natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Σύμφωνα με τη Γερμανία θα πρέπει να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η σχετική αγορά οίνου που δεν προορίζεται για απόσταξη είναι η αγορά των υψηλής ποιότητας οίνων βάσης για την παραγωγή αφρώδους οίνου, στην οποία είναι εφικτή πολύ υψηλότερη τιμή (0,38 ευρώ ανά λίτρο) και όχι η τιμή της αγοράς των συνήθων επιτραπέζιων οίνων (0,26 ευρώ ανά λίτρο).
According to Germany it should therefore be concluded that the relevant market for the wine not being sent for distillation is the market for high quality raw wine for the production of sparkling wine, with much higher achievable prices (EUR 0,38 per litre) and not the ordinary table wine market price (EUR 0,26 per litre).
Κατά συνέπεια, ισχυρίζεται η Γερμανία, η τιμή που κατέβαλε για το γλεύκος η GfW ήταν σύμφωνη με την αγοραία τιμή στη σχετική αγορά και περιλάμβανε σύνηθες περιθώριο κέρδους.
Germany therefore reasons that the price paid for the must by GfW was in conformity with the market price of the relevant market and included a normal profit margin.
Επιπλέον, η GfW προγραμμάτιζε να συμμετάσχει στα ενωσιακά προγράμματα αποθεματοποίησης και απόσταξης (η GfW είχε προσφέρει προγενέστερα τις υπηρεσίες αυτές σε αμπελουργούς). Στο πλαίσιο του προγράμματος αποθεματοποίησης πληρώθηκε 0,06 ευρώ ανά λίτρο για το 20 % των αποθεμάτων που προβλεπόταν να πωληθεί αργότερα ως οίνος βάσης για την παραγωγή αφρώδους οίνου.
In addition, GfW planned to participate in EU stocking and distillation programmes (GfW had already offered such services to winegrowers before).
Κατά την άποψη της Γερμανίας δεν ήταν δυνατό να ήταν επικερδείς οι δραστηριότητες αυτές, όταν το WAK χορήγησε το δάνειο στην GfW.
In the opinion of Germany it was possible to make a profit from these activities when WAK granted the loan to GfW.
Αφενός, η GfW σκόπευε να χρησιμοποιήσει το 40 % του γλεύκους που αγόρασε για προληπτική απόσταξη, τον Δεκέμβριο του 1999, όταν η τιμή απόσταξης ήταν σημαντικά υψηλότερη από την τιμή που αγοράς του γλεύκους (0,50 – 0,55 ευρώ ανά λίτρο).
On the one hand, GfW intended to use 40 % of the must purchases for preventive distillation in December 1999 at a distillation price considerably higher than the purchase price (EUR 0,50-0,55 per litre).
Αφετέρου, είχε προβλέψει ότι οι οινοπαραγωγοί αφρώδους οίνου θα πλήρωναν σχετικά καλές τιμές (μεταξύ 0,36 και 0,41 ευρώ ανά λίτρο) για τις μεγάλες παρτίδες ομοιογενούς, εγγυημένης ποιότητας οίνου βάσης.
On the other, it was predicted that sparkling wine producers would pay relatively good prices (between EUR 0,36 and EUR 0,41 per litre) for large lots of uniform, guaranteed quality raw wine.
Η Γερμανία θεωρεί ότι η GfW θα μπορούσε να είχε επιτύχει έσοδα από την πώληση σε τιμή 0,44 έως 0,46 ευρώ ανά λίτρο κατά μέσον όρο, τιμή πολύ υψηλότερη από τον μέσον όρο των 0,38 ευρώ ανά λίτρο που είχε καταβάλει στις αμπελοοινικές επιχειρήσεις και έμπορους.
Germany reasons that GfW could have achieved an average sales revenue of EUR 0,44 to EUR 0,46 per litre, much above the average of EUR 0,38 per litre paid to the winegrowing enterprises and merchants.
