natgillin/translations-raw huggingface dataset:
άρθρο 7 της δεύτερης σύμβασης διαχείρισης, άρθρο 15 της τρίτης σύμβασης διαχείρισης και άρθρα 12 και 13 της τέταρτης σύμβασης διαχείρισης.
The clauses determining the scope of the aided activities are contained in the management contracts: Article 7 of the second management contract, Article 15 of the third management contract, and Articles 12 and 13 of the fourth management contract.
Η καθολική ταχυδρομική υπηρεσία, αντίθετα, δεν λαμβάνει καμία αντιστάθμιση βάσει των συμβάσεων διαχείρισης, με εξαίρεση την πρώτη.
The universal postal service, by contrast, does not receive any compensation under the management contracts, with the exception of the first management contract.
Οι δαπάνες και τα έσοδα σχετικά με την καθολική ταχυδρομική υπηρεσία δεν μπορούν, συνεπώς, να ληφθούν υπόψη κατά τον υπολογισμό της υπεραντιστάθμισης, εκτός, όπου ενδείκνυται, από τα πλεονάζοντα κέρδη από τον τομέα ανατιθέμενων κατ’ αποκλειστικότητα ταχυδρομικών υπηρεσιών [62].
The costs and revenues of the universal postal service are therefore not included in the calculation of overcompensation, except, where relevant, for the excess profits from the reserved area [62].
Υπολογισμός της υπεραντιστάθμισης
Calculation of overcompensation
Λόγω των διαφορών μεταξύ των εντολών δημόσιας υπηρεσίας που αναφέρονται στις αιτιολογικές σκέψεις (239) έως (243), η ενδεχόμενη υπεραντιστάθμιση υπολογίζεται χωριστά για την πρώτη σύμβαση διαχείρισης από τις τρεις συμβάσεις διαχείρισης που ακολούθησαν.
On account of the differences in the public service missions entrusted, as referred to in recitals 239-243, the potential overcompensation is calculated differently for the first management contract from the three subsequent management contracts.
Εύλογο κέρδος
Reasonable profit
Επιπλέον της κάλυψης των δαπανών που πραγματοποιούνται για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας, το πλαίσιο ΥΓΟΣ προβλέπει επίσης την αντιστάθμιση ενός συντελεστή εύλογου κέρδους [63].
In addition to the coverage of costs incurred in discharging the public service obligations, the SGEI Framework also allows for compensation for a reasonable rate of return [63].
Το σημείο 18 του πλαισίου ΥΓΟΣ ορίζει ότι με τον όρο εύλογο κέρδος «νοείται ποσοστό απόδοσης του ιδίου κεφαλαίου που λαμβάνει υπόψη τον κίνδυνο ή την έλλειψη κινδύνου για την επιχείρηση λόγω της κρατικής παρέμβασης, ιδίως εάν το κράτος παρέχει αποκλειστικά ή ειδικά δικαιώματα. Κανονικά το ποσοστό αυτό δεν πρέπει να υπερβαίνει το μέσο ποσοστό στο σχετικό τομέα τα τελευταία έτη. Στους τομείς όπου δεν υπάρχει επιχείρηση αντίστοιχη με την ανάδοχο επιχείρηση της υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος, η σύγκριση μπορεί να γίνει με επιχειρήσεις που βρίσκονται σε άλλα κράτη μέλη ή, εάν κριθεί απαραίτητο, σε άλλους τομείς υπό την προϋπόθεση ότι λαμβάνονται υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε τομέα. Για να προσδιοριστεί σε τι ανέρχεται το εύλογο κέρδος, το κράτος μέλος μπορεί να θεσπίσει κριτήρια παροχής κινήτρων, σε συνάρτηση, μεταξύ άλλων, με την ποιότητα της παρεχόμενης υπηρεσίας και με τα οφέλη όσον αφορά την παραγωγική αποτελεσματικότητα».
