natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Επιτροπή πρέπει λοιπόν να συμπεράνει, με βάση το νομικό πλαίσιο που περιγράφεται στην παρούσα απόφαση, ότι η διαδικασία που εφάρμοσαν οι φορολογικές αρχές για την Umicore διεξήχθη σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες και τις ισχύουσες πρακτικές και δεν αποτελεί παρέκκλιση από την κανονική διεξαγωγή της διαδικασίας.
Therefore, the Commission has to conclude, on the basis of the legal context described in this Decision, that the procedure applied by the tax authorities in relation to Umicore was carried out in compliance with the rules and practices in force and did not constitute a deviation from the normal course of the procedure.
Στη συνέχεια πρέπει να αναλυθούν οι εν λόγω διακανονισμοί αφού ληφθούν υπόψη οι προκαταρκτικές παρατηρήσεις που διατυπώθηκαν, προκειμένου να καθοριστεί το ενδεχομένως υπάρχον πλεονέκτημα.
It is then necessary to analyse the settlements in question by taking into account the preliminary remarks made, with a view to determining the possible existence of an advantage.
Ο συλλογισμός που ακολουθεί βασίζεται στην ανάλυση δύο διαφορετικών περιόδων, η πρώτη από τις οποίες καλύπτει τα έτη 1995 και 1996, τα οποία αφορά ο διακανονισμός που πραγματοποίησαν οι φορολογικές αρχές, και η δεύτερη τα έτη 1997 και 1998 για τα οποία διαγράφηκε πλήρως η φορολογία.
The reasoning presented below rests on the analysis of two distinct periods, one that includes the years 1995 and 1996 which were covered by the adjustment carried out by the tax authorities and one that includes the years 1997 and 1998 for which taxation was completely abandoned.
Έτη 1995-1996
Years 1995-96
Όσον αφορά την περίοδο 1995-1996, πρέπει να αναλυθούν τρία είδη διαφορετικών πράξεων που αποτέλεσαν το αντικείμενο του σχεδίου διόρθωσης που κοινοποιήθηκε στην Umicore στις 30 Νοεμβρίου 1998, προκειμένου να καθοριστεί το ενδεχομένως υπάρχον πλεονέκτημα.
As regards the period 1995-96, it is necessary to analyse three different types of transaction covered by the draft rectification notified to Umicore on 30 November 1998, in order to determine the possible existence of an advantage.
Για κάθε είδος πράξης, στόχος της παρούσας ανάλυσης είναι να προσδιοριστούν τα ελάχιστα ποσά ΦΠΑ, προστίμων και τόκων υπερημερίας που έπρεπε να έχουν επιβάλει οι βελγικές φορολογικές αρχές με βάση εύλογη ερμηνεία των γεγονότων, χωρίς υπερβολικές παραχωρήσεις των εν λόγω αρχών, αλλά ούτε και παράτυπη εφαρμογή των κανόνων στον τομέα του ΦΠΑ.
For each type of transaction, the analysis seeks to identify the minimum amounts of VAT, fines and late interest that should have been imposed by the Belgian tax authorities on the basis of a reasonable interpretation of the facts, without excessive concessions or irregular application of the VAT rules.
Παραδόσεις αγαθών σε πελάτες εγκατεστημένους στην Ιταλία
Deliveries of goods to customers established in Italy
Στην πρώτη περίπτωση, οι συναλλαγές αφορούσαν παραδόσεις καθαρού αργύρου «εκ του εργοστασίου» οι οποίες πραγματοποιήθηκαν μεταξύ Φεβρουαρίου 1995 και Φεβρουαρίου 1996 με την ακόλουθη σειρά:
The first case refers to transactions relating to ‘ex-works’ deliveries of pure silver carried out between February 1995 and February 1996, as follows:
Μεταφορά από τη μεταφορική εταιρεία για λογαριασμό του Γ
Transport by transport company on behalf of C
Η Umicore εξέδωσε τα τιμολόγια για τα εμπορεύματα στο όνομα μιας εταιρείας Β [50] εγκατεστημένης στην Ιταλία, η οποία είχε αριθμό φορολογικού μητρώου ΦΠΑ σε αυτό το κράτος μέλος.
