natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Επιτροπή επισημαίνει ότι δεν υφίσταται διαδικασία λύσης και εκκαθάρισης των δημόσιων οργανισμών σε κατάσταση παύσης πληρωμών με διαγραφή των οφειλών τους: σε περίπτωση κλεισίματος με απόφαση της δημόσιας αρχής, αν και αυτό δεν προβλέπεται ρητά από καμία νομοθετική πράξη, η πρακτική και ορισμένες θεμελιώδεις αρχές του διοικητικού δικαίου τείνουν να καταδείξουν ότι τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των δημόσιων οργανισμών που παύουν να υφίστανται με αυτή τη μορφή μεταβιβάζονται πάντοτε σε μια άλλη εταιρεία και, εάν δεν συμβεί αυτό, στο κράτος.
The Commission stresses that there is no public authority-motivated winding up/closing down of publicly owned establishments in which the rights and obligations of the establishments are also cancelled: in the event of publicly owned establishments being closed down by decision of a public authority – and despite the fact that no legislation expressly provides for this – experience and certain basic principles of administrative law tend to show that the rights and obligations of publicly owned establishments that are closed down as such are always taken over by another body and, failing that, by the State.
Με άλλους όρους, οι οφειλές των δημόσιων οργανισμών μεταβιβάζονται πάντοτε σε ένα άλλο νομικό πρόσωπο το οποίο δεν μπορεί να τις αρνηθεί, με αποτέλεσμα κάθε πιστωτής να είναι βέβαιος ότι μπορεί να επικαλεστεί το δικαίωμα που απορρέει από την απαίτηση του έναντι ενός άλλου οργανισμού και ότι η απαίτηση του δεν θα διαγραφεί.
In other words, the debts of publicly owned establishments are always transferred to another legal person, which cannot refuse them, so that each creditor can therefore be certain that the right arising from his claim may be invoked against another body and that his claim will not, therefore, be cancelled.
Η Επιτροπή παραπέμπει στα στοιχεία της ανάλυσης που παρουσιάζονται στις αιτιολογικές σκέψεις 233 έως 250 της προαναφερθείσας απόφασης C 56/2007, η οποία βασίζεται στη μελέτη που πραγματοποίησε ο εμπειρογνώμονας της στην υπόθεση των ταχυδρομικών υπηρεσιών σχετικά με τις οργανικές εξελίξεις που επηρεάζουν τους δημόσιους οργανισμούς, ο οποίος διακρίνει τρεις αιτίες λύσης και εκκαθάρισης των δημόσιων οργανισμών [105]: την περίπτωση της λήξης της εντολής των δημόσιων οργανισμών, την εξάλειψη της αποστολής των δημόσιων οργανισμών και, τη συνηθέστερη περίπτωση, τη μεταβίβαση της αποστολής που συνεπάγεται αναγκαστικά μεταβίβαση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.
The Commission refers to the detail of the analysis presented in recitals 233 to 250 of decision C 56/2007, based on the study carried out by its expert in the postal case on organic developments affecting publicly owned establishments, which identifies three reasons why publicly owned establishments may be closed [105]: the case of publicly owned establishments which have reached the ends of their lives, the case of publicly owned establishments being closed because the tasks assigned to them no longer need to be carried out, and the case, most frequently encountered, that the tasks assigned to them have been transferred elsewhere, necessarily implying a transfer of the rights and obligations.
Βάσει αυτής της μελέτης, μπορεί να θεωρηθεί, καταρχάς, εάν δεν υφίσταται γενικό νομικό καθεστώς που να διέπει την εκκαθάριση δημόσιων οργανισμών, η πείρα δείχνει ότι η νομοθετική πράξη προβλέπει πάντοτε τη μεταβίβαση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του εκκαθαρισθέντος οργανισμού είτε στο κράτος είτε σε μια οντότητα που αναλαμβάνει την αποστολή του [106].
