natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Λαμβανομένων υπόψη των μέσων τιμών εισαγωγής των ζώων αυτών (σύμφωνα με τα τελωνεία: 1,50 EUR/kg ζώντος ζώου, ήτοι το αντίστοιχο των 2,5 EUR ανά κιλό καθαρού βάρους), η εισφορά υπέρ του FNE που επιβλήθηκε επί των ζώων αυτών πρέπει να ήταν της τάξεως του ενός χιλιοστού της αξίας του ζώου.
Based on the average import prices for these animals (EUR 1,50/kg of live animal, i.e. equivalent to EUR 2,5/kg net according to customs office figures), the FNE levy on these animals must have been approximately a thousandth of the value of the animal.
Σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές, οι εισπραχθείσες προαιρετικές εισφορές που κατέστησαν υποχρεωτικές ήταν αφενός ελάχιστες, διότι η μη πληρωμή για τα εισαγόμενα ζώα ήταν συχνή και στη συνέχεια έγινε συστηματική και, αφετέρου, το ποσό της εν λόγω προαιρετικής εισφοράς που κατέστη υποχρεωτική, αναφερόμενο στην αξία των ζώων, ήταν τόσο χαμηλό που δεν μπορούσε να προκαλέσει στρέβλωση του ανταγωνισμού.
The French authorities state that, firstly, the compulsory voluntary levies collected have been minimal, as non-payment for imported animals was common and later became systematic, and secondly, the amount of the compulsory voluntary levy in question was so low in relation to the value of the animals that it could not have distorted competition.
Στην επιστολή τους με ημερομηνία 24 Μαΐου 2011 οι γαλλικές αρχές έδωσαν παραδείγματα εντύπων υπολογισμού των εισφορών και δηλώσεων επιχειρήσεων τα οποία αποδείκνυαν ότι η πρακτική επιστροφής μπορούσε να εφαρμοστεί σε ορισμένες περιπτώσεις, χωρίς ωστόσο να είναι υποχρεωτική.
In their letter of 24 May 2011, France provided printed copies of the levy calculations and company statements showing that refunds might have been made in certain cases, but that this practice was not compulsory.
Με επιστολή της 13ης Σεπτεμβρίου 2005 και της 24ης Μαΐου 2011, οι γαλλικές αρχές επιβεβαίωσαν ότι από το 2003, η εισφορά υπέρ του FNE αφορούσε μόνο τα ζώα που εκτρέφονταν και σφάζονταν στη Γαλλία [20].
By the letters of 13 September 2005 and 24 May 2011, the French authorities confirmed that, from 2003, the FNE levy was only imposed on animals reared and slaughtered in France [20].
ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΡΕΑΤΩΝ ΠΟΥ ΑΠΟΣΤΕΛΛΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΑΛΛΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΛΗ
LEVIES ON ANIMALS AND MEAT DISPATCHED TO OTHER MEMBER STATES
Σχετικά με την εισφορά που βαρύνει τα κρέατα που αποστέλλονται προς άλλα κράτη μέλη, η Επιτροπή είχε επικαλεστεί κίνδυνο διακρίσεων συνδεόμενο με την εφαρμογή ενός συστήματος εισφοράς το οποίο δεν θα λάμβανε υπόψη την αποστολή εκτός της εθνικής επικράτειας ορισμένων προϊόντων που υπόκεινται σε εισφορά και είχε εκφράσει φόβους ότι ένα τέτοιο μέτρο ευνοεί την εγχώρια παραγωγή που διατίθεται στο εμπόριο στη Γαλλία.
Concerning the levy imposed on meat dispatched to other Member States, the Commission referred to the risk of discrimination in a levy system that did not take into account the dispatch outside the national territory of certain products subject to levy and fears that such a measure favours national production marketed in France.
Όπως αναφέρεται στις αιτιολογικές σκέψεις 16 και ακόλουθες, τα κρέατα που αποστέλλονται προς άλλα κράτη μέλη υπόκειντο σε προαιρετική εισφορά που κατέστη υποχρεωτική, της τάξεως των 0,0126 EUR/kg και μετά τη σύναψη της διεπαγγελματικής συμφωνίας της 12ης Ιουνίου 2001, σε προαιρετική εισφορά που κατέστη υποχρεωτική, της τάξεως των 0,024 EUR/kg.