Umicore invoiced the goods to company B [50], established in Italy and holding a VAT registration number issued in that Member State.
Η εν λόγω εταιρεία χρέωσε με τη σειρά της τα εμπορεύματα σε πελάτη Γ εγγεγραμμένο στα μητρώα ΦΠΑ και εγκατεστημένο επίσης στην Ιταλία.
The latter company re-invoiced the goods to customer C, another taxable person subject to VAT established in Italy.
Η μεταφορά των εμπορευμάτων έγινε, κατόπιν εντολής του υποκείμενου στον φόρο Γ, κατευθείαν από τον τόπο παραγωγής στο Βέλγιο προς την Ιταλία.
The goods were transported, on behalf of C, directly from the place of production in Belgium to Italy.
Τα περισσότερα από τα τιμολόγια που έστειλε η Umicore στον πελάτη της Β εξοφλήθηκαν από τον υποκείμενο στον φόρο Γ.
Most of the invoices issued by Umicore for its customer B were paid for by taxable person C.
Τα τιμολόγια που έστειλε η Umicore στην εταιρεία Β καταρτίστηκαν με βάση την απαλλαγή που προβλέπεται στο άρθρο 39α του κώδικα ΦΠΑ.
Umicore issued the invoices addressed to B under the exemption provided for in Article 39 bis of the VAT Code.
Από την εξέταση των προτιμολογίων, τα οποία ελήφθησαν στο πλαίσιο της διοικητικής συνεργασίας με τις ιταλικές φορολογικές αρχές, προκύπτει ότι παραλήπτης των εμπορευμάτων ήταν ο υποκείμενος στον φόρο Γ.
The examination of the pro forma invoices, obtained through administrative cooperation with the Italian tax authorities, suggests that taxable person C was the consignee of the goods.
Στο σημείωμα τακτοποίησης της 30ής Νοεμβρίου 1998, η ISI έκρινε αρχικά ότι δεν πληρούνταν το κριτήριο απαλλαγής των ενδοκοινοτικών παραδόσεων σχετικά με τη μεταφορά, στο μέτρο που η μεταφορά είχε πραγματοποιηθεί για λογαριασμό μεταγενέστερου πελάτη (και όχι από ή για λογαριασμό του πωλητή ή του αγοραστή όπως ορίζει το άρθρο 39α του κώδικα ΦΠΑ).
In its adjustment notice of 30 November 1998, the Special Tax Inspectorate considered initially that the transport criterion for the exemption of intra-Community supplies had not been met in so far as the transport had been carried out on behalf of a subsequent customer (and not by or on behalf of the seller or the buyer, as provided for in Article 39 bis of the VAT Code).
Σε αυτή τη βάση, οι αρχές συνεπέραναν επομένως ότι η συναλλαγή μεταξύ Umicore και του πελάτη Β συνιστούσε παράδοση αγαθού χωρίς μεταφορά και, επομένως, δεν μπορούσε να τύχει της απαλλαγής που προβλέπει το άρθρο 39α του κώδικα ΦΠΑ.
On this basis, the authorities took the view that the transaction concluded between Umicore and customer B constituted a delivery of goods that did not include transport and therefore could not benefit from the exemption in Article 39 bis of the VAT Code.
Ωστόσο, οι πληροφορίες που διαβίβασαν το Βέλγιο και η Umicore στην Επιτροπή φαίνεται να αποδεικνύουν ότι λογικά οι βελγικές φορολογικές αρχές μπορούσαν να αμφισβητήσουν την ύπαρξη της συναλλαγής μεταξύ Umicore και της εταιρείας Β. Πράγματι παρατηρούνται τα εξής:
The information communicated by Belgium and Umicore to the Commission appears to indicate, nonetheless, that the reality of the transaction between Umicore and company B could reasonably be called into question by the Belgian tax authorities.
