natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Οι γαλλικές αρχές αμφισβητούν επίσης το ότι οι δυνατότητες αποζημίωσης που παρέχει στους πιστωτές η θεμελίωση της ευθύνης θα μπορούσαν να εξομοιωθούν με κάποια μορφή εγγύησης.
The French authorities also further deny that any possibility of compensation of creditors that may be opened up if the State is held liable can be considered equivalent to a guarantee.
Αντιθέτως, η Επιτροπή θεωρεί ότι η θεμελίωση της ευθύνης του κράτους (υποκειμενικής ή αντικειμενικής) κατά την εφαρμογή της διαδικασίας είσπραξης των οφειλών των δημόσιων οργανισμών που διέπονται από το νόμο της 16ης Ιουλίου 1980 ισοδυναμεί με μηχανισμό εγγυήσεων για τους σκοπούς του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διότι εξασφαλίζει στους πιστωτές την εξόφληση της απαίτησής τους, υποχρεώνοντας το κράτος να εξοφλήσει την οφειλή σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής του δημόσιου οργανισμού IFP.16ς 25,2 εκατ. ευρώ).
The Commission takes the view, however, that, in the procedure for the recovery of the debts of the public bodies referred to in the Law of 16 July 1980, the liability of the State, with or without fault, is indeed equivalent to a guarantee mechanism for purposes of European Union law, because it ensures creditors that if IFP should default the State will be required to meet their claims.
Επιπλέον, η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (εφεξής «ΕΔΑΔ») στην υπόθεση Société de gestion du port de Campoloro et Société fermière de Campoloro κατά Γαλλίας [93] (εφεξής «υπόθεση Campoloro») τείνει να αναγνωρίσει την ύπαρξη αυτόματης εγγύησης.
The judgment of the European Court of Human Rights (‘ECHR’) in Société de gestion du port de Campoloro et Société fermière de Campoloro v France [93] (the Campoloro case) also points to the existence of an automatic guarantee.
Τέλος, όπως αποδεικνύεται στις αιτιολογικές σκέψεις 181 έως 184 της απόφασης C 56/2007, στην οποία παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, η Επιτροπή θεωρεί ότι η πρόταση των γαλλικών αρχών να διευκρινίσουν το διάταγμα εφαρμογής του νόμου του 1980 είναι ανεπαρκής για να αποκλειστεί το ενδεχόμενο αποδέσμευσης των πόρων με εισφορά δημόσιων πόρων.
Finally, as shown in recitals 181 to 184 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the Commission considers that the French authorities’ proposal for a clarification of the Decree implementing the Law of 1980 is not sufficient to prevent an increase in resources from being achieved by an injection of public funds.
Οι γαλλικές αρχές πρότειναν την ακόλουθη τροποποίηση του διατάγματος εφαρμογής του νόμου του 1980: «Όταν η όχληση δεν αποφέρει αποτέλεσμα μέχρι τη λήξη των εν λόγω προθεσμιών, ο εκπρόσωπος του κράτους ή η αρμόδια εποπτεύουσα αρχή προβαίνει στην εγγραφή της δαπάνης στον προϋπολογισμό του οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης ή του υπερήμερου δημόσιου οργανισμού. Αποδεσμεύει, εάν χρειαστεί, τους απαραίτητους πόρους στον προϋπολογισμού του οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης ή του δημόσιου οργανισμού είτε μειώνοντας τις πιστώσεις που έχουν διατεθεί σε άλλες δαπάνες και δεν έχουν αναλωθεί είτε αυξάνοντας τους πόρους» (επισήμανση της σύνταξης).
The French authorities propose to amend the Decree implementing the Law of 1980 as follows (the amendment is shown in italic): ‘If the notice given has had no effect by the time these deadlines expire, the representative of the State or the authority responsible for supervision shall enter the expenditure in the budget of the defaulting authority or publicly owned establishment. The representative of the State or the authority responsible for supervision shall, as appropriate, release the necessary resources from the budget of the defaulting authority or establishment either by reducing the appropriations allocated to other expenditures and still available or by increasing resources’.