Paragraph 18 of the SGEI Framework specifies that the reasonable profit ‘should be taken to mean a rate of return on own capital that takes account of the risk, or absence of risk, incurred by the undertaking by virtue of the intervention by the Member State, particularly if the latter grants exclusive or special rights. This rate must normally not exceed the average rate for the sector concerned in recent years. In sectors where there is no undertaking comparable to the undertaking entrusted with the operation of the service of general economic interest, a comparison may be made with undertakings situated in other Member States, or if necessary, in other sectors, provided that the particular characteristics of each sector are taken into account. In determining what amounts to a reasonable profit, the Member State may introduce incentive criteria relating, among other things, to the quality of service provided and gains in productive efficiency.’
Το αντίστοιχο επίπεδο εύλογου κέρδους πρέπει να επιλέγεται λαμβάνοντας υπόψη διάφορες παραμέτρους, ιδίως τον μέσο όρο για τον οικείο τομέα, τον κίνδυνο που συνδέεται με τις δραστηριότητες της επιχείρησης και, ανάλογα με την περίπτωση, τα κριτήρια παροχής κινήτρων που συνδέονται με την εν λόγω εταιρεία.
The appropriate level of reasonable profit is thus to be chosen taking into account a number of parameters, in particular the average rate for the sector concerned, the risk associated with the undertaking’s activities and, where applicable, incentive criteria relating to the company concerned.
Για τον καθορισμό ενός επιπέδου εύλογου κέρδους, η Επιτροπή βασίστηκε σε αρκετές μελέτες εμπειρογνωμόνων, που εκτίθενται λεπτομερέστερα παρακάτω.
In order to establish a level of reasonable profit, the Commission has based itself on several expert studies, which are set out in more detail below.
Βάσει των μελετών και του επιπέδου κινδύνου κάθε σύμβασης διαχείρισης, η Επιτροπή καθόρισε ένα φάσμα επιπέδων εύλογου κέρδους για τα DPLP που αφορά, αφενός, την ταχυδρομική διανομή και, αφετέρου, τη διανομή του τύπου για καθεμία από τις τέσσερις διαχειριστικές συμβάσεις.
Based on the studies and on the level of risk of each management contract, the Commission has determined a range of reasonable levels of profit for DPLP for mail delivery, on the one hand, and press distribution, on the other, for each of the four management contracts.
Οι εν λόγω μελέτες έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό τους το γεγονός ότι προσπαθούν να καθορίσουν ομάδες επιχειρήσεων επαρκώς συγκρίσιμες από άποψη δραστηριοτήτων και προφίλ κινδύνου σε σχέση με τον εν λόγω παραδοσιακό ταχυδρομικό φορέα και να καθορίσουν ένα επίπεδο αναφοράς κέρδους για τον τελευταίο βασιζόμενο στα κέρδη που παρατηρήθηκαν σε αυτές τις συγκρίσιμες επιχειρήσεις.
These studies all attempt to identify sets of companies which are sufficiently comparable in terms of activities and risk profile to the postal incumbent in question and to establish a benchmark profit level for the latter on the basis of the observed levels of profit of the comparator firms.
Όσον αφορά ιδίως τον κίνδυνο, η Επιτροπή επιθυμεί να υπογραμμίσει ότι τα DPLP, καθ’ όλη την υπό εξέταση περίοδο, είχαν να αντιμετωπίσουν ανταγωνισμό χαμηλό ή ανύπαρκτο για τη μεγάλη πλειονότητα των δραστηριοτήτων τους, είτε επειδή κατείχαν ένα διά νόμου προστατευμένο μονοπώλιο (ισχύει για την πλειονότητα των υπηρεσιών διανομής ταχυδρομείου) είτε επειδή κατείχαν δεσπόζουσα θέση που χαρακτηρίζεται από πολύ υψηλά μερίδια αγοράς και από φραγμούς εισόδου που σχηματίζονται μέσω επιδοτήσεων των τιμών κάτω του κόστους (διανομή του τύπου, για παράδειγμα).
As regards risk in particular, the Commission wishes to underline that DPLP, during the entire period under investigation, has faced little or no competition in the vast majority of its operations since it either enjoyed a legally protected monopoly (this applies to most mail services), or a dominant position characterised by very high market shares and barriers to entry through the subsidisation of below-cost prices (e.g. press distribution).