On the basis of this expert report, it can be considered firstly that although there is no overall judicial scheme for organising the closing down of publicly owned establishments, experience shows that the legislation always provides for transferring the rights and obligations of the establishment that is to be closed either to the State or to the body that is to take over its task [106].
Δεύτερον, υφίσταται γενικά μεταβίβαση των «δικαιωμάτων και υποχρεώσεων» (ο όρος υποχρεώσεις αφορά αναμφισβήτητα τις οφειλές), ορισμένες φορές και μεταβίβαση «περιουσιακών στοιχείων [107]» (διατύπωση που περιλαμβάνει επίσης τις οφειλές).
Secondly, there is generally a transfer of ‘rights and obligations’ (with the term ‘obligations’ undoubtedly referring to debts), sometimes a transfer of ‘assets’ [107] (a formulation that would also include debts).
Το μόνο παράδειγμα καθαρής λύσης και εκκαθάρισης μιας δημόσιας επιχείρησης αφορά σε κάθε περίπτωση τη μεταβίβαση των ίδιων των «οφειλών» σε άλλα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου [108].
The only example found of the pure and simple closing down of a publicly owned establishment involved, in any case, the transfer of the ‘debts’ themselves to other entities governed by public law [108].
Τρίτον, ακόμα και στην περίπτωση της κατάργησης της αποστολής, στην πράξη, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του δημόσιου οργανισμού μεταβιβάζονται σε έναν άλλο οργανισμό.
Thirdly, even when the task disappears, the publicly owned establishment’s rights and obligations are, in practice, taken over by another body.
Τέταρτο και τελευταίο, η πρακτική την οποία περιγράφει η μελέτη είναι σύμφωνη με την κωδικοποιητική οδηγία αριθ. 02-060-M95 της 18ης Ιουλίου 2002 και τον οδηγό για την χρηματοοικονομική οργάνωση της σύστασης, μετατροπής και κατάργησης δημόσιων οργανισμών [109], δηλ. ότι τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις ενός εκκαθαρισθέντος EPIC μεταβιβάζονται είτε στο κράτος είτε στο νομικό πρόσωπο που αναλαμβάνει την αποστολή του οργανισμού.
Fourthly and finally, the practice described in the study is in accordance with codifying instruction No 02-060-M95 of 18 July 2002 and the guide to the financial organisation of the creation, conversion and abolition of national publicly owned establishments, cited above [109], namely that the rights and obligations of a wound-up EPIC go either to the State or to the legal entity that will take over the establishment’s task.
Εν κατακλείδι, ακολουθώντας τη γνώμη του συμβούλου της στην υπόθεση των ταχυδρομείων, η Επιτροπή κρίνει ότι οι οφειλές των δημόσιων οργανισμών στην πράξη μεταβιβάζονται πάντοτε σε ένα άλλο νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου σε περίπτωση λύσης και εκκαθάρισης του δημόσιου οργανισμού ο οποίος ασκούσε την αποστολή.
Guided by its expert in the postal case, the Commission concludes that the debts of publicly owned establishments are in practice always transferred to another legal entity governed by public law in the event of the closing down of the publicly owned establishment that carried out the task concerned.
Οι πιστωτές αυτών των δημόσιων οργανισμών, όπως ο IFP, ως εκ τούτου, διαβεβαιώνονται ότι οι μη εξοφληθείσες απαιτήσεις τους δεν διαγράφονται.
The creditors of these publicly owned establishments, such as IFP, therefore have a guarantee that their unpaid claims will not be cancelled.
