natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συμβούλιο Επικρατείας, 16 Νοεμβρίου 1998, υπόθεση Sille: «Εκτιμώντας, κατά πρώτον, ότι, όπως έκριναν τα πρωτοβάθμια δικαστήρια, αν και μπορεί να θεμελιωθεί η ευθύνη της δημόσιας εξουσίας, έστω και αντικειμενική, βάσει της αρχής της ίσης μεταχείρισης των πολιτών έναντι των επιβαρύνσεων του δημοσίου, σε περίπτωση που ένα μέτρο το οποίο έχει ληφθεί νόμιμα έχει ως αποτέλεσμα να προκληθεί σε βάρος ενός φυσικού ή νομικού προσώπου σχετικά σοβαρή ειδική ζημία, αυτό δεν ισχύει στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον ο κ. Sille, με την ιδιότητα του επαγγελματία μεσίτη, δεν μπορούσε να αγνοεί τους αστάθμητους παράγοντες που βαρύνουν αναγκαστικά την υλοποίηση ενός στεγαστικού προγράμματος, όπως αυτό που είχε προβλεφθεί στην προκειμένη περίπτωση και για την υλοποίηση του οποίου έπρεπε κυρίως να τροποποιηθούν οι διατάξεις του σχεδίου χρήσεων γης και να ληφθεί η σύμφωνη γνώμη του δημοτικού συμβουλίου, και ο κ. Sille έπρεπε φυσιολογικά να προβλέψει ότι ήταν πιθανό, ενόψει της αρνητικής έκβασης της δημόσιας έρευνας και της εχθρότητας με την οποία αντιμετωπίστηκε το σχέδιο, αυτό να εγκαταλειφθεί από την κοινότητα και ότι, εφόσον ανέλαβε αυτόν τον κίνδυνο με απόλυτη γνώση της κατάστασης, δεν θα μπορούσε εκ των υστέρων να υποστηρίξει ότι υπέστη ασυνήθη ζημία και ότι η κοινότητα πρέπει να υποστεί τις επαχθείς συνέπειες που είχε γι' αυτόν η εγκατάλειψη του επενδυτικού σχεδίου».
Council of State, Sille, 16 November 1998: ‘First, as the judges in the court of first instance decided, while the public authorities can be held liable, even without fault, on the grounds of the principle of the equality of citizens before public burdens, where a measure lawfully adopted has the effect of causing a special loss of a certain degree of gravity to a natural or legal person, that does not hold true in this case, because Mr Sille, in his capacity as a real-estate professional, could not be unaware of the risks necessarily involved in the execution of a building project such as that projected, in respect of which it was necessary, in particular, to amend the provisions of the land-use plan and obtain the agreement of the local council. Mr Sille should have contemplated the possibility that if the findings of the public enquiry were negative or if the project encountered hostility it might be abandoned by the local authority. Having taken the risk in full knowledge of the facts, he cannot to any purpose maintain that he has suffered an abnormal loss and that the local authority must bear the substantial consequences for him arising from the shelving of the project’.
Συμβούλιο Επικρατείας, 10 Ιουλίου 1996, υπόθεση Meunier: «Εκτιμώντας ότι από την απόφαση εγκατάστασης της εμπορικής επιχείρησης σε μια τέτοια τοποθεσία και από επιστολή του δημάρχου που αναφερόταν στον κίνδυνο αστάθειας του εδάφους προέκυπτε ότι ο ενδιαφερόμενος είχε αποδεχθεί, γνωρίζοντας την κατάσταση, τους κινδύνους αστάθειας στους οποίους ήταν εκτεθειμένη η επιχείρησή του, το Cour administrative d'appel (Διοικητικό Εφετείο) διατύπωσε μια κυριαρχική εκτίμηση. Με το να θεωρήσει ότι η ζημία που προέκυψε από μια κατάσταση στην οποία ο ενδιαφερόμενος είχε εις γνώση του εκτεθεί δεν του παρείχε δικαίωμα αποζημίωσης, δεν αψήφησε τους κανόνες που διέπουν την ευθύνη των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου.»
