natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Βάσει των πληροφοριών που είναι δημοσίως διαθέσιμες [149], η Επιτροπή επισημαίνει επίσης ότι ο δημόσιος οργανισμός IFP και οι Axens, Beicip-Franlab και Prosernat δεν έχουν ούτε τα ίδια στοιχεία ούτε τις ίδιες εγκαταστάσεις:
On the basis of publicly available information [149], the Commission also notes that the publicly owned establishment IFP and Axens, Beicip-Franlab and Prosernat have neither the same contact information nor the same business premises:
Ο δημόσιος οργανισμός IFP είναι εγγεγραμμένος στο εμπορικό μητρώο και στο μητρώο εταιρειών (εφεξής «RCS») της Nanterre με τον αριθμό B 775 729 155 και η εταιρική έδρα του είναι στο Rueil-Malmaison [150].
The publicly owned establishment IFP is registered in the Nanterre Trade and Companies Register (‘RCS’) under number B 775 729 155 and its registered office is located in Rueil-Malmaison [150].
Ο δημόσιος οργανισμός IFP διαθέτει δύο εγκαταστάσεις, που βρίσκονται στη Γαλλία, στο Solaize [151] και Pau [152] αντίστοιχα.
IFP owns two establishments in France, in Solaize [151] and Pau [152] respectively.
Η Axens είναι εγγεγραμμένη στο RCS της Nanterre με τον αριθμό B 599 815 073 και η εταιρική της έδρα βρίσκεται επίσης στο Rueil-Malmaison, αλλά έχει διαφορετική διεύθυνση [153] από αυτήν της μητρικής της εταιρείας.
Axens is registered in the Nanterre RCS under number B 599 815 073 and its registered office is also located in Rueil-Malmaison, but at a different address from its parent [153].
Τα κέντρα εκμετάλλευσής της βρίσκονται επίσης σε διαφορετικούς τόπους από αυτούς της μητρικής της εταιρείας, τα περισσότερα εκτός Γαλλίας: στις Ηνωμένες Πολιτείες στο Χιούστον (Τέξας), στο Princeton (New Jersey), στο Savannah (Τζώρτζια) και στο Calvert City (Κεντάκι), στον Καναδά στο Brockville (Οντάριο), στην Κίνα στο Πεκίνο, στην Ιαπωνία στο Τόκιο, στην Ινδία στο Νέο Δελχί, στο Μπαχρέιν, και στη Ρωσία στη Μόσχα.
Its operating centres are also located in different sites from those of its parent, mostly outside France: in the United States, in Houston, Texas; Princeton, New Jersey; Savannah, Georgia; and Calvert City, Kentucky; in Canada, in Brockville, Ontario: in China, in Beijing; in Japan, in Tokyo; in India, in New Delhi; in Bahrain; and in Russia, in Moscow.
Η Beicip-Franlab είναι εγγεγραμμένη στο RCS της Nanterre με αριθμό B 679 804 047, και η εταιρική της έδρα βρίσκεται επίσης στο Rueil-Malmaison, αλλά σε διαφορετική διεύθυνση [154] από αυτήν της μητρικής εταιρείας και της Axens.
Beicip-Franlab is registered in the Nanterre RCS under number B 679 804 047, and its registered office is also located in Rueil-Malmaison, but at a different address from its parent and Axens [154].
Κατέχει θυγατρικές και γραφεία σε πολλές χώρες του κόσμου, ιδίως στο Μπαχρέιν, το Abu Dhabi, στη Λιβύη στην Τρίπολη, στη Μαλαισία στην Kuala Lumpur, στις Ηνωμένες Πολιτείες στο Χιούστον του Τέξας, στο Μεξικό στην Villahermosa, στην Βραζιλία στο Ρίο Ιανέιρο και στη Ρωσία στη Μόσχα.
It has subsidiaries and offices in a large number of countries in the world, in particular in Bahrain; in Abu Dhabi; in Tripoli in Libya; in Kuala Lumpur in Malaysia; in Houston, Texas, in the United States; in Villahermosa in Mexico; in Rio de Janeiro in Brazil; and in Moscow in Russia.