Σύμφωνα με την Επιτροπή, αυτό το γεγονός πρέπει να ληφθεί υπόψη σε όλες τις συγκριτικές μελέτες που πραγματοποιούνται για εταιρείες οι οποίες, αν και παρέχουν παρόμοιες υπηρεσίες με εκείνες των DPLP, ήταν υποχρεωμένες να ασκούν τη δραστηριότητά τους σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον.
In the Commission’s opinion, this aspect has to be borne in mind in all analyses involving benchmarking with companies that, while providing similar services to DPLP, had to operate in a competitive environment.
Εξάλλου, ο βαθμός έκθεσης σε κινδύνους ενός παραδοσιακού ταχυδρομικού φορέα εξαρτάται κατά κύριο λόγο από τα χαρακτηριστικά του μηχανισμού ρύθμισης που θεσπίστηκε από τις δημόσιες αρχές.
Furthermore, the extent to which a postal incumbent is exposed to risk depends essentially on the characteristics of the regulatory mechanism established by the public authority.
Όσον αφορά την ταχυδρομική διανομή, τομέα στον οποίο η υποχρέωση παροχής καθολικής υπηρεσίας των DPLP χρηματοδοτείτο κυρίως χάρη στις τιμές των γραμματοσήμων [64], η Επιτροπή θεωρεί ότι ο κίνδυνος είναι αισθητά διαφορετικός· ανάλογα με το κατά πόσο οι τιμές των γραμματοσήμων ήταν προσαρμοσμένες περισσότερο ή λιγότερο συχνά από τη ρυθμιστική αρχή (π.χ., στις αρχές κάθε έτους ή απλά κάθε φορά που αυτό ήταν αναγκαίο) για τη σταθερή κάλυψη του καθαρού κόστους της υποχρέωσης παροχής καθολικής υπηρεσίας ή κατά πόσο οι τιμές των γραμματοσήμων [65] είχαν καθοριστεί εκ των προτέρων για μεγάλο χρονικό διάστημα (π.χ. για τέσσερα ή πέντε έτη) στο πλαίσιο μιας μακροπρόθεσμης σύμβασης [66].
In the context of mail delivery, a sector in which DPLP’s USO was mainly financed through stamp prices [64], the Commission considers that it makes a substantial difference in terms of risk whether the stamp prices were, to a greater or lesser degree, frequently adjusted by the regulator (e.g. at the start of each year or simply whenever necessary) so as to cover the net costs of the USO on an ongoing basis, or whether stamp prices [65] were fixed in advance for a long period (e.g. four to five years) as part of a long-term contract [66].
Ο πρώτος τρόπος ρύθμισης των τιμών ενέχει για την εν λόγω επιχείρηση ένα αρκετά χαμηλό κίνδυνο, στον βαθμό που οι τιμές των γραμματοσήμων προσαρμόζονται με κάποια συχνότητα ώστε να διατηρηθεί μια σταθερή χρηματοοικονομική ισορροπία μεταξύ των εσόδων και των δαπανών.
The first type of price regulation tends to be rather low risk for the firm in question, in so far as stamp prices are adjusted on a relatively frequent basis so as to maintain a constant financial equilibrium between revenues and costs.
Αυτή η μορφή ρύθμισης προστατεύει τα περιθώρια κέρδους της εταιρείας έναντι των αβεβαιοτήτων.
This type of regulation protects the company’s profit margins against uncertainty.
Ο δεύτερος τρόπος συνεπάγεται μεγαλύτερο κίνδυνο, διότι εκθέτει την επιχείρηση στις συνέπειες των μεταβολών των δαπανών και των εσόδων για μια μεγάλη χρονική περίοδο.
The second type involves more risk as it exposes the operator to the consequences of variations in costs and revenues over a long period.
Ομοίως, για ό, τι αφορά τη διανομή του τύπου (υποχρέωση παροχής καθολικής υπηρεσίας που χρηματοδοτείται μέσω οικονομικών αντισταθμίσεων), η διαφορά είναι σημαντική ανάλογα με το κατά πόσο η αντιστάθμιση βασίζεται σε καθαρές πραγματικές δαπάνες (καθαρές δαπάνες που έχουν όντως πραγματοποιηθεί) ή σε καθαρές δαπάνες που προβλέπονται για μακρά χρονική περίοδο.
