natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τέταρτον, η Επιτροπή απορρίπτει το επιχείρημα των γαλλικών αρχών ότι, εάν υπήρχε εγγύηση του κράτους προς όφελος των EPIC, η δημιουργία κάθε νέου EPIC (ή η μεταβολή καθεστώτος) θα απαιτούσε την εφαρμογή μέτρων εγγυήσεων με στόχο να διατηρηθούν τα δικαιώματα των πιστωτών τα οποία γεννήθηκαν πριν από την εν λόγω μετατροπή καθώς και το επιχείρημα από την αντίστροφη (modus tollens), ότι δηλαδή, αφού δεν τέθηκε ποτέ σε λειτουργία ένας τέτοιος μηχανισμός [79], δεν υφίσταται καμία εγγύηση προς όφελος του δημόσιου οργανισμού IFP:
Fourthly, the Commission rejects the argument of the French authorities that, if a State guarantee does exist in favour of EPICs, any establishment of a new EPIC (including by change of legal form) would necessitate measures to preserve the rights of creditors arising before the change, and that conversely (modus tollens), since no such mechanism has ever been set up [79], no guarantee exists in favour of the publicly owned establishment IFP:
Όπως δήλωσε ο σύμβουλος της Επιτροπής στην υπόθεση των ταχυδρομικών υπηρεσιών και αναφέρεται στην αιτιολογική σκέψη 133 της προαναφερθείσας απόφασης C 56/2007, στην οποία παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, η Επιτροπή θεωρεί ότι ο ισχυρισμός αυτός είναι προϊόν μιας ακραία διασταλτικής ερμηνείας της συνταγματικής προστασίας του δικαιώματος ιδιοκτησίας.
As pointed out by the Commission’s expert in the postal case, and as recalled in recital 133 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the Commission considers that this assertion is based on too broad an interpretation of the constitutional protection of the right of property.
Η Επιτροπή οφείλει να διευκρινίσει, όπως το έπραξε εξάλλου στην αιτιολογική σκέψη 134 της προαναφερθείσας απόφασης C 56/2007, στην οποία παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, ότι το δικαίωμα της ιδιοκτησίας δεν απαιτεί την πρόβλεψη ειδικού μέτρου για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των πιστωτών κατά τη μετατροπή ενός EPIC σε εταιρεία υπαγόμενη στις διαδικασίες δικαστικής εξυγίανσης και εκκαθάρισης και ότι η απουσία παρόμοιων μέτρων δεν συνιστά ένδειξη της ύπαρξης έμμεσης εγγύησης.
The Commission takes the view, as it did in recital 134 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, that in the same way, when an EPIC is converted into a company that can be made the subject of court proceedings for administration or winding up, the right of property does not require that a specific measure be taken to preserve the entitlements of creditors, and that the fact that no such measure has been taken does not constitute evidence that there is no implied guarantee.
Η Επιτροπή προσθέτει, όπως εξήγησε στις αιτιολογικές σκέψεις 135 και 136 της προαναφερθείσας απόφασης C 56/2007, στις οποίες παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, πως το γεγονός ότι οι γαλλικές αρχές αποφάσισαν να παράσχουν ρητή εγγύηση στην επιχείρηση La Poste, [80] όταν αυτή απέκτησε καθεστώς που εξομοιώνεται με το καθεστώς ενός EPIC το 1990, δεν αποδεικνύει ότι δεν προϋπήρχε ήδη έμμεση εγγύηση προς όφελός της.
The Commission adds that, as explained in recitals 135 and 136 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the fact that the French authorities decided to give an express guarantee to La Poste when it obtained a legal form equivalent to that of an EPIC in 1990 [80] does not mean that there was no implied guarantee before that date.
