natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στη συνέχεια, συμπεριελήφθησαν και οι ακόλουθες κατηγορίες δαπανών: τα προτιμησιακά καθεστώτα τιμολόγησης της ηλεκτρικής ενέργειας (στοιχείο A4), ορισμένες δαπάνες έρευνας (στοιχείο A5) και το λανθάνον κόστος των παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας (στοιχείο A6).
Subsequently, other categories of costs were included: preferential electricity tariffs (component A4), certain research costs (component A5) and the stranded costs of electricity producers (component A6).
Βλέπε υποσημείωση 21.
See footnote 21.
Το άρθρο 2 της απόφασης του υπουργού Βιομηχανίας, Εμπορίου και Βιοτεχνίας, της 26ης Ιανουαρίου 2000, κατέτασσε τα υφιστάμενα καθεστώτα προτιμησιακής τιμολόγησης, συμπεριλαμβανομένου εκείνου της Alcoa, σε μια νέα κατηγορία γενικών δαπανών του συστήματος.
Article 2 of the Decree of the Ministry of Industry, Trade and Craft Industries of 26 January 2000 classified the existing preferential tariffs, including Alcoa’s, as a new category of general system charges.
Η ταξινόμηση αυτή επιβεβαιώθηκε στη μεταγενέστερη νομοθεσία και, προσφάτως, στο άρθρο 1 παράγραφος 1 στοιχείο γ) του νόμου 83 της 17ης Απριλίου 2003.
This classification was confirmed in later legislation, most recently by Article 1(1)(c) of Law No 83 of 17 April 2003.
Βάσει της απόφασης AEEG αριθ. 204/99.
Introduced by AEEG Decision No 204/99/EC.
Για την ακρίβεια, βάσει του συστήματος που καθιέρωσε η απόφαση AEEG αριθ. 204/99, η διαχείριση των καθεστώτων προτιμησιακής τιμολόγησης είχε ανατεθεί στους τοπικούς διανομείς και στο Cassa Conguaglio.
More precisely, under the system introduced by AEEG Decision No 204/99, the administration of the preferential tariffs was entrusted to the local distributors and to the Equalisation Fund.
Οι τοπικοί διανομείς συγκέντρωναν τα έσοδα του στοιχείου A4 και τα μεταβίβαζαν στο Cassa Conguaglio, το οποίο διαχειριζόταν έναν ειδικό λογαριασμό (τον λογαριασμό για την εξίσωση των εισφορών αντιστάθμισης των ειδικών καθεστώτων τιμολόγησης).
Local distributors collected the proceeds of the A4 component and transferred them to the Equalisation Fund, which administered a dedicated account (Conto per la perequazione dei contribute sostitutivi dei regime tariffari speciali or Equalisation Account for contributions replacing Special Tariff Schemes).
Ωστόσο, σε περίπτωση που ο διανομέας είχε παραχωρήσει καθεστώς προτιμησιακής τιμολόγησης σε έναν εκ των πελατών του, μπορούσε να παρακρατήσει τα έσοδα του στοιχείου A4 που κατέβαλαν οι άλλοι πελάτες του, προκειμένου να αντισταθμίσει την άμεση έκπτωση στους λογαριασμούς του προτιμησιακού πελάτη. Εάν τα έσοδα του διανομέα ήταν ανεπαρκή, η διαφορά έπρεπε να καταβληθεί από το Cassa Conguaglio με τα κονδύλια του ειδικού λογαριασμού.
However, if a distributor had to grant a preferential tariff to one of its customers, it could retain the proceeds of the A4 component paid by its other customers in order to recover the direct deduction from the preferential customer’s bill. If the distributor’s proceeds were insufficient, the balance was to be covered by the Equalisation Fund using the funds in the dedicated account.
Βλέπε επίσης απόφαση AEEG αριθ. 228/01 και κυρίως τα άρθρα 43 και 56 του συνημμένου Συμπληρωματικού Κειμένου (σύνοψη των κανόνων που διέπουν την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στην Ιταλία).