Likewise, in the context of press distribution activities (USO financed through financial compensation), it makes a substantial difference whether the compensation is based on actual net costs (i.e. net costs actually incurred) or whether it is based on projected net costs over a long period.
Έτσι, η αντιστάθμιση που καταβάλλεται υπό μορφή κατ’ αποκοπή ποσού που καλύπτει τις καθαρές δαπάνες που θα προκύψουν στη διάρκεια μιας μακράς περιόδου που ακολουθεί εκθέτει την επιχείρηση σε όλες τις μεταβολές εσόδων και δαπανών.
For instance, if the compensation takes the form of a fixed lump-sum payment covering expected net costs over a long period, it leaves the operator exposed to all variations in revenues and costs.
Η επιχείρηση αντιμετωπίζει τότε υψηλότερο κίνδυνο απ’ ό, τι σε περίπτωση πλήρους αντιστάθμισης με βάση τις δαπάνες και τα έσοδα που καθορίζονται εκ των υστέρων.
In such a case, the operator faces a higher degree of risk than when it is compensated in full on the basis of ex-post costs and revenues.
Εάν η σύμβαση που συνδέει την επιχείρηση και τις δημόσιες αρχές είναι τέτοια ώστε η δημόσια υπηρεσία να συνοδεύεται από ορισμένο βαθμό κινδύνου, για παράδειγμα επειδή εκθέτει την παραδοσιακή επιχείρηση σε σημαντικές μεταβολές των εσόδων και δαπανών, το εύλογο κέρδος που δικαιούται η παραδοσιακή επιχείρηση πρέπει να είναι ανάλογο με το αντίστοιχο επίπεδο κινδύνου που διατρέχει.
Where the contract between the operator and the public authority is such that the public service is connected with a certain degree of risk, for instance because it leaves the incumbent exposed to significant variations in revenues and costs, the reasonable profit allowed to the incumbent should be commensurate with the corresponding level of risk involved.
Αντίθετα, αν η σύμβαση μεταξύ της παραδοσιακής επιχείρησης και των δημόσιων αρχών είναι τέτοια ώστε η δημόσια υπηρεσία δεν συνοδεύεται από σημαντικό κίνδυνο, το επιτρεπόμενο εύλογο κέρδος πρέπει επίσης να είναι χαμηλό.
By contrast, where the contract between the incumbent and the public authority is such that the public service is not connected with substantial risk, the reasonable profit allowed should be low as well.
Η Επιτροπή παρατηρεί επίσης ότι το επίπεδο του αναλαμβανόμενου κινδύνου από την εταιρεία και το ύψος των αποζημιώσεων που δικαιούται αυτή για βελτίωση της αποτελεσματικότητας συνδέονται στενά.
The Commission would also point out that the degree of risk incurred by the company and the extent to which the company is entitled to compensation for efficiency gains are closely intertwined.
Έτσι, οι δημόσιες αρχές μπορούν να καθορίσουν εκ των προτέρων ένα επίπεδο καθορισμένης αντιστάθμισης που προβλέπει και ενσωματώνει τις βελτιώσεις της αποτελεσματικότητας που η επιχείρηση θα πρέπει κανονικά να πραγματοποιεί κατά τη διάρκεια της εντολής.
For instance, a public authority can set in advance a fixed level of compensation which anticipates and incorporates the efficiency gains that the undertaking can be expected to make over the lifetime of the entrustment act.
Εκθέτοντας την επιχείρηση σε όλες τις μεταβολές δαπανών και εσόδων, η σύμβαση την προτρέπει να καταστεί πιο αποτελεσματική και να βελτιώσει τη σχέση κόστους - αποδοτικότητας.
By exposing the company to all variations in costs and revenues, the contract gives it incentives to improve performance and become more cost efficient.
Ταυτόχρονα, την ωθεί να διατρέξει μεγαλύτερο κίνδυνο.
At the same time, it results in more risk for the company.
Σε κάποιο βαθμό, ο κίνδυνος και τα κίνητρα για αποδοτικότητα συμβαδίζουν.
To some extent, therefore, risk and efficiency incentives go hand in hand.
