natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Βλέπε, μεταξύ άλλων, την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Philip Morris/Commission, (υπόθεση C-730/79, Συλλογή 1980, σ. 02671, σκέψη 11) και την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, Air Liquide Industries/Ville de Seraing et Province de Liège (συνεκδικασθείσες υποθέσεις C 393/04 και C 41/05, Συλλογή 2006, μέρος I, σ. 05293).
See for example the judgments of the Court of Justice in Case 730/79 Philip Morris v Commission [1980] ECR 2671, paragraph 11 and in Joined Cases C-393/04 and C-41/05 Air Liquide Industries v Ville de Seraing et Province de Liège [2006] ECR I-5293.
Σε κάθε περίπτωση, ο εν λόγω χαρακτηρισμός έχει ως μόνο σκοπό τον περιορισμό του χρονικού πλαισίου ανάκτησης των ασυμβίβαστων ενισχύσεων και συνεπώς δεν μπορεί να χρησιμεύσει στην παρούσα φάση αξιολόγησης.
This definition has in any event the sole purpose of limiting the temporal scope of recovery of incompatible aid, and is therefore of no utility at this stage of the assessment.
Η Επιτροπή δεν οφείλει, συνεπώς, να εξετάσει τα νομικά επιχειρήματα της Alcoa για την τεκμηρίωση του εν λόγω συμπεράσματος, βλέπε αιτιολογικές σκέψεις (95) και (96).
And therefore the Commission does not need to examine the legal arguments put forward by Alcoa to substantiate this conclusion (see recitals 95 and 96 above).
Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις Βελγίου/Επιτροπής C-182/03 και C-217/03, Συλλογή 2006, A-0000.
Judgment in Joined Cases C-182/03 and C-217/03 Belgium v Commission [2006] ECR I-5479.
Βλέπε υποσημείωση 48.
See footnote 48.
Είναι αναγκαίο να γίνει διάκριση ανάμεσα στα γενικά κριτήρια αξιολόγησης που προβλέπει η απόφαση Alumix και στην εφαρμογή των εν λόγω κριτηρίων σε μια συγκεκριμένη περίπτωση.
A distinction must be made between the general assessment criteria set out in the Alumix decision and the application of those criteria to a material case.
Βάσει των γενικών κριτηρίων της απόφασης Alumix, σε περίπτωση απουσίας εναλλακτικών διεξόδων της αγοράς και για την αποφυγή της επιδείνωσης μιας κατάστασης πλεονασματικής ικανότητας, ένας λογικός προμηθευτής ηλεκτρικής ενέργειας θα μπορούσε να πωλήσει στους «καλύτερους πελάτες» του σε τιμή που να καλύπτει το οριακό κόστος παραγωγής με μια μικρή συνεισφορά στις πάγιες δαπάνες.
The general criteria of the Alumix decision hold that, in the absence of alternative market outlets and in order to avoid aggravating a situation of overcapacity, a rational electricity supplier will sell electricity to its best customers at a price covering its marginal costs of production, plus a small contribution to fixed costs.
Τα εν λόγω γενικά κριτήρια διατηρούν την ισχύ τους ανεξαρτήτως χρονικού πλαισίου της απόφασης στην οποία ορίζονται, και η Επιτροπή δεν προτίθεται να τα αμφισβητήσει στην υπό εξέταση υπόθεση.
These general criteria remain valid irrespective of the temporal scope of the decision in which they were laid down, and the Commission has no intention of questioning them here.
Βλέπε υποσημείωση 40.
See footnote 40.
Η σκέψη 105 έχει ως ακολούθως: «είναι πρόδηλο, τόσο από την προσφυγή, στην οποία αναφέρεται ότι η τιμή που κατέβαλαν οι εγκαταστάσεις του προσφεύγοτος ήταν εγκεκριμένη από το νομοθετικό διάταγμα του 1995, όσο και από την ίδια τη διατύπωση του νομοθετικού διατάγματος, ότι η ιδιωτικοποίηση της Alumix απαιτούσε την υποστήριξη της ιταλικής κυβέρνησης… προκειμένου να ορισθεί με την ENEL μια προτιμησιακή τιμολόγηση για τις δύο εγκαταστάσεις, κατά προτίμηση μέσω μιας μελλοντικής μακροπρόθεσμης σύμβασης (10 ετών) σε τιμές ανταγωνιστικές σε ευρωπαϊκό επίπεδο και ότι η μέθοδος των προσαυξήσεων που προέβλεπε η απόφαση CIP 13/92 θα έπαυε να ισχύει μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2005».
