natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Έως το 1997, η Deutsche Post χρηματοδότησε την πρόσθετη σύνταξη των συνταξιοδοτηθέντων ιδιωτικών υπαλλήλων μέσω εισφοράς που ανερχόταν κατά προσέγγιση σε ποσοστό [5 % έως 10 %] [30] των μεικτών αποδοχών των εν ενεργεία ιδιωτικών υπαλλήλων.
Deutsche Post financed the supplementary pension benefits for the retired private employees up to 1997 by a contribution that amounted to approximately [5 to 10 %] [30] of the active private employees' gross wage.
Από το 1997 και μετά, η Deutsche Post σχημάτισε προβλέψεις για τις υπολειπόμενες υποχρεώσεις του VAP (βλέπε επίσης την ανάλυση της επιβάρυνσης # 4 στο κεφάλαιο II.3.1.3).
Since 1997, Deutsche Post has built up a provision for the outstanding obligations to the VAP (see also description of burden #4 in Section II.3.1.3).
Από το 1997 και μετά στους νεοπροσλαμβανόμενους ιδιωτικούς υπαλλήλους προσφερόταν σαφώς μειωμένη πρόσθετη ασφάλιση για την οποία η Deutsche Post κατέβαλλε κατά την περίοδο 1997-2007 εισφορά ίση με το [0 % και 5 %] των μεικτών τους αποδοχών.
Since 1997, newly hired private employees were offered a significantly reduced supplementary pension insurance for which Deutsche Post, in the period 1997-2007, paid a contribution between [0 and 5 %] of the gross wage.
Οι κρατικές χρηματοοικονομικές αντισταθμίσεις και οι κρατικές εγγυήσεις στο πλαίσιο της αποκλειστικής άδειας και της υποχρέωσης καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας της Deutsche Post
Public transfers and guarantee in the context of Deutsche Post's exclusive right and universal postal service obligations
Αποκλειστική άδεια έως το 2007
Exclusive right until 2007
Πριν από το 1998, δικαίωμα ιδρύσεως και διαχειρίσεως επιχειρήσεων για την έναντι αμοιβής προώθηση αλληλογραφίας είχε κατά το άρθρο 2 PostG 1989 μόνο η Deutsche Post.
Before 1998, Article 2 PostG 1989 granted Deutsche Post the exclusive right to establish and maintain facilities for the carriage of letter items.
Η παροχή άλλων υπηρεσιών όπως η προώθηση δεμάτων, εφημερίδων και περιοδικών δεν αποτελούσε μονοπώλιο της Deutsche Post και υπόκειτο στον ανταγωνισμό.
Other postal services — like parcels, newspapers or periodicals — were not reserved to Deutsche Post but open to competition.
Κατά το άρθρο 37 PostVerfG 1989, τα κέρδη από τις εν λόγω κατ’ αποκλειστικότητα παρεχόμενες υπηρεσίες έπρεπε να χρησιμοποιούνται για την κάλυψη των ζημιών από την παροχή καθολικής υπηρεσίας στο πλαίσιο ανταγωνιστικής δραστηριότητας.
Pursuant to Article 37 PostVerfG 1989, the profits accruing from those reserved letter services were to be used to finance the losses of those universal services that were offered in markets open to competition.
Κατά το άρθρο 4 PTRegG 1994 [31], αρμόδιος για την έγκριση των τιμών για τις κατ’ αποκλειστικότητα παρεχόμενες υπηρεσίες ήταν ο υπουργός ταχυδρομείων και τηλεπικοινωνιών (Bundesminister für Post und Telekommunikation).
Pursuant to Article 4 PTRegG 1994 [31], the Minister for Post and Telecommunication was the competent authority to approve the prices for the reserved letter services.
Μετά το 1998, έτος κατά το οποίο τέθηκε σε ισχύ ο PostG 1997, ξεκίνησε η σταδιακή μείωση του εύρους των υπηρεσιών που παρείχε αποκλειστικά η Deutsche Post.
Beginning with the entry into force of the PostG 1997 in 1998, the scope of the reserved services started to be progressively reduced for Deutsche Post.