σύμφωνα επίσης με τις πληροφορίες που διαβίβασαν οι ιταλικές φορολογικές αρχές, ο μοναδικός διευθυντής της εταιρείας Β δεν ήταν καταχωρημένος στο μητρώο της αστυνομίας·,
the information communicated by the Italian tax authorities also indicated that the sole director of company B was not recorded on the police register,
δύο αιτήσεις παροχής πληροφοριών που υπέβαλαν οι βελγικές φορολογικές αρχές στους ιταλούς ομολόγους τους στις 26 Αυγούστου 1998 και την 1η Απριλίου 1999, αντίστοιχα, αποδεικνύουν επίσης ότι οι βελγικές φορολογικές αρχές είχαν σοβαρές αμφιβολίες όσον αφορά την ύπαρξη της εταιρείας Β πριν από τη σύναψη της συμφωνίας,
two requests for information sent by the Belgian tax authorities to their Italian counterparts on 26 August 1998 and 1 April 1999 also indicate that the Belgian tax authorities had serious doubts as to the actual existence of company B prior to the conclusion of the agreement,
η μεταφορά των εμπορευμάτων στην Ιταλία πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του υποκείμενου στον φόρο Γ,
the goods had been transported to Italy on behalf of company C, a taxable person,
τα εμπορεύματα μεταφέρθηκαν κατευθείαν από τον τόπο παραγωγής στο Βέλγιο σε αποθήκη στην Ιταλία όπου τέθηκαν στη διάθεση του Γ,
the goods had been directly transported from the production site in Belgium to a warehouse in Italy where they had been made available to C,
τα περισσότερα από τα τιμολόγια που έστειλε η Umicore στην εταιρεία Β εξοφλήθηκαν από την εταιρεία Γ,
the vast majority of the invoices which Umicore sent to company B had been paid by company C,
με βάση τις δηλώσεις των υπευθύνων της Umicore, οι οποίες περιλαμβάνονται σε έκθεση, απόσπασμα της οποίας περιλήφθηκε στο σημείωμα τακτοποίησης, φαίνεται επίσης ότι δεν υπήρχε καμία σύμβαση-πλαίσιο μεταξύ της Umicore και της εταιρείας Β,
based on statements made by the Umicore managers and set out in a report, an extract from which was included in the adjustment notice, it seems that there was no contract between Umicore and company B,
αντίθετα, φαίνεται ότι η ύπαρξη της εταιρείας Γ δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από τις ιταλικές φορολογικές αρχές, οι οποίες είχαν πλήρη πρόσβαση στα λογιστικά βιβλία αυτής της εταιρείας.
however, it seems that the actual existence of company C was never questioned by the Italian tax authorities, who had obtained full access to its accounts during an inspection.
Μεμονωμένα, καθεμία από αυτές τις διαπιστώσεις προφανώς δεν είναι αρκετή για να αποδείξει ότι η πώληση μεταξύ της Umicore και της εταιρείας Β ήταν εικονική. Ωστόσο, οι ίδιες διαπιστώσεις, εάν εξεταστούν από κοινού, μπορούν να οδηγήσουν στην απόλυτη αμφισβήτηση της ύπαρξης πώλησης μεταξύ της Umicore και της εταιρείας Β. Οι βελγικές φορολογικές αρχές, που είχαν ενημερωθεί σχετικά με τις υπόνοιες όσον αφορά την πραγματική ύπαρξη των δραστηριοτήτων της εταιρείας Β πριν από τη σύναψη της συναλλαγής με την εταιρεία Umicore στις 21 Δεκεμβρίου 2000, διέθεταν, επομένως, ευρεία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά την ύπαρξη των συναλλαγών και την ενδεχόμενη αλλαγή του χαρακτηρισμού.
Look at separately, neither one of these observations is probably sufficient to demonstrate the fictitious nature of the sale between Umicore and company B. However, when looked at together, these observations can instil definite doubt about the reality of the sale between Umicore and company B. The Belgian tax authorities, who had been informed of suspicions about the actual existence of the activities of company B before the conclusion of the transaction with Umicore on 21 December 2000, thus enjoyed a wide discretion in assessing the reality of the transactions and, where appropriate, in reclassifying them.
Ως προς αυτό, υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ακυρωτικού Δικαστηρίου (Cour de Cassation) στο Βέλγιο, ο φόρος πρέπει να βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα [51].
It must be remembered, in this respect, that in line with the settled case law of the Court of Cassation in Belgium, tax must be based on actual facts [51].