Τέλος, η Επιτροπή παραπέμπει στο μέρος της παρούσας απόφασης σχετικά με την θεμελίωση της ευθύνης του κράτους, και στο μέρος 4.1.1. Α β) 3 της απόφασης C 56/2007 όσον αφορά το άρθρο του κ. Labetoulle στο οποίο αναφέρθηκαν οι γαλλικές αρχές [81], καθώς και στην ανάλυση της δικαστικής απόφασης Campoloro [82].
Finally, as regards the article by Mr Labetoulle cited by the French authorities [81], and its analysis of the Campoloro case-law [82], the Commission refers to the part of the present decision relating to the liability of the State and to section 4.1.1 A(b)(3) of decision C 56/2007
Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς των γαλλικών αρχών ότι, κατά την άποψή τους, οι νομοθετικές πράξεις απέκλειαν μια τέτοια εγγύηση, η Επιτροπή επισημαίνει ότι η ύπαρξη έμμεσων εγγυήσεων που συνδέονται με το καθεστώς δημόσιου οργανισμού επιβεβαιώνεται από υπόμνημα του Συμβουλίου Επικρατείας του 1995 για την υπόθεση Crédit Lyonnais, το οποίο τεκμηριώνει την ύπαρξη έμμεσης εγγύησης του κράτους αποκλειστικά με βάση τον χαρακτήρα δημόσιου οργανισμού [83].
Contrary to the argument put forward by the French authorities, who contend that such a guarantee is excluded by the legislation, the Commission notes that the existence of implied guarantees arising out of the legal form of publicly owned establishments is confirmed by a memorandum of the Council of State drawn up in 1995 in the Crédit Lyonnais case, which took the view that the organisation concerned enjoyed an implied guarantee given by the State by reason merely of its character as a publicly owned establishment [83].
Όπως εξηγείται στις αιτιολογικές σκέψεις 142 έως 145 της απόφασης C 56/2007, στις οποίες παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, η Επιτροπή δεν συμφωνεί με την ερμηνεία των γαλλικών αρχών κατά την οποία η γνώμη του Συμβουλίου Επικρατείας δεν εφαρμόζεται στον δημόσιο οργανισμό IFP.
As explained in recitals 142 to 145 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the Commission does not share the interpretation put forward by the French authorities that this opinion of the Council of State cannot be transposed to the case of IFP.
Επισημαίνει ιδίως ότι η γνώμη αυτή δεν περιέχει καμία αναφορά ούτε στην αποστολή, ούτε στην παρουσία ή απουσία οργάνου είσπραξης στο εσωτερικό του δημόσιου οργανισμού.
The opinion makes no reference to the aims of the establishment or to whether or not a public accountant is present within it.
Εντούτοις, οι γαλλικές αρχές δεν εξηγούν γιατί, κατά την άποψή τους, η γνώμη αυτή εφαρμόζεται μόνο στους δημόσιους οργανισμούς που διαθέτουν όργανο είσπραξης δημοσίων εσόδων.
Moreover, the French authorities do not explain why, in their view, this opinion should apply to publicly owned establishments only if they have a public accountant.
Η Επιτροπή απορρίπτει, εξάλλου, τα επιχειρήματα των γαλλικών αρχών ότι η γνώμη αυτή δεν εφαρμόζεται, διότι είναι προγενέστερη του LOLF και αντίθετη με τη μετέπειτα νομολογία του Συμβουλίου Επικρατείας, δεδομένου ότι η Επιτροπή υπενθύμισε στην αιτιολογική σκέψη 104, καθώς και στην προαναφερθείσα απόφαση C 56/2007, ότι ο LOLF δεν εμποδίζει την ύπαρξη έμμεσης εγγύησης του κράτους προς όφελος του δημόσιου οργανισμού IFP.
The Commission rejects the arguments put forward by the French authorities to the effect that the opinion is not applicable because it predates the Organic Law governing the Finance Act and is contrary to the subsequent case-law of the Council of State: in recital 104 above, and in decision C 56/2007, the Commission concluded that the Organic Law governing the Finance Act did not stand in the way of an implied guarantee given by the State to IFP.