Εντούτοις η Επιτροπή δηλώνει, όπως και στην αιτιολογική σκέψη 67 της απόφασης για την κίνηση διαδικασίας, ότι τα νομοθετικά κείμενα, ούτε στην υφιστάμενη έκδοση ούτε στην τροποποιημένη έκδοση βάσει της πρότασης των γαλλικών αρχών, δεν αποκλείουν τη δυνατότητα αποδέσμευσης των πόρων με αύξηση των πόρων που καθίστανται εκ των προτέρων εφικτή είτε με επιχορήγηση είτε με εισφορά δημόσιων πόρων.
However, as the Commission pointed out in recital 67 of the opening decision, neither in its present wording nor in the amended wording proposed by the French authorities does the legislation prevent an increase in resources from being made possible by a subsidy or injection of public funds.
Για τους λόγους που έχουν ήδη παρατεθεί στις αιτιολογικές σκέψεις 204 έως 211 της προαναφερθείσας απόφασης C 56/2007, στις οποίες παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, η Επιτροπή θεωρεί ότι η διευθέτηση της υπόθεσης Campoloro από το ΕΔΑΔ αποδεικνύει ότι η ανάληψη της ευθύνης από το γαλλικό κράτος σε αυτή την υπόθεση, λειτουργεί ως έμμεση εγγύηση για το παθητικό των δημόσιων αρχών και δεν συνδέεται με κανέναν όρο ζημίας.
For the reasons already set out in recitals 204 to 211 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the Commission also considers that the EHCR’s judgment in the Campoloro case demonstrates that, in this instance, the liability accepted by the French State operates as an implied guarantee of the public authorities’ liabilities and is not linked to any condition relating to injury.
Η Επιτροπή επισημαίνει ειδικότερα ότι το ΕΔΑΔ απέρριψε τα επιχειρήματα των γαλλικών αρχών που επιχειρούσαν να θεμελιώσουν την επιχειρηματολογία τους [94], αφενός, στην έλλειψη γενεσιουργού αιτίας καταλογιστέας στο κράτος και, αφετέρου, στην απουσία εγγύησης του κράτους προς τις δημόσιες αρχές με νομική προσωπικότητα, υιοθετώντας τα επιχειρήματα των εναγόντων [95].
The Commission notes more specifically that the ECHR rejected the arguments of the French authorities which attempted to base their case [94] on the absence of, firstly, an operative event imputable to the State and, secondly, a guarantee on the part of the State to public authorities possessing legal personality, and accepted the contrary arguments of the applicants [95].
Η Επιτροπή επισημαίνει ότι το ΕΔΑΔ διαπίστωσε τελικά παραβίαση του άρθρου 6 παράγραφος 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (εφεξής η «Σύμβαση») ιδίως με το επιχείρημα ότι: «Πρέπει οι αποφάσεις αυτές να είναι εκτελεστές και το Δικαστήριο επισημαίνει ότι μια κρατική αρχή δεν μπορεί να επικαλεστεί έλλειψη πόρων για να μην εξοφλήσει οφειλή επικυρωμένη με δικαστική απόφαση […]».
The ECHR found that there had been a breach of Article 6-1 of the European Convention on Human Rights (‘the Convention’), and added that the judgments had to be implemented and that a State authority could not use lack of resources as a pretext for not honouring a debt based on a judicial decision.
Επιπλέον, το ΕΔΑΔ διαπίστωσε παράβαση του άρθρου 1 του πρωτοκόλλου 1 της Σύμβασης, διότι οι ενάγοντες επλήγησαν από παρέμβαση στο δικαίωμα ιδιοκτησίας τους λόγω ειδικής και υπέρμετρης επιβάρυνσης εξαιτίας της μη καταβολής των ποσών που τους οφείλονταν [96].