As set out in recitals 16 et seq., meat dispatched to other Member States was subject to a compulsory voluntary levy of EUR 0,0126/kg and, under the inter-branch agreement of 12 June 2001, a compulsory voluntary levy of EUR 0,024/kg.
Επιπλέον, η ανωτέρω συμφωνία προβλέπει την εφαρμογή συστήματος επιστροφής της τάξεως των 0,010 EUR/kg.
Moreover, under that agreement a refund of EUR 0,010/kg was provided for.
Όσον αφορά τις προαιρετικές εισφορές που κατέστησαν υποχρεωτικές και οι οποίες βαρύνουν τα ζώα που αποστέλλονται προς άλλα κράτη μέλη, στην επιστολή τους με ημερομηνία 24 Μαΐου 2011, οι γαλλικές αρχές έδωσαν επεξηγήσεις ώστε να καταδείξουν ότι οι εν λόγω προαιρετικές εισφορές που κατέστησαν υποχρεωτικές ήταν ανάλογες με τα οφέλη που αποκομίζονται από τις δράσεις που χρηματοδοτούνται από τέτοιες εισφορές.
In relation to the compulsory voluntary levies imposed on animals dispatched to other Member States, in their letter of 24 May 2011 the French authorities provided explanations to show that these levies were proportional to the advantages accrued from the measures funded by the levies.
Οι γαλλικές αρχές εξήγησαν ότι οι αποστολές ζώντων ζώων αφορούσαν τα βοοειδή προς πάχυνση.
The French authorities explained that the live animals dispatched were bovine store cattle.
Όπως αναφέρεται στις αιτιολογικές σκέψεις 17 και ακόλουθες, τα ζώα αυτά υπόκειντο σε προαιρετική εισφορά που κατέστη υποχρεωτική, η οποία υπολογιζόταν ανά κεφάλι και όχι ανά χιλιόγραμμο κρέατος.
As set out in recitals 17 et seq., these animals were subject to the compulsory voluntary levy which was calculated per head and not per kilogram of meat.
Οι γαλλικές αρχές διαβίβασαν έναν υπολογισμό με τον οποίο μπορεί να εκτιμηθεί η αντιστοιχία μεταξύ του βάρους ανά κεφάλι και ανά χιλιόγραμμο.
The French authorities then provided a calculation allowing the evaluation of equivalence between weight per head and per kilogram.
Πράγματι, η διεπαγγελματική συμφωνία της 25ης Ιουλίου 1995 ανέφερε ότι η προαιρετική εισφορά που κατέστη υποχρεωτική και αφορούσε τη σφαγή ανερχόταν σε 0,084 FRF/kg σφαγίου και ότι η προαιρετική εισφορά που κατέστη υποχρεωτική και αφορούσε την αποστολή ζώντων ζώων ανερχόταν σε 7 FRF ανά κεφάλι χονδρού βοοειδούς (άρθρο 4).25 με τα οφέλη που αποκομίζονται από τις δράσεις που χρηματοδοτούνται από τέτοιες εισφορές.
Under the inter-branch agreement of 25 July 1995 the compulsory voluntary levy for slaughter was FRF 0,084/kg of carcase, and the compulsory voluntary levy for the dispatch of live animals was FRF 7 per head of adult bovine animal (Article 4).
Ωστόσο, ένα μοσχάρι προς πάχυνση ζυγίζει ζωντανό 250 έως 280 kg, τα οποία μετατρέπονται σε μέσο βάρος κρέατος (αναλογία 65 %) 163 kg.
However, one live store animal weighs approximately 250 to 280 kg, which amounts to an average weight in meat (ratio of 65 %) of 163 kg.
Ως εκ τούτου, η εισφορά των 7 FRF ανά κεφάλι ισοδυναμούσε σε εισφορά 0,042 FRF/kg, η οποία συγκριτικά ανέρχεται στο ήμισυ της εισφοράς επί των κρεάτων.
Therefore, the levy of FRF 7 per head was equivalent to a levy of FRF 0,042/kg, comparable to half of the levy imposed on meat.
