natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η καταγγέλλουσα επισημαίνει επίσης τις ιδιαιτερότητες της ολλανδικής αγοράς ιδιωτικής τραπεζικής σε σύγκριση με την αγορά λιανικής τραπεζικής, οι οποίες τείνουν να αυξάνουν το αποτέλεσμα στρέβλωσης των ληφθέντων μέτρων.
The complainant also points at the specificities in the Dutch private banking market when compared to the retail banking market, which tend to increase the distortive effect of the measures taken.
Τα ποσά της αποταμίευσης στην ιδιωτική τραπεζική είναι κατά μέσο όρο υψηλότερα από εκείνα της λιανικής τραπεζικής.
Saving amounts in private banking are on average larger than in retail banking.
Όταν πρόκειται για χαμηλά ποσά αποταμίευσης, οι πελάτες ενδιαφέρονται λιγότερο για το προφίλ κινδύνου της τράπεζάς τους, καθώς προστατεύονται από το ολλανδικό πρόγραμμα εγγύησης καταθέσεων (έως το ποσό των 100000 ευρώ).
For low savings amounts, customers care less about their bank’s risk profile as they are protected by the Dutch Deposit Guarantee Scheme (up to an amount of EUR 100000).
Ωστόσο, η επίγνωση του κινδύνου αυξάνεται όταν ξεπερασθεί το συγκεκριμένο κατώτατο όριο, πράγμα που είναι αρκετά συνηθισμένο φαινόμενο στην ιδιωτική τραπεζική.
Risk awareness increases however once that threshold is passed, which is rather common in private banking.
Η καταγγέλλουσα ισχυρίσθηκε επίσης ότι η FBN και η ABN AMRO N επωφελούνται έμμεσης κρατικής εγγύησης.
The complainant also argued that FBN and ABN AMRO N benefit from an implicit State guarantee.
Ισχυρίσθηκε ότι οι πελάτες της FBN και της ABN AMRO N είναι πεπεισμένοι ότι το ολλανδικό δημόσιο δεν θα επιτρέψει την πτώχευση κρατικών τραπεζών.
It argued that customers of FBN and ABN AMRO N are convinced that the Dutch State will not allow State-owned banks to go bankrupt.
Η καταγγέλλουσα –η οποία αντιμετώπισε την κρίση χωρίς κρατική ενίσχυση– υπογράμμισε ότι επηρεάσθηκε σοβαρά από τη συμπεριφορά στρέβλωσης του ανταγωνισμού της FBN και της ABN AMRO N, καθώς βασίζεται παραδοσιακά σε σημαντικό βαθμό στην ολλανδική αγορά αποταμίευσης για τη χρηματοδότηση των στοιχείων ενεργητικού της [71].
The complainant – which weathered the crisis without State aid – underlined that it was severely affected by FBN and ABN AMRO N distortive behaviour as it relied traditionally to an important extent on the Dutch savings market to fund its assets [71].
Σε απόλυτους αριθμούς, η καταγγέλλουσα διαθέτει αποταμιεύσεις και καταθέσεις ύψους 15 δισεκατ. ευρώ, πράγμα που σημαίνει ότι αύξηση των επιτοκίων κατά 1 % μπορεί να κοστίσει στην εταιρεία περίπου 150 εκατ. ευρώ ετησίως [72].
In absolute figures, the complainant had savings & deposits of EUR 15 billion, which implied that a 1 % increase in interest rates could cost the company approximately EUR 150 million per year [72].
Εκτός από τη συγκεκριμένη αύξηση των εξόδων, υπήρξαν επίσης συνέπειες στον όγκο των εργασιών της, καθώς η Van Lanschot απώλεσε πελάτες.
In addition to that cost increase, there was also a volume effect as Van Lanschot lost customers.
Επακόλουθες παρατηρήσεις της Van Lanschot (επιστολές της 21ης και της 28ης Αυγούστου 2009)
Follow-up comments of Van Lanschot (letters of 21 and 28 August 2009)
Σύμφωνα με την καταγγέλλουσα, η ασυνήθιστη συμπεριφορά της FBN και της ABN AMRO N συνεχίσθηκε τους θερινούς μήνες του 2009.
According to the complainant, the unusual behaviour of FBN and ABN AMRO N persisted over the summer months of 2009.
