natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η απόφαση αναφέρει ότι «[η γαλλική κυβέρνηση] θεωρεί ότι η καθυστέρηση της πλήρους εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων οφείλεται αποκλειστικά σε αντικειμενικούς λόγους που συνίστανται στην ουσιαστική αδυναμία του οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης να αποδεσμεύσει τους επαρκείς πόρους»· «Η κυβέρνηση υποστηρίζει, συνεπώς, ότι η μη εκτέλεση των αποφάσεων που έχουν εκδοθεί δεν οφείλεται σε εκούσια παράλειψη των εθνικών αρχών, του κράτους ή του οργανισμού αυτοδιοίκησης. Η έλλειψη πιστώσεων δεν είναι πρόφαση, αλλά πραγματικότητα που οφείλεται στην αφερεγγυότητα του οφειλέτη νομικού προσώπου»· «Η μη εξόφληση της οφειλής οφείλεται αποκλειστικά σε χρηματοοικονομικές δυσκολίες του οργανισμού αυτοδιοίκησης και ο χαρακτήρας των περιστάσεων αυτών δεν φαίνεται να είναι τέτοιος που να απαλλάσσει τον φορέα της αυτοδιοίκησης από τις υποχρεώσεις του ούτε να μεταβιβάζει το βάρος της οφειλής στο κράτος (ΣΕ, κοινότητα Batz sur Mer, 25 Σεπτεμβρίου1970). Το εσωτερικό δίκαιο δεν παρέχει καμία νομική βάση για υποκατάσταση της κοινότητας από το κράτος για τη ρύθμιση των αποζημιώσεων. Η υποκατάσταση αυτή δεν θα μπορούσε ακόμη να βασίζεται στο άρθρο 6 παράγραφος 1 της Σύμβασης, εφόσον μια τέτοια λύση θα ήταν αντίθετη με την ίδια την έννοια της νομικής προσωπικότητα, η οποία προϋποθέτει ανεξαρτησία, ξεχωριστή περιουσία».
The judgment states that (Commission translation) ‘[The French Government] considers that only objective reasons concerned exclusively with its being materially impossible for the commune to release sufficient resources have delayed the complete enforcement of the judgments … The Government therefore maintains that the non-enforcement of the judgments given is not the result of a deliberate refusal to enforce them on the part of the national authorities, State or commune. The absence of funds is not a pretext, but a reality due to the insolvency of the debtor legal person … The non-payment of the debt is due entirely to the commune’s financial difficulties, and these circumstances do not appear to be such as either to release the authority from its obligations or to transfer the burden of its debt to the State (Council of State, commune of Batz-sur-Mer, 25 September 1970). There is no legal basis under national law for substituting the State for the commune where the payment of compensation is concerned. Nor can Article 6-1 of the Convention form the basis of any such substitution in so far as a solution of that kind would be contrary to the very concept of legal personality, which presupposes autonomy and a distinct set of assets’.
«Έτσι, το εσωτερικό δίκαιο δεν προβλέπει κανένα μηχανισμό επίλυσης για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση παύσης πληρωμών από τη κοινότητα»· «Το κράτος δεν θα μπορούσε να απαλλαγεί από την υποχρέωσή του να εκτελεί τις δικαστικές αποφάσεις, επικαλούμενο την έλλειψη πιστώσεων ή την αυτονομία των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης την οποία δεν μπόρεσε να εγγυηθεί μέχρι σήμερα, εφόσον η κοινότητα δεν είναι σε θέση να εξοφλήσει τις οφειλές της. Οι ενάγουσες καταγγέλλουν, κατά συνέπεια, την ανικανότητα του κράτους να λάβει θετικά μέτρα που θα επέτρεπαν στην κοινότητα να υλοποιήσει την υποχρέωση της».