See also AEEG Decision No 228/01/EC, in particular Articles 43 and 56 of the annexed Testo Integrato (the compendium of rules governing the provision of electricity in Italy).
Θα πρέπει, ωστόσο, να επισημανθεί ότι ένα τμήμα της απόφασης AEEG αριθ. 148/04 δεν ίσχυσε για την Alcoa.
It should, however, be noted that part of AEEG Decision No 148/04 has ceased to be applied to Alcoa.
Η εν λόγω απόφαση καθιέρωσε μια νέα μέθοδο υπολογισμού της αντισταθμιστικής εισφοράς που καταβάλλεται στους δικαιούχους των προτιμησιακών καθεστώτων τιμολόγησης.
The Decision introduced a new calculation method for the complementary contribution paid to the beneficiaries of preferential tariffs.
Η εν λόγω μέθοδος θα σήμαινε για την Alcoa μείωση της επιχορήγησης, ήτοι σαφή αύξηση της προτιμησιακής τιμής.
For Alcoa, this method would have entailed a reduction of the subsidy, i.e. a net increase in the preferential price.
Η Alcoa προσέβαλε την εν λόγω διάταξη ενώπιον του διοικητικού δικαστηρίου της Λομβαρδίας.
Alcoa challenged this provision before the Lombardy Administrative Court.
Με την απόφαση της 10ης Μαΐου 2005, το δικαστήριο ακύρωσε εν μέρει την απόφαση στο μέτρο που αφορούσε την Alcoa.
In its ruling of 10 May 2005, the court partially annulled the Decision insofar as it applied to Alcoa.
Η αντισταθμιστική εισφορά της Alcoa συνέχισε, συνεπώς, να εφαρμόζεται με τη μέθοδο που ίσχυε πριν από την απόφαση αριθ. 148/04, η οποία επέτρεπε στην Alcoa να καταβάλλει την τιμή Alumix.
Therefore, Alcoa’s compensatory contribution continued to be calculated with the method which pre-dated Decision No 148/04, and which ensured that Alcoa paid the Alumix price.
Απόφαση της Επιτροπής C(2004) 4329 της 16ης Νοεμβρίου 2004 (ΕΕ C 30 της 5.2.2005, σ. 7).
Commission Decision C(2004) 4329 of 16 November 2004 (OJ C 30, 5.2.2005, p. 7).
Επιστολή της 3ης Μαρτίου 2006.
Letter of 3 March 2006.
Για το πλήρες κείμενο του άρθρου 11 παράγραφος 11 του νόμου 80/2005 βλέπε υποσημείωση 12.
See footnote 12 for the full text of Article 11(11) of Law No 80/2005.
Άρθρο 11 παράγραφος 13 του νόμου 80/2005.
Article 11(13) of Law No 80/2005.
ΕΕ C 74 της 10.3.1998, σ. 9, σημεία 4.15-4.17.
OJ C 74, 10.3.1998, p. 9, points 4.15–4.17.
ΕΕ C 74 της 10.3.1998, σ. 9, σημείο 4.
OJ C 74, 10.3.1998, p. 9, point 4.
Απόφαση της Επιτροπής C(2002) 3715 της 16.10.2002, Μέτρα υπέρ της μείωσης των ενεργειακών δαπανών των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων (ΕΕ L 91 της 8.4.2003, σ. 38).
Commission Decision C(2002) 3715 of 16 October 2002, Aid towards the energy costs of SMEs (OJ L 91, 8.4.2003, p. 38).
Απόφαση του Πρωτοδικείου της 25ης Μαρτίου 2009 για την υπόθεση T-332/06, Alcoa Trasformazioni, μη δημοσιευθείσα ακόμη (υπό προσφυγή).
Case T-332/06 Alcoa Trasformazioni, not yet reported (appeal pending).