Ως πρόσθετο επιχείρημα, η καταγγέλλουσα ανέφερε ασυνήθιστα μεγάλους όγκους και αλλαγές στα μερίδια αγοράς στην παραδοσιακά σταθερή ολλανδική αγορά αποταμίευσης.
As an additional argument, the complainant referred to unusually large volume and market share changes in the traditionally stable Dutch savings market.
Συναφώς, η καταγγέλλουσα, επισήμανε τα δελτία Τύπου της FBN και της ABN AMRO N, στα οποία αναφέρονται εισροές καταθέσεων ύψους 9 δισεκατ. ευρώ και 21 δισεκατ. ευρώ, αντίστοιχα, κατά το πρώτο εξάμηνο του 2009 [73].
In that regard, the complainant pointed to FBN and ABN AMRO N press releases which reported deposit inflows of respectively EUR 9 billion and EUR 21 billion in the first half of 2009 [73].
Η καταγγέλλουσα θεωρεί τα ποσά αυτά υψηλά, δεδομένου ότι η συνολική αξία της ολλανδικής αγοράς αποταμίευσης είναι περίπου 287 δισεκατ. ευρώ.
The complainant deemed those figures to be sizeable given the fact that the total Dutch savings market is worth approximately EUR 287 billion.
Ως πρόσθετο παράδειγμα της ασυνήθιστης τιμολόγησης, η καταγγέλλουσα ανέφερε ότι τα επιτόκια αποταμίευσης σε γειτονικές χώρες, όπως το Βέλγιο, η Γαλλία και η Γερμανία, είχαν ακολουθήσει την πτωτική πορεία των επιτοκίων Euribor, ενώ τα ολλανδικά επιτόκια αποταμίευσης είχαν παραμείνει επίμονα υψηλά.
As another illustration of unusual pricing, the complainant referred to the fact that savings interest rates in neighbouring countries such as Belgium, France and Germany had followed the decline in EURIBOR rates, while Dutch savings interest rates had remained stubbornly high.
Παρατηρήσεις της ABN AMRO Bank (επιστολή της 6ης Ιουλίου 2009)
Comments from ABN AMRO Bank (letter of 6 July 2009)
Σχολιάζοντας την απόφαση της 8ης Απριλίου 2009 για την κίνηση της επίσημης διαδικασίας, η ABN AMRO Bank (δηλαδή, η μητρική εταιρεία της ABN AMRO N) παρέσχε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη χρηματοδοτική θέση και τη χρηματοδοτική στρατηγική της.
Commenting on the Decision of 8 April 2009 launching the formal investigation procedure, ABN AMRO Bank (i.e. the parent company of ABN AMRO N) provided more information on its funding position and funding strategy.
Η ABN AMRO Bank αρνήθηκε ότι επωφελήθηκε –άμεσα ή έμμεσα– οποιασδήποτε χρηματοδοτικής ενίσχυσης η οποία χορηγήθηκε στην FBN (Μέτρα Υ1 και Υ2).
ABN AMRO Bank denied it had benefitted – directly or indirectly – from any funding aid given to FBN (Measures Y1 and Y2).
Η ABN AMRO Bank επισήμανε ότι δεν χρειάσθηκε βοήθεια για να χρηματοδοτηθεί κατά τη διάρκεια της κρίσης, χάρη στη διαφοροποιημένη χρηματοδοτική στρατηγική της.
ABN AMRO Bank pointed out that it had not needed help to fund itself throughout the crisis thanks to its diversified funding strategy.
Υπογράμμισε επίσης ότι τα στατιστικά στοιχεία για τη ρευστότητά της βρίσκονται εντός των κανονιστικών ορίων καθώς και εντός των εσωτερικών ορίων της τράπεζας.
It also underlined that its liquidity statistics remained well within regulatory limits and within its own internal limits as well.
ΠΑΡΑΤΗΡΉΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΛΛΑΝΔΙΚΟΎ ΔΗΜΟΣΊΟΥ
COMMENTS FROM THE DUTCH STATE
Παρατηρήσεις του ολλανδικού δημοσίου επί της απόφασης της 8ης Απριλίου 2009
Comments from the Dutch State on the Decision of 8 April 2009
Το ολλανδικό δημόσιο αναγνώρισε ότι η FBN μπόρεσε να συνεχίσει τις δραστηριότητές της λόγω της εξαγοράς της από το δημόσιο [74], αλλά ισχυρίσθηκε ότι η εξαγορά ήταν σύμφωνη προς τη λεγόμενη «αρχή του ιδιώτη επενδυτή στην οικονομία της αγοράς».
