natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τα εξυπηρετούμενα από την εταιρεία δρομολόγια «πάγωσαν» και παρέμειναν δεσμευμένα από τις υπουργικές αποφάσεις, μολονότι είχαν χαρακτηριστεί επισήμως ως «εταιρικές δραστηριότητες».
Transport links have in fact been ‘frozen’ and, therefore, remained tied to ministerial decisions, although formally classified as ‘business activity’.
Στην εγκύκλιο του Υπουργείου με αριθ. πρωτ. A/7302 της 3ης Ιουλίου 1992, αναφέρεται ότι, για το εν λόγω έτος, η αύξηση που επετράπη για τα δρομολόγια λεωφορείων κρατικής αρμοδιότητας ανήλθε σε 6,1 %.
The Ministry’s circular No A/7302 of 3 July 1992 stipulated that for that year the fare should be increased by 6,1 % for bus lines under state responsibility.
Σύμφωνα με τη Simet, η εγκύκλιος, με την οποία το Υπουργείο εγκρίνει αύξηση των κομίστρων μόνο για την τιμαριθμική αναπροσαρμογή, επιβεβαιώνει την αδυναμία της εταιρείας να επιβάλει αυτόνομα τα κόμιστρα που θεωρούσε καταλληλότερα.
According to Simet, this circular, by which the Ministry authorised fare increases merely to align them with ISTAT figures, confirms that it was impossible for the company to charge the fares it thought appropriate on its own initiative.
Η Simet επισημαίνει επίσης ότι από το σημείο 2 της εγκυκλίου αριθ. 3/02 της 5ης Απριλίου 2002 προκύπτει ότι, στο πλαίσιο των οδηγιών σχετικά με τον τρόπο μετατροπής των κομίστρων από τη λίρα στο ευρώ, το Υπουργείο επιβεβαιώνει ότι τα εν λόγω κόμιστρα ήταν «ελεγχόμενα».
Simet further notes that the Ministry’s circular No 3/02 of 5 April 2002, which lays down how the fares should be converted from lire to euros, states (in point (2) that the fares in question are ‘regulated fares and prices’.
Τέλος, από τις παραχωρήσεις που χορήγησε το Υπουργείο προκύπτει ότι τα κόμιστρα «καθορίζονται», ήτοι επιβάλλονται από τη δημόσια αρχή.
Finally, the concessions issued by the Ministry state that the fare is ‘laid down’ (stabilita), i.e. decisively fixed by the administration.
Εφόσον δεν πρόκειται για απλή «άδεια», αλλά για «παραχώρηση», στους σχετικούς κανονισμούς διευκρινίζεται σαφώς ότι «διέπεται από τις προβλεπόμενες ρήτρες, καθώς και από τις ρήτρες που μπορούν να θεσπιστούν μελλοντικά» και ότι «η δημόσια αρχή έχει το δικαίωμα να ανακαλεί ανά πάσα στιγμή την παραχώρηση χωρίς η επιχείρηση εκμετάλλευσης να μπορεί να προβάλει καμία αξίωση».
Not being a simple ‘authorisation’ but a ‘concession’, the corresponding specifications expressly state that the provision of services is ‘governed by the clauses laid down, and those which may be subsequently laid down’ and that ‘the administration may withdraw the concession at any time and the operator may make no claim of any kind’.
Στο σημείο 6 όλων των κανονισμών παραχώρησης αναφέρεται ρητά ότι οι πίνακες των ωραρίων και των τιμών εισιτηρίων είναι εκείνοι που εγκρίνονται από την περιφερειακή υπηρεσία έκδοσης αδειών κυκλοφορίας του Υπουργείου.
Point 6 of each of the concession specifications states clearly that the timetables and the fares are to be those approved by the Provincial Motor Vehicle Office of the Ministry.
Η Simet ισχυρίζεται ότι, εφόσον ο καθορισμός των κομίστρων δεν επιτρέπει την ελαστικότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών για το κοινό, δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις ανάγκες της αγοράς, ούτε να ικανοποιήσει τις ανάγκες της με τον τρόπο που η ίδια θεωρούσε πιο πρόσφορο.
