natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Γερμανία υποστήριξε ότι η αγορά της απόρριψης υλικού των κατηγοριών 1 και 2 που προέρχεται από το εσωτερικό της επικράτειας της ΖΤ δεν είναι ανοιχτή στον ανταγωνισμό και, συνεπώς, αποκλείεται το ενδεχόμενο νόθευσης του ανταγωνισμού ή διατάραξης των μεταξύ κρατών μελών συναλλαγών.
Germany takes the view that the market for the disposal of category 1 and 2 material from the area covered by the association is not open to competition and that therefore both distortion of competition and effect on trade between Member States can be ruled out.
Σύμφωνα με την απόφαση της 23ης Φεβρουαρίου 2011 σχετικά με την κρατική ενίσχυση C58/06 (πρώην NN 98/05) που χορήγησε η Γερμανία υπέρ της Bahnen der Stadt Monheim (BSM) και της Rheinische Bahngesellschaft (RBM) της Verkehrsverband Rhein-Ruhr [40] η Επιτροπή κρίνει συνεπώς ότι η αγορά απόρριψης υλικού των κατηγοριών 1 και 2 είναι ανοιχτή στον ανταγωνισμό.
In line with its decision of 23 February 2011 on Germany’s State aid C58/06 (ex NN 98/05) for Bahnen der Stadt Monheim (BSM) and Rheinische Bahngesellschaft (RBM) im Verkehrsverband Rhein-Ruhr [40], the Commission therefore considers that the market for the disposal of category 1 and 2 material is open to competition.
Το δίκαιο της Ένωσης και το εθνικό δίκαιο αναγνωρίζουν στους φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης που είναι επιφορτισμένοι με την υποχρέωση απόρριψης του υλικού των κατηγοριών 1 και 2 την επιλογή είτε να αναζητήσουν στην αγορά μέσω διαγωνισμού κάποιον προσφέροντα και να του αναθέσουν το έργο είτε να αναλάβουν οι ίδιοι την παροχή της εν λόγω υπηρεσίας μέσω «εσωτερικής» (in-house) ανάθεσης [41].
Both Union and national law leave the regional and local authorities entrusted with the disposal of category 1 and 2 material free to choose either to find a supplier on the market and entrust it with the task via a procurement procedure or to carry out disposal themselves through an in-house solution [41].
Ανεξάρτητα από τους ισχυρισμούς της Γερμανίας ότι η ZT πληροί τα κριτήρια εσωτερικής ανάθεσης [42], οι ετήσιες εισφορές ενισχύουν τη χρηματοοικονομική θέση της ΖΤ έναντι άλλων υποψηφίων.
Despite Germany’s claim that the ZT complies with the criteria for an in-house award [42], the annual contributions strengthen the ZT’s financial position vis-à-vis other potential suppliers.
Επειδή στους διαγωνισμούς μπορούν να συμμετέχουν υποψήφιοι προσφέροντες από όλα τα κράτη μέλη, κρίνεται ότι η εισφορά μπορεί να επηρεάσει τις μεταξύ κρατών μελών συναλλαγές.
Since suppliers from all the Member States can take part in procurement procedures, the contribution is also liable to affect trade between the Member States.
Υπό αυτήν την έννοια, τα οικονομικά πλεονεκτήματα που προκύπτουν μέσω των ετήσιων εισφορών ενισχύουν τη θέση της ZT στις αγορές όπου ανταγωνίζεται άμεσα άλλους προσφέροντες (απόρριψη υλικού της κατηγορίας 3, διαγωνισμός για την απόρριψη υλικού των κατηγοριών 1 και 2 στη Βόρεια και στην Κεντρική Έσση).
The economic advantages from the annual contributions are also liable to strengthen ZT’s position on markets where it is in direct competition with other suppliers (disposal of category 3 material, procurement procedure for the disposal of category 1 and 2 material in Northern and Central Hessen).