Η Prosernat είναι εγγεγραμμένη στο RCS της Nanterre με αριθμό B 315 251 330 και η εταιρική της έδρα βρίσκεται στο Puteaux [155].
Prosernat is registered in the Nanterre RCS under number B 315 251 330 and its registered office is located in Puteaux [155].
Η εταιρεία δηλώνει [156] ότι έχει παρουσία σε είκοσι χώρες του κόσμου, ιδίως στη Νότια Αμερική (Αργεντινή, Βραζιλία, Βενεζουέλα), στην Ευρώπη (Μεγάλη Βρετανία, Ιταλία, Νορβηγία), στη Βόρεια Αφρική (Αλγερία, Αίγυπτος), στις Χώρες του Κόλπου (Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κουβέιτ, Ομάν, Κατάρ), στο Ιράν, τη Ρωσία, και την Κοινότητα των Ανεξάρτητων Κρατών καθώς και τη Νοτιοανατολική Ασία.
The company states [156] that it is present in some twenty countries throughout the world, including in South America (Argentina, Brazil, and Venezuela), Europe (United Kingdom, Italy, and Norway), North Africa (Algeria and Egypt), the Gulf countries (Saudi Arabia, United Arab Emirates, Kuwait, Oman, and Qatar), Iran, Russia, the Commonwealth of Independent States and South-East Asia.
Επιπλέον, στην εξεταζόμενη περίπτωση, οι οικονομικές δραστηριότητες που ασκεί κάθε θυγατρική είναι πραγματικές και δεν είναι δυνατόν εύλογα να χαρακτηριστούν εικονικές, εφόσον μάλιστα το Cour de cassation ορίζει εξαιρετικά αυστηρά κριτήρια για να μπορεί να χαρακτηριστεί ως «εικονικό» ένα νομικό πρόσωπο [157]:
In addition, in this case, the economic activities engaged in by each of the subsidiaries are real, so that the companies cannot reasonably be classified as fictitious, especially as the Court of Cassation is very exacting when it comes to categorising a legal person as ‘fictitious’ [157].
Η εταιρεία Axens, που συστάθηκε το 2001, ασκεί πραγματική οικονομική δραστηριότητα στην αγορά των καταλυτών και τεχνολογιών για τις βιομηχανίες διύλισης και πετροχημικών, για την οποία απασχολεί περισσότερα από 600 άτομα και χάρη στην οποία εμφανίζει ετήσιο κύκλο εργασιών περίπου 300 εκατ. ευρώ.
Axens, set up in 2001, engages in an economic activity in the market for catalysts and technologies for the refining and petrochemicals industries, for which it employs more than 600 people and through which it achieves an annual turnover of approximately EUR 300 million.
Η εταιρεία Beicip-Franlab, που συστάθηκε το 1967, ασκεί πραγματική δραστηριότητα στην έκδοση και διάδοση ειδικών λογισμικών στον τομέα της «διερεύνησης κοιτασμάτων» καθώς και στην υλοποίηση μελετών και την παροχή συμβουλών.
Beicip-Franlab, set up in 1967, engages in a real activity in the publication and distribution of exploration-deposits software and in consultancy and advisory services.
Στη δραστηριότητα αυτή απασχολούνται περισσότεροι από 100 εργαζόμενοι και παράγεται ετήσιος κύκλος εργασιών της τάξης των 40 εκατ. ευρώ.
This activity involves over 100 employees and provides an annual turnover of approximately EUR 40 million.
Η εταιρεία Prosernat, που αγοράστηκε το 2001, δραστηριοποιείται στον τομέα των μελετών και υπηρεσιών και της παραγωγής εξοπλισμών για την επεξεργασία φυσικού αερίου και ανάκτηση του θείου.
Prosernat, acquired in 2001, provides consultancy and other services and supplies gas treatment and sulphur recovery plants.
Σε αυτή τη δραστηριότητα, η επιχείρηση απασχολεί περίπου 70 άτομα και παρουσιάζει κύκλο εργασιών της τάξης των 50 εκατ. ευρώ.
The company employs about 70 people to carry out this activity and has a turnover of approximately EUR 50 million.
Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι, με εξαίρεση την περίπτωση της πλημμελούς διαχείρισης που θα εξεταστεί στις αιτιολογικές σκέψεις 161 έως 164, είναι σαφές ότι δεν πληρούνται στην παρούσα περίπτωση οι άλλοι όροι των εξαιρετικά περιορισμένων περιπτώσεων του εικονικού χαρακτήρα του νομικού προσώπου της θυγατρικής ή της συγχώνευσης των περιουσιακών στοιχείων της θυγατρικής και της μητρικής εταιρείας, που απαιτούνται από τη νομολογία για να θεμελιωθεί η ευθύνη της μητρικής εταιρείας έναντι των θυγατρικών της.
Leaving aside the question of mismanagement, which will be examined in recitals 161 to 164, it is clear from the above that the extremely limited cases in which the case-law gives a parent company vicarious liability for its subsidiaries – the subsidiary is a fictitious legal entity or the assets of the subsidiary and the parent company are inseparable – are clearly not fulfilled in this case.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή θεωρεί ότι δεν πληρούνται οι όροι της αυτόματης θεμελίωσης της ευθύνης του δημόσιου οργανισμού IFP σε περίπτωση εκκαθάρισης των θυγατρικών του Axens, Beicip-Franlab και Prosernat.
Consequently, the Commission considers that if IFP’s subsidiaries Axens, Beicip-Franlab and Prosernat were to be wound up the conditions for automatically holding IFP liable would not be met.
Η ευθύνη λόγω κακοδιαχείρισης της θυγατρικής από τη μητρική εταιρεία
Liability for mismanagement of the subsidiary by the parent
Η άσκηση πλημμελούς ελέγχου επί της θυγατρικής θεωρείται κατά κανόνα λόγος θεμελίωσης της ευθύνης της μητρικής εταιρείας [158].
A fault in the exercise of supervision over a subsidiary may traditionally render the parent company liable [158].
Όταν η μητρική εταιρεία διαπράττει σφάλματα κατά τον έλεγχο τον οποίο οφείλει να ασκεί στη διαχείριση των θυγατρικών της, «ιδίως όταν πρόκειται για ομίλους εταιρειών, η νομολογία επιτρέπει τη θεμελίωση της ευθύνης της μητρικής εταιρείας» [159].
Where the parent has committed a fault in the supervision that it has to exercise over the management of its subsidiaries, ‘especially in the case of groups of companies, the case-law allows the parent company to be held liable’ [159].
Με βάση νομικές θεωρητικές μελέτες, η πλημμελής διαχείριση εκ μέρος της μητρικής εταιρείας, η οποία ενεργεί ως εκ του νόμου ή εκ των πραγμάτων διαχειριστής της προβληματικής θυγατρικής της, μπορεί να θεμελιώσει την ευθύνη της [160] σε περίπτωση εκκαθάρισης. Πράγματι, η μητρική εταιρεία μπορεί να κριθεί υπεύθυνη ως συνδεδεμένη της θυγατρικής, [161] εάν μπορεί να της καταλογιστούν τα στοιχεία κακοδιαχείρισης στα οποία οφείλονται οι δυσκολίες της υπό τον έλεγχό της εταιρείας [162].
According to the literature, mismanagement by a parent company which has acted as de jure or de facto manager of a subsidiary in difficulty may render it liable if the subsidiary is wound up [160]: the parent company may be held liable as a shareholder of the subsidiary [161] if faults that originated the controlled company’s difficulties can be imputed to it [162].
Το κοινό δίκαιο προβλέπει, λοιπόν, την ευθύνη της διοίκησης έναντι της εταιρείας τους, των συνεταίρων τους ή των πιστωτών τους [163].
Ordinary law therefore provides for the liability of managers in relation to their company, its shareholders or its creditors [163].
Στην περίπτωση ομίλου, οι πιστωτές μιας θυγατρικής σε κατάσταση παύσης πληρωμών θα προσπαθήσουν να αποδείξουν ότι η μητρική εταιρεία ασκεί εκ του νόμου ή εκ των πραγμάτων διαχείριση [164] της θυγατρικής.
