natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το άρθρο 2 πρώτο εδάφιο του κώδικα ΦΠΑ ορίζει ότι «υπόκεινται στον φόρο, όταν αυτές πραγματοποιούνται στο Βέλγιο, οι παραδόσεις αγαθών και η παροχή υπηρεσιών που πραγματοποιούνται εξ επαχθούς αιτίας από υποκείμενο στον φόρο που ενεργεί με αυτή του την ιδιότητα.»
The first subparagraph of Article 2 of the Belgian VAT Code states: ‘supplies of goods and services carried out for consideration by a taxable person acting as such are subject to tax when they take place in Belgium.’
Εξάλλου, το άρθρο 10 του κώδικα ΦΠΑ ορίζει τα εξής:
Article 10 of the VAT Code states:
«Ως παράδοση αγαθού θεωρείται η μεταβίβαση της εξουσίας να διαθέτει κανείς ενσώματο αγαθό ως κύριος.
‘The supply of goods shall mean the transfer of the right to dispose of property as owner.
Πρόκειται ιδίως για την πράξη με την οποία το αγαθό τίθεται στη διάθεση του αγοραστή ή του εκδοχέα σε εκτέλεση συμβάσεως με αντικείμενο τη μεταβίβαση ή την αναγνώριση δικαιώματος.»
In particular, this involves making goods available to a person acquiring them pursuant to a contract transferring or dividing up ownership.’
Τέλος, το άρθρο 15 του κώδικα ΦΠΑ προβλέπει τα εξής:
Article 15 of the VAT Code states:
Μία παράδοση αγαθών πραγματοποιείται στο Βέλγιο όταν ο τόπος όπου αυτή θεωρείται ότι πραγματοποιείται, σύμφωνα με τις παραγράφους 2 έως 6, βρίσκεται στο Βέλγιο.
Goods are supplied in Belgium when the place where the supply is deemed to take place in accordance with paragraphs 2 to 6 is in Belgium.
Παράγραφος 2. Ο τόπος μιας παράδοσης αγαθών θεωρείται ότι βρίσκεται στον χώρο όπου το αγαθό τίθεται στη διάθεση του αγοραστή ή του εκδοχέα.
The place of supply of goods is deemed to be the place where the goods are made available to the person acquiring them.
Ωστόσο, ο τόπος παραδόσεως θεωρείται ότι βρίσκεται:
However, the place of supply is deemed to be:
στον χώρο όπου αρχίζει η αποστολή ή η μεταφορά στον προορισμό του αγοραστή, όταν το αγαθό αποστέλλεται ή μεταφέρεται από τον προμηθευτή, από τον αγοραστή ή από τρίτον·
where the dispatch or transport to the person to whom they are supplied begins when the goods are dispatched or transported by the supplier, by the person acquiring them or by a third party;
Παράγραφος 7. Εκτός αν αποδεικνύεται διαφορετικά, η παράδοση ενός κινητού αγαθού θεωρείται ότι λαμβάνει χώρα στο Βέλγιο, όταν, τη στιγμή της παράδοσης, το ένα από τα μέρη της πράξης έχει ορίσει εκεί την έδρα της οικονομικής δραστηριότητάς του ή τη μόνιμη εγκατάστασή του ή, ελλείψει μιας τέτοιας έδρας ή μιας τέτοιας μόνιμης εγκατάστασης, την κατοικία του ή τη συνήθη διαμονή του.».
Unless proven otherwise, movable goods are deemed to have been supplied in Belgium when, at the time of supply, one of the parties to the transaction has established his business or has a fixed establishment there or, in the absence of such a place of business or fixed establishment, has his permanent address or is habitually resident there.’
Κατά συνέπεια, μια παράδοση αγαθών (η μεταφορά της οποίας αρχίζει στο Βέλγιο) φορολογείται, καταρχήν, στο Βέλγιο.
The supply of goods (the transport of which begins in Belgium) is therefore in principle taxable in Belgium.
Όταν ένα από τα μέρη της πράξης είναι εγκατεστημένο στο Βέλγιο, ο νόμος εισάγει ένα νομικό τεκμήριο σύμφωνα με το οποίο η παράδοση θεωρείται ότι λαμβάνει χώρα στο Βέλγιο.
