natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ένα από τα κριτήρια επιλογής που εφαρμόζονται σε όλες τις ομάδες αναφοράς αφορά το μέγεθος της εταιρείας· μόνο οι εταιρείες των οποίων τα έσοδα υπερβαίνουν τα 3 εκατ. ευρώ λαμβάνονται υπόψη [76].
One of the selection criteria applied to all benchmark groups is the size of the company; only companies with revenues above EUR 3 million are considered [76].
Όσον αφορά την περίοδο που καλύπτεται από τα δεδομένα, δεν υπήρχαν διαθέσιμα αξιόπιστα στοιχεία για την περίοδο 1998-2007 και χρησιμοποιήθηκαν αναδρομικές παρεμβολές για την περίοδο 1990-1997 [77].
As regards the time span of the data, reliable data were available only for the period 1998-2007, while backward interpolation was used for the period 1990-1997 [77].
Επιπλέον, η WIK ενσωματώνει την ανάλυση που υιοθετήθηκε στις τιμές μεταβίβασης βάσει της έννοιας του ενδοτεταρτημοριακού εύρους για να ισοκατανείμει τον αντίκτυπο των ακραίων τιμών και για να καθορίσει ένα επίπεδο εύλογου κέρδους [78].
Furthermore, WIK follows the analysis adopted in transfer pricing by relying on the concept of the interquartile range [78] to reduce the effect of outliers and to establish a level of reasonable profit.
Η WIK επιτυγχάνει τα ακόλουθα αποτελέσματα για την περίοδο 1998-2007: α) ομάδα αναφοράς Ι:
WIK obtains the following results for the period 1998-2007:
εκατοστημόριο ίσο με -0,42 %, 75ο εκατοστημόριο ίσο με 6,72 % και διάμεσος (50ό εκατοστημόριο) ίσο με 3,86 %·
benchmark group I: 25th percentile equal to -0,42 %, 75th percentile equal to 6,72 % and median (50th percentile) equal to 3,86 %;
ομάδα αναφοράς II: 25ο εκατοστημόριο ίσο με -0,45 %, 75ο εκατοστημόριο ίσο με 6,77 % και διάμεσος (50ό εκατοστημόριο) ίσο με 3,48 %· γ) ομάδα αναφοράς ΙΙΙ:
benchmark group II: 25th percentile equal to 0,45 %, 75th percentile equal to 6,77 % and median (50th percentile) equal to 3,48 %;
εκατοστημόριο ίσο με -0,64 %, 75ο εκατοστημόριο ίσο με 5,57 % και διάμεσος (50ό εκατοστημόριο) ίσο με 2,59 %.
benchmark group III: 25th percentile equal to 0,64 %, 75th percentile equal to 5,57 % and median (50th percentile) equal to 2,59 %.
Η WIK συμπεραίνει ότι ο ευρύτερος τομέας των δεμάτων, ή ομάδα αναφοράς ΙΙ, είναι η καταλληλότερη ομάδα αναφοράς, δεδομένου ότι τα επιτευχθέντα αποτελέσματα είναι σχετικά σταθερά στο χρόνο σε σχέση με την άλλη ομάδα αναφοράς (περιορισμένος τομέας δεμάτων) και επειδή ο τομέας αυτός είναι λειτουργικά πλησιέστερος προς τις δραστηριότητες ταχυδρομείου και δεμάτων από ό,τι η άλλη ομάδα αναφοράς (τομέας των χερσαίων μεταφορών).
WIK concludes that the broader parcel sector, or benchmark group II, is the best benchmark because the results obtained are relatively stable over time compared with the alternative benchmark (narrow parcel sector) and because this sector is functionally closer to letter and parcel activities than the other alternative benchmark (land transport sector).
Μια άλλη προσαρμογή πραγματοποιείται για την απόκτηση ενός ανώτατου ορίου του εύλογου κέρδους του DP βασιζόμενη στην ανάλυση του επιχειρηματικού κινδύνου που διατρέχει η επιχείρηση σε σχέση με την ομάδα αναφοράς.
A further adjustment is made to obtain an upper limit for the reasonable profit for DP on the basis of the analysis of DP’s entrepreneurial risk relative to the benchmark group.