Council of State, Meunier, 10 July 1996: ‘When it concluded from the choice of such a place for the location of the business and from a letter from the mayor concerning the possibility of land slip that the interested party had accepted in full knowledge of the facts the risks of instability to which his establishment was exposed, the Administrative Appeal Court made a final decision on the facts. When it took the view that the loss resulting from a situation to which the interested party had knowingly exposed himself did not give him grounds for compensation, the Court did not fail to apply the rules governing the liability of legal persons governed by public law’.
Πρωτοδικείο, 21 Μαΐου 2010, Γαλλία κατά Επιτροπής, συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-425/04, T-444/04, T-450/04 και T-456/04, δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή.
General Court in Joined Cases T-425/04, T-444/04, T-450/04 and T-456/04 France and Others v Commission, 21 May 2010, not yet reported in the ECR.
Σε αυτή την απόφαση, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε «την ενδεχόμενη βελτίωση της οικονομικής καταστάσεως της FT η οποία θα μπορούσε να απορρέει από αυτή την προσφορά [το σχέδιο σύμβασης προκαταβολής του μετόχου ούτε υπογράφηκε ούτε εκτελέστηκε από την FT] (…) σε σχέση με την κατάσταση στην οποία τελούσε (…)» (σκέψη 254), και ότι «Η Επιτροπή, όμως, δεν μπορούσε να εικάσει, στηριζόμενη αποκλειστικώς στην μονομερή προσφορά του Δημοσίου να χορηγήσει πίστωση συγκεκριμένου ποσού, ότι η προσφορά αυτή συνεπάγεται οικονομικά πλεονεκτήματα για τον δικαιούχο χωρίς να λάβει υπόψη ταυτόχρονα τους όρους που διέπουν την εκτέλεση της επίμαχης συμβάσεως πιστώσεως και, ειδικότερα, τους όρους σχετικά με την παροχή και την απόδοση της εν λόγω πιστώσεως, πολλώ μάλλον όταν ο δικαιούχος δεν αποδέχεται την προσφορά αυτή αλλά περιορίζεται στην αναχρηματοδότησή του σύμφωνα με τους όρους της αγοράς» (σκέψη 255) (Υπογραμμίσεις των γαλλικών αρχών).
The Court found that the Commission had failed to show that a draft contract for a shareholders’ loan that had not been signed or put into effect by France Télécom might have produced an improvement in France Télécom’s economic position by comparison with the situation in which it found itself (paragraph 254), and that the Commission could not presume, on the sole basis of a unilateral offer by the State to grant a loan of a certain amount, that that offer would confer economic advantages on the beneficiary, without taking account of the conditions governing the performance of the loan contract, in particular those regarding the granting and the repayment of the loan, especially as the beneficiary had not accepted the offer but had confined itself to funding on the terms prevailing in the market (paragraph 255).
ΔΕΚ, 7 Μαρτίου 1990, Krantz.
Case C-69/88 [1990] ECR I-583.
ΔΕΚ, 2 Σεπτεμβρίου 2010, Deutsche Post AG.
Case C-399/08, 2 September 2010, not yet reported in the ECR.
Οι γαλλικές αρχές παραπέμπουν στις επιστολές τους της 7ης Μαΐου και 9ης Ιουνίου 2008.
The French authorities refer to their letters dated 7 May and 9 June 2008.
Οι γαλλικές αρχές παραπέμπουν στην απάντησή τους στην επιστολή της Επιτροπής της 3ης Αυγούστου 2007.
The French authorities refer to their reply to the Commission letter dated 3 August 2007.
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 3 Φεβρουαρίου 2004, «A report on the functioning of public procurement markets in the EU».
European Commission, A Report on the Functioning of Public Procurement Markets in the EU, 3 February 2004.
Η εταιρεία UOP Limited αναφέρει ότι δραστηριοποιείται στις αγορές της παροχής προϊόντων και υπηρεσιών στις βιομηχανίες διύλισης πετρελαίου, επεξεργασίας φυσικού αερίου, παραγωγής πετροχημικών και στις περισσότερες μεταποιητικές βιομηχανίες.
UOP states that it operates in the markets for the supply of products and services to the petroleum refining, gas treatment and petrochemicals production industries and to most manufacturing industries.