Προσωρινό συμπέρασμα σχετικά με την ύπαρξη κρατικής ενίσχυσης
Provisional conclusion on the existence of aid
Οι ετήσιες εισφορές πληρούν τις προϋποθέσεις για την ύπαρξη κρατικής ενίσχυσης υπό την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ.
The annual contributions satisfy the conditions for the existence of aid within the meaning of Article 107(1) TFEU.
Στην ενότητα που ακολουθεί εξετάζεται διεξοδικά ο ισχυρισμός της Γερμανίας, ότι δηλαδή ικανοποιούνται τα τέσσερα κριτήρια της απόφασης Altmark.
The following section will examine in detail Germany’s claim that the four conditions of the Altmark judgment are met.
ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ALTMARK ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 107 ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 1 ΤΗΣ ΣΛΕΕ
ASSESSMENT OF THE ALTMARK CRITERIA IN THE CONTEXT OF ARTICLE 107(1) TFEU
Σύμφωνα με το πρώτο κριτήριο Altmark, προβλέπεται ότι οι δικαιούχοι επιχειρήσεις είναι πράγματι επιφορτισμένες με την εκπλήρωση υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας, οι δε υποχρεώσεις αυτές πρέπει να καθορίζονται με σαφήνεια.
The first Altmark criterion states that the recipient undertaking must actually have public service obligations to discharge, and the obligations must be clearly defined.
Πρέπει να καταστεί εκ των προτέρων σαφές ότι για τους σκοπούς έκδοσης της παρούσας απόφασης πρέπει να γίνει διαχωρισμός μεταξύ της περιόδου 1979-2008 και της περιόδου 2009-2011.
First it should be noted that a distinction has to be made between the period from 1979 to 2008 and the period from 2009 to 2011.
Πριν από την τροποποίηση του καταστατικού στις 2 Φεβρουαρίου 2010 με αναδρομική ισχύ από 1ης Ιανουαρίου 2009, η ZT ήταν επιφορτισμένη μόνον με την απόρριψη υλικού των κατηγοριών 1 και 2.
Before the Verbandsordnung was amended on 2 February 2010 with retroactive effect from 1 January 2009 the ZT was only generally entrusted with the disposal of category 1 and 2 material.
Το παλαιότερο καταστατικό δεν προέβλεπε την υποχρέωση διατήρησης εφεδρικής δυναμικότητας για περιπτώσεις επιδημιών.
The old Verbandsordnung did not specify any obligation to maintain an epidemic reserve.
Συνεπώς, δεν υφίστατο σαφώς καθορισμένη υποχρέωση διατήρησης εφεδρικής δυναμικότητας για περιπτώσεις επιδημιών υπό την έννοια του πρώτου κριτηρίου της απόφασης Altmark.
There was thus no clearly defined obligation to maintain an epidemic reserve within the meaning of the first Altmark criterion.
Σύμφωνα με το τροποποιημένο καταστατικό προβλέπεται πλέον για την ΖΤ πέραν της υποχρέωσης απόρριψης υλικού των κατηγοριών 1 και 2 ρητή υποχρέωση διατήρησης εφεδρικής δυναμικότητας για περιπτώσεις επιδημιών.
With the amended Verbandsordnung there is now besides the obligation to dispose of category 1 and 2 material also an explicit obligation for the ZT to maintain an epidemic reserve.
Ακολούθως, η Επιτροπή αποδεικνύει ότι οι ετήσιες εισφορές υπέρ της ΖΤ δεν μπορούν να αιτιολογηθούν ως κρατικές αντισταθμίσεις υπό την έννοια του πρώτου κριτηρίου της απόφασης Altmark ούτε βάσει της υποχρέωσης απόρριψης υλικού των κατηγοριών 1 και 2 ούτε βάσει της υποχρέωσης διατήρησης εφεδρικής δυναμικότητας για περιπτώσεις επιδημιών.
The Commission show in what follows that neither the ZT’s obligation to dispose of category 1 and 2 material nor its obligation to maintain an epidemic reserve can justify the annual contributions as State compensation payments within the meaning of the first Altmark criterion.