Τέλος, όπως αναφέρεται στις αιτιολογικές σκέψεις 146 και 147 της απόφασης C 56/2007, στις οποίες παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, η Επιτροπή λαμβάνει υπόψη το υπόμνημα του Υπουργείου Οικονομίας, Οικονομικών και Βιομηχανίας της 22ας Ιουνίου 2003 με θέμα «καταγραφή των μηχανισμών έμμεσων ή ρητών εγγυήσεων που παρέχει το κράτος», το οποίο επιβεβαιώνει την ύπαρξη έμμεσων εγγυήσεων που απορρέουν από μια διοικητική ή νομοθετική πράξη η οποία «παράγει και συνεπάγεται δημοσιονομικές συνέπειες για το κράτος».
Finally, as indicated in recitals 146 and 147 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the Commission notes the memorandum from the Minister for Economic Affairs, Finance and Industry dated 22 July 2003, concerning a ‘Census of implied and express guarantee arrangements granted by the State’, which confirms that there are implied State guarantees that derive from an administrative or legislative act which ‘produces and entails financial consequences for the State’.
Το υπόμνημα αυτό αποδεικνύει ότι η εγγύηση του κράτους μπορεί να απορρέει από νομικές πράξεις τελείως διαφορετικής φύσης [84] και υπενθυμίζει ότι η σύσταση ενός δημόσιου οργανισμού μπορεί να συνεπάγεται έμμεση εγγύηση του κράτους προς όφελος των πιστωτών αυτού του οργανισμού [85].
That memorandum shows that a State guarantee can derive from legal acts of very different kinds [84] and indicates that the setting up of a publicly owned establishment may entail an implied guarantee given by the State to the establishment’s creditors [85].
Ο πιστωτής του δημόσιου οργανισμού IFP διασφαλίζεται ότι η πίστωσή του θα εξοφληθεί
A creditor of IFP can be sure that his claim will be repaid.
Όπως έπραξε στην αποδεικτική διαδικασία που αναλύεται στο μέρος 4.1.1 Α β) της απόφασης C 56/2007 στην οποία παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, η Επιτροπή θα αποδείξει ότι σε περίπτωση παύσης πληρωμών του δημόσιου οργανισμού IFP, οι πιστωτές του οργανισμού θα ήταν σε ευνοϊκότερη θέση από τους πιστωτές μιας επιχείρησης που υπάγεται στο εμπορικό δίκαιο.
Following the example of the argument in section 4.1.1.A(b) of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the Commission will now set out to demonstrate that in the event of a default by IFP, its creditors would be in a more favourable position than that of creditors of an enterprise governed by commercial law.
Πρώτον, όσον αφορά τους δημόσιους οργανισμούς, δεν εφαρμόζονται οι πάγιοι περιορισμοί για την εξόφληση μιας απαίτησης ενός οργανισμού ιδιωτικού δικαίου.
Firstly, in the case of publicly owned establishments, the conventional obstacles to the settlement of a claim against a body governed by private law are not applicable.
Με βάση τα στοιχεία που αναλύονται διεξοδικότερα στις αιτιολογικές σκέψεις 150 έως 154 της προαναφερθείσας απόφασης C 56/2007 στις οποίες παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, η Επιτροπή συνάγει ως προς το πρώτο στοιχείο ότι:
On the basis of the factors detailed at greater length in recitals 150 to 154 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the Commission concludes on this first point that:
σε αντίθεση με τους πιστωτές επιχειρήσεων οι οποίες υπάγονται στο εμπορικό δίκαιο, οι πιστωτές του δημόσιου οργανισμού IFP (δεδομένου ότι ο οργανισμός αυτός δεν υπάγεται στο κοινό δίκαιο σε θέματα δικαστικής εξυγίανσης και εκκαθάρισης προβληματικών επιχειρήσεων) δεν διατρέχουν τον κίνδυνο πλήρους ή μερικής διαγραφής της απαίτησής τους κατά την ολοκλήρωση μιας δικαστικής διαδικασίας εκκαθάρισης·
unlike the creditors of undertakings governed by commercial law, creditors of IFP (which is not subject to the ordinary law governing the compulsory administration or winding up of firms in difficulty) are not in danger of seeing their claim cancelled in whole or in part as an outcome of compulsory winding-up proceedings;
η νομική προσωπικότητα του δημόσιου οργανισμού IFP δεν εμποδίζει την ύπαρξη εγγύησης του κράτους·
the fact that IFP has legal personality is no bar to the existence of a guarantee given by the State;
ελλείψει ρητού περιορισμού της ευθύνης του κράτους έναντι του δημόσιου οργανισμού IFP, οι πιστωτές του οργανισμού αυτού μπορούν εύλογα να βασιστούν στην αρχή ότι το κράτος αναλαμβάνει τις οφειλές του δημόσιου οργανισμού IFP, μολονότι ο οργανισμός αυτός διαθέτει νομική προσωπικότητα.
