natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι, παρά το γεγονός ότι οι αμπελοοινικές επιχειρήσεις και έμποροι και το WAK ήταν όλοι πιστωτές της GfW, οι επιλογές και τα αποτελέσματα αυτών των επιλογών για την WAK, αφενός, και τις αμπελοοινικές επιχειρήσεις και εμπόρους, αφετέρου, ήταν τόσο ανόμοια, ώστε να μην είναι συγκρίσιμα.
It can be concluded that despite the fact that the winegrowing enterprises and merchants and WAK were all creditors to GfW, the choices and outcome of those choices for WAK and the winegrowing enterprises and merchants were so dissimilar that they are not comparable.
Το γεγονός ότι οι αμπελοοινικές επιχειρήσεις και έμποροι επέλεξαν να μην παραιτηθούν από τις απαιτήσεις τους δεν θα πρέπει να επηρεάσει αρνητικά την κρίση του κατά πόσον το WAK ενήργησε σύμφωνα με το κριτήριο του ιδιώτη πιστωτή.
The fact that the winegrowing enterprises and merchants chose not to waive their claims should not have a negative bearing when analysing whether WAK acted in accordance with the private creditor test.
Σταθμίζοντας τις διάφορες επιλογές του WAK, η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η μερική υπόταξη των απαιτήσεων και η παραίτηση από απαιτήσεις, στις 4 Δεκεμβρίου 2000 και στις 21 Φεβρουαρίου 2001, συνολικού ύψους 5005441,60 ευρώ, και η παραίτηση από πληρωμές τόκων, στις 31 Δεκεμβρίου 2000, ήταν η πιο συμφέρουσα επιλογή για το WAK και, ως εκ τούτου, είναι σύμφωνες με το κριτήριο του ιδιώτη πιστωτή.
Weighing the different options for WAK against each other the Commission concludes that the partial subordination and waiver of claims of 4 December 2000 and of 21 February 2001 totalling of EUR 5005441,60 and waiver of interest payments as from 31 December 2000 was the most favourable option for WAK and is therefore in accordance with the private creditor test.
Η υπόταξη των απαιτήσεων και η παραίτηση από απαιτήσεις σημαίνουν αναστολή πληρωμών, που είναι πιο συμφέρουσα για τον πιστωτή σε σύγκριση με την εκκαθάριση.
The subordination and waiver of claims make out a debt deferral, which is more advantageous to the creditor compared to liquidation.
Σύμφωνα με πάγια νομολογία [28], ο δημόσιος πιστωτής θα πρέπει να συγκρίνει προσεκτικά τα πλεονεκτήματα που θα είχε αν εισέπραττε το ποσό που του προσφέρεται σύμφωνα με σχέδιο αναδιάρθρωσης και το ποσό που θα μπορούσε να λάβει στο πλαίσιο ενδεχόμενης διαδικασίας εκκαθάρισης της επιχείρησης.
In accordance with settled case-law [28], a public creditor will balance the advantage inherent in obtaining the offered sum under the restructuring plan and the sum they would be able to recover via the firm’s liquidation.
Ως εκ τούτου, η GfW δεν αποκόμισε κανένα πλεονέκτημα που δεν θα είχε χορηγηθεί υπό κανονικές συνθήκες της αγοράς και, συνεπώς, δεν χορηγήθηκε κρατική ενίσχυση στην GfW, ως αποτέλεσμα της απόφασης του WAK να υποτάξει τις απαιτήσεις του και να παραιτηθεί από μέρος των απαιτήσεών του.
Hence, GfW did not receive any advantage it would not have received under normal market conditions and thus no State aid was awarded to GfW as a result of WAK’s decision to subordinate and waive part of its claims.
Όταν κινήθηκε η διαδικασία εκφράστηκαν αμφιβολίες ως προς το κατά πόσον το WAK περιόρισε στο ελάχιστο δυνατό την υπόταξη των απαιτήσεών του και την παραίτηση από απαιτήσεις του.
In the opening of procedures doubt was expressed as to whether WAK kept the subordination and waiver of claim to a strict minimum.