Υποχρέωση καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας έως το 2007
Universal postal service obligation until 2007
Η υποχρέωση καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας ανατέθηκε επισήμως στην Deutsche Post δυνάμει δύο νομικών πράξεων:
The universal service obligations for Deutsche Post were set out in two formal entrustment acts:
Δυνάμει του κανονισμού περί παροχής υποχρεωτικών ταχυδρομικών υπηρεσιών (Postdienst-Pflichtleistungsverordnung [32], στο εξής: «PPflLV») η Deutsche Post ορίστηκε πάροχος καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας προώθησης αλληλογραφίας και δεμάτων βάρους έως 20 κιλών και επιφορτίστηκε με την παροχή των αντίστοιχων υπηρεσιών σε ολόκληρη την Γερμανία σε ενιαίες τιμές. Δυνάμει του PostG 1997 και του επ’ αυτού εκτελεστικού κανονισμού του έτους 1999 [33] (στο εξής: «Universaldienstleistungsverordnung 1999») ανανεώθηκε η ανάθεση στην DPAG της παροχής καθολικής υπηρεσίας. (73) Κατά το άρθρο 11 PostG 1997 ο όρος «παροχή καθολικής υπηρεσίας» σημαίνει την παροχή στοιχειώδους δέσμης ταχυδρομικών υπηρεσιών σε προσιτές τιμές σε ολόκληρη την επικράτεια.
The 1994 Postdienst Mandatory Service Regulation [32] (hereafter 1994 Mandatory service regulation) appointed Deutsche Post as the universal postal service provider for letters and parcels not exceeding 20 kg, charging it with the provision of those services throughout Germany at uniform tariffs.The 1997 PostG and the accompanying 1999 Implementing Regulation [33] (hereafter 1999 Universal service regulation) continued the entrustment for DPAG.(73) Article 11 PostG 1997 defined the universal service as a basic set of postal services that are rendered nationwide at affordable tariffs.
Οι εν λόγω υπηρεσίες περιλάμβαναν την προώθηση αντικειμένων αλληλογραφίας, δεμάτων με συγκεκριμένο παραλήπτη που ζύγιζαν έως 20 κιλά, καθώς και βιβλίων, καταλόγων, εφημερίδων και περιοδικών (στο εξής: «παροχή καθολικής υπηρεσίας»).
Those services include the transport of letters, addressed parcels weighing no more than 20 kg, or books, catalogues, newspapers and magazines (hereafter universal services).
Η Universaldienstleistungsverordnung 1999 όριζε τις ελάχιστες απαιτήσεις ως προς την ποιότητα της καθολικής υπηρεσίας:
The 1999 Universal service regulation set out the minimum quality requirements of the universal service:
Σε ολόκληρη την Γερμανία έπρεπε να υπάρχουν τουλάχιστο 12000 εγκατεστημένα ταχυδρομικά γραφεία.
There must be at least 12000 post offices located throughout Germany.
Ετησίως θα έπρεπε να παραδίδεται κατά μέσο όρο το 80 % των αντικειμένων αλληλογραφίας και των δεμάτων εντός ορισμένου χρόνου (ανερχόμενου σε μία εργάσιμη ημέρα για τα αντικείμενα αλληλογραφίας και σε δύο εργάσιμες ημέρες για τα δέματα), ενώ η διανομή θα έπρεπε να γίνεται τουλάχιστο μία φορά την ημέρα.
An annual average of 80 percent of letters and parcel must be delivered within certain time targets (one working day for letters and two working days for parcels) and deliveries must be made at least once daily on weekdays.
Με το άρθρο 52 PostG 1997 παρατάθηκε η ανάθεση της παροχής καθολικής υπηρεσίας στην DPAG έως την 31η Δεκεμβρίου 2007, δηλαδή έως τη λήξη της αποκλειστικής άδειας παροχής υπηρεσιών αλληλογραφίας.
Article 52 PostG 1997 maintained the entrustment of DPAG with the provision of universal services until 31 December 2007, which is the date of the abolishment of DPAG's exclusive right for the provision of letter services.
Μετά τη λήξη της αποκλειστικής άδειας δεν επιφορτίστηκε κανένας ταχυδρομικός φορέας με την υποχρέωση παροχής καθολικής υπηρεσίας στην Γερμανία και ως εκ τούτου καθολική υπηρεσία όφειλαν να προσφέρουν όλοι οι πάροχοι ταχυδρομικών υπηρεσιών (στο εξής: «δυνάμεις της αγοράς»).