In the case of a group, the creditors of a subsidiary which has suspended payments will try to demonstrate that the parent company has assumed the role of manager of the subsidiary, de jure or de facto [164].
Ως εκ τούτου, η υποκειμενική ευθύνη μιας μητρικής εταιρείας έναντι της θυγατρικής της εξετάζεται κυρίως από το δίκαιο των συλλογικών διαδικασιών [165], και πιο συγκεκριμένα στο πλαίσιο των αγωγών λόγω ευθύνης για ανεπάρκεια στοιχείων ενεργητικού [166], υπό την προϋπόθεση ότι η εν λόγω εταιρεία συμπεριφέρθηκε ως διαχειρίστρια [167] της θυγατρικής της. Για να θεμελιωθεί, ωστόσο, η υποκειμενική ευθύνη της μητρικής εταιρείας, πρέπει να προσκομιστούν αποδεικτικά στοιχεία της εν λόγω ευθύνης και, ιδίως για την αιτιώδη συνάφεια ανάμεσα σε αυτήν και τη ζημία που προκλήθηκε λόγω της συμπεριφοράς της θυγατρικής.
Liability of a parent for its subsidiary on the basis of a fault committed by the parent is therefore provided for in particular by the law governing collective proceedings [165], and more specifically in the context of actions for liability for insufficient assets [166], on condition that the parent has acted as the manager [167] of its subsidiary.
Σε κάθε περίπτωση, από τα ανωτέρω συνάγεται ότι οι εν λόγω περιπτώσεις θεμελίωσης ευθύνης δεν συνιστούν σε καμία περίπτωση προσεπίκληση δικονομικού εγγυητή, εφόσον βασίζονται πάντοτε στην υποκειμενική ευθύνη της μητρικής εταιρείας.
In any event, it is clear from the above that legal actions of this case are never actions seeking the enforcement of a guarantee, since they are always based on a fault committed by the parent company.
Έτσι, οι εν λόγω αγωγές δεν θα μπορούσαν να θεσπίσουν μια γενική αρχή περί ευθύνης της μητρικής εταιρείας έναντι των θυγατρικών της, η οποία θα αναγνώριζε την αρχή του περιορισμού της ευθύνης του μετόχου στις αρχικές εισφορές που πραγματοποιούνται στις ανώνυμες εταιρείες, με εξαίρεση τις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι εν λόγω ανώνυμες εταιρείες είναι εικονικές εταιρείες ή τα περιουσιακά στοιχεία τους είναι συγχωνευμένα με αυτά της μητρικής εταιρείας, οι οποίες μπορούν να αποκλειστούν στην παρούσα περίπτωση.
Therefore such actions do not demonstrate the existence of a general principle of vicarious liability of a parent company for its subsidiaries, a principle which would be contrary to the principle of the limitation of a shareholder’s liability to the initial contribution made to the company, apart from cases where the company is a fictitious entity or where its assets are inseparable form those of its parent company, which can be ruled out here.
Εν κατακλείδι, από τη νομολογία του Cour de cassation συνάγεται ότι η προσεπίκληση της αρχής της υποκειμενικής ευθύνης της μητρικής εταιρείας στη διαχείριση της θυγατρικής δεν εξομοιώνεται σε καμία περίπτωση με μηχανισμό ισοδύναμο με καθεστώς εγγυήσεων.
To sum up, it is clear from the case-law of the Court of Cassation that the principle of liability of a parent company for mismanagement of a subsidiary does not in any way provide a mechanism equivalent to a guarantee.
Τα πρόσφατα σχέδια μεταρρύθμισης της έννοιας της ευθύνης για πράξεις τρίτων
Recent plans for reform of vicarious liability
Στο παρόν στάδιο εξελίξεως του δικαίου, φαίνεται λοιπόν, σύμφωνα με τα συμπεράσματα μιας πρόσφατης ενημερωτικής έκθεσης του Κοινοβουλίου [169] ότι «οι λύσεις που συνάγονται από τη νομολογία καταδεικνύουν το εμπόδιο που συνιστά η νομική προσωπικότητα στο πλαίσιο του καταλογισμού της ευθύνης» [170]. (Η επισήμανση της σύνταξης).
