι δήμοι, τα εμπορικά επιμελητήρια, οι υγειονομικές υπηρεσίες, οι δημόσιοι οργανισμοί που έχουν συσταθεί αποκλειστικά με σκοπό την παροχή υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας, περίθαλψης και υγείας, οι μη οικονομικοί δημόσιοι οργανισμοί, τα ιδρύματα κοινωνικής πρόνοιας και περίθαλψης, τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά ιδρύματα και οι δημόσιες επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών (πρώην IPAB).
Specifically, the following were considered to be public non-commercial entities: the State, regions, provinces, municipalities, chambers of commerce, health agencies, public bodies set up exclusively for welfare, assistance and health purposes, non-economic public entities, welfare and assistance bodies, universities and research institutes, and special public service bodies (the former ‘IPAB’).
Μεταξύ των παραδειγμάτων ιδιωτικών μη εμπορικών οντοτήτων που αναφέρονται στην εγκύκλιο, συγκαταλέγονται: οι σύλλογοι, τα ιδρύματα και οι επιτροπές, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ), οι ερασιτεχνικοί αθλητικοί σύλλογοι, οι οργανώσεις εθελοντών, οι οντότητες που χαρακτηρίζονται από φορολογική άποψη ως μη κερδοσκοπικές οργανώσεις κοινής ωφέλειας (Onlus) και τα εκκλησιαστικά ιδρύματα της Καθολικής Εκκλησίας και άλλων θρησκευμάτων.
Examples of private non-commercial bodies given in the Circular include the following: associations, foundations, committees, NGOs, amateur sports clubs, voluntary service organizations, bodies classified for tax purposes as non-profit organisations (‘ONLUS’) and ecclesiastical bodies belonging to the Catholic Church and other religious denominations.
Η εγκύκλιος διευκρίνιζε επίσης ότι οι αναπτυσσόμενες δραστηριότητες στα ακίνητα που απαλλάσσονταν από τον δημοτικό φόρο ακίνητης περιουσίας δεν θα έπρεπε να διατίθενται στην αγορά [9] ή ότι θα έπρεπε να αναπτύσσονται προκειμένου να ανταποκρίνονται σε κοινωνικά σημαντικές ανάγκες, τις οποίες δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν πάντα οι δημόσιες δομές ούτε οι ιδιωτικοί εμπορικοί φορείς.
The Circular also specified that the activities performed in the real estate exempt from ICI should not be available on the market [9] - i.e. they should be carried on to satisfy social needs that were not always met by public structures or private commercial operators.
Η εγκύκλιος περιείχε μια σειρά κριτηρίων για καθεμία από τις δραστηριότητες που απαριθμούνταν στο άρθρο 7 εδάφιο πρώτο στοιχείο θ), τα οποία κριτήρια επέτρεπαν να καθοριστεί πότε καθεμία από τις δραστηριότητες αυτές μπορούσε να θεωρηθεί μη αποκλειστικά εμπορικού χαρακτήρα [10].
The Circular contained a number of criteria for each of the activities listed in Article 7(1)(i), which helped to establish when each of them should be considered not exclusively of a commercial nature [10].
Από 1ης Ιανουαρίου 2012, ο δημοτικός φόρος ακίνητης περιουσίας αντικαταστάθηκε από τον ενιαίο φόρο ακίνητης περιουσίας.
The ICI was replaced by the IMU as of 1 January 2012.
Το 2012 τροποποιήθηκαν επίσης οι διατάξεις σχετικά με τον δημοτικό φόρο ακίνητης περιουσίας για τις μη εμπορικές οντότητες, όπως επεξηγείται στην ενότητα 5.
The rules on the municipal real estate tax for non-commercial entities were also amended in the course of 2012, as explained in Section 5.
Άρθρο 149 του Κωδικοποιημένου κειμένου για τους φόρους εισοδήματος
Article 149 of the Income Tax Code
Το άρθρο 149 βρίσκεται στον Τίτλο II, Κεφάλαιο III, του Κωδικοποιημένου κειμένου για τους φόρους εισοδήματος (TUIR).
Article 149 comes under Title II, Chapter III of the Income Tax Code (TUIR).