Στη βάση αυτή, η WIK προτείνει ως ανώτατο όριο του εύλογου κέρδους του DP την τιμή 3,48 % που αντιστοιχεί στη διάμεση τιμή των κερδών εκμετάλλευσης της ομάδας αναφοράς II.
On this basis WIK proposes the median benchmark II ROS of 3,48 % as an upper limit for a reasonable profit for DP.
Επιλέγοντας τη διάμεση τιμή αντί του 75ου εκατοστημόριου ως τιμή ανώτερη του εύλογου κέρδους, η WIK επιθυμεί να επισημάνει το γεγονός ότι οι εταιρείες στο δείγμα αναλαμβάνουν ένα μεγαλύτερο κίνδυνο από ό,τι οι παραδοσιακοί ταχυδρομικοί φορείς, δεδομένου ότι δεν τυγχάνουν κανενός ειδικού δικαιώματος.
WIK chooses the median instead of the 75th percentile as the upper value of reasonable profit to reflect the fact that the companies in the sample bear higher risk than postal incumbents since they do not benefit from special rights.
Παρατηρήσεις των βελγικών αρχών σχετικά με τη μελέτη WIK
Comments by the Belgian authorities on the WIK study
Παρατηρήσεις σχετικά με τη μελέτη WIK
Comments on the WIK study
Οι βελγικές αρχές θεώρησαν ότι η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε στην έκθεση WIK ήταν ανακριβής και υπέβαλαν διάφορα έγγραφα (επιστολές, θέσεις και εκθέσεις) στις 23 Απριλίου 2010, την 1η Μαρτίου 2011, στις 14 Ιουνίου 2011, στις 5 Αυγούστου 2011, στις 10 Αυγούστου 2011, στις 14 Δεκεμβρίου 2011 και στις 19 Δεκεμβρίου 2011 απορρίπτοντας την προσέγγιση της έκθεσης WIK και παρουσιάζοντας τη δική τους μέθοδο εκτίμησης ενός ευλόγου κέρδους αναφοράς.
The Belgian authorities considered the methodology used in the WIK report to be flawed and submitted several documents (letters, position papers and reports) on 23 April 2010, 1 March 2011, 14 June 2011, 5 August 2011, 10 August 2011, 14 December 2011 and 19 December 2011 which refute the approach of the WIK report and present their own method for estimating a reasonable profit benchmark.
Σε ένα έγγραφο διατύπωσης θέσεων που έστειλαν στις 5 Αυγούστου 2011, οι βελγικές αρχές ισχυρίστηκαν, κατ’ ουσίαν, ότι το δείγμα που χρησιμοποιήθηκε στη μελέτη WIK δεν ήταν αντιπροσωπευτικό της δραστηριότητας, του μεγέθους, του προφίλ κινδύνου και της περιόδου αναφοράς.
In a position paper sent on 5 August 2011, the Belgian authorities essentially argued that the sample used in the WIK study is not representative in terms of activity, size, risk profile and reference period.
Το Βέλγιο ισχυρίζεται, συνεπώς, ότι είναι πολύ δύσκολη η νομιμοποίηση του δείγματος βάσει των κριτηρίων που καθορίζονται στο σημείο 18 του πλαισίου ΥΓΟΣ.
Belgium therefore claims that the sample is very hard to legitimise in the light of the criteria set out in paragraph 18 of the SGEI Framework.
Στην ίδια θέση, το Βέλγιο ισχυρίζεται επίσης ότι θα ήταν λογικό να γίνει διάκριση ανάμεσα στα περιθώρια κέρδους των δραστηριοτήτων που παρουσιάζουν επίπεδα κινδύνου σημαντικά διαφορετικά: αν η διανομή του τύπου και του ταχυδρομείου είναι δραστηριότητες οι οποίες έχουν διαφορετικό προφίλ κινδύνου, οι βελγικές αρχές διατείνονται ότι θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν διαφορετικά επίπεδα εύλογου κέρδους.
In the same position paper, Belgium also argues that it makes sense to differentiate between the profit margins for activities which present very different levels of risk: if press distribution and letters are activities which have a different risk profile, the Belgian authorities argue that different levels of reasonable profit should be used.