The Dutch State acknowledged that FBN had been able to pursue its activities because of its acquisition by the State [74], but it argued that the acquisition was in line with the so-called ‘market economy investor principle’ (MEIP).
Ως εκ τούτου, σύμφωνα με το ολλανδικό δημόσιο δεν υπήρξε επιλεκτικό πλεονέκτημα και, επομένως, δεν υπήρξε κρατική ενίσχυση.
As a result, according to the Dutch State there was no selective advantage and consequently no State aid.
Το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε ότι –μολονότι σκοπός των ενοποιημένων πράξεων της 3ης Οκτωβρίου 2008 ήταν κυρίως η αποφυγή της αποσταθεροποίησης της FBN και της ABN AMRO N, καθώς και του ολλανδικού τραπεζικού συστήματος γενικότερα– αγοράζοντας συμμετοχές στην FBN και στην ABN AMRO N σκόπευε να επιτύχει θετική μακροπρόθεσμη απόδοση.3
The Dutch State claimed that – even though the integrated transactions of 3 October 2008 were primarily meant to prevent the destabilisation of FBN and ABN AMRO N and the Dutch banking system in general – by purchasing participations in FBN and ABN AMRO N it aimed to make a positive long-term return.
Το ολλανδικό δημόσιο υπογράμμισε ότι το τίμημα που κατέβαλε για την εξαγορά της FBN (συμπεριλαμβανομένης της ABN AMRO N) ενέπιπτε στο εύρος αποτίμησης του εξωτερικού εμπειρογνώμονα αποτίμησης που χρησιμοποίησε.
The Dutch State underlined that the price for FBN (including ABN AMRO N) was within the valuation range of its external valuation expert.
Το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε ότι κατέβαλε εύλογη αγοραία τιμή για την FBN, αλλά επισήμανε ότι, ακόμη και αν κατέβαλε υπερβολικό τίμημα, η εν λόγω πληρωμή θα αποτελούσε κρατική ενίσχυση υπέρ της Fortis SA/NV (η οποία ήταν η πωλήτρια εταιρεία) και όχι κρατική ενίσχυση υπέρ της FBN.
The Dutch State claimed that it had paid a fair market price for FBN but it pointed out that even if it overpaid, that payment would have been State aid to Fortis SA/NV (which was the selling company) and not State aid to FBN.
Σε σχέση με το Μέτρο Υ1, το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε ότι παρέσχε βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση στην FBN υπό όρους αγοράς.
With respect to Measure Y1, the Dutch State claimed that it provided short-term funding to FBN at market conditions.
Ισχυρίσθηκε ότι, πριν από την κρίση, η FBN έλαβε χρηματοδότηση από τη μητρική της εταιρεία με επιτόκιο EONIA ή Euribor χωρίς κανένα επιπλέον περιθώριο.
It argued that before the crisis FBN received funding from its parent company at EONIA or EURIBOR rates without any extra spread.
Το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε ότι η τιμολόγηση που εφάρμοσε (όπως περιγράφεται στην αιτιολογική σκέψη 96) είναι σύμφωνη προς την πρακτική της αγοράς.
The Dutch State argued that the pricing it applied (as described in recital 96) was in line with market practice.
Ειδικότερα, ισχυρίσθηκε επίσης ότι το σύστημα τιμολόγησης που εφάρμοσε για το διάστημα μετά τις 5 Νοεμβρίου 2008 (με περιθώριο 50 μονάδων βάσης για δάνεια διάρκειας άνω των τριών μηνών) είναι σύμφωνο προς το ολλανδικό πρόγραμμα εγγύησης καταθέσεων [75].
More specifically, it also argued that its pricing system used for the period after 5 November 2008 (with a 50 basis points spread for loans of more than 3 months) was aligned with the Dutch Guarantee Scheme [75].
Όσον αφορά το χρονικό διάστημα για το οποίο χορηγήθηκε η διευκόλυνση ρευστότητας της FBN, το ολλανδικό δημόσιο εξήγησε ότι ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό της διευκόλυνσης ρευστότητας τον Ιανουάριο του 2009, με στόχο να θέσει τέλος στη διευκόλυνση ρευστότητας το συντομότερο δυνατόν.