The law has introduced a legal presumption that the supply is deemed to have taken place in Belgium when one of the parties to the transaction is established in Belgium.
Υπόχρεος ΦΠΑ
VAT liability
Βάσει του άρθρου 51 παράγραφος 1 του κώδικα ΦΠΑ, ο φόρος οφείλεται από τον υποκείμενο στον φόρο που πραγματοποιεί παράδοση αγαθών ή παροχή υπηρεσιών που υπόκεινται σε φόρο και πραγματοποιούνται στο Βέλγιο.
In accordance with Article 51(1) of the VAT Code tax is payable by the taxable person carrying out the supply of taxable goods or services that takes place in Belgium.
Το άρθρο 39 παράγραφος 1 του κώδικα ΦΠΑ προβλέπει ένα καθεστώς απαλλαγής ΦΠΑ που εφαρμόζεται στις εξαγωγές αγαθών, ορίζοντας ότι «Απαλλάσσονται του φόρου: 1ον οι παραδόσεις αγαθών που αποστέλλονται ή μεταφέρονται από τον πωλητή ή για λογαριασμό του εκτός της Κοινότητας· 2ον οι παραδόσεις αγαθών που αποστέλλονται ή μεταφέρονται από μη εγκατεστημένο στο Βέλγιο αγοραστή ή για λογαριασμό του, εκτός της Κοινότητας (….)».
Article 39(1) of the VAT Code lays down VAT exemptions for exports of goods; it states: ‘The following are exempt from tax: 1. the supply of goods dispatched or transported to a destination outside the Community by or on behalf of the vendor; 2. the supply of goods dispatched or transported to a destination outside the Community by or on behalf of the purchaser, who is not established in Belgium …’
Σύμφωνα με το άρθρο 39 παράγραφος 3 του κώδικα ΦΠΑ, στο βελγικό δίκαιο, το βασιλικό διάταγμα αριθ. 18 της 29ης Δεκεμβρίου 1992 («ΒΔ αριθ. 18») όρισε τις προϋποθέσεις σχετικά με την απαλλαγή όσον αφορά την εξαγωγή αγαθών από το Βέλγιο εκτός της Κοινότητας [7].
In accordance with Article 39(3) of the VAT Code, Royal Decree No 18 of 29 December 1992 lays down the conditions in Belgian law for exempting exports of goods from Belgium to destinations outside the Community [7].
Ενδοκοινοτικές παραδόσεις
Intra-Community supplies
Το άρθρο 39α του κώδικα ΦΠΑ, προβλέπει αρχής γενομένης από την 1η Ιανουαρίου 1993 τα εξής: «Απαλλάσσονται του φόρου: 1ον οι παραδόσεις αγαθών που αποστέλλονται ή μεταφέρονται από τον πωλητή (…), από τον αγοραστή ή για λογαριασμό τους εκτός του Βελγίου αλλά στο εσωτερικό της Κοινότητας, που πραγματοποιούνται για άλλον υποκείμενο στον φόρο ή για νομικό πρόσωπο μη υποκείμενο στον φόρο, που ενεργεί με αυτή την ιδιότητα σε άλλο κράτος μέλος και οι οποίοι υποχρεούνται να υποβάλουν στον φόρο τις ενδοκοινοτικές αγορές τους αγαθών (…).».
Article 39 bis of the VAT Code provides from 1 January 1993: ‘The following are exempt from tax: 1. supplies of goods dispatched or transported to destinations outside Belgium, but within the Community, by or on behalf of the vendor … or the person acquiring the goods for another taxable person or non-taxable natural person acting as such in another Member State who is liable for tax on his intra-Community acquisitions of goods …’
Το φορολογικό δίκαιο του Βελγίου επιβάλλει διάφορες προϋποθέσεις όσον αφορά την απόδειξη που πρέπει να χορηγηθεί με σκοπό τη σωστή εφαρμογή της απαλλαγής που προβλέπεται στο άρθρο 39α του κώδικα ΦΠΑ.
Belgian tax law lays down several conditions regarding the proof that has to be furnished to ensure correct application of the exemption provided for in Article 39 bis of the VAT Code.