Συμπεράσματα ως προς την ύπαρξη κρατικής εγγύησης προς όφελος του δημόσιου οργανισμού IFP
Conclusion regarding the existence of a State guarantee in favour of IFP
Όσον αφορά το βάσιμο των στοιχείων που προσκομίστηκαν για να αποδειχθεί η ύπαρξη εγγύησης για την εξόφληση των ατομικών οφειλών και τη συνέχιση της ύπαρξης των υποχρεώσεων του δημόσιου οργανισμού IFP, η Επιτροπή συμπεραίνει ότι, από την μεταβολή του καθεστώτος του δημόσιου οργανισμού IFP που πραγματοποιήθηκε στις 7 Ιουλίου 2006:
On the basis of the evidence of the existence of a guarantee ensuring the payment of individual claims and the continued existence of IFP’s obligations, the Commission concludes that, from the change in the legal form of the publicly owned establishment IFP which occurred on 7 July 2006:
οι πιστωτές του δημόσιου οργανισμού IFP δεν αντιμετωπίζουν τους συνήθεις περιορισμούς του ιδιωτικού δικαίου και δημοσίου δικαίου που μπορεί να ανακύψουν για την ικανοποίηση μιας απαίτησης·
the creditors of IFP do not encounter the usual private and public law limitations on the payment of a claim in full;
οι πιστωτές του δημόσιου οργανισμού IFP μπορούν να χρησιμοποιήσουν για την είσπραξη των απαιτήσεών τους ειδικές διαδικασίες που επιτρέπουν στο κράτος να αναγκάσει τον οφειλέτη οργανισμό να εξοφλήσει την οφειλή του·
in recovering the sums owed to them, the creditors of IFP may have recourse to specific procedures authorising the State to force the debtor body to settle the claim;
σε κανένα σημείο το γαλλικό δίκαιο δεν παρέχει στους πιστωτές του δημόσιου οργανισμού IFP τη δυνατότητα να θεωρήσουν ότι ο IFP θα μπορούσε να βρεθεί σε έσχατη κατάσταση ανεπάρκειας ρευστότητας·
nowhere does French law give the creditors of IFP to understand that IFP could face, for good, a situation in which it had a shortage of funds;
σε περίπτωση ανεπάρκειας ρευστότητας, τα δημοσιονομικά έγγραφα αφήνουν να εννοηθεί ότι το κράτος θα μπορούσε να χορηγήσει έκτακτη επιχορήγηση στους οργανισμούς του δημόσιου τομέα, στους οποίους ανήκει και ο δημόσιος οργανισμός IFΡ·
the budgetary documents give the impression that, if there is a shortage of funds, the State could give an exceptional grant to public sector bodies, of which IFP is one;
εάν από τις προαναφερθείσες διαδικασίες ο πιστωτής δεν ικανοποιηθεί, μπορεί να στοιχειοθετήσει την ευθύνη του κράτους για να εξασφαλίσει την ολική εξόφληση της απαίτησής του·
if the procedures described above do not enable the creditor to obtain satisfaction, he can hold the State liable in order to obtain the payment of his claim in full;
εάν οι προαναφερόμενες ενέργειες είναι απαραίτητο να κλιμακωθούν σε διάρκεια χρόνου, ο πιστωτής είναι βέβαιος ότι η απαίτησή του δεν θα διαγραφεί, ακόμη και αν ο δημόσιος οργανισμός IFP υποστεί μια οργανωτική αλλαγή.
if the actions envisaged above were to be spread out over time, the creditor can be certain that his claim will not be cancelled, even if IFP were to be subject to structural development.
Οι ιδιαιτερότητες αυτές είναι εγγενώς συνδεδεμένες με το καθεστώς δημόσιου οργανισμού του IFP και δείχνουν ότι το κράτος ασκεί τον ρόλο του έσχατου εγγυητή.
These special factors are intrinsically linked to IFP’s legal form as a publicly owned establishment and imply that the State performs the role of guarantor of last resort.
Εύλογα μπορεί συνεπώς να θεωρηθεί ότι ο δημόσιος οργανισμός IFP απολαύει της απεριόριστης εγγύησης του γαλλικού κράτους λόγω του καθεστώτος δημόσιου οργανισμού.
It may therefore be legitimately concluded that IFP benefits from an unlimited guarantee on the part of the French State by virtue of its legal form as an EPIC.
Η απεριόριστη εγγύηση του κράτους υπέρ του δημόσιου οργανισμού IFP συνεπάγεται τη μεταβίβαση πόρων του κράτους σύμφωνα με το σημείο 2.1 της προαναφερθείσας ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις.
