natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Όπως εξήγησε ο εμπειρογνώμονας της Επιτροπής στην υπόθεση των ταχυδρομικών υπηρεσιών, σε ορισμένες εμπορικές επιχειρήσεις, ιδίως στις ανώνυμες εταιρείες και τις εταιρείες περιορισμένης ευθύνης, οι μέτοχοι δεν είναι συνήθως υποχρεωμένοι να εξοφλήσουν τις οφειλές της εταιρείας στην οποία συμμετέχουν πέρα από την αρχική τους εισφορά.
As the Commission expert explained in the postal case, in some commercial forms of enterprise, and in particular public limited companies (SAs) or private limited companies (SARLs), the members are not normally speaking obliged to pay the debts of the organisation in which they take part to an amount beyond their initial contribution.
Ως ανώνυμες εταιρείες, οι θυγατρικές του δημόσιου οργανισμού IFP εμπίπτουν ακριβώς σε αυτή την κατηγορία.
IFP’s subsidiaries are public limited companies and fall squarely into this category.
Επίσης, στον όμιλο IFP, όπως και σε κάθε άλλο όμιλο εταιρειών, σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής μιας θυγατρικής εταιρείας που έχει συσταθεί με τη μορφή εταιρείας περιορισμένου κινδύνου (στην προκειμένη περίπτωση, ανώνυμης εταιρείας), ελλείψει εγγυήσεων, τριτεγγυήσεων, επιστολών προθέσεων ή υποστήριξης [123] που θα τη δέσμευαν ρητά, η ευθύνη της μητρικής εταιρείες περιορίζεται στην απώλεια των εισφορών της (όπως και κάθε άλλου κοινού μετόχου).
Therefore, in the IFP group, as in any other group of companies, in the event of default by a subsidiary with limited liability (in this case a public limited company), the liability of the parent (as for any other ordinary shareholder) is confined to the loss of its contributions, always assuming there are no suretyships, endorsements, guarantees, letters of intent or letters of comfort [123] explicitly committing it.
Αν ληφθεί υπόψη ότι ο δημόσιος οργανισμός IFP και οι θυγατρικές του ανήκουν στον ίδιο οικονομικό όμιλο κατά την έννοια του δικαίου του ανταγωνισμού, πρέπει να επαληθευθεί αν, κατά το εταιρικό δίκαιο, η σχέση οικονομικής εξάρτησης των θυγατρικών από τη μητρική εταιρεία τους μπορεί ή όχι, σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής των θυγατρικών ιδιωτικού δικαίου να θεμελιώσει αυτόματα την ευθύνη του δημόσιου οργανισμού IFP και, κατά συνέπεια, τη διάθεση δημόσιων πόρων, όπου το κράτος θα εξασφαλίζει το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησής του και αφού έχει παράσχει στον δημόσιο οργανισμό έμμεση απεριόριστη εγγύηση.
In view of the fact that IFP and its subsidiaries belong to the same economic group for purposes of competition law, it has to be considered whether or not, in the event of default on the part of one of these private-law subsidiaries, the relationship of economic dependency of the subsidiaries on their parent may in French company law automatically trigger the liability of the publicly owned establishment IFP, and consequently mobilise public resources, since the State is responsible for the bulk of IFP’s financing and has implicitly guaranteed it as a publicly owned establishment.
Ολοκληρώνοντας την παρούσα διεξοδική εξέταση, η Επιτροπή είναι σε θέση να κρίνει ότι με βάση το γαλλικό αστικό και εμπορικό δίκαιο, σε περίπτωση αθέτησης πληρωμών εκ μέρους μιας θυγατρικής, η ευθύνη του μετόχου πλειοψηφίας της δεν θεμελιώνεται, καταρχήν, εκτός εάν αποδειχθεί η ύπαρξη αμέλειας του μετόχου πλειοψηφίας στη διαχείριση της θυγατρικής του (i).
At the end of the present detailed examination, the Commission concludes that in French civil and commercial law, in the event of default by one of the subsidiaries, (i) its controlling shareholder will not in principle be liable, except where the controlling shareholder can be shown to have committed a fault in the management of its subsidiary.
Τα σχέδια μεταρρύθμισης του αστικού κώδικα, που προβλέφθηκαν πρόσφατα και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκαν, τα οποία αποσκοπούσαν να επεκτείνουν στην περίπτωση της σχέσης μεταξύ της μητρικής εταιρείας και των θυγατρικών ενός ομίλου την αρχή της αντικειμενικής ευθύνης του άλλου, επιβεβαιώνουν ότι, a contrario δεν υφίσταται παρόμοια αρχή, σήμερα, στο γαλλικό δίκαιο (ii).