Επομένως, οι βελγικές φορολογικές αρχές πρέπει να βασίζουν τη φορολογία τους όχι στις φαινομενικές συναλλαγές που παρουσιάζει ο υποκείμενος στον φόρο για να αιτιολογήσει ενδεχόμενη απαλλαγή, αλλά στις πραγματικές συναλλαγές που βασίζονται στην πραγματική πρόθεση των συμβαλλόμενων μερών.
The Belgian tax authorities are therefore required in principle to base their taxation, not on apparent transactions presented by a taxable person to justify a potential exemption, but on actual transactions based on the real intentions of the parties.
Εάν από τις πληροφορίες που έχουν οι βελγικές φορολογικές αρχές προκύπτει ότι η πώληση μεταξύ Α και Β είναι εικονική και ότι η πραγματική πώληση (που συνεπάγεται μεταβίβαση της εξουσίας διάθεσης του αγαθού) έγινε στην πράξη μεταξύ Α και Γ, οι εν λόγω αρχές είχαν δικαίωμα να χαρακτηρίσουν εκ νέου την παράδοση αγαθού μεταξύ Α και Β σε παράδοση αγαθού μεταξύ Α και Γ και να εφαρμόσουν τους κανόνες για τον ΦΠΑ σε αυτή την εκ νέου χαρακτηρισθείσα συναλλαγή.
If it emerged from the information available to the Belgian tax authorities that the sale between A and B was fictitious and that the real sale (involving transfer of the power to dispose of the goods) had in fact occurred between A and C, these authorities were therefore entitled to reclassify delivery of the goods between A and B as delivery of the goods between A and C, and to apply the VAT rules to this reclassified transaction.
Το γεγονός ότι μια απάτη έλαβε χώρα στην Ιταλία μέσω αφανούς εμπόρου δεν σημαίνει ότι πρέπει να αμφισβητηθεί το δικαίωμα απαλλαγής του οποίου μπορούσε να τύχει η Umicore στο μέτρο που η καλή πίστη αυτής δεν αμφισβητήθηκε από τις βελγικές αρχές.
The fact that fraud had occurred in Italy through the intermediary of a missing trader does not mean that the right to exemption which Umicore could avail itself of should be called into question, since the good faith of the latter had not been disputed by the Belgian authorities.
Επομένως, από τα ανωτέρω προκύπτει ότι οι βελγικές φορολογικές αρχές μπορούσαν λογικά να χαρακτηρίσουν εκ νέου τις σχετικές συναλλαγές ως ενδοκοινοτικές παραδόσεις μεταξύ της Umicore και της εταιρείας Γ, χωρίς ο νέος αυτός χαρακτηρισμός να συνιστά δυσανάλογη παραχώρηση των αρχών ή παράτυπη εφαρμογή των κανόνων ΦΠΑ.
In the light of the above, the Belgian tax authorities could legitimately reclassify the transactions in question as intra-Community supplies between Umicore and company C, without this reclassification constituting a disproportionate concession or irregular application of VAT rules.
Επίσης μπορούσαν να εγκρίνουν την απαλλαγή από τον ΦΠΑ για τους διακανονισμούς που χαρακτηρίστηκαν εκ νέου, δεδομένου ότι πληρούνταν όλοι οι όροι απαλλαγής (συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς από τον αγοραστή ή για λογαριασμό του).
They could also exempt the reclassified transactions from VAT since all the conditions for exemption had been met (including transport by or on behalf of the purchaser).
Επομένως πρέπει να εξεταστούν τα εξής σημεία: i) κατά πόσον οι βελγικές φορολογικές αρχές είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν πρόστιμο βάσει του άρθρου 70 παράγραφος 2 του κώδικα ΦΠΑ λόγω της ύπαρξης ανακριβών στοιχείων στα τιμολόγια και, εάν ναι, ii) ποιο θα έπρεπε να είναι το ποσό αυτού του προστίμου και iii) κατά πόσον η Umicore έτυχε δυσανάλογων παραχωρήσεων ή παράτυπης εφαρμογής του νόμου από τις φορολογικές αρχές.