Ο σχεδιασμός βασίστηκε στις εξής παραδοχές αναμενόμενων τιμών:
The planning was based on the following assumptions of target prices:
Τιμή σε ευρώ/λίτρο
Price/litre (EUR)
Επιδότηση της ΕΕ για την αποθεματοποίηση του οίνου/γλεύκους (1 έτος): 0,06 ευρώ/λίτρο και ακολούθως πώληση ως οίνου βάσης για παραγωγή αφρώδους οίνου
EU subsidy for stocking of wine/must (1 year): EUR 0,06/l and subsequent sale as raw wine for sparkling wine
Πώληση ως οίνου βάσης για παραγωγή αφρώδους οίνου
Sale as raw wine for sparkling wine
Με βάση αυτές τις παραδοχές, αναμενόταν μέση τιμή πώλησης 0,44 – 0,46 ευρώ/λίτρο.
Based on these assumptions an average sales price of 0,44 to 0,46 EUR /l was expected.
Από τις παραπάνω εκτιμήσεις προκύπτει ο ακόλουθος υπολογισμός αναμενόμενου κέρδους:
The above sales forecast results in the following profit calculation:
Τιμή αγοράς και μεταποίησης
Purchase price and processing
Τα έσοδα από την πώληση οίνου βάσης για αφρώδη οίνο, την απόσταξη, τις επιδοτήσεις αποθεματοποίησης
Income from sale as raw wine for sparkling wine, distillation, stocking subsidies
Αναμενόμενο κέρδος
Expected profit
Για τη συνολική ποσότητα των 44 εκατ. λίτρων περίπου αναμενόταν κέρδος 2,64 έως 3,96 εκατ. ευρώ.
Based on a total volume of some 44 million litres, a total profit between some EUR 2,64 million and some EUR 3,96 million was expected.
Το 2000 οι τιμές κυμάνθηκαν μεταξύ 0,20 και 0,41 ευρώ ανά λίτρο.
For 2000 the spread lay between EUR 0,20 and EUR 0,41 per litre.
Η Γερμανία επισημαίνει επίσης ότι το 60 % του γλεύκους που αγόρασε η GfW είχε μέση πυκνότητα 81 βαθμών Oechsle, η οποία ήταν πολύ μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη για τους επιτραπέζιους οίνους (44 βαθμοί Oechsle) και, φυσικά, αποτυπώθηκε στην τιμή που κατέβαλε η GfW για το γλεύκος.
Germany also emphasises that 60 % of the must bought by GfW had an average degree of Oechsle of 81, much higher than the requirement for table wine of 44 and this was of course reflected in the price GfW paid for the must.
Στοιχείο ενίσχυσης κατά τη στιγμή της υπόταξης των απαιτήσεων και της παραίτησης από απαιτήσεις
Aid element at time of subordination of claims and waiver of claims
Σύμφωνα με τη Γερμανία, όταν τον Νοέμβριο του 2000 συντάχθηκε ενδιάμεση κατάσταση λογαριασμών διαπιστώθηκε θέμα αφερεγγυότητας της GfW.
According to Germany, it was established that GfW was facing insolvency after an interim statement of accounts was drawn up in November 2000.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαβίβασε η Γερμανία, οι απαιτήσεις του WAK έναντι της GfW ανέρχονταν, στις 31 Οκτωβρίου 2000 σε 10 εκατ. ευρώ περίπου.
According to the information submitted by Germany, on 31 October 2000, WAK still had claims of some EUR 10 million towards GfW.
Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τη Γερμανία, σε περίπτωση διαδικασίας αφερεγγυότητας, η GfW θα έπρεπε να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των αμπελοοινικών επιχειρήσεων και εμπόρων, ύψους 3,5 εκατ. ευρώ περίπου, προτού εξυπηρετήσει τις απαιτήσεις οποιουδήποτε άλλου πιστωτή.
So according to Germany, in case of insolvency procedure, GfW would need to settle the payment to the winegrowing enterprises and merchants, at a value of around EUR 3,5 million, before payments to any other creditor could be made.
Προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κατάσταση της υπερχρέωσης και να αποφευχθεί η έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας σύμφωνα με το άρθρο 64 του τότε ισχύοντος γερμανικού νόμου περί εταιρειών περιορισμένης ευθύνης (GmbHG λ.) σε συνδυασμό με το άρθρο 19 του InsO, ήταν απαραίτητο να ληφθούν επειγόντως μέτρα.
In order to remedy the deficit situation in time and avoid the opening of the insolvency proceedings in accordance with § 64 GmbHG a.F. i. V. m. § 19 InsO, immediate action was needed.