(Commission translation) ‘That is why no arrangements to soften the blow have been made under national law to confront a situation of default on the part of the commune The State cannot offload its obligation to implement judicial decisions by invoking the absence of funds or the autonomy of regional or local authorities – an autonomy that it has not been able to guarantee to date, since the commune is in no position to pay its debts. The applicants therefore denounce the State’s incapacity to adopt positive measures that would have enabled the commune to contribute in accordance with its obligation … The applicants note that, in its judgment of 18 November 2005, the Council of State held that the legislature intended to give the representative of the State, in the event of a local or regional authority’s not being able to implement a judicial decision, the power to take the place of that authority’s decision-making bodies in order to release or create the resources enabling the judicial decision concerned to be fully implemented.
«Οι ενάγουσες διαπιστώνουν ότι το Συμβούλιο Επικρατείας, στην απόφασή του της 18ης Νοεμβρίου 2005, έκρινε ότι πρόθεση του νομοθέτη ήταν να παράσχει στον αντιπρόσωπο του κράτους, σε περίπτωση αδυναμίας ενός οργανισμού αυτοδιοίκησης να εγγυηθεί την εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης, την εξουσία να υποκαταστήσει τα όργανα αυτού του φορέα αυτοδιοίκησης, ώστε να αποδεσμεύσει ή να δημιουργήσει τους πόρους που θα επέτρεπαν την πλήρη εκτέλεση της εν λόγω δικαστικής απόφασης. Στη αυτές ακριβώς τις ελλείψεις του γαλλικού κράτους βασίζονται οι ενάγουσες και ζητούν να διαπιστωθεί η παραβίαση του άρθρου 6 παράγραφος 1 και να καταβληθεί αποζημίωση, εφόσον αυτό δεν βρίσκεται κατά κανένα τρόπο σε αντίθεση με την ίδια την έννοια του νομικής προσωπικότητας ούτε και με τις έννοιες της ανεξαρτησίας και της διάκρισης των περιουσιακών στοιχείων».
It is on the basis of these omissions on the part of the French State that the applicants demand both acknowledgement of Article 6-1’s having been breached and the resulting compensation – an initiative that no more contradicts the concept of legal personality than it does the concepts of independence and of a distinct set of assets’.
«Η αδυναμία στην οποία περιήλθαν οι ενδιαφερόμενοι να επιτύχουν την εκτέλεση αυτών των δικαστικών αποφάσεων συνιστά παρέμβαση στο δικαίωμα ιδιοκτησίας τους που εμπίπτει στην πρώτη φράση του πρώτου εδαφίου του άρθρου 1 του πρωτοκόλλου αριθ. 1. Η κυβέρνηση δεν έδωσε καμία εξήγηση γι' αυτή την παρέμβαση και το Δικαστήριο κρίνει ότι η έλλειψη πόρων δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει μια τέτοια παράλειψη (ibid)».
(Commission translation) ‘The interested parties’ inability to have these judgments implemented constitutes interference with those parties’ property rights – interference such as is referred to in the first sentence of the first paragraph of Article 1 of Protocol No 1.
«Συνολικά, το Δικαστήριο κρίνει ότι οι ενάγουσες εταιρείες υπέστησαν και εξακολουθούν να υφίστανται ειδική και υπέρμετρη επιβάρυνση εξαιτίας της μη καταβολής των ποσών που έπρεπε να λάβουν κατ' εκτέλεση των προαναφερθεισών δικαστικών αποφάσεων της 10ης Ιουλίου 1992. Ως εκ τούτου, υπήρξε παραβίαση του άρθρου 1 του πρωτοκόλλου αριθ. 1».10η έλλειψη πόρων δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει μια τέτοια παράλειψη (ibid)».
The Government has provided no justification at all for such interference, and the Court considers that lack of resources cannot legitimise the omission concerned … In sum, the Court considers that the applicant companies have been, and are still, subject to a huge and special burden due to the non-payment of the sums from which they should have benefited in implementation of the aforesaid judgments dated 10 July 1992. There has therefore been a breach of Article 1 of Protocol No 1’.
«Με βάση τα ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι το εναγόμενο κράτος οφείλει να εξασφαλίσει να καταβληθούν στους ενάγοντες ή, κατά περίπτωση, στους δικαιούχους τους, οι οφειλές τις οποίες δικαιούνται από την έκδοση των αποφάσεων του διοικητικού πρωτοδικείου της Bastia της 10ης Ιουλίου 1992 (ibidem), έντοκες, μέχρι την ημερομηνία έκδοσης της παρούσας απόφασης».