Επιπλέον, οι βελγικές αρχές ισχυρίζονται ότι οι δραστηριότητες των DPLP παρουσιάζουν βελτίωση της παραγωγικότητας και ότι η Επιτροπή θα πρέπει να λάβει υπόψη της την παράμετρο αυτή όταν καθορίζει το ποσοστό εύλογου κέρδους, όπως ορίζει το σημείο 18 των κατευθυντήριων γραμμών του πλαισίου ΥΓΟΣ.
In addition, the Belgian authorities claim that DPLP’s operations benefit from productivity gains and that this should be considered by the Commission when establishing the rate of reasonable return, as set out in paragraph 18 of the SGEI Framework.
Οι βελγικές αρχές επισημαίνουν ότι τα DPLP κατέστησαν κερδοφόρα μετά από πολλές μεταρρυθμίσεις και αφού υπήρξαν ζημιογόνα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.
The Belgian authorities point out that DPLP has become profitable as a result of numerous reforms, after having been historically loss-making.
Οι δαπάνες των DPLP μειώθηκαν, ιδίως χάρη στο κλείσιμο ταχυδρομικών γραφείων.
DPLP’s costs have been cut, in particular by closing post offices.
Το μερίδιο του 50 % που έχουν στην κατοχή τους οι ιδιώτες επενδυτές από το 2006 οδήγησε στη γένεση νέας νοοτροπίας προσανατολισμένης στην αποτελεσματικότητα.
The 50 % share held by private investors since 2006 has created a new culture geared towards efficiency.
Σύμφωνα με τις βελγικές αρχές, η εν λόγω βελτίωση της αποτελεσματικότητας θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά τον καθορισμό του συντελεστή εύλογου κέρδους που μπορεί να χορηγηθεί στα DPLP.
According to the Belgian authorities such efficiency gains should be taken into account in determining the reasonable rate of return that can be granted to DPLP.
Η μελέτη Charles River Associates
The Charles River Associates study
Την 1η Μαρτίου 2011, οι βελγικές αρχές διαβίβασαν στην Επιτροπή μια έκθεση που συνέταξε η Charles River Associates (CRA) η οποία αντιμετωπίζει επικριτικά τη μελέτη WIK και προτείνει μια άλλη μέθοδο αξιολόγησης του εύλογου κέρδους των DPLP.
On 1 March 2011, the Belgian authorities sent the Commission a report prepared by Charles River Associates (CRA), which critically evaluates the WIK study and proposes an alternative method for benchmarking the reasonable profit of DPLP.
Όσον αφορά τη σύνθεση του δείγματος, η CRA ισχυρίζεται ότι τα τρία δείγματα WIK περιλαμβάνουν πολλές εταιρείες μικρού μεγέθους των οποίων το προφίλ κινδύνου δεν είναι συγκρίσιμο με εκείνο ενός μεγάλου ταχυδρομικού φορέα.
Regarding the sample composition, CRA argues that all three WIK samples include many small firms whose risk profiles are not comparable to the risk profile of a large postal operator.
Συνεπώς, η CRA αμφισβητεί τα συμπεράσματα της WIK ισχυριζόμενη ότι η παροχή υπηρεσιών διανομής επιστολών από τον εν λόγω παραδοσιακό ταχυδρομικό φορέα συνεπάγεται χαμηλό κίνδυνο και ότι οι εταιρείες που συμπεριλαμβάνονται στις ομάδες αναφοράς επιτρέπουν να γίνει ορθή σύγκριση.
Thus, CRA criticises WIK’s conclusions that the provision of letter services by the incumbent postal operator in question is low risk and that the companies included in the benchmark groups are good comparators.
Η CRA εφιστά την προσοχή στη σχέση μεταξύ της δομής του κόστους μιας επιχείρησης (όσον αφορά την αναλογία του πάγιου και του μεταβλητού κόστους) και τον εμπορικό κίνδυνο που αυτή διατρέχει.
In particular, CRA points to the relationship between a firm’s cost structure (in terms of the proportion of fixed and variable costs) and the business risk it faces.
Η CRA ισχυρίζεται ότι οι ταχυδρομικοί φορείς αναλαμβάνοντας υποχρέωση παροχής καθολικής υπηρεσίας αντιμετωπίζουν υψηλότερο πάγιο κόστος και είναι συνεπώς περισσότερο εκτεθειμένοι σε μια πτώση της ζήτησης από ό,τι μια εταιρεία με χαμηλότερο πάγιο κόστος.