Ωστόσο, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις της Γερμανίας, το WAK παραιτήθηκε από το μερίδιο των απαιτήσεών του που ήταν αναγκαίο για να καλυφθεί η υπερχρέωση της GfW το 2000, που ήταν απαραίτητο σύμφωνα με τον γερμανικό πτωχευτικό κώδικα (βλέπε αιτιολογική σκέψη 25) προκειμένου να αποφευχθεί η διαδικασία αφερεγγυότητας και να καταστεί δυνατή η συνέχιση των εμπορικών δραστηριοτήτων της GfW.
However, according to the comments of Germany, WAK waived the share of its claims needed to cover GfW’s deficit for 2000, which was necessary according to German insolvency law (see recital 25) in order to avoid insolvency proceedings and enable GfW to continue trading.
Στην πρώτη σύμβαση μεταξύ GfW και WAK (που υπογράφηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2000) προκειμένου να αποφευχθεί η πτώχευση της GfW, το WAK συμφωνεί με την GfW να υποτάξει τις απαιτήσεις του κατά το ισόποσο της υπερχρέωσης υπό τον όρο ότι οι αμπελοοινικές επιχειρήσεις και έμποροι συμφωνήσουν να παραιτηθούν από το 90 % των υπόλοιπων απαιτήσεών τους και, εφόσον είναι αναγκαίο, να παραιτηθεί από το ποσό απαιτήσεων του που συμφωνεί να υποτάξει (βλέπε αιτιολογικές σκέψεις 79 και 80).
In the first contract (signed on 4 December 2000) between GfW and WAK, in order to avoid GfW’s insolvency, WAK agrees with GfW on a subordination of claims of the same amount as GfW’s deficit after the winegrowing enterprises and merchants had agreed to waive 90 % of their remaining claims and to, if necessary, waive the amount of claim they had agreed to subordinate (see recitals 79 and 80).
Το ποσό της παραίτησης από απαιτήσεις ήταν τελικά μεγαλύτερο από το αρχικώς αναμενόμενο επειδή παρά τις προσπάθειες του WAK και της GfW να πείσουν τις αμπελοοινικές επιχειρήσεις και εμπόρους να συνεισφέρουν στην αποφυγή της πτώχευσης της GfW (βλέπε αιτιολογικές σκέψεις 79 και 80 των παρατηρήσεων της Γερμανίας), οι αμπελοοινικές επιχειρήσεις και έμποροι αποφάσισαν να μην παραιτηθούν από τις απαιτήσεις τους για τους λόγους που αναφέρονται στην ανωτέρω αιτιολογική σκέψη 110.
The reason for the waiver being larger than first expected was that despite WAK’s and GfW’s efforts to convince the winegrowing enterprises and merchants to contribute their part in helping GfW to avoid insolvency (see recitals 79 and 80 of the German comments), the winegrowing enterprises and merchants’ decision to not waive any of their claims for the reasons mentioned in recital 110 above.
Όπως αναφέρεται στην αιτιολογική σκέψη 108, η απόφαση των αμπελοοινικών επιχειρήσεις και εμπόρων να μην παραιτηθούν από μέρος των υπόλοιπων απαιτήσεών τους είχαν περιορισμένη μόνο επίπτωση στην οικονομική εκτίμηση από το WAK και δεν άλλαξε το αποτέλεσμα αυτής της εκτίμησης ότι ήταν οικονομικά πιο συμφέρον για το WAK να αποφευχθεί η διαδικασία αφερεγγυότητας της GfW.
As mentioned in recital 108, the decision by the winegrowing enterprises and merchants to not waive a share of their remaining claims only had a limited impact on WAKs economic assessment and did not change the outcome of this assessment: that it was economically preferential for WAK to enable GfW to avoid insolvency proceedings.
Η Επιτροπή καταλήγει επομένως στο συμπέρασμα ότι η μερική υπόταξη των απαιτήσεων του WAK και η παραίτηση του από απαιτήσεις ήταν η πιο συμφέρουσα επιλογή για το WAK και, ως εκ τούτου, ανταποκρίνεται στην αρχή του ιδιώτη πιστωτή και, συνεπώς, δεν μπορεί να θεωρηθεί κρατική ενίσχυση υπέρ της GfW κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ.