Τα στοιχεία που παρέχει η Alcoa δεν περιλαμβάνουν μόνο την παραγωγή του αλουμινίου, αλλά και την περαιτέρω μεταποίησή του που απαιτεί περισσότερο εργατικό δυναμικό.
This figure provided by Alcoa includes not only the smelting of primary aluminium, but also its further processing, which is more labour-intensive.
Βάσει της εν λόγω συμφωνίας, η επιχείρηση ηλεκτρικής ενέργειας της Ισλανδίας ανέλαβε την κατασκευή ενός υδροηλεκτρικού σταθμού και την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στο μεταλλουργείο της Alcoa με τιμή που εξασφάλιζε ετήσιο ποσοστό απόδοσης 5,5 % ετησίως στον φορέα παροχής.
Under this agreement, the Icelandic power utility undertook to build a new hydropower plant and supply electricity to the Alcoa smelter at a price ensuring a rate of return to the power utility of 5,5 % per year.
Το σχέδιο εγκρίθηκε από την εποπτεύουσα αρχή της ΕΖΕΣ με την απόφαση 40/03/COL της 14ης Μαρτίου 2003.
The project was approved by the EFTA Surveillance Authority by Decision No 40/03/COL of 14 March 2003.
Βλέπε Energy Sector Inquiry – Ανακοίνωση της Επιτροπής – Έρευνα δυνάμει του άρθρου 17 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1/2003 στον ευρωπαϊκό κλάδο του αερίου και της ηλεκτρικής ενέργειας (Τελική έκθεση) SEC(2006) 1724/COM(2006) 851 τελικό.
See Energy Sector Inquiry – Communication from the Commission – Inquiry pursuant to Article 17 of Regulation (EC) No 1/2003 into the European gas and electricity sectors (Final Report) SEC(2006) 1724, COM(2006) 851 final.
Πρώτη έκθεση της ομάδας υψηλού επιπέδου για την ενέργεια, «Contributing to an integrated approach on competitiveness, energy and environment policies» (Συμβάλλοντας σε μια ολοκληρωμένη προσέγγιση στις πολιτικές στους τομείς της ανταγωνιστικότητας, της ενέργειας και του περιβάλλοντος) (http://ec.europa.eu/enterprise/environment/hlg_en.htm).
First Report of the High Level Group, ‘Contributing to an integrated approach on competitiveness, energy and environment policies’ (http://ec.europa.eu/enterprise/environment/hlg_en.htm).
Η ομάδα υψηλού επιπέδου είναι ένα φόρουμ στο οποίο συμμετέχουν εκπρόσωποι της Επιτροπής και εξέχοντες επιχειρηματίες.
The High Level Group is a forum in which representatives of the Commission and business leaders take part.
Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της 13ης Μαρτίου 2001 στην υπόθεση C-379/98 Preussen-Elektra, Συλλογή 2001, σ. I-02099.
Judgment of the Court of Justice in Case C-379/98 PreussenElektra [2001] ECR I-2099.
Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της 13ης Ιουλίου 2004 στην υπόθεση C-345/02 Pearle e.a, Συλλογή 2004, σ. I-7139.
Judgment of the Court of Justice in Case C-345/02 Pearle [2004] ECR I-7139.
Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της 22ας Ιουνίου 2006 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις Βελγίου/Επιτροπής C-182/03 και C-217/03, Συλλογή 2006, σ. I- 05479 σκέψη 77.
Judgment of the Court of Justice in Joined Cases C-182/03 and C-217/03 Belgium v Commission [2006] ECR I-5479, paragraph 77.
Το άρθρο 1 στοιχείο β) περίπτωση v) δεύτερη φράση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999 έχει ως ακολούθως: «Όταν ορισμένα μέτρα μετατρέπονται σε ενισχύσεις λόγω της απελευθέρωσης μιας δραστηριότητας από την κοινοτική νομοθεσία, τα μέτρα αυτά δεν θεωρούνται ως υφιστάμενη ενίσχυση μετά την ταχθείσα ημερομηνία απελευθέρωσης».