With respect to the period during which FBN’s liquidity facility was made available, the Dutch State explained that it started negotiations on ending the liquidity facility in January 2009 with the aim of ending the liquidity facility as fast as possible.
Έχοντας τον στόχο αυτό κατά νου, το ολλανδικό δημόσιο θέσπισε τον Μάιο του 2009 ένα σύστημα τιμολόγησης δύο επιπέδων, το οποίο κατέστησε τη χρηματοδότηση ακριβότερη, εάν υπερέβαινε ένα προκαθορισμένο κατώτατο όριο.
With that objective in mind, the Dutch State introduced in March 2009 a new two-step pricing system, which made funding more expensive if it exceeded a pre-defined threshold.
Η διευκόλυνση ρευστότητας είχε ήδη λήξει την 1η Ιουλίου 2009.1
The liquidity facility was already ended on 1 July 2009.
Το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε ότι η μέγιστη διάρκεια της ρευστότητας που παρασχέθηκε με τη διευκόλυνση ρευστότητας ήταν αναλογική.
The Dutch State argued that the maximum maturity of the liquidity provided under the liquidity facility was proportional.
Συναφώς, το ολλανδικό δημόσιο εξήγησε ότι, κατά την πρώτη περίοδο (δηλαδή από τις 6 έως τις 23 Οκτωβρίου 2008), είχε παράσχει ρευστότητα διάρκειας μερικών μόνον εβδομάδων.
In that regard, the Dutch State explained that in the first period (i.e. from 6 to 23 October 2008), it had granted liquidity with a maturity of not more than a few weeks.
Όταν η διευκόλυνση ρευστότητας αναπροσαρμόσθηκε στη συνέχεια, η μέγιστη διάρκεια παρατάθηκε σε εννέα μήνες για την αποφυγή κορυφών αποπληρωμής.
When the liquidity facility was subsequently adjusted, the maximum maturity was prolonged to 9 months to avoid redemption peaks.
Το ολλανδικό δημόσιο εξήγησε ότι ο συνολικός όγκος της διευκόλυνσης ρευστότητας (συγκεκριμένα 5 δισεκατ. ευρώ χρηματοδότησης μιας ημέρας και 40 δισεκατ. ευρώ πιο μακροπρόθεσμης χρηματοδότησης) βασιζόταν σε πραγματικές χρηματοδοτικές ανάγκες της FBN και ήταν, επομένως, ο ελάχιστος αναγκαίος.
The Dutch State explained that the total volume of the liquidity facility (namely EUR 5 billion overnight and EUR 40 billion longer-term funding) was based on FBN’s real financing needs and was therefore the minimum necessary.
Η βραχυπρόθεσμη διευκόλυνση ρευστότητας ύψους 45 δισεκατ. ευρώ έλαβε υπόψη τη συνήθη αστάθεια της ταμειακής κατάστασης της FBN και επέτρεψε επίσης στην FBN να αποπληρώσει αμέσως περίπου 34 δισεκατ. ευρώ στη Fortis SA/NV.
The short-term liquidity facility of EUR 45 billion took into account the normal volatility of FBN’s cash position and it also allowed FBN to immediately repay approximately EUR 34 billion to Fortis SA/NV.
Όσον αφορά τα βραχυπρόθεσμα δάνεια (συγκεκριμένα το Μέτρο Υ2), το ολλανδικό δημόσιο αναγνώρισε ότι η Fortis Bank SA/NV μπορούσε να είχε ζητήσει την αποπληρωμή των δανείων σταθερού επιτοκίου (αλλά όχι των δανείων μεταβλητού επιτοκίου) [76].
With respect to the long-term loans (namely Measure Y2), the Dutch State acknowledged that Fortis Bank SA/NV could have requested the repayment of the fixed-interest rate loans (but not of the variable-rate loans) [76].
Το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε, ωστόσο, ότι είχε απλώς υποκαταστήσει τη Fortis Bank SA/NV, ενώ όλοι οι όροι των ισχυουσών συμβάσεων παρέμειναν αμετάβλητοι.
The Dutch State argued however that it had only replaced Fortis Bank SA/NV leaving all the conditions of the existing contracts unchanged.