Paragraph 105 states: ‘it is very clear both from the application, which states that the tariff that the applicant’s plants paid was authorised by the 1995 Decree-Law, and the very wording of that Decree-Law that the privatisation of [Alumix] requires the support of the Italian Government … in order to define an energy tariff [for the two plants] with ENEL, possibly by agreeing on a future long-term contract (10 years) at prices that are competitive at the European level and that the manner of handling the excess charges [sovrapprezzi] laid down in [IPC decision No 13/92]… is abolished from 31 December 2005 onwards’.
Απόφαση του Πρωτοδικείου στην υπόθεση Diputacion Foral de Alava et al. v Commissione, συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-127/99, T129/99 και T-148/99 [Συλλογή 2002] II-1275, σκέψη 175, παρατεθείσα στη σκέψη 114 της απόφασης του Δικαστηρίου.
Judgment of the Court of First Instance in Joined Cases T-127/99, T-129/99 and T-148/99 Diputación Foral de Álava and others v Commission [2002] ECR II-1275, paragraph 175, cited in paragraph 114 of the Court’s judgment.
Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C 15/98 και C 105/99, Ιταλία και Sardegna Lines κατά Επιτροπής του 2000 Συλλογή μέρος I, σ. 8855, σκέψη 74 των προτάσεων.
Joined Cases C-15/98 and C-105/99 [2000] ECR I 8855, paragraph 74 of the Opinion.
Απόφαση του Πρωτοδικείου, της 30ής Απριλίου 2002, στην υπόθεση κυβέρνηση του Γιβραλτάρ κατά Επιτροπής, συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-195/01 και T-207/01, Συλλογή 2002, II-2309, σκέψη 111: «Μόνο στην περίπτωση που η τροποποίηση επηρεάζει την ίδια την ουσία του αρχικού καθεστώτος μεταβάλλεται το καθεστώς αυτό σε νέο καθεστώς ενισχύσεων.
Judgment of the Court of First Instance in Joined Cases T-195/01 and T-207/01 Government of Gibraltar v Commission [2002] ECR II-2309, paragraph 111: ‘Accordingly, it is only where the alteration affects the actual substance of the original scheme that the latter is transformed into a new aid scheme.
Όμως, δεν μπορεί να γίνει λόγος για τέτοια ουσιώδη τροποποίηση όταν το νέο στοιχείο μπορεί σαφώς να αποσπαστεί από το αρχικό καθεστώς».
There can be no question of such a substantive alteration where the new element is clearly severable from the initial scheme’.
Βλέπε απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της 6ης Νοεμβρίου 1990 στην υπόθεση Ιταλία κατά Επιτροπής, υπόθεση C-86/89, Συλλογή 1990 I.-3891, Γαλλία κατά Επιτροπής, υπόθεση C 301/87, Συλλογή 1990, σκέψη 50.
See judgment of the Court of Justice in Case C-86/89 Italy v Commission [1990] ECR I-3891; Case C-301/87 France v Commission [1990] ECR I-307, paragraph 50.
Βλέπε απόφαση του Πρωτοδικείου της 8ης Ιουνίου 1995 στην υπόθεση Siemens κατά Επιτροπής, υπόθεση T-459/93, Συλλογή 1995, μέρος II, σ. 1675, σκέψη 48.
See judgment of the Court of First Instance in Case T-459/93 Siemens v Commission [1995] ECR II-1675, paragraph 48.
ΕΕ C 37 της 3.2.2001, σ. 3 και ΕΕ C 82 της 1.4.2008, σ. 1.
OJ C 37, 3.2.2001, p. 3, and OJ C 82, 1.4.2008, p. 1.
Πηγή: Έρευνα σχετικά με την κατάσταση της απελευθέρωσης των τομέων της ηλεκτρικής ενέργειας και του φυσικού αερίου, Μάιος 2005.
Source: Indagine conoscitiva sullo stato della liberalizzazione dei settori dell’energia elettrica e del gas naturale, May 2005.
Η Σαρδηνία συνδέεται σήμερα με την ηπειρωτική Ιταλία μέσω διασύνδεσης των 270 MWh. (SACOI).
Sardinia is currently connected to mainland Italy via a 270 MWh interconnector (SACOI).