Το πρώτο άρθρο του βασιλικού διατάγματος αριθ. 52 της 29ης Δεκεμβρίου 1992 («ΒΔ αριθ. 52»), ορίζει ότι«Οι απαλλαγές του φόρου που προβλέπονται στο άρθρο 39α του Κώδικα υπόκεινται στην απόδειξη ότι τα αγαθά απεστάλησαν ή μεταφέρθηκαν εκτός του Βελγίου αλλά στο εσωτερικό της Κοινότητας».
Article 1 of Royal Decree No 52 of 29 December 1992 states: ‘The tax exemptions provided for in Article 39 bis of the Code are subject to proof that the goods were dispatched or transported outside Belgium but within the Community’.
Στη συνέχεια, το άρθρο 2 του ΒΔ αριθ. 52 ορίζει ότι αυτή η απαλλαγή «υπόκειται επιπλέον στην απόδειξη ότι η παράδοση πραγματοποιήθηκε από υποκείμενο στον φόρο … εγγεγραμμένο στα μητρώα ΦΠΑ σε άλλο κράτος μέλος».
Article 2 of Royal Decree No 52 specifies that the exemption is ‘also subject to proof that the supply is carried out for a taxable person … registered for VAT in another Member State.’
Το άρθρο 3 πρώτο εδάφιο του ΒΔ αριθ. 52 ορίζει εξάλλου ότι «Ο πωλητής οφείλει ανά πάσα στιγμή να έχει στην κατοχή του όλα τα έγγραφα που αιτιολογούν την πραγματοποίηση της αποστολής ή της μεταφοράς των αγαθών …». Επί αυτού, το ανακοινωθέν τύπου που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του Βελγίου αριθ. 36 της 20ής Φεβρουαρίου 1993 εφιστά την προσοχή των φορολογουμένων στο γεγονός ότι «η μεταφορά πρέπει να πραγματοποιηθεί από τον πωλητή, τον αγοραστή ή για λογαριασμό τους.
In addition, the first subparagraph of Article 3 of Royal Decree No 52 provides: ‘The vendor must at all times be in possession of all documents proving that the dispatch or transport of the goods has actually taken place …’ In this connection, the extract from a press release published in Moniteur belge No 36 of 20 February 1993 informs taxpayers that ‘transport must be carried out by or on behalf of the vendor or the person acquiring the goods.
Αυτό έχει ως συνέπεια ότι όταν η μεταφορά πραγματοποιείται από ή για λογαριασμό μεταγενέστερου πελάτη (για παράδειγμα στις διαδοχικές πωλήσεις όπου η μεταφορά πραγματοποιείται από τον τελικό πελάτη) δεν επιτρέπεται η απαλλαγή των παραδόσεων που προηγούνται της παράδοσης σ’ αυτόν τον τελευταίο πελάτη».
Consequently, if transport is carried out by or on behalf of a subsequent customer (e.g. in chain transactions where the transport is carried out by the final customer), supplies before the supply to the final customer may not be exempted’.
Για να χορηγηθεί απαλλαγή στο πλαίσιο ενδοκοινοτικής παράδοσης, εναπόκειται στον υποκείμενο στον φόρο να αποδείξει μεταξύ άλλων ότι η μεταφορά πραγματοποιήθηκε από τον πωλητή, τον αγοραστή ή για λογαριασμό τους [8].
In order to qualify for an exemption for intra-Community supply, the taxable person must therefore prove, inter alia, that the transport was carried out by or on behalf of either the vendor or the person acquiring the goods [8].
Σε περίπτωση μη τήρησης των προϋποθέσεων που προβλέπονται για την εφαρμογή των προβλεπόμενων στα άρθρα 39 και 39α του κώδικα ΦΠΑ απαλλαγών, η παράδοση των αγαθών υπόκειται σε φορολόγηση στο Βέλγιο και το χρέος γεννάται μόνο από την επέλευση της πράξης [9].
If the conditions for the application of the exemptions laid down in Articles 39 and 39 bis of the VAT Code are not fulfilled, the supply of the goods becomes taxable in Belgium and the debt is incurred as a result of the mere existence of the transaction [9].