Η Γερμανία επισημαίνει ότι το WAK, ως κύριος πιστωτής με υποδεέστερης τάξης εξασφάλιση πιστώσεων, είχε σημαντικό συμφέρον να αποφύγει επαπειλούμενη αφερεγγυότητα.
Germany points out that, as principle creditor with a weaker security position, WAK had a considerable interest in avoiding the impending insolvency.
Ως εκ τούτου, προσπάθησε να πείσει τις αμπελοοινικές επιχειρήσεις και τους εμπόρους να παραιτηθούν μέρους των απαιτήσεών τους και, επιπλέον, στις 4 Δεκεμβρίου 2000, συμφώνησε με την GfW τα ακόλουθα:
It therefore tried to convince the winegrowing enterprises and merchants to waive part of their claims and also agreed to the following with GfW on 4 December 2000:
να υποτάξει τις απαιτήσεις του κατά το ισόποσο της υπερχρέωσης υπό τον όρο ότι οι αμπελοοινικές επιχειρήσεις και έμποροι θα συμφωνούσαν να παραιτηθούν από το 90 % των υπόλοιπων απαιτήσεών τους·
a subordination of claims of the same amount as the deficit after the winegrowing enterprises and merchants had agreed to waive 90 % of their remaining claims,
μόνο εάν είναι αναγκαίο, να παραιτηθεί από το ισόποσο των απαιτήσεών του που συμφωνεί να υποτάξει.
to, but only if necessary, waive the amount of claim they had agreed to subordinate.
Μολονότι οι διαπραγματεύσεις άρχισαν επιτυχώς, με την πλειονότητα των αμπελοοινικών επιχειρήσεων και εμπόρων να συμφωνούν να παραιτηθούν των απαιτήσεών τους, το αποτέλεσμα για την GfW ήταν τελικώς ανεπιτυχές λόγω της συντονισμένης δράσης από μερικές αμπελοοινικές επιχειρήσεις και εμπόρους και τους δικηγόρους τους.
Despite a successful start to the negotiations with a majority of the winegrowing enterprises and merchants agreeing to waive their claims, GfW eventually failed due to concerted actions by some of the winegrowing enterprises and merchants and their lawyers.
Δεν ήταν πρόθυμοι να παραιτηθούν των απαιτήσεών τους, λόγω της προνομιακής θέσης των εξασφαλίσεών τους, ως αποτέλεσμα της εκτεταμένης και παρατεταμένης επιφύλαξης κυριότητας, και άσκησαν αγωγές.
They were not willing to waive their claims because of their preferential security position as a result of their extended or prolonged retention of title and filled complaints.
Αυτές οι αγωγές εκδικάστηκαν από δικαστήριο το οποίο πρότεινε συμφωνίες διακανονισμού.
These complaints were treated by the court who proposed settlement agreements.
Ανάλογες συμφωνίες διακανονισμού προτάθηκαν και από άλλα δικαστήρια και, κατά συνέπεια, η GfW δεν μπορούσε πλέον να αναμένει ότι οι λοιπές αμπελοοινικές επιχειρήσεις και έμποροι θα συμφωνούσαν να παραιτηθούν από το 90 % των υπόλοιπων απαιτήσεών τους.
With this in mind, it was no longer possible for GfW to expect that the winegrowing enterprises and merchants would agree to waiving 90 % of their remaining claims.
Το γεγονός ότι 1700 από τις 2700 αμπελοοινικές εκμεταλλεύσεις και εμπόρους είχαν ήδη δηλώσει ότι ήταν διατεθειμένοι να παραιτηθούν από μέρος των απαιτήσεών τους ήταν πλέον άνευ αντικειμένου, καθώς στο άρθρο 305A του γερμανικού νόμου περί αφερεγγυότητας προβλέπεται ότι εξώδικος συμβιβασμός (außergerichtliche Einigung) για τον διακανονισμό χρεών αποτυγχάνει όταν ένας πιστωτής αποφασίσει να προχωρήσει σε αναγκαστική εκτέλεση μετά την έναρξη των διαπραγματεύσεων για εξώδικο συμβιβασμό.