Article 1(b)(v), second sentence, of Regulation (EC) No 659/1999 reads: ‘Where certain measures become aid following the liberalisation of an activity by Community law, such measures shall not be considered as existing aid after the date fixed for liberalisation’.
Απόφαση Πρωτοδικείου της 15ης Ιουνίου 2000 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις Alzetta και λοιποί/Επιτροπή T 298/97, T 312/97, T 313/97, T 315/97, T 600/97, T 1/98, T 3/98, T 6/98 και T 23/98, Συλλογή 2000, σ. II 2319, επικύρωση ΔΕΚ, απόφαση 29ης Απριλίου 2004, υπόθεση C 298/00, Συλλογή 2004, σ. I-04087. (§§ 142-143).
Judgment of the Court of First Instance in Joined Cases T-298/97, T-312/97, T-313/97, T-315/97, T-600/97, T-1/98, T-3/98, T-6/98 and T-23/98 Alzetta and others v Commission [2000] ECR II2319, upheld by the Court of Justice in Case C-298/00 [2004] ECR I-4087, paragraphs 142-143.
Απόφαση της Επιτροπής 2002/347/ΕΚΑΧ (ΕΕ L 126 της 13.5.2002, σ. 27) σημείο 33.
Commission Decision 2002/347/ECSC (OJ L 126, 13.5.2002, p. 27) paragraph 33.
Υπόθεση E 24/95 Καθεστώς εγγυήσεων για τα νέα κρατίδια της Γερμανίας, Αποφάσεις της Επιτροπής SG(96)D/D5500 της 18 Ιουνίου 1996 και SG (98) D/54570 της 11 Νοεμβρίου 1998.
Case E 24/95 Direct Guarantee Scheme in the New Länder, Commission Decisions SG(96) D/5500 of 18 June 1996 and SG(98) D/54570 of 11 November 1998.
Πριν από τον διαχωρισμό της, η υπόθεση C 38/04 αφορούσε και άλλους δικαιούχους: Portovesme (ψευδάργυρος), ILA (προϊόντα αλουμινίου) και Euroallumina (αλουμίνα).
Before it was split, case C 38/04 also concerned other beneficiaries: Portovesme (zinc), ILA (aluminium products) and Euroallumina (alumina).
Η υπόθεση C13/06 αφορά την επέκταση του καθεστώτος τιμολόγησης της Alcoa στις Portovesme, ILA και Euroallumina δυνάμει του άρθρου 11 παράγραφος 12 του νόμου 80/2005.
Case C 13/06 relates to the extension of the Alcoa tariff to Portovesme, ILA and Euroallumina pursuant to Article 11(12) of Law No 80/2005.
Μετά τη συνένωση ENEL-ENDESA, τα κεφάλαια ENDESA στην Ιταλία εκχωρήθηκαν στην E.ON (βλέπε απόφαση Συγκεντρώσεων M 5171 της 13ης Ιουνίου 2008), http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/decisions/m5171_20080613_20310_en.pdf
Following ENEL’s acquisition of ENDESA, ENDESA’s assets in Italy were sold to E.ON (see Merger Decision M 5171 of 13 June 2008), http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/decisions/m5171_20080613_20310_en.pdf
Η ικανότητα της ENEL να επηρεάζει τις τιμές στις διάφορες ιταλικές περιφέρειες αναγνωρίζεται στην «Indagine conoscitiva sullo stato della liberalizzazione dei settori dell’energia elettrica e del gas» (Έρευνα σχετικά με την κατάσταση της απελευθέρωσης των τομέων της ηλεκτρικής ενέργειας και του αερίου) που διεξήγαγαν από κοινού η AEEG και η Ιταλική Αρχή Ανταγωνισμού το 2004.