Simet argues that since fixed fares preclude any flexibility in the services that can be offered to users, it was not allowed to react to the demands of the market or its own needs as it saw fit.
Δεδομένης της υποχρέωσής της να εφαρμόζει τα επιβαλλόμενα κόμιστρα, η Simet θεωρεί ότι δεν μπόρεσε να εφαρμόσει τις συνήθεις τιμολογιακές πολιτικές που θα εφάρμοζε μια επιχείρηση στη σύγχρονη, ελεύθερη και ανταγωνιστική αγορά.
By being obliged to charge the fares imposed upon it, Simet claims it was prevented from implementing pricing policies that would usually be practised by an undertaking in a modern, free and competitive market.
Ο οργανισμός Ferrovie dello Stato ευνοήθηκε περαιτέρω από το γεγονός ότι απορρίφθηκαν ενισχύσεις προς τη Simet και άλλες εταιρείες παροχής παρόμοιων υπηρεσιών.
Ferrovie dello Stato was further favoured by the fact that subsidies were refused to Simet and other companies providing similar services.
Με βάση τα ανωτέρω, η Simet θεωρεί ότι οι παραχωρήσεις που χορήγησε το Υπουργείο και οι μετέπειτα αποφάσεις απόρριψης των αιτημάτων τροποποίησης των δρομολογίων, αποδεικνύει ότι οι εν λόγω παραχωρήσεις πληρούν τα κριτήρια της σύμβασης υπηρεσίας κατά την έννοια του άρθρου 14 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69, καθώς προβλέπουν υποχρεώσεις που αφορούν δρομολόγια, στάσεις, κόμιστρα, δωρεάν μεταφορά της αλληλογραφίας για λογαριασμό των ταχυδρομικών υπηρεσιών και των ταχυδρομικών αντικειμένων με την καταβολή του αντιτίμου που προβλέπουν οι διατάξεις για τη ρύθμιση αυτού του είδους των μεταφορών.
In light of the above, Simet considers that the concessions issued by the Ministry and subsequent decisions rejecting the requests for changes to the routes show that those concessions fulfil the criteria of a service contract within the meaning of Article 14 of Regulation (EEC) No 1191/69 in providing for obligations with respect to routes, stops, fares, free carriage of ordinary letters for the postal services and of other mail against payment of the fee laid down by the provisions governing such carriage.
Ακόμη και εάν ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69 δεν προέβλεπε κανένα δικαίωμα αντιστάθμισης για τους αναδόχους διαπεριφερειακών υπηρεσιών, όπως ισχυρίζεται το Υπουργείο, η Simet υποστηρίζει ότι αυτό θα σήμαινε ότι η υπηρεσία έχει ελευθερωθεί και, συνεπώς, το δημόσιο δεν θα μπορούσε να επιβάλει καμία υποχρέωση στην επιχείρηση, ιδίως όσον αφορά την τιμολογιακή πολιτική.
Even assuming Regulation (EEC) No 1191/69 did not provide for any right to compensation for holders of inter-regional concessions, as argued by the Ministry, Simet contends that this would mean that the service had been liberalised and, as such, the administration could not impose any obligations, in particular those concerning fares, on the undertaking.
Η Simet θεωρεί συνεπώς ότι το Υπουργείο παραβίασε τον νόμο και ότι, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία (άρθρο 35 του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 80/1998 που εφάρμοσε το Consiglio di Stato), της οφείλεται αποζημίωση.
Simet therefore considers that the Ministry acted in breach of the law and that under national law (i.e. Article 35 of Legislative Decree No 80/1998 applied by the Council of State) compensation for damages is due.
Σύμφωνα με τη Simet το ζήτημα δεν αφορά ένα τυπικό ζήτημα που ρυθμίζεται από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69, αλλά μια διαφορά αποζημίωσης.
For Simet, what is at stake is not a case of the type governed by Regulation (EEC) No 1191/69, but a dispute over damages.