The fact that 1700 out of 2700 winegrowing enterprises and merchants had already indicated that they would be willing to waive a share of their claims was no longer of relevance as § 305a of the German insolvency law states that an out of court settlement (außergerichtliche Einigung) to avoid insolvency proceedings fails when one single creditor decides to proceed to enforcement after the out of court settlement negotiations have started.
Ως εκ τούτου, στις 21 Φεβρουαρίου 2001 η GfW υπέγραψε συμφωνία με το WAK, με βάση την οποία το WAK κάλυψε το έλλειμμα της GfW του έτους 2000, καθώς παραιτήθηκε απαιτήσεών του ύψους 5005441,60 ευρώ, δεν αξίωσε τόκους για το υπόλοιπο του χρέους της χρονικής περιόδου 1 Ιανουαρίου 2001 – 31 Δεκεμβρίου 2001 και ανέλαβε να αποπληρώσει τις απαιτήσεις των αμπελοοινικών επιχειρήσεων και εμπόρων.
On 21 February 2001 WAK therefore agreed with GfW to cover the deficit of year 2000 by waiving EUR 5005441,60 of its claims, that no interest would be charged on the remaining debt for the time period of 1 January 2001 to 31 December 2001 and that the claims of the winegrowing enterprises and merchants would be settled in full.
Εξασφαλίστηκαν οι μη δευτερεύουσες απαιτήσεις.
The security of the non-subordinated claims was guaranteed.
Αντιμετωπίστηκε η κατάσταση υπερχρέωσης και αποφεύχθηκαν οι διαδικασίες αφερεγγυότητας, ώστε η GfW να μπορέσει να συνεχίσει τις εμπορικές δραστηριότητές της.
GfW’s deficit situation was remedied, insolvency proceedings were avoided and GfW could continue trading.
Η Γερμανία ισχυρίζεται ότι τόσο η υπόταξη απαιτήσεων όσο και η παραίτηση από απαιτήσεις πληρούν το κριτήριο του ιδιώτη πιστωτή.
Germany claims that the subordination and the waiver of claims are both in accordance with the private creditor test.
Για την υποστήριξη αυτού του ισχυρισμού, η Γερμανία παραπέμπει στη σχετική νομολογία.
To support this claim, Germany refers to relevant case-law.
Ενδέχεται να χρειάζεται παραίτηση από μέρος των απαιτήσεων προκειμένου να αυξηθεί το πράγματι ανακτώμενο ποσό [11].
Waiving part of the claim can be required in order to increase the amount which is effectively recovered [11].
Έτσι θα ενεργούσε ο ιδιώτης πιστωτής προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι απώλειες του.
A private creditor would act so as to minimise his losses.
Σε περίπτωση που οι απαιτήσεις δεν είναι επαρκώς εξασφαλισμένες, η αναμονή εκ μέρους των πιστωτών αυξάνει τις πιθανότητες ανακτήσεως οφειλομένων ποσών χωρίς ζημία μόνον εάν ο οφειλέτης υπερβεί την κρίση και βελτιώσει τη θέση του [12].
In case a claim was not sufficiently secured, agreement to postpone the repayment would increase the chances of repayment without losses as the debtor would have the chance to overcome the crisis and improve its situation [12].
Με την απόφασή του στην υπόθεση HAMSA, το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων απέρριψε τη μέχρι τότε πρακτική της Επιτροπής να απαιτεί από τους ιδιώτες και τους δημόσιους πιστωτές να παραιτούνται από τις απαιτήσεις τους κατά μερίδια ανάλογα με τα οφειλόμενα.
In the HAMSA judgment of the CFI, the court rejects the Commissions previous practice of requiring equal share of waivers of claims for private and public creditors in relation to their share of the debt.
Αντ’ αυτού, το Δικαστήριο έκρινε ότι το κριτήριο του ιδιώτη πιστωτή μπορεί να εφαρμοστεί ακόμη και στην περίπτωση που είναι ασύμμετρα μεταξύ των διαφόρων πιστωτών τα μερίδια παραίτησης από τις απαιτήσεις τους.
Instead the court established that the private creditor test can be applied also when the waivers relationship between the different creditors is asymmetric.
