natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Καταρχάς, η γενεσιουργός αιτία δεν αποδίδεται αντικειμενικά στο κράτος, εφόσον πρόκειται για την κατάσταση του οφειλέτη οργανισμού: αυτό το καθεστώς ευθύνης βασίζεται στο ίδιο γεγονός με αυτό του μηχανισμού εγγυήσεων, δηλαδή στην αφερεγγυότητα του οφειλέτη.
First, the liability arises out of something that is not objectively imputable to the State, namely the situation of the debtor organisation: liability of this kind is triggered by the insolvency of the debtor, like a guarantee.
Δεύτερον, η ζημία στην οποία αναφέρεται το Συμβούλιο Επικρατείας, ελλείψει κάθε άλλης ένδειξης, φαίνεται ότι είναι η μη εξόφληση της ίