natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη το γεγονός ότι οι παρεχόμενες υπηρεσίες ήταν υπηρεσίες τακτικής συγκοινωνίας, ήταν αναγκαίο οι κανονισμοί παραχώρησης που χορηγούσαν το αποκλειστικό δικαίωμα στη Simet να παρέχει τις εν λόγω υπηρεσίες, να καθορίζουν εκ των προτέρων το καθεστώς εκτέλεσης των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Rather, considering that the services provided were regular scheduled services, it was necessary for the concession specifications, which granted Simet an exclusive right to provide those services, to stipulate in advance the details of the services to be provided.
Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι η παροχή των εν λόγω υπηρεσιών δεν ήταν αντίθετη προς τα εμπορικά συμφέροντα της εταιρείας ή ότι η εταιρεία το θεωρούσε εύλογη αμοιβή για το δικαίωμα αποκλειστικής άσκησης των υπηρεσιών διαπεριφερειακής μεταφοράς.
This could either mean that the provision of those services did not go against the commercial interests of the company or that it considered the provision of those services as a fair remuneration for the right to operate the inter-regional transport services on an exclusive basis.
Τέταρτον, όσον αφορά τα κόμιστρα που μπόρεσε να εφαρμόσει η Simet για τις παρεχόμενες υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών, μολονότι οι ιταλικές αρχές αναγνωρίζουν ότι έως το 2001 ίσχυαν εθνικές διατάξεις που καθόριζαν τις κατευθυντήριες γραμμές του συστήματος τιμών για τις υπηρεσίες μεταφορών με λεωφορεία στο πλαίσιο των ευρύτερων εθνικών πολιτικών για τις μεταφορές και τα κόμιστρα [34], οι εταιρείες μπορούσαν να υποβάλουν αίτημα εφαρμογής διαφορετικών κομίστρων.
Fourth, as regards the fares that Simet could charge to passengers for the services it provided, while the Italian authorities acknowledge that until 2001 there were indeed national provisions setting broad principles for the pricing of bus transport services pricing as part of a wider national transport policy and a wider pricing policy [34], operators could submit a specific application to apply a different fare.
Αυτό προκύπτει με σαφήνεια από την υπουργική επιστολή στην οποία αναφέρεται η Simet [35].
This is clearly explained in the ministerial letter that Simet refers to [35].
Ωστόσο, η Επιτροπή επισημαίνει ότι η Simet δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο για να αποδείξει ότι υπέβαλε τέτοια αιτήματα στις ιταλικές αρχές ούτε ότι το Υπουργείο απέρριψε ποτέ αιτήματα τροποποίησης των κομίστρων κατά την περίοδο 1987-2003.
The Commission notes, however, that Simet has provided no evidence that it ever submitted such an application to the Italian authorities, nor that any applications for fare changes during the period 1987-2003 were ever rejected by the Ministry.
Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς της Simet, το γεγονός ότι τα κόμιστρα των υπηρεσιών μεταφοράς για μακρινά δρομολόγια ήταν «εγκεκριμένα» από την επαρχιακή υπηρεσία έκδοσης αδειών κυκλοφορίας του Υπουργείου [36] και ότι στην εγκύκλιο αριθ. 3/02 της 5ης Απριλίου 2002 [37] γινόταν αναφορά σε «ελεγχόμενα» κόμιστρα, δεν σημαίνει ότι τα εν λόγω κόμιστρα δεν καθορίζονταν εξαρχής από τις μεταφορικές εταιρείες.
Contrary to Simet’s contention, the fact that long-distance scheduled transport fares were ‘approved’ by the Provincial Motor Vehicle Office of the Ministry [36] and the reference to ‘regulated’ fares in circular No 3/02 of 5 April 2002 [37] do not mean that those fares were not initially set by the operators.
Αντιθέτως, η χρήση των όρων αυτών σημαίνει απλώς ότι τα κόμιστρα ήταν εκ των προτέρων καθορισμένα για να προστατεύεται η διαφάνεια και η δημοσιότητα προς όφελος των επιβατών και στη συνέχεια εγκρινόταν από τις αρμόδιες υπουργικές υπηρεσίες.
Rather, the use of these terms only means that the fares were set in advance in the interests of transparency and publicity for passengers and subsequently authorised by the competent ministerial services.
Σε κάθε περίπτωση, τα μέτρα αυτού του είδους δεν συνιστούν, κατά την έννοια του άρθρου 2 παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69, «υποχρεωτική τιμολόγηση», η οποία θα υπόκειτο στην κοινή μέθοδο αντιστάθμισης.