Η διεπαγγελματική συμφωνία της 12ης Ιουνίου 2001 είχε παρατείνει αυτή τη διάταξη τηρώντας την ίδια αντιστοιχία. Τα ποσά (σε ευρώ) ήταν τα ακόλουθα:
The inter-branch agreement of 12 June 2001 had maintained this system of equivalence.
μια προαιρετική εισφορά που κατέστη υποχρεωτική για τη σφαγή της τάξεως των 0,024 EUR/kg σφαγίου (άρθρο 2) και μία προαιρετική εισφορά που κατέστη υποχρεωτική για την αποστολή ζώντων ζώων της τάξεως του 1,7 EUR/κεφάλι χονδρού βοοειδούς (άρθρο 4).
The amounts (in euro) were as follows: compulsory voluntary levy at slaughter of EUR 0,024/kg of carcase (Article 2) and a compulsory voluntary levy at dispatch of live animals of EUR 1,7/head of adult bovine animal (Article 4).
Η εισφορά του 1,7 EUR/κεφάλι χονδρού βοοειδούς ισοδυναμούσε σε εισφορά 0,0104 EUR/kg, η οποία συγκριτικά ανέρχεται στο ήμισυ της εισφοράς επί των κρεάτων.
Therefore, the levy of EUR 1,7/head of adult bovine animal was equivalent to a levy of EUR 0,0104/kg, comparable to half of the meat levy.
Οι γαλλικές αρχές εκτιμούν ότι το σύνολο των εσόδων (38136670 ευρώ) από την προαιρετική εισφορά που κατέστη υποχρεωτική για τα προϊόντα που αποστέλλονται προς άλλα κράτη μέλη (ζώντα ζώα και κρέατα) αντιστοιχούσε στο 15 % του συνολικού ποσού των εσόδων από όλες τις προαιρετικές εισφορές που κατέστησαν υποχρεωτικές και εισπράχθηκαν από την Interbev μεταξύ 1995 και 2004 (ήτοι 252855282 ευρώ).
The French authorities consider that the total revenue (EUR 38136670) generated by the compulsory voluntary levy on products dispatched to other Member States (live animals and meat) represented 15 % of the total amount of the revenue generated by all the compulsory voluntary levies collected by Interbev between 1995 and 2004 i.e. (EUR 252855282).
Υιοθετώντας μια συνολική προσέγγιση για τα έτη 1995-2004, οι γαλλικές αρχές εκτιμούν ότι τα εν λόγω έσοδα καθορίστηκαν πράγματι σε αναλογία με τις δράσεις από τις οποίες θα μπορούσαν να επωφεληθούν τα προϊόντα που αποστέλλονται προς άλλα κράτη μέλη.
Based on an overview of the period from 1995 to 2004, the French authorities believe that the amount of revenue generated was proportionate to the advantage accrued to products dispatched to other Member States as a result of the measures undertaken.
Επιπλέον, οι γαλλικές αρχές σημειώνουν ότι τα ζώα και τα κρέατα που απεστάλησαν εκτός Γαλλίας επωφελήθηκαν αφενός από δράσεις που διεξήχθησαν εκτός της εθνικής επικράτειας, και οι οποίες αντιστοιχούν σε 21490848 ευρώ, και αφετέρου από δράσεις χρήσιμες για το σύνολο των ζώων και προϊόντων ανεξάρτητα από τον προορισμό τους.
Furthermore, the French authorities indicate that the animals and meat dispatched outside of France benefited from the measures undertaken outside the national territory, representing EUR 21490848, as well as the measures of use to all animals and products irrespective of their intended use.
Οι γαλλικές αρχές εκτιμούν ότι, επί του συνολικού ποσού των δράσεων που είναι χρήσιμες για το σύνολο των ζώων και των προϊόντων, το οποίο ανέρχεται σε 91231075 ευρώ, είναι βάσιμο να εκτιμηθεί ότι μόνο 28280000 ευρώ διατέθηκα διατέθηκαν για τη χρηματοδότηση δράσεων που πραγματοποιήθηκαν εκτός της εθνικής επικράτειας.