Υποχρέωση απόρριψης υλικού των κατηγοριών 1 και 2
Obligation to dispose of category 1 and 2 material
Απουσία υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος
Not a service of general economic interest
Κατά την άποψη του BVerwG η απόρριψη υλικού των κατηγοριών 1 και 2 συνιστά δυνάμει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1069/2009 και του άρθρου 3 παράγραφος 1 του TierNebG υποχρέωση παροχής δημόσιας υπηρεσίας και ως εκ τούτου υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος.
The BVerwG held that under Regulation (EC) No 1069/2009 and § 3(1) TierNebG the disposal of category 1 and 2 material is a public service obligation and hence a service of general economic interest.
Το BVerwG υπογραμμίζει ιδιαιτέρως το γεγονός ότι η απόρριψη του εν λόγω υλικού σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο συνιστά υποχρεωτική αποστολή των δημόσιων φορέων και διατυπώνει την παραδοχή ότι ΖΤ ενεργεί βάσει δημόσιας εντολής.
The BVerwG attached particular importance to the fact that under German law the disposal of the material is an obligatory public task, and proceeded from the assumption that to that extent the ZT is exercising public powers.
Το BVerwG υποστηρίζει ότι η υποχρέωση παροχής δημόσιας υπηρεσίας συμπεριλαμβάνει τη διατήρηση εφεδρικής δυναμικότητας για περιπτώσεις επιδημιών [43].
The BVerwG held that the public service obligation also included the provision of an epidemic reserve [43].
Η Γερμανία συμμερίζεται την ως άνω άποψη υποστηρίζοντας περαιτέρω ότι η καταστροφή του υλικού των κατηγοριών 1 και 2 καθώς και η διατήρηση του εφεδρικής δυναμικότητας για περιπτώσεις επιδημιών συμβάλλουν στην προάσπιση της δημόσιας υγείας.
Germany shares this view and also argues that the disposal of category 1 and 2 material and providing the epidemic reserve serve to protect human health.
Καθόσον η απόρριψη υλικού των κατηγοριών 1 και 2 συνιστά υποχρέωση παροχής δημόσιας υπηρεσίας, το BVerwG και η Γερμανία υποστηρίζουν ότι οι ετήσιες εισφορές αιτιολογούνται ως κρατικές αντισταθμίσεις για το κόστος που συνεπάγονται οι εν λόγω υποχρεώσεις εις βάρος της ΖΤ.
As the disposal of category 1 and 2 material is a public service obligation, the BVerwG and Germany considered the annual contributions justified as they represented State compensation for the costs that the ZT incurred as a result of the obligation.
Όπως διευκρινίζεται επίσης στην αιτιολογική σκέψη 13 του κοινοτικού πλαισίου για τις κρατικές ενισχύσεις υπό μορφή αντιστάθμισης για την παροχή δημόσιας υπηρεσίας (στο εξής: κοινοτικό πλαίσιο ΥΓΟΣ) [44], κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου απόκειται στη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών να αποφασίσουν ποιοι τύποι παροχών χαρακτηρίζονται ως υπηρεσίες γενικού οικονομικού συμφέροντος, εκτός εάν πρόκειται για τομείς που υπόκεινται σε ειδικές νομοθετικές ρυθμίσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
As explained in paragraph 13 of the Union guidelines on State aid that is granted as compensation for performing public services [44] (‘Union SGEI guidelines’), the Court of Justice has consistently held that Member States have a wide margin of discretion regarding the nature of services that can be classified as services of general economic interest, except in sectors where there are specific Union rules governing this.
Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος υφίσταται μόνον εφόσον το συμφέρον που αυτή εξυπηρετεί διαφοροποιείται από τα συμφέροντα που εξυπηρετούν άλλες δραστηριότητες της οικονομικής ζωής [45].
The Court of Justice has emphasised that an activity is of general economic interest only if it exhibits special characteristics as compared with the general economic interest of other economic activities [45].