According to the findings of a recent parliamentary information report [169], in the present state of the law it appears, therefore, that ‘the approaches taken in the case-law throw into relief the obstacle which legal personality places in the way of the assignment of liability’ (emphasis added) [170].
Το εμπόδιο αυτό φαίνεται πως είναι τόσο καθοριστικό, ώστε ξεκίνησε πρόσφατα στη Γαλλία διάλογος σχετικά με τη δυνατότητα μεταρρύθμισης του αστικού κώδικα που θα επέκτεινε στις καταστάσεις οικονομικής εξάρτησης την ευθύνη για πράξεις τρίτου [171] (ιδίως για τις σχέσεις θυγατρικών ενός ομίλου με τη μητρική εταιρείας τους).
This obstacle seems to be so critical that three has recently been debate in France on the advisability of a reform of the Civil Code which would extend vicarious liability to situations of economic dependence [171] (with special reference to the relationships of the subsidiaries of a group with their parent company).
Ορισμένες ενώσεις καταναλωτών [172] που αναφέρονται στην προαναφερθείσα κοινοβουλευτική έκθεση εκφράζουν ειδικά την απογοήτευσή τους για το γεγονός ότι η τεχνική της «θυγατροποίησης» των εταιρειών επιτρέπει σε ορισμένες επιχειρήσεις, σε περίπτωση μεταγενέστερης διαφοράς, να αντιτίθενται σε ειδική χωριστή νομική ρύθμιση για τις εταιρείες του ομίλου όταν θεμελιώνεται η ευθύνη μιας θυγατρικής, ακόμη κι όταν οι εμπορικές προσφορές καταδεικνύουν την εικόνα ενός ομίλου εταιρειών απόλυτα καθετοποιημένου που προσφέρει ένα σύνολο υπηρεσιών.
Certain consumer associations [172] mentioned in the parliamentary report cited above seem in particular to deplore the fact that the technique of converting units into subsidiaries allows certain entities, in the event of later litigation involving the liability of a subsidiary, to rely on the legal partitioning of the companies of the group even though in their commercial dealings they have presented the image of a group of perfectly integrated companies offering a range of services.
Το άρθρο 1355 του προσχεδίου Catala [173] πρότεινε πρόσφατα τη θέσπιση μιας νέας βάσης ευθύνης για πράξεις τρίτου, που θα έθετε υπό αμφισβήτηση την αρχή της νομικής αυτονομίας των θυγατρικών:
Article 1355 of the Catala preliminary draft [173] recently proposed the introduction of a new basis for vicarious liability which would call into question the principle of the legal autonomy of subsidiaries:
«Άρθρο 1355
‘Article 1355
Αυτοί οι οποίοι ρυθμίζουν τον τρόπο λειτουργίας ή οργανώνουν, πλαισιώνουν ή ελέγχουν προς ίδιον συμφέρον την δραστηριότητα άλλων φορέων φέρουν αυτεπάγγελτη ευθύνη για τις ζημίες που προκαλούν αυτοί οι άλλοι φορείς. […]»
A person shall be liable automatically for the damage caused by those whose way of life he regulates, or whose activity he organises, directs or controls in his own interest …’
Οι παρατηρήσεις των συντακτών αυτού του προσχεδίου είναι διαφωτιστικές ως προς τις προτεινόμενες από το εν λόγω κείμενο καινοτομίες σε θέματα εξωσυμβατικής ευθύνης για πράξεις τρίτων.
The comments made by the authors of this preliminary draft clarify the innovations proposed with regard to non-contractual vicarious liability.
Η υιοθέτηση του προσχεδίου θα πρόσθετε ως πιθανό νομικό έρεισμα «το γεγονός της πλαισίωσης και οργάνωσης της δραστηριότητας άλλου προς ίδιο όφελος αυτού που ασκεί τον έλεγχο» [174], γεγονός που θα επέφερε ριζική αλλαγή της παρούσας κατάστασης του δικαίου, πολύ δε περισσότερο που οι ευθύνες αυτές θα ήταν στο εξής αυστηρές: δεν θα «υπάγονταν στην απόδειξη της ευθύνης του υπεύθυνου, αλλά στην απόδειξη ενός πραγματικού περιστατικού που θα μπορούσε να θεμελιώσει την προσωπική ευθύνη του άμεσου αυτουργού, εάν δεν είχε ενεργήσει υπό τον έλεγχο άλλου» [175].
