natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Λειτουργική βιοαποικοδόμηση: Η μεταβολή της δομής (μετατροπή) χημικής ουσίας που προκαλείται από μικροοργανισμούς, με αποτέλεσμα την απώλεια συγκεκριμένης ιδιότητας.
Functional biodegradation: The structural change (transformation) of a chemical substance by microorganisms resulting in the loss of a specific property.
Τελική αερόβια βιοαποικοδόμηση: Η διάσπαση χημικής ουσίας από μικροοργανισμούς, παρουσία οξυγόνου, προς διοξείδιο του άνθρακα, νερό και ανόργανα άλατα άλλων τυχόν συνυπαρχόντων στοιχείων (ανοργανοποίηση) και η παραγωγή νέας βιομάζας και οργανικών προϊόντων μικροβιακής βιοσύνθεσης.
Ultimate aerobic biodegradation: The breakdown of a chemical substance by microorganisms in the presence of oxygen to carbon dioxide, water and mineral salts of any other elements present (mineralisation) and the production of new biomass and organic microbial biosynthesis products.
Ανοργανοποίηση: Η διάσπαση χημικής ουσίας ή οργανικής ύλης από μικροοργανισμούς, παρουσία οξυγόνου, προς διοξείδιο του άνθρακα, νερό και ανόργανα άλατα άλλων τυχόν συνυπαρχόντων στοιχείων.
Mineralisation: The breakdown of a chemical substance or organic matter by microorganisms in the presence of oxygen to carbon dioxide, water and mineral salts of any other elements present.
Λανθάνουσα φάση: Ο χρόνος που μεσολαβεί από την έναρξη μιας δοκιμής έως ότου προσαρμοστεί ο διασπών μικροοργανισμός και αυξηθεί ο βαθμός βιοαποικοδόμησης χημικής ουσίας ή οργανικής ύλης σε ανιχνεύσιμο επίπεδο (π.χ. 10 % της μέγιστης θεωρητικής βιοαποικοδόμησης ή μικρότερο ποσοστό, ανάλογα με την ακρίβεια της μεθόδου μέτρησης).
Lag phase: The time from the start of a test until adaptation of the degrading micro organisms is achieved and the biodegradation degree of a chemical substance or organic matter has increased to a detectable level (e.g. 10 % of the maximum theoretical biodegradation, or lower, dependent on the accuracy of the measuring technique).
Μέγιστο επίπεδο βιοαποικοδόμησης: Ο βαθμός βιοαποικοδόμησης χημικής ουσίας ή οργανικής ύλης σε μια δοκιμή, καταγραφόμενος σε ποσοστό επί τοις εκατό, άνω του οποίου δεν σημειώνεται περαιτέρω βιοαποικοδόμηση στη διάρκεια της δοκιμής.
Maximum level of biodegradation: The degree of biodegradation of a chemical substance or organic matter in a test, recorded in per cent, above which no further biodegradation takes place during the test.
Πρωταρχικό υπόστρωμα: Σύνολο φυσικών πηγών άνθρακα και ενέργειας που εξασφαλίζουν την ανάπτυξη και διατήρηση της μικροβιακής βιομάζας.
Primary substrate: A collection of natural carbon and energy sources that provide growth and maintenance of the microbial biomass.
Δευτερεύον υπόστρωμα: Συστατικό υποστρώματος, του οποίου η συγκέντρωση είναι τόσο χαμηλή, ώστε η αποικοδόμησή του να εξασφαλίζει ασήμαντες ποσότητες άνθρακα και ενέργειας για τους σχετικούς μικροοργανισμούς, σε σύγκριση με τον άνθρακα και την ενέργεια που εξασφαλίζονται μέσω της αποικοδόμησης των βασικών συστατικών του υποστρώματος (πρωτεύοντα υποστρώματα).
Secondary substrate: A substrate component present in such a low concentration, that by its degradation, only insignificant amounts of carbon and energy are supplied to the competent microorganisms, as compared to the carbon and energy supplied by the degradation of main substrate components (primary substrates).
Σταθερά ταχύτητας αποικοδόμησης: Σταθερά ταχύτητας κινητικής πρώτης τάξεως ή ψευδοπρώτης τάξεως, k (d–1), η οποία δηλώνει την ταχύτητα των διεργασιών αποικοδόμησης.