Το Δικαστήριο έκρινε στην υπόθεση GEMO το ζήτημα κατά πόσον οι κάτοχοι εκμεταλλεύσεων και τα σφαγεία υποχρεούνται να αναλαμβάνουν το σύνολο του κόστους απόρριψης νεκρών ζώων και σφαγειοαπορριμμάτων ή εάν το κράτος πρέπει να αναλαμβάνει μέρος του κόστους με την αιτιολογία ότι πρόκειται για υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος.
In GEMO the Court of Justice then had to deal with the question of whether farmers and slaughterhouses should bear the full disposal costs of fallen stock and slaughterhouse waste or whether the State could bear the costs on the grounds that this was a service of general economic interest.
Στην απόφασή του το Δικαστήριο κατέστησε σαφές ότι το συνολικό κόστος βαρύνει τους κατόχους εκμεταλλεύσεων και τα σφαγεία [46].
In its ruling the Court held that farmers and slaughterhouses should bear the entire costs [46].
Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η οικονομική επιβάρυνση που συνεπάγεται η καταστροφή νεκρών ζώων και σφαγειοαπορριμμάτων συνιστά πηγή εξόδων άρρηκτα συνδεδεμένη με την οικονομική δραστηριότητα των κατόχων εκμεταλλεύσεων και των σφαγείων.
The Court of Justice found that the financial burden entailed by the disposal of fallen stock and slaughterhouse waste is a cost item that is inevitably bound up with the economic activity of farmers and slaughterhouses.
Από τις δραστηριότητες που ασκούν οι εν λόγω επιχειρήσεις παράγονται μη επαναχρησιμοποιούμενα και κυρίως επιβλαβή για το περιβάλλον προϊόντα και υπολείμματα η απόρριψη των οποίων αποτελεί υποχρέωση του ρυπαίνοντος.
Their activities generate products and residues that are unusable and above all harmful for the environment, and disposal is incumbent on the polluters.
Συνεπώς, μέσω της δραστηριοποίησης δημόσιων φορέων με στόχο την απαλλαγή των κατόχων εκμεταλλεύσεων και των σφαγείων από την επιβάρυνση αυτή, προκύπτει οικονομικό πλεονέκτημα που νοθεύει ενδεχομένως τον ανταγωνισμό.
Intervention by State bodies with the aim of releasing farmers and slaughterhouses from this burden creates an economic advantage that is liable to distort competition.
Ακόμη και όταν μέσω της ανάληψης του κόστους απόρριψης από το κράτος εξυπηρετείται στόχος πολιτικής της υγείας, αυτό δεν καταργεί την ύπαρξη οικονομικού πλεονεκτήματος προς όφελος των κατόχων εκμεταλλεύσεων και των σφαγείων, καθόσον το άρθρο 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ κατά πάγια νομολογία δεν προβαίνει σε διάκριση των κρατικών παρεμβάσεων ανάλογα με τις αιτίες ή τους σκοπούς τους, αλλά τις ορίζει σε συνάρτηση με τα αποτελέσματά τους [47].
Even if the State were pursuing a health policy objective by taking over responsibility for the disposal costs, that would not change the fact that it constituted an economic advantage for farmers and slaughterhouses, as it is established case-law that Article 107(1) TFEU does not make distinctions according to the reasons for and goals of State intervention measures but defines them by their effects [47].
Οι κοινοτικές κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις για εξετάσεις ΜΕΒ, νεκρά ζώα στην εκμετάλλευση και σφαγειοαπορρίμματα (2002/C 324/02) (έως το 2006), αιτιολογικές σκέψεις 27 και 37, καθώς και οι κοινοτικές κατευθυντήριες γραμμές για τις κρατικές ενισχύσεις στον τομέα της γεωργίας και δασοκομίας 2007–2013 (2006/C 319/01), ενότητα V.B.4, επιβεβαιώνουν με τη σειρά τους ότι ο εκάστοτε ιδιοκτήτης ή παραγωγός των ζωικών υποπροϊόντων είναι αυτός που υποχρεούται να μεριμνά για τη νόμιμη απόρριψή τους και σύμφωνα με την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» επιβαρύνεται με τα σχετικά έξοδα.