Κατά τον ίδιο τρόπο, μια ανώτατη τιμή που καθορίζεται εκ των προτέρων για μεγάλο χρονικό διάστημα παρακινεί κατά κανόνα περισσότερο σε μεγαλύτερη απόδοση, αλλά είναι επίσης περισσότερο παρακινδυνευμένη για την εν λόγω εταιρεία.
Likewise, an ex-ante price cap over a long period normally provides stronger incentives for efficiency improvements, but is also more risky for the company involved.
Συγκριτική μελέτη του εύλογου κέρδους
Benchmarking of reasonable profit
Για να εξετάσει το ζήτημα του ποσοστού εύλογου κέρδους των DPLP, η Επιτροπή στηρίζεται σε διάφορες μελέτες εμπειρογνωμόνων:
In order to address the question of a reasonable rate of profit for DPLP, the Commission bases itself on several expert studies:
Μελέτη WIK: Στο πλαίσιο της υπόθεσης C 36/07, μια διαδικασία κρατικών ενισχύσεων που αφορούσε τον γερμανικό ταχυδρομικό φορέα Deutsche Post AG (εφεξής ο «DP»), η Επιτροπή ζήτησε από τη WIK Consult να εκπονήσει μελέτη σχετικά με το κατάλληλο επίπεδο εύλογου κέρδους για τους παραδοσιακούς φορείς εκμετάλλευσης των ταχυδρομικών υπηρεσιών [67] (εφεξής: «η μελέτη WIK»).
WIK study: in the context of Case C-36/07, a State aid procedure relating to the German postal operator, Deutsche Post AG (hereinafter ‘DP’), the Commission asked WIK Consult to carry out a study on the appropriate level of reasonable profit for postal incumbents [67] (hereinafter ‘WIK study’).
Μελέτη Deloitte: Στις 23 Απριλίου 2010, η Επιτροπή έλαβε μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε από τη Deloitte [68] (εφεξής η «μελέτη Deloitte») στην οποία η τελευταία παρείχε τη γνώμη της σχετικά με το επίπεδο εύλογου κέρδους προς καθιέρωση για τις καθολικές υπηρεσίες του DP.
Deloitte study: on 23 April 2010, the Commission received a study by Deloitte [68] (hereinafter ‘Deloitte study’) setting out its views on the level of reasonable profit to be used for DP’s universal services.
Μελέτη CRA: Την 1η Μαρτίου 2011, το Βέλγιο υπέβαλε μελέτη της Charles Rivers Associates [69] η οποία αμφισβητούσε τη μελέτη WIK (εφεξής «CRA»).
CRA study: on 1 March 2011, Belgium submitted an expert study in response to the WIK study by Charles Rivers Associates [69] (hereinafter ‘CRA’).
Η μελέτη WIK
The WIK study
Στην εν λόγω μελέτη, η WIK καθορίζει ένα εύλογο κέρδος αναφοράς για τον DP.
In this study, WIK establishes a reasonable profit benchmark for DP.
Συγκεκριμένα, καταρχάς η WIK αναλύει τις αποστολές και τον κίνδυνο του DP και συμπεραίνει ότι ο τελευταίος διασφαλίζει κυρίως τις αποστολές ρουτίνας και αντιμετωπίζει περιορισμένο επιχειρηματικό κίνδυνο [70].
Specifically, WIK first performs a function and risk analysis of DP and concludes that DP predominantly provides routine functions and faces limited entrepreneurial risk [70].
Βάσει της ανάλυσης αυτής, η WIK επιλέγει τις επιχειρήσεις για τη σύγκριση, δηλαδή, καθορίζει τη σύνθεση των ομάδων αναφοράς που θα επιτρέψουν τον καθορισμό του εύλογου κέρδους αναφοράς.
On the basis of this analysis, WIK selects appropriate comparators, i.e. determines the composition of the benchmark groups from which the reasonable profit benchmark is derived.
Γενικά, η WIK τονίζει ότι η διαδικασία αξιολόγησης που υιοθετήθηκε επαναλαμβάνει τις αρχές της μεθοδολογίας τύπου που χρησιμοποιείται για τις τιμές αναφοράς της αποδοτικότητας στις τιμές μεταβίβασης [71].