Ειδικότερα, αναφέρει ότι σχεδιάζει, εφαρμόζει και επιτρέπει την εκμετάλλευση αδειών και διασφαλίζει τη συντήρηση τεχνολογιών διεργασιών όπως η μετατροπή του πετρελαίου, η παραγωγή καθαρών καυσίμων, η αποθείωση των καυσίμων και οι πετροχημικές τεχνολογίες.
More specifically, it indicates that it designs, implements and authorises the exploitation of licences, and provides maintenance of process technologies for such things as oil conversion, clean fuel production, fuel desulphurisation and petrochemicals.
Αναφέρει ακόμη ότι παράγει καταλύτες, μοριακά φίλτρα, προσροφητικά και άλλους ειδικευμένους εξοπλισμούς.
It also states that it produces catalysts, molecular filters, adsorbents and other specialised equipment.
Επιπλέον, δηλώνει ότι έχει παρουσία σε διάφορα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Αυστρία, Βέλγιο, Τσεχική Δημοκρατία, Δανία, Γαλλία, Γερμανία, Ουγγαρία, Ιρλανδία, Ιταλία, Κάτω Χώρες, Πορτογαλία, Πολωνία, Σλοβακία, Ισπανία, Σουηδία και Ηνωμένο Βασίλειο), διαθέτει αντιπροσωπείες στο Βέλγιο, τη Γαλλία και τη Γερμανία και έχει δύο εγκαταστάσεις παραγωγής, η πρώτη στο Brimsdown, Enfield, Μεγάλη Βρετανία, και η δεύτερη στο Reggio Καλαβρία της Ιταλίας.
It states that it is present in various European Union Member States (Austria, Belgium, the Czech Republic, Denmark, France, Germany, Hungry, Ireland, Italy, Netherlands, Portugal, Poland, Slovak Republic, Spain, Sweden and the United Kingdom), that it has representations in Belgium, France and Germany, and that it has two production plants, one in Brimsdown, Enfield, United Kingdom, and the other in Reggio Calabria, Italy.
Η εταιρεία UOP Limited παραπέμπει στη σελίδα http://www.axens.net/about/history.html, όπως εμφανιζόταν στην 20 Νοεμβρίου 2008.
UOP refers to the web page http://www.axens.net/about/history.html, consulted on 20 November 2008.
Παραδείγματος χάρη, σχετικά με τον όγκο και την καθαρότητα των παραγόμενων ροών ή για την κατανάλωση πρώτης ύλης.
For example, regarding the volume and purity of the product flows, or the consumption of raw materials.
Οι γαλλικές αρχές παραπέμπουν στην προαναφερθείσα απόφαση Ν 531/2005, υποσημείωση 3.
The French authorities refer to footnote 3 to decision N 531/2005 cited above.
Το υπόμνημα αυτό υπάρχει από […] (*), ενημερωνόταν τακτικά και επικυρωνόταν[…] (*).
This memo has been in existence since […] (*), and has been updated and endorsed regularly by […] (*).
Οι γαλλικές αρχές κοινοποίησαν ως παράρτημα στην επιστολή τους την έκδοση […] (*).
The French authorities forwarded version […] (*) as an annex to their letter.
Οι γαλλικές αρχές παραπέμπουν στην επιστολή της εταιρείας UOP Limited της 23ης Ιανουαρίου 2009 η οποία, κατά την άποψή τους, επαναλαμβάνει την επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε στο σημείο 3 β) της επιστολής της 28ης Νοεμβρίου 2008.
The French authorities refer to the letter from UOP dated 23 January 2009, which they say takes up the arguments developed under point 3(b) of the letter dated 28 November 2008.
Βάσει των όρων αυτής της άδειας-πλαισίου, η Axens μπορεί να χρησιμοποιεί την παρούσα και μελλοντική διανοητική ιδιοκτησία του δημόσιου οργανισμού IFP κυρίως όσον αφορά τις διεργασίες στον τομέα δραστηριότητάς της, για να παρέχει εξειδικευμένες συμβουλές στους πελάτες σε σχέση με τις διεργασίες αυτές και να τους μεταβιβάζει το δικαίωμα χρήσης των συνδεδεμένων τεχνολογιών υπό μορφή περαιτέρω παραχωρήσεων αδειών εκμετάλλευσης διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας.