Βάσει της εφαρμογής της αρχής του fair play στον υποκείμενο στον φόρο, οι φορολογικές αρχές του Βελγίου δέχονται ωστόσο να εφαρμόσουν την απαλλαγή δυνάμει αυτών των άρθρων όταν ο υποκείμενος στον φόρο δεν είναι σε θέση να παράσχει το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων που αιτιολογούν την τήρηση των προϋποθέσεων απαλλαγής, αλλά οι αρχές διαθέτουν οι ίδιες αυτά τα αποδεικτικά στοιχεία, για παράδειγμα, στο πλαίσιο της αμοιβαίας συνδρομής άλλων κρατών μελών ή τρίτων χωρών.
In the interests of fairness towards the taxable person, the Belgian tax authorities nevertheless agree to grant an exemption under these articles to a taxable person who is not able to provide all the proof necessary to show that the conditions for exemption have been met if they themselves are in possession of such proof, for example within the framework of mutual assistance from other Member States or third countries.
Φορολογία που βασίζεται στην πραγματικότητα των γεγονότων
Taxation based on actual facts
Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Cour de Cassation (Ακυρωτικού Δικαστηρίου) του Βελγίου, ο φόρος (συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ) πρέπει να καθοριστεί σε συνάρτηση με την πραγματικότητα των γεγονότων [10].
According to the established case law of the Belgian Court of Cassation, tax (including VAT) must be established on the basis of the actual facts [10].
Κατ’ εφαρμογή αυτής της αρχής, η διοίκηση υποχρεούται κατά συνέπεια να βασίσει τον φόρο όχι σε εικονική δικαιοπραξία όπως αυτή παρουσιάζεται από τον φορολογούμενο, αλλά σε πραγματική δικαιοπραξία (όπως αυτή προκύπτει από την πραγματική πρόθεση των εν λόγω μερών).
In applying this principle, the authorities are therefore required to impose tax, not on the basis of the apparent existence of an act as presented by the taxpayer, but on the basis of the actual existence of an act (resulting from the actual intention of one of the parties concerned).
Στην περίπτωση κατά την οποία η διοίκηση αμφισβητεί τις απαλλαγές ΦΠΑ που εφαρμόστηκαν στις εν λόγω παραδόσεις αγαθών, αυτή απευθύνει στον υπόχρεο στον φόρο, σημείωμα τακτοποίησης [11] που ακολουθείται εν γένει από πρόστιμο.
In cases where the authorities contest VAT exemptions applied to supplies of goods, they address an adjustment notice [11] to the taxable person, normally together with a fine.
Συναλλαγή με τον υπόχρεο στον φόρο
Settlement with the taxable person
Το άρθρο 84 εδάφιο 2 του κώδικα ΦΠΑ προβλέπει ότι ο Υπουργός Οικονομικών διενεργεί τις συναλλαγές με τους οφειλέτες, αρκεί αυτές να μην συνεπάγονται απαλλαγή ή μείωση του φόρου. Τέτοιες συναλλαγές δεν μπορούν κατά συνέπεια να αφορούν παρά πραγματικά ζητήματα και όχι νομικά.
The second subparagraph of Article 84 of the VAT Code states that the Minister for Finance may conclude settlements with taxpayers provided that these do not involve an exemption from or a reduction of the tax.
Τέτοιες συναλλαγές εν γένει δεν προβλέπονται παρά μόνο όταν τα μέρη προβαίνουν σε αμοιβαίες παραχωρήσεις (όχι επί του ποσού του φόρου που μπορεί να προκύψει από τα πραγματικά περιστατικά που διαπιστώθηκαν, αλλά σε πραγματικά ζητήματα, στον καθορισμό των προστίμων κ.λπ.)
Such settlements, therefore, must concern only points of fact and not points of law.
Η αρμοδιότητα του Υπουργού Οικονομικών αποτελεί αντικείμενο μεταβίβασης στις περιφερειακές διευθύνσεις της διοίκησης του ΦΠΑ, καθώς και της ISI.
The Minister for Finance delegates his powers in this area to the Regional Directorates of the VAT authorities and to the Special Tax Inspectorate.
Εφαρμογή διοικητικών προστίμων
Imposition of administrative fines
Όσον αφορά την εφαρμογή προστίμων σε περίπτωση έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων για το δικαίωμα στην απαλλαγή, το άρθρο 70 παράγραφος 1 του κώδικα ΦΠΑ προβλέπει για κάθε παράβαση της υποχρέωσης εξόφλησης του ΦΠΑ ένα αναλογικό πρόστιμο ίσο με το διπλάσιο του μη καταβληθέντος φόρου.