in the absence of any express limitation on the State’s liability in respect of IFP, IFP’s creditors may legitimately act on the principle that the State will bear the debts of IFP, even though IFP possesses legal personality.
Δεύτερον, σε περίπτωση είσπραξης των οφειλών των δημόσιων οργανισμών που καταδικάζονται με δικαστική απόφαση, η διαδικασία που θέσπισε ο νόμος της 16ης Ιουλίου 1980 (και διάφορες πράξεις εφαρμογής του [86]) είναι, για τους λόγους που εξηγούνται στις αιτιολογικές σκέψεις 113 έως 117, ευνοϊκότερη για τους πιστωτές του δημόσιου οργανισμού σε σύγκριση με τις δικαστικές διαδικασίες κοινού δικαίου, εφόσον δεν είναι δυνατό να οδηγήσει σε διαγραφή της απαίτησης την οποία έχουν έναντι του δημόσιου οργανισμού IFP.
Secondly, in the case of the recovery of the debts of a publicly owned establishment that has been found by a court to be in default, the procedure laid down in the Law of 16 July 1980 (and in implementing provisions [86]) is, for the reasons explained in recitals 113 to 117, more favourable to IFP’s creditors than insolvency proceedings in the courts under ordinary law, in so far as it is not liable to result in the cancellation of their claim on IFP.
Σύμφωνα με την ανάλυση που αναπτύσσεται στις αιτιολογικές σκέψεις 157 έως 161 της προαναφερθείσας απόφασης C 56/2007, στην οποία παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, η Επιτροπή επισημαίνει καταρχάς ότι ο νόμος του 1980 [87] και τα μέτρα εφαρμογής του [88] ορίζουν το κράτος ως αρμόδια αρχή για την είσπραξη των απαιτήσεων των δημόσιων οργανισμών και του παρέχει σημαντικά προνόμια: την αυτεπάγγελτη έκδοση εντολής πληρωμής και τη δημιουργία επαρκών πόρων.
In accordance with the analysis developed in recitals 157 to 161 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the Commission notes firstly that the Law of 1980 [87] and its implementing provisions [88] designate the State as the authority responsible for covering the debts of publicly owned establishments, and confer important prerogatives on the State: the mandatory payment order and the creation of sufficient resources.
Όπως και στις εκτιμήσεις που παρατίθενται στις αιτιολογικές σκέψεις 162 έως 168 της απόφασης C 56/2007, στις οποίες παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, η Επιτροπή θεωρεί ότι η ειδική διαδικασία που θεσπίστηκε με τον νόμο του 1980 και τις πράξεις εφαρμογής του είναι μια απλή διαδικασία είσπραξης απαιτήσεων και όχι διαδικασία εκκαθάρισης και, μετά το πέρας της διαδικασίας αυτής, η απαίτηση δεν διαγράφεται, ενώ με την περάτωση της διαδικασίας εκκαθάρισης κοινού δικαίου, η δικαστική απόφαση περαίωσης λόγω ανεπάρκειας στοιχείων ενεργητικού χωρίς την επιβολή ποινής απαγορεύει στους πιστωτές να συνεχίσουν τις αγωγές.