The ECHR also found that there had been a breach of Article 1 of Protocol No 1 to the Convention, the applicants having suffered interference with their property rights on account of a huge and special burden due to the non-payment of the sums which they should have received [96].
Με βάση τα ανωτέρω, το ΕΔΑΔ καταλόγισε στο κράτος το σύνολο των οφειλών των οφειλετών οργανισμών αυτοδιοίκησης [97].
In the light of the above, the ECHR charged the whole of the debtor communes’ debt to the State [97].
Η Επιτροπή θεωρεί ότι από την ανωτέρω νομολογία προκύπτουν τρία σημαντικά στοιχεία:
The Commission considers that this judgment has three important implications:
με την επιφύλαξη ότι οι ενάγοντες επιτυγχάνουν την έκδοση δικαστικής απόφασης που να αναγνωρίζει την απαίτησή τους, η ευθύνη του κράτους λειτουργεί ως έμμεση εγγύηση [98] εφόσον, αφενός, το γαλλικό κράτος καταδικάστηκε να καταβάλει το σύνολο της οφειλής του δημόσιου οργανισμού [99] και, αφετέρου, δεν έγινε κανένας διαχωρισμός ανάμεσα στο ποσό που θα μπορούσε να αποδοθεί στην κατάσταση αφερεγγυότητας του οφειλέτη δημόσιου οργανισμού αυτοδιοίκησης και σε ενδεχόμενες ελλείψεις που καταλογίζονται στο κράτος (το ΕΔΑΔ δεν αναζήτησε σε καμία στιγμή γενεσιουργό αιτία καταλογιστέα στο κράτος και εξέτασε αποκλειστικά την κατάσταση αφερεγγυότητας του οφειλέτη)·
Subject to the applicants obtaining a court judgment recognising their claim, the liability of the State functions as an implied guarantee [98], in so far as the French State is required to pay the whole of the debt of the public body [99] and no distinction is made between debt conceivably due to the public authority’s insolvency and possible defaults imputable to the State (the ECHR did not at any time seek to identify an act or omission imputable to the State, and looked no further than the debtor’s insolvent status).
η ευθύνη αυτή καλύπτει τις οφειλές των δημόσιων αρχών που διαθέτουν νομική προσωπικότητα.
This liability covers the debts of public authorities possessed, however, of legal personality.
Η γαλλική κυβέρνηση επικαλέστηκε ρητά την ύπαρξη νομικής προσωπικότητας και ίδιων περιουσιακών στοιχείων για να αντιταχθεί στην στοιχειοθέτηση της ευθύνης του γαλλικού κράτους, όμως το επιχείρημα αυτό απορρίφθηκε από το ΕΔΑΔ·
The existence of legal personality and of assets specific to the authority was expressly invoked by the French Government in its opposition to holding the French State liable, but this argument was rejected by the ECHR.
το πεδίο εφαρμογής της εγγύησης του κράτους εκτείνεται στις δημόσιες αρχές που την υλοποιούν.
The scope of the State guarantee extends to include public authorities dependent on the State.
Η εγγύηση συνδέεται, συνεπώς, στενά με το καθεστώς προσώπου δημοσίου δικαίου του οφειλέτη.
The guarantee is therefore intrinsically connected with the debtor’s public-law legal form.
Εξάλλου, η Επιτροπή διαπιστώνει ότι η λύση που επέλεξε το ΕΔΑΔ στην προαναφερθείσα υπόθεση Campoloro δεν είναι μεμονωμένη, αλλά εντάσσεται σε μια πάγια τάση της νομολογίας, ιδίως στις αποφάσεις Artico κατά Ιταλίας [100] και Bourdov κατά Ρωσίας [101].
Moreover, the Commission notes that the solution adopted by the ECHR in the Campoloro case is not an isolated one and stems from a well established line of case-law, notably in the judgments in the cases Artico v Italy [100] and Bourdov v Russia [101].