In any event, such measures do not constitute a ‘tariff obligation’ within the meaning of Article 2(5) of Regulation (EEC) No 1191/69 which would have been subject to the common compensation procedure.
Ως «υποχρεωτική τιμολόγηση» νοείται αποκλειστικά «η υποχρέωση που επιβάλλεται στις επιχειρήσεις μεταφορών να εφαρμόζουν τιμές που καθορίζονται ή εγκρίνονται από οποιαδήποτε δημόσια αρχή, οι οποίες είναι αντίθετες με τα εμπορικά συμφέροντα της επιχείρησης και οι οποίες προκύπτουν από την επιβολή ή την άρνηση τροποποίησης συγκεκριμένων μέτρων για τις τιμές».
The latter is limited to ‘any obligation imposed upon transport undertakings to apply, in particular for certain categories of passenger, for certain categories of goods, or on certain routes, rates fixed or approved by any public authority which are contrary to the commercial interests of the undertaking and which result from the imposition of, or refusal to modify, special tariff provisions’.
Ο ορισμός της υποχρεωτικής τιμολόγησης δεν εφαρμόζεται «στις υποχρεώσεις που απορρέουν από τα γενικά μέτρα πολιτικής επί των τιμών που εφαρμόζονται στο σύνολο των οικονομικών δραστηριοτήτων, ή από τα μέτρα που λαμβάνονται όσον αφορά τα κόμιστρα και τους όρους μεταφοράς γενικά, στο πλαίσιο της οργάνωσης της αγοράς μεταφορών ή μέρους αυτής».
The definition of tariff obligations ‘shall not apply to obligations arising from general measures of price policy applying to the economy as a whole or to measures taken with respect to transport rates and conditions in general with a view to the organisation of the transport market or of part thereof’.
Τέλος, όσον αφορά τις απορρίψεις του Υπουργείου που επικαλείται η Simet, η Επιτροπή διαπιστώνει ότι επρόκειτο για αιτήματα επέκτασης των υπηρεσιών που δεν αφορούσαν τροποποιήσεις των μεθόδων παροχής υφιστάμενων υπηρεσιών.
Finally, as regards the ministerial refusals submitted by Simet, the Commission observes that these were requests for expansion and did not concern changes in the manner of provision of existing services.
Η επέκταση των υπηρεσιών δεν ήταν πάντοτε δυνατή λόγω του τρόπου με τον οποίο ρυθμίζεται η λειτουργία των υπηρεσιών μεταφοράς επιβατών με λεωφορεία από τον νόμο αριθ. 1822/39.
An expansion of services was not always possible, because of the way in which the operation of scheduled passenger transport services is regulated under Law No 1822/39.
Πράγματι, η χορήγηση παραχωρήσεων για νέες υπηρεσίες ή για διεύρυνση των υφιστάμενων μπορούσε να επιτραπεί μόνο υπό τον όρο ότι οι παραχωρήσεις αυτές δεν θα είχαν συνέπειες στα δικαιώματα άλλων μεταφορικών εταιρειών. Συνεπώς, η απόρριψη της δημιουργίας νέων υπηρεσιών ή της διεύρυνσης των υφιστάμενων ήταν το αποτέλεσμα μιας δράσης συμβιβασμού των συμφερόντων διαφόρων οικονομικών φορέων και όχι η συνέπεια της επιβολής υποχρεώσεων εκτέλεσης μιας δημόσιας υπηρεσίας, όπως ισχυρίζεται η Simet.
Concessions to provide new services or to extend the scope of existing services could be granted only to the extent they did not impinge on the rights of other scheduled services operators, so that the refusals to start new services or extend existing services were the result of a balancing of interests of different economic operators, rather than the consequence of imposing public service obligations as alleged by Simet.
Συνεπώς, η Simet δεν απέδειξε ότι οι ιταλικές αρχές της επέβαλαν μονομερώς την υποχρέωση εκτέλεσης μιας δημόσιας υπηρεσίας.
Consequently, Simet has not shown that the Italian authorities unilaterally imposed a public service obligation upon it.
Συνάδει η παρεχόμενη αντιστάθμιση για τη συγκεκριμένη υποχρέωση με τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69
Does the compensation paid pursuant to that obligation comply with Regulation (EEC) No 1191/69?
Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και εάν υποτεθεί ότι αποδεικνύεται κάποια μορφή μονομερούς επιβολής των υποχρεώσεων δημόσιας υπηρεσίας, η αντιστάθμιση για τις εν λόγω υπηρεσίες θα πρέπει να συνάδει οπωσδήποτε με την κοινή μέθοδο αντιστάθμισης (τμήμα IV) του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69 για να μπορεί να απαλλαχθεί από την υποχρέωση προηγούμενης κοινοποίησης κατά την έννοια του άρθρου 17 παράγραφος 2 του ιδίου κανονισμού.
In any event, even if a unilateral imposition of public service obligations were shown to exist in some form, the compensation for those services, in order to be exempted from prior notification under Article 17(2) of that Regulation, would still need to comply with the common compensation procedure (Section IV) of Regulation (EEC) No 1191/69.
Η Επιτροπή δεν θεωρεί ότι πληρείται ο όρος αυτός.
The Commission does not consider this to be the case.
Πρώτον, η Επιτροπή επισημαίνει ότι το άρθρο 10 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69 ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι το ποσό της αντισταθμιστικής καταβολής, στην περίπτωση υποχρέωσης λειτουργίας ή μεταφοράς πρέπει να είναι ίσο με τη διαφορά μεταξύ της μείωσης των οικονομικών επιβαρύνσεων και της μείωσης των εσόδων της επιχειρήσεως, αν το σύνολο ή το αντίστοιχο μέρος αυτής της υποχρέωσης καταργηθεί για το διάστημα του χρόνου που εξετάζεται.
First, the Commission notes that Article 10 of Regulation (EEC) No 1191/69 provides, inter alia, that the amount of the compensation must, in the case of an obligation to operate or to carry, be equal to the difference between the reduction in financial burden and the reduction in revenue of the undertaking if the whole or the relevant part of the obligation in question were terminated for the period of time under consideration.
Η Επιτροπή επισημαίνει επίσης ότι, σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση Antrop, οι προϋποθέσεις που προβλέπει η εν λόγω διάταξη δεν πληρούνται όταν «δεν είναι δυνατό να αποδειχθεί, βάσει ασφαλών λογιστικών στοιχείων [της εταιρείας], η διαφορά μεταξύ του κόστους που χρεώνεται στο τμήμα της δραστηριότητάς [της] εντός της ζώνης που αποτελεί αντικείμενο της παραχώρησης και των αντίστοιχων εσόδων και, κατά συνέπεια, δεν είναι δυνατό να υπολογιστεί το επιπλέον κόστος που προκύπτει [για την εταιρεία] από την εκτέλεση των υποχρεώσεων δημόσιας υπηρεσίας» [38].
The Commission further notes that, according to the Court of Justice in the Antrop judgment, the requirement set out in that provision is not fulfilled where ‘it is not possible to ascertain on the basis of reliable data [from the company’s accounts] the difference between the costs imputable to the parts of [its] activities in the areas covered by the respective concessions and the corresponding income and consequently it is not possible to calculate the additional cost deriving from the performance of public service obligations by [that undertaking]’ [38].
Επίσης, από την 1η Ιουλίου 1992, ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69, στο άρθρο 1 παράγραφος 5 στοιχείο α), προβλέπει ότι οι επιχειρήσεις μεταφορών οι οποίες δεν παρέχουν μόνο υπηρεσίες που υπόκεινται στις υποχρεώσεις δημόσιας υπηρεσίας, αλλά ασκούν και άλλες δραστηριότητες, παρέχουν τη δημόσια υπηρεσία: i) διαχωρίζοντας τους λογαριασμούς που αντιστοιχούν στην καθεμία από αυτές τις δραστηριότητες εκμετάλλευσης και κατανέμοντας τα αντίστοιχα στοιχεία του ενεργητικού σύμφωνα με τους ισχύοντες λογιστικούς κανόνες και ii) ισοσκελίζοντας τις δαπάνες από τα έσοδα εκμετάλλευσης και από τις πληρωμές των δημοσίων αρχών, χωρίς να είναι δυνατή η μεταφορά πόρων από ή προς άλλο τομέα δραστηριότητας της επιχείρησης.