They state that of all the measures of use to animals and products, which amounted to EUR 91231075, it is fair to consider that only EUR 28280000 funded measures undertaken outside the national territory.
Οι δράσεις που αφορούσαν συγκεκριμένα τα ζώα και τα εξαγόμενα προϊόντα ήταν κυρίως ενέργειες προώθησης (για παράδειγμα: διεθνείς εκθέσεις, δράσεις επαγγελματικής ενημέρωσης και δημοσίων σχέσεων, πράσινη εβδομάδα στο Βερολίνο, μαθήματα κατάρτισης στην κοπή κρέατος στο εξωτερικό).
The measures that specifically concerned exported animals and products related to advertising (for example international trade fairs, professional information and public relations campaigns, International Green Week in Berlin, training on cutting held abroad).
Οι δράσεις που αφορούσαν όλα τα ζώα και προϊόντα, όποια κι αν είναι η αγορά τους, στη Γαλλία ή εκτός Γαλλίας ήταν κυρίως οι δράσεις διαφήμισης όπως οι εκστρατείες για «το ευρωπαϊκό μοσχάρι ποιότητας», τα σφαγεία, για «τις φυλές κρεατοπαραγωγής», και ορισμένες δράσεις έρευνας για την ασφάλεια των τροφίμων, για την καλή μεταχείριση των ζώων, για τη διαχείριση της ποιότητας, για τον χαρακτηρισμό του προϊόντος, για τις ενέργειες που αφορούν την πιστοποίηση ή τη δυνατότητα εντοπισμού της προέλευσης βοοειδών, τα αποτελέσματα των οποίων διαδόθηκαν ευρέως τόσο στη Γαλλία όσο και εκτός Γαλλίας.
The measures that had an impact on animals and products as a whole, regardless of their markets, in France and outside France included publicity campaigns on high-quality European beef, offal, beef breeds, and a number of research activities on food safety, animal welfare, quality management, product characterisation, and the certification and traceability procedures for bovine meat, the results of which were widely circulated in France and abroad.
Στην επιστολή τους με ημερομηνία 13 Σεπτεμβρίου 2005, οι γαλλικές αρχές επιβεβαίωσαν ότι τα προϊόντα που αποστέλλονταν εκτός Γαλλίας δεν υπόκειντο ως τέτοια σε εισφορά υπέρ του FNE.
In their letter of 13 September 2005, the French authorities confirmed that the exported products were not subject to a specific FNE levy.
Τα άρθρα 107 και 108 της ΣΛΕΕ εφαρμόζονται σε όλα τα γεωργικά προϊόντα του παραρτήματος I της συνθήκης που υπάγονται σε κοινή οργάνωση αγοράς (όλα τα γεωργικά προϊόντα εκτός από το κρέας αλόγου, το μέλι, τον καφέ, το οινόπνευμα γεωργικής προέλευσης, το ξίδι που προέρχεται από οινόπνευμα και τον φελλό) σύμφωνα με τους διάφορους κανονισμούς που ρυθμίζουν τις αντίστοιχες κοινές οργανώσεις αγοράς.
Articles 107 and 108 of the TFEU apply to all the agricultural products listed in Annex I to the Treaty subject to a common organisation of the market (all agricultural products except horse meat, honey, coffee, alcohol of agricultural origin, vinegar made from alcohol and cork) in accordance with the different regulations governing respective common organisations of markets.
ΥΠΑΡΞΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 107 ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 1 ΤΗΣ ΣΛΕΕ
EXISTENCE OF AID WITHIN THE MEANING OF ARTICLE 107(1) TFEU
Σύμφωνα με το άρθρο 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ, οι ενισχύσεις που χορηγούνται υπό οποιαδήποτε μορφή από τα κράτη ή με κρατικούς πόρους και που νοθεύουν ή απειλούν να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό διά της ευνοϊκής μεταχειρίσεως ορισμένων επιχειρήσεων ή ορισμένων κλάδων παραγωγής είναι ασυμβίβαστες με την εσωτερική αγορά, κατά το μέτρο που επηρεάζουν τις μεταξύ κρατών μελών συναλλαγές, εκτός εάν η εν λόγω συνθήκη ορίζει άλλως.