Βλέπε υποσημείωση στη σ. 43.
See footnote 43.
Ο δείκτης HHI στη Σαρδηνία κυμαίνεται από 3000 έως 3500.
The HHI index in Sardinia varies between 3000 and 3500.
Στις νότιες περιοχές, ωστόσο, ο HHI είναι υψηλότερος.
In the South zone, however, the HHI is higher.
Στη Σαρδηνία η E.ON μπορεί να καθορίσει την τιμή για το 67 % των ωρών και η ENEL για το 29 %.
In Sardinia, E.ON can set the price for 67 % of the hours, ENEL for 29 % of the hours.
Εάν ληφθούν υπόψη και οι όμορες ζώνες, η ENEL καθορίζει την τιμή στην ευρύτερη ζώνη Νότου-Σαρδηνίας για το 63 % των ωρών.
If adjacent zones are also considered, ENEL is price-setting in the macrozone Macrosud-Sardegna for 63 % of the hours.
Ωστόσο, στην ευρύτερη ζώνη του Νότου η ENEL καθορίζει την τιμή για το 100 % των ωρών.
However, in the region MacroSud, ENEL is price-setting for 100 % of the hours.
Επί παραδείγματι, το 2007 η μέση τιμή χονδρικής στην Ιταλία (για τιμή ενέργειας baseload στην αγορά της προηγούμενης ημέρας) στο IPEX (το ιταλικό χρηματιστήριο ηλεκτρικής ενέργειας) ήταν 70,99 ευρώ/MW/h αντί 37,97 ευρώ στο γερμανικό χρηματιστήριο EEX και 40,78 στο γαλλικό χρηματιστήριο Powernext.
For example, in 2007 the average wholesale price in Italy (for baseload power on the day-ahead market) on IPEX (Italy’s electricity exchange) was EUR 70,99 per MW/h compared with EUR 37,97 on Germany’s EEX exchange and EUR 40,78 on France’s Powernext exchange.
Έκθεση της AEEG για το 2008, βάσει των στοιχείων που παρείχε ο διαχειριστής της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας (GME).
2008 Report of the AEEG, based on data from the GME (Gestore del Mercato Elettrico).
Ακόμη και αν υποτεθεί ότι οι μέσες τιμές στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυξάνονται λιγότερο από 4 %, το πλεονέκτημα για την Alcoa θα αυξάνεται σε κάθε περίπτωση σε απόλυτες τιμές.
Even supposing that average prices in the EU increase by less than 4 %, the tariff advantage for Alcoa would still increase in absolute terms.
Επί παραδείγματι, εάν η τιμή της Alcoa ήταν 30 ευρώ και η μέση τιμή ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη 60 ευρώ (πλεονέκτημα: 30 ευρώ) μια αύξηση του 3 % θα σήμαινε για την Alcoa τιμή 30,9 με μέση ευρωπαϊκή τιμή 61,8 ευρώ (νέο πλεονέκτημα: 30,9 ευρώ).
For example, if the Alcoa price was EUR 30 and the average electricity price in Europe was EUR 60 (advantage: EUR 30), a 3 % increase would mean an Alcoa price of EUR 30,9 versus an average European price of EUR 61,8 (new advantage: EUR 30,9).
Επί παραδείγματι, στην Τρίτη Έκθεση του Φεβρουαρίου του 2007, η ομάδα υψηλού επιπέδου αναφέρει ότι «στο παρόν πλαίσιο, η χρήση κινήτρων, συμπεριλαμβανομένων των επιχορηγήσεων γενικού χαρακτήρα και των κρατικών ενισχύσεων, μπορεί να αιτιολογηθεί ως μέσο πολιτικού προσανατολισμού.
For example, in the Third Report of February 2007, the High Level Group states ‘Against this background, the use of incentives, including general purpose subsidies and state aids can be justified as a policy instrument.
[Τα εν λόγω κίνητρα] μπορούν να προαγάγουν μια υπεύθυνη κοινωνική και περιβαλλοντική συμπεριφορά, την κοινωνική συνοχή, τη βιώσιμη ανάπτυξη και την πολιτιστική πολυμορφία.
They may promote responsible social and environmental behaviour, regional cohesion, sustainable development and cultural diversity.
Ωστόσο, θα πρέπει να εφαρμόζονται μόνο σε περίπτωση εμφανούς αποτυχίας της αγοράς, όταν αποδεικνύεται ότι οι επιχορηγήσεις αποτελούν το κατάλληλο μέσο για την επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου κοινού συμφέροντος, υπό τον όρο ότι δεν στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό ή καταστρέφουν το περιβάλλον […].