CRA argues that a postal operator entrusted with a USO has larger fixed costs and, therefore, faces a relatively higher risk of a downturn in demand compared with a company with lower fixed costs.
Επιπλέον, η CRA υπογραμμίζει τη διαφορά μεταξύ των κερδών εκμετάλλευσης των μικρών και των μεγάλων εταιρειών των ομάδων WIK [79], πράγμα που σημαίνει, κατά την άποψή της, την ύπαρξη συστηματικών διαφορών μεταξύ των μικρών εταιρειών δεμάτων και των μεγαλύτερων επιχειρήσεων, όπως η UPS και η Fedex, που μπορούν να εξηγηθούν από τη διαφορετική διάρθρωση των εξόδων.
In addition, CRA points to the difference in the ROS between the small and big companies in the WIK groups [79], which suggests, in CRA’s view, the existence of systematic differences between the small parcel firms and the larger firms, such as UPS and FedEx, which might be explained by the different cost structure.
Η CRA αναλύει, επίσης, διεξοδικότερα τα χαρακτηριστικά ορισμένων μικρών εταιρειών δεμάτων που συμπεριλήφθηκαν στο δείγμα της ομάδας αναφοράς I της WIK και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το προφίλ κινδύνου δεν είναι συγκρίσιμο με εκείνο ενός μεγάλου ταχυδρομικό φορέα.
CRA also analyses in more detail the characteristics of some of the small parcel firms included in the WIK Benchmark I sample and concludes that their risk profile is not comparable to that of a large postal operator.
Η CRA εκτιμά επίσης ότι δεν συντρέχει λόγος να αυξηθεί το μέγεθος αυτού του δείγματος που ήδη μπορεί να συγκριθεί δύσκολα με την προσθήκη των επιχειρήσεων ακόμη λιγότερο συγκρίσιμες.
CRA also considers that increasing the size of this already barely comparable sample by adding even less comparable companies is not appropriate.
Η CRA απορρίπτει το επιχείρημα της WIK σύμφωνα με το οποίο οι ευρωπαϊκοί παραδοσιακοί ταχυδρομικοί φορείς δεν πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στο δείγμα, δεδομένου ότι τα κέρδη τους δεν καθορίστηκαν μέσω ανταγωνισμού, αλλά από τη ρύθμιση των τιμών, δεδομένου ότι υπάρχει ο κίνδυνος ότι οι παραδοσιακοί ταχυδρομικοί φορείς μπόρεσαν, χάρη σε αυτή τη ρύθμιση των τιμών, να αποκομίσουν υπερβολικά κέρδη.
CRA dismisses WIK’s argument that European postal incumbents should not be included in the sample because their profits have been constrained by price regulation, rather than by competition, leading to the risk that price regulation has allowed these incumbents to earn excessive profits.
Η CRA ισχυρίζεται ότι απορρίπτοντας τους άλλους παραδοσιακούς φορείς παροχής ταχυδρομικών υπηρεσιών με σκοπό τη σύγκριση, η WIK βασίζεται στη θεωρητική υπόθεση σύμφωνα με την οποία αυτοί οι υφιστάμενοι ταχυδρομικοί φορείς θα μπορούσαν να προσφέρουν τιμές υπερβολικές, χωρίς όμως να παρέχει εμπειρικά στοιχεία προς επίρρωση του ισχυρισμού της.
CRA argues that in dismissing other postal incumbents as good comparators, WIK relies on the theoretical possibility that these incumbents might have been allowed to charge excessive prices without, however, supporting its argument with empirical evidence.
Εν προκειμένω, η CRA επισημαίνει ότι βάσει των μηχανισμών ρύθμισης των τιμών που εφαρμόζονται σε διάφορα κράτη μέλη, όπως το ανώτατο όριο των τιμών [80], τα υψηλά κέρδη που παρατηρήθηκαν μάλλον θα οφείλονται σε κέρδη παραγωγικότητας παρά σε υψηλές τιμές.
In this regard, CRA points out that the type of price regulation mechanisms applied in a number of Member States, such as price caps [80], would suggest that the high profits observed are the result of productivity gains rather than high prices.