Article 107(1) TFEU states that ‘Save as otherwise provided in the Treaties, any aid granted by a Member State or through State resources in any form whatsoever which distorts or threatens to distort competition by favouring certain undertakings or the production of certain goods shall, in so far as it affects trade between Member States, be incompatible with the internal market.’
Τα άρθρα 107 έως 109 της ΣΛΕΕ, κατά την εξεταζόμενη περίοδο, ήταν εφαρμοστέα στον τομέα του βοείου κρέατος δυνάμει του άρθρου 40 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1254/99 του Συμβουλίου [21] περί κοινής οργανώσεως αγοράς για τα προϊόντα αυτά.
Articles 107 to 109 TFEU were rendered applicable in the bovine meat sector at the material time by Article 40 of Council Regulation (EC) No 1254/1999 [21] on the common organisation of the market in beef and veal.
Πριν από τη θέσπιση του εν λόγω κανονισμού, ήταν εφαρμοστέα στον ίδιο τομέα δυνάμει του άρθρου 24 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 805/68 του Συμβουλίου της 27ης Ιουνίου 1968, περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα του βοείου κρέατος [22].
Before the adoption of the latter, these articles were rendered applicable in the same sector by Article 24 of Regulation (EEC) No 805/68 of the Council of 27 June 1968 on the common organisation of the market in meat and veal [22].
Ήταν εφαρμοστέα στους τομείς του προβείου και αιγείου κρέατος δυνάμει του άρθρου 23 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2529/2001 του Συμβουλίου της 19ης Δεκεμβρίου 2001, για την κοινή οργάνωση της αγοράς στον τομέα του προβείου και αιγείου κρέατος [23].
They were rendered applicable in the sheepmeat and goatmeat sectors by Article 23 of Council Regulation (EC) No 2529/2001 of 19 December 2001 on the common organisation of the market in sheepmeat and goatmeat [23].
Πριν από τη θέσπιση του τελευταίου, ήταν εφαρμοστέα στον ίδιο τομέα δυνάμει του άρθρου 22 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2467/98 του Συμβουλίου της 3ης Νοεμβρίου 1998 για την κοινή οργάνωση αγορών στον τομέα του προβείου και αιγείου κρέατος [24] και, πριν από τη θέσπιση του τελευταίου, δυνάμει του άρθρου 27 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 3013/89 του Συμβουλίου της 25ης Σεπτεμβρίου 1989 για την κοινή οργάνωση αγορών στον τομέα του προβείου και αιγείου κρέατος [25].
Prior to the adoption of the latter, the articles in question were rendered applicable in the same sector under Article 22 of Council Regulation (EC) No 2467/98 of 3 November 1998 on the common organisation of the market in sheepmeat and goatmeat [24] and, prior to the adoption of that Regulation, by Article 27 of Council Regulation (EEC) No 3013/89 of 25 September 1989 on the common organisation of the market in sheepmeat and goatmeat [25].
Τα άρθρα 107 έως 109 της ΣΛΕΕ είναι σήμερα εφαρμοστέα, για τους δύο τομείς που αναφέρονται στις αιτιολογικές σκέψεις 32 και ακόλουθες της παρούσας απόφασης, δυνάμει του άρθρου 180 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1234/2007 του Συμβουλίου, της 22ας Οκτωβρίου 2007, για τη θέσπιση κοινής οργάνωσης των γεωργικών αγορών και ειδικών διατάξεων για ορισμένα γεωργικά προϊόντα («ενιαίος κανονισμός ΚΟΑ») [26] [27].
Articles 107 to 109 TFEU are applicable today, for the sectors mentioned in recital 32 et seq. of this Decision, by Article 180 of Council Regulation (EC) No 1234/2007 of 22 October 2007 establishing a common organisation of agricultural markets and on specific provisions for certain agricultural products (Single CMO Regulation) [26] [27].
Σύμφωνα με το Δικαστήριο, θεωρούνται ενισχύσεις οι παρεμβάσεις εκείνες οι οποίες, υπό οποιαδήποτε μορφή, ενδέχεται να ευνοήσουν επιχειρήσεις, άμεσα ή έμμεσα, ή οι οποίες πρέπει να θεωρηθούν ως οικονομικό όφελος το οποίο δεν θα είχε αποκομίσει η δικαιούχος επιχείρηση υπό τις συνήθεις συνθήκες της αγοράς [28].