The Community guidelines for State aid concerning TSE-Tests, fallen stock and slaughterhouse waste (2002/C324/02) (until 2006), paragraphs 27 and 37, and the Community guidelines on State aid in the agricultural and forestry sector 2007–2013 (2006/C319/01), section V.B.4, also confirm that it is the owners or producers of animal by-products who are responsible for the proper disposal and therefore have to bear the costs under the polluter-pays principle.
Εξαιρέσεις στον κανόνα αποτελούν σύμφωνα με τα ως άνω έγγραφα οι κρατικές ενισχύσεις που χορηγούνται αποκλειστικά σε ειδικές περιστάσεις (ιδίως για νεκρά ζώα στην εκμετάλλευση).
Under these guidelines State aid is an exception to the rule that is permissible only in special situations (especially for fallen stock).
Η καταρχήν εφαρμογή της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει» επικυρώνεται από τη νομοθεσία του ομόσπονδου κράτους της Ρηνανίας-Παλατινάτου. Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του TierNebGAG ορίζει σχετικά ότι το κόστος απόρριψης και οι σχετικές απαραίτητες διαδικασίες μπορούν να επιβληθούν στους ιδιοκτήτες.
The fact that the polluter-pays principle applies generally is also confirmed by Rhineland-Palatinate law, where § 4(1) of the TierNebGAG states that the costs of disposal and related processes can be imposed on the owners.
Στην προκείμενη περίπτωση συνάγονται από τη νομολογία του Δικαστηρίου, τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1069/2009, τις κοινοτικές κατευθυντήριες γραμμές ΣΕΒ και τις κοινοτικές ενισχύσεις γεωργικών ενισχύσεων 2007-2013 τα εξής συμπεράσματα:
For the case at issue the following conclusions flow from the case-law of the Court, Regulation (EC) No 1069/2009, the TSE guidelines and the agricultural aid guidelines 2007-20013:
Εν πρώτοις, σε ό,τι αφορά την ύπαρξη υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος, το γεγονός ότι το κράτος μέλος ορίζει την οικεία υπηρεσία ως δημόσια υποχρεωτική υπηρεσία δεν είναι καθοριστικής σημασίας.
Firstly for there to be a service of general economic interest it is not decisive whether the Member State defines the service in question as a communal obligation.
Ο ορισμός μιας υπηρεσίας ως δημόσιας υποχρεωτικής υπηρεσίας συνεπάγεται την εκχώρηση αποκλειστικού δικαιώματος.
The definition of a service as a communal obligation is equivalent to granting an exclusive right.
Εάν η απόφαση του BVerwG ήταν ορθή, το κράτος μέλος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει οιαδήποτε υπηρεσία ως δημόσια υποχρεωτική υπηρεσία και, κατά συνέπεια, να τη χρίσει υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος.
Were the BVerwG to be correct in its view, a Member State could declare any service to be a communal obligation, so making it a service of general economic interest.
Η ερμηνεία αυτή θα στερούσε εξάλλου από το άρθρο 106 της ΣΛΕΕ οιαδήποτε πρακτική αποτελεσματικότητα, καθόσον το λεκτικό και ο σκοπός του άρθρου είναι η δυνατότητα χορήγησης αντισταθμίσεων να παρέχεται μόνον σε περιπτώσεις στις οποίες αυτό δικαιολογείται λόγω υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος.
However, this interpretation would deprive Article 106 TFEU of all effectiveness: its purpose is precisely to ensure that compensation payments may only be granted where a service of general economic interest warrants it.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ της εκχώρησης αποκλειστικού δικαιώματος αφενός και του χαρακτηρισμού μιας υπηρεσίας ως υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος αφετέρου.
The Commission takes the view that a distinction must be made between granting an exclusive right and classing a service as a service of general economic interest.
Η εκχώρηση αποκλειστικού δικαιώματος για την απόρριψη του υλικού των κατηγοριών 1 και 2 δύναται να συνιστά περιορισμό στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών υπό την έννοια του άρθρου 56 της ΣΛΕΕ.