Το Πρωτοδικείο τονίζει ότι καθοριστικής σημασίας για τον πιστωτή είναι η ιδιότητά του ως ενυπόθηκου, προνομιούχου ή εγχειρόγραφου πιστωτή, δηλαδή η κατάταξη των εξασφαλίσεων των διαφόρων πιστωτών.
The CFI emphasises that the creditor’s status as the holder of a secured, preferential or ordinary claim, i.e. the rank of the securities of the different creditors, is decisive.
Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι δημόσιος πιστωτής συμπεριφέρεται ως ιδιώτης πιστωτής όταν αποφασίζει να παραιτηθεί από μέρος των απαιτήσεών του, μετά από εκτενή και εύλογη εκτίμηση του ποσού που θα είναι δυνατόν να ανακτήσει, του κινδύνου της εκκαθάρισης και της δυνατότητας να αποκατασταθεί η βιωσιμότητα της επιχείρησης [13].
The CFI established that a public creditor acts like a private creditor when he decides to waive a share of his claims, after extensive and reasonable evaluation of how much he might be able to recover, of the risk of liquidation and of the chance of the firm being restored to viability [13].
Τέλος, η Γερμανία παραπέμπει στην απόφαση της Επιτροπής στην υπόθεση Huta Cynku, σύμφωνα με την οποία δεν υφίσταται πλεονέκτημα —επομένως ούτε και κρατική ενίσχυση— σε περίπτωση που η αναδιάρθρωση θα απέφερε περισσότερα έσοδα σε σχέση με την εκκαθάριση [14].
Lastly, Germany refers to the Commission’s decision in the Huta Cynku case, where the Commission decided that no advantage and thus no State aid exists where restructuring would yield better proceeds than liquidation [14].
Για τους λόγους αυτούς η Γερμανία ισχυρίζεται ότι, εάν ληφθεί υπόψη η θέση του WAK ως κύριου πιστωτή και η υποδεέστερη εξασφάλιση των πιστώσεών του σε σχέση με τις αμπελοοινικές εκμεταλλεύσεις και εμπόρους, τόσο η υπόταξη των απαιτήσεων όσο και η παραίτηση από απαιτήσεις πληρούν το κριτήριο του ιδιώτη πιστωτή και δεν συνιστούν κρατική ενίσχυση.
On these grounds Germany argues that taking into consideration WAK’s position as the main creditor and its weaker security position compared to the winegrowing enterprises and merchants, both the subordination as well as the waiver of claim was in accordance with the private creditor test and do not constitute State aid.
Μετά από διαδικασία αφερεγγυότητας το WAK θα είχε απολέσει τουλάχιστον το ίδιο, κατά πάσα δε πιθανότητα σημαντικά μεγαλύτερο, ποσό των υπόλοιπων απαιτήσεων.
In an insolvency procedure WAK would have lost at least the same and most probably a significantly larger amount of their remaining claim.
Μόνο χάρη στην αποφυγή της αφερεγγυότητας της GfW και στον διακανονισμό των υπόλοιπων απαιτήσεων των αμπελοοινικών επιχειρήσεων και έμπορων, το WAK κατοχύρωσε πλήρως τα εξασφαλιστικά δικαιώματα του στα υπόλοιπα αποθέματα και, συνεπώς, μπόρεσε να εξασφαλίσει μεγαλύτερο ποσοστό αποπληρωμής των απαιτήσεών του σε σύγκριση με το ποσό που θα απέφερε η διαδικασία αφερεγγυότητας.
Only through avoiding the insolvency of GfW and settling the winegrowing enterprises and merchants remaining claims did WAK have full security rights to the remaining stock and could secure a higher repayment on its remaining claims than what would be realised in case of insolvency.
Από εκ των προτέρων προοπτική, η συμπεριφορά του WAK ήταν ορθή, σύμφωνα με τη Γερμανία, καθώς το WAK επέτυχε να εξασφαλίσει υψηλότερο ποσοστό αποπληρωμής των απαιτήσεών του, αναβάθμισε την εξασφαλιστική του κυριότητα και αποφεύχθηκε η απειλούμενη αφερεγγυότητα της GfW.
From an ex-ante perspective, the behaviour of WAK was, according to Germany, correct, especially as they managed to secure a higher repayment by having converted their weak security position into a primary security right and avoided the impending insolvency of GfW.