The unlimited State guarantee to IFP results in a transfer of State resources within the meaning of point 2.1 of the Guarantees Notice.
Πράγματι, ο δημόσιος οργανισμός IFP δεν καταβάλλει κανένα ασφάλιστρο γι' αυτή την εγγύηση.
IFP pays no premium for this guarantee.
Με τον τρόπο αυτό, υπάρχει ταυτόχρονα προνόμιο για την επιχείρηση και αφαίμαξη δημοσίων πόρων, εφόσον το κράτος παραιτείται από την αμοιβή η οποία συνήθως εισπράττεται για παροχή εγγυήσεων.
There is thus both an advantage to the establishment and a drain on public resources, as the State waives the remuneration that normally accompanies guarantees.
Επιπλέον, η εγγύηση δημιουργεί τον κίνδυνο δυνητικής χρησιμοποίησης στο μέλλον πόρων του κράτους, το οποίο θα μπορούσε να υποχρεωθεί να εξοφλήσει τις οφειλές του δημόσιου οργανισμού IFP [110].
In addition, the guarantee creates the risk of a potential and future claim on the resources of the State, which could find itself obliged to pay IFP’s debts [110].
Τέλος, η απεριόριστη εγγύηση του κράτους προς τον δημόσιο οργανισμό IFP καταλογίζεται στο κράτος, διότι είναι αποτέλεσμα συνδυασμού του καθεστώτος δημόσιου οργανισμού του IFP, των αρχών του εθνικού δικαίου και των διατάξεων δύο νομοθετικών πράξεων, δηλ. του νόμου της 25ης Ιανουαρίου 1985, που μετατράπηκε σε εμπορικό κώδικα, και του νόμου αριθ. 80/539 της 16ης Ιουλίου 1980 και των μέτρων εφαρμογής του.
Finally, the State’s unlimited guarantee to IFP is imputable to the State, because it derives from the combination of IFP’s public-law legal form, principles of national law, and two legislative acts, namely the Law of 25 January 1985, now the Commercial Code, and Law No 80-539 of 16 July 1980 and the measures implementing it.
Απουσία κάλυψης των θυγατρικών ιδιωτικού δικαίου του ομίλου IFP από την απεριόριστη εγγύηση
The unlimited guarantee does not cover IFP’s private-law subsidiaries
Όπως ήδη ανέφερε η Επιτροπή στην απόφαση της σχετικά με την προαναφερθείσα υπόθεση C 51/2005 [111], στην απόφασή της για την κίνηση διαδικασίας για την προκειμένη περίπτωση και στο μέρος 2 («Ο όμιλος IFP»), ο δημόσιος οργανισμός IFP και οι θυγατρικές του Axens, Beicip-Franlab και Prosernat αποτελούν, από την άποψη του δικαίου του ανταγωνισμού, οικονομικό όμιλο: πράγματι, ο δημόσιος οργανισμός IFP κατέχει άμεσα το 100 % του κεφαλαίου της Αxens και το 100 % του κεφαλαίου της Beicip-Franlab και έμμεσα το 100 % του κεφαλαίου της Prosernat, ασκεί έλεγχο στις θυγατρικές του με την παρουσία ανώτερων στελεχών του στα όργανα λήψης αποφάσεων αυτών των θυγατρικών, αποφασίζει για τις στρατηγικές κατευθύνσεις και τις θεμελιώδεις αποφάσεις για το μέλλον των θυγατρικών του και δεσμεύεται από αποκλειστικές συμφωνίες μεταφοράς τεχνολογιών που είναι απολύτως αναγκαίες για την άσκηση των οικονομικών δραστηριοτήτων των θυγατρικών του (συμφωνίες οι οποίες περιέχουν αμοιβαία δικαιώματα πρώτης άρνησης) [112] καθώς και με συμβάσεις διάθεσης εγκαταστάσεων και προσωπικού, με αποτέλεσμα να υφίσταται επαρκώς ισχυρή οικονομική ολοκλήρωση του δημόσιου οργανισμού IFP και των θυγατρικών του Axens, Beicip-Franlab και Prosernat που να οδηγεί σε ένα τέτοιο συμπέρασμα.