Η CRA ισχυρίζεται ότι η φυσική μέθοδος υπολογισμού ενός εύλογου περιθωρίου κέρδους για τα DPLP σχετικά με τις υποχρεώσεις παροχής δημόσιας υπηρεσίας έπρεπε να βασίζεται στα διαθέσιμα στοιχεία όσον αφορά τα περιθώρια κέρδους που πραγματοποιήθηκαν από τις δραστηριότητες ταχυδρομείου άλλων ταχυδρομικών φορέων της Δυτικής Ευρώπης.
CRA argues that the natural method for calculating a reasonable profit margin for DPLP from its public service obligations would be based on the available data on profit margins for the letter operations of other western European postal operators.
Αυτή η μέθοδος είναι ακόμη πιο φυσική αφού οι εν λόγω δημόσιες υπηρεσίες είναι πρώτα απ’ όλα υπηρεσίες διανομής επιστολών και τα στοιχεία για τα περιθώρια κέρδους που πραγματοποιήθηκαν σχετικά με τις υπηρεσίες διανομής επιστολών των άλλων φορέων παροχής ταχυδρομικών υπηρεσιών της Δυτικής Ευρώπης είναι άμεσα προσβάσιμα και δεν αποκαλύπτουν καμιά ρύθμιση των τιμών αδικαιολόγητα επιεική.
This method is all the more natural because the public services at issue are primarily letter services and the data on profit margins from the letter-related operations of other western European postal operators are readily available and do not suggest too lenient price regulation.
Η CRA ισχυρίζεται, συγκεκριμένα, ότι η ανάλυση πρέπει να βασίζεται στα περιθώρια μεικτού κέρδους (κέρδη εκμετάλλευσης) που πραγματοποιήθηκαν από τις δραστηριότητες διανομής επιστολών των ταχυδρομικών φορέων της Δυτικής Ευρώπης παρέχουν τομεακές πληροφορίες σχετικά με τα περιθώρια μεικτού κέρδους των δραστηριοτήτων τους διανομής επιστολών ή (εάν οι τομεακές πληροφορίες για τα περιθώρια μεικτού κέρδους δεν ανακοινώνονται) σχετικά με τα συνολικά περιθώρια μεικτού κέρδους των ταχυδρομικών φορέων της Δυτικής Ευρώπης που αντλούν άνω του 75 % των εσόδων τους από τον τομέα των υπηρεσιών διανομής επιστολών.
Specifically, CRA argues that the analysis should be based on the EBIT margins (ROS) realised on letter operations by western European postal operators that report segment data showing EBIT margins for their letter operations or (if segment data on EBIT margins are not reported) the company-wide EBIT margins of western European postal operators that derive more than 75 % of their revenue from letter services.
Η CRA εξαιρεί από το δείγμα τους φορείς της Ανατολικής Ευρώπης λόγω της σχετικής αναποτελεσματικότητάς τους σε σχέση με τους ταχυδρομικούς φορείς της Δυτικής Ευρώπης.
CRA excludes from its sample eastern European operators on the basis of their relative inefficiency compared with postal operators in western Europe.
Ως εκ τούτου, η ανάλυση της CRA βασίζεται σε δείγμα 11 ταχυδρομικών φορών της Δυτικής Ευρώπης για την περίοδο 2002-2009 (73 παρατηρήσεις συνολικά).
As a result, CRA bases its analysis on a sample of 11 western European postal operators during the period 2002-2009 (73 observations in total).
Ο μέσος όρος των κερδών εκμετάλλευσης αυτού του δείγματος είναι […]%, η διάμεση τιμή είναι […]% και το 75ο εκατοστημόριο ισούται με […]% [81].
The mean ROS in this sample is […] %, the median is […] % and the 75th percentile is […] % [81].
Η CRA υπολογίζει επίσης τον σταθμισμένο μέσο όρο σε ([…]%) και τη μέση τιμή σύμφωνα με τη μέθοδο Winsor σε ([…]%), οι οποίες, όπως και η διάμεση τιμή, δεν μεταβάλλονται από τις ακραίες τιμές [82].
CRA also calculates the trimmed mean ([…] %) and the Winsorised mean ([…] %), which, like the median, are not affected by extreme values [82].
Όσον αφορά τον ορισμό μιας τιμής αναφοράς για το εύλογο περιθώριο κέρδους, η CRA ισχυρίζεται ότι η χρήση μέσων τιμών δημιουργεί προβλήματα μεθοδολογίας.