Σύμφωνα με τη Γερμανία, οποιαδήποτε ιδιωτική τράπεζα θα είχε ενεργήσει με τον ίδιο τρόπο στην ίδια κατάσταση.
According to Germany, any private bank would have acted in the same way in the same situation.
Αυτό επιβεβαιώνεται με έκθεση πραγματογνωμοσύνης από 3ης Φεβρουαρίου 2003, η οποία ανατέθηκε σε ανεξάρτητο ελεγκτή [15] από το WAK και υποβλήθηκε στις γερμανικές αρχές.
This is confirmed by a report from 3 February 2003, prepared by an independent auditor [15], commissioned by WAK and submitted by the German authorities.
Η έκθεση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ήταν οικονομικά ενδεδειγμένο το WAK να υποτάξει τις απαιτήσεις του, να παραιτηθεί μέρους των απαιτήσεών του κατά τα προαναφερόμενο ποσό και από μελλοντικές πληρωμές τόκων.
The report comes to the conclusion that it made economic sense for WAK to subordinate their claims, waive part of their claims to the abovementioned amount and to waive the future interest payments.
Το συμπέρασμα αυτό στηρίζεται στους ακόλουθους λόγους που κοινοποίησε η Γερμανία:
The reasons for this conclusion were submitted by Germany and are as follows:
Εάν το WAK δεν είχε υποτάξει τις απαιτήσεις του και δεν είχε παραιτηθεί από απαιτήσεις και πληρωμές τόκων, η GfW θα έπρεπε να καταθέσει αίτηση κηρύξεως πτωχεύσεως και θα είχε τεθεί υπό εκκαθάριση.
If WAK had not subordinated and waived its claims and interest payments GfW would have had to apply for insolvency and GfW would have been wound up.
Οι απαιτήσεις του WAK θα έπρεπε να καλυφθούν από την πώληση των αποθεμάτων της GfW.
WAK’s claims would have had to be met from the sale of GfW’s stocks.
Εάν η εταιρεία είχε τεθεί υπό εκκαθάριση θα είχε μειωθεί η αξία των αποθεμάτων της.
If the company had been wound up the value of GfW’s stocks would have fallen.
Τα πραγματικά έσοδα από την πώληση των αποθεμάτων θα ήταν μόνο 50 % – 70 % περίπου της λογιστικής αξίας τους.
The actual proceeds from the sale of the stocks would have been only about 50 % to 70 % of the book value.
Ως εκ τούτου, λαμβανομένων υπόψη των δικαιωμάτων εξασφάλισης των απαιτήσεων, τα έσοδα θα ανέρχονταν σε 1,84 – 2,4 εκατ. ευρώ.
Therefore, allowing for security rights, the proceeds would have amounted to between EUR 1,84 million and EUR 2,4 million.
Οι διαδικασίες αφερεγγυότητας είναι δαπανηρές.
Insolvency proceedings are costly.
Ο γερμανικός πτωχευτικός κώδικας (deutsche Insolvenzordnung, «InsO») προβλέπει το δικαίωμα διαχωρισμού για τα προϊόντα με επιφύλαξη της κυριότητας επ’ αυτών, αλλά αποτελεί δικαίωμα του συνδίκου πτώχευσης να επιλέξει μεταξύ της εκτέλεσης της σύμβασης και του διαχωρισμού των περιουσιακών στοιχείων (άρθρο 103 InsO).
The German Insolvency Law (‘InsO’) provides for a right to separation for products with retention of title; however, this is determined on the basis of the insolvency administrator’s option to choose between performance of the contract and separation of assets (paragraph 103 InsO).
Ο διαχωρισμός των περιουσιακών στοιχείων είναι δυνατός μόνο εάν ο σύνδικος πτώχευσης αρνείται να εκτελέσει τη σύμβαση. Στην περίπτωση αυτή, ο πιστωτής μπορεί να καταγγείλει τη σύμβαση, να απαιτήσει τον διαχωρισμό των περιουσιακών στοιχείων και δικαιούται αποζημίωση για τη μη εκτέλεση της σύμβασης.
Separation of assets is possible only if the insolvency administrator refuses to perform the contract, in which case the creditor can withdraw from the contract and demand the separation of the assets, and is entitled to compensation for non-performance of the contract.