The Commission therefore concludes that WAK’s partial subordination and waiver of claims was the most favourable option for WAK and is therefore in according with the private creditor principle and are therefore not to be considered State aid within the meaning of Article 107(1) of the TFEU to GfW.
Ύπαρξη ενίσχυσης υπέρ των αμπελοοινικών επιχειρήσεων και εμπόρων
Existence of aid to winegrowing enterprises and merchants
Όταν κινήθηκε και, ακολούθως, επεκτάθηκε η επίσημη διαδικασία έρευνας ανέκυψαν ερωτήματα σχετικά με ενδεχόμενη ενίσχυση υπέρ των αμπελοοινικών επιχειρήσεων και εμπόρων.
In the opening and subsequent extension of the formal investigation procedure questions were raised regarding possible aid to the winegrowing enterprises and merchants.
Πρώτον, η τάξη των εξασφαλίσεων που είχε παράσχει η GfW τις αμπελοοινικές επιχειρήσεις και εμπόρους κατά τη στιγμή της αγοράς φαινόταν σχετικά ισχυρή και διατυπώθηκαν αμφιβολίες κατά πόσον η τάξη των εξασφαλίσεων που είχαν παρασχεθεί ήταν σύμφωνη με τη συνήθη εμπορική πρακτική.
Firstly, the security position awarded the winegrowing enterprises and merchants by GfW at the time of purchase seemed relatively strong and doubts were raised whether the awarded security position was really in accordance with normal business practice.
Δεύτερον, εκτιμήθηκε ότι η τιμή που καταβλήθηκε για την αγορά του γλεύκους ήταν υψηλότερη της αγοραίας τιμής.
Secondly, the price paid for the purchased must was estimated to be above the market price.
Τρίτον, αμφισβητήθηκε η απόφαση των αμπελοοινικών επιχειρήσεων και εμπόρων να μην παραιτηθούν από μέρος των απαιτήσεών τους, όταν η GfW αντιμετώπιζε αφερεγγυότητα, σε συνδυασμό με την απόφαση του WAK να υποτάξει τις απαιτήσεις του και, ακολούθως, να παραιτηθεί από μέρος των απαιτήσεών του, παρόλο που οι αμπελοοινικές επιχειρήσεις και έμποροι αποφάσισαν να μην παραιτηθούν από το 90 % των υπόλοιπων απαιτήσεών τους (20 % της αξίας των αποθεμάτων).
Thirdly, the winegrowing enterprises and merchants decision to not waive any of their claims when GfW was faced with insolvency was put into question together with WAK’s decision to subordinate and then waive a share of its claims even though the winegrowing enterprises and merchants decided not to waive the 90 % of their remaining claims (20 % of value of stock).
Η τάξη των εξασφαλίσεων που είχαν παρασχεθεί όταν αγοράστηκε το γλεύκος
At the time of purchase of must — security position awarded
Στις παρατηρήσεις της, η Γερμανία διαβεβαίωσε ότι η απλή, η διευρυμένη ή η παρατεταμένη εξασφαλιστική κυριότητα που είχε παρασχεθεί στις διάφορες αμπελοοινικές επιχειρήσεις και εμπόρους σε σχέση με την αγορά του γλεύκους ήταν πράγματι σύμφωνη με τη συνήθη εμπορική πρακτική.
In their comments, Germany has given their assurances that that simple, extended or prolonged retentions of title awarded to the different winegrowing enterprises and merchants in connection with the purchase of must, was indeed in accordance with normal business practise.
Αυτό σημαίνει ότι, μολονότι ήταν σχετικά ισχυρή η τάξη των εξασφαλίσεων που διέθεταν οι αμπελοοινικές επιχειρήσεις και έμποροι, ιδιαίτερα εκείνων που είχαν παρασχεθεί με παρατεταμένη επιφύλαξη κυριότητας, ήταν σύμφωνη με τη συνήθη εμπορική πρακτική και δεν ήταν ισχυρότερη από ό,τι θα είχε συμφωνηθεί με ιδιώτη αγοραστή.
This means that though it gave the winegrowing enterprises and merchants a relatively strong security position, especially those awarded prolonged retention of title, it was in accordance with normal business practise and was not stronger than had they made arrangements with a private purchaser.