As the Commission already indicated in its decision on case C 51/2005 [111], in the opening decision in the present case, and in section 2 above (‘The IFP group’), IFP and its subsidiaries Axens, Beicip-Franlab and Prosernat form an economic group for purposes of competition law: the economic integration of the publicly owned establishment IFP and its subsidiaries Axens, Beicip-Franlab and Prosernat is sufficiently strong to justify such a conclusion, because the publicly owned establishment IFP holds 100 % of Axens’s capital and 100 % of Beicip-Franlab’s capital directly, and 100 % of Prosernat’s capital indirectly; it exercises control of its subsidiaries through the presence of IFP managers in the subsidiaries’ decision-making bodies; it expresses its opinion in particular on the strategic planning and the key decisions for the future of the subsidiaries; and it is party to exclusive technology transfer agreements which are essential for the pursuit of its subsidiaries’ economic activities (agreements that include reciprocal rights of first refusal [112]) and to assignment contracts for the provision of premises and staff.
Πρέπει επίσης να εξεταστεί η ακριβής έκταση της κρατικής εγγύησης για να επαληθευθεί εάν, σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής μιας θυγατρικής ιδιωτικού δικαίου του δημόσιου οργανισμού IFP, μπορούν να διατεθούν δημόσιοι πόροι για την αποζημίωση των πιστωτών της (με άλλους όρους, αν οι οικονομικές δραστηριότητες των θυγατρικών του δημόσιου οργανισμού IFP καλύπτονται ή όχι από την απεριόριστη εγγύηση του κράτους).
The precise scope of the State guarantee has therefore to be examined in order to establish whether, in the event of default by an IFP subsidiary governed by private law, public resources could be mobilised to compensate its creditors (in other words, whether or not the unlimited State guarantee covers the economic activities of IFP’s subsidiaries).
Στις παρατηρήσεις της, η εταιρεία UOP Limited δεν παίρνει θέση γι' αυτό το ζήτημα.
UOP did not express an opinion on this point in its comments.
Η επιχειρηματολογία της στηρίζεται στην εικόνα που έχουν οι παράγοντες της αγοράς για την οντότητα «IFP/Axens» η οποία κατά την άποψή της παρέχει πλεονέκτημα στον όμιλο IFP, τόσο έναντι των προμηθευτών όσο και έναντι των πελατών και των χρηματοδοτών της.
Its arguments are based on market operators’ perception of ‘IFP/Axens’ which, in its opinion, is liable to confer an advantage on the IFP group in relation to suppliers, customers or capital providers.
Το ζήτημα αυτό θα εξεταστεί στο μέρος 7.1.4 της παρούσας απόφασης, το οποίο διατίθεται για την εξέταση των προνομίων που αποκομίζει ο όμιλος IFP από αυτό το μέτρο.
This aspect will be examined in section 7.1.4 of this decision, which investigates the advantages which the IFP group derives from the measure.
Αντίθετα, όπως αναφέρεται στην αιτιολογική σκέψη 47, οι γαλλικές αρχές αμφισβητούν την ύπαρξη εγγύησης του κράτους προς όφελος των θυγατρικών του δημόσιου οργανισμού IFP κυρίως λόγω του καθεστώτος τους ως ανώνυμες εταιρείες κοινού δικαίου.
On the other hand, as indicated in recital 47, the French authorities deny the existence of a State guarantee for IFP’s subsidiaries, in particular because they have the legal form of public limited companies governed by ordinary law.