Επιτρέπεται ο συμψηφισμός προκαταβολών.
Down payments may be offset.
Από την άλλη πλευρά, η GfW θα μπορούσε να διεκδικήσει την ανάκτηση των πληρωμών που είχαν ήδη πραγματοποιηθεί, ώστε να καταστεί δυνατός ο συμψηφισμός με την αποζημίωση για μη εκτέλεση της σύμβασης.
In return, GfW can claim recovery of the payments already made, which may be offset against the compensation for non-performance of the contract.
Αντιθέτως, αφού το WAK υπέταξε μέρος των απαιτήσεών του, ήταν νομικά δυνατό να αποφευχθεί η διαδικασία αφερεγγυότητας της GfW και, αφού το WAK παραιτήθηκε από μέρος των απαιτήσεών του και την καταβολή τόκων, το WAK είχε υπόλοιπες απαιτήσεις ύψους 5,15 εκατ. ευρώ, τις οποίες μπορούσε να αναμένει ότι θα ανακτήσει επειδή η GfW θα μπορούσε να συνεχίσει τις εμπορικές δραστηριότητές της.
By contrast, after WAK subordinated part of its claims, it was legally possible for GfW to avoid insolvency proceedings and after waiving part of its claims and interest payments, WAK had outstanding claims of EUR 5,15 million which it could expect to recover as a result of the fact that GfW could continue trading.
Επίσης, επισημαίνεται ότι, εάν είχαν κινηθεί οι διαδικασίες αφερεγγυότητας, η GfW θα μπορούσε, σύμφωνα με τις διατάξεις περί αφερεγγυότητας, να έχει προσβάλει τις αποπληρωμές της περιόδου 1η Νοεμβρίου – 31η Δεκεμβρίου 2000 προς το WAK, που ανέρχονταν σε 1440476,92 ευρώ.
It is also pointed out that if insolvency proceedings had been opened the repayments on the loan of EUR 1440476,92 made by GfW to WAK in the period 1 November to 31 December 2000 could have been contested by GfW under the insolvency rules.
Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να υποχρεωθεί το WAK να επιστρέψει τα κεφάλαια αυτά.
This would have led to WAK being obliged to repay these funds.
Η Γερμανία επισημαίνει ότι από εκ των υστέρων αξιολόγηση προκύπτει ότι η υπόταξη και η παραίτηση από απαιτήσεις ήταν οικονομικά σκοπιμότερη, καθώς το ποσό που επιστράφηκε λόγω της αποφυγής της πτώχευσης της GfW ήταν 4670517,65 ευρώ, ήταν δηλαδή μεγαλύτερο από το ποσό των 2,4 εκατ. ευρώ που θα μπορούσε κατ’ ανώτατο όριο να αναμένει κανείς στο πλαίσιο της διαδικασίας αφερεγγυότητας.
Germany emphasises that an ex-post evaluation shows that the subordination and waiver of claims option made more economic sense as the repayments received by avoiding the insolvency of GfW was EUR 4670517,65, making it superior to the maximum EUR 2,4 million which could have been secured under the insolvency proceedings.
Η Γερμανία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, επειδή η υπόταξη και η παραίτηση πληρούσαν το κριτήριο του ιδιώτη πιστωτή, δεν χορηγήθηκε καμία ενίσχυση στις αμπελοοινικές επιχειρήσεις και εμπόρους κατά την υπόταξη και παραίτηση από απαιτήσεις εκ μέρους του WAK.
Germany concludes that as the subordination and waiver of claims was in accordance with the private creditor test, there was no aid to the winegrowing enterprises and merchants at the time of subordination and waiver of claims by WAK.
Κοινή οργάνωση αγοράς
Common market organisation
Μέχρι την έναρξη ισχύος του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 479/2008 του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2008, για την κοινή οργάνωση της αμπελοοινικής αγοράς [16], η αμπελοκαλλιέργεια και η οινοποίηση καλύπτονταν από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1493/1999.
Until the entry into force of Council Regulation (EC) No 479/2008 of 29 April 2008 on the common organisation of the market in wine [16], winegrowing and wine processing were covered by Regulation (EC) No 1493/1999.