Under this framework licensing system Axens may use IFP’s present and future intellectual property rights essentially in processes in its field of activity to provide engineering services to customers in connection with those processes and to transmit to them the right to use the related technologies in the form of patent licence sub-grants.
Βάσει των όρων αυτής της άδειας-προϊόντων, η Axens μπορεί να χρησιμοποιεί την παρούσα και μελλοντική τεχνολογία του IFP στον τομέα δραστηριότητάς της για την παραγωγή και την πώληση στους πελάτες της καταλυτών, προσροφητικών, μαζών παγίδευσης, εξοπλισμών, άλλων προϊόντων και λογισμικών που έχει αναπτύξει το IFΡ.
Under this product licensing system Axens may use IFP’s present and future technology in its field of activity to manufacture and sell to its customers catalysts, adsorbents, captation masses, equipment, and other products and software developed by IFP.
Επιστολή των γαλλικών αρχών της 13ης Οκτωβρίου 2008, παράγραφος 203.
Letter from the French authorities dated 13 October 2008, paragraph 203.
Βλ. μέρος 4.1.1 Γ «Συμπεράσματα ως προς την ύπαρξη κρατικής εγγύησης προς όφελος της La Poste», στις αιτιολογικές σκέψεις 251 έως 255 της προαναφερθείσας απόφασης C 56/2007.
See section 4.1.1 C, ‘Conclusion regarding the existence of a state guarantee in favour of La Poste’, recitals 251 to 255 of decision C 56/2007,
Καθεστώς το οποίο, όπως διευκρινίζεται στην αιτιολογική σκέψη 12 (υποσημείωση αριθ. 11), εξομοιωνόταν με έναν EPIC πριν τη μεταβολή της μορφής της La Poste σε ανώνυμη εταιρεία.
As specified in recital 12 (footnote No 11), this legal status was likened to an EPIC before the change in form of La Poste to that of a public limited company.
Απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας της 1ης Απριλίου 1938, société de l'hôtel d'Albe, Συλ. σ. 341.
Council of State, Société de l’hôtel d’Albe, 1 April 1938, Recueil p. 341.
Αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας σχετικά με την υπόθεση Campoloro (10 Νοεμβρίου 1999 και 18 Νοεμβρίου 2005).
Council of State judgments in the Campoloro case, 10 November 1999 and 18 November 2005.
Σε αυτή την απόφαση, το Συμβούλιο Επικρατείας αρνήθηκε μόνο να ικανοποιήσει το αίτημα του πιστωτή το οποίο απευθύνθηκε απευθείας στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων. Για να ενεργοποιηθεί μια εγγύηση απαιτείται κατάσταση αφερεγγυότητας και δεν μπορεί να υποχρεωθεί το κράτος με μια απλή αίτηση του πιστωτή να εξοφλήσει την οφειλή ενός δημόσιου οργανισμού.
In this judgment, the Council of State merely refused to grant an application brought by a creditor directly against the Minister for Public Works It found that a guarantee would come into play in the event of insolvency; a guarantee mechanism did not require the State to pay a debt of a publicly owned establishment whenever a creditor so requested.
Η Επιτροπή παραπέμπει στην ανάλυσή της στην υπόθεση Camporolo στο τμήμα 4.1.1. A.β) 3o) της προαναφερθείσας απόφασης C 56/2007.
The Commission refers to its analysis of the Campoloro case in section 4.1.1.A(b)(3) of decision C 56/2007.
Εντούτοις, σε περίπτωση ανεπάρκειας στοιχείων ενεργητικού του δημόσιου οργανισμού IFP μετά τη μεταβολή του καθεστώτος του, το σύνολο των πιστωτών του, ανεξάρτητα από την ημερομηνία γέννησης της απαίτησής τους, θα βρισκόταν σε παρόμοια κατάσταση, θα ήταν όλοι αντιμέτωποι με το ανεφάρμοστο στον δημόσιο οργανισμό IFP των διαδικασιών κοινού δικαίου σε θέματα εξυγίανσης και εκκαθάρισης προβληματικών επιχειρήσεων.