Όπως και κατά την απόδειξη της ύπαρξης της απεριόριστης εγγύησης προς όφελος του δημόσιου οργανισμού IFP που παρουσιάστηκε στο μέρος 7.1.1.1, η Επιτροπή θα εξετάσει διαδοχικά αν οι πιστωτές των θυγατρικών ιδιωτικού δικαίου του δημόσιου οργανισμού IFP έχουν το προνόμιο εγγύησης όσον αφορά την εξόφληση των ατομικών απαιτήσεών του (Α) ή εγγύησης για τη διατήρηση των υποχρεώσεων αυτών των θυγατρικών (Β) σε περίπτωση ανεπάρκειας στοιχείων ενεργητικού.
In section 7.1.1.1, the Commission showed that the publicly owned establishment IFP enjoyed an unlimited guarantee; it will now consider whether the creditors of IFP’s private-law subsidiaries are covered by (A) a guarantee of payment of their individual claims or (B) a guarantee of the continued existence of their obligations in the event of insufficient assets.
Οι πιστωτές των θυγατρικών του δημόσιου οργανισμού IFP δεν έχουν καμία εγγύηση όσον αφορά την εξόφληση των ατομικών απαιτήσεών τους
Creditors of IFP’s subsidiaries have no guarantee of payment of their individual claims
Οι θυγατρικές του δημόσιου οργανισμού IFP έχουν το καθεστώς ανώνυμων εταιρειών.
IFP’s subsidiaries have the legal form of public limited companies.
Ως νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (σε αντίθεση με τον μέτοχο πλειοψηφίας τους, που είναι δημόσιος οργανισμός), εμπίπτουν πλήρως στο πεδίο εφαρμογής των διαδικασιών δικαστικής εξυγίανσης και εκκαθάρισης κοινού δικαίου [113] στη Γαλλία.
As legal persons governed by private law (unlike their controlling shareholder, which is a publicly owned establishment), they are fully subject to the compulsory administration and winding-up procedures provided for under ordinary law in France [113].
Πριν εξετάσουμε αν θα μπορούσε να θεμελιωθεί η ευθύνη του μετόχου πλειοψηφίας, δηλ. του δημόσιου οργανισμού IFP έναντι των θυγατρικών του (β), πρέπει να περιγραφεί η διαδικασία δικαστικής εκκαθάρισης κοινού δικαίου στην οποία θα υπόκεινταν οι θυγατρικές ιδιωτικού δικαίου σε περίπτωση παύσης πληρωμών (α).
Before examining whether the controlling shareholder, the publicly owned establishment IFP, might have a vicarious liability that could be invoked for its subsidiaries (b), an account must be given of the compulsory winding-up procedure under ordinary law to which these private-law subsidiaries would be subject in the event of cessation of payments (a).
Η διαδικασία δικαστικής εκκαθάρισης κοινού δικαίου
Compulsory winding up under ordinary law
Σε περίπτωση που μία από τις θυγατρικές του ομίλου IFP, ανώνυμη εταιρεία, περιέλθει σε κατάσταση παύσης πληρωμών (με άλλους όρους, δεν είναι πλέον σε θέση να ικανοποιήσει τις ανεξόφλητες υποχρεώσεις της με το διαθέσιμο ενεργητικό) και μια εξυγίανση φαίνεται προδήλως αδύνατη [114], η διαδικασία κοινού δικαίου [115] θα επέβαλε να τεθεί υπό δικαστική εκκαθάριση.
Supposing that an IFP subsidiary, a public limited company, was in default (in other words that it was no longer able to meet current liabilities out of its available assets), and that a reorganisation seemed manifestly impossible [114], the procedure under ordinary law [115] would lead to it being wound up compulsorily.
Η κίνηση διαδικασίας [116] θα ήταν, κατά περίπτωση, αποτέλεσμα αίτησης του πιστωτή το αργότερο εντός 45 ημερών από την στάση πληρωμών (εκτός εάν ο εν λόγω πιστωτής είχε ήδη ζητήσει την έναρξη διαδικασίας συνδιαλλαγής).
The commencement of such proceedings [116] would be requested, where appropriate, by a debtor within forty-five days at the latest following the cessation of payments (unless the debtor had already requested the commencement of conciliation proceedings).