However, they should only be used where there is a clear market failure, where subsidies prove to be the appropriate instrument for meeting a well defined common interest objective, and when they do not distort competition or harm the environment… Action is justified when such subsidies undermine other policy objectives such as fighting climate change, the Lisbon Strategy for Jobs and Growth, proper functioning of energy markets, or access to raw materials, without meetingtheir initial objective.’
Δικαιολογείται η παρέμβαση εάν οι εν λόγω επιχορηγήσεις θέτουν σε κίνδυνο άλλους πολιτικούς στόχους, όπως η καταπολέμηση των κλιματικών αλλαγών, η στρατηγική της Λισαβόνας για την απασχόληση και την ανάπτυξη, η σωστή λειτουργία των αγορών ενέργειας ή η πρόσβαση στις πρώτες ύλες, χωρίς να επιτυγχάνεται παράλληλα ο αρχικός στόχος» (http://ec.europa.eu/enterprise/environment/hlg/doc_07:third_report_27_02_2007.pdf).
(http://ec.europa.eu/enterprise/environment/hlg/doc_07:third_report_27_02_2007.pdf).
Απόφαση της Επιτροπής της 20ής Νοεμβρίου 2007 σχετικά με την κρατική ενίσχυση C 36/A/06 που έθεσε σε εφαρμογή η Ιταλία υπέρ των εταιρειών ThyssenKrupp, Cementir και Nuova Terni Industrie Chimiche, παράγραφοι 144 και 145.
Commission Decision of 20 November 2007 on the State aid C 36/A/06 implemented by Italy in favour of ThyssenKrupp, Cementir and Nuova Terni Industrie Chimiche, paragraphs 144 and 145.
Η επιστολή ανέφερε: «Θέλουμε να υπογραμμίσουμε την ανάγκη να γίνει σαφώς κατανοητό ότι η σταδιακή απόσυρση θα πρέπει να είναι στενά συνδεδεμένη με τον αναγκαίο χρόνο για την επίτευξη των αποτελεσμάτων του VPP (ο οποίος εκτιμάται σε δύο περίπου έτη) και ότι θα υπόκειται στην αρχή της μοναδικής ενίσχυσης».
The letter read: ‘We would like to emphasise that it should be clear to all that the gradual withdrawal must be strictly limited to the time required for the VPP to take effect (which we calculate to be around two years) and will be subject to the “one time, last time” condition ’.
Το VPP προβλέπει την εκχώρηση εικονικής παραγωγικής ικανότητας από φορείς με δεσπόζουσα θέση στο πλαίσιο διαδικασιών διαγωνισμού.
The VPP provides for the release of virtual generation capacity by dominant operators within the framework of contract award procedures.
Το VPP είναι ένα μέσο που χρησιμοποιείται συνήθως για την προαγωγή του ανταγωνισμού στην αγορά χονδρικής, καθώς καταργεί το κίνητρο του φορέα με δεσπόζουσα θέση να χρησιμοποιεί την ισχύ του στην αγορά για να διατηρεί τεχνητά υψηλές τιμές στις ημερήσιες και προθεσμιακές αγορές.
VPPs are commonly used to promote competition in the wholesale market, insofar as they remove the incentive for the dominant operator to use its market power to maintain prices at a high level in the spot and futures markets.
Η τιμή που καταβάλλει ένας αγοραστής VPP είναι μια τιμή χρήσης που αντικατοπτρίζει συνήθως το μεταβλητό κόστος των συγκεκριμένων εγκαταστάσεων παραγωγής, επαυξημένο κατά ένα πριμ που ορίζεται στο πλαίσιο του διαγωνισμού.
The price paid by the purchaser from the VPP consists of a strike price which typically reflect the variable costs of the generating capacity concerned, plus a premium which is set under the terms of the procurement rules.
Με την ακόλουθη αιτιολογία: «Άλλες επιχειρήσεις που βρίσκονται στην ηπειρωτική Ιταλία δεν φαίνεται να αντιμετωπίζουν τις ίδιες εξαιρετικές συνθήκες αγοράς που υφίστανται στη Σαρδηνία.
Using the following reasoning: ‘Other undertakings located on the mainland do not appear to be in the same exceptional market circumstances that prevail in Sardinia.