However, in the case of insufficient assets of the publicly owned establishment IFP subsequent to its change in legal form, all its creditors, irrespective of when their claim arose, would be in a comparable situation, all finding that the ordinary law relating to compulsory administration or winding up of undertakings in difficulty did not apply to the publicly owned establishment IFP.
Όλοι οι πιστωτές του δημόσιου οργανισμού IFP θα διασφαλίζονταν ότι οι απαιτήσεις τους τελικά θα ικανοποιούνταν, όπως εξηγείται στο σημείο Α. β).
All the creditors of the publicly owned establishment IFP would be assured of seeing their claims finally paid, as explained under point A(b).
Η Επιτροπή οφείλει να διευκρινίσει ως προς αυτό ότι η εξεταζόμενη εγγύηση απορρέει από το καθεστώς EPIC του δημόσιου οργανισμού IFP, είτε πρόκειται για εγγύηση που συνδέει το κράτος και τον δημόσιο οργανισμό IFP (εφόσον οι πιστωτές του IFP δεν είναι παρά έμμεσοι δικαιούχοι), είτε η εγγύηση αυτή δεν αφορά μόνο την εξόφληση των ατομικών απαιτήσεων, αλλά επίσης και τη διατήρηση της ύπαρξης του δημόσιου οργανισμού IFP ή/και των υποχρεώσεών του.
The Commission wishes to point out in this respect that the guarantee examined here derives from the EPIC status of the publicly owned establishment IFP, that this is a guarantee operating between the State and the publicly owned establishment IFP (the latter’s creditors being only indirect beneficiaries thereof), and that this guarantee covers not only the payment of individual claims, but also the continued existence of IFP or its obligations or both.
Απόφαση του Πρωτοδικείου της 26ης Ιουνίου 2008, υπόθεση T-442/03, SIC/Επιτροπή (Συλλογή 2008 σελίδα II-1161, σκέψεις 124-127).
General Court in Case T-442/03 SIC v Commission [2008] ECR II-1161, paragraphs 124-127.
Βλ. επίσης προαναφερθείσα ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις.
See also the Guarantees Notice.
Συγκεκριμένα, δεν εφαρμόστηκε κατά τη μετατροπή της IFP, της France Télécom, της Gaz de France, της EDF και της ADP.
In particular, no such mechanism was set up at the time of the conversion of IFP, France Télécom, Gaz de France, EDF or ADP.
Σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές, σε αντίθεση με την προηγούμενη κατάσταση, δεν θα ήταν απαραίτητο να παρασχεθεί ρητή εγγύηση στις οφειλές που συνάπτονται από τη Διοίκηση των ταχυδρομείων και τηλεπικοινωνιών οι οποίες μεταβιβάστηκαν στη La Poste, εάν αυτή απολάμβανε λόγω του καθεστώτος της την εγγύηση του κράτους.
Contrariwise, the French authorities argued that, if La Poste had enjoyed a State guarantee by virtue of its legal form, there would have been no need to give an express guarantee for the debts contracted by the old Administration of Posts and Telecommunications which were transferred to La Poste.
Αυτό έγινε, ωστόσο, με διάταγμα της 31ης Δεκεμβρίου 1990.31οηγούμενη κατάσταση, δεν θα ήταν απαραίτητο να παρασχεθεί ρητή εγγύηση στις οφειλές που συνάπτονται από τη Διοίκηση των ταχυδρομείων και τηλεπικοινωνιών οι οποίες μεταβιβάστηκαν στη La Poste, εάν αυτή απολάμβανε λόγω του καθεστώτος της την εγγύηση του κράτους.
But, they argued, such a guarantee was in fact given, in an order dated 31 December 1990.
La responsabilité des AAI dotées de la personnalité morale: coup d'arrêt à l'idée de «garantie de l'État»· D. Labetoulle·RJEP/CJEG n o 635, octobre 2006.
Labetoulle, ‘La responsabilité des AAI dotées de la personnalité morale: coup d’arrêt à l’idée de “garantie de l’Etat” ’, RJEP/CJEG No 635, October 2006.