Σκοπός μιας διαδικασίας δικαστικής εκκαθάρισης θα ήταν να τερματιστεί η δραστηριότητα της επιχείρησης ή να ρευστοποιηθούν τα περιουσιακά στοιχεία της με συνολική εκχώρηση ή με διαχωρισμό των δικαιωμάτων και των περιουσιακών στοιχείων της.
The purpose of such a compulsory winding up procedure would be to end the business activity of the undertaking or to sell its assets through a general or separate sale of its interests and property [117].
Στην απόφαση για την έναρξη της δικαστικής εκκαθάρισης [118], το δικαστήριο θα όριζε έναν εισηγητή δικαστή και θα διόριζε ως εκκαθαριστή έναν εντολοδόχο δικαστικό ή πρόσωπο που θα επιλεγόταν με βάση τις ικανότητές του σε αυτόν τον τομέα.
In the order commencing the winding up proceedings [118], the court appoints a supervisory judge (juge-commissaire) and, as liquidator, a court-registered administrator (mandataire judiciaire) or another person chosen for competence in this field.
Ο εκκαθαριστής θα συνέτασσε, εντός ενός μηνός από τον διορισμό του, έκθεση για την κατάσταση της επιχείρησης και στη συνέχεια θα προέβαινε στις ενέργειες εκκαθάρισης και σε επαλήθευση [119] των απαιτήσεων [120].
Within a month of his appointment, the liquidator draws up a report on the situation of the undertaking and then carries out the liquidation operations and the verification [119] of claims [120].
Το προϊόν της εκκαθάρισης θα κατανεμόταν στους πιστωτές ανάλογα με την κατηγορία τους (προνομιακοί πιστωτές και ενυπόθηκοι δανειστές, πιστωτές δικαιούχοι μιας ειδικής εξασφάλισης σε ακίνητα, εγχειρόγραφοι πιστωτές, δηλ. μη προνομιακοί, κατ' αναλογία των απαιτήσεών τους).
The proceeds of the liquidation are shared among the creditors according to their ranking (preferential and mortgage creditors, creditors secured by a special security over movable property, unsecured creditors, i.e. without preference, pro rata to their claims).
Όταν δεν υφίστανται πλέον ανεξόφλητες υποχρεώσεις και ο εκκαθαριστής διαθέτει επαρκή ποσά για να ικανοποιήσει τους πιστωτές, ή όταν η συνέχιση των εργασιών της δικαστικής εκκαθάρισης καθίσταται αδύνατη λόγω ανεπάρκειας στοιχείων ενεργητικού, η περάτωση της δικαστικής εκκαθάρισης κηρύσσεται από το δικαστήριο.
Where there are no longer any current liabilities and the liquidator has sufficient sums at his disposal to satisfy the creditors, or where continuing the winding up has become impossible due to lack of assets, the court closes the winding up [121].
Μετά την περάτωση της διαδικασίας, ο οφειλέτης επωφελείται από την αρχή της μη επανάληψης των διώξεων.
After closure of the proceedings, similar proceedings cannot be resumed against the debtor.
Με άλλους όρους, η δικαστική απόφαση περάτωσης της δικαστικής εκκαθάρισης λόγω ανεπάρκειας στοιχείων ενεργητικού δεν παρέχει στους πιστωτές τη δυνατότητα να ασκήσουν αγωγές κατά του οφειλέτη, εκτός εάν [122] η απαίτηση είναι αποτέλεσμα ποινικής καταδίκης ή απονομής δικαιωμάτων στον πιστωτή.
In other words, a judgment terminating the winding-up proceedings owing to lack of assets prevents the creditors from bringing further proceedings against the debtor unless the claim results from a criminal conviction or rights attached to the person of the creditor [122].
Η απουσία μηχανισμού εγγυήσεων προς όφελος των θυγατρικών ιδιωτικού δικαίου του δημόσιου οργανισμού IFP
No guarantee mechanism for IFP’s private-law subsidiaries