Moreover, as of 1 July 1992, Regulation (EEC) No 1191/69, by virtue of Article 1(5)(a) thereof, requires transport undertakings which operate not only services subject to public service obligations but also engage in other activities to operate the public services as separate divisions, whereby: (i) the operating accounts corresponding to each of those activities are separate and the proportion of the assets pertaining to each is used in accordance with the accounting rules in force, and (ii) expenditure is balanced by operating revenue and payments from public authorities, without any possibility of transfer from or to another sector of the undertaking’s activity.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η Simet δεν εφάρμοσε αποτελεσματικό διαχωρισμό των λογαριασμών για τις διάφορες υπηρεσίες που παρείχε έως το 2002. Επίσης, όσον αφορά τον διαχωρισμό των λογαριασμών, μπορεί να αμφισβητηθεί η αξιοπιστία της αναλυτικής λογιστικής για τα έτη 2002 και 2003, καθώς δεν αποδεικνύεται ότι η αναλυτική λογιστική δεν χρησιμοποιήθηκε από τους οργανισμούς εταιρικής διακυβέρνησης για τον έλεγχο των δραστηριοτήτων της.
In the present case, Simet failed to implement a proper account separation for the different services provided by it until 2002 and the robustness of the cost accounts as regards account separation for the years 2002 and 2003 can be called into question since there is no evidence that those cost accounts were used by the company’s governance bodies to exercise control over its operations.
Συνεπώς, δεν πληρούνται οι όροι του άρθρου 10.
Article 10 has therefore not been complied with.
Δεύτερον, η Simet δεν απέδειξε ότι «τα οικονομικά μειονεκτήματα […] καθορίστηκαν λαμβάνοντας υπόψη τις επιπτώσεις της υποχρεώσεως στο σύνολο της δραστηριότητας της επιχειρήσεως» [άρθρο 5 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69], ενώ δεν πληρούται ούτε η προϋπόθεση που προβλέπει τον εκ των προτέρων καθορισμό του ποσού της αντιστάθμισης (άρθρο 13 του κανονισμού), όπως αναφέρεται στο τμήμα 7.1.2.
Second, Simet has not demonstrated that ‘economic disadvantages … were determined taking into account the effects of the obligation on the undertaking’s activities as a whole’ (Article 5(1) of Regulation (EEC) No 1191/69), nor was the requirement to fix the amount of compensation in advance (Article 13 of the Regulation) fulfilled, as explained in section 7.1.2.
Ο ορισμός των «περιφερειακών υπηρεσιών» που παρέχει ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69 («μεταφορικές υπηρεσίες με σκοπό την ικανοποίηση των μεταφορικών αναγκών μιας περιφέρειας») δεν μπορεί να διευρυνθεί για να καλύψει όλες τις μεταφορικές υπηρεσίες που ικανοποιούν τις ανάγκες του πληθυσμού μιας περιφέρειας, καλύπτοντας συνεπώς και τα διαπεριφερειακά δρομολόγια.
The definition of ‘regional services’ provided in Regulation (EEC) No 1191/69 (‘transport services operated to meet the transport needs of a region’) cannot be extended to cover all transport services serving the needs of the population of a region and therefore also to cover inter-regional routes.
Πράγματι, μια τόσο διασταλτική ερμηνεία θα καθιστούσε τον κανονισμό μάλλον αναποτελεσματικό, καθώς τα κράτη μέλη είχαν το δικαίωμα να εξαιρούν την εφαρμογή του στις επιχειρήσεις, οι δραστηριότητες των οποίων ήταν αποκλειστικά περιορισμένες σε «αστικές, προαστιακές ή περιφερειακές υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών» [40].
This is because such a wide interpretation would have rendered the Regulation largely ineffective, as Member States were in any event allowed to exclude its application to undertakings whose activities were confined exclusively to the ‘operation of urban, suburban or regional services’ [40].
Συνεπώς, η Επιτροπή διαπιστώνει ότι η κοινοποιηθείσα αντιστάθμιση δεν συνάδει με την κοινή μέθοδο αντιστάθμισης που ορίζει ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69.
The Commission therefore finds that the notified compensation does not comply with the common compensation procedure laid down in Regulation (EEC) No 1191/69.
Συμπέρασμα όσον αφορά την απαλλαγή από την υποχρέωση κοινοποίησης
Conclusion on the exemption from notification
Με βάση τα ανωτέρω, η Επιτροπή συμπεραίνει ότι η αντιστάθμιση που θεωρεί το Consiglio di Stato ότι οφείλεται στη Simet για την παροχή διαπεριφερειακών υπηρεσιών μεταφοράς με λεωφορεία την περίοδο 1987-2003 δεν ήταν απαλλαγμένη από την προκαταρκτική διαδικασία ενημέρωσης σύμφωνα με το άρθρο 17 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69.