Ως προς αυτό το σημείο, η Επιτροπή παραπέμπει επίσης στο μέρος 4.1.1.A β) 3o) της προαναφερθείσας απόφασης C 56/2007.
On this point, the Commission also refers to section 4.1.1.A(b)(3) of decision C 56/2007.
Η Επιτροπή παραπέμπει στις αιτιολογικές σκέψεις 139 έως 141 της προαναφερθείσας απόφασης σ C 56/2007.
The Commission refers to recitals 139 to 141 of decision C 56/2007.
Το ακόλουθο μέρος της σημείωσης δημοσιοποιήθηκε από τους συντάκτες της έκθεσης για το 1995 (σελίδα 219): «Στην περίπτωση του νομοσχεδίου σχετικά με τη συμμετοχή του κράτους στα σχέδια εξυγίανσης της Crédit Lyonnais και του Comptoir des Entrepreneurs, το Συμβούλιο Επικρατείας (…) έκρινε ότι η εγγύηση που παρείχε το κράτος σε αυτόν τον οργανισμό απορρέει, χωρίς να υπάρχει ρητή νομοθετική διάταξη, από τον ίδιο τον χαρακτήρα δημόσιου οργανισμού».
The following part of the memorandum was published in the annual report for 1995 (p. 219): ‘In connection with the draft law on State involvement in the recovery plans for Crédit Lyonnais and Comptoir des Entrepreneurs, the Council of State … took the view that there was a State guarantee for this establishment which derived without any express legislative provision from the very fact that it was a publicly owned establishment’.
Βλ. σημείο 5 του παραρτήματος αυτού του υπομνήματος που αναφέρεται σε διάφορες πράξεις, όπως για παράδειγμα «υπουργική επιστολή ή κάθε άλλη βάση».
See point 5 in the annex to that memorandum, which lists different acts including for example ‘a ministerial letter, or any other basis’.
Σε επεξηγηματικό σημείωμα που προσαρτήθηκε στο εν λόγω υπόμνημα, και συγκεκριμένα στο μέρος 3 με τίτλο «η εμπειρία από την απαίτηση εγγυήσεων και η νομολογία του Συμβουλίου επέτρεψαν να εντοπιστούν ορισμένες περιπτώσεις έμμεσων εγγυήσεων οι οποίες θα πρέπει να προσδιοριστούν,» οι γαλλικές αρχές αναφέρουν ότι «Ορισμένες νομικές μορφές εταιρειών συνεπάγονται εξ ορισμού την ευθύνη των μετόχων τους, ιδίως οι sociétés en nom collectif (SNC) (ομόρρυθμες εταιρείες) και οι groupement momentané d’enterprises (GIE) (προσωρινές κοινοπραξίες επιχειρήσεων). Στην περίπτωση αυτών των δύο μορφών, οι τρίτοι στρέφονται συστηματικά κατά του κράτους μετόχου. Το ίδιο ισχύει και με τη σύσταση δημόσιων οργανισμών και ορισμένων συμμετοχών σε ανώνυμες εταιρείες».
In an explanatory note attached to the memorandum, in part 3, under the heading ‘Experience of calls made on guarantees and the judgments of the Council have clarified a number of textbook cases of guarantees which need to be identified’, it is indicated that ‘Some legal forms by their structure entail a liability on the part of their shareholders; this is true in particular of [the forms of partnership known as] the société en nom collectif, or SNC, and the groupement momentané d’entreprises, or GIE. With these last two forms, third parties will always seek out the State shareholder. The same applies to the creation of publicly owned establishments and to some shareholdings in public limited companies’.
Οι όροι των εφαρμοστέων πράξεων, του νόμου της 16ης Ιουλίου 1980, του διατάγματος της 20ής Μαΐου 2008 που αντικαθιστά το διάταγμα της 12ης Μαΐου 1981 και της εγκυκλίου της 16ης Οκτωβρίου 1989, αναφέρονται στο τμήμα σχετικά με την περιγραφή του μέτρου στην παρούσα απόφαση.
The section of this decision describing the measure explains the terms of the Law of 16 July 1980, the Decree of 20 May 2008 replacing the Decree of 12 May 1981, and the Circular of 16 October 1989.