Overall, WIK points out that, conceptually, the adopted benchmark procedure follows the standard methodology used for profitability benchmarks in transfer pricing [71].
Τέτοιου είδους μεθοδολογία όχι μόνο εφαρμόζεται στους εθνικούς κανονισμούς σε θέματα τιμών μεταβίβασης, αλλά επίσης και στις αρχές του ΟΟΣΑ όσον αφορά τις τιμές μεταβίβασης (εφεξής οι αρχές του ΟΟΣΑ) [72].
Such a methodology is applied not only in national transfer pricing regulations but also in the OECD Transfer Pricing Guidelines (hereinafter ‘OECD Guidelines’) [72].
Η WIK χρησιμοποιεί πολλά μέσα μέτρησης της αποδοτικότητας και κάνει διάκριση μεταξύ του συντελεστή εσωτερικής απόδοσης, που βασίζεται στις ταμειακές ροές και θεωρείται ως το θεωρητικά ορθό όργανο μέτρησης της αποδοτικότητας μιας δραστηριότητας, και άλλων δεικτών που προέρχονται από τα λογιστικά στοιχεία (ποσοστό απόδοσης), όπως η απόδοση απασχολούμενου κεφαλαίου, η απόδοση ιδίων κεφαλαίων, η απόδοση του ενεργητικού και τα κέρδη εκμετάλλευσης [73].
WIK considers several measures of profitability, distinguishing between the internal rate of return (IRR), which relies on cash flows and is deemed the conceptually correct measure of the profitability of an activity, and other measures derived from accounting data (rates of return), such as the return on capital employed (ROCE), the return on equity (ROE), the return on assets (ROA) and the return on sales (ROS) [73].
Όπως εξηγείται στο κεφάλαιο 5 της μελέτης, η WIK προτείνει εν προκειμένω να χρησιμοποιήσει τον δείκτη των κερδών εκμετάλλευσης ως δείκτη της αποδοτικότητας.
As set out in Chapter 5 of the study, WIK proposes using the ROS as a profitability indicator.
Ένα από τα πλεονεκτήματα αυτού του μέσου είναι ότι εξαρτάται μόνο από τα λογιστικά στοιχεία επί των μεικτών κερδών [74] και επί των πωλήσεων, δύο θέσεις εύκολα παρατηρήσιμες στους λογαριασμούς της εταιρείας.
One advantage of this measure is that it only depends on accounting profit (EBIT [74]) and sales data, which are both easily observable in the company’s accounts.
Συν τοις άλλοις, η χρήση του δείκτη των κερδών εκμετάλλευσης αποτρέπει την εκτίμηση και την κατανομή περιουσιακών στοιχείων μεταξύ των διαφόρων υπηρεσιών, πράγμα που θα καθίστατο αναγκαίο για ένα δείκτη αναφοράς βασιζόμενο στα κεφάλαια, όπως ο δείκτης απόδοσης ιδίων κεφαλαίων και ο δείκτης απόδοσης απασχολούμενου κεφαλαίου, και συνήθως αποτελεί ένα δύσκολο εγχείρημα.
In addition, the use of the ROS avoids the valuation and attribution of assets between different services, which would be necessary for a capital-based benchmark, such as the ROE and the ROCE, and which is normally a difficult exercise.
Η WIK επισημαίνει επίσης ότι ένας δείκτης αναφοράς που βασίζεται στα κέρδη εκμετάλλευσης συνιστάται στο κατά πόσο οι επιχειρήσεις που χρησιμοποιούνται για τη σύγκριση και η εταιρεία που υπόκειται σε συγκριτική μελέτη ανήκουν στον ίδιο κλάδο/τομέα, πράγμα που εξασφαλίζει ομοιογένεια της δομής των μεικτών κερδών και των πωλήσεων.
WIK also points out that a benchmark based on the ROS is advisable if the comparator companies and the benchmarked company belong to the same branch/industry sector so as to ensure that the structure of EBIT and sales is homogeneous.