ENEL’s ability to influence prices in various Italian regions was recognised in the ‘Indagine conoscitiva sullo stato della liberalizzazione dei settori dell’energia elettrica e del gas’ conducted jointly by the AEEG and the Italian competition authority in 2004.
Δημόσια διαβούλευση για την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής μεταλλουργικής βιομηχανίας σε σχέση με τον αντίκτυπο του εφοδιασμού με πρώτες ύλες και ενέργεια.http://ec.europa.eu/enterprise/non_ferrous_metals/consultation.htm
Public consultation on the competitiveness of the European metal industry following the impact of raw material and energy supplies:http://ec.europa.eu/enterprise/non_ferrous_metals/consultation.htm
Η Επιτροπή, ωστόσο, επισημαίνει ότι το διάταγμα του 2004 δεν καταργήθηκε ούτε τροποποιήθηκε ποτέ έτσι ώστε να περιορίζεται το πεδίο εφαρμογής του σε δικαιούχους εκτός της Alcoa.
The Commission notes, however, that the 2004 Decree was never repealed or amended in order to restrict its scope to beneficiaries other than Alcoa.
Στην πράξη η Alcoa συνέχισε να καταβάλει το προτιμησιακό τιμολόγιο, δυνάμει του κανονιστικού πλαισίου που θέσπισε η AEEG (και το οποίο αναφέρεται ήδη στην απόφαση κίνησης του 2004).
The Alcoa tariff continued to be paid de facto on the basis of the regulatory framework put in place by the AEEG (and mentioned in the 2004 opening decision).
Αντιθέτως, στην υπό εξέταση περίπτωση, οι ιταλικές αρχές παρεμβαίνουν επιλεκτικά σε μια απελευθερωμένη αγορά υπέρ ορισμένων επιχειρήσεων, προκειμένου να αντισταθμίσουν τη διαφορά μεταξύ μιας συμφωνηθείσας τιμής αγοράς με οποιονδήποτε παραγωγό ενέργειας και την προτιμησιακή τιμή που θεσπίσθηκε το 1996.
By contrast, in the case at hand, the Italian authorities intervene selectively, in a liberalised market, in favour of certain undertakings, in order to compensate the difference between the market price that may be agreed with any energy producer and the preferential tariff established in 1996.
Όπως εφαρμόσθηκε από τις αποφάσεις αριθ. 148/04 και 217/05 της AEEG.
As implemented by AEEG Decisions Nos 148/04 and 217/05.
Ανεξαρτήτως νομικής βάσης, παραμένει η αλλαγή στον διοικητικό μηχανισμό που περιγράφεται παραπάνω, ειδικότερα στην αιτιολογική σκέψη (42), και συνεπώς εξακολουθεί να ισχύει το συμπέρασμα ότι υπήρξε μετάβαση από ένα πραγματικό καθεστώς τιμολόγησης σε λειτουργική ενίσχυση και ότι επομένως υπήρξε νέα ενίσχυση.
Irrespective of the legal basis, there remains the change in the administrative mechanism described above in particular in recital 42, and for that reason the conclusion that there was a changeover from a real tariff to an operating aid and that the issue at hand is that of new aid is still valid.
Απόφαση της Επιτροπής 85/215/ΕΟΚ, της 13ης Φεβρουαρίου 1985, σχετικά με την προτιμησιακή τιμολόγηση του φυσικού αερίου υπέρ των Ολλανδών που καλλιεργούν δενδροκηπευτικά (ΕΕ L 97 της 4.4.1985, σ. 49).
Commission Decision 85/215/EEC of 13 February 1985 on the preferential tariff charged to glasshouse growers for natural gas in the Netherlands (OJ L 97, 4.4.1985, p. 49).
Βλέπε, επί παραδείγματι, την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στην υπόθεση Ιταλία κατά Επιτροπής, υπόθεση C-372/97, Συλλογή 2004, I-03679, σκέψη 67.
See, for example, the judgment of the Court of Justice in Case C-372/97 Italy v Commission [2004] ECR I-3679, paragraph 67.