Κατά το ολλανδικό δημόσιο, η σύμβαση μεταξύ της Fortis Bank SA/NV και της FBN ήταν μια συνήθης σύμβαση της αγοράς μεταξύ ιδιωτικών παραγόντων της αγοράς.
According to the Dutch State, the contract between Fortis Bank SA/NV and FBN was a normal market contract between private market actors.
Το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε ότι –επειδή υποκατέστησε έναν επενδυτή στην οικονομία της αγοράς– η συμπεριφορά του είναι αυτομάτως σύμφωνη προς την αρχή του ιδιώτη επενδυτή στην οικονομία της αγοράς.
The Dutch State argued that – because it had replaced a market economy investor – its behaviour was automatically in line with the MEIP.
Ως εκ τούτου, το ολλανδικό δημόσιο θεώρησε ότι δεν υποχρεούται να δικαιολογήσει γιατί τα επιτόκια μπορούσαν να είναι υψηλότερα ή γιατί έπρεπε να αντικαταστήσει τα εν λόγω μακροπρόθεσμα δάνεια με δάνεια μικρότερης διάρκειας [77].
As such, the Dutch State considered it did not have to justify why rates could have been higher or why it should have replaced those long-term loans by shorter-term loans [77].
Το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε επίσης ότι είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο όταν εταιρείες προβαίνουν σε εξαγορές να παρέχουν ταυτόχρονα ρευστότητα σε νεοαποκτηθείσες θυγατρικές εταιρείες.
The Dutch State also argued that it was quite common for companies, when pursuing acquisitions, to simultaneously provide liquidity to newly-acquired subsidiaries.
Όσον αφορά το κατά πόσον χορηγήθηκε άμεση ή έμμεση κρατική ενίσχυση στην ABN AMRO N, το ολλανδικό δημόσιο αρνήθηκε ότι η ABN AMRO N έλαβε χρηματοδότηση από το ολλανδικό δημόσιο ή από την FBN.
As to whether direct or indirect State aid had been provided to ABN AMRO N, the Dutch State denied that ABN AMRO N received funding from the Dutch State or FBN.
Το ολλανδικό δημόσιο εξήγησε ότι η ABN AMRO N, με την ευρεία ενοποιημένη παρουσία της στον τομέα της λιανικής τραπεζικής και της ιδιωτικής τραπεζικής, διέθετε επαρκή χρηματοδότηση.
The Dutch State explained that ABN AMRO N, with its large retail and private banking franchise, had sufficient funding of its own.
Όσον αφορά το Μέτρο Ζ, το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε ότι το τίμημα της πράξης ύψους 6,5 δισεκατ. ευρώ αποτελούσε εύλογη αγοραία τιμή.
With respect to Measure Z, the Dutch State claimed that the transaction price of EUR 6,5 billion was a fair market price.
Υπογράμμισε ότι το τίμημα κυμαινόταν μεταξύ της αποτίμησης υπό τις «τρέχουσες συνθήκες της αγοράς» ύψους [4 - 6,5] δισεκατ. ευρώ και της κυκλικής αποτίμησης ύψους [6,5 - 9] δισεκατ. ευρώ, όπως υπολογίσθηκε από τον εξωτερικό εμπειρογνώμονα αποτίμησης που χρησιμοποίησε στις αρχές του Οκτωβρίου του 2008 (πριν από την πράξη της 3ης Οκτωβρίου 2008).
It underlined that the price was between the ‘current market conditions’ valuation of EUR [4 - 6,5] billion and the ‘through the cycle’ valuation of EUR [6,5 - 9] billion as calculated by its external valuation expert at the beginning of October 2008 (prior to the 3 October 2008 transaction).
Αντίθετα, η ABN AMRO N, με το σταθερό προφίλ της στον τομέα της λιανικής και της εμπορικής τραπεζικής, διέφερε θεμελιωδώς από άλλες τράπεζες.
ABN AMRO N, by contrast, with its stable retail and commercial bank profile, was fundamentally different to other banks.
Στο πλαίσιο αυτό, το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε ότι διόρθωση τιμών κατ’ αναλογία προς τις άλλες τράπεζες δεν είχε νόημα.
Given that context, the Dutch State argued that a price correction by analogy to other banks made no sense.
Το ολλανδικό δημόσιο υπογράμμισε επίσης ότι τα άλλα μέλη της κοινοπραξίας, και ιδίως η RBS, έπρεπε να εγκρίνουν την πράξη και ότι […].