It must therefore be examined (i) whether the Belgian tax authorities were entitled to impose a fine based on Article 70(2) of the VAT Code because of the inaccurate information on the invoices and, if so, (ii) what should have been the amount of this fine, and (iii) whether Umicore benefited from disproportionate concessions or irregular application of the law by the tax authorities.
Κατ’ αρχάς, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι, σε περίπτωση ανακρίβειας στην αναγραφή των ενδείξεων που πρέπει να αναφέρονται σε τιμολόγιο σχετικά με ενδοκοινοτική παράδοση, το ΒΔ αριθ. 41 προβλέπει πρόστιμο που ανέρχεται στο 100 % του οφειλόμενου για τις εν λόγω πράξεις φόρου.
First, it must be pointed out that, in the case of inaccurate information featured on an invoice relating to intra-Community supplies, Royal Decree No 41 provides for a fine amounting to 100 % of the tax owed on the transactions in question.
Ωστόσο, όπως αναφέρεται ανωτέρω στις αιτιολογικές σκέψεις 45 και 46, η επιβολή διοικητικού προστίμου υπόκειται στην αρχή της αναλογικότητας και οι αρχές έχουν, δυνάμει του άρθρου 9 του βασιλικού διατάγματος της 18ης Μαρτίου 1831, την εξουσία να παρεκκλίνουν από την κλίμακα των προστίμων που προβλέπεται στο ΒΔ αριθ. 41.
Nevertheless, as stated in recitals 45 and 46, administrative fines are subject to the principle of proportionality and the authorities have the power, pursuant to Article 9 of the Regent’s Decree of 18 March 1831, to depart from the scales for fines set out in Royal Decree No 41.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν αποκλείεται να ήταν δυσανάλογο ένα πρόστιμο 100 %, λαμβανομένης υπόψη της καλής πίστης του υποκείμενου στον φόρο, την οποία δεν αμφισβήτησαν οι αρχές.
In the present case, it cannot be ruled out that a fine of 100 % would have been disproportionate given the good faith of the taxable person, which had not been disputed by the tax authorities.
Επίσης δεν αποκλείεται, στο πλαίσιο της διαφοράς τους με την Umicore, οι βελγικές φορολογικές αρχές να προσπάθησαν να μεγιστοποιήσουν τα έσοδα, όπως ακριβώς ένας πιστωτής προσπαθεί να μεγιστοποιήσει την ανάκτηση των πιστώσεών του.
It may also be true that, in the context of the legal proceedings with Umicore, the Belgian tax authorities had attempted to maximise its revenue in the same way that a creditor tries to optimise the recovery of the amount owed to him.
Σχετικά με αυτό υπενθυμίζεται ότι μια τέτοια πρακτική δεν μπορεί να υπάγεται στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 107 της Συνθήκης στο μέτρο που δεν συνεπάγεται δυσανάλογες ή παράνομες παραχωρήσεις εκ μέρους των αρχών.
It must be remembered that this practice is unlikely to come within the scope of Article 107 of the Treaty in so far as it does not give rise to disproportionate or illegal concessions by the authorities.
Δεδομένης της διακριτικής ευχέρειας που διαθέτουν οι αρχές στο πλαίσιο αυτό, λογικά μπορεί να θεωρηθεί ότι, στο πλαίσιο συμφωνίας διακανονισμού, το ποσό του προστίμου έπρεπε να έχει καθοριστεί από τις αρχές σε ποσοστό μεταξύ 10 % και 50 %.
Given the discretion available to the authorities in this context, it can reasonably be considered that, in a settlement agreement, the amount of the fine should have been set by the authorities at between 10 % and 50 %.
Η εφαρμογή ποσοστού 50 % φαίνεται να ενισχύεται από την πρόσφατη νομολογία του βελγικού Cour de Cassation [52].
The application of a 50 % rate also appears to be supported by recent case law of the Belgian Court of Cassation [52].
Δεδομένου ότι η τελευταία αυτή απόφαση αφορά ποινική υπόθεση, μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ότι, στη συγκεκριμένη περίπτωση, στην οποία αποδεικνύεται ότι δεν υπήρχε πρόθεση φοροδιαφυγής εκ μέρους της Umicore, το ποσοστό 50 % αποτελεί το μέγιστο ποσοστό.