Ο Τίτλος II περιέχει διατάξεις σχετικά με τον φόρο εισοδήματος των εταιρειών και το Κεφάλαιο III καθορίζει τις φορολογικές διατάξεις που εφαρμόζονται στις μη εμπορικές οντότητες, όπως οι κανόνες για τον υπολογισμό της φορολογικής βάσης και για τη φορολόγησή τους [11].
Title II lays down the rules on corporate tax and Chapter III lays down the tax provisions applicable to non-commercial entities, such as the rules for calculating the taxable base and the rules on the rates of taxation [11].
Το άρθρο 149 προσδιορίζει τους όρους που μπορούν να οδηγήσουν στην απώλεια του «χαρακτήρα μη εμπορικής οντότητας».
Article 149 identifies the conditions that can trigger the loss of an entity’s ‘non-commercial status’.
Ειδικότερα, το άρθρο 149 εδάφιο πρώτο του Κωδικοποιημένου κειμένου για τους φόρους εισοδήματος ορίζει ότι μια μη εμπορική οντότητα χάνει τον εν λόγω χαρακτηρισμό εάν ασκεί κυρίως εμπορική δραστηριότητα για μια πλήρη φορολογική περίοδο.
In particular, Article 149(1) TUIR states that a non-commercial body will lose that status if it carries on chiefly commercial activities during an entire tax period.
Το άρθρο 149 εδάφιο δεύτερο του Κωδικοποιημένου κειμένου για τους φόρους εισοδήματος καθορίζει τον «εμπορικό χαρακτήρα» της οντότητας με όρους, για παράδειγμα, υπερίσχυσης των εισοδημάτων που προέρχονται από εμπορικές δραστηριότητες σε σχέση με τα θεσμοθετημένα έσοδα, καθώς και με όρους υπερίσχυσης των πάγιων στοιχείων που συνδέονται με την εμπορική δραστηριότητα σε σχέση με τις λοιπές δραστηριότητες [12].
Article 149(2) TUIR defines an entity’s ‘commercial status’ in terms of more income being derived from commercial activities than from institutional revenue and in terms of higher value of fixed assets related to commercial activities than to other activities [12].
Η νομική μορφή που επιλέγουν οι εν λόγω οντότητες δεν επηρεάζει επ’ ουδενί την απώλεια του «χαρακτήρα μη εμπορικής οντότητας».
The legal form adopted by the entities in question has no influence on the loss of their ‘non-commercial status’.
Το άρθρο 149 εδάφιο τέταρτο του Κωδικοποιημένου κειμένου για τους φόρους εισοδήματος ορίζει ότι οι προαναφερθείσες διατάξεις (ήτοι το άρθρο 149 εδάφιο πρώτο και δεύτερο) δεν ισχύουν για εκκλησιαστικά ιδρύματα αστικού χαρακτήρα που έχουν αναγνωρισθεί ως νομικά πρόσωπα και ερασιτεχνικούς αθλητικούς συλλόγους.
Article 149(4) TUIR states that the above provisions (i.e. Article 149(1) and (2) TUIR) do not apply to ecclesiastical bodies that have been granted civil law status or to amateur sports clubs.
Η Επιτροπή κίνησε την επίσημη διαδικασία έρευνας όσον αφορά την απαλλαγή από τον δημοτικό φόρο ακίνητης περιουσίας (απαλλαγή από τον ICI) για τα ακίνητα που χρησιμοποιούνται από μη εμπορικές οντότητες για ειδικούς σκοπούς, καθώς το μέτρο φαινόταν να πληροί τις προϋποθέσεις για να θεωρηθεί κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της Συνθήκης.
The Commission initiated the formal investigation procedure into the municipal real estate tax exemption (ICI exemption) for real estate used by non-commercial entities for specific purposes because it seemed to qualify as state aid within the meaning of Article 107(1) of the Treaty.
Ομοίως, η Επιτροπή κίνησε την επίσημη διαδικασία έρευνας όσον αφορά το άρθρο 149 εδάφιο τέταρτο του Κωδικοποιημένου κειμένου για τους φόρους εισοδήματος, το οποίο ορίζει ότι οι διατάξεις που αφορούν την απώλεια του χαρακτήρα μη εμπορικής οντότητας δεν εφαρμόζονται στα εκκλησιαστικά ιδρύματα και στους ερασιτεχνικούς αθλητικούς συλλόγους.
The Commission likewise initiated the formal investigation procedure into Article 149(4) TUIR, according to which the provisions on loss of non-commercial status do not apply to ecclesiastical bodies and amateur sports clubs.