Η Επιτροπή παραπέμπει στις συστάσεις [29] της Bundesverband der Deutschen Weinkellereien und des Weinfachhandels eV, Trier (Ομοσπονδιακή Ένωση Οινοποιείων και Λιανοπωλητών Οίνου της Γερμανίας, με έδρα το Τρίερ), της Bundesverband der Deutschen Weinkommissionäre eV, Mainz (Ομοσπονδιακή Ένωση Οινεμπόρων της Γερμανίας, με έδρα το Μάιντς) και της Deutsche Weinbauverband eV, Bonn (Ομοσπονδιακή Ένωση Αμπελοοινικών Επιχειρήσεων, με έδρα τη Βόννη), που καταχωρίσθηκαν από την Bundezkartellamt (Γερμανική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία για τις Συμπράξεις) σύμφωνα με το άρθρο 22 παράγραφος 3 αριθ. 2 του νόμου κατά των περιορισμών του ανταγωνισμού (Gesetz gegen Wettbewerbsbeschränkungen) [30].
The Commission makes reference to the recommendations [29] registered by the Federation of German wineries and wine retailers, Trier, the Federation of German wine merchants, Mainz and the German Winegrowers’ Association, Bonn (Der Bundesverband der Deutschen Weinkellereien und des Weinfachhandels e.V., Trier, der Bundesverband der Deutschen Weinkommissionäre e.V., Mainz und der Deutsche Weinbauverband e.V., Bonn) with the German competition authorities (Bundeskartellamt) in accordance with § 22 Abs. 3 Nr. 2 of the Act against Restraints of Competition (des Gesetzes gegen Wettbewerbsbeschränkungen) [30].
Στην προκειμένη περίπτωση ήταν διαφορετική η τάξη των εξασφαλίσεων που είχαν παρασχεθεί στις αμπελοοινικές επιχειρήσεις και εμπόρους.
The security positions awarded the winegrowing enterprises and merchants in the case at hand gave varying degree of security.
Μόνο αυτοί με παρατεταμένη επιφύλαξη κυριότητας είχαν πλήρη εξασφάλιση αποπληρωμής.
Only the ones with prolonged retention of title had the full security for payment.
Αυτό σημαίνει ότι η τάξη των εξασφαλίσεων που είχαν παρασχεθεί στις αμπελοοινικές επιχειρήσεις και εμπόρους δεν ήταν κατά μέσο όρο τόσο ισχυρή όσο προβλέπεται στις συστάσεις που αναφέρονται ανωτέρω.
This means that the security position for the winegrowing enterprises and merchants were in average not as strong as recommended in the recommendations mentioned above.
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή, λαμβάνοντας υπόψη τις συστάσεις και την τάξη των εξασφαλίσεων που είχαν παρασχεθεί, αποδέχεται τις διαβεβαιώσεις της Γερμανίας ότι η τάξη των εξασφαλίσεων που είχαν παρασχεθεί στις αμπελοοινικές επιχειρήσεις και εμπόρους στην προκειμένη περίπτωση ανταποκρίνεται στη συνήθη εμπορική πρακτική και δεν ήταν ευνοϊκότερη από ό,τι για κανονική σύμβαση μεταξύ δύο ιδιωτικών επιχειρήσεων, και, επομένως, δεν υφίσταται κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ.
The Commission therefore accepts, with reference to the recommendations and the actual security position awarded, Germany’s assurances that it is normal business practice to award security positions as was done to the winegrowing enterprises and merchants in this case and that the security position awarded was not stronger than under a normal contract between two private actors and therefore do not constitute State aid in the meaning of Article 107(1) of the TFEU.
Η τιμή που καταβλήθηκε για το γλεύκος όταν αγοράστηκε
At the time of purchase of must — the price paid for the purchased must
Όταν κινήθηκε η διαδικασία είχε δηλωθεί ότι η τιμή που είχε καταβάλει η GfW για την αγορά του γλεύκους ήταν υψηλότερη της αγοραίας τιμής.
In the opening of procedures, the price paid by GfW for the must bought was said to be above the market price.