Degradation rate constant: A first order or pseudo first order kinetic rate constant, k (d–1), which indicates the rate of degradation processes.
Σε μια δοκιμή διαλείποντος έργου, η σταθερά k υπολογίζεται από το πρώτο τμήμα της καμπύλης αποικοδόμησης μετά το τέλος της λανθάνουσας φάσης.
For a batch experiment k is estimated from the initial part of the degradation curve obtained after the end of the lag phase.
Χρόνος υποδιπλασιασμού, t1/2 (d): Όρος που χρησιμοποιείται για τον χαρακτηρισμό της ταχύτητας μιας αντίδρασης πρώτης τάξεως.
Half-life, t1/2 (d): Term used to characterise the rate of a first order reaction.
Είναι ο χρόνος που απαιτείται για να μειωθεί η συγκέντρωση στο ήμισυ.
It is the time interval that corresponds to a concentration decrease by a factor 2.
Η σχέση του χρόνου υποδιπλασιασμού με τη σταθερά ταχύτητας αποικοδόμησης παρίσταται από την εξίσωση t1/2 = ln2/k.
The half-life and the degradation rate constant are related by the equation t1/2 = ln2/k.
Ημιπερίοδος αποικοδόμησης, DT50 (d): Όρος που χρησιμοποιείται για την ποσοτικοποίηση του αποτελέσματος των δοκιμών βιοαποικοδόμησης.
Degradation half time, DT50 (d): Term used to quantify the outcome of biodegradation tests.
Είναι ο χρόνος, συμπεριλαμβανομένης της λανθάνουσας φάσης, που απαιτείται για να επιτευχθεί βιοαποικοδόμηση κατά 50 %.
It is the time interval, including the lag phase, needed to reach a value of 50 % biodegradation.
Όριο ανίχνευσης (LOD) και όριο ποσοτικού προσδιορισμού (LOQ): Το όριο ανίχνευσης (LOD) είναι η συγκέντρωση μιας ουσίας κάτω από την οποία δεν είναι δυνατόν να γίνει διάκριση της ταυτότητας της ουσίας από τις αναλυτικές τεχνητές ενδείξεις.
Limit of detection (LOD) and limit of quantification (LOQ): The limit of detection (LOD) is the concentration of a substance below which the identity of the substance cannot be distinguished from analytical artefacts.
Το όριο ποσοτικού προσδιορισμού (LOQ) είναι η συγκέντρωση μιας ουσίας κάτω από την δεν είναι δυνατός ο προσδιορισμός της συγκέντρωσης με αποδεκτή ακρίβεια.
The limit of quantification (LOQ) is the concentration of a substance below which the concentration cannot be determined with an acceptable accuracy.
Διαλελυμένος οργανικός άνθρακας (DOC): Το μέρος του οργανικού άνθρακα σε ένα δείγμα νερού που δεν μπορεί να απομακρυνθεί με καθορισμένη τεχνική διαχωρισμού φάσεων, όπως επί παραδείγματι με φυγοκέντριση σε 40000 ms–2 επί 15 min ή με διήθηση μέσω μεμβρανών με πόρους διαμέτρου 0,2 μm-0,45 μm.
Dissolved organic carbon (DOC): That part of the organic carbon in a sample of water which cannot be removed by specified phase separation, for example by centrifugation at 40000 ms–2 for 15 min. or by membrane filtration using membranes with pores of 0,2 μm-0,45 μm diameter.
Συνολική ραδιενέργεια οργανικού 14C (TOA): Η συνολική ραδιενέργεια 14C που συσχετίζεται με οργανικό άνθρακα.
Total organic14C activity (TOA): The total 14C activity associated with organic carbon.
Ραδιενέργεια διαλελυμένου οργανικού 14C (DOA): Η συνολική ραδιενέργεια 14C που συσχετίζεται με διαλελυμένο οργανικό άνθρακα.
Dissolved organic14C activity (DOA): The total 14C activity associated with dissolved organic carbon.
Ραδιενέργεια σωματιδιακού οργανικού 14C (POA): Η συνολική ραδιενέργεια 14C που συσχετίζεται με οργανικό άνθρακα σε σωματίδια.
Particulate organic14C activity (POA): The total 14C activity associated with particulate organic carbon.