Για λόγους που αναλύθηκαν ήδη στις αιτιολογικές σκέψεις 212 έως 220 της απόφασης C 56/2007, στις οποίες παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, η Επιτροπή κρίνει ότι οι παρατηρήσεις που διατύπωσαν οι γαλλικές αρχές δεν μπορούν να ακυρώσουν αυτά τα αποδεικτικά στοιχεία.
For the reasons already set out in recitals 212 to 220 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the Commission considers that the observations made by the French authorities are not of a nature to invalidate this reasoning.
Με βάση τα ανωτέρω, όπως και το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε στην υπόθεση των ταχυδρομικών υπηρεσιών στην αιτιολογική σκέψη 222 της απόφασης C 56/2007 και στην απόφαση για την κίνηση διαδικασίας, η Επιτροπή συνάγει ότι, κατά το παρόν στάδιο εξελίξεως του γαλλικού δικαίου, ένας πιστωτής του δημόσιου οργανισμού IFP, η απαίτηση του οποίου δεν ικανοποιείται με τη χρήση των διαδικασιών που όρισε ο νόμος της 16ης Ιουλίου 1980, μπορεί να εισπράξει το συνολικό ποσό της μη ικανοποιηθείσας απαίτησής του επικαλούμενος την έσχατη ευθύνη του κράτους, σε αντίθεση με τα ισχύοντα κατά τη διαδικασία εκκαθάρισης κοινού δικαίου, κατά την οποία η ικανοποίηση του πιστωτή περιορίζεται με βάση την αξία των διαθέσιμων στοιχείων ενεργητικού.
As it argued in the postal case, in recital 222 of decision C 56/2007, and in the opening decision, the Commission concludes that, as French law currently stands, a creditor of IFP who has not obtained the payment of his claim by recourse to the procedures introduced by the Law of 16 July 1980 may receive all of the sums corresponding to the unmet claim by invoking the State’s last-resort liability. This is the opposite of what happens within the framework of winding-up proceedings under ordinary law, where the reimbursement of the creditor is limited by the value of the available assets.
Με βάση τα ανωτέρω, η ευθύνη του κράτους αντιμετωπίζεται ως εγγύηση, δεν υπόκειται σε κανένα περιορισμό από κανένα κείμενο της γαλλικής νομοθεσίας και είναι εγγενώς συνδεδεμένη με το καθεστώς νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου του οφειλέτη οργανισμού.
In consequence of the above, the Commission considers that the State’s liability is treated as a guarantee, it is not the subject of any limitation by French legislation, and is intrinsically linked to the public-law legal form possessed by the debtor body.
Εξάλλου, για τους λόγους που παρατέθηκαν στις αιτιολογικές σκέψεις 223 έως 226 της απόφασης C 56/2007, στις οποίες παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, η Επιτροπή λαμβάνει υπόψη τη γαλλική πρόταση να προστεθεί ρήτρα σε όλες τις συμβάσεις του δημόσιου οργανισμού IFP που συνεπάγονται μια απαίτηση, προκειμένου να περιοριστεί ο κίνδυνος θεμελίωσης της αντικειμενικής ευθύνης του κράτους που βασίζεται αποκλειστικά στην αφερεγγυότητα του δημόσιου οργανισμού IFP.
Furthermore, for the reasons already set out in recitals 223 to 226 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the Commission takes note of the French proposal to include a clause in all IFP contracts involving claims so as to limit any risk of triggering the State’s strict liability based on IFP’s insolvency alone.
Θεωρεί, ωστόσο, ότι ένα παρόμοιο νομικό πλαίσιο θα εξακολουθούσε να είναι επισφαλές και θα υπήρχαν αμφιβολίες ως προς τη μονιμότητά του, εφόσον η εξαίρεση λόγω αναληφθέντος κινδύνου είναι ένας κανόνας που καθιερώθηκε από τη νομολογία η οποία θα μπορούσε να εξελιχθεί ανά πάσα στιγμή.