Ο νόμος της 16ης Ιουλίου 1980 ορίζει ότι: «εάν το όργανο λήψης αποφάσεων του οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης ή του δημόσιου οργανισμού δεν έχει αντλήσει ή δημιουργήσει πόρους, (…) η εποπτεύουσα αρχή επιλαμβάνεται και προβαίνει, εάν παραστεί ανάγκη, σε αυτεπάγγελτη εντολή πληρωμής».
The Law of 16 July 1980 provides that ‘if the decision-making body of the authority or establishment has not released or created the resources … the supervising authority shall do so, and if necessary shall issue a mandatory payment order’.
Το διάταγμα της 12ης Μαΐου 1981, το οποίο δεν τροποποιήθηκε ως προς αυτό το σημείο από το διάταγμα του 2008, προσδιορίζει ότι ο αντιπρόσωπος του κράτους ή η αρμόδια εποπτεύουσα αρχή «αποδεσμεύει, εάν χρειαστεί, τους αναγκαίους πόρους είτε μειώνοντας τις πιστώσεις που διατέθηκαν σε άλλες δαπάνες και δεν έχουν ακόμη αναλωθεί, είτε αυξάνοντας τους πόρους».
The Decree of 12 May 1981, which on this point remains unchanged by the amending Decree of 2008, states that the representative of the State or the authority responsible for supervision ‘shall, as appropriate, release the necessary resources, either by reducing the appropriations allocated to other expenditures and still available, or by increasing resources’.
Η Επιτροπή παραπέμπει στο μέρος 4.1.1.A.β.3o της προαναφερθείσας απόφασης C 56/2007.
The Commission refers to section 4.1.1.A(b)(3) of decision C 56/2007.
Στο πλαίσιο της υπόθεσης των ταχυδρομικών υπηρεσιών, στο υπόμνημά τους που διαβιβάστηκε στις 27 Οκτωβρίου 2009, οι γαλλικές αρχές αμφισβητούσαν «την αδυναμία» να συγκεντρωθούν ίδιοι πόροι με δύο επιχειρήματα. Το πρώτο, σχετικά με τις τιμές που εφαρμόζει η La Poste, δεν μπορεί παρ' όλα αυτά να εφαρμοστεί στις υπό εξέταση περιστάσεις, εφόσον οι τιμές που εφαρμόζει ο δημόσιος οργανισμός IFP δεν υπόκεινται, σε αντίθεση με τις τιμές που εφαρμόζει η La Poste, σε τομεακή ρύθμιση.
In a memorandum submitted on 27 October 2009 in the postal case, the French authorities denied that it was ‘impossible’ to mobilise own capital and reserves, on the basis of two arguments: the first of these, however, related to the prices charged by La Poste, and cannot be transposed to the circumstances of the present case, since IFP’s prices, unlike those of La Poste, are not subject to sectoral regulation.
Η Επιτροπή παραπέμπει στα σημεία 112 και 113 του υπομνήματος που διαβίβασαν οι γαλλικές αρχές στις 23 Ιανουαρίου 2008, στο πλαίσιο της υπόθεσης των ταχυδρομικών υπηρεσιών.
The Commission refers to points 112 and 113 of the memorandum sent by the French authorities on 23 January 2008 in the postal case.
Για περισσότερες διευκρινίσεις σχετικά με τη θέση των γαλλικών αρχών, βλέπε ιδίως το μέρος 3.1.1.B.α) 2o) της προαναφερθείσας απόφασης C 56/2007.
For further details on the position of the French authorities, see section 3.1.1.B(a)(2) of decision C 56/2007.
CEDH, 6 décembre 2006, Société de gestion du port de Campoloro et Société fermière de Campoloro c/ France, αριθ. 57516/00.
ECHR, Société de gestion du port de Campoloro and Société fermière de Campoloro v France, 6 December 2006, No 57516/00.
Το ΕΔΑΔ έκρινε την υπόθεση Campoloro επιβαρύνοντας το κράτος με το σύνολο των οφειλών στις ενάγουσες εταιρείες από την Κοινότητα Santa-Maria-Poggio.
In the Campoloro case the ECHR made the State liable for all of the sums owed to the applicant companies by the Commune of Santa-Maria-Poggio.