Η παρούσα προσομοιωτική δοκιμή εφαρμόζεται σε μη πτητικές ή ελαφρώς πτητικές οργανικές ουσίες που ελέγχονται σε χαμηλές συγκεντρώσεις.
This simulation test is applicable to non-volatile or slightly volatile organic substances tested at low concentrations.
Εφόσον χρησιμοποιούνται φιάλες που επικοινωνούν με τον ατμοσφαιρικό αέρα (π.χ. πωματισμένες με βύσμα υαλοβάμβακα), ουσίες με σταθερά του νόμου του Henry μικρότερη από 1 Pa·m3/mol περίπου (της τάξεως των 10–5 atm·m3/mol) μπορούν να θεωρηθούν, στην πράξη, ως μη πτητικές.
Using flasks open to the atmosphere (e.g. cotton wool plugged), substances with Henry’s law constants less than about 1 Pa·m3/mol (approx. 10–5 atm·m3/mol) can be regarded as non-volatile in practice.
Χρησιμοποιώντας κλειστές φιάλες με διάκενο, είναι δυνατόν να ελεγχθούν ελαφρώς πτητικές ουσίες (με σταθερά του νόμου του Henry < 100 Pa·m3/mol ή < 10–3 atm·m3/mol), χωρίς να υπάρξουν απώλειες από το σύστημα δοκιμής. Εάν δεν ληφθούν οι απαιτούμενες προφυλάξεις κατά την απομάκρυνση του CO2 μπορεί να σημειωθεί απώλεια ουσιών σημασμένων με 14C.
Using closed flasks with a headspace, it is possible to test slightly volatile substances (with Henry’s law constants < 100 Pa·m3/mol or < 10–3 atm·m3/mol) without losses from the test system.
Σε τέτοιου είδους καταστάσεις, ενδέχεται να χρειαστεί παγίδευση του CO2 σε έναν εσωτερικό σύστημα απορρόφησης που περιέχει άλκαλι, ή χρησιμοποίηση εξωτερικού συστήματος απορρόφησης του CO2 (άμεσος προσδιορισμός του 14CO2, βλέπε παράρτημα 3).
Loss of 14C-labelled substances may occur, if the right precautions are not exercised, when the CO2 is stripped off. In such situations, it may be necessary to trap CO2 in an internal absorber with alkali or to use an external CO2 absorber system (direct 14CO2 determination; see Appendix 3).
Για τον προσδιορισμό της κινητικής της βιοαποικοδόμησης, οι συγκεντρώσεις της ελεγχόμενης ουσίας πρέπει να είναι χαμηλότερες από τη διαλυτότητά της στο νερό.
For the determination of biodegradation kinetics, the concentrations of the test substance must be below its water solubility.
Αξίζει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι οι τιμές υδατοδιαλυτότητας που αναφέρονται στη βιβλιογραφία ενδέχεται να είναι αρκετά υψηλότερες από τη διαλυτότητα της ελεγχόμενης ουσίας στο φυσικό νερό.
It should be noted, however, that literature values of water solubility may be considerably higher than the solubility of the test substance in natural waters.
Εναλλακτικά, η διαλυτότητα των ιδιαίτερα δυσδιάλυτων στο νερό ελεγχόμενων ουσιών μπορεί να προσδιοριστεί χρησιμοποιώντας το φυσικό νερό της δοκιμής.
Optionally, the solubility of especially poorly water-soluble test substances may be established by use of the natural waters being tested.
Η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την προσομοίωση της βιοαποικοδόμησης σε επιφανειακά ύδατα απαλλαγμένα αδρομερών σωματιδίων («πελαγική δοκιμή») ή σε θολερά επιφανειακά ύδατα τα οποία ενδέχεται να απαντούν, επί παραδείγματι, κοντά σε διεπαφή νερού/ιζημάτων («δοκιμή με εναιώρημα ιζήματος»).
The method can be used for simulating biodegradation in surface water free of coarse particles (pelagic test) or in turbid surface water which, e.g. might exist near a water/sediment interface (suspended sediment test).