It considers that such a legal framework would remain fragile and that there are doubts about its durability, because the plea of accepted risk is a rule established by case-law, which could always evolve.
Η Επιτροπή θεωρεί, ωστόσο, ότι η πρόταση αυτή είναι, από μόνη της, ανεπαρκής ή ότι δεν καλύπτει όλες τις υποθέσεις: δεν αποκλείει το ενδεχόμενο η εγγύηση του κράτους να αφορά κάθε τύπο ευθύνης (ιδίως την εξωσυμβατική ευθύνη και την ποινική ευθύνη).
The Commission considers, however, that such a proposal is inherently inadequate as it does not cover all eventualities: it would not mean that the State guarantee could never come into play for any type of liability (in particular non-contractual liability and criminal liability).
Εξάλλου, είναι αδύνατο να προβλεφθεί σε σύμβαση ότι το κράτος δεν δεσμεύεται για τις οφειλές του δημόσιου οργανισμού IFP έναντι των πιστωτών του, κατά το μέτρο που ο IFP μπορεί, παραδείγματος χάρη, να καταστεί οφειλέτης έναντι ενός τρίτου με διαφορετικούς νομικούς μηχανισμούς, ιδίως σε περίπτωση συγχώνευσης με μια άλλη οντότητα [102] που θα αποκτούσε τις απαιτήσεις τρίτων οι οποίες σε ένα πρώτο στάδιο δεν θα μπορούσαν να προσδιοριστούν.
Moreover, it is impossible to make it contractually clear to its debtors that the State will not be liable for IFP’s debts, as IFP may find itself indebted towards a third party through a variety of judicial mechanisms, in particular if it were to absorb another entity holding claims by initially unidentifiable third parties [102].
Εν τέλει, όσον αφορά τις ατομικές απαιτήσεις τρίτων, η Επιτροπή θεωρεί ότι μόνο μια πράξη γενικής ισχύος που θα όριζε ότι το κράτος δεν είναι εγγυητής του δημόσιου οργανισμού IFP και η οποία θα εφαρμοζόταν σε κάθε κατάσταση και έναντι όλων, θα μπορούσε να «καταργήσει» την απεριόριστη εγγύηση.
Ultimately, as regards the individual claims held by third parties, the Commission considers that only a text of general scope applicable in any situation and to any type of third party, indicating that the State is not the guarantor of IFP, would be enough to eliminate the unlimited guarantee.
Επιπλέον, σε περίπτωση που οι προτάσεις των γαλλικών αρχών απέκλειαν κάθε δυνατότητα ενός πιστωτή του δημόσιου οργανισμού IFP να θεμελιώσει την ευθύνη του κράτους για να εξασφαλίσει την εξόφληση της απαίτησής του (υπόθεση η οποία, σύμφωνα με την Επιτροπή, δεν έχει επαληθευθεί), οι προτάσεις αυτές δεν επιτρέπουν να προσδιοριστεί με σαφήνεια τι θα συνέβαινε σε περίπτωση αφερεγγυότητας [103] του δημόσιου οργανισμού IFP.
In addition, even if the French proposals were to make it quite impossible for a creditor of IFP to hold the State liable for paying its claim (something which in the Commission’s view has not been shown), such proposals would not enable it to be clearly established what would happen in the event of IFP becoming insolvent [103].
Τέταρτον, ακόμη και αν δεν ικανοποιούνταν, ο πιστωτής ενός δημόσιου οργανισμού θα μπορούσε να επιτύχει την παραγωγή έννομων αποτελεσμάτων λόγω της εύλογης πλάνης του, όταν αποφάσισε να χορηγήσει πίστωση, ότι αυτή θα εξοφλούταν σε κάθε περίπτωση.
Fourthly, even if he were to fail obtain satisfaction, the creditor of a publicly owned establishment could invoke legal effects arising from a legitimate mistake he made at the time the claim arose, when he believed that the claim would always be honoured.