(Commission translation) ‘In view of the above, the Court holds that it is for the defendant State to pay the applicants or, if appropriate, their legal successors, the sums (including interest) due to them as from the delivery, on 10 July 1992, of the judgments of the Bastia administrative tribunal (ibid.) until the day on which this judgment is given’.
Η Επιτροπή οφείλει να επισημάνει ότι η διατύπωση που χρησιμοποιεί το ΕΔΑΔ δεν αναφέρει ενδεχόμενη ευθύνη του κράτους, αλλά κρίνει ότι το κράτος οφείλει να «διασφαλίσει» την πληρωμή.
The Commission wishes to emphasise that the terms used by the ECHR do not refer to a possible liability on the part of the State but hold that it is the responsibility of the State to ‘ensure’ that payment is made.
Η διατύπωση αυτή παραπέμπει περισσότερο σε εγγύηση παρά σε ευθύνη.
Such terms relate more to the concept of a guarantee than to that of liability.
Ένας νομικός μηχανισμός εσωτερικού δικαίου μπορεί, λοιπόν να ερμηνευθεί ως έμμεση εγγύηση.
A judicial mechanism under national law can therefore be interpreted as an implied guarantee.
ΕΔΑΔ, 13 Μαΐου 1980, Artico/Ιταλία, σειρά A αριθ. 37: το ΕΔΑΔ αποφάσισε ότι, όταν η αθέτηση πληρωμών καταλογίζεται σε ένα άλλο πρόσωπο και όχι στο κράτος, το κράτος οφείλει, ως πάροχος της εγγύησης που προβλέπεται στο άρθρο 6 παράγραφος 1, να ενεργήσει με τρόπο που θα διασφαλίσει στον ενάγοντα την αποτελεσματική ικανοποίηση του δικαιώματος που του αναγνωρίζεται με αυτό το άρθρο.
ECHR, Artico v Italy, 13 May 1980, Series A, No 37: The ECHR decided that, where a failure to act was imputable to an entity other than the State, it was for the State, as giver of the guarantee provided for in Article 6-1, to act in such a way that the applicant in practice enjoyed the right conferred on him by that Article.
ΕΔΑΔ, 19 Μαρτίου 1997, Bourdov/Ρωσία, αριθ. 59498/00: το Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι «μια κρατική αρχή δεν μπορεί να προφασιστεί την έλλειψη πιστώσεων για να μην εξοφλήσει την οφειλή της».
ECHR, Bourdov v Russia, 19 March 1997, No 59498/00: Here too the Court held that an authority of the State could not use lack of resources as a pretext for not honouring its debt.
Η Επιτροπή παραπέμπει ιδίως στο σκεπτικό που ανέπτυξε στην απόφαση C 56/2007 σχετικά με την επίπτωση που θα είχε στην ευθύνη του κράτους η απορρόφηση από έναν δημόσιο οργανισμό μιας άλλης επιχείρησης, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της οποίας θα αναλάμβανε.
The Commission refers in particular to its arguments presented in decision C 56/2007 relating to the effect on State liability of the absorption by a publicly owned establishment of another structure, the rights and obligations of which are transferred to it at the same time.
Εάν, στη συνέχεια, έπρεπε να εξοφλήσει οφειλές αυτής της επιχείρησης έναντι ενός τρίτου, καμία σύμβαση και κανένα νομικό έγγραφο δεν θα μπορούσε να προβλέψει ότι το κράτος δεν είναι υποχρεωμένο να εξοφλήσει τις οφειλές αυτού του δημόσιου οργανισμού έναντι των πιστωτών της επιχείρησης την οποία εξαγόρασε, εφόσον κανένας δεν θα μπορούσε να το προβλέψει.
If it were subsequently to meet that structure’s debts towards a third party, no contract or other legal document would have laid down that the State was not required to pay the debts of this publicly owned establishment towards creditors of the absorbed structure, since such a situation could not have been foreseen ex ante.