Άποψη της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού είναι ότι δεν υφίσταται κανένας λόγος για παρέκκλιση από τις αρχές σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις».
The Directorate-General for Competition is of the opinion that there is no reason to derogate from the principles on State aid’.
Το VPP έχει τη μορφή σύμβασης που παρέχει στον αγοραστή το αυτόματο δικαίωμα να εισπράττει τη διαφορά, εάν είναι θετική, ανάμεσα στην τιμή που κατέβαλε στην αγορά της προηγούμενης ημέρας στους παραγωγούς στη Σαρδηνία και στην τιμή χρήσης.
The VPP takes the form of a contract which grants the automatic right to its purchaser to obtain the difference, when positive, between the price paid to generators in Sardinia in the day ahead market and the strike price.
Ο αγοραστής καταβάλλει στον εκχωρούντα το πριμ που ορίζεται στο πλαίσιο του διαγωνισμού και εισπράττει από αυτόν τη διαφορά, εάν είναι θετική, μεταξύ της τιμής στην αγορά της προηγούμενης ημέρας και την τιμή χρήσης.
The purchaser pays the vendor the premium fixed by the contract awards procedure and receives from the vendor the difference, when positive, between the price on the day-ahead market and the strike price.
Για τον σκοπό αυτόν η Επιτροπή βασίστηκε στην ανάλυση που διενήργησε η AEEG στις εκθέσεις της.
To this end, the Commission has based itself on the analysis made by the AEEG in its reports.
Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στην υπόθεση Alcan Deutschland, υπόθεση C 24/95, Συλλογή 1997, σ. I-1591, σκέψεις 25, 30 και 31, και απόφαση Demesa and Territorio histórico de Álava/Επιτροπή, συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-183/02 P και C-187/02, Συλλογή 2004, σ. I-10609, σκέψη 45.
Judgments of the Court of Justice in Case C-24/95 Alcan Deutschland [1997] ECR I-1591, paragraphs 25, 30 and 31, and in Joined Cases C-183/02 P and C-187/02 Demesa and Territorio histórico de Álava v Commission [2004] ECR I-10609, paragraph 45.
Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στην υπόθεση Επιτροπή κατά Γερμανίας, υπόθεση C-5/89, Συλλογή 1990, σ. I-3437, σκέψη 16.
Judgment of the Court of Justice in Case C-5/89 Germany v Commission [1990] ECR I-3437, paragraph 16.
Βλέπε αποφάσεις στις υποθέσεις Lührs, C 78/77, Συλλογή 1978, σ. 169, σκέψη 6, Van de Bergh en Jurgens κατά Επιτροπής, 265/85, Συλλογή 1987, σ. 1155, σκέψη 44 και Unifruit Hellas κατά Επιτροπής, T-489/93, Συλλογή 1994, σ. II-1201, σκέψη 51.
See the judgments in Case C-78/77, Lührs [1978] ECR I-169, paragraph 6; Case C-265/85 Van den Bergh en Jurgens v Commission [1987] ECR I-1155, paragraph 44; and Case T-489/93 Unifruit Hellas v Commission, [1994] ECR II-1201, paragraph 51.
Βλέπε αποφάσεις στις υποθέσεις Van den Bergh en Jurgens κατά Επιτροπής, υπόθεση C 265/85, Συλλογή 1987, σ. 1155, σκέψη 44· Sofrimport κατά Επιτροπής, υπόθεση C-152/88, Συλλογή 1990, σ. I-2477, σκέψη 26· Mehibas Dordtselaan κατά Επιτροπής, υπόθεση T-290/97, Συλλογή 2000, σ. II-15, σκέψη 59 και Kyowa Hakko Kogyo κατά Επιτροπής, υπόθεση T-223/00, Συλλογή 2003, σ. II-2553, σκέψη 51.
See the Judgments in Case C-265/85 Van den Bergh en Jurgens v Commission Ibid., paragraph 44; Case C-152/88 Sofrimport v Commission [1990] ECR I-2477, paragraph 26; Case T-290/97 Mehibas Dordtselaan v Commission [2000] ECR II-15, paragraph 59; and Case T-223/00 Kyowa Hakko Kogyo v Commission [2003] ECR II-2553, paragraph 51.
Βλέπε υποσημείωση 50.
See footnote 51.
Η Επιτροπή δεν διαθέτει τα αναγκαία στοιχεία για τον ακριβή υπολογισμό του ποσού.