The plans to reform the Civil Code, recently contemplated then abandoned, which aimed precisely to extend the principle of vicarious liability to the relationship between parent and subsidiaries of a group, confirm a contrario (ii) that such a principle does not exist at present in French law.
Η απουσία γενικής ευθύνης του μετόχου για τη θυγατρική του
No general vicarious liability of a shareholder for its subsidiary
Σύμφωνα με νομικές θεωρητικές μελέτες [124], η οργάνωση ενός ομίλου δεν μπορεί να είναι ποτέ από μόνη της πηγή αλυσιδωτών ευθυνών.
According to legal theory [124], the organisation of a group never by itself gives rise to a chain of liability.
Το γαλλικό δίκαιο βασίζεται στην αρχή της ατομικής ευθύνης που διατυπώνεται στο άρθρο 1382 του αστικού κώδικα [125].
French law keeps to the principle of personal liability set out in Article 1382 of the Civil Code [125].
Μόνο ένα παράνομο πραγματικό περιστατικό, καταλογιστέο στη συμπεριφορά της μητρικής εταιρείας θα μπορούσε, συνεπώς, να δημιουργήσει πρόσβαση στα περιουσιακά στοιχεία της.
Only an unlawful act which can be imputed to the conduct of the parent could open access to its assets.
Πρέπει εξαρχής να επισημανθεί ότι, στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον η μητρική εταιρεία του ομίλου IFP είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου (ο δημόσιος οργανισμός IFP), το ζήτημα αυτό δημιουργεί μια πρόσθετη δυσκολία: πρέπει όντως να τεθεί εκ των προτέρων το ερώτημα σχετικά με τη δικαιοδοσία (διοικητική ή δικαστική) που θα ήταν κατά το γαλλικό σύστημα κατά περίπτωση αρμόδια να εξετάσει το ζήτημα ενδεχόμενης ευθύνης ενός νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου το οποίο ελέγχει ένα νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου που τίθεται υπό καθεστώς δικαστικής εκκαθάρισης.
As a preliminary point, the parent of the IFP group is a legal person governed by public law, namely the publicly owned establishment IFP, which raises an additional difficulty: the question has first to be asked which court, an administrative court or an ordinary civil or criminal court, would have jurisdiction under the French system to establish whether when a legal person governed by private law is to be wound up compulsorily, and is controlled by a legal person governed by public law, there is any liability that rests on the controlling entity.
Η Επιτροπή επισημαίνει ότι, όσον αφορά τις αγωγές λόγω ευθύνης για ανεπάρκεια στοιχείων ενεργητικού [126], το Tribunal des conflits έχει αποφανθεί προ πολλού ότι, όταν το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου είναι εκ του νόμου διαχειριστής, αρμόδια είναι τα πολιτικά δικαστήρια [127] και, όταν ο δημόσιος οργανισμός δημοσίου δικαίου είναι εκ των πραγμάτων διαχειριστής, αρμόδια είναι τα διοικητικά δικαστήρια.
As regards proceedings for liability because of insufficient assets [126], the Court of Conflicts of Jurisdiction (Tribunal des conflits) for long considered that the ordinary courts had jurisdiction where the legal person governed by public law was manager de jure [127], and that the administrative courts had jurisdiction where the legal person governed by public law was manager de facto [128].
Φαίνεται, ωστόσο, ότι η κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ διοικητικών και πολιτικών δικαστηρίων βασίζεται πλέον στη φύση των παρεχόμενων υπηρεσιών: διοικητική δημόσια υπηρεσία ή δραστηριότητα βιομηχανικού ή εμπορικού χαρακτήρα.
However, it seems that the jurisdiction of the administrative and the ordinary courts is now distinguished by reference to the nature of the service provided: whether it is an administrative public service, or an industrial or commercial activity.
Όταν πρόκειται για δημόσια υπηρεσία διοικητικού χαρακτήρα, φαίνεται ότι το Tribunal des conflits [129] έχει εγκαταλείψει την προηγούμενη νομολογία που βασίζεται στην εκ του νόμου διαχείριση ή την εκ των πραγμάτων διαχείριση, μετά την απόφασή του στην υπόθεση Département de la Dordogne [130]: το ανώτατο δικαστήριο είχε τότε ταχθεί υπέρ της αρμοδιότητας του διοικητικού δικαστή προκειμένου περί δημόσιας υπηρεσίας διοικητικού χαρακτήρα, ανεξάρτητα αν το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου είναι εκ του νόμου ή εκ των πραγμάτων διαχειριστής του νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου το οποίο ασκεί αυτή την αποστολή δημόσιας υπηρεσίας.