Η Simet επισημαίνει ότι η απόφαση 1405/2010 αναγνωρίζει το δικαίωμά της να αποζημιωθεί κατά την έννοια του άρθρου 35 του νομοθετικού διατάγματος αριθ. 80/1998, προς αποκατάσταση των ζημιών που υπέστη εξαιτίας των παράνομων απορριπτικών αποφάσεων του Υπουργείου για την κατάργηση των υποχρεώσεων δημόσιας υπηρεσίας που έχουν επιβληθεί στη Simet.
Simet notes that judgment 1405/2010 recognised Simet’s entitlement to damages under Article 35 of Legislative Decree No 80/1998 to compensate for the harm caused by the Ministry’s unlawful decisions refusing to abolish the public service obligations imposed on Simet.
Οι εν λόγω αποφάσεις, οι οποίες πλήττουν το δικαίωμα της επιχειρηματικής ελευθερίας που προστατεύεται από το άρθρο 41 του ιταλικού Συντάγματος, καθώς παράγουν περιουσιακή ζημία στην άσκηση της δραστηριότητας της εταιρείας, έπρεπε επομένως να θεωρηθούν παράνομες και, ως εκ τούτου, παρείχαν δικαίωμα πραγματικής αποκατάστασης των ζημιών.
Those decisions, which breached the right to freedom of enterprise anchored in Article 41 of the Italian Constitution, since they caused material loss to the company in the running of its business activity, therefore had to be deemed unlawful and, as such, entitled the company to repayment of the losses suffered.
Το Consiglio di Stato αναγνώρισε ότι το Υπουργείο προκάλεσε αδικαιολόγητη ζημία στη Simet με την επιβολή υποχρεώσεων δημόσιας υπηρεσίας, παραβιάζοντας το δικαίωμά της να παρέχει υπηρεσία μεταφοράς με πλήρη ελευθερία και αυτονομία.
The Council of State recognised that the Ministry had caused unjustified injury to Simet by obliging it to perform public service obligations in breach of its right to provide a transport service freely and independently.
Αν ωστόσο θεωρηθεί ότι ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69, όπως τροποποιήθηκε, επιτρέπει στο δημόσιο να επιβάλλει υποχρεώσεις δημόσιας υπηρεσίας για να ικανοποιούνται οι ανάγκες της περιφέρειας, η Simet θεωρεί ότι το Υπουργείο υποχρεούται να καταβάλει αντίτιμο ως αντιστάθμιση των εν λόγω υποχρεώσεων.
If, however, it is assumed that Regulation (EEC) No 1191/69, as amended, allowed the administration to impose public service obligations to meet the needs of the region, Simet considers that the Ministry was obliged to provide for payment to compensate such obligations.
Πράγματι, σύμφωνα με τη Simet, ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69 επιτρέπει την επιβολή υποχρεώσεων δημόσιας υπηρεσίας προς «ικανοποίηση των μεταφορικών αναγκών μιας περιφέρειας» (άρθρο 1 παράγραφος 2) και όχι «σε μια περιφέρεια».
According to Simet, Regulation (EEC) No 1191/69 allows service obligations to be imposed to ‘meet the transport needs of a region’ and not ‘in a region’ (Article 1(2)).
ΣΧΟΛΙΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΩΝ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΥ
COMMENTS FROM ITALY ON THIRD PARTY COMMENTS
Στα σχόλιά τους επί των παρατηρήσεων του τρίτου ενδιαφερόμενου, οι ιταλικές αρχές επιβεβαίωσαν τη θέση τους, σύμφωνα με την οποία δεν υφίσταται καμία υποχρέωση δημόσιας υπηρεσίας κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69 και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1370/2007 και, συνεπώς, δεν οφείλεται καμία αντιστάθμιση.
In their comments on the third party comments, the Italian authorities reiterated their position that no public service obligations within the meaning of Regulation (EEC) No 1191/69 or Regulation (EC) No 1370/2007 existed and that no compensation was due.
Προς επίρρωση της θέσης τους, οι ιταλικές αρχές εξήγησαν περαιτέρω το σύστημα που ρυθμίζει τη λειτουργία των υπηρεσιών μεταφοράς επιβατών με λεωφορεία σύμφωνα με τον νόμο αριθ. 1822/39 [23] (ισχύων νόμος κατά την υπό εξέταση περίοδο).