Since the expiry of the exclusive right, no postal operator in Germany has been legally entrusted with the universal service obligation, which means that all postal service providers are assumed to ensure the provision of universal postal services (‘market forces’).
Για την περίπτωση που ήθελε διαπιστωθεί ή θεωρηθεί ότι ορισμένη καθολική υπηρεσία δεν παρέχεται πλήρως ή ουσιαστικώς, ο PostG 1997 παρείχε νομικά εργαλεία που διασφάλιζαν την παροχή των εν λόγω υπηρεσιών.
Where a universal service is not being appropriately or adequately provided or where there is reason to believe that such will be the case, PostG 1997 provides for legislative instruments to safeguard the provision of those services.
Όπως προκύπτει από τη γνωμοδότηση WIK (βλέπε σχήμα 3), κατά την περίοδο από το 1990 έως το 2007 το 88 % περίπου των συνολικών εσόδων προερχόταν από την παροχή καθολικής υπηρεσίας. Το μεγαλύτερο μέρος της καθολικής επιστολικής υπηρεσίας υπόκειτο λόγω της δεσπόζουσας θέσης της Deutsche Post σε ρύθμιση τιμών (βλέπε κεφάλαιο II.2.1).
As shown by the WIK study (see Figure 3), the universal services accounted for about 88 % of total revenue over the period from 1990 to 2007: The majority of the universal letter services were subject to price regulation because of Deutsche Post's dominant position on those markets (see Section II.2.1).
Εκτός από τις εν λόγω ρυθμιζόμενες υπηρεσίες, οι οποίες αντιστοιχούσαν στο 62 % περίπου των συνολικών εσόδων, η Deutsche Post παρείχε, ανταγωνιζόμενη άλλες επιχειρήσεις, καθολική υπηρεσία δεμάτων (περίπου 15 % των συνολικών εσόδων) καθώς και άλλες μη υποκείμενες σε ρύθμιση τιμών καθολικές υπηρεσίες αλληλογραφίας (περίπου 11 % των συνολικών εσόδων).
Apart from those price-regulated services that made up about 62 % of total revenue, Deutsche Post has provided in competition with other operators the universal parcel services (about 15 % of total revenue) and further non-price regulated universal letter services (about 11 % of total revenue).
Επιπλέον η Deutsche Post παρείχε και εμπορικές υπηρεσίες (για παράδειγμα υπηρεσίες λιανικής τραπεζικής για την Postbank, υπηρεσίες πωλήσεων για την Telekom και διανομή ταχυδρομείου χωρίς διεύθυνση παραλήπτη).
Moreover, Deutsche Post has also offered commercial services (e.g. retail banking services for Postbank, sales services for Telekom, delivery of unaddressed mail items, etc.).
Από τις εμπορικές υπηρεσίες προήλθε κατά την περίοδο 1990-2007 το 12 % περίπου των συνολικών εσόδων της Deutsche Post.
In total, the commercial services amounted to 12 % of Deutsche Post's revenue for the period 1990-2007.
Κρατικές χρηματοοικονομικές αντισταθμίσεις
Public transfers
Από την ίδρυσή της το έτος 1950 η Deutsche Bundespost αποτελούσε ειδικό περιουσιακό στοιχείο του κράτους.
Since its creation in 1950, Deutsche Bundespost had been a Sondervermögen of the Federal Government.
Κατά το γερμανικό διοικητικό δίκαιο, το ειδικό περιουσιακό στοιχείο δεν έχει νομική προσωπικότητα ανεξάρτητη από το κράτος, διαθέτει όμως ίδιο προϋπολογισμό και δεν ευθύνεται για τις εν γένει κρατικές οφειλές.
Under German administrative law, a Sondervermögen does not have a legal personality that is independent from the State, but does have its own budget and is not liable for the general debts of the State.
Η πρώτη ταχυδρομική μεταρρύθμιση, η οποία έλαβε χώρα το 1989, προέβλεπε τη διαίρεση του ειδικού περιουσιακού στοιχείου σε τρεις επιμέρους τομείς —την POSTDIENST, την POSTBANK και την TELEKOM—, οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν «δημόσιες επιχειρήσεις» χωρίς εντούτοις να αποκτήσουν νομική προσωπικότητα ανεξάρτητη από το κράτος.