Η ελεγχόμενη ουσία επωάζεται είτε μόνο σε επιφανειακά ύδατα («πελαγική δοκιμή») ή σε επιφανειακά ύδατα, στα οποία έχει προστεθεί εναιώρημα στερεών/ιζήματος σε συγκέντρωση από 0,01 έως 1 g/L ξηρού βάρους («δοκιμή με εναιώρημα ιζήματος»), με σκοπό την προσομοίωση υδάτινου όγκου με αιωρούμενα στερεά ή ιζήματα σε επαναιώρηση.
The test is performed in batch by incubating the test substance with either surface water only (pelagic test) or surface water amended with suspended solids/sediment of 0,01 to 1 g/L dry weight (suspended sediment test) to simulate a water body with suspended solids or re-suspended sediment.
Η συγκέντρωση των αιωρούμενων στερεών/ιζημάτων στα περισσότερα επιφανειακά ύδατα αντιστοιχεί στο κατώτερο άκρο της ανωτέρω περιοχής τιμών.
The suspended solids/sediment concentration in the lower range of this interval is typical for most surface waters.
Οι δοκιμαστικές φιάλες επωάζονται στο σκοτάδι σε θερμοκρασία περιβάλλοντος, υπό αερόβιες συνθήκες και ανακίνηση.
The test flasks are incubated in darkness at an environmental temperature under aerobic conditions and agitation.
Για τον προσδιορισμό της κινητικής της αποικοδόμησης πρέπει να χρησιμοποιηθούν δύο τουλάχιστον διαφορετικές συγκεντρώσεις ελεγχόμενης ουσίας, η καθεμία από τις οποίες θα είναι πενταπλάσια έως δεκαπλάσια της προηγούμενης.
At least two different concentrations of test substance should be used in order to determine the degradation kinetics.
Οι συγκεντρώσεις αυτές πρέπει να είναι αντιπροσωπευτικές του εύρους των αναμενόμενων συγκεντρώσεων της ελεγχόμενης ουσίας στο περιβάλλον.
The concentrations should differ from each other by a factor of 5 to 10 and should represent the expected range of concentrations in the environment.
Η μέγιστη συγκέντρωση της ελεγχόμενης ουσίας δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 100 µg/L, προτιμώνται ωστόσο μέγιστες συγκεντρώσεις δοκιμής κάτω των 10 µg/L ή μικρότερες, ώστε να εξασφαλίζεται ότι η κινητική της βιοαποικοδόμησης είναι πρώτης τάξεως.
The maximum concentration of the test substance should not exceed 100 µg/L, but maximum test concentrations below 10 µg/L or less are preferred to ensure that the biodegradation follows first order kinetics.
Η χαμηλότερη συγκέντρωση δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 10 µg/L, αλλά είναι προτιμότερο οι χαμηλότερες συγκεντρώσεις να είναι της τάξεως των 1-2 μg/L ή μικρότερες από 1 μg/L.
The lowest concentration should not exceed 10 µg/L, but lowest test concentrations of 1-2 μg/L or less than 1 μg/L are preferred.
Κατά κανόνα, επαρκής ανάλυση τόσο χαμηλών συγκεντρώσεων μπορεί να επιτευχθεί με τη χρήση διαθέσιμων στο εμπόριο ουσιών σημασμένων με 14C.
Normally an adequate analysis of such low concentration can be achieved by use of commercially available 14C-labelled substances.
Λόγω αναλυτικών περιορισμών, είναι συχνά αδύνατο να μετρηθεί η συγκέντρωση της ελεγχόμενης ουσίας με την απαιτούμενη ακρίβεια, όταν η ουσία αυτή χρησιμοποιείται σε συγκέντρωση ≤ 100 µg/L (βλέπε παράγραφο 1.7.2 δεύτερο εδάφιο).
Because of analytical limitations, it is frequently impossible to measure the concentration of the test substance with the required accuracy, if the test substance is applied at a concentration ≤ 100 µg/L (see second paragraph in section 1.7.2).
Για την ταυτοποίηση και τον ποσοτικό προσδιορισμό σημαντικών προϊόντων μετατροπής ή σε περίπτωση που δεν διατίθεται ειδική αναλυτική μέθοδος με χαμηλό όριο ανίχνευσης, μπορούν να χρησιμοποιηθούν υψηλότερες συγκεντρώσεις ελεγχόμενης ουσίας (> 100 µg/L και ορισμένες φορές > 1 mg/L).