The Dutch State also underlined that the other consortium members, and in particular RBS, had to approve the transaction and that […].
Το ολλανδικό δημόσιο παραπέμπει επίσης στα σημεία 166 και 177 της προκαταρκτικής έκθεσης εμπειρογνωμόνων προς τη γενική συνέλευση των μετόχων της Fortis SA/NV, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2009 στις Βρυξέλλες [79], και ισχυρίζεται ότι τα σημεία αυτά υποστηρίζουν το επιχείρημα του ολλανδικού δημοσίου ότι κατέβαλε εύλογο τίμημα για την FBN, την ABN AMRO N, τη Fortis Insurance και τη Fortis Corporate Insurance στις 3 Οκτωβρίου 2008, το οποίο αποτελεί, επομένως, έγκυρη τιμή αναφοράς για την πώληση του Δεκεμβρίου του 2008.
The Dutch State also refers to points (166) and (177) of the preliminary report of experts to the General Shareholders’ Meeting of Fortis SA/NV on 11 February 2009 in Brussels [79], claiming that those points support the Dutch State’s argument that it paid a fair price for FBN, ABN AMRO N, Fortis Insurance and Fortis Corporate Insurance on 3 October 2008, which constitutes therefore a valid reference price for the sale of December 2008.
Το ολλανδικό δημόσιο εφάρμοσε το Μέτρο Ζ παραιτούμενο από τις απαιτήσεις του έναντι της FBN.
The Dutch State implemented Measure Z by waiving claims it had towards FBN.
Επιπλέον, το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε ότι –εάν η Επιτροπή πρόκειται να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το Μέτρο Ζ συνεπάγεται κρατική ενίσχυση– πρέπει να εφαρμόσει διόρθωση.
Furthermore, the Dutch State claimed that the Commission – if it were to come to the conclusion that Measure Z implied State aid – should apply a correction.
Δεδομένου ότι παρόμοια μέσα άλλων τραπεζών αποτελούσαν αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε σημαντικά μειωμένη τιμή σε σχέση με την ονομαστική αξία τους [80], είναι λογικό η αγοραία αξία των χρεογράφων από τα οποία παραιτήθηκε το ολλανδικό δημόσιο να είναι επίσης κατώτερη της ονομαστικής αξίας τους. Με άλλα λόγια, οι επικρατούσες συνθήκες στην αγορά υποδηλώνουν ότι το ολλανδικό δημόσιο δεν δικαιούνταν ονομαστική αξία, αλλά χαμηλότερη αγοραία αξία.
Since similar instruments of other banks were trading at a substantial discount to par [80], it was logical that the market value of the debt instruments waived by the Dutch State was also below par. In other words, the prevailing market circumstances suggested that the Dutch State was not entitled to par value but to a lower market value.
Το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε ότι, λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε στην αγορά, δικαιούνταν μόνον αγοραία αξία [4,55 - 5,85] δισεκατ. ευρώ (ώστε η ονομαστική αξία των δανείων ύψους 6,5 δισεκατ. ευρώ να διορθωθεί και να μειωθεί κατά [0,65 - 1,95] δισεκατ. ευρώ).
The Dutch State argued that, taking into account the then prevailing market circumstances, it was only entitled to a market value of EUR [4,55 - 5,85] billion (so the par value of the loans of EUR 6,5 billion corrected for a market discount of EUR [0,65 - 1,95] billion).
Παρατηρήσεις του ολλανδικού δημοσίου επί της απόφασης της 5ης Φεβρουαρίου 2010
Comments from the Dutch State on the Decision of 5 February 2010
Γενικά, το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε ότι τα ληφθέντα μέτρα δεν συνιστούν κρατική ενίσχυση, επειδή τα μέτρα:
In general, the Dutch State argued that the measures taken did not constitute State aid because the measures:
δεν ωφέλησαν ούτε την ABN AMRO N ούτε την FΒΝ·
did not benefit ABN AMRO N nor FBN,
ήταν αναγκαία για τον διαχωρισμό της ABN AMRO N και της FBN από τις αντίστοιχες πρώην μητρικές εταιρείες τους και πήγαζαν από συμβατικές υποχρεώσεις του ολλανδικού δημοσίου, ως διαδόχου της Fortis SA/NV στη ΣΜΚ· ή
were necessary to separate ABN AMRO N and FBN from their respective former parent companies and followed from contractual obligations of the Dutch State as successor to Fortis SA/NV in the CSA, or
ήταν οικονομικά εύλογα από την άποψη ενός ιδιώτη επενδυτή.
were economically rational from the viewpoint of a private investor.