Where an administrative public service is involved, the old rule, based on de jure or de facto management, seems to have been abandoned by the Court of Conflicts of Jurisdiction [129] in its Département de la Dordogne decision [130], where the Court decided that the administrative courts had jurisdiction because the service involved was an administrative public service, regardless of whether the legal person governed by public law was the de jure or de facto manager of the person governed by private law that actually performed the public service task.
Αφού υπενθύμισε ότι, σύμφωνα με την απόφαση στην υπόθεση Blanco, [131]«η ευθύνη που μπορεί να βαρύνει το κράτος ή άλλα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου για αποζημιώσεις που καταλογίζονται στις διοικητικές δημόσιες υπηρεσίες υπόκειται σε καθεστώς δημοσίου δικαίου» (υπογράμμιση της σύνταξης) και ότι ισχύει κάτι διαφορετικό μόνο εφόσον το προβλέπει ρητά ο νόμος, το Tribunal des conflits έκρινε ότι από το νόμο της 25ης Ιανουαρίου 2005 σχετικά με τη δικαστική εξυγίανση και εκκαθάριση των επιχειρήσεων (η οποία κωδικοποιείται σήμερα στα άρθρα L. 624-3 κα επόμενα του εμπορικού κώδικα) δεν προκύπτει ότι «ο νομοθέτης δεν είχε την πρόθεση, κατά παρέκκλιση των αρχών που διέπουν την ευθύνη των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, να αναθέσει στη δικαιοδοσία των αστικών δικαστηρίων την αναζήτηση της αστικής ευθύνης του κράτους ή άλλων νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου για την άσκηση μιας αποστολής δημόσιας διοικητικής υπηρεσίας» (επισήμανση της σύνταξης).
The Court recalled that in line with its judgment in Blanco [131]‘the liability which may lie with the State or with other legal persons governed by public law by reason of damage attributed to their administrative public services is governed by public law’ (emphasis added), and that the situation was otherwise only where the law expressly so provided; the Court went on to find that in Law of 25 January 1985 on compulsory administration and winding-up procedures, (now codified in Articles L. 624-3 et seq. of the Commercial Code) the legislature had not, ‘by way of exception to the principles governing the liability of public-law persons, intended to confer jurisdiction on the ordinary courts for determining the civil liability of the State or other legal persons governed by public law in the performance of a duty to provide an administrative public service’ (emphasis added).
Αντιθέτως, όταν πρόκειται για δραστηριότητα βιομηχανικού ή εμπορικού χαρακτήρα, η αρμοδιότητα για να κριθεί η αστική ευθύνη ενός νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου που διαχειρίζεται ένα νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου το οποίο έχει τεθεί υπό εκκαθάριση εμπίπτει σαφώς στη δικαιοδοσία των αστικών δικαστηρίων.
Conversely, where an industrial or commercial activity is concerned, jurisdiction to determine the civil liability of a legal person governed by public law controlling a private person in liquidation clearly rests with the ordinary courts.
Στην απόφασή του στην υπόθεση Société d'Économie Mixte Olympique d'Alès en Cévennes [132], το Tribunal des conflits έκρινε κυρίως ότι «εάν η αναζήτηση της αστικής ευθύνης του κράτους ή άλλων νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου κατά την άσκηση μιας αποστολής διοικητικής υπηρεσίας υπάγεται στην αρμοδιότητα των διοικητικών δικαστηρίων, η αρμοδιότητα αυτή υπάγεται στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων όταν η ευθύνη του κράτους ή του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου αναζητείται για μια δραστηριότητα βιομηχανικού ή εμπορικού χαρακτήρα, χωρίς να είναι απαραίτητο να γίνει διάκριση αν ο αρμόδιος δημόσιος φορέας ενήργησε με την ιδιότητα του εκ των πραγμάτων ή εκ του νόμου διαχειριστή.» (επισήμανση της σύνταξης). Για να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα στην εν λόγω υπόθεση τότε, το Tribunal des conflits απέκλεισε τον χαρακτήρα δημόσιας διοικητικής υπηρεσίας από τις δραστηριότητες που ασκεί μια ανώνυμη εταιρεία με διοικητικό συμβούλιο και εποπτικό συμβούλιο (SEM Olympique d'Alès en Cévennes) βάσει δύο κριτηρίων:
In its judgment in Société d’Économie Mixte Olympique d’Alès en Cévennes [132], the Court of Conflicts of Jurisdiction held in particular that ‘although jurisdiction to determine the civil liability of the State or of other legal persons governed by public law in respect of the performance of a duty to provide an administrative public service rests with the administrative courts, such proceedings come under the jurisdiction of the ordinary courts where it is shown that the State or the legal person governed by public law is liable in respect of an industrial or commercial activity; there is no necessity to determine whether the public authority acted as manager de jure or de facto’ (emphasis added).