Έτσι, μέσω ενός μηχανισμού μετατροπής (συγχώνευση, απορρόφηση) ορισμένων επιχειρήσεων στο εσωτερικό ενός δημόσιου φορέα, ο IFP μπορεί να καταστεί οφειλέτης για ορισμένα χρέη έναντι τρίτων, χωρίς να είναι δυνατό να προβλεφθεί με σύμβαση περιορισμός της εγγύησης του κράτους.
Thus, through a mechanism (such as merger or absorption) for converting certain public sector structures, the publicly owned establishment IFP could acquire debts towards third parties, without its being possible contractually to provide in advance for a limitation of the guarantee on the part of the State.
Όπως θα αποδειχθεί στο τμήμα Β του παρόντος μέρους, ένας πιστωτής του δημόσιου οργανισμού IFP ο οποίος δεν θα μπορούσε να εξασφαλίσει την εξόφληση της ατομικής απαίτησής του ζητώντας την εκτέλεσή της, θα μπορούσε πάντοτε να ελπίζει ότι η απαίτησή του θα εξοφληθεί στο πλαίσιο μιας συνολικής εξυγίανσης του δημόσιου οργανισμού IFP με χρηματοδότηση του κράτους
As will be shown in section B of this part, a creditor of IFP who had not been able to have his individual claim met by requesting payment could always hope to obtain payment within the framework of an overall State-financed restructuring of the publicly owned establishment IFP.
Σύμφωνα με το λεξικό νομικών όρων Cornu, η θεωρία του ευλογοφανούς είναι «η εικόνα που προκύπτει, σκόπιμα ή μη, από τη σύγκλιση εξωτερικών ενδείξεων με τις οποίες παρουσιάζεται συνήθως μια κατάσταση, μια λειτουργία (ιδιότητα εντολοδόχου, κληρονόμου, ιδιοκτήτη …) και οι οποίες δημιουργούν την πεποίθηση ότι το πρόσωπο-φορέας αυτών των ενδείξεων βρίσκεται πράγματι σε αυτή την κατάσταση ή ασκεί αυτή τη λειτουργία».
According to Cornu’s Vocabulaire Juridique, appearance is ‘the aspect resulting – intentionally or otherwise – from the combination of external signs through which states and functions (status as representative, heir, owner, etc.) normally manifest themselves and that give rise to the belief that the person invested with these signs really does possess such a state or function’.
Η θεωρία του ευλογοφανούς είναι μια «νομολογιακή θεωρία βάσει της οποίας το φαινόμενο είναι αρκετό από μόνο του για να παράγει έννομα αποτελέσματα έναντι τρίτων οι οποίοι, λόγω εύλογης πλάνης, αγνόησαν την πραγματικότητα».
The theory of appearance is a ‘theory of the courts according to which appearance alone is enough to produce effects in respect of third parties who, following a legitimate error, have been unaware of the real state of affairs’.
Η θεωρία του ευλογοφανούς επιτρέπει στη νομολογία (ΕΔΑΔ, 7 Ιουνίου 2001, Kress) και στο ιδιωτικό δίκαιο να αναγνωρίσουν τα έννομα αποτελέσματα μιας σύμβασης, όταν ένα εκ των συμβαλλομένων μερών της έχει εύλογα εμπιστευθεί μια επίφαση νομιμότητας.
The theory of appearance is used in case-law (ECHR, 7 June 2001, Kress) and in private law to impart legal effects to a contract in respect of which one of the parties has legitimately relied on simple appearance.
Μπορεί επίσης να αναφερθεί το παράδειγμα της φαινομένης κατοικίας ή, στο δημόσιο δίκαιο, των de facto υπαλλήλων οι αποφάσεις των οποίων μπορούν να θεωρηθούν νόμιμες.
The examples of apparent domicile or, in public law, of de facto officials whose decisions can remain legitimate may also be cited.
Η εν λόγω θεωρία παρουσιάζει το πλεονέκτημα ότι διευκολύνει την απόδειξη της ύπαρξης ενός νομικού γνωρίσματος ή ενός αποτελέσματος, όταν η ύπαρξή του δεν επιβεβαιώνεται ρητά και άμεσα από καμία νομοθετική πράξη.