Given the fact that this last judgment concerns a criminal case, it can therefore be considered, in the present case, in which the absence of fraudulent intent on the part of Umicore has been established, that a 50 % rate is the maximum rate.
Συνεπώς, μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι, λόγω των περιστάσεων της υπόθεσης, το πρόστιμο μπορούσε λογικά να καθοριστεί σε ποσό μεταξύ 33238698 BEF (10 % x 332386976) και 166193488 BEF (50 % x 332386976).
It can therefore be concluded, given the circumstances of the present case, that the fine could reasonably be set at between BEF 33238698 (10 % of BEF 332386976) and BEF 166193488 (50 % of BEF 332386976).
Δεδομένου ότι ένα επιλεκτικό πλεονέκτημα θα μπορούσε να προκύψει μόνο από δυσανάλογες παραχωρήσεις εκ μέρους των φορολογικών αρχών, για τον προσδιορισμό ενδεχόμενου πλεονεκτήματος πρέπει να ληφθεί υπόψη μόνο το μικρότερο ποσό, δηλ. 33238698 BEF.
Since a selective advantage could only have resulted from disproportionate concessions by the tax authorities, only the lowest amount – BEF 33238698 – must be taken into account when determining the potential advantage.
Το ποσό αυτό μπορεί, κατ’ αρχήν, να εκπέσει από τη φορολογητέα βάση για τη φορολόγηση των εταιρειών [53].
This amount is in principle deductible from the tax base for corporate tax [53].
Παραδόσεις αγαθών σε πελάτες εγκατεστημένους στην Ελβετία
Deliveries of goods to customers established in Switzerland
Στη δεύτερη περίπτωση, η σειρά των επίμαχων συναλλαγών με τους ελβετούς πελάτες ήταν συνήθως η εξής:
In the second example, the sequence of disputed transactions with Swiss customers was as follows:
Μεταξύ Φεβρουαρίου 1996 και Οκτωβρίου 1996, η Umicore εξέδιδε τιμολόγια για τα εμπορεύματα στο όνομα μιας εταιρείας Β [54] εγκατεστημένης στην Ελβετία, η οποία δεν είχε αριθμό φορολογικού μητρώου ΦΠΑ σε κάποιο κράτος μέλος.
Between February and October 1996, Umicore invoiced the goods to a company B [54], established in Switzerland, with no VAT registration number in any Member State.
Στη συνέχεια, η ελβετική εταιρεία χρέωνε με τη σειρά της τα εμπορεύματα σε πελάτη Γ εγγεγραμμένο στα μητρώα ΦΠΑ και εγκατεστημένο στην Ιταλία.
The Swiss company then re-invoiced the goods to customer C, liable for VAT, who was established in Italy.
Τα εμπορεύματα μεταφέρονταν κατευθείαν από τον τόπο παραγωγής στο Βέλγιο προς την Ιταλία.
The goods were transported directly from the place of production in Belgium to Italy.
Με βάση τα έγγραφα που διαβίβασε το Βέλγιο, φαίνεται ότι η μεταφορά είχε ανατεθεί από τη εταιρεία Γ. Επίσης, φαίνεται ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, την τιμή των εμπορευμάτων κατέβαλε απ’ ευθείας η εταιρεία Γ στην Umicore, ενώ, σε άλλες περιπτώσεις, την πληρωμή την έκανε η εταιρεία Β. Πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι η εταιρεία Γ αναφέρεται στην πραγματικότητα σε εταιρείες που θεωρούνται εικονικές από τις ιταλικές και ισπανικές φορολογικές αρχές [55].
On the basis of documents communicated by Belgium, it appears that the transportation was commissioned by company C. It also appears that, in some cases, company C paid the price of the goods directly to Umicore, while in others the payment was made by company B. Company C in fact refers to companies deemed fictitious by the Spanish and Italian tax authorities [55].