The first postal reform in 1989 foresaw that the Sondervermögen would have three different sub-sections, — POSTDIENST, POSTBANK, and TELEKOM — which were qualified as ‘public undertakings’ but still did not enjoy independent legal personality from the State.
Κατά το άρθρο 37 παράγραφοι 2 και 3 PostVerfG 1989, οι τρεις επιχειρήσεις όφειλαν να καλύπτουν καταρχήν από τα έσοδά τους το πλήρες κόστος των επιμέρους υπηρεσιών, ενώ επιτρεπόταν η μεταξύ τους εγκάρσια χρηματοδότηση στον βαθμό που γινόταν για την κάλυψη ζημιών από υποχρεώσεις καθολικής υπηρεσίας.
Pursuant to Article 37(2)(3) PostVerfG 1989, although each service of the three entities should be able to finance its costs out of its own revenues, a cross-financing between the three entities was permissible to the extent that losses resulted from universal service obligations.
Στη βάση αυτή, η POSTDIENST έλαβε από την TELEKOM κατά την περίοδο 1990-1993 συνολικά 2,844 δισεκατ. EUR προς κάλυψη των ζημιών της.
On that basis, in the period 1990-1993 POSTDIENST received transfers of EUR 2844 million from TELEKOM to cover its losses.
Στο πλαίσιο της δεύτερης ταχυδρομικής μεταρρύθμισης, οι τρεις επιμέρους κλάδοι του ειδικού περιουσιακού στοιχείου μετατράπηκαν από 1ης Ιανουαρίου 1995 σε ανώνυμες εταιρείες. Από την POSTDIENST προέκυψε η DPAG, από την POSTBANK η Postbank AG και από την TELEKOM η Telekom AG. Κατά το άρθρο 2 παράγραφος 2 PostUmwG 1994, η Telekom AG ανέλαβε όλες τις δανειακές υποχρεώσεις που αφορούσαν στο ειδικό περιουσιακό στοιχείο ως σύνολο, έχοντας ωστόσο αναγωγική αξίωση έναντι της DPAG και της Postbank AG στον βαθμό που οι δανειακές υποχρεώσεις αφορούσαν τις επιχειρήσεις που αυτές είχαν διαδεχθεί.
In the course of the second postal reform, the three sub-sections of the Sondervermögen were transformed as of 1 January 1995 into public limited companies: POSTDIENST became DPAG, POSTBANK became Postbank AG, and TELEKOM became Telekom AG.
Κατά τους ισχυρισμούς της Γερμανίας, η εν λόγω μεταφορά από την Telekom AG —όπως και οι προηγουμένως καταβληθείσες αντισταθμίσεις βάσει του άρθρου 37 παράγραφος 3 PostVerfG 1989— ήταν απαραίτητη προκειμένου η DPAG να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις καθολικής υπηρεσίας.
According to Germany, that transfer from Telekom AG was — as with the previous transfers based on Article 37(3) PostVerfG 1989 — indispensable for DPAG to discharge its universal service obligations.
Κατά την περίοδο 1990-1995 η POSTDIENST έλαβε συνολικά 5,666 δισεκατ. EUR ως χρηματοοικονομική αντιστάθμιση για την υποχρέωση παροχής καθολικής υπηρεσίας.
In total, POSTDIENST received EUR 5666 million in the period 1990-1995 as compensation for its universal service obligation.
Κρατική εγγύηση για τους χρεωστικούς τίτλους που είχαν εκδοθεί πριν από το 1995
Public guarantee for debt obligations issued before 1995
Από το 1953, οι χρεωστικοί τίτλοι της Deutsche Bundespost εξομοιώνονταν δυνάμει του άρθρου 22 παράγραφος 4 PostVwG 1953 [34] με χρεωστικούς τίτλους του δημοσίου.
Since 1953, § 22 (4) PostVwG 1953 [34] provided that debt obligations issued by Deutsche Bundespost had the same legal value as debt obligations issued by the Federal Republic of Germany.
Μετά την κατάργηση του PostVwG 1953 από τον PostVerfG 1989 η εν λόγω διάταξη περιλήφθηκε στο άρθρο 40 PostVerfG 1989.
When the PostVwG 1953 was repealed by the PostVerfG 1989, the same provision was taken over in § 40 PostVerfG 1989.