This theory has the advantage of making it easier to demonstrate the existence of a legal attribute or legal effect not expressly and explicitly affirmed by any legislation.
Διάκριση που πραγματοποιήθηκε με βάση τις εξελίξεις της εργασίας του S. Carpi-Petit, Les successions en droit administratif, PUR, 2006.
Distinction drawn on the basis of the arguments in the thesis of S. Carpi-Petit, Les successions en droit administratif, PUR, 2006.
Εξ όσων γνωρίζει η Επιτροπή, δεν υπάρχει κανένα παράδειγμα νομοθετικής πράξης που να τάσσεται υπέρ της διαγραφής των χρεών.
To the Commission’s knowledge, there are no instances of legal texts envisaging the extinction of the debts.
Με βάση το νομικό λεξικό Cornu, η περιουσία είναι “ένα σύνολο αγαθών και υποχρεώσεων του ίδιου προσώπου (δηλαδή των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών του εκφρασμένων σε χρήμα)”
According to Cornu’s Vocabulaire juridique, by ‘assets’ ( patrimoine) is meant a ‘collection of the property and obligations of one and the same person (that is to say of his duties and charges assessable in monetary terms)’.
Ο σύμβουλος της Επιτροπής στην υπόθεση των ταχυδρομικών υπηρεσιών αναφέρεται στο μοναδικό γνωστό παράδειγμα διάλυσης δημόσιου οργανισμού λόγω λήξης της αποστολής του: στην εκκαθάριση του θεματικού πανεπιστημίου Agen (απόφαση της 15ης Ιουλίου 2002, JORF της 23ης Ιουλίου 2002).
The Commission expert in the postal case refers to the only known example of a publicly owned establishment which reached the end of its life: the winding up of the Université thématique d’Agen (Decree of 15 July 2002, Journal Officielle de la République Française, 23 July 2002).
Το άρθρο 1 της εν λόγω απόφασης ορίζει ότι ο εκκαθαριστής οφείλει να «προτείνει στον αρμόδιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση υπουργό την κατανομή μεταξύ των πανεπιστημίων Bordeaux I και Bordeaux IV των περιουσιακών στοιχείων, απαιτήσεων, οφειλών και του υπολοίπου του λογαριασμού εκκαθάρισης που θα απομείνουν μετά το πέρας της περιόδου εκκαθάρισης».
Article 1 of this Decree provides that the liquidator is responsible for ‘proposing to the Minister for Higher Education that the assets, claims, debts and balance of the liquidation account remaining at the end of the winding-up period be distributed between Bordeaux I and Bordeaux IV universities’.
Προβλέπεται, λοιπόν, ρητά ότι οι οφειλές του εκκαθαρισθέντος δημόσιου ιδρύματος μεταβιβάζονται σε άλλα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου.
It is thus expressly provided that the debts of the publicly owned establishment which has been wound up are to be transferred to other legal persons governed by public law.
Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 25 (τρίτη περίπτωση) και 45, καθώς και την υποσημείωση 20.
See recitals 25 (third indent) and 45, and footnote 20.
Απόφαση του Πρωτοδικείου, συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-204/97 και T-270/97, EPAC/Επιτροπή, Συλλογή 2000 σελίδα II-2267, σκέψεις 80 και 81.
General Court, Joined Cases T-204/97 and T-270/97 EPAC v Commission [2000] ECR II-2267, paragraphs 80 and 81.
Τμήμα 7.1 της απόφασης C 51/2005.
Section 7.1 of decision C 51/2005.
Άρθρα 3-1, γ) της σύμβασης βιομηχανικής έρευνας μεταξύ του δημόσιου οργανισμού IFP και της Axens και της σύμβασης βιομηχανικής έρευνας μεταξύ του δημόσιου οργανισμού IFP και της Prosernat, άρθρο III.2 της σύμβασης μεταξύ του δημόσιου οργανισμού IFP και της Beicip-Franlab.
Articles 3-1, c) of the industrial research agreement between IFP and Axens and the industrial research agreement between IFP and Prosernat, and Article III.2 of the agreement between IFP and Beicip-Franlab.