Granting an exclusive right for the disposal of category 1 and 2 material may constitute a restriction of the freedom to provide services under Article 56 TFEU.
Η άσκηση περιορισμού δύναται να αιτιολογείται σύμφωνα με το άρθρο 52 σε συνδυασμό με το άρθρο 62 της ΣΛΕΕ από την προστασία της δημόσιας υγείας.
Under Article 52 in conjunction with Article 62 TFEU may be justified on the grounds of protecting public health.
Ορίζοντας ότι για μια συγκεκριμένη περιφέρεια υπεύθυνη για την απόρριψη του υλικού των κατηγοριών 1 και 2 θα είναι μόνον μια επιχείρηση, η Γερμανία και η Ρηνανία-Παλατινάτο επιδιώκουν να διασφαλίσουν ότι η εν λόγω επιχείρηση υπόκειται σε εξαιρετικά εντατική επιτήρηση και εγγυώνται έτσι την προστασία της δημόσιας υγείας.
When Germany and Rhineland-Palatinate lay down that only one undertaking is responsible for the disposal of category 1 and 2 material in a certain region, they are seeking to ensure that the undertaking is subject to very intensive supervision, so guaranteeing the protection of public health.
Σε αντίθεση με την άποψη της Γερμανίας και του BVerwG, μια κρατική ενίσχυση η οποία εξυπηρετεί την προστασία της δημόσιας υγείας δεν συνιστά αυτομάτως υπηρεσία γενικού συλλογικού συμφέροντος.
However, a measure aimed at protecting public health does not automatically constitute a service of general public interest — contrary to the view taken by Germany and the BVerwG.
Η Επιτροπή δεν αμφισβητεί ότι η απόρριψη υλικού των κατηγοριών 1 και 2 συνιστά καταστροφή αποβλήτων τα οποία λόγω της φύσης τους εγκυμονούν ιδιαίτερο κίνδυνο για την υγεία.
The Commission therefore does not question that the disposal of category 1 and 2 material involves the disposal of waste which, by its nature, poses a particular threat to health.
Για τον λόγο αυτόν ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1069/2009 προβλέπει αυστηρό σύστημα ελέγχου των εγκαταστάσεων απόρριψης των εν λόγω αποβλήτων.
That is why Regulation (EC) No 1069/2009 provides for a strict system of controls for establishments disposing of such waste.
Από τις αυστηρότερες αυτές διατάξεις προκύπτουν ασφαλώς για τις επιχειρήσεις απόρριψης επιπρόσθετα έξοδα, τα οποία όμως συνυπολογίζονται στα τέλη και στις χρεώσεις.
These provisions certainly entail extra costs for the disposal undertakings, but those costs have to be included in the fees and charges.
Η απόρριψη υλικού των κατηγοριών 1 και 2 δεν διαφοροποιείται υπό αυτή την έννοια από την απόρριψη άλλων αποβλήτων τα οποία λόγω της φύσης τους αποτελούν ιδιαίτερο κίνδυνο για την υγεία.
In this respect the disposal of category 1 and 2 material is no different from the disposal of other waste that, by its nature, poses a particular threat to health.
Το κόστος απόρριψης ανάλογων αποβλήτων βαρύνει κατά κανόνα τους ρυπαίνοντες και όχι το κοινωνικό σύνολο.
The cost of disposing of such waste normally has to be borne by whoever caused it and not by the public.
Το περιεχόμενο της υπηρεσίας αφορά εν προκειμένω την απόρριψη υλικού των κατηγοριών 1 και 2.
In the present case the service comprises the disposal of category 1 and 2 material.
Η Επιτροπή πρέπει συνεπώς να εξετάσει στην προκείμενη περίπτωση κατά πόσον η εν λόγω υπηρεσία διαφοροποιείται καταρχήν ως προς άλλες δραστηριότητες της οικονομικής ζωής έτσι ώστε να παρέχεται προς όφελος του κοινωνικού συνόλου και όχι αποκλειστικά προς όφελος των συμμετεχόντων οικονομικών φορέων που αποκομίζουν κέρδη από την παροχή της εν λόγω υπηρεσίας.