According to the Court of Justice, measures which, whatever their form, are likely directly or indirectly to favour certain undertakings or are to be regarded as an economic advantage which the recipient undertaking would not have obtained under normal market conditions are regarded as aid [28].
Εν προκειμένω, η στήριξη που χορηγήθηκε ωφέλησε ορισμένες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα της εκτροφής βοοειδών ή προβάτων με την υλοποίηση δράσεων οι οποίες μπορούν να ωφελήσουν τους παραγωγούς ή τους τομείς των κλάδων παραγωγής που εκπροσωπεί η Interbev.
In this case, the support granted has favoured certain undertakings in the cattle and sheep farming sector by implementing measures likely to benefit producers in, or parts of, the sectors represented by Interbev.
Επιπλέον, σύμφωνα πάντα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, θεωρούνται ως ενισχύσεις οι παρεμβάσεις οι οποίες, ανεξαρτήτως μορφής, ελαφρύνουν τις επιβαρύνσεις που κανονικώς βαρύνουν τον προϋπολογισμό μιας επιχειρήσεως και οι οποίες κατά συνέπεια, χωρίς να είναι επιδοτήσεις υπό τη στενή έννοια του όρου, είναι της ιδίας φύσεως ή έχουν τα ίδια αποτελέσματα [29].
Moreover, according to the case-law of the Court of Justice, measures which, in various forms, mitigate the charges which are normally included in the budget of an undertaking and which, therefore, without being subsidies in the strict sense of the word, are similar in character and have the same effect are also considered to be aid [29].
Όσον αφορά την ύπαρξη πλεονεκτήματος, αυτή πρέπει να καθορίζεται στο επίπεδο των δυνητικών δικαιούχων των δράσεων υπέρ του κλάδου του κρέατος καθώς και των εξεταζόμενων διεπαγγελματικών εισφορών και της χρηματοδότησής τους.
In terms of the existence of an advantage, such an advantage must be demonstrated in relation to the potential beneficiaries of the measures to the benefit of the meat sector and the inter-branch levies in question and their financing.
Εν προκειμένω, η στήριξη που χορηγήθηκε ωφέλησε ορισμένες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα της εκτροφής βοοειδών ή προβάτων με την υλοποίηση δράσεων οι οποίες μπορούν να ωφελήσουν τους παραγωγούς του κλάδου.
In this case, the support granted has favoured certain undertakings in the cattle and sheep farming sector by implementing measures likely to benefit producers in the industry.
ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΠΟΥ ΧΟΡΗΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ Ή ΜΕ ΚΡΑΤΙΚΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ
AID GRANTED BY THE STATE OR THROUGH STATE RESOURCES
Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, για να μπορεί ένα πλεονέκτημα να χαρακτηριστεί κρατική ενίσχυση, πρέπει πρώτον να χορηγείται άμεσα ή έμμεσα από κρατικούς πόρους και, δεύτερον, να μπορεί να καταλογισθεί στο Δημόσιο [30].
According to the case-law of the Court, for a benefit to qualify as State aid, it must first be awarded directly or indirectly through State resources and, secondly, it must be attributable to the State [30].
Όσον αφορά τη φύση των εξεταζόμενων εν προκειμένω εισφορών (προαιρετικές εισφορές που κατέστησαν υποχρεωτικές), η Επιτροπή θεωρεί ότι πρόκειται για τέλη υπέρ τρίτων, δηλαδή για δημόσιους πόρους.
As regards the nature of the levies in question (compulsory voluntary levies), the Commission considers that the levies constitute parafiscal charges, i.e. public resources.
Η Επιτροπή στήριξε την εκτίμησή στις ακόλουθες παρατηρήσεις.
The Commission’s assessment is based on the following considerations.
Καταρχάς, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, σύμφωνα με την πάγια νομολογία, και ειδικότερα τη σκέψη 139 της απόφασης Salvat [31], η διάκριση μεταξύ ιδιωτικών και δημοσίων οργανισμών δεν αποτελεί «καθοριστικό στοιχείο για την εφαρμογή της συνθήκης περί κρατικών ενισχύσεων».