The legislation would add as a possible basis ‘the act of directing and organising the activity of others in the personal interest of the person exercising such control’ [174], which would make quite a profound change to the present legal position, especially as the liability would henceforth be strict: it would not be ‘subject to proof of a fault on the part of the person responsible, but rather to proof of an act that might have rendered the direct author personally liable if he had not acted under the control of others’ [175].
Το δεύτερο εδάφιο του άρθρου 1360 του προσχεδίου εξειδικεύει αυτή την αρχή σε περίπτωση της ευθύνης της μητρικής εταιρείας ενός ομίλου εταιρειών έναντι των θυγατρικών της:
The second paragraph of Article 1360 of the preliminary draft defines this principle in the case of the liability of the parent company of a group of companies in relation to its subsidiaries:
«Άρθρο 1360
‘Article 1360
[…] Παρομοίως, είναι υπεύθυνος αυτός που ελέγχει την οικονομική δραστηριότητα ή τα περιουσιακά στοιχεία ενός επαγγελματία σε σχέση εξάρτησης, ακόμη και αν ενεργεί για λογαριασμό του, όταν ο παθών αποδείξει ότι το ζημιογόνο γεγονός συνδέεται με την άσκηση του ελέγχου.
Likewise, a person shall also be liable where he controls the economic activity or assets of a professional person who is in a situation of dependence even though acting for his own account, if the victim shows that the act giving rise to the damage is related to the exercise of control.
Αυτό ισχύει ιδίως για μητρικές εταιρείες για τις ζημίες που προκαλούν οι θυγατρικές τους ή τους παρόχους αδειών για ζημίες που προκαλούνται από τους παραχωρησιούχους τους.» (Επισήμανση της σύνταξης).
This shall apply in particular to parent companies in respect of damage caused by their subsidiaries, and to licensors for damage caused by their licensees’ (emphasis added.)
Αντιθέτως, από τα ανωτέρω συνάγεται ότι, στο παρόν στάδιο εξελίξεως του γαλλικού δικαίου, η θεμελίωση της ευθύνης της μητρικής εταιρείας για πράξεις της θυγατρικής της προϋποθέτει, όπως αναλύεται ανωτέρω, την απόδειξη της ευθύνης της πρώτης για την κατάσταση της δεύτερης.
It is clear from the above, a contrario, that in the present state of French law, vicarious liability of the parent company for its subsidiary requires proof that the parent committed a fault affecting the subsidiary.
Όσον αφορά την προβλεπόμενη εξέλιξη του γαλλικού θετικού δικαίου, η Επιτροπή επισημαίνει το γεγονός ότι η προβλεπόμενη μεταρρύθμιση ως προς αυτό το σημείο φαίνεται να έχει εγκαταλειφθεί. Πράγματι, στο πλαίσιο της προαναφερθείσας κοινοβουλευτικής έκθεσης, η ομάδα εργασίας της νομικής επιτροπής τάχθηκε κατά οποιασδήποτε «νομοθετικής κατοχύρωσης της ύπαρξης αντικειμενικής ευθύνης λόγω σχέσης οικονομικής εξάρτησης» (Σύσταση υπ' αριθ. 19). Φαίνεται πλέον ότι έχει εγκαταλειφθεί κάθε μεταρρύθμιση προς αυτή την κατεύθυνση:
As regards foreseeable developments in French positive law, the Commission notes that the reform contemplated on this point seems to have been abandoned: in the context of the parliamentary report cited above, the working party of the Senate Legal Affairs Committee declared itself against any legislative provision ‘establishing the existence of strict liability by reason of a state of economic dependence’ (Recommendation No 19).