Η πρώτη οδηγία απελευθέρωσης 96/92/ΕΚ (βλέπε υποσημείωση 21) μεταφέρθηκε στην ιταλική νομοθεσία με το νομοθετικό διάταγμα αριθ. 79/1999.
The first Liberalisation Directive, Directive 96/92/EC (see footnote 21), was implemented in Italy by Decree No 79/1999.
Οι ώρες αιχμής είναι συνήθως εκείνες της περιόδου από τις 8:00 έως τις 20:00 των εργάσιμων ημερών.
Peak hours are generally between 8.00 a.m. and 8.00 p.m. on weekdays.
Οι σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής κατατάσσονται βάσει της αποκαλούμενης σειράς οικονομικής αξιολόγησης, ξεκινώντας από τους σταθμούς με το χαμηλότερο βραχυπρόθεσμο οριακό κόστος (μεταβλητό κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας συμπεριλαμβανομένου του κόστους του πετρελαίου και του κόστους για CO2) έως τους σταθμούς με το υψηλότερο κόστος.
Power plants are ranked in so-called merit order, ranging from plants with the lowest short-run marginal costs (variable costs of producing electricity including fuel and CO2 costs) to plants with the highest costs.
Οι σταθμοί βρίσκονται σε συνεχή ανταγωνισμό μεταξύ τους βάσει του οριακού τους κόστους και καλούνται να παράγουν αναλόγως με τη θέση τους στην κατάταξη: πρώτοι οι υδροηλεκτρικοί σταθμοί και ακολουθούν πυρηνικοί, αερίου και πετρελαίου έως ότου ικανοποιηθεί η ζήτηση από την παραγωγή όλων των σταθμών.
At any one time, plants compete on the basis of their marginal costs and are called to produce according to their ranking in the merit order: hydroelectric plants first, then nuclear, gas, oil, until the output of all the plants called meets demand.
Ο τελευταίος σταθμός που παράγει ενέργεια ονομάζεται οριακός και το οριακό του κόστος καθορίζει την τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας κάθε στιγμή της ημέρας (τιμή αντιστάθμισης του συστήματος).
The last plant is known as the marginal plant, and its marginal costs set the price of the electricity at this time (the system clearing price).
Απόφαση του Δικαστηρίου, της 26ης Σεπτεμβρίου 1996, στην υπόθεση Γαλλία κατά Επιτροπής, υπόθεση C-241/94, Συλλογή 1996, μέρος I, σ. 4551, σκέψη 34.
Judgment of the Court of Justice in Case C-241/94 France v Commission [1996] ECR I-4551, paragraph 34.
Βλέπε μεταξύ άλλων Preussen-Elektra, σκέψη 58.
See for example PreussenElektra, paragraph 58.
Βλέπε, μεταξύ άλλων, απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, της 22ας Μαΐου 2002, στην υπόθεση C-482/99 Γαλλία κατά Επιτροπής (Stardust Marine), Συλλογή 2002, μέρος I, σ. 4397, σκέψη 24.
See for example judgment of the Court of Justice in Case C-482/99 France v Commission (Stardust Marine) [2002] ECR I-4397, paragraph 24.
Βλέπε αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στην υπόθεση C-78/76, Steinike & Weinlig, Συλλογή 1977, σ. 595 και στην υπόθεση C-47/69, γαλλικός υφαντουργικός τομέας, Συλλογή 1970, σ. 487.
See the judgments of the Court of Justice in Case C-78/76 Steinike & Weinlig [1977] ECR 595 and in Case C-47/69, French textiles [1970] ECR 487.
Βλέπε υποσημείωση 45.
See footnote 45.
Βλέπε υποσημείωση 46.
See footnote 46.
Απόφαση του Πρωτοδικείου, της 20ής Σεπτεμβρίου 2007, στην υπόθεση Earl Salvat κατά Επιτροπής, υπόθεση T 136/05, μη δημοσιευθείσα ακόμη, σκέψεις 137-165.