Following the example of the argument in recitals 162 to 168 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the Commission considers that the specific procedure laid down by the Law of 1980 and the measures implementing it is a procedure only for the recovery of claims, and not for winding up, and that at the end of the procedure the claim is not cancelled, whereas at the end of winding-up proceedings under ordinary law a judgment terminating the proceedings on the ground that the assets are insufficient, without penalty, prevents creditors from pursuing the proceedings further.
Η Επιτροπή επισημαίνει επίσης ότι, εφόσον ο νόμος του 1980 και οι διατάξεις εφαρμογής του προβλέπουν τη χρονική μετάθεση της εντολής πληρωμής, χωρίς να προβλέπουν για καμία στιγμή κατάσταση παύσης πληρωμών, αφήνουν τους πιστωτές να εικάσουν ότι υπάρχουν ή ότι θα υπάρχουν πάντα οι αναγκαίοι πόροι για να ικανοποιηθεί η απαίτησή τους έναντι του δημόσιου οργανισμού.
The Commission also notes that the Law of 1980 and the measures implementing it provide for the deferral of a payment order, and nowhere envisage a cessation of payments, and thereby give creditors to understand that there are or that there will be the resources necessary to settle a claim they hold on the public entity.
Αυτά τα δύο στοιχεία την οδηγούν να θεωρήσει ότι η κατάσταση ανεπάρκειας ρευστότητας καλύπτεται, εάν χρειαστεί, από το κράτος ή ότι είναι μόνο προσωρινή.
These two factors lead to it consider that a shortage of funds will be covered, if necessary by the State, or is temporary only.
Αντίθετα, καμία διαδικασία εκκαθάρισης δεν προβλέπει τη δυνατότητα να καταστεί ένας τρίτος υπεύθυνος για τις οφειλές του αφερέγγυου νομικού προσώπου, εκτός εάν, προφανώς, υπάρχει εγγυητής.
But winding-up procedures never provide for the possibility that a third party can become liable for the debts of the insolvent party, except of course in the case of a guarantor.
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή θεωρεί ότι είναι ελάχιστα πιθανό το ενδεχόμενο να μην μπορέσει ο πιστωτής να εξασφαλίσει την ικανοποίηση της απαίτησής του με την εφαρμογή των διαδικασιών που προβλέπει ο νόμος της 16ης Ιουλίου 1980.16πιτρέπουν, αν δεν ενθαρρύνουν το κράτος να διαθέτει κεφάλαια στους δημόσιους οργανισμούς, κατά προτίμηση με κλασικά τραπεζικά δάνεια, σε περίπτωση ανεπάρκειας ρευστότητας. Κεφάλαια τα οποία μπορούν να συνιστούν τους «συμπληρωματικούς πόρους» που προβλέπει ο νόμος της 16ης Ιουλίου 1980.
Consequently, the Commission takes the view that the probability that a creditor might not succeed in obtaining satisfaction of his claim under the procedures laid down by the Law of 16 July 1980 is low.
Εντούτοις, σε αντίθεση με το συμπέρασμά της για την επιχείρηση La Poste στην προαναφερθείσα απόφαση C 56/2007, η Επιτροπή διαπιστώνει ότι, στην παρούσα περίπτωση, οι ίδιοι πόροι που μπορεί να συγκεντρώσει ο δημόσιος οργανισμός IFP είναι σχετικά σημαντικοί, εφόσον, όπως εξηγούν οι γαλλικές αρχές στην αιτιολογική σκέψη 44, τα ταμειακά διαθέσιμα και οι τοποθετήσεις (ύψους 150,3 εκατ. ευρώ) ήταν στα τέλη του 2007 περίπου πενταπλάσια από τα δάνεια και το χρηματοοικονομικό χρέος (ύψους 25,2 εκατ. ευρώ).