Higher concentrations of test substance (> 100 µg/L and sometimes > 1 mg/L) may be used for the identification and quantification of major transformation products or if a specific analysis method with a low detection limit is not available.
Όταν όμως η δοκιμή διεξάγεται με υψηλές συγκεντρώσεις ελεγχόμενης ουσίας, τα αποτελέσματα ενδέχεται να μη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον υπολογισμό της σταθεράς αποικοδόμησης πρώτης τάξεως και του χρόνου υποδιπλασιασμού, δεδομένου ότι, πιθανότατα, η κινητική της αποικοδόμησης δεν θα είναι πρώτης τάξεως.
If high concentrations of test substance are tested, it may not be possible to use the results to estimate the first order degradation constant and half-life, as the degradation will probably not follow first order kinetics.
Η αποικοδόμηση παρακολουθείται σε κατάλληλα χρονικά διαστήματα με μέτρηση είτε του υπολειμματικού άνθρακα 14C ή της υπολειμματικής συγκέντρωσης της ελεγχόμενης ουσίας, όταν εφαρμόζεται ειδική μέθοδος χημικής ανάλυσης.
Degradation is followed at appropriate time intervals, by measuring either the residual 14C or the residual concentration of test substance when specific chemical analysis is used.
Η σήμανση με 14C του σταθερότερου τμήματος του μορίου επιτρέπει τον προσδιορισμό της συνολικής ανοργανοποίησης, ενώ η σήμανση με 14C ενός λιγότερο σταθερού τμήματος του μορίου, καθώς και η εφαρμογή ειδικής αναλυτικής μεθόδου, επιτρέπουν την εκτίμηση μόνο της πρωταρχικής βιοαποικοδόμησης.
labelling of the most stable part of the molecule ensures the determination of the total mineralisation, while 14C labelling of a less stable part of the molecule, as well as the use of specific analysis, enable the assessment of only primary biodegradation.
Το σταθερότερο τμήμα του μορίου, ωστόσο, δεν περιλαμβάνει αναγκαστικά τη σημαντική λειτουργική ομάδα του (η οποία μπορεί να συνδέεται με μία ειδική ιδιότητα, όπως η τοξικότητα, η βιοσυσώρευση, κλπ.).
However, the most stable part does not necessarily include the relevant functional moiety of the molecule (that can be related to a specific property such as toxicity, bioaccumulation, etc.).
Στην περίπτωση αυτή, είναι ενδεχομένως σκόπιμο να χρησιμοποιηθεί ελεγχόμενη ουσία σημασμένη με 14C στη λειτουργική ομάδα, ώστε να είναι δυνατή η παρακολούθηση της εξάλειψης της συγκεκριμένης ιδιότητας.
If this is the case, it may be appropriate to use a test substance, which is 14C-labelled, in the functional part in order to follow the elimination of the specific property.
Στην παρούσα δοκιμή μπορούν να χρησιμοποιηθούν τόσο ραδιοσημασμένες, όσο και μη σημασμένες ελεγχόμενες ουσίες.
Both radiolabelled and non-labelled test substances can be used in this test.
Συνιστάται η σήμανση με 14C, κατά κανόνα του ή των σταθερότερων τμημάτων του μορίου (βλέπε επίσης παράγραφο 1.4).
14C-labelling technique is recommended and labelling should normally be in the most stable part(s) of the molecule (see also section 1.4).
Για τις ουσίες που περιέχουν περισσότερους του ενός αρωματικούς δακτυλίους, είναι προτιμότερο να σημαίνονται με 14C ένα ή περισσότερα άτομα άνθρακα σε κάθε δακτύλιο.
For substances containing more than one aromatic ring, one or more carbons in each ring should preferably be 14C-labelled.
Επιπλέον, πρέπει κατά προτίμηση να σημαίνονται με 14C ένα ή περισσότερα άτομα άνθρακα και στις δύο πλευρές των ευκόλως αποικοδομήσιμων δεσμών.
In addition, one or more carbons on both sides of easily degradable linkages should preferably be 14C-labelled.
Η χημική ή/και ραδιοχημική καθαρότητα της ελεγχόμενης ουσίας απαιτείται να είναι > 95 %.
The chemical and/or radiochemical purity of the test substance should be > 95 %.