As regards the imposition of fines when the right to an exemption is not proved, Article 70(1) of the VAT Code lays down a fine in proportion to the infringement of the obligation to pay VAT, equivalent to twice the amount of the unpaid tax.
Εντούτοις, το βασιλικό διάταγμα αριθ. 41 της 30ής Ιανουαρίου 1987 («ΒΔ αριθ. 41») προβλέπει μια κλίμακα μείωσης των αναλογικών φορολογικών προστίμων.
Nevertheless, Royal Decree No 41 of 30 January 1987 provides for a scale reducing the proportional tax fines.
Το άρθρο 1 παράγραφος 1 του ΒΔ αριθ. 41 προβλέπει ότι αυτό το πρόστιμο μειώνεται στο 10 % του ποσού του οφειλόμενου φόρου (πίνακας G του παραρτήματος) σε περιπτώσεις παραβάσεων που διαπράττονται στην εφαρμογή του άρθρου 39α του κώδικα ΦΠΑ (απαλλαγή που εφαρμόζεται αδικαιολογήτως ή ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων του δικαιώματος απαλλαγής).
Article 1(1) of Royal Decree No 41 states that the fine is reduced by 10 % of the amount of the tax due (table G of the Annex) in the case of infringements against Article 39 bis of the VAT Code (wrongly applied exemption or lack of proof of the right to an exemption).
Το ίδιο αναλογικό πρόστιμο εφαρμόζεται για παραβάσεις της ίδιας φύσης στην εφαρμογή του άρθρου 39 του κώδικα ΦΠΑ.
The same proportional fine is imposed for similar infringements of Article 39 of the VAT Code.
Το άρθρο 70 παράγραφος 2 του κώδικα ΦΠΑ προβλέπει την εφαρμογή προστίμου ίσου με το διπλάσιο του οφειλόμενου φόρου για την πράξη όταν δεν έχει εκδοθεί τιμολόγιο ή το τιμολόγιο περιέχει ανακριβείς αναφορές, μεταξύ άλλων όσον αφορά την ταυτότητα, την επωνυμία ή τη διεύθυνση των ενδιαφερομένων στην πράξη μερών.
Article 70(2) of the VAT Code lays down a fine of twice the amount of the tax due on the transaction if the invoice is not supplied or contains inaccurate information, inter alia, as regards identification, the name or the address of the parties to the transaction.
Κατ’ εφαρμογή του άρθρου 70 παράγραφος 2 εδάφιο 2 του κώδικα ΦΠΑ, αυτό το πρόστιμο, ωστόσο, δεν εφαρμόζεται όταν οι παρατυπίες δύνανται να θεωρηθούν ως εντελώς τυχαίες [13], ή όταν ο προμηθευτής δεν είχε λόγο να αμφιβάλλει για την ιδιότητα του αντισυμβαλλομένου ως μη υποκείμενου στον φόρο [14].
In accordance with the second subparagraph of Article 70(2) of the VAT Code this fine is, however, not imposed when the irregularities can be deemed to be purely accidental [13] or when the supplier had no reason to doubt that the other party [14] was a non-taxable person.
Το ΒΔ αριθ. 41 [15] επαναφέρει το ποσό του προστίμου στο 100 % του οφειλόμενου φόρου για πράξεις σε περιπτώσεις ανακρίβειας των αναφορών που πρέπει να αναγράφονται στα τιμολόγια.
Royal Decree No 41 [15] increases the fine to 100 % of the tax due on the transactions in the case of inaccuracies in the invoices.
Το άρθρο 3 του ιδίου βασιλικού διατάγματος προβλέπει ότι η πλήρης διαγραφή των προστίμων χορηγείται όταν ένας φορολογούμενος τακτοποιεί αυθόρμητα την κατάστασή του πριν από οποιαδήποτε παρέμβαση των φορολογικών αρχών.
Article 3 of the same Royal Decree provides for full cancellation of the fine if a taxpayer rectifies the situation immediately before the intervention of the tax authorities.
Αναλογικότητα των προστίμων
Proportionality of fines
Μια πρόσφατη νομολογία του Cour de Cassation του Βελγίου [18] επιβεβαίωσε εξάλλου την υποχρέωση τόσο για τις αρμόδιες φορολογικές αρχές όσο και για τον δικαστή να εφαρμόζουν την αρχή της αναλογικότητας στο ποσό των διοικητικών προστίμων, ακόμα και όταν αυτό συνεπάγεται παρέκκλιση από καθορισμένους πίνακες.