As regards establishing a benchmark for the reasonable profit margin, CRA argues that there are methodological problems with relying on average values.
Η CRA εξηγεί ότι λόγω των μεταβολών των περιθωρίων που παρατηρούνται στο δείγμα, το κρίσιμο όριο το οποίο καθορίζει μια υπερβολική αποδοτικότητα αναμένεται να είναι υψηλότερο από το μέσο όρο ή από κάθε άλλο μέτρο κεντρικής τάσης και θα μπορούσε, για παράδειγμα, να ισούται με το 75ο εκατοστημόριο.
CRA explains that because of variations in observed profit margins in the sample, the critical threshold for establishing excessive profitability should be higher than the mean or any other measure of central tendency and could, for example, equal the 75th percentile.
Σύμφωνα με τη CRA μια τέτοια προσέγγιση θα συμβάδιζε με τη μέθοδο που χρησιμοποιείται κατά τις έρευνες για τις τιμές μεταβίβασης και που βασίζεται σε ένα διάστημα (π.χ. διατεταρτημοριακό διάστημα ή άλλων εκατοστημόριων).
Such an approach, according to CRA, would be consistent with the practice in transfer pricing investigations of relying on a range (for example, an interquartile range or other percentiles).
Έγγραφο που υποβλήθηκε από τις βελγικές αρχές στις 14 Δεκεμβρίου 2011 — Απόδειξη του δικαιώματος των DPLP να εισπράττουν ασφάλιστρο κινδύνου επί ενός ευλόγου κέρδους για την περίοδο 1992 - 2010
Document presented by the Belgian authorities on 14 Dec 2011 — Demonstration of DPLP’s entitlement to a risk premium on reasonable profit for the period 1992-2010
Στις 14 Δεκεμβρίου 2011, οι βελγικές αρχές υπέβαλαν στην Επιτροπή ένα έγγραφο που περιλαμβάνει τη θέση των DPLP για τους κινδύνους που διατρέχουν ταχυδρομικοί φορείς και πρότεινε μια μεθοδολογία ενόψει της ανάπτυξης ενός εργαλείου μέτρησης του ασφάλιστρου κινδύνου που προστιθέμενο στο λειτουργικό περιθώριο χωρίς κίνδυνο, θα έδινε ένα εύλογο επίπεδο κερδών εκμετάλλευσης.
On 14 Dec 2011, the Belgian authorities presented to the Commission a document summarising DPLP’s views on the risks faced by postal operators and proposing a methodology with a view to developing a tool to measure the risk premium which, together with the risk-free return on sales, would provide a reasonable ROS rate.
Το έγγραφο δεν εξηγεί με ποιο τρόπο το περιθώριο εκμετάλλευσης χωρίς κίνδυνο (εκφρασμένη σε κέρδη εκμετάλλευσης) θα μπορούσε να προσδιοριστεί εν προκειμένω και δεν αποφαίνεται σαφώς ποια πρέπει να είναι η ακριβώς τα εύλογα κέρδη εκμετάλλευσης με βάση την προτεινόμενη μεθοδολογία.
The document does not explain how the risk-free return on sales (expressed in terms of ROS) could be determined in the present case and does not provide a clear view of what precisely the reasonable ROS should be on the basis of the proposed methodology.
Η ανάλυση εστιάζεται μάλλον στην εκτίμηση των διαφόρων κινδύνων και στον υπολογισμό του ασφάλιστρου κινδύνου που αντανακλά όλους τους τύπους κινδύνου.
Instead, the analysis focuses on the assessment of the various risks and the calculation of a risk premium that reflects all types of risks.
Οι βελγικές αρχές επικεντρώνονται κυρίως σε τρεις βασικές κατηγορίες κινδύνου – τον τομεακό κίνδυνο, τον κίνδυνο που συνδέεται με την υπηρεσία και τον συμβατικό κίνδυνο – και τους συνήθεις τύπους κινδύνου, για κάθε κατηγορία, στους οποίους εκτίθενται οι ταχυδρομικοί φορείς. Η μεθοδολογία εκτίμησης του ασφάλιστρου κινδύνου προβλέπει:
In particular, the Belgian authorities focus on three broad risk categories – sectoral risk, service-related risk and contractual risk – and on the typical types of risks in each category to which postal operators are exposed.