In light of the above, the Commission concludes that the compensation the Council of State considers due to Simet for the provision of inter-regional bus transport services in the period 1987-2003 was not exempted from compulsory prior notification on the basis of Article 17(2) of Regulation (EEC) No 1191/69.
Επειδή δεν αποδείχθηκε ότι οι καταβολές αντιστάθμισης ήταν απαλλαγμένες από την προκαταρκτική διαδικασία ενημέρωσης κατά την έννοια του άρθρου 17 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69, είναι αναγκαίο να διερευνηθεί το συμβιβάσιμό τους με την εσωτερική αγορά, καθώς κρίνεται ότι συνιστούν κρατικές ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ, όπως αναφέρεται στο τμήμα 7.1.
Since it has not been shown that the compensation payments were exempted from prior notification pursuant to Article 17(2) of Regulation (EEC) No 1191/69, the compatibility of those payments with the internal market will need to be examined, as they constitute state aid within the meaning of Article 107(1) TFEU, as explained in section 7.1 above.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η εξέταση του συμβιβάσιμου του κοινοποιηθέντος μέτρου πρέπει να διενεργηθεί κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1370/2007, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ την 3η Δεκεμβρίου 2009 και κατάργησε τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69, καθώς πρόκειται για την ισχύουσα νομοθεσία κατά τη λήψη της παρούσας απόφασης [41].
The Commission considers that the examination of the compatibility of the notified measure should be conducted under Regulation (EC) No 1370/2007, which entered into force on 3 December 2009 and repealed Regulation (EEC) No 1191/69, since that is the legislation in force at the time the present decision is being adopted [41].
Η Επιτροπή επισημαίνει επ’ αυτού ότι η αντιστάθμιση που αναγνωρίστηκε στη Simet από το Consiglio di Stato δεν έχει ακόμη χορηγηθεί, κατά συνέπεια η ημερομηνία από την οποία αρχίζουν να ισχύουν τα αποτελέσματα της προβλεπόμενης ενίσχυσης συμπίπτει με τη στιγμή που η Επιτροπή λαμβάνει την απόφαση σχετικά με το συμβιβάσιμο της εν λόγω ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά [42].
It notes in this respect that the compensation awarded to Simet by the Council of State has not yet been paid, so that the date on which the effects of the planned aid would occur is the same as that on which the Commission adopts the decision ruling on the compatibility of the aid with the internal market [42].
Επίσης, δεν είναι βέβαιο ότι αμετάκλητη παραχώρηση δικαιώματος σε αυτήν την αντιστάθμιση αναγνωρίστηκε στη Simet πριν από την απόφαση 1405/2010 του Consiglio di Stato της 9ης Μαρτίου 2010, η οποία ουσιαστικά υποχρεώνει το ιταλικό κράτος να καταβάλει αυτές τις πληρωμές στην επιχείρηση.
Moreover, it is questionable that an entitlement to that compensation was irrevocably granted to Simet prior to judgment 1405/2010, delivered by the Council of State on 9 March 2010, which effectively obliges the Italian State to make those payments to that undertaking.
Όπως αναφέρεται στη σκέψη (94), στους κανονισμούς παραχώρησης στους οποίους βασίζεται η Simet για να αποδείξει ότι έχει αναλάβει υποχρέωση δημόσιας υπηρεσίας επισημαίνεται ότι η παροχή της υπηρεσίας δεν παρέχει στην εταιρεία δικαίωμα ενίσχυσης ή κάποιας αντιστάθμισης και ότι η υπηρεσία θεωρείται ότι ασκείται με απόλυτη ευθύνη και κίνδυνο της διαχειρίστριας εταιρείας.
As explained in (94) above, the concession specifications upon which Simet relies to demonstrate that a public service obligation was imposed upon it stipulate that the operation of the services does not give the company any right to a subsidy or compensation of any kind and that the provision of those services was operated entirely at the company’s own risk.
Τέλος, πρέπει να επισημανθεί ότι το ποσό της αντιστάθμισης που θα καταβληθεί στη Simet δεν έχει ακόμα αποφασιστεί από το Consiglio di Stato.
Finally, it should be stressed that the amount of the compensation to be paid to Simet has not yet been decided by the Council of State.
Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1370/2007 ρυθμίζει την παραχώρηση των συμβάσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας στον τομέα των οδικών και σιδηροδρομικών μεταφορών επιβατών, οι οποίες ορίζονται στο άρθρο 2 στοιχείο θ).