The Commission does not possess the data required to carry out an exact calculation of this amount.
Στην υπόθεση Terni το καθεστώς προτιμησιακής τιμολόγησης, το οποίο είχε επίσης παραταθεί δυνάμει του άρθρου 11 παράγραφος 11του νόμου 80/2005, είχε υπολογισθεί, χρηματοδοτηθεί και καταβληθεί ουσιαστικά με την ίδια μέθοδο που εφαρμόσθηκε για την Alcoa (αν και με διαφορετική τελική τιμή για τους δικαιούχους).
In the Terni case, the preferential tariff, which was also prolonged by Article 11(11) of Law No 80/2005 was calculated, financed and paid out in substantially the same way as for Alcoa (albeit with a different end-price for the beneficiaries).
Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της 15.12.2005 στην υπόθεση Unicredito, υπόθεση C-148/04, Συλλογή 2005, μέρος I, σ. 11137.
Judgment of the Court of Justice in Case C-148/04 Unicredito [2005] ECR I-11137.
Με επιστολή της 23ης Δεκεμβρίου 2005, η Επιτροπή ζήτησε συμπληρωματικές πληροφορίες, οι οποίες διαβιβάσθηκαν από τις ιταλικές αρχές με επιστολή της 3ης Μαρτίου 2006.
By letter dated 23 December 2005, the Commission asked for additional information, which was provided by the Italian authorities by letter dated 3 March 2006.
Περαιτέρω πληροφορίες ζητήθηκαν με επιστολή της 22ας Αυγούστου 2006, στην οποία απάντησε η Ιταλία με επιστολή της 28ης Σεπτεμβρίου 2006.
Further clarifications were requested by letter dated 22 August 2006. Italy replied by letter dated 28 September 2006.
Με επιστολή της 23ης Δεκεμβρίου 2005, η Επιτροπή ζήτησε πληροφορίες από τις ιταλικές αρχές, οι οποίες τις διαβίβασαν με επιστολή της 24ης Φεβρουαρίου 2006. Η Ιταλία διαβίβασε συμπληρωματικές πληροφορίες με επιστολές της 2ας Μαρτίου 2006 και της 27ης Απριλίου 2006.
By letter dated 23 December 2005, the Commission requested information from Italy, which replied by letter dated 24 February 2006.
Η Ιταλία απάντησε με επιστολές της 16ης Απριλίου 2007 και της 5ης Νοεμβρίου 2007.
The Italian authorities replied by letters dated 16 April 2007 and 5 November 2007.
Στις 13 Μαρτίου 2008 διεξήχθη σύσκεψη μεταξύ των ιταλικών αρχών και των υπηρεσιών της Επιτροπής, στην οποία ζητήθηκε από την Ιταλία να απαντήσει έως τις 12 Μαΐου 2008.
A meeting between the Italian authorities and Commission staff was held on 13 March 2008 and Italy was asked to take a final position by 12 May 2008.
Αφού ζήτησε παράταση της προθεσμίας για την έγκριση της εν λόγω θέσης με επιστολή της 29ης Μαΐου 2008, η Ιταλία διαβίβασε πληροφορίες με επιστολές της 12ης Ιουνίου 2008 και της 7ης Ιουλίου 2008.
After asking for an extension to the deadline for taking such a position by letter dated 29 May 2008, Italy submitted further information by letters dated 12 June 2008 and 7 July 2008.
Νέα συνάντηση διεξήχθη στις 26 Μαΐου 2009.
A further meeting was held on 26 May 2009.
Η Ιταλία διαβίβασε συμπληρωματικές πληροφορίες με επιστολές της 10ης Ιουλίου και της 18ης Αυγούστου 2009.
By letters dated 10 July 2009 and 18 August 2009, Italy provided additional information.
Ειδικότερα, διαχειρίζεται τις χρηματοοικονομικές ροές που συνδέονται με τα καθεστώτα προτιμησιακής τιμολόγησης για την ηλεκτρική ενέργεια (συγκέντρωση των εισφορών και καταβολή στους τελικούς δικαιούχους).
In particular, it handles the financial flows related to the preferential electricity tariffs (collection of levies and payment to final beneficiaries).
Το εν λόγω διάταγμα όριζε ότι η Alcoa θα υπαγόταν στο προτιμησιακό καθεστώς τιμολόγησης σύμφωνα με την απόφαση CIP 13/1992 έως το τέλος του 2005 [17].