Για τους λόγος που παρατέθηκαν ήδη στις αιτιολογικές σκέψεις 227, 228 (εδάφια 1 έως 3) και 229 της προαναφερθείσας απόφασης C 56/2007, στις οποίες παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, η Επιτροπή θεωρεί ότι η θεωρία του ευλογοφανούς [104] επιτρέπει να επιβεβαιωθεί ότι οι πιστωτές του δημόσιου οργανισμού IFP θα μπορούσαν εύλογα να σχηματίσουν την πεποίθηση, με βάση ένα σύνολο συγκλινόντων δεικτών, ότι η εγγύηση αυτή υπάρχει παρόλα αυτά (ακόμη και αν υποτεθεί, quod non, ότι το καθεστώς του δημόσιου οργανισμού IFP ως EPIC δεν μπορεί να του προσδώσει, κατά το νόμο, απεριόριστη εγγύηση του γαλλικού κράτους).
For the reasons already set out in recitals 227, 228 (first to third indents) and 229 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the Commission believes that the theory of appearance [104] provides confirmation that the creditors of IFP would be justified in believing, on the basis of a body of consistent evidence, that such a guarantee does indeed exist (even assuming, quod non, that the fact that IFP has the legal form of an EPIC is not of a nature to confer on it, in law, an unlimited guarantee given by the French State).
Οι βασικές συναφείς ενδείξεις σε σχέση με τη θεωρία του ευλογοφανούς απορρέουν, αφενός, από το γεγονός ότι διάφορες πράξεις (νόμος του 1980 και τα μέτρα εφαρμογής του) ή επίσημα κείμενα (δημοσιονομικά έγγραφα) επιτρέπουν στον πιστωτή να πιστεύει ότι το κράτος θα αναλαμβάνει τις οφειλές των EPIC σε περίπτωση ανεπάρκειας ρευστότητας ή ότι θα θεμελιωθεί η ευθύνη του κράτους και, αφετέρου, ότι η έλλειψη διασαφήνισης της νομοθεσίας μετά την έκβαση της υπόθεσης Campoloro και οι πρώτες διαδικασίες που κίνησε η Επιτροπή σχετικά με το καθεστώς των EPIC τροφοδοτεί επίσης την εμπιστοσύνη των πιστωτών στην ύπαρξη ενός μηχανισμού εγγυήσεων και, τέλος, το γεγονός ότι η απουσία σαφούς αναφοράς των αποτελεσμάτων μιας κατάστασης παύσης πληρωμών ενός EPIC συνηγορεί επίσης προς αυτή την κατεύθυνση.
The main relevant indices in relation to the theory of appearance derive firstly from the fact that a variety of legislative instruments (Law of 16 July 1980 and the measures implementing it) or official (budgetary) documents lead the creditor to believe that the State would take over EPICs’ debts in the event of their having a shortage of funds or that it would assume liability for those debts; secondly from the fact that the lack of clarification by the French authorities of the legal situation following the Campoloro case and of the initial proceedings undertaken by the Commission on the legal form of EPICs also increases creditors’ confidence that such a guarantee does in fact exist; and finally from the fact that the lack of any clear indication as to the effects of a situation in which an EPIC is in default also militates in favour of this view.
Στην προκειμένη περίπτωση, η Επιτροπή οφείλει να προσθέσει ότι, πριν την 7η Ιουλίου 2006, οι δυνητικοί πιστωτές του δημόσιου οργανισμού IFP είχαν συμβατική σχέση με ένα επαγγελματικό ίδρυμα κατά την έννοια του νόμου αριθ. 43/612 της 17ης Νοεμβρίου 1943 για τη διαχείριση των επαγγελματικών συμφερόντων, νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου για το οποίο δεν είχαν κανένα λόγο να σκεφθούν ότι θα μπορούσε να καλύπτεται από οποιαδήποτε εγγύηση του κράτους.