In addition, recent case law from the Belgian Court of Cassation [18] confirmed that both the competent tax authority and the judge are obliged to apply the principle of proportionality to the calculation of administrative fines, even if this means derogating from fixed scales.
Δυνατότητα της διοίκησης να μειώσει ή να διαγράψει τα πρόστιμα
Possible reduction or cancellation of fines by the authorities
Μετά τη θέση σε ισχύ του νόμου της 15ης Μαρτίου 1999 σχετικά με τις αντιδικίες στον φορολογικό τομέα, οι διατάξεις του κώδικα ΦΠΑ [19] που παρείχαν στον Υπουργό Οικονομικών την εξουσία να χορηγεί διαγραφή προστίμου καταργήθηκαν.
Following the entry into force of the Law of 15 March 1999 on tax disputes, the provisions of the VAT Code [19] that enabled the Minister for Finance to cancel fines have been repealed.
Ωστόσο, βάσει του άρθρου 9 του βασιλικού διατάγματος (arrêté du régent) της 18ης Μαρτίου 1831 [20], ο Υπουργός Οικονομικών ή ο εντεταλμένος γι’ αυτό υπάλληλος διατηρεί την αρμοδιότητα να μειώσει ή να διαγράψει τα πρόστιμα.
Nevertheless, on the basis of Article 9 of the Regent’s Decree of 18 March 1831 [20] the Minister for Finance, or the official delegated by him for this purpose, retains the power to reduce or cancel fines.
Ο Υπουργός μεταβίβασε αυτή την αρμοδιότητα στον γενικό διευθυντή και στους περιφερειακούς διευθυντές [21] της διοίκησης του ΦΠΑ [22].
The Minister has delegated this power to the Director-General and the Regional Directors [21] of the VAT authorities [22].
Αυτή η διάταξη επιτρέπει καταρχήν στη διοίκηση, όταν αυτή επιβάλλει πρόστιμο ΦΠΑ, να αποκλίνει από τους νόμιμους πίνακες που προβλέπονται στο άρθρο 70 παράγραφος 2 του κώδικα ΦΠΑ, καθώς και στο ΒΔ αριθ. 41, ιδίως όταν η αυστηρή εφαρμογή αυτών των πινάκων θα μπορούσε να αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας.
In principle this provision allows the authorities, when imposing a VAT fine, to deviate from the scales laid down in Article 70(2) of the VAT Code and in Royal Decree No 41, especially when strict application of the scales would not be in line with the principle of proportionality.
Όταν είναι δυνατή η μείωση προστίμου, θα ήταν κατά συνέπεια κανονικό, σε περίπτωση συμβιβαστικής συμφωνίας μεταξύ των φορολογικών αρχών και του οφειλέτη, ότι αυτή η συμφωνία αναφέρεται επίσης στο πρόστιμο και δύναται να διεξαχθεί μια διαπραγμάτευση γι’ αυτόν τον σκοπό.
If a reduction in the fine is possible, it is therefore normal, in the case of an amicable settlement between the tax authorities and the taxpayer, for the agreement also to cover the fine and for negotiations to be held on this matter.
Τόκοι υπερημερίας
Default interest
Όσον αφορά τους τόκους υπερημερίας, το άρθρο 91 παράγραφος 1 του κώδικα ΦΠΑ προβλέπει ότι αυτοί υπολογίζονται με επιτόκιο 0,8 % του οφειλόμενου φόρου για κάθε μήνα καθυστέρησης.
Article 91(1) of the VAT Code states that default interest is to be calculated at a rate of 0,8 % of the tax due for each month of default.
Το άρθρο 84α του κώδικα ΦΠΑ διευκρινίζει ότι, σε ειδικές περιπτώσεις, ο αρμόδιος περιφερειακός διευθυντής δύναται να χορηγήσει, υπό προϋποθέσεις που ο ίδιος καθορίζει, την απαλλαγή όλων των τόκων ή μέρους αυτών που προβλέπονται στο άρθρο 91 του κώδικα ΦΠΑ.