Πρέπει να υπενθυμισθεί ότι το άρθρο 2 του νόμου της 25ης Ιανουαρίου 1985, που έγινε άρθρο L. 620-2 του εμπορικού κώδικα, ορίζει ότι: «Η δικαστική εξυγίανση και εκκαθάριση εφαρμόζονται σε κάθε έμπορο, σε κάθε πρόσωπο εγγεγραμμένο στο μητρώο επαγγελματιών, σε κάθε γεωργό και σε κάθε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου» (υπογράμμιση της σύνταξης).
It may be worth recalling that Article 2 of the Law of 25 January 1985, which has become Article L. 620-2 of the Commercial Code, provides that: ‘Administration and winding-up procedures shall apply to traders, persons registered with the craftsmen’s register, farmers and legal persons governed by private law’ (emphasis added).
Βλ. άρθρο L. 640-1 εδάφιο 1 του εμπορικού κώδικα.
Cf. Article L. 640-1, subparagraph 1 of the Commercial Code.
Η απλουστευμένη διαδικασία που θεσπίστηκε με το νόμο της 26ης Ιουλίου 2005 δεν θα εφαρμοζόταν στις θυγατρικές Axens, Beicip-Franlab και Prosernat.
The simplified procedure introduced by the Law of 26 July 2005 would not be applicable to the subsidiaries Axens, Beicip-Franlab and Prosernat.
Βλ. άρθρο L. 640-4 του εμπορικού κώδικα.
Cf. Article L. 640-4 of the Commercial Code.
Βλ. άρθρο L. 640-1 του εμπορικού κώδικα.
Cf. Article L. 640-1 of the Commercial Code.
Βλ. άρθρο L. 641-1, εδάφιο 2, του εμπορικού κώδικα.
Cf. Article L. 641-1, second subparagraph, of the Commercial Code.
Βλ. άρθρο L. 641-4, εδάφιο 1, του εμπορικού κώδικα.
Cf. Article L. 641-4, first subparagraph, of the Commercial Code.
Το δεύτερο εδάφιο του ίδιου άρθρου διευκρινίζει ότι οι εγχειρόγραφες απαιτήσεις (δηλ. αυτές που δεν έχουν καμία ειδική εγγύηση) δεν αποτελούν, κατά κανόνα, αντικείμενο επαλήθευσης, εάν φανεί ότι τα στοιχεία ενεργητικού θα απορροφηθούν εξ ολοκλήρου από τα δικαστικά έξοδα και τις προνομιακές απαιτήσεις.
The second subparagraph of the same Article specifies that unsecured claims (i.e. those not covered by any particular guarantee) are not verified in principle if it is clear that the proceeds of the asset sales will be totally absorbed by legal fees and preferential claims.
Μετά τη δημοσίευση της δικαστικής απόφασης εκκαθάρισης, όλοι οι πιστωτές της εν λόγω θυγατρικής του δημόσιου οργανισμού IFP, η απαίτηση των οποίων δημιουργήθηκε πριν από την απόφαση για την κίνηση διαδικασίας, θα όφειλαν να απευθύνουν στον αντιπρόσωπο των πιστωτών δήλωση των απαιτήσεών τους εντός προθεσμίας δύο μηνών από τη δημοσίευση της δικαστικής απόφασης για την έναρξη της διαδικασίας στο Bulletin Officiel des Annonces Civiles et Commerciales (BODACC).
All creditors of the IFP subsidiary concerned whose claims predated the decision to open the proceedings have to send a statement of their claims to the representative of the creditors within a period of two months of the publication of the decision ordering the winding up in the Official Bulletin of Civil and Commercial Announcements (BODACC).
Βλ. άρθρα L.643-9 και επόμενα του εμπορικού κώδικα.
Cf. Articles L. 643-9 and following of the Commercial Code.