Επειδή ως αγοραία τιμή χρησιμοποιήθηκε η τιμή για τον επιτραπέζιο οίνο, η τιμή αναφοράς ήταν 0,26 ευρώ ανά λίτρο.
As market price the price for table wine was used and the price quoted as reference price was EUR 0,26 per litre.
Στις παρατηρήσεις της, η Γερμανία παρείχε σημαντικές πληροφορίες σχετικά με την επιχειρηματική στρατηγική της GfW, σύμφωνα με τις οποίες η σχετική αγορά δεν ήταν η αγορά συνήθους επιτραπέζιου οίνου και ότι η στρατηγική της GfW ήταν τριπλή.
In their comments, Germany has supplied substantial information on the business strategy of GfW, which shows that the ordinary table wine market is not the relevant market and that the strategy of GfW was threefold.
Πρώτον, να αγοράσει επιτραπέζιο οίνο προκειμένου να συμμετάσχει στο πρόγραμμα της ΕΕ για την απόσταξη (40 % του αποθέματος).
First, to buy table wine must with which to participate to the EU’s distillation programme (40 % of the stock).
Δεύτερον, να αγοράσει γλεύκος υψηλής ποιότητας προκειμένου να το πωλήσει στην αγορά οίνου βάσης υψηλής ποιότητας για την παραγωγή αφρώδους οίνου (60 % του αποθέματος).
Second, to buy high quality must with the intention to sell it on the market for high quality raw wine to be used for the production of sparkling wine (60 % of the stock).
Τρίτον, να συμμετάσχει στο πρόγραμμα της ΕΕ για την αποθεματοποίηση με το 20 % του αποθέματος προτού το πωλήσει για την παραγωγή αφρώδους οίνου.
Third, to participate to the EU’s stocking programme with 20 % of the stock before it was sold for production of sparkling wine.
Κατά την ανάλυση του κατά πόσον δύο προϊόντα ανήκουν στην ίδια αγορά, η Επιτροπή κάνει χρήση της ανακοίνωσης της Επιτροπής όσον αφορά τον ορισμό της σχετικής αγοράς για τους σκοπούς του κοινοτικού δικαίου ανταγωνισμού [31].
When analysing whether two products belong to the same market, the Commission makes use of the Commission Notice on the definition of relevant market for the purposes of Community competition law [31].
Σύμφωνα με το σημείο 7 της ανακοίνωσης «Η αγορά του σχετικού προϊόντος περιλαμβάνει όλα τα προϊόντα ή και τις υπηρεσίες που είναι δυνατόν να εναλλάσσονται ή να υποκαθίστανται αμοιβαία από τον καταναλωτή, λόγω των χαρακτηριστικών, των τιμών και της χρήσης για την οποία προορίζονται».
According to point 7 of the note, ‘a relevant product market comprises all those products and/or services which are regarded as interchangeable or substitutable by the consumer, by reason of the products’ characteristics, their prices and their intended use’.
Η αγορά γλεύκους με σκοπό τη συμμετοχή στο πρόγραμμα της ΕΕ για την απόσταξη είναι βέβαια η αγορά για τον συνήθη επιτραπέζιο οίνο.
The market for the must bought for taking advantage of the EU’s distillation programme is of course that for ordinary table wine.
Ωστόσο, η σχετική τιμή πρέπει να είναι η τιμή αγοράς του οίνου που αποστέλλεται για απόσταξη.
However, the relevant price must be the price paid for wine sent for distillation.
Όπως όλα τα συνήθη μέτρα παρέμβασης στις γεωργικές αγορές, η προληπτική απόσταξη του οίνου, σύμφωνα με το άρθρο 38 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 822/87, αποσκοπεί κυρίως στην εξάλειψη της υπερβολικής προσφοράς στην αμπελοοινική αγορά και, επομένως, η τιμή αυτής της προαιρετικής απόσταξης έπρεπε να είναι αρκετά υψηλή, ώστε να δοθεί στους παραγωγούς το κίνητρο να αποστάζουν οίνο.
As all traditional intervention measures on agricultural markets, preventive distillation of wine according to Article 38 of Regulation (EEC) No 822/87 has as its main aim to remove over-supply from the wine market and thus the price of this voluntary distillation had to be high enough to give producers the incentive to send wine for distillation.