Judgment of the Court of First Instance in Case T-136/05 Earl Salvat v Commission, not yet reported, paragraphs 137-165.
Βλέπε απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, της 7ης Ιουνίου 1988, στην υπόθεση Ελλάδα κατά Επιτροπής, υπόθεση C-57/86, Συλλογή 1988, μέρος I, σ. 2855, σκέψη 12· Preussen-Elektra, ομοίως· προδικαστική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, της 20ής Νοεμβρίου 2003, στην υπόθεση Gemo, υπόθεση C 126/01 [Συλλογή 2003, μέρος I, σ. 13769, σκέψη 23.
Judgment of the Court of Justice in Case C-57/86 Greece v Commission [1988] ECR I-2855, paragraph 12; PreussenElektra, ibid.; preliminary ruling of the Court of Justice in Case C-126/01 Gemo [2003] ECR I-13769, paragraph 23.
Αποφάσεις Stardust Marine, ομοίως· Pearle, ομοίως· Earl Salvat, ομοίως.
Judgments Stardust Marine, ibid.; Pearle, ibid.; and Earl Salvat, ibid.
Η Alcoa ισχυρίζεται ότι, βάσει του τιμολογιακού μηχανισμού που ίσχυε πριν από τη θέσπιση του άρθρου 11 παράγραφος 11 του νόμου 80/2005, τη διαχείριση των αναγκαίων πόρων για τη χρηματοδότηση του καθεστώτος είχαν αναλάβει ιδιώτες διανομείς και, συνεπώς, δεν συνιστούσαν κρατικές ενισχύσεις.
Alcoa submits that, under the tariff arrangement prior to the introduction of Article 11(11) of Law No 80/2005, the funds required to finance the tariff were handled by privately-owned distributors, and therefore did not constitute State resources.
Μολονότι ο εν λόγω τιμολογιακός μηχανισμός δεν αμφισβητείται στην υπό εξέταση περίπτωση, οι ισχυρισμοί που διατυπώνονται στο εν λόγω σημείο επιτρέπουν στην Επιτροπή να απορρίψει το επιχείρημα της Alcoa.
Even though that tariff arrangement is not in dispute in the present proceedings, the considerations outlined in this paragraph mean that the Commission must dismiss Alcoa’s argument.
Ο ιδιωτικός χαρακτήρας των διανομέων δεν είναι καθοριστικός από μόνος του για να προσδιορισθεί η φύση των υπό εξέταση πόρων.
The private nature of the distributors is not, in itself, determinant for the purpose of defining the nature of the resources involved.
Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, της 17ης Ιουλίου 2008, στην υπόθεση Essent Netwerk Noord κατά Aluminium Delfzijl, υπόθεση C-206/06, μη δημοσιευθείσα ακόμη, σκέψεις 69 και 70.
Judgment of 17 July 2008 in Case C-206/06 Essent Netwerk Noord v Aluminium Delfzijl, not yet reported, paragraphs 69 and 70.
Απόφαση της Επιτροπής C(2004) 4333 της 1ης Δεκεμβρίου 2004, υπόθεση N 490/2000 – Ιταλία «λανθάνον κόστος στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας».
Commission Decision C(2004) 4333 of 1 December 2004, case No 490/2000 Italy — stranded costs.
Απόφαση του Πρωτοδικείου, της 11ης Φεβρουαρίου 2009, στην υπόθεση T-25/07, Iride, μη δημοσιευθείσα ακόμη, σκέψη 39.
Judgment of 11 February 2009 in Case T-25/07 Iride, not yet reported, paragraph 39.
Ομοίως, σκέψη 28.
Ibid., paragraph 28.