Προκειμένου να διαπιστωθεί εάν τα εν λόγω μέτρα ήταν επιλεκτικά, σύμφωνα με την πάγια νομολογία [13], η Επιτροπή προσδιόρισε καταρχάς για κάθε μέτρο το φορολογικό σύστημα αναφοράς, εξετάζοντας εν συνεχεία εάν το μέτρο συνιστά παρέκκλιση από το εν λόγω σύστημα και, σε αυτήν την περίπτωση, εάν η εν λόγω παρέκκλιση δικαιολογείται από «τη φύση και τη γενική οικονομία» του φορολογικού συστήματος.
To assess whether the measures at issue were selective, in line with established case law [13], the Commission first identified the reference tax system for each measure and then considered whether the measure departed from that system and, if so, whether it was justified by the nature and general structure of the tax system.
Όσον αφορά την απαλλαγή από τον δημοτικό φόρο ακίνητης περιουσίας, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το σύστημα αναφοράς για την αξιολόγηση του εν λόγω μέτρου ήταν ο ίδιος ο δημοτικός φόρος ακίνητης περιουσίας.
As regards the ICI exemption, the Commission concluded that the reference system for assessing the measure in question was ICI itself.
Δεδομένου ότι χορηγούσε απαλλαγή σε μη εμπορικές οντότητες που χρησιμοποιούσαν τα ακίνητα για συγκεκριμένες δραστηριότητες, ορισμένες εκ των οποίων θεωρήθηκαν οικονομικές, το εν λόγω μέτρο συνιστούσε παρέκκλιση από το σύστημα αναφοράς (το οποίο προέβλεπε ότι κάθε νομικό πρόσωπο με ιδιόκτητο ακίνητο όφειλε να καταβάλλει τον αντίστοιχο δημοτικό φόρο, ανεξαρτήτως της χρήσης του ακινήτου).
By granting an exemption to non-commercial entities using their real estate for specific activities, some of them deemed to be economic, the measure departed from the reference system (according to which every legal person in possession of real estate must pay the corresponding municipal tax, irrespective of what it was used for).
Η χορήγηση απαλλαγής αποκλειστικά σε μη εμπορικές οντότητες που ασκούσαν πολύ συγκεκριμένες δραστηριότητες με καθορισμένη κοινωνική αξία δεν θεωρήθηκε δικαιολογημένη από «τη φύση και τη γενική οικονομία» του ιταλικού συστήματος σε σχέση με τον δημοτικό φόρο ακίνητης περιουσίας.
Granting an exemption only to non-commercial entities that performed specific activities with a certain social value was not considered to be justified by the nature and general structure of the Italian system for municipal real estate tax.
Όσον αφορά το άρθρο 149 εδάφιο τέταρτο του Κωδικοποιημένου κειμένου για τους φόρους εισοδήματος, η Επιτροπή προσδιόρισε τους φόρους εισοδήματος ως σύστημα αναφοράς.
As regards Article 149(4) TUIR, the Commission identified income tax as the reference system.
Η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το μέτρο ήταν, εκ πρώτης όψεως, επιλεκτικό μέτρο, αφής στιγμής φαινόταν να παρέχει τη δυνατότητα –αλλά μόνον στα εκκλησιαστικά ιδρύματα και στους ερασιτεχνικούς αθλητικούς συλλόγους– της διατήρησης του καθεστώτος μη εμπορικής οντότητας ακόμη και σε περίπτωση που έπαυαν να θεωρούνται πλέον μη εμπορικές οντότητες.
The Commission concluded that the measure was, at first sight, selective, since it seemed to offer the possibility – but only to ecclesiastical bodies and amateur sports clubs - to maintain their non-commercial status, even though they were no longer considered to be non-commercial entities.
Ένα παρόμοιο μέτρο δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί βάσει των αρχών που διέπουν το ιταλικό φορολογικό σύστημα.
Such a measure could not be justified on the basis of the underlying principles of the Italian tax system.
Οι ιταλικές αρχές δεν είχαν παράσχει πληροφορίες που να αποδεικνύουν ότι τα εν λόγω μέτρα πληρούσαν τους όρους της απόφασης του Δικαστηρίου στην υπόθεση Altmark [14].
The Italian authorities had not provided information showing that the measures in question met the conditions of the Altmark case law [14].