τον ορισμό ενός «μέγιστου ασφάλιστρου κινδύνου» [83]· ii) τον διαχωρισμό της περιόδου που λαμβάνεται υπόψη σε συμβατικές περιόδους, προκειμένου να αποσαφηνισθούν οι κίνδυνοι που συνδέονται με κάθε σύμβαση· iii) τη χρήση μια απλής κλίμακας για την αξιολόγηση κάθε κινδύνου για κάθε συμβατική περίοδο, (χαμηλό, μεσαίο ή υψηλό)· iv) τη μετατροπή του βαθμού για κάθε κίνδυνο σε ένα συνολικό βαθμό για κάθε μία από τις τρεις μεγάλες κατηγορίες κινδύνων και v) τη μετατροπή των συνολικών βαθμών σε ασφάλιστρα κινδύνων, των οποίων το άθροισμα παρέχει το ασφάλιστρο του συνολικού κινδύνου.
The methodology for the assessment of the risk premium provides for: (i) the definition of a ‘maximum risk premium’ [83]; (ii) the splitting of the relevant period into contract periods to capture the risks related to each contract; (iii) the use of a simple scale to grade each individual risk for each contract period (as low, medium or high); (iv) the conversion of the individual risk scores into an overall score for each of the three broad risk categories; and (v) the conversion of the overall scores into risk premiums, the sum of which gives the total risk premium.
Επιπλέον, τα παραδείγματα που δίνονται για να αποδειχθεί ότι τα DPLP διατρέχουν κινδύνους υψηλότερους από τον μέσο όρο.
Moreover, examples are provided to illustrate that DPLP faces above-average risks.
Έτσι, οι βελγικές αρχές υποστηρίζουν ότι τα DPLP αντιμετωπίζουν κίνδυνο που συνδέεται με τους υψηλότερους όγκους επειδή πραγματοποιούν ένα σημαντικό μέρος των εσόδων τους από τη δραστηριότητα του «ταχυδρομείου» και επειδή παρουσιάζει σημαντική ανελαστικότητα κόστους που οφείλεται σε ποσοστό των πάγιου κόστους υψηλότερου του μέσου όρου.
Thus, the Belgian authorities maintain that DPLP faces higher volume risk as it derives a higher proportion of its revenue from its mail segment and is characterised by higher cost rigidity on account of a higher-than-average proportion of fixed costs.
Άλλος τύπος κινδύνου που θεωρείται πιο υψηλός για τα DPLP είναι ο κίνδυνος που συνδέεται με την ασφάλεια.
Another type of risk which is considered higher for DPLP is security risk.
Σύμφωνα με την ανάλυση, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα DPLP είναι από τους σπάνιους ευρωπαϊκούς ταχυδρομικούς φορείς που διανέμουν κατ’ οίκον τις συντάξεις σε μετρητά.
According to the analysis, this is because DPLP is one of the few European postal operators to deliver cash payments of pensions to households.
Με βάση την αξιολόγηση των διαφόρων κινδύνων, οι βελγικές αρχές συμπεραίνουν ότι η τέταρτη διαχειριστική σύμβαση παρουσιάζει υψηλό επίπεδο των τριών τύπων κινδύνου, ενώ η πρώτη, η δεύτερη και η τρίτη σύμβαση χαρακτηρίζονται από ένα μεσαίο επίπεδο κινδύνου (με μόνη εξαίρεση τον τομεακό κίνδυνο, που θεωρείται χαμηλός για την πρώτη σύμβαση).
On the basis of the assessment of the different risks, the Belgian authorities conclude that the fourth management contract shows a high level of all three risk types, while the first, second and third contracts are characterised by medium-level risk (the only exception being sectoral risk, which is considered low for the first contract).
Οι βελγικές αρχές παρέχουν άλλα παραδείγματα για τον τρόπο μετατροπής σε ασφάλιστρο κινδύνου την ανωτέρω κατάταξη των διαφόρων κινδύνων, με βάση διαφορετικές τιμές για το «μέγιστο ασφάλιστρο κινδύνου».
The Belgian authorities provide further examples of how the above ranking of the different risks can be converted into a risk premium on the basis of different values for the ‘maximum risk premium’.