Όσον αφορά τη σύνθεση της ομάδας αναφοράς, η WIK καταλήγει ότι χρειάζεται να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση ανάμεσα στη συγκρισιμότητα των επιχειρήσεων που συμπεριλήφθηκαν στο δείγμα και το μέγεθος αυτού.
Regarding the composition of the benchmark group, WIK concludes that there is a trade-off between the comparability of companies in the sample and the size of the sample.
Η WIK αποκλείει την προσθήκη παραδοσιακών ευρωπαϊκών ταχυδρομικών φορέων στο δείγμα επειδή οι τιμές τους ήταν ρυθμισμένες σε μια αγορά, κλειστή στον ανταγωνισμό στις περισσότερες χώρες καθ’ όλη την υπό εξέταση περίοδο.
WIK argues against including European postal incumbents in the sample because their prices have been regulated in a market which has been foreclosed to competition in most countries over the entire period under investigation.
Για τον ίδιο λόγο, ο αριθμός των εταιρειών οι οποίες βρίσκονται σε άμεσο ανταγωνισμό με τους παραδοσιακούς ταχυδρομικούς φορείς είναι αρκετά περιορισμένος.
For the same reason, the number of companies in direct competition with the postal incumbents is rather limited.
Πρόκειται κυρίως για εταιρείες μικρότερου μεγέθους.
Mostly, these are smaller companies.
Για να συγκροτήσει μια ισόρροπη ομάδα συγκρίσιμων επιχειρήσεων, η WIK περιλαμβάνει ταυτόχρονα στο δείγμα τους άμεσους ανταγωνιστές στις εθνικές αγορές και τους μεγάλους διεθνείς φορείς, όπως οι διεθνείς εταιρείες ταχυμεταφορών (UPS, FedEx, DHL), οι οποίες ασκούν δραστηριότητες περισσότερο διακινδυνευμένες και υψηλότερης έντασης κεφαλαίου από έναν παραδοσιακό ταχυδρομικό φορέα παρόντα σε μία προστατευμένη εθνική αγορά.
In order to obtain a balanced set of comparable companies, WIK includes both the direct competitors on national markets and big multinational players, such as large international express parcel companies (e.g. UPS, FedEx, DHL), which run a more capital-intensive and riskier business than a postal incumbent on a protected national market.
Σχετικά με το θέμα του συμβιβασμού ανάμεσα στη συγκρισιμότητα και το μέγεθος του δείγματος, η WIK προβλέπει τρεις ομάδες αναφοράς: i) την ομάδα αναφοράς Ι, ή περιορισμένο τομέα των δεμάτων, που περιλαμβάνει τις εταιρείες οι οποίες δραστηριοποιούνται κυρίως στην παροχή υπηρεσιών δεμάτων (10 εταιρείες, που κρίνονται ιδιαίτερα συγκρίσιμες με τους παρόχους καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας)· ii) την ομάδα αναφοράς ΙΙ, ή ευρύτερο τομέα των δεμάτων, που περιλαμβάνει τις εταιρείες των οποίων η κύρια δραστηριότητα μπορεί να καλύπτει άλλες υπηρεσίες, όπως οι υπηρεσίες ταχυδρομείου (26 εταιρείες που παρουσιάζουν επίπεδο συγκρισιμότητας κάπως χαμηλότερο) και iii) την ομάδα αναφοράς ΙΙΙ, η οποία περιλαμβάνει επίσης τις επιχειρήσεις του τομέα των χερσαίων μεταφορών (1163 εταιρείες που παρουσιάζουν μικρότερη συγκρισιμότητα) [75].
WIK addresses the trade-off between comparability and sample size by considering three different benchmark groups: (i) benchmark group I, or the narrow parcel sector, including companies that are primarily active as parcel service providers (10 companies, considered highly comparable with universal postal service providers); (ii) benchmark group II, or the broader parcel sector, including companies whose main activity might focus on other services, such as courier services (26 companies with a somewhat lower level of comparability); and (iii) benchmark group III, including also companies from the land transportation sector (1163 companies with lower comparability) [75].
Σύμφωνα με τη WIK, αυτή η προσέγγιση ενισχύει τη στατιστική αξία της τελικής συγκριτικής μελέτης.
This approach, according to WIK, reinforces the statistical validity of the final benchmark.