This Decree laid down that Alcoa would benefit from the preferential treatment set out in Decision CIP 13/1992 until the end of 2005 [17].
Μετά την εν λόγω ημερομηνία, το καθεστώς στο οποίο υπαγόταν η Alcoa θα προσαρμοζόταν σε εκείνο που εφαρμόζεται για τους λοιπούς καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας.
After that date, the way that Alcoa was treated would be brought into line with that of other electricity customers.
Για τη Σαρδηνία είχε ορισθεί σε 36,3 ITL/kWh το 1996 με σταδιακή αύξηση έως τις 39,6 ITL/kWh το 2005.
For Sardinia, the tariff was set at ITL 36,3/kWh in 1996, to be gradually increased to reach ITL 39,6/kWh in 2005.
Για το Βένετο η τιμή θα έφτανε τις 39,90 ITL/kWh το 2005.
For Veneto, the tariff was to reach ITL 39,9/kWh in 2005.
Σε ευρώ οι εν λόγω τιμές κυμαίνονται από 18 έως 20 ευρώ/MWh.
Converted into euro, these prices range between EUR 18 and EUR 20/MWh.
Σύμφωνα με τον νόμο 80/2005, η παράταση του καθεστώτος θα έπρεπε να αρχίσει να ισχύει από 1ης Ιανουαρίου 2005.
Pursuant to Law No 80/2005, the extension of the tariff was to take effect as of 1 January 2005.
Ωστόσο, η ημερομηνία αυτή τροποποιήθηκε στη συνέχεια και αντικαταστάθηκε από την 1η Ιανουαρίου 2006 με την απόφαση AEEG αριθ. 286/05, κατόπιν εντολής των εθνικών αρχών.
However, the date was subsequently changed to 1 January 2006 by AEEG Decision No 286/05/EC on instructions from the national authorities.
Το 2004 η παραγωγή της ΕΕ των 25 κάλυπτε μόνο το 41 % της ζήτησης στην ΕΕ των 25, σε σχέση με το 50 % το 1996.
In 2004 only 41 % of EU-25 demand was covered by EU-25 production, down from 50 % in 1996.
Καταγράφεται, συνεπώς, αυξανόμενο έλλειμμα παραγωγής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η ζήτηση ικανοποιείται ολοένα και περισσότερο από τις εξαγωγές τρίτων χωρών.
Therefore there is a growing production deficit in the EU, and demand is increasingly being met by imports from non-EU countries.
Η Alcoa ισχυρίζεται ότι η απόφαση Alumix δεν είχε χρονικό περιορισμό και η ισχύς της δεν έληξε την 31η Δεκεμβρίου 2005.
Alcoa maintains that the Alumix decision was not limited in time and did not cease to be effective on 31 December 2005.
Σύμφωνα με την Alcoa, ο ισχυρισμός της Επιτροπής σύμφωνα με τον οποίο «μια αλλαγή των συνθηκών» έθεσε τέλος στην ισχύ της απόφασης Alumix είναι αβάσιμος, καθώς ούτε η απελευθέρωση της αγοράς ούτε ο ρόλος του Cassa Conguaglio επιφέρουν ουσιαστική αλλαγή σε σχέση με το πλεονέκτημα (ή, μάλλον, την απουσία πλεονεκτήματος) από το καθεστώς Alumix.
In Alcoa’s view, the Commission’s argument that a ‘change of circumstances’ put an end to the effect of the Alumix decision is without merit, since neither the liberalisation of the market, nor the role entrusted to the Equalisation Fund involved any substantial change with respect to the advantage (or, rather, the absence thereof) resulting from the Alumix regime.
Το ότι το καθεστώς τιμολόγησης δεν αποτελούσε ενίσχυση ήταν ο λόγος για τον οποίο η Ιταλία δεν θεώρησε αναγκαία την κοινοποίηση του διατάγματος του 2004.
The fact that the tariff arrangement did not constitute aid was the reason why Italy did not deem it necessary to notify the 2004 Decree.
Η Ιταλία ισχυρίζεται ότι, σε κάθε περίπτωση, μετά την έναρξη της εμπεριστατωμένης έρευνας, έπαυσε η εφαρμογή του διατάγματος του 2004 για την Alcoa.
Italy argues that, at any rate, following the opening of the in-depth investigation, Italy ceased to apply the 2004 Decree in respect of Alcoa.