Η πραγματική ετήσια τιμή στο πλαίσιο του μέτρου της απόσταξης ορίστηκε από το Συμβούλιο σε 65 % της καλούμενης τιμής προσανατολισμού.
The actual yearly price of the distillation measure was defined by the Council as 65 % of the so called guide price.
Η τιμή προσανατολισμού καθοριζόταν από το Συμβούλιο ανά έτος και αποσκοπούσε ρητώς στη στήριξη της αγοράς.
The guide price itself was decided upon by the Council once a year and the price was expressly set to support the market.
Προς τον σκοπό αυτό, προφανώς θα έπρεπε να καθορίζεται σε αρκετά υψηλό επίπεδο.
To do this it obviously had to be set at a high enough level.
Στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1676/1999 του Συμβουλίου, της 19ης Ιουλίου 1999, για τον καθορισμό των τιμών προσανατολισμού στον τομέα του οίνου για την περίοδο 1999/2000 [32], καθορίστηκαν οι τιμές προσανατολισμού για τις διαφορετικές κατηγορίες οίνων.
Council Regulation (EC) No 1676/1999 of 19 July 1999 fixing the guide price for wine for the 1999/2000 wine year [32] fixed the guide prices for the different categories of wine.
Η τιμή για την κατηγορία ΑΙΙ (λευκός επιτραπέζιος οίνος που προέρχεται από ποικιλίες του τύπου Sylvaner ή του τύπου Mueller–Thurgau) καθορίστηκε σε 82,81 ευρώ ανά εκατόλιτρο και για την κατηγορία ΑΙΙΙ (λευκός επιτραπέζιος οίνος που προέρχεται από ποικιλίες του τύπου Riesling) σε 94,57 ευρώ ανά εκατόλιτρο.
The price for category AII (white table wine from vine varieties of the Sylvaner or Müller-Thurgau type) was set at EUR 82,81 per hectolitre and the one for AIII (white table wine from vine varieties of the Riesling type) at EUR 94,57 per hectolitre.
Σύμφωνα με το παράρτημα III του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1681/1999, της 26ης Ιουλίου 1999, για τον καθορισμό των τιμών αγοράς και των ενισχύσεων καθώς και ορισμένων άλλων στοιχείων που εφαρμόζονται για την περίοδο εμπορίας 1999/2000 στα μέτρα παρέμβασης στον αμπελοοινικό τομέα [33], η ακριβής τιμή αγοράς που καταβλήθηκε για την απόσταξη ήταν συνάρτηση του βαθμού αλκοόλης του παραδιδόμενου οίνου, επειδή η τιμή για την προληπτική απόσταξη (65 % της τιμής προσανατολισμού) υπολογίστηκε εκείνο το έτος από την Επιτροπή όχι ανά εκατόλιτρο, αλλά ανάλογα με το βαθμό αλκοόλης ανά εκατόλιτρο.
According to Annex III of Commission Regulation (EC) No 1681/1999 of 26 July 1999 fixing the buying-in prices, aids and certain other amounts applicable for the 1999/2000 wine year to intervention measures in the wine sector [33], the exact amount paid for distillation depended on the degree of alcohol of the wine delivered because the price for preventive distillation (65 % of the guide price) was calculated by the Commission not per hectolitre but by degree of alcohol per hectolitre that year.
Ο κύριος ρόλος της Επιτροπής όσον αφορά την απόσταξη οίνου ήταν να εκτιμά την πραγματική κατάσταση της αγοράς και, αναλόγως, να καθορίζει κάθε έτος τις ποσότητες οίνου για προληπτική απόσταξη σε κάθε κράτος μέλος.
The Commission’s main role in relation to distillation of wine was to assess the actual market situation and accordingly fix the quantities admitted for preventive distillation each year in each Member State.
Με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2367/1999, της 5ης Νοεμβρίου 1999, για την έναρξη της προληπτικής απόσταξης που αναφέρεται στο άρθρο 38 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 822/87 του Συμβουλίου για την περίοδο εμπορίας 1999/2000 [34] κατανεμήθηκαν στη γερμανική αγορά 148000 εκατόλιτρα για την αμπελοοινική περίοδο 1999/2000.