To substantiate their position, the Italian authorities further explained the system which governed the operation of scheduled passenger transport services by bus under Law No 1822/39 [23] (law applicable during the period under consideration).
Σύμφωνα με τον εν λόγω νόμο, το κανονιστικό πλαίσιο για τις υπηρεσίες μεταφοράς κρατικής αρμοδιότητας (γνωστές και ως «γραμμές λεωφορείων») ήταν το ακόλουθο:
According to this law, the regulatory framework for scheduled services under state responsibility (also known as ‘ordinary scheduled bus services’) was as follows:
η υπηρεσία ασκείτο μετά από έκδοση παραχώρησης·
The service was operated under a system of concessions.
η παραχώρηση χορηγείτο κατόπιν αιτήσεως της επιχείρησης·
Concessions were awarded upon application by the undertakings.
για την ανάθεση των παραχωρήσεων δεν προβλέπονταν ούτε εφαρμόζονταν διαδικασίες επιλογής·
No selection procedures for the award of concessions were provided for or carried out.
η παραχώρηση διά νόμου ήταν προσωρινή ή οριστική κατά την απόλυτη διακριτική ευχέρεια του Υπουργείου, το οποίο πάντοτε επέλεγε την ανάθεση της προσωρινής παραχώρησης σε όλες τις επιχειρήσεις.
Under the Law, concessions could be temporary or permanent, at the sole discretion of the Ministry, which invariably chose to grant temporary concessions to all undertakings.
Έτσι, οι παραχωρήσεις είχαν διάρκεια ενός έτους και οι επιχειρήσεις (συμπεριλαμβανομένης της Simet) κατέθεταν εκ νέου αίτημα από έτος σε έτος για την ανανέωση της παραχώρησης·
Consequently, concessions lasted one year and the undertakings (including Simet) applied for renewal of the concession each year.
η παραχώρηση παρείχε το δικαίωμα αποκλειστικότητας στα δρομολόγια που προέβλεπε ο κανονισμός παραχώρησης·
The concessions gave operators the exclusive right to operate the service on the route identified in the concession specification.
οι ανάδοχοι κατείχαν δικαιώματα προτίμησης όσον αφορά τις εξυπηρετούμενες περιοχές, οι οποίες καθορίζονται με βάση το αποκαλούμενο κριτήριο της «γειτνίασης», ήτοι της εγγύτητας και της οικονομικής και λειτουργικής διασύνδεσης των γραμμών (άρθρα 5 και 6 του νόμου αριθ. 1822/39)·
Concession holders were awarded preferential consideration based on the catchment areas served, defined on the basis of the ‘finitimità’ criterion, that is, of bus route proximity and economic and functional interconnection (Articles 5 and 6 of Law No 1822/39).
επίσης, για τη χορήγηση της παραχώρησης νέων υπηρεσιών εφαρμοζόταν το κριτήριο του αριθμού των χρηστών της περιοχής προς εξυπηρέτηση, σε σχέση με το μήκος της διαδρομής της υπό δημιουργία νέας υπηρεσίας.
Furthermore, whenever a concession for new services needed to be issued, the criterion of population size in the catchment area was applied, relative to the total length of the new bus routes.
Από τα παραπάνω συνάγεται ότι οι αποφάσεις του Υπουργείου όσον αφορά τα αιτήματα που υπέβαλαν οι επιχειρήσεις για την τροποποίηση μιας υφιστάμενης υπηρεσίας ή την παραχώρηση νέων υπηρεσιών έπρεπε να λαμβάνουν υπόψη το εν λόγω κανονιστικό πλαίσιο.
Consequently, whenever undertakings lodged applications for a change to an existing service or for an award of a concession for new services, the Ministry had to base its decision on that legal framework.
Όσον αφορά τις, απόλυτες ή μερικές, απορρίψεις του Υπουργείου σε σχέση με τα αιτήματα τροποποίησης των τρόπων παροχής των υπηρεσιών από τη Simet, οι ιταλικές αρχές επισημαίνουν ότι αυτά αφορούσαν αποκλειστικά το σύστημα που ρυθμίζεται από τον νόμο αριθ. 1822/39.