το αντικείμενο της δραστηριότητάς της [133], αφενός, και τον τρόπο χρηματοδότησής της [134], αφετέρου.
In the case before it the Court of Conflicts of Jurisdiction ruled that the activities conducted by a public limited company with a board of directors and supervisory board (SEM Olympique d’Alès en Cévennes) were not of an administrative public service nature, on the basis of two considerations: the company’s object [133] and its financing [134].
Όσον αφορά ακριβώς τις ανώνυμες εταιρείες Axens, Beicip-Franlab και Prosernat, θυγατρικές ιδιωτικού δικαίου υπό τον έλεγχο του δημόσιου οργανισμού IFP, από τα στοιχεία που περιέχονται στο φάκελο συνάγεται, ιδίως με βάση αυτά που αναφέρονται στην αιτιολογική σκέψη 159, ότι το αντικείμενο της δραστηριότητάς τους είναι οικονομικού χαρακτήρα [135] και όχι διοικητικού.
As regards more specifically the public limited companies Axens, Beicip-Franlab and Prosernat, which are subsidiaries governed by private law controlled by the publicly owned establishment IFP, it emerges from the information contained in the file, especially that recalled in recital 159, that their object is economic and not administrative [135].
Επιπλέον, ο κύριος όγκος των πόρων αυτών των επιχειρήσεων προέρχεται από προϊόντα εκμετάλλευσης τα οποία δημιουργούν τις οικονομικές δραστηριότητές τους και όχι από δημόσια χρηματοδότηση.
In addition, the bulk of the resources of these companies comes from operating proceeds generated by their economic activities and not from public funding.
Τέλος, πρέπει να επισημανθεί ότι οι εν λόγω θυγατρικές του δημόσιου οργανισμού IFP συστάθηκαν ως εμπορικές εταιρείες με πρωτοβουλία ενός νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου [136] (και όχι ενός νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, εφόσον η μεταβολή του καθεστώτος του δημόσιου οργανισμού IFP σε EPIC δεν πραγματοποιήθηκε πριν από τις 7 Ιουλίου 2006).
Finally, it should be noted that these subsidiaries of a publicly owned establishment were set up as commercial companies on the initiative of a legal person governed by private law [136] (and not of a legal person governed by public law, because IFP was converted into an EPIC only on 7 July 2006).
Επίσης, ο βιομηχανικός και εμπορικός χαρακτήρας των δραστηριοτήτων των Axens, Beicip-Franlab και Prosernat φαίνεται αδιαμφισβήτητος και, σε περίπτωση δικαστικής εκκαθάρισης, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία αρμόδια ήταν θα ήταν τα αστικά δικαστήρια για να κρίνουν ενδεχόμενη αγωγή λόγω ευθύνης κατά του δημόσιου οργανισμού IFP.
Therefore the industrial and commercial nature of the activities of Axens, Beicip-Franlab and Prosernat seems undeniable and, in the event of compulsory winding up by the court, jurisdiction to hear any case concerning liability against the publicly owned establishment IFP would undoubtedly lie with the ordinary courts.
Υπό αυτές τις συνθήκες, πρέπει να επαληθευθούν οι όροι θεμελίωσης της ευθύνης του μετόχου πλειοψηφίας σε σχέση με τη νομολογία του Cour de cassation.
It must therefore be considered in what circumstances the controlling shareholder may be held liable in the light of the case-law of the Court of Cassation.
Όμως, για να επεκταθεί μια διαδικασία δικαστικής εκκαθάρισης που κινήθηκε έναντι ενός συγκεκριμένου νομικού προσώπου (της θυγατρικής) σε ένα άλλο νομικό πρόσωπο (στη μητρική εταιρεία) τίθενται αυστηρότατοι όροι.