Commission Regulation (EC) No 2367/1999 of 5 November 1999 introducing preventive distillation as provided for in Article 38 of Council Regulation (EEC) No 822/87 for the 1999/2000 wine year [34] allocated 148000 hectolitres to the German market for the wine year 1999/2000.
Η ποσότητα αυτή αυξήθηκε σε 468000 εκατόλιτρα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 546/2000 της Επιτροπής, της 14ης Μαρτίου 2000, περί τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2367/1999 για την έναρξη της προληπτικής απόσταξης που αναφέρεται στο άρθρο 38 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 822/87 του Συμβουλίου για την περίοδο εμπορίας 1999/2000 [35].
Commission Regulation (EC) No 546/2000 of 14 March 2000 amending Regulation (EC) No 2367/1999 introducing preventive distillation as provided for in Article 38 of Council Regulation (EEC) No 822/87 for the 1999/2000 wine year [35] increased this to 468000 hectolitres.
Με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2367/1999 περιορίστηκε η ποσότητα οίνου για απόσταξη στο 40 % της παραγωγής.
Regulation (EC) No 2367/1999 limited the quantity of wine sent for distillation to 40 % of the production.
Σύμφωνα με τα αρχεία της Επιτροπής, οι Γερμανοί παραγωγοί απέσταξαν περίπου 400000 εκατόλιτρα βάσει αυτού του καθεστώτος.
According to the Commission’s records German producers distilled around 400000 hectolitres under this scheme.
Σύμφωνα με τη Γερμανία, η τιμή που καταβλήθηκε για τον οίνο που διατέθηκε για απόσταξη ήταν 0,50 έως 0,55 ευρώ ανά λίτρο.
According to Germany the price paid for the wine sent for distillation was EUR 0,50-0,55 per litre.
Με τη μέθοδο υπολογισμού που προαναφέρεται, η Επιτροπή κρίνει ότι η τιμή που ανέφερε η Γερμανία ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Taking the calculation method above into consideration, the Commission finds the price quoted by Germany to be realistic.
Η Επιτροπή συνάγει το συμπέρασμα ότι, λόγω της παρέμβασης στην αγορά της ΕΕ, δημιουργήθηκαν δύο διακριτές αγορές για σημαντικό μερίδιο των οίνων:
The Commission concludes that because of the EU’s market intervention for a substantial share of the wine two separate markets were created.
Αφενός, η αγορά στην οποία καταβαλλόταν η τιμή αναφοράς για τον οίνο προς απόσταξη, στην προκειμένη περίπτωση 0,50-0,55 ευρώ ανά λίτρο και, αφετέρου, η αγορά στην οποία η τιμή αναφοράς ήταν η αγοραία τιμή.
One where the reference price was that paid for wine sent to distillation, in this case EUR 0,50-0,55 per litre, and another where the reference price was that of the market.
Η τιμή 0,26 ευρώ ανά λίτρο, που αναφερόταν στην απόφαση με την οποία κινήθηκε η διαδικασία, δεν μπορεί συνεπώς να θεωρηθεί ως η σχετική τιμή αναφοράς του γλεύκους που αγοράστηκε προς απόσταξη.
The EUR 0,26 per litre as quoted in the opening of procedure decision can therefore not be seen as the relevant reference price for the must bought to be sent for distillation.
Για να διαπιστωθεί ποια ήταν η σχετική αγορά γλεύκους το οποίο αγοράστηκε προκειμένου να μεταποιηθεί σε οίνο βάσης για την παραγωγή αφρώδους οίνου, είναι απαραίτητο πρώτα να εξεταστεί εάν υπάρχουν χωριστές αγορές για τον οίνο και κατά πόσον ο οίνος που αγόρασε η GfW ανήκει στην ίδια αγορά με τους επιτραπέζιους οίνους ή όχι.
In order to establish what was the relevant market for the must bought in order to turn it into raw wine for the production of sparkling wine it is first necessary to evaluate if separate markets exist for wine and if whether the must bought by GfW belongs to the same market as table wine or not.