In the present case, the Commission wishes to add that prior to 7 July 2006, any creditors of the publicly owned establishment IFP were in a contractual relationship with a trade body within the meaning of Law No 43-612 of 17 November 1943 on the management of trade interests, a body which was a legal person governed by private law, and which they had no reason to think could be covered by a State guarantee of any kind.
Ως εκ τούτου, η εφαρμογή της θεωρίας του ευλογοφανούς μπορεί να είναι συναφής μόνο όσον αφορά τις απαιτήσεις που δημιουργήθηκαν μετά την μεταβολή του καθεστώτος του δημόσιου οργανισμού IFP.
Consequently, the theory of appearance can in any event be applied only with regard to claims arising after the change of status of the publicly owned establishment IFP.
Σύμφωνα με τα συμπεράσματα του εμπειρογνώμονά της στην υπόθεση των ταχυδρομικών υπηρεσιών, η Επιτροπή κρίνει ότι, όσον αφορά τις απαιτήσεις που δημιουργήθηκαν μετά την 7η Ιουλίου 2006, ακόμα και αν, με την παραδοχή που υποστηρίζουν οι γαλλικές αρχές, θα ήταν σφάλμα του πιστωτή να θεωρεί ότι το κράτος είναι υποχρεωμένο να εγγυηθεί τις οφειλές των δημόσιων οργανισμών και ιδίως του IFP, το σφάλμα του θα ήταν δικαιολογημένο με βάση τα προαναφερθέντα στοιχεία και θα μπορούσε να έχει νόμιμο αποτέλεσμα.
Following the conclusions of its expert in the postal case, the Commission has arrived at the view that, as regards claims arising after 7 July 2006, even if, in the scenario championed by the French authorities, it was in error that a creditor came to consider that the State was required to guarantee the debts of publicly owned establishments and of IFP in particular, his error would be legitimate given the above-mentioned factors, and the law could impart effects to it.
Εάν, κατ' εξαίρεση, ο πιστωτής δεν κατόρθωνε να ικανοποιηθεί η απαίτησή του, θα είχε παρόλα αυτά τη διαβεβαίωση ότι σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε αυτή να διαγραφεί.
If, exceptionally, the creditor did not succeed in obtaining the payment of his claim, he could nevertheless rest assured that there was no likelihood of the claim being cancelled.
Εγγύηση για τη συνέχιση της ύπαρξης του δημόσιου οργανισμού IFP ή/και των υποχρεώσεών του
Guarantee of the continued existence of IFP and/or of its obligations
Για τους λόγους που έχουν ήδη παρατεθεί στις αιτιολογικές σκέψεις 230 έως 250 της προαναφερθείσας υπόθεσης C 56/2007, στις οποίες παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών, η Επιτροπή θεωρεί ότι ακόμη και αν, εντός εύλογης προθεσμίας και μετά την εφαρμογή των διαδικασιών που περιγράφονται προηγουμένως, ο πιστωτής ενός EPIC δεν κατόρθωνε να εξασφαλίσει την ικανοποίηση της απαίτησής του, διατηρεί τη βεβαιότητα ότι αυτή δεν θα διαγραφεί, σε αντίθεση με την κατάσταση στην οποία περιέρχεται ο πιστωτής μιας υπό εκκαθάριση επιχείρησης ιδιωτικού δικαίου, ο οποίος δεν έχει καμία διαβεβαίωση ότι θα ικανοποιηθεί η απαίτησή του.
For the reasons already set out in recitals 230 to 250 of decision C 56/2007, to which it refers mutatis mutandis, the Commission considers that even if, within a reasonable period and after the use of the procedures described in the previous section, the creditor of an EPIC does not succeed in obtaining the payment of his claim, he will be secure in the knowledge that the claim will not be cancelled, in contrast to the situation of a creditor of a company constituted under private law in liquidation, who has no guarantee that his claim will have to be met.