Μετά την ίδρυση των τριών επιμέρους κλάδων το έτος 1989, η POSTDIENST δεν εξέδιδε τους χρεωστικούς τίτλους αυτοτελώς, αλλά η διαχείριση των αντίστοιχων συναλλαγών γινόταν από την POSTBANK αυτοτελώς για όλες τις επιχειρήσεις της Deutsche Bundespost.
After the creation of the three sub-sections in 1989, POSTDIENST itself did not issue the debt obligations autonomously but POSTBANK administered those transactions for all entities of Deutsche Bundespost.
Στη συνέχεια οι χρεωστικοί τίτλοι κατανέμονταν μεταξύ των POSTDIENST, TELEKOM και POSTBANK ανάλογα με τις χρηματοοικονομικές τους ανάγκες.
The debt obligations were then allocated to POSTDIENST, TELEKOM and POSTBANK according to their financial requirements.
Τα έσοδα από ρυθμιζόμενες υπηρεσίες ως πρόσθετη αντιστάθμιση για τις συνταξιοδοτικές δαπάνες και το καθαρό κόστος των καθολικών υπηρεσιών
Revenues from regulated prices as additional compensation for pension costs and universal services' net costs
Η εποπτεία επί των αποκλειστικών και απελευθερωμένων ταχυδρομικών αγορών ανατέθηκε με τον PostG 1997 στην Bundesnetzagentur (στο εξής: «Postregulierungsbehörde»).
The PostG 1997 also established the Bundesnetzagentur (hereafter referred to as Postal regulator) for the supervision of the reserved and liberalised letter markets.
Κατά το άρθρο 19 του PostG 1997, η Postregulierungsbehörde οριζόταν αρμόδια για τη ρύθμιση των τιμών που θα επέβαλλε η Deutsche Post στις ταχυδρομικές αγορές στις οποίες κατείχε δεσπόζουσα θέση.
Pursuant to Article 19 PostG 1997, the Postal regulator is competent to regulate Deutsche Post's pricing in the letter markets in which Deutsche Post enjoys a dominant position.
Η Deutsche Post δεν κατείχε δεσπόζουσα θέση μόνο στον τομέα των αποκλειστικών υπηρεσιών (κατά το άρθρο 51 του PostG 1997), αλλά και σε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες ταχυδρομικές υπηρεσίες που είχαν ήδη ανοίξει στον ανταγωνισμό.
Deutsche Post has had a dominant position not only with the reserved services — pursuant to Article 51 PostG 1997 — but also with almost all other letter services which have had been opened up to competition.
Ρύθμιση τιμών μπορούσε να γίνει είτε ex ante, διά του καθορισμού συγκριτικού μεγέθους, είτε ex post στο πλαίσιο ελέγχων τιμών.
Price regulation can take the form either of an ex ante price cap or of an ex post price control.
Όπως προκύπτει από τις έρευνες αγοράς που διενήργησε η Postregulierungsbehörde, το μερίδιο αγοράς που κατείχε η Deutsche Post στις αγορές ρυθμιζόμενων υπηρεσιών αλληλογραφίας ανερχόταν σε 90 % έως 97 %.
According to the market studies by the Postal regulator, Deutsche Post has held average market share of 90 % to 97 % on the price-regulated letter markets.
Στην τελευταία έκθεσή της, η Postregulierungsbehörde αναφέρει ότι η σταδιακή απελευθέρωση των αγορών από το 1997 και μετά δεν συνέβαλε στη δημιουργία συνθηκών εύρυθμου ανταγωνισμού στη γερμανική επιστολική αγορά [35].
In his latest report, the Postal regulator deplores that the gradual market opening since 1997 has not achieved a functioning competition on the German letter market [35].
Το μεγαλύτερο μέρος των συνολικών εσόδων της Deutsche Post (περίπου 62 % των συνολικών εσόδων της περιόδου 1990-2007 [βλέπε σχήμα 3] και το 56 % των συνολικών εσόδων της περιόδου 2008-2010) προέρχεται από την παροχή ρυθμιζόμενων επιστολικών υπηρεσιών.
The price-regulated letter services account for the majority of Deutsche Post's total revenues (e.g. about 62 % of Deutsche Post's total revenue for the period 1990-2007 (see Figure 3); in the period 2008-2010, the price-regulated services accounted for about 56 % of Deutsche Post's total revenue).