Βλέπε απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στην υπόθεση Ιταλία κατά Επιτροπής, υπόθεση C-303/88, Συλλογή 1988, μέρος I, σ. 1433, Γαλλία κατά Επιτροπής, υπόθεση C 47/69, Συλλογή 1970, σ. 4393· απόφαση του Πρωτοδικείου, Deutsche Bahn κατά Επιτροπής, υπόθεση T-351/02, Συλλογή 2006, μέρος II, σ. 1047.
See the judgments of the Court of Justice in Case C-303/88 Italy v Commission [1988] ECR I-1433 and Case C-47/69 France v Commission [1970] ECR 4393; see also the judgment of the Court of First Instance in Case T-351/02 Deutsche Bahn v Commission [2006] ECR II-1047.
Βλέπε για παράδειγμα την απόφαση M.2404 Elkem/Sapa της 26ης Ιουνίου 2001 και την απόφαση M.1663 Alcan/Alusuisse της 14ης Μαρτίου 2000.
See, for example, Decision M.2404 Elkem/Sapa of 26 June 2001 and Decision M.1663 Alcan/Alusuisse of 14 March 2000.
Απόφαση του Δικαστηρίου, της 14ης Φεβρουαρίου 1990, Γαλλία κατά Επιτροπής, υπόθεση C-301/87, Συλλογή 1990, U-307, σκέψεις 32 και 33, απόφαση του Πρωτοδικείου της 30ής Απριλίου 1998, Vlaamse Gewest κατά Επιτροπής, υπόθεση T-214/95, Συλλογή 1998, II-717, σκέψη 67, απόφαση του Πρωτοδικείου της 15ης Ιουνίου 2000, Alzetta κατά Επιτροπής (ομοίως), σκέψη 79.
Judgment of the Court of Justice in Case C-301/87 France v Commission [1990] ECR I-307, paragraphs 32 and 33; judgment of the Court of First Instance in Case T-214/95 Vlaamse Gewest v Commission [1998] ECR II-717, paragraph 67; and judgment of the Court of First Instance in Alzetta v Commission, ibid., paragraph 79.
Βλέπε απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, της 13ης Ιουλίου 1988, στην υπόθεση Γαλλία κατά Επιτροπής, υπόθεση C-102/87, Συλλογή 1988, σ. 04067, σκέψη 19· απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, της 21ης Μαρτίου 1991, στην υπόθεση Ιταλία κατά Επιτροπής, υπόθεση C-305/89, Συλλογή 1991, μέρος I, σ. 1603, σκέψη 26.
Judgment of the Court of Justice in Case C-102/87 France v Commission [1988] ECR-4067, paragraph 19; judgment of the Court of Justice in Case C-305/89 Italy v Commission [1991] ECR I-1603, paragraph 26.
Βλέπε υποσημείωση 65.
See footnote 65.
Βλέπε, επί παραδείγματι, τις αποφάσεις της Επιτροπής για κίνηση διαδικασιών όσον αφορά τα βάσει νόμου καθοριζόμενα τιμολόγια στη Γαλλία (υπόθεση C 17/07, απόφαση της Επιτροπής της 13ης Ιουνίου 2007, C/2007/2392, ΕΕ C 164 της 18.7.2007, σ. 9) και στην Ισπανία (υπόθεση C 3/07, απόφαση της Επιτροπής της 24ης Ιανουαρίου 2007, C/2007/123/3, ΕΕ C 43 της 27.2.2007, σ. 9).
See, for example, the Commission decisions to open proceedings in respect of regulated electricity tariffs in France (case C 17/07, Commission Decision of 13 June 2007 No C/2007/2392, OJ C 164, 18.7.2007, p. 9) and Spain (case C 3/07, Commission Decision of 24 January 2007 No C/2007/123/3, OJ C 43, 27.2.2007, p. 9).
Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 6/69 και 11/69, Επιτροπή κατά Γαλλίας, Συλλογή 1969, σ. 00523.
Judgment of the Court of Justice in Joined Cases 6/69 and 11/69 Commission v France [1969] ECR 523.