Regulation (EC) No 1370/2007 governs the award of public service contracts, as defined in Article 2(i) thereof, in the field of public passenger transport by road and by rail.
Σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 1 του εν λόγω κανονισμού «η αποζημίωση δημόσιας υπηρεσίας η οποία καταβάλλεται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό για την εκτέλεση δημοσίων υπηρεσιών μεταφοράς επιβατών […] είναι συμβατή με την [εσωτερική] αγορά. Η αποζημίωση αυτή απαλλάσσεται από την υποχρέωση της εκ των προτέρων κοινοποίησης του άρθρου 108 παράγραφος 3 της Συνθήκης».
Under to Article 9(1) of that Regulation, ‘public service compensation for the operation of public passenger transport services … paid in accordance with this Regulation shall be compatible with the [internal] market. Such compensation shall be exempt from the prior notification requirement laid down in Article [108(3)] of the Treaty.’
Για τους προαναφερθέντες λόγους, η Επιτροπή θεωρεί ότι η κοινοποιηθείσα αντιστάθμιση δεν πληροί τις προϋποθέσεις του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1370/2007. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να κηρυχθεί συμβατή με την εσωτερική αγορά βάσει του άρθρου 9 παράγραφος 1 του εν λόγω κανονισμού.
For the reasons set out below, the Commission considers that the notified compensation does not comply with the conditions of Regulation (EC) No 1370/2007, and so it cannot be declared compatible with the internal market on the basis of Article 9(1) of that Regulation.
Ειδικότερα, η Επιτροπή επισημαίνει ότι, ακόμη και εάν οι κανονισμοί παραχώρησης πληρούσαν τις προϋποθέσεις του άρθρου 2 στοιχείο θ) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1370/2007 όσον αφορά τον ορισμό της σύμβασης παροχής δημόσιας υπηρεσίας, δεν τηρούνται ορισμένες από τις προϋποθέσεις του άρθρου 4 του κανονισμού, το οποίο ορίζει το υποχρεωτικό περιεχόμενο των συμβάσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας και των γενικών κανόνων.
In particular, the Commission notes that even if the concession specifications met the requirements under Article 2(i) of Regulation (EC) No 1370/07 for the definition of a public service contract, not all the provisions of Article 4 of that Regulation, which establishes the mandatory content of public service contracts and general rules, have been complied with.
Το άρθρο 4 παράγραφος 1 στοιχείο β) προβλέπει, παραδείγματος χάρη, ότι οι παράμετροι βάσει των οποίων υπολογίζεται η αντιστάθμιση πρέπει να καθορίζονται εκ των προτέρων με αντικειμενικότητα και διαφάνεια, έτσι ώστε να αποφεύγεται η υπεραντιστάθμιση, ενώ το άρθρο 4 παράγραφος 1 στοιχείο γ) και το άρθρο 4 παράγραφος 2, καθορίζουν τους τρόπους κατανομής των δαπανών και των εσόδων.
For instance, Article 4(1)(b) requires that the parameters on the basis of which the compensation is calculated be established in advance in an objective and transparent manner in a way that prevents overcompensation, while Article 4(1)(c) and Article 4(2) lay down the arrangements with regard to the allocation of costs and revenues.
Όπως προκύπτει στο τμήμα 7.1.2, από την εξέταση του δευτέρου κριτηρίου της απόφασης Altmark από την Επιτροπή, στους εν λόγω κανονισμούς παραχώρησης διασαφηνίζεται ότι η παροχή της υπηρεσίας δεν παρείχε στην εταιρεία το δικαίωμα ενίσχυσης ή κάποιας αντιστάθμισης και ότι η υπηρεσία θεωρείται ότι ασκείται με απόλυτη ευθύνη και κίνδυνο της διαχειρίστριας εταιρείας.
As explained in relation to the Commission’s examination of the second criterion of the Altmark judgment in section 7.1.2, the concession specifications at issue stipulated that the operation of the services does not give Simet any right to a subsidy or compensation of any kind and that the service is operated entirely at the company’s own risk.
Αυτή η εξαίρεση της αντιστάθμισης προϋποθέτει αναγκαστικά τον μη προκαταρκτικό καθορισμό των παραμέτρων αντιστάθμισης, πράγμα που δεν συνάδει με το άρθρο 4 του κανονισμού.
Such an exclusion of compensation necessarily entails that the compensation parameters have not been established in advance, so that Article 4 of the Regulation has not been complied with.