Η αρχή της μη επανάληψης των διώξεων κατά του οφειλέτη υπόκειται σε ορισμένες εξαιρέσεις, ιδίως σε περίπτωση 1) προσωπικής χρεοκοπίας του οφειλέτη· 2) καταδίκης του οφειλέτη σε χρεοκοπία· 3) προηγούμενης διαδικασίας δικαστικής εκκαθάρισης (κλείσιμο για ανεπάρκεια στοιχείων ενεργητικού), κατά τα τελευταία πέντε έτη πριν την κίνηση της εξεταζόμενης διαδικασίας· 4) απάτη έναντι ενός ή περισσότερων πιστωτών (το Πρωτοδικείο επιτρέπει την επανάληψη των ατομικών αγωγών κάθε πιστωτή έναντι του οφειλέτη).
There are a few exceptions to the principle that proceedings against the debtor may not be resumed, in particular in the case of 1) personal bankruptcy of the debtor (faillite personnelle); 2) the debtor being found guilty of fraudulent or negligent bankruptcy (banqueroute); 3) previous compulsory winding up proceedings closed for lack of assets, less than five years before the opening of the current proceedings; 4) fraud in dealings with one or more creditors (the court then authorises the resumption of individual proceedings by any creditor against the debtor).
Τέλος, η διαδικασία μετά το κλείσιμο για ανεπάρκεια στοιχείων ενεργητικού μπορεί να κινηθεί εκ νέου, εάν φανεί ότι στοιχεία ενεργητικού δεν ρευστοποιήθηκαν ή ότι δεν ασκήθηκαν αγωγές προς το συμφέρον των πιστωτών κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.
Finally, proceedings may be resumed after closure on the grounds of insufficiency of assets if it appears that assets were not realised or that actions in the interests of the creditors were not taken during the proceedings.
Κατά Mestre (Lamy Sociétés Commerciales, 2003, αριθ. 1914), η επιστολή προθέσεων ορίζεται ως «το έγγραφο που απευθύνεται από μια μητρική εταιρεία στην δανειοδότρια τράπεζα της θυγατρικής της και με την οποία η εν λόγω μητρική εταιρεία, με διάφορους όρους, παρέχει στον αποδέκτη της επιστολής διαβεβαιώσεις ως προς τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί από τη θυγατρική».
According to Mestre (Lamy Sociétés Commerciales, 2003, No 1914), a letter of intent is defined as ‘a document sent by a parent company to its subsidiary’s creditor bank in which the parent company, in any of a number of ways, provides the bank with assurances regarding commitments given to the bank by the subsidiary’.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που κοινοποιήθηκαν από τις γαλλικές αρχές, οι δεσμεύσεις των θυγατρικών ιδιωτικού δικαίου του ομίλου IFP δεν είναι ρητά εγγυημένες από τον δημόσιο οργανισμό IFP.
According to the information sent by the French authorities, the commitments of IFP’s private-law subsidiaries are not explicitly g uaranteed by the publicly owned establishment IFP.
Grimonprez, 2009, «Pour une responsabilité des sociétés mères du fait de leurs filiales», Revue des sociétés, σ. 715, σημείο 8.
Grimonprez, ‘Pour une responsabilité des sociétés mères du fait de leurs filiales’, Revue des sociétés, 2009, p. 715, point 8.
Το άρθρο αυτό ορίζει: «Οποιαδήποτε ενέργεια του ανθρώπου ο οποίος προκαλεί ζημία σε άλλον τον υποχρεώνει να αποκαταστήσει τη ζημία».
This is the general provision according to which a person must repair any damage caused through that person’s fault to another.
Βλ. άρθρο L. 651-2 του εμπορικού κώδικα.
Cf. Article L. 651-2 of the Commercial Code.
TC, 2 juillet 1984, Commissaire de la République du Loiret c/ TGI d'Orléans, Recueil, p. 449; AJDA 1984.562, concl.
Court of Conflicts of Jurisdiction, Commissaire de la République du Loiret v TGI d’Orléans, 2 July 1984, Recueil, p. 449; AJDA 1984.562, concl.
TC, 23 janvier 1989, Préfet de la Loire c/ Tribunal de commerce de Saint-Étienne, Recueil, p. 291; D. 1989.367, concl. Mme F. Flipo;
Court of Conflicts of Jurisdiction, Préfet de la Loire v Tribunal de commerce de Saint-Étienne, 23 January 1989, Recueil, p. 291; D. 1989.367, concl.