In order to extend compulsory winding-up proceedings initiated in respect of a specific person (the subsidiary) so as to include another legal person (the parent), the conditions laid down are very strict.
Έναντι μιας θυγατρικής εταιρείας σε πτώχευση, τα θύματα της κατάστασής της είναι υποχρεωμένα να αποδείξουν την πλημμελή συμπεριφορά της μητρικής εταιρείας για να λάβουν αποζημίωση, και ιδίως στην άρνηση εκ μέρους της μητρικής εταιρείας της νομικής προσωπικότητας της θυγατρικής της α) και της πλημμελούς διαχείρισης της ελεγχόμενης εταιρείας (β).
Confronted by a defaulting subsidiary, the victims of its actions have to prove misconduct on the part of the parent in order to obtain redress; this may in particular take the form of (α) denial by the parent of the legal personality of its subsidiary, or (β) mismanagement of the controlled company.
Η άρνηση της νομικής προσωπικότητας της θυγατρικής από τη μητρική εταιρεία
Denial by the parent of the legal personality of the subsidiary
Σύμφωνα με τη νομολογία του Cour de cassation, υπάρχει δυνατότητα να επεκταθεί η ευθύνη της μητρικής εταιρείας στις πράξεις των θυγατρικών της σε δύο έκτακτες περιπτώσεις [137]: αφενός, όταν τα περιουσιακά στοιχεία των θυγατρικών είναι συγχωνευμένα με αυτά της μητρικής εταιρείας (υπόθεση γνωστή ως «συγχώνευση των περιουσιακών στοιχείων») και, αφετέρου, όταν οι θυγατρικές είναι εικονικά νομικά πρόσωπα (υπόθεση καλούμενη «εικονικότητα του νομικού προσώπου»).
In its judgments the Court of Cassation has established that the liability of a parent company may extend to the actions of its subsidiaries in two exceptional cases: firstly, where the assets of the subsidiaries are inseparable from those of the parent (confusion du patrimoine), and secondly, where the subsidiaries are fictitious legal persons [137].
Όσον αφορά την «συγχώνευση των περιουσιακών στοιχείων [138]», η έννοια αυτή χαρακτηρίζει γενικά την κατάσταση κατά την οποία τα λογιστικά στοιχεία των δύο διακριτών νομικών προσώπων είναι τέτοια που καθιστά αδύνατο τον καθορισμό σε ποιαν από τις δύο ανήκει το ένα ή το άλλο στοιχείο ενεργητικού ή παθητικού.
The concept of inseparable assets [138] generally applies to a situation where the accounts of the two separate legal entities are such that it is impossible to determine to which of them a specific asset or liability belongs.
Εντούτοις, για να αποδειχθεί η ύπαρξη παρόμοιας συγχώνευσης των περιουσιακών στοιχείων, δεν είναι από μόνη της αρκετή η ύπαρξη δεσμών, έστω και στενών, μεταξύ των εταιρειών του ομίλου.
However, to show that assets are inseparable it is not enough that there should be links, even close links, between the companies of the group.
Επίσης, η ταυτότητα των συνεταίρων ή των διευθυντικών στελεχών, ακόμη και η ταυτότητα της εταιρικής έδρας [139] δεν αρκούν από μόνα τους για να αποδειχθεί η συγχώνευση των περιουσιακών στοιχείων.
Likewise, the fact that partners or managers or even the registered office [139] are identical does not by itself mean that the assets are inseparable.
Η επισημοποίηση των σχέσεων των εταιρειών του ομίλου υπό μορφή συμβάσεων μεταξύ της μητρικής εταιρείας και των θυγατρικών της αρκεί τις περισσότερες φορές για να αποκλείσει κάθε πιθανότητα συγχώνευσης των περιουσιακών στοιχείων [140].
The fact that relations within the group are formally defined in agreements between the parent company and its subsidiaries usually suffices to rule out any possibility of inseparability of assets [140].
Σε δύο πρόσφατες υποθέσεις, τις Metaleurop [141] και AOL Liberté [142], το Cour de Cassation φαίνεται ότι επέβαλε ακόμη αυστηρότερους όρους για την επέκταση μιας διαδικασίας στη μητρική εταιρεία ενός ομίλου.
In two recent cases, Metaleurop [141] and AOL Liberté [142], the Court of Cassation seems actually to have tightened its approach to the conditions for the extension of proceedings to include the parent company of a group.