The Commission must therefore examine whether this service is especially different in essence from other economic activities so that it is in the general interest, and not only in the interest of the economic operators that profit from it.
Συνεπώς, κατά την άποψη της Επιτροπής η απόρριψη υλικού των κατηγοριών 1 και 2 δεν διαφοροποιείται καταρχήν βάσει του περιεχομένου της ως προς άλλες δραστηριότητες της οικονομικής ζωής.
In the Commission’s view the disposal of category 1 and 2 material is not fundamentally different in terms of content from other economic activities.
Για τον λόγο αυτόν δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος.
For this reason it cannot be classed as a service of general economic interest.
Αντίθετα με την άποψη του BVerwG ο αυστηρός έλεγχος που προβλέπει ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1069/2009 δεν συνηγορεί στον χαρακτηρισμό της υπηρεσίας απόρριψης του υλικού των κατηγοριών 1 και 2 ως υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος.
Contrary to the view of the BVerwG, the strict control prescribed by Regulation (EC) No 1069/2009 does not mean that the disposal of category 1 and 2 material has to be regarded as a service of general economic interest.
Συνάγεται ως εκ τούτου ότι δεν προβλέπεται καταρχήν η ανάληψη μέρους του κόστους από το κράτος όπως διαπίστωσε το Δικαστήριο στην απόφαση GEMO [48].
It follows that there is no scope for the public purse to take on part of the cost, as the Court of Justice found in GEMO [48].
Λόγω των ειδικών αυτών διατάξεων του δικαίου της Ένωσης δεν προβλέπεται πλέον περιθώριο εφαρμογής εθνικών διατάξεων οι οποίες κατά παρέκκλιση του δικαίου της Ένωσης χαρακτηρίζουν την απόρριψη υλικού των κατηγοριών 1 και 2 ως υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος.
Because of these specific provisions of Union law there is no longer any room for national provisions seeking classify the disposal of category 1 and 2 material as a service of general economic interest, depart from Union law.
Για τον λόγο αυτόν απορρίπτεται ο χαρακτηρισμός της εν λόγω υπηρεσίας ως υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος.
Classing it as a service of general economic interest is therefore ruled out.
Σε ό,τι αφορά τον ισχυρισμό της Γερμανίας ότι η απόρριψη του υλικού των κατηγοριών 1 και 2 συμβάλλει στην προάσπιση της δημόσιας υγείας, η Επιτροπή παραπέμπει εκ νέου στην απόφαση GEMO, στην οποία το Δικαστήριο απεφάνθη ότι το άρθρο 107 παράγραφος της ΣΛΕΕ δεν προβαίνει σε διάκριση των κρατικών παρεμβάσεων ανάλογα με τις αιτίες ή τους σκοπούς τους, αλλά τις ορίζει σε συνάρτηση με τα αποτελέσματά τους.
Lastly as regards Germany’s claim that the disposal of category 1 and 2 material serves to protect human health, the Commission would refer to the GEMO judgment, where the Court of Justice held that Article 107(1) TFEU does not distinguish between measures of State intervention by reference to their causes or aims but defines them in relation to their effects.
Από τα ως άνω συνάγεται ότι ο εκάστοτε εμπλεκόμενος οικονομικός φορέας υποχρεούται να αναλαμβάνει καταρχήν το κόστος που προκύπτει από ρυθμιστικές διατάξεις σχετικά με την άσκηση της οικείας δραστηριότητας, όπως ισχύει στην προκειμένη περίπτωση με τις αυστηρές διατάξεις σχετικά με την απόρριψη υλικού των κατηγοριών 1 και 2.
It follows that in principle an economic operator must bear the costs entailed by regulatory provisions governing the performance of his activity, such as the strict rules on the disposal of category 1 and 2 material in the present case.