Firstly, it must be recalled that, according to settled case-law, and paragraph 139 of the Salvat [31] judgment in particular, the distinction between private and public organisations is not ‘a determining factor for the application of the rules of the Treaty on State aid’.
Επιπλέον, η απόφαση Ladbroke [32] επιβεβαιώνει με σαφή τρόπο ότι το άρθρο 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ «περιλαμβάνει όλα τα χρηματικά μέσα τα οποία ο δημόσιος τομέας μπορεί όντως να χρησιμοποιεί προς υποστήριξη επιχειρήσεων, χωρίς να ασκεί επιρροή το ότι τα μέσα αυτά ανήκουν ή όχι διαρκώς στην περιουσία του εν λόγω τομέα. Κατά συνέπεια, έστω και αν τα ποσά […] δεν είναι διαρκώς στην κατοχή του δημόσιου Ταμείου, το γεγονός ότι παραμένουν διαρκώς υπό δημόσιο έλεγχο και συνεπώς στη διάθεση των αρμόδιων εθνικών αρχών αρκεί για να χαρακτηρισθούν ως κρατικοί πόροι και για να εμπίπτει το εν λόγω μέτρο στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 107 παράγραφος 1 της συνθήκης».
In addition, the Ladbroke judgment [32] categorically states that Article 107(1) TFEU ‘covers all the financial means by which the public sector may actually support undertakings, irrespective of whether or not those means are permanent assets of the public sector. Consequently, even though the sums (…) are not permanently held by the Treasury, the fact that they constantly remain under public control, and therefore available to the competent national authorities, is sufficient for them to be categorised as State aid and for the measure to fall within Article 107(1) of the Treaty.’
Καταρχάς, υπό το φως της εν λόγω νομολογίας η Επιτροπή θεωρεί πως το γεγονός ότι οι εν λόγω προαιρετικές εισφορές που κατέστησαν υποχρεωτικές συνίστανται σε εισφορές του ιδιωτικού τομέα και ότι δεν βρίσκονται διαρκώς στη διάθεση του Κράτους, δεν είναι αρκετό για να συναχθεί το συμπέρασμα ότι εξαιρούνται από το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ.
Firstly, in the light of this case-law, the Commission considers that the fact that the compulsory voluntary levies in question consist of contributions from the private sector and are not at the permanent disposal of the State does not constitute sufficient grounds for concluding that they fall outside the scope of Article 107(1) TFEU.
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή πρέπει επίσης να εξετάσει το επίπεδο ελέγχου που ασκείται από το Κράτος σε σχέση με τα έσοδα που προέρχονται από τις εν λόγω προαιρετικές εισφορές που κατέστησαν υποχρεωτικές και την ικανότητα του Κράτους να προσανατολίσει τη χρήση των πόρων στη χρηματοδότηση των μέτρων ενίσχυσης.
In this context, the Commission must also examine the level of control exercised by the State in relation to the income derived from the compulsory voluntary levies in question and the State’s capacity to redirect the resources to finance the aid measures.
Στην υπό εξέταση περίπτωση, η Επιτροπή σημειώνει ότι η έγκριση της κυβέρνησης, μέσω της αναγνώρισης της Interbev, αποτελεί προϋπόθεση για τη θέσπιση προαιρετικών εισφορών που καθίστανται υποχρεωτικές.
In this case, the Commission notes that the government’s approval, in the form of the recognition afforded to Interbev, is a prerequisite for the introduction of compulsory voluntary levies.
Επομένως, ακόμη κι αν η Interbev αποτελεί φορέα ιδιωτικού δικαίου, η ικανότητά της να θεσπίζει προαιρετικές εισφορές που καθίστανται υποχρεωτικές στον τομέα δραστηριοτήτων της υπόκειται στην έγκριση από το Κράτος της λειτουργίας και των στόχων της (βλέπε αιτιολογική σκέψη 14 της παρούσας απόφασης).
Therefore, although Interbev is an entity under private law, its capacity to introduce compulsory voluntary levies in its business sector is subject to State approval of its operation and objectives (cf. recital 14 of this Decision).