Για τις ραδιοσημασμένες ουσίες, προκειμένου να διευκολυνθεί η μέτρηση του 14C σε δοκιμές που διεξάγονται με χαμηλές αρχικές συγκεντρώσεις, προτιμάται η ειδική ραδιενέργεια να είναι της τάξεως των 50 μCi/mg (1,85 MBq) ή μεγαλύτερη.
For radiolabelled substances, a specific activity of approx. 50 μCi/mg (1,85 MBq) or more is preferred in order to facilitate 14C measurements in tests conducted with low initial concentrations.
Πρέπει να διατίθενται οι ακόλουθες πληροφορίες σχετικά με την ελεγχόμενη ουσία:
The following information on the test substance should be available:
διαλυτότητα στο νερό [μέθοδος A.6],
solubility in water [Method A.6],
διαλυτότητα σε οργανικό(ούς) διαλύτη(ες) (ουσίες χρησιμοποιούμενες με διαλύτη ή δυσδιάλυτες στο νερό),
solubility in organic solvent(s) (substances applied with solvent or with low solubility in water),
σταθερά διαστάσεως (pKa), εφόσον η ουσία ελευθερώνει ή προσλαμβάνει πρωτόνια [κατευθυντήρια γραμμή TG 112 του ΟΟΣΑ] (5),
dissociation constant (pKa) if the substance is liable to protonation or deprotonation [OECD TG 112] (5),
τάση ατμών [μέθοδος A.4] και σταθερά του νόμου του Henry,
vapour pressure [Method A.4] and Henry’s law constant,
χημική σταθερότητα στο νερό και στο σκοτάδι (υδρόλυση) [μέθοδος Γ.7].
chemical stability in water and in the dark (hydrolysis) [Method C.7].
Όταν διεξάγονται δοκιμές δυσδιάλυτων στο νερό ουσιών σε θαλασσινό νερό, μπορεί να είναι χρήσιμο να είναι γνωστή η σταθερά εξαλάτωσης (ή «σταθερά Setschenow») Ks, η οποία ορίζεται ως εξής: log (S/S') = Ks Cm, όπου S και S' είναι η διαλυτότητα της ουσίας σε γλυκό νερό και θαλασσινό νερό, αντιστοίχως, ενώ Cm είναι η μοριακή συγκέντρωση του άλατος.
When poorly water-soluble substances are being tested in seawater, it may also be useful to know the salting out constant (or ‘Setschenow constant’) Ks, which is defined by the expression: log (S/S’) = Ks Cm, where S and S’ are the solubility of the substance in fresh water and seawater, respectively, and Cm is the molar salt concentration.
Εάν διεξάγεται «δοκιμή με εναιώρημα ιζήματος», θα πρέπει να διατίθενται επιπλέον οι ακόλουθες πληροφορίες:
If the test is carried out as a ‘suspended sediment test’ the following information should also be available:
συντελεστής κατανομής σε μίγμα n-οκτανόλης/νερού [μέθοδος A.8],
n-octanol/water partition coefficient [Method A.8],
συντελεστής προσρόφησης [μέθοδος Γ.18].
adsorption coefficient [Method C.18].
Άλλες χρήσιμες πληροφορίες είναι οι εξής:
Other useful information may include:
συγκέντρωση στο περιβάλλον, εφόσον είναι γνωστή ή έχει εκτιμηθεί,
environmental concentration, if known or estimated,
τοξικότητα της ελεγχόμενης ουσίας για τους μικροοργανισμούς [μέθοδος Γ.11],
toxicity of the test substance to microorganisms [Method C.11],
άμεση ή/και εγγενής βιοαποικοδομησιμότητα [μέθοδοι Γ.4 A-ΣΤ, Γ.12, Γ.9, κατευθυντήρια γραμμή TG 302 του ΟΟΣΑ (5)],
ready and/or inherent biodegradability [Methods C.4 A-F, C.12, C.9, OECD TG 302 (5)],
αερόβια ή αναερόβια βιοαποικοδομησιμότητα στο έδαφος και μελέτες μετατροπής στη διεπαφή ιζήματος/νερού [μέθοδοι Γ.23, Γ.24].
aerobic or anaerobic biodegradability in soil and sediment/water transformation studies [Methods C.23, C.24].
Θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως ουσία αναφοράς μία ουσία η οποία κατά κανόνα αποικοδομείται εύκολα υπό αερόβιες συνθήκες (π.χ. ανιλίνη ή βενζοϊκό νάτριο).