Η κάθετη ολοκλήρωση, ακόμη και σε πολύ μεγάλο βαθμό, μεταξύ των εταιρειών του ομίλου δεν συνεπάγεται αναγκαστικά συγχώνευση των περιουσιακών στοιχείων.
Even very intensive integration of the group companies does not necessarily entail inseparability of assets.
Σύμφωνα με θεωρητικές νομικές μελέτες, [143]«ούτε οι συμβάσεις ταμειακής ρευστότητας και συναλλάγματος ανάμεσα στις δύο οντότητες, ούτε οι ανταλλαγές προσωπικού, ούτε οι προκαταβολές κεφαλαίων από τη μητρική εταιρεία, ούτε η άσκηση ελέγχου από τη μητρική εταιρεία στη διαχείριση της θυγατρικής δεν έχουν χαρακτήρα γενικευμένης αταξίας των λογαριασμών που να δικαιολογεί ενοποίηση των περιουσιακών στοιχείων».
According to the legal literature, ‘Neither the liquidity and exchange agreements between the two entities, nor the exchanges of staff, nor the advances of funds by the parent company, nor the parent company’s control of the management of the subsidiary imply a general disorder in the accounts that would justify the unification of the assets’ [143].
Φαίνεται, λοιπόν, εξαιρετικά δύσκολο να θεμελιωθεί η ευθύνη μιας μητρικής εταιρείας έναντι των πράξεων μιας θυγατρικής της βάσει της συγχώνευσης των περιουσιακών στοιχείων τους [144], εφόσον το επίπεδο των αποδεικτικών στοιχείων που απαιτεί το Cour de cassation για να το αποδείξει είναι εξαιρετικά υψηλό.
It therefore seems to be particularly difficult to hold a parent company liable for the actions of one of its subsidiaries on the basis of the inseparability of their assets [144], with the level of proof required by the Court of Cassation being extremely high.
Στην προκειμένη περίπτωση, διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή έχει ήδη κρίνει ότι, «[…] δεδομένου ότι το IFP και οι εμπλεκόμενες θυγατρικές αποτελούν από νομική άποψη διακριτές οντότητες, οι λογαριασμοί τους είναι χωριστοί» [145].
In the present case, it has to be pointed out that the Commission has already found that ‘IFP and the subsidiaries concerned are distinct legal entities and their accounts are separate’ [145].
Επιπλέον, οι συμβάσεις που έχουν συναφθεί μεταξύ του δημόσιου οργανισμού IFP και των θυγατρικών του, ιδίως οι αποκλειστικές συμφωνίες μεταφοράς τεχνολογίας ή διάθεσης προσωπικού [146], δεν έχουν χαρακτήρα γενικευμένης αταξίας των λογαριασμών που θα δικαιολογούσε ενοποίηση των περιουσιακών στοιχείων κατά τη νομολογία του Cour de cassation, εφόσον η κάθε παροχή υπηρεσιών καταλογίζεται ειδικά στους αντίστοιχους λογαριασμούς κάθε οντότητας του ομίλου IFP, όπως θα διαπιστωθεί στα τμήματα 7.1.4 και 7.3.
In addition, the agreements signed between IFP and its subsidiaries, especially the agreements for exclusive technology transfer or the assignment of staff [146], do not produce general disorder in the accounts such as to justify unification of the assets within the meaning of the case-law of the Court of Cassation, since each service is specifically entered in the respective balance sheets of each entity of the IFP group, as will be established in particular in sections 7.1.4 and 7.3.
Με τον όρο «εικονικότητα του νομικού προσώπου» χαρακτηρίζεται η απουσία των στοιχείων της εταιρικής σύμβασης της θυγατρικής (affectio societatis) η οποία αποδεικνύει ότι αυτή δεν έχει πραγματική εταιρική υπόσταση.
To show that a subsidiary is a ‘fictitious legal entity’ it must be established that the constitution of the subsidiary is flawed for lack of intention to cooperate (affectio societatis) so that the subsidiary does not have a real existence as a company.
Το Cour de cassation [147] κρίνει ότι υπάρχει εικονική εταιρεία, όταν το νομικό πρόσωπο έναντι του οποίου κινείται η διαδικασία δεν έχει εμφανή ύπαρξη, ελλείψει μιας διακριτής δραστηριότητας [148] από αυτήν του κυρίου, φυσικού ή νομικού προσώπου.
The Court of Cassation [147] considers that there is a fictitious company where the legal person against which the proceedings are brought exists only apparently, by reason of a lack of any activity separate from that of the natural or legal person directing the business [148].