Concerning full or partial refusals by the Ministry to grant the changes requested by Simet with respect to the services provided, the Italian authorities noted that these were solely related to the system as governed by Law 1822/39.
Ειδικότερα, το Υπουργείο δεν μπορούσε να χορηγήσει νέες παραχωρήσεις για νέες υπηρεσίες ούτε να επεκτείνει το εύρος των υφιστάμενων (αποδεχόμενο νέες στάσεις) εφόσον κάτι τέτοιο θα είχε συνέπειες στα δικαιώματα άλλων επιχειρήσεων μεταφοράς με λεωφορεία, κατά την έννοια του προαναφερθέντος νόμου.
The Ministry could not agree to grant new concessions to provide new services or to extend the scope of existing concessions (by accepting new stops) in cases where this would have impinged on the rights of other scheduled service operators, as defined in that Law.
Παράλληλα, το Υπουργείο αποδέχθηκε τις τροποποιήσεις που δεν ήταν αντίθετες με τις αρχές που θεσπίζει ο νόμος αριθ. 1822/39 [25].
At the same time, the Ministry accepted the changes which did not contradict the principles laid down in Law 1822/39 [25].
Οι ιταλικές αρχές, μολονότι αναγνωρίζουν ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν έγινε δεκτή η χορήγηση άδειας στη Simet για την παροχή νέων υπηρεσιών ή την προσθήκη νέων στάσεων στις υφιστάμενες υπηρεσίες, θεωρούν ότι οι δηλώσεις της Simet και τα συνημμένα έγγραφα δεν αποδεικνύουν ότι υποβλήθηκαν επίσημα αιτήματα —τα οποία στη συνέχεια απορρίφθηκαν— για την τροποποίηση των χαρακτηριστικών των παρεχόμενων υπηρεσιών που ορίζονται στους υφιστάμενους κανονισμούς παραχώρησης.
While acknowledging that Simet was refused authorisation to provide new services or to add additional stops to the existing services on a number of occasions, the Italian authorities contend that Simet’s submissions and annexed documents fail to provide evidence of formal requests to change the details of the services provided as laid down in existing concession specifications, followed by refusals.
Σε κάθε περίπτωση, το Υπουργείο δεν απέρριψε ποτέ τα αιτήματα της Simet για την κατάργηση των στάσεων σε αραιοκατοικημένες ζώνες ούτε αιτήματα που προέβλεπαν τροποποιήσεις ωραρίων.
In any event, the Ministry never rejected Simet’s requests for the removal of stops in sparsely populated areas or for changes to the timetables.
Όσον αφορά τις ρήτρες των κανονισμών παραχώρησης για τη μεταφορά ταχυδρομικών αντικειμένων, σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές, η Simet δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει τις πραγματικά παρεχόμενες υπηρεσίες και το καθαρό τους κόστος.
Concerning the clauses of the concession specifications on the transportation of postal items, the Italian authorities claim that Simet did not furnish any evidence documenting the services actually provided and the net cost involved.
Οι ιταλικές αρχές επεσήμαναν επίσης ότι η Simet SpA δεν προσκόμισε ποτέ κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι το Υπουργείο δεν επέτρεψε στη Simet να επιφέρει μεταβολές στα κόμιστρα.
The Italian authorities further noted that Simet produced no documentary evidence that the Ministry rejected its applications for fare changes.
Υπογραμμίζεται, μεταξύ άλλων, ότι η Simet δεν ζήτησε ποτέ άδεια για να προβεί σε μειώσεις κομίστρων.
Furthermore, Simet never asked for authorisation to reduce fares.