A substance, which is normally easily degraded under aerobic conditions (e.g. aniline or sodium benzoate) should be used as reference substance.
Ο αναμενόμενος χρόνος αποικοδόμησης της ανιλίνης και του βενζοϊκού νατρίου είναι συνήθως μικρότερος από 2 εβδομάδες.
The expected time interval for degradation of aniline and sodium benzoate is usually less than 2 weeks.
Η ουσία αναφοράς χρησιμοποιείται με σκοπό να εξασφαλιστεί ότι η μικροβιακή δραστικότητα του νερού δοκιμής περικλείεται εντός ορισμένων ορίων, δηλαδή ότι το νερό περιέχει ενεργή μικροβιακή χλωρίδα.
The purpose of the reference substances is to ensure that the microbial activity of the test water is within certain limits; i.e. that the water contains an active microbial population.
ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ
QUALITY CRITERIA
Αμέσως μετά την προσθήκη της ελεγχόμενης ουσίας, κάθε αρχική συγκέντρωση δοκιμής θα πρέπει να επαληθεύεται με μέτρηση της ραδιενέργειας του 14C, η με χημική ανάλυση εφόσον πρόκειται για μη σημασμένη ουσία, τουλάχιστον σε διπλά δείγματα.
Immediately after addition of the test substance, each initial test concentration should be verified by measurements of 14C activity, or by chemical analyses in the case of non-labelled substances, in at least duplicate samples.
Με τον τρόπο αυτό συγκεντρώνονται πληροφορίες για τη δυνατότητα εφαρμογής και την επαναληπτικότητα της αναλυτικής μεθόδου, καθώς και για την ομοιογενή κατανομή της ελεγχόμενης ουσίας.
This provides information on the applicability and repeatability of the analytical method and on the homogeneity of the distribution of the test substance.
Κατά κανόνα, στη μετέπειτα ανάλυση των δεδομένων χρησιμοποιείται η μετρούμενη αρχική ραδιενέργεια του 14C ή η συγκέντρωση της ελεγχόμενης ουσίας και όχι η ονομαστική συγκέντρωση, καθώς με τον τρόπο αυτό αντισταθμίζονται οι απώλειες λόγω ρόφησης και τα σφάλματα δοσολογίας.
Normally, the measured initial 14C activity or test substance concentration is used in the subsequent analyses of data rather than the nominal concentration as losses due to sorption and dosing errors thereby are compensated.
Για τις σημασμένες με 14C ελεγχόμενες ουσίες, ο βαθμός ανάκτησης στο τέλος του πειράματος προκύπτει από το ισοζύγιο μάζας (βλέπε παράγραφο 1.8.9.4 τελευταίο εδάφιο).
For 14C-labelled test substance, the level of recovery at the end of the experiment is given by mass balance (see last paragraph in section 1.8.9.4).
Στην ιδανική περίπτωση, το ισοζύγιο της ραδιοσημασμένης μάζας πρέπει να κυμαίνεται μεταξύ 90 % και 110 % ενώ, για τις μη σημασμένες ελεγχόμενες ουσίες, η αναλυτική ακρίβεια θα πρέπει να συνεπάγεται αρχική ανάκτηση μεταξύ 70 % και 110 %.
Ideally, the radiolabelled mass balance should range from 90 % to 110 %, whereas the analytical accuracy should lead to an initial recovery of between 70 % and 110 % for non-labelled test substances.
Τα εν λόγω πεδία τιμών πρέπει να ερμηνεύονται ως στόχοι και να μην χρησιμοποιούνται ως κριτήρια αποδοχής της δοκιμής.
These ranges should be interpreted as targets and should not be used as criteria for acceptance of the test.
Εναλλακτικά, μπορεί να προσδιορίζεται η αναλυτική ακρίβεια για την ελεγχόμενη ουσία σε συγκέντρωση μικρότερη από την αρχική, καθώς και για τα σημαντικά προϊόντα μετατροπής.
Optionally, the analytical accuracy may be determined for the test substance at a lower concentration than the initial concentration and for major transformation products.
Επαναληπτικότητα και ευαισθησία της αναλυτικής μεθόδου
Repeatability and sensitivity of analytical method