However, contrary to the conclusion it drew in respect of La Poste in decision C 56/2007, the Commission observes that in this case the resources of its own that IFP would be able to mobilise are relatively high, since, as the French authorities have explained (see recital 44), available funds and investments at the end of 2007 (EUR 150,3 million) represented approximately five times the amount of borrowings and financial liabilities (EUR 25,2 million).
Έτσι, η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι, δεδομένης της τρέχουσας οικονομικής του κατάστασης, κρίνεται απίθανο, τουλάχιστον σε ένα προσεχές μέλλον, η έλλειψη ίδιων πόρων να έχει ως αποτέλεσμα να περιέλθει ο δημόσιος οργανισμός IFP σε κατάσταση αδυναμίας να ικανοποιήσει το χρέος του και να καταστήσει αναγκαία την παρέμβαση του κράτους.
Consequently, the Commission recognises that in its present financial position, it seems unlikely, at least in the near future, that a shortage of own resources could lead to IFP being unable to meet its debts and give rise to the need for State intervention.
Αν και απίθανο προς το παρόν, μια κατάσταση ανεπάρκειας στοιχείων ενεργητικού του δημόσιου οργανισμού IFP δεν είναι λιγότερο πιθανή μακροπρόθεσμα.
Although it is unlikely at present, it cannot be ruled out that IFP might experience such a shortage of assets in the longer term.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η αδυναμία συγκέντρωσης πόρων από την εκχώρηση περιουσιακών στοιχείων θα είχε ως αποτέλεσμα την προσφυγή σε άλλους μηχανισμούς εγγύησης (προκαταβολές, αναζήτηση ευθύνης του κράτους κλπ.).
In such circumstances, the fact that resources cannot be mobilised by selling assets means that use has to be made of other guarantee mechanisms (advances, efforts to establish a liability on the part of the State, etc.).
Εξάλλου, η θέσπιση από τον νομοθέτη ενός καθεστώτος προστασίας των περιουσιακών στοιχείων θα μπορούσε να τροφοδοτήσει τη διαμάχη σχετικά με την αντικειμενική ευθύνη του κράτους σε ενδεχόμενη αδυναμία πληρωμής του δημόσιου οργανισμού IFP [89].
Furthermore, in the event of a default on the part of IFP, the fact that the legislature has laid down rules protecting the assets might then be invoked in any dispute in which it was alleged that there was a strict liability resting on the State [89].
Ως προς αυτό, η Επιτροπή λαμβάνει υπόψη το επιχείρημα των γαλλικών αρχών [90] ότι, σε περίπτωση που το κράτος έκρινε ότι ένα περιουσιακό στοιχείο που ανήκει σε έναν δημόσιο οργανισμό είναι «απολύτως απαραίτητο» για την εκπλήρωση αποστολής δημόσιας υπηρεσίας και ήταν αντίθετο στην εκχώρηση του, αυτό ουδόλως θα συνεπαγόταν υποχρέωση χορήγησης αποζημίωσης με μηχανισμούς εγγύησης.
On this point, the Commission takes note of the argument put forward by the French authorities [90] according to which even if the State considers an asset belonging to a publicly owned establishment to be ‘indispensable’ for the provision of a public service, and therefore objects to its sale, it is not bound to compensate via a guarantee mechanism.
Επισημαίνει, ωστόσο, ότι οι γαλλικές αρχές έχουν αναγνωρίσει (μολονότι αμφισβητούν ότι ο δημόσιος οργανισμός IFP μπορεί να αποκομίσει από αυτήν πλεονέκτημα) ότι η απαίτηση της συνέχειας της δημόσιας υπηρεσίας επιβάλλεται στον αντιπρόσωπο του κράτους κατά την εκτέλεση της διαδικασίας που θεσπίστηκε με το νόμο της 16ης Ιουλίου1980 [91].16ησης αποζημίωσης με μηχανισμούς εγγύησης.
