μέχρι την έναρξη εφαρμογής της ανακοίνωσης για την εφαρμογή των άρθρων 87 και 88 της Συνθήκης στις κρατικές ενισχύσεις με τη μορφή εγγυήσεων [32] (εφεξής «η ανακοίνωση του 2000») όλες οι εγγυήσεις θεωρούνταν ότι περιέχουν κάποιο στοιχείο κρατικής ενίσχυσης [βλέπε αιτιολογική σκέψη 105 στοιχείο α)]. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του 2000 μια εγγύηση μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν περιέχει κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της Συνθήκης εάν οι ευεργετούμενοι δεν είναι δανειζόμενοι οι οποίοι αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσχέρειες και οι οποίοι θα ήταν καταρχήν σε θέση να λάβουν δάνειο από τις κεφαλαιαγορές χωρίς οποιαδήποτε παρέμβαση του κράτους, εάν οι εγγυήσεις συνδέονται με συγκεκριμένη οικονομική πράξη, αφορούν καθορισμένο ανώτατο ποσό, δεν καλύπτουν ποσοστό υψηλότερο από το 80 % κάθε οφειλόμενου δανείου ή άλλης οικονομικής υποχρέωσης (εκτός εάν πρόκειται για ομολογιακούς τίτλους ή άλλα συναφή χρεόγραφα) και δεν είναι ανοικτού τύπου, οι όροι του καθεστώτος στηρίζονται σε ρεαλιστική εκτίμηση του κινδύνου, έτσι ώστε τα ασφάλιστρα που καταβάλλουν οι δικαιούχοι να επιτρέπουν, κατά πάσα πιθανότητα, την αυτοχρηματοδότησή του, εάν το καθεστώς καθορίζει τους όρους με τους οποίους παρέχονται οι μελλοντικές εγγυήσεις και προβλέπει την επανεξέταση της συνολικής χρηματοδότησης του καθεστώτος τουλάχιστον μία φορά το χρόνο, εάν τα ασφάλιστρα καλύπτουν τόσο τους συνήθεις κινδύνους που συνδέονται με την παροχή της εγγύησης όσο και τις διοικητικές δαπάνες του καθεστώτος, καθώς και μία κανονική απόδοση του κεφαλαίου στις περιπτώσεις που το κράτος παρέχει το αρχικό κεφάλαιο για την έναρξη λειτουργίας του καθεστώτος· εντούτοις, οι ελληνικές αρχές δεν υπέβαλαν κανένα στοιχείο που να πιστοποιεί τη συνδρομή των προαναφερθεισών προϋποθέσεων·
until the entry into force of the Notice on the application of Articles 87 and 88 of the EC Treaty to State aid in the form of guarantees [32] (hereinafter ‘the 2000 Notice’), all guarantees were considered to include an element of State aid (cf. recital 105(a)); the 2000 Notice states that a guarantee may be deemed not to constitute State aid within the meaning of Article 107(1) of the Treaty where the beneficiaries are not borrowers in financial difficulty and would in principle be able to obtain a loan on market conditions from the financial markets without any intervention by the State, the guarantee is linked to a specific financial transaction, is for a fixed maximum amount, does not cover more than 80 % of the outstanding loan or other financial obligation (except for bonds and similar instruments) and is not open-ended, the terms of the scheme are based on a realistic assessment of the risk so that the premiums paid by the beneficiary enterprises make it, in all probability, self-financing, the scheme provides for the terms on which future guarantees are granted and the overall financing of the scheme to be reviewed at least once a year, and the premiums cover both the normal risks associated with granting the guarantee and the administrative costs of the scheme, including, where the State provides the initial capital for the start-up of the scheme, a normal return on that capital; however, no documentation has been submitted by the Greek authorities demonstrating the applicability of this scenario in this case;