Αφ’ης στιγμής φαινόταν να πληρούνται τα κριτήρια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της Συνθήκης, τα μέτρα φαινόταν ότι συνιστούσαν κρατικές ενισχύσεις.
Since all the other criteria under Article 107(1) of the Treaty seemed to be met, the measures appeared to involve state aid.
Όσον αφορά το συμβιβάσιμο, δεν προέκυπτε ότι οι διατάξεις του άρθρου 107παράγραφος 2 της Συνθήκης εφαρμόζονταν στα εν λόγω μέτρα.
As regards compatibility, Article 107(2) of the Treaty did not appear to apply to the measures.
Επίσης, ούτε οι εξαιρέσεις που προέβλεπε το άρθρο 107 παράγραφος 3, φαινόταν να έχουν εφαρμογή, πλην του άρθρου 107 παράγραφος 3 στοιχείο δ), σχετικά με την προώθηση του πολιτισμού και τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς.
Moreover, none of the exceptions under Article 107(3) seemed to apply, except for Article 107(3)(d) on the promotion of culture and heritage conservation.
Πράγματι, η Επιτροπή θεώρησε ότι, όσον αφορά την απαλλαγή από τον δημοτικό φόρο ακίνητης περιουσίας, η εν λόγω εξαίρεση θα μπορούσε να εφαρμοσθεί στις μη εμπορικές οντότητες που ανέπτυσσαν ειδικές δραστηριότητες αποκλειστικά στον εκπαιδευτικό, πολιτιστικό και ψυχαγωγικό τομέα.
Indeed, as regards the ICI exemption, the Commission considered that this exception could have been applied to specific activities performed by non-commercial entities performing exclusively educational, cultural and recreational activities.
Τέλος, η Επιτροπή δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο ορισμένες δραστηριότητες να μπορούσαν να ταξινομηθούν ως υπηρεσίες γενικού οικονομικού συμφέροντος σύμφωνα με το άρθρο 106 παράγραφος 2 της Συνθήκης.
Finally, the Commission did not rule out the possibility that certain activities might be classified as services of general economic interest in accordance with Article 106(2) of the Treaty.
Ωστόσο, οι ιταλικές αρχές δεν είχαν παράσχει καμία πληροφορία που να επέτρεπε την αξιολόγηση του συμβιβάσιμου των εν λόγω μέτρων με την εσωτερική αγορά.
The Italian authorities had not, however, provided any information allowing it to assess the compatibility of the measures in question with the internal market.
Συνεπώς, η Επιτροπή διατηρούσε αμφιβολίες όσον αφορά το συμβιβάσιμο των μέτρων με την εσωτερική αγορά και, σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999 της 22ας Μαρτίου 1999, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου 93 της Συνθήκης ΕΚ [15], αποφάσισε να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας, καλώντας την Ιταλία και τα λοιπά ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους.
Consequently, the Commission had doubts as to the compatibility of the measures with the internal market and, in accordance with Article 4(4) of Council Regulation (EC) No 659/1999 of 22 March 1999 laying down detailed rules for the application of Article 93 of the EC Treaty [15], it decided to initiate the formal investigation procedure, inviting Italy and other interested parties to submit their comments.
Σύμφωνα με την Επιτροπή, τόσο η απαλλαγή από τον δημοτικό φόρο ακίνητης περιουσίας, όσο και το άρθρο 149 εδάφιο τέταρτο του Κωδικοποιημένου κειμένου για τους φόρους εισοδήματος, μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως νέες ενισχύσεις.
In the opinion of the Commission, both the ICI exemption and Article 149(4) TUIR could be classified as new aid.
Πράγματι, ο ετήσιος δημοτικός φόρος ακίνητης περιουσίας θεσπίστηκε το 1992 και η εν λόγω φορολογική απαλλαγή δεν είχε κοινοποιηθεί ούτε άλλως εγκριθεί από την Επιτροπή.
ICI, which was levied on an annual basis, had actually been introduced in 1992 and the tax exemption in question had not been notified or otherwise approved by the Commission.
Η απαλλαγή εφαρμοζόταν σε ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων οι οποίες δεν ήταν κλειστές στον ανταγωνισμό όταν θεσπίστηκε ο δημοτικός φόρος ακίνητης περιουσίας.
The exemption applied to a wide range of activities that were not closed to competition when ICI was introduced.