Article 84 bis of the VAT Code provides that, in special cases, the competent Director-General may, under the conditions stipulated by himself, grant an exemption for all or part of the interest payable under Article 91 of the VAT Code.
Εντούτοις, από τις διοικητικές παρατηρήσεις όσον αφορά τον ΦΠΑ [23] προκύπτει ότι μία τέτοια μερική ή συνολική διαγραφή των τόκων υπερημερίας δύναται να χορηγηθεί μόνο σε περίπτωση που ο υποκείμενος στον φόρο βρίσκεται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση λόγω αιτίας ανεξάρτητης από τη βούλησή του.
However, it is clear from administrative comments on VAT [23] that a partial or total remission of default interest may be granted only if the taxable person is in a difficult financial situation for reasons beyond his control.
Αυτή η θέση επιβεβαιώθηκε από το Βέλγιο στην επιστολή του της 13ης Ιουνίου 2005 σε απάντηση των παρατηρήσεων των τρίτων, στην οποία διευκρινίζει ότι «οι περιφερειακοί διευθυντές της ISI δεν χορήγησαν ποτέ για κανένα φάκελο τη συνολική ή μερική διαγραφή των τόκων υπερημερίας.
This view was confirmed by Belgium in its letter dated 13 June 2005 in response to the comments from third parties, where it stated: ‘the Special Tax Inspectorate’s Regional Directors have never granted a total or partial remission of default interest in any tax case.
Επιπλέον, αυτή η διαγραφή χορηγείται μόνο στους οφειλέτες που βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση (…)».
Moreover, such a remission is granted only to taxpayers in a difficult financial situation …’
Το άρθρο 77 παράγραφος 1 στοιχείο 7 του κώδικα ΦΠΑ προβλέπει ότι ο φόρος που επιβάρυνε την παράδοση αγαθού (ή την παροχή υπηρεσίας) επιστρέφεται κατά το αντίστοιχο ποσό σε περίπτωση ολικής ή μερικής απώλειας της σχετικής απαίτησης επί του τιμήματος.
Article 77(1), number 7, of the VAT Code provides that the tax charged on the supply of goods (or services) shall be refunded in the appropriate amount in the event of the loss of a claim for payment of all or part of the purchase price.
Η εγκύκλιος αριθ. 78 σχετικά με τις επιστροφές στον τομέα του ΦΠΑ [24] διευκρινίζει ότι η επιστροφή προβλέπεται όχι μόνο όταν υπάρχει απώλεια της απαίτησης επί του τιμήματος κατόπιν πτώχευσης ή πτωχευτικού συμβιβασμού, αλλά ακόμα και σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες ο προμηθευτής αποδεικνύει ότι το τιμολόγιο δεν εξοφλήθηκε εξ ολοκλήρου ή εν μέρει και ότι εξάντλησε όλα τα μέσα προσφυγής.
Circular No 78 on VAT refunds [24] specifies that a refund applies not only when the claim for payment of the purchase price is lost due to bankruptcy or composition, but also in all cases where the supplier establishes that the invoice has either not been paid at all or has only been partially paid and that he has exhausted all remedies.
Το ζήτημα σε ποια στιγμή η απώλεια δύναται να θεωρηθεί ως βεβαία εξαρτάται από τα πραγματικά περιστατικά της κάθε περίπτωσης [25].
The point at which the loss can be deemed to be certain depends on the factual circumstances of each case [25].
Όταν έχει εξοφληθεί μόνο μέρος του τιμολογίου, π.χ., επειδή εξοφλήθηκε το ποσό προ ΦΠΑ του τιμολογίου από τον αγοραστή, ενώ το ποσό που αντιστοιχεί στον ΦΠΑ δεν έχει εξοφληθεί, μόνο το μέρος του ΦΠΑ που αντιστοιχεί αναλογικά στο μη εξοφληθέν ποσοστό [26] δύναται να τύχει επιστροφής [27].
When only part of the invoice has been paid, for example if the person acquiring the goods pays the amount on the invoice excluding VAT but an amount corresponding to the VAT remains unpaid, only the part of VAT relating proportionally to the unpaid amount [26] can be refunded [27].
Δυνατότητα έκπτωσης του ΦΠΑ από τον φόρο εταιρειών
Possibility of deducting VAT from corporate tax