Όσον αφορά το υπουργικό υπόμνημα της 19ης Δεκεμβρίου 1988 (D.C. III Div 32 αριθ. 3846) και τη μετέπειτα υπουργική εγκύκλιο αριθ. A/66 της 10ης Ιανουαρίου 1989 (η οποία εκδόθηκε από την επαρχιακή υπηρεσία έκδοσης αδειών κυκλοφορίας του Υπουργείου στο Catanzaro), σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές τα έγγραφα αυτά επέτρεψαν στις εταιρείες μεταφοράς με λεωφορεία να εναρμονίσουν τις τιμές με τις τιμές του Ferrovie dello Stato και θα έπρεπε συνεπώς να κριθούν στο πλαίσιο των ευρύτερων εθνικών πολιτικών για τις μεταφορές και τις τιμές.
As regards the memo of the Ministry of Transport of 19 December 1988 (D.C. III Div 32 No 3846) and the subsequent ministerial circular No A/66 of 10 January 1989 (issued by the Ministry’s Provincial Motor Vehicle Office of Catanzaro), according to the Italian authorities these documents allowed scheduled service providers to align their fares with the fares of Ferrovie dello Stato and had to be viewed as part of a wider national transport policy and a wider pricing policy.
Το ίδιο ισχύει για την επιστολή της επαρχιακής υπηρεσίας του Catanzaro αριθ. 7302 της 3ης Ιουλίου 1992 (στην οποία αναφέρεται η Simet), που έδινε τη δυνατότητα στις εταιρείες μεταφοράς με λεωφορεία να αυξήσουν τις τιμές κατά 6,1 % με σκοπό την τιμαριθμική αναπροσαρμογή τους σύμφωνα με την εγκύκλιο αριθ. 801/92 [26].
The same should be said of the letter from the Provincial Office of Catanzaro No 7302 of 3 July 1992 (also referred to by Simet) aimed at enabling scheduled bus service operators to raise fares by up to 6,1 % in line with inflation, implementing circular No 801/92 [26].
Στην επιστολή αναφέρεται ότι οι επιχειρήσεις μπορούν να εφαρμόζουν διαφορετικό τιμολογιακό καθεστώς, αρκεί να υποβάλουν σχετικό αίτημα.
That letter also points out that undertakings could operate under a different fare scheme, provided they submitted a specific application.
Οι ιταλικές αρχές επισημαίνουν ότι η Simet δεν υπέβαλε ποτέ αίτημα εν προκειμένω.
The Italian authorities note that no such application was ever submitted by Simet.
Σε κάθε περίπτωση, ούτε το υπουργικό υπόμνημα του 1988 ούτε η υπουργική επιστολή του 1992 συνιστούν απόρριψη του αιτήματος της Simet για κατάργηση των υποχρεώσεων δημόσιας υπηρεσίας όσον αφορά τις τιμές.
In any event, neither the ministerial memo of 1988 nor the Ministry’s 1992 letter constituted a rejection of any application from Simet for termination of a public service obligation relating to fares.
Οι ιταλικές αρχές αντικρούουν επίσης τους ισχυρισμούς της Simet ότι το σημείο 2 της εγκυκλίου αριθ. 3/02 της 5ης Απριλίου 2002 αποδεικνύει πως οι τιμές για την υπηρεσία μεταφοράς με λεωφορεία ήταν καθορισμένες από το Υπουργείο.
The Italian authorities also disagree with Simet’s contention that point 2 of circular No 3/02 of 5 April 2002 proves that the fares for the scheduled service were set by the Ministry.
Η εγκύκλιος αυτή περιορίζεται στην παροχή οδηγιών σχετικά με τον τρόπο μετατροπής των τιμών από τη λίρα στο ευρώ.
That circular merely provided instructions for converting fares in lire to euros.
Εφόσον πρόκειται για υπηρεσίες τακτικών δρομολογίων προς όλο το κοινό, τα χαρακτηριστικά των παρεχόμενων υπηρεσιών, όπως διαδρομές, στάσεις, ωράρια και τιμές, πρέπει να είναι γνωστά εκ των προτέρων, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στην περίπτωση των περιστασιακών υπηρεσιών.
Since the service is a scheduled universal service, the details of the services provided, such as routes, bus stops, timetables and fares, must be known in advance, in contrast to occasional services.
Σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές, η ίδια αρχή εφαρμόζεται σε επίπεδο Ένωσης για τις τακτικές υπηρεσίες, οι οποίες ρυθμίζονται από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1073/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου [27], σύμφωνα με τον οποίο τα κόμιστρα αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα των αδειών για τις υπηρεσίες τακτικών δρομολογίων (άρθρο 6 παράγραφος 2 του κανονισμού).
According to the Italian authorities, the same principle exists at Union level for regular services, which are governed by Regulation (EC) No 1073/2009 of the European Parliament and of the Council [27], according to which fares are an integral part of the authorisations for regular services (Article 6(2) of that Regulation).
Εξαιτίας αυτής της υποχρέωσης προκαθορισμού των κομίστρων, οι ιταλικές αρχές διαφωνούν επίσης με την ερμηνεία της Simet για το σημείο 6 των κανονισμών παραχώρησης [28], καθώς ήταν προκαθορισμένα (στο αίτημα που υπέβαλε η επιχείρηση και στην παραχώρηση που χορήγησε το Υπουργείο) τόσο τα ωράρια όσο και τα κόμιστρα για τις παραχωρούμενες υπηρεσίες μεταφοράς με λεωφορεία.
In light of these advance scheduling requirements, the Italian authorities also contest Simet’s interpretation of point No 6 of the concession specifications [28], as both Simet’s application and the Ministry’s concession specification referred to pre-set timetables and fares for the scheduled services.
Όσον αφορά το ποσό της αιτούμενης αντιστάθμισης, η Simet διεκδικεί μόνο μια «αντιστάθμιση […] εντός των ορίων των οφειλόμενων ποσών».
As regards the amount of compensation demanded, Simet claimed only ‘compensation ... within the limits of the amounts proven to be due’.
Σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές, οι υπολογισμοί των εξόδων που υπέβαλλε κατά περιόδους η Simet είναι αόριστοι καθώς καλύπτουν όλη την εμπορική δραστηριότητα και αντικειμενικά εσφαλμένοι καθώς δεν βασίζονται σε αξιόπιστα στοιχεία, δεδομένου ότι κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου μέρους της υπό εξέταση περιόδου δεν προβλεπόταν διαχωρισμός των λογαριασμών.
According to the Italian authorities, the cost calculations produced over time by Simet are generic, as they cover its entire business activity, and also objectively incorrect and not based on reliable data, given the absence of account separation for the majority of the period under review.
Οι ιταλικές αρχές θεωρούν εντελώς αδιάφορο εάν η υπόθεση αφορά τη χορήγηση αντιστάθμισης για δημόσια υπηρεσία [και συνεπώς την άμεση εφαρμογή του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69] ή τη χορήγηση αποζημίωσης.
The Italian authorities consider it entirely irrelevant whether the case in question concerns the award of public service compensation (hence, the direct application of Regulation (EEC) No 1191/69) or the award of damages.
Ακόμη και εάν υποτεθεί ότι το Consiglio di Stato σκόπευε να αναγνωρίσει το δικαίωμα αποζημίωσης της Simet, συμπέρασμα το οποίο, κατά τις ιταλικές αρχές, δεν είναι προφανές σύμφωνα με την απόφαση 1405/2010 [29], οποιαδήποτε ζημία θα μπορούσε να προέρχεται μόνο από την εκπλήρωση υποχρεώσεων δημόσιας υπηρεσίας.
Even supposing that the Council of State meant to recognise Simet’s entitlement to damages, which according to the Italian authorities is neither a foregone nor an obvious conclusion based on a reading of judgment 1405/2010 [29], any damage incurred could only arise from the operation of public service obligations.
Οι ιταλικές αρχές επιμένουν στο γεγονός ότι δεν υπήρξε επιβολή τέτοιων υποχρεώσεων στη Simet.
The Italian authorities insist that no such obligations have ever been imposed on Simet.
Τέλος, οι ιταλικές αρχές διαφωνούν με τη σκοπιμότητα χορήγησης της αποζημίωσης κατά την έννοια του άρθρου 41 του ιταλικού Συντάγματος.
Finally, the Italian authorities disagree that compensatory damages are required by Article 41 of the Italian Constitution.