Οι λοιπές καθολικές και εμπορικές υπηρεσίες που δεν υπάγονται στη ρύθμιση των περί ρύθμισης των τιμών άρθρων 19-27 PostG 1997 [36] θα αναφέρονται εφεξής ως «μη διατιμημένες υπηρεσίες».
All other universal and commercial services, which do not fall under price regulation pursuant to Articles 19 to 27 PostG 1997 [36] will be hereafter termed as non-price regulated services.
Για τις ρυθμιζόμενες υπηρεσίες αλληλογραφίας το άρθρο 20 του PostG 1997 όριζε στις παραγράφους 1 και 2 ότι οι τιμές πρέπει να προσδιορίζονται με βάση το κόστος που απαιτεί η αποτελεσματική παροχή της υπηρεσίας.
For the price regulated letter services, Article 20(1) and (2) PostG 1997 provide that the prices shall reflect the costs of the efficient service provision.
Εφόσον δικαιολογείται από τις αντικειμενικές περιστάσεις, η Postregulierungsbehörde οφείλει να λαμβάνει δεόντως υπόψη της, μεταξύ άλλων,
However, if factually justified, the Postal regulator should, inter alia, appropriately account for:
το κόστος για την παροχή ταχυδρομικών υπηρεσιών σε ολόκληρη την επικράτεια και
Costs arising from the universal provision of postal services, and
το κόστος για τη χορήγηση παροχών συνταξιοδοτικής ασφάλισης και ασφάλισης ασθενείας προς τους υπαλλήλους που αναλήφθηκαν από την POSTDIENST.
Costs arising from the financing of pension and health care benefits for employees who were taken over from POSTDIENST.
Δυνάμει του άρθρου 57 του PostG 1997 και της Γενικής Εγκυκλίου του Υπουργού Οικονομίας και Τεχνολογίας της 27ης Μαρτίου 2000 οι ρυθμιζόμενες τιμές πάγωσαν έως την 31η Δεκεμβρίου 2002 στα επίπεδα του 1997.
Article 57 PostG 1997 and a ministerial decree of 27 March 2000 maintained the regulated prices at the level of 1997 until 31 December 2002.
Απόφαση περί μεγεθών αναφοράς του 2002
2002 Price cap decision
Η πρώτη απόφαση της Postregulierungsbehörde σχετικά με τα ανώτατα όρια των ρυθμιζόμενων τιμών για επιστολικές υπηρεσίες εκδόθηκε μόλις το 2002 και αφορούσε την περίοδο από 1 Ιανουαρίου 2003 έως 31 Δεκεμβρίου 2007 (στο εξής: «απόφαση περί μεγεθών αναφοράς του 2002»).
It was only in 2002 that the Postal regulator took its first decision concerning the price cap for the period starting on 1 January 2003 until 31 December 2007 (hereafter 2002 price cap decision).
Κατά το λεγόμενο «σύστημα ανώτατων τιμών» ρυθμίζονται οι τιμές μιας δέσμης υπηρεσιών με μία μέθοδο βάσει της οποίας, αντί να ελέγχονται οι επιμέρους τιμές κάθε υπηρεσίας, ορίζεται ως ανώτατο όριο ο σταθμισμένος μέσος όρος όλων των τιμών της συγκεκριμένης δέσμης.
Price cap regulation means a system of regulating the prices of a bundle of services under which the individual price for each service is not controlled but there is a ceiling on the weighted average of all the prices in the bundle.
Κατά το άρθρο 19 PostG 1997 ο ex-ante καθορισμός μεγεθών αφορούσε όλες τις ταχυδρομικές υπηρεσίες στις οποίες η Deutsche Post κατείχε δεσπόζουσα θέση στην αγορά.
Pursuant to Article 19 PostG 1997 ex ante price cap regulation covered all postal services for which Deutsche Post held a dominant position.
Το 2002 η Deutsche Post επικαλέστηκε την ύπαρξη των λεγόμενων «βαρών» από την υποχρέωση παροχής καθολικής υπηρεσίας και την απασχόληση δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων τους οποίους είχε αναλάβει από την POSTDIENST.
Deutsche Post claimed in 2002 so-called ‘burdens’ for the provision of universal service as well as for the employment of civil servants and private employees who had been taken over from POSTDIENST.