Τα τιμολόγια που έστειλε η Umicore στην ελβετική εταιρεία Β μεταξύ Φεβρουαρίου 1996 και Οκτωβρίου 1996 αφορούν πωλήσεις καθαρού αργύρου «εκ του εργοστασίου Hoboken» και αναφέρουν τα εξής: «Εξαγωγή – Απαλλαγή από τον ΦΠΑ δυνάμει του άρθρου 39 του κώδικα».
The invoices which Umicore sent to Swiss company B between February and October 1996 concern sales of pure silver ‘ex works (Hoboken)’, with the following indications: ‘Export – Exempt from VAT pursuant to Article 39 of the Code’.
Αν και οι εν λόγω παραδόσεις έγιναν από την UMICORE με απαλλαγή από τον ΦΠΑ δυνάμει του άρθρου 39 του κώδικα ΦΠΑ, οι πληροφορίες που έλαβε η ISI από τον υποκείμενο στον φόρο και από τη βελγική υπηρεσία τελωνείων και ειδικών φόρων κατανάλωσης αποδείκνυαν ότι τα εμπορεύματα μεταφέρθηκαν με προορισμό την Ιταλία χωρίς να έχει γίνει εξαγωγή.
Although the goods in question were indeed delivered by Umicore and were exempt from VAT under Article 39 of the VAT Code, the information obtained by the Special Tax Inspectorate from the taxable person and from Belgian Customs and Excise indicated that the goods had been transported to Italy but that export had not taken place.
Εφόσον δεν είχε γίνει εξαγωγή και, επομένως, δεν υπήρχε το δικαίωμα απαλλαγής βάσει του άρθρου 39 του κώδικα ΦΠΑ, τίθεται και πάλι το ερώτημα κατά πόσον οι βελγικές φορολογικές αρχές θα μπορούσαν να έχουν συμπεράνει ότι οι συναλλαγές μεταξύ της Umicore και της ελβετικής εταιρείας ήταν εικονικές, ότι οι πραγματικές συναλλαγές πραγματοποιήθηκαν μεταξύ της Umicore και της εταιρείας Γ και ότι οι συναλλαγές αυτές μπορούσαν να τύχουν της απαλλαγής που προβλέπεται στο άρθρο 39α του κώδικα ΦΠΑ.
Because the goods had not been exported and hence there was no entitlement to exemption under Article 39 of the VAT Code, the question once again is whether the Belgian tax authorities could have been led to conclude that the transactions between Umicore and the Swiss company were fictitious, that the real transactions had occurred between Umicore and C, and that these transactions might be exempt in line with Article 39 bis of the VAT Code.
Στο σημείωμα τακτοποίησης της 30ής Νοεμβρίου 1998, η ISI έκρινε ότι δεν πληρούνταν τα κριτήρια απαλλαγής βάσει του άρθρου 39 του κώδικα ΦΠΑ (εξαγωγές), διότι δεν κατέστη δυνατό να προσκομιστεί κανένα έγγραφο το οποίο να αποδεικνύει ότι τα εμπορεύματα πράγματι εξήχθησαν, και κυρίως καμία διασάφηση εξαγωγής.
In its adjustment notice of 30 November 1998, the Special Tax Inspectorate had considered that the criteria for exemption in line with Article 39 of the VAT Code (exports) had not been met since no document providing evidence of actual export, and in particular no export declaration, had been produced.
Συνεπώς, κατέληξαν ότι η Umicore όφειλε ΦΠΑ ύψους 312608393 BEF [56] (7749359 EUR), καθώς και πρόστιμο που ανερχόταν στο 10 % αυτού του ποσού.
The authorities thus considered that Umicore was liable for VAT amounting to BEF 312608393 [56] (EUR 7749359) and for a fine of 10 % of this amount.
Σε συμπληρωματική απάντηση της 30ής Μαρτίου 2000 στα σημειώματα τακτοποίησης, η Umicore αναφέρει ότι «αποδείχτηκε πλέον ότι ο μηχανισμός που εφαρμόστηκε είχε εικονικό χαρακτήρα, τον οποίο το εμπορικό τμήμα της Umicore δεν μπορούσε να γνωρίζει.
In a further reply of 30 March 2000 concerning the adjustment statements, Umicore stated that it had been established that the mechanism used was fictitious, something which Umicore’s commercial department could not have known.