Το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε ότι η Επιτροπή πρέπει να εφαρμόσει την αρχή του ιδιώτη επενδυτή στην οικονομία της αγοράς σε κάθε επιμέρους μέτρο το οποίο έλαβε το ολλανδικό δημόσιο.
The Dutch State argued that the Commission should apply the MEIP to every individual measure that the Dutch State had taken.
Ιδίως όσον αφορά τα μέτρα που σχετίζονται με τη συγχώνευση (συγκεκριμένα τα Μέτρα Β4 και Β5), το ολλανδικό δημόσιο υπογράμμισε ότι η συγχώνευση ήταν μια επένδυση με θετική καθαρή παρούσα αξία (στο εξής η «ΚΠΑ») και, επομένως, ήταν συμβατή προς την αρχή του ιδιώτη επενδυτή στην οικονομία της αγοράς.
Particularly concerning the merger-related measures (namely Measures B4 and B5), the Dutch State underlined that the merger was an investment with a positive net present value (‘NPV’) and therefore compatible with the MEIP.
Με άλλα λόγια, το ολλανδικό δημόσιο δεν δέχθηκε την προκαταρκτική εκτίμηση της Επιτροπής, όπως αναπτύσσεται στην αιτιολογική σκέψη 96 της απόφασης της 5ης Φεβρουαρίου 2010, ότι η αρχή του ιδιώτη επενδυτή στην οικονομία της αγοράς δεν εφαρμόζεται στα μέτρα που ακολούθησαν τις ενοποιημένες πράξεις της 3ης Οκτωβρίου 2008, καθώς τα εν λόγω μέτρα εντάσσονται σε μια ευρύτερη πράξη διάσωσης και αναδιάρθρωσης.
In other words, the Dutch State did not accept the Commission’s preliminary position, as developed in recital 96 of the Decision of 5 February 2010, that the MEIP did not apply to the measures following the integrated transactions of 3 October 2008 State, since those measures were part of a larger rescue and restructuring operation.
Το ολλανδικό δημόσιο αναγνώρισε ότι οι κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις σημαίνουν ότι η αρχή του ιδιώτη επενδυτή στην οικονομία της αγοράς δεν εφαρμόζεται όταν πραγματοποιούνται περισσότερες αλληλένδετες εισφορές κεφαλαίου σε σύντομο χρονικό διάστημα.
The Dutch State acknowledged that the State aid rules imply that the MEIP does not apply when several interconnected capital injections are made in a short time period.
Ισχυρίσθηκε, παρ’ όλα αυτά, ότι η ανάλυση αυτή δεν ισχύει για την FBN και την ABN AMRO N, καθώς οι ενοποιημένες πράξεις της 3ης Οκτωβρίου 2008 δεν περιείχαν –κατά την άποψή του– μέτρα κρατικής ενίσχυσης και, επιπλέον, τα επακόλουθα μέτρα δεν συνδέονταν με την αρχική πράξη.3
Nevertheless it argued that this analysis did not hold true for FBN and ABN AMRO N as the integrated transactions of 3 October 2008 – in its view – did not contain State aid measures and, in addition, the follow-up measures were not connected to the initial transaction.
Το ολλανδικό δημόσιο ισχυρίσθηκε ότι η Επιτροπή πρέπει να λάβει υπόψη τις πολύ συγκεκριμένες συνθήκες υπό τις οποίες το ολλανδικό δημόσιο υποχρεώθηκε να αγοράσει την FBN.
The Dutch State argued that the Commission should take into account the very specific circumstances under which the Dutch State was obliged to buy FBN.
Το ολλανδικό δημόσιο επισήμανε επίσης ότι η πώληση της New HBU υπήρξε ιδιαίτερα επαχθής για το ολλανδικό δημόσιο και για την ABN AMRO N και είχε αρνητικό κεφαλαιακό αντίκτυπο 470 εκατ. ευρώ.
The Dutch State also pointed out that the sale of New HBU had been very burdensome for the Dutch State and for ABN AMRO N with a negative capital impact of EUR 470 million.