The Commission notes, however, that the French authorities have acknowledged that in applying the procedure laid down in the Law of 16 July 1980 the representative of the State is bound by the requirement of continuity of public service (although they deny that IFP can benefit as a result) [91].
Επίσης, η Επιτροπή θεωρεί ότι το γεγονός ότι κράτος μπορεί να αποτρέψει την εκχώρηση στοιχείων ενεργητικού με αιτιολογία τη διατήρηση μιας δημόσιας υπηρεσίας θα μπορούσε να θεμελιώσει την αντικειμενική ευθύνη του κράτους για παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης σε σχέση με τα βάρη του δημοσίου.
The Commission therefore considers that such a choice by the public authorities to prevent sales of assets in order to maintain a public service means that the State might incur strict liability for a breach of the principle of equality before public burdens.
Τρίτον, για τους λόγους που έχουν ήδη αναλυθεί στις αιτιολογικές σκέψεις 185 έως 226 της προαναφερθείσας απόφασης 56/2007, στις οποίες παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, η Επιτροπή θεωρεί ότι, στην απίθανη περίπτωση κατά την οποία η διαδικασία που ορίζει ο νόμος του 1980 δεν θα επέτρεπε την εξόφληση του πιστωτή, τα ένδικα μέσα που θα είχε αυτός στη διάθεσή του για να θεμελιώσει την ευθύνη του κράτους παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά ενός μηχανισμού εγγυήσεων.
Thirdly, for the reasons already set out in recitals 185 to 226 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the Commission considers that, in the unlikely event that the procedure laid down by the Law of 16 July 1980 does not result in payment of creditors, the courses still open to them to render the State liable have the characteristics of a guarantee mechanism.
Αν και οι γαλλικές αρχές θεωρούν ότι δεν είναι δυνατό να θεμελιωθεί καταρχήν ούτε υποκειμενική ούτε αντικειμενική ευθύνη του κράτους [92], αναγνωρίζουν ότι, εάν υπήρχε απαίτηση συνέχειας της δημόσιας υπηρεσίας και αν η απαίτηση αυτή επιβαλλόταν στον αντιπρόσωπο του κράτους κατά την εκτέλεση της διαδικασίας που όρισε ο νόμος του 1980, θα μπορούσε ο δικαστής να διατάξει την αποζημίωση του πιστωτή.
Although the French authorities consider that the State has in principle no liability, whether for a fault on its part or in the absence of any such fault [92], they acknowledge that, if there is a requirement of continuity of public service that is binding on the representative of the State in the procedure laid down by the Law of 16 July 1980, a court may order that the creditor be compensated.
Σε αυτή την περίπτωση, ωστόσο, οι γαλλικές αρχές θεωρούν ότι ο πιστωτής δεν θα ωφελούνταν από κανένα προνόμιο, διότι η αποζημίωσή του θα ήταν παρόμοια με την αποζημίωσή που θα ελάμβανε σε περίπτωση εφαρμογής του κοινού δικαίου.
But in that event the French authorities consider that the creditor is not given any advantage, as the compensation he receives is comparable to that which he would have received under ordinary law.
Ως προς αυτό η Επιτροπή επισημαίνει ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ειδικού δικαιώματος που θέσπισε ο νόμος του 1980: με βάση το κοινό δίκαιο της δικαστικής εκκαθάρισης, οι πιστωτές (και σε κάθε περίπτωση οι εγχειρόγραφοι πιστωτές) δεν ανακτούν κατά κανόνα το σύνολο της απαίτησής τους και, τις περισσότερες φορές, οι οφειλές μιας επιχείρησης σε διαδικασία εκκαθάρισης δεν εξοφλούνται από έναν τρίτο.
The Commission draws attention, however, to certain specific features of the special scheme introduced by the Law of 1980: under the ordinary law governing compulsory winding up, creditors (and especially unsecured creditors) will not as a general rule recover the whole of their claims, and the enterprise being wound up will not usually have its debts paid by a third party.