δεν περιλαμβάνεται στην πρόταση νόμου αριθ. 657 σχετικά με τη μεταρρύθμιση της αστικής ευθύνης [176] που υποβλήθηκε κατά τη διάρκεια της τακτικής συνόδου 2009-2010 (καταχωρήθηκε στο Προεδρία της Γερουσίας στις 9 Ιουλίου 2010).
Moreover, a reform along these lines no longer seems to be on the agenda: in particular, it does not appear in Bill No 657 on the reform of civil liability [176] presented during the ordinary session 2009-2010 (registered at the office of the President of the Senate on 9 July 2010).
Εν κατακλείδι, σε αντίθεση με την ευθύνη του κράτους σε περίπτωση αθέτησης υποχρεώσεων αυτών των δημόσιων οργανισμών, που έχει τα χαρακτηριστικά ενός μηχανισμού εγγυήσεων λόγω (κυρίως) του αυτόματου χαρακτήρα του, δεν υφίσταται, στο παρόν στάδιο εξελίξεως του γαλλικού δικαίου, έμμεση και αυτόματη θεμελίωση της ευθύνης των μητρικών εταιριών για τις ενέργειες των θυγατρικών τους ιδιωτικού δικαίου που έχουν τεθεί σε κατάσταση δικαστικής εκκαθάρισης.
In conclusion, whereas the State is liable in the event of default of a publicly owned establishment, by a mechanism which, especially in view of its automatic character, has all the features of a guarantee, there is in the current state of French law no implicit and automatic liability of parent companies for the actions of subsidiaries governed by private law under compulsory winding up.
Οι πιστωτές των θυγατρικών του δημόσιου οργανισμού IFP δεν έχουν καμία εγγύηση ως προς τη συνέχιση της ύπαρξής τους ή/και των υποχρεώσεών τους
Creditors of IFP’s subsidiaries have no guarantee of the continued existence of the subsidiaries and/or their obligations
Με βάση τα ανωτέρω, η Επιτροπή μπορεί να κρίνει ότι εάν, ως ανώνυμες εταιρείες, οι θυγατρικές του δημόσιου οργανισμού IFP διαλυθούν με διαδικασία εκκαθάρισης, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις τους θα εξαλειφθούν μαζί με αυτές.
On the basis of the above, the Commission concludes that if, as public limited companies, the IFP subsidiaries were to be wound up and their existence terminated, their rights and obligations would disappear at the same time.
Σε παρόμοιες περιστάσεις, ο μέτοχος πλειοψηφίας τους, δηλ. ο δημόσιος οργανισμός IFP, θα διέθετε ασφαλώς τη δυνατότητα να εισφέρει εκ των προτέρων τα κεφάλαια [177] για να αποτραπεί η λύση και εκκαθάρισή τους.
Admittedly their controlling shareholder, the publicly owned establishment IFP, would have the option of a prior capital injection [177] to avoid their winding up.
Μία παρόμοια εισφορά κεφαλαίων θα μπορούσε τότε να διασφαλίσει τη διατήρηση των απαιτήσεων των τρίτων επί των θυγατρικών του.
Such a capital contribution could then ensure the continuation the claims against the subsidiaries held by third parties.
Πρόκειται, ωστόσο, για μια στρατηγική επιλογή του δημόσιου οργανισμού και όχι νομική υποχρέωση που θα επιβαλλόταν αυτεπάγγελτα σε αυτόν.
However, that would be a strategic choice on the part of the publicly owned establishment and not a legal obligation automatically imposed on it.
Εξάλλου, η επιλογή αυτή θα διέπονταν αυστηρά από τις διατάξεις περί κρατικών ενισχύσεων: σε περίπτωση που η εν λόγω εισφορά κεφαλαίου δεν ήταν δικαιολογημένη με βάση τη συμπεριφορά ενός ιδιώτη επενδυτή σε οικονομία αγοράς, θα υπαγόταν στον εκ των προτέρων έλεγχο (και την έγκριση) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μετά την κοινοποίησή της από τις γαλλικές αρχές.
Moreover, such a choice would be subject to the strict framework of State aid law: if the capital injection was not the behaviour of a private investor operating under normal market economy conditions, it would have to be notified to the Commission by the French authorities and await the Commission’s prior vetting (and approval).