Τα εν λόγω βάρη συνίσταντο στο κόστος το οποίο η Deutsche Post, κατά την άποψή της, θα απέφευγε να αναλάβει αν δεν έφερε υποχρέωση παροχής καθολικής υπηρεσίας και αν δεν είχε αναλάβει τους εργαζόμενους και την υποδομή της POSTDIENST (βλέπε αναλυτική κατάσταση στον πίνακα 1).
Those burdens show the alleged costs that Deutsche Post would not have assumed without the universal service obligation and without the take-over of the POSTDIENST personnel and infrastructure (see Table 1 for a detailed list).
Βάρη που εγκρίθηκαν στο πλαίσιο της απόφασης περί μεγεθών αναφοράς του 2002 (σε εκατ. EUR, ονομαστικές τιμές)
Burdens as approved by 2002 Price cap decision (million EUR, nominal values)
Βάρη από την απόφαση περί μεγεθών αναφοράς του 2002
Burdens from 2002 Price cap decision
Μέση επιβάρυνση (1998-2006) σε εκατ. EUR
Average burden (1998-2006) million EUR
Μη ανταγωνιστικό μισθολογικό κόστος
Excess wage costs
Μη ανταγωνιστικές κοινωνικές δαπάνες
Excess social costs
Βάρος από υποδομές (υποκαταστήματα)
Infrastructural burden post shops
Πρόσθετη συνταξιοδοτική ασφάλιση υπαλλήλων (VAP)
Supplementary pension insurance for employees (VAP)
Βάρος από υποδομές (μεταφορά)
Infrastructural burden freight
Κοινωνικές δαπάνες και δαπάνες υγείας (BAnstPT)
Social and health cost (BAnstPT)
Κάλυψη ελλείμματος ταμείου ασφάλισης ασθενείας των δημοσίων υπαλλήλων
Deficit coverage for civil servants' health insurance
Συνολική μέση επιβάρυνση
Total average burden
Τελικά η Postregulierungsbehörde έκανε δεκτό τον ισχυρισμό της Deutsche Post ότι τα εν λόγω βάρη δεν θα είχαν δημιουργηθεί αν δεν υφίσταντο η υποχρέωση παροχής καθολικής υπηρεσίας (βάρη # 3 και 5, κόστος παροχής καθολικής υπηρεσίας) και η υποχρέωση ανάληψης των δημόσιων και ιδιωτικών υπαλλήλων της POSTDIENST (βάρη # 1, 2, 4, 6, 7 και 8).
The Postal regulator eventually accepted Deutsche Post's reasoning that it would not have incurred those burdens, had it not been subject to the universal service obligation (for burdens #3 and 5 on universal service costs) respectively to the obligation to take over the civil servants and private employees from POSTDIENST (burdens #1, 2, 4, 6, 7, and 8).
Μη ανταγωνιστικοί βασικοί μισθοί (βάρος # 1)
Excess wages (burden #1)
Το βάρος # 1 αντιστοιχεί στο μέρος των βασικών μισθών των ταχυδρομικών υπαλλήλων το οποίο φέρεται να υπερβαίνει τον αντίστοιχο μέσο όρο του κλάδου.
Burden #1 shows the claimed excess of the wage costs for postal workers over the industry average.
Ως κριτήριο αναφοράς όσον αφορά τους «ανταγωνιστικούς» μισθούς ορίστηκαν οι μισθοί που είχαν συμφωνηθεί από τα εργατικά σωματεία στο πλαίσιο συλλογικής σύμβασης αποδοχών (στο εξής: «ΣΣΑ») για τους υπαλλήλους που είχαν προσληφθεί μετά το 2002.
Deutsche Post used as a ‘competitive’ wage benchmark the wages that had been stipulated in a collective labour agreement (‘Entgelttarifvertrag’) with the trade unions for newly hired personnel after 2002 (hereafter ETV wages).
Εντούτοις, για τον υπολογισμό του βάρους # 1 το εν λόγω κριτήριο αναφοράς χρησιμοποιείται για όλους τους υπαλλήλους.
For the calculation of burden #1, that benchmark is, however, applied for all personnel.
Επίσης λαμβάνεται υπόψη στο πλαίσιο των διαβιβασθέντων στοιχείων αναλυτικής λογιστικής αναδρομικά έως το 1998.
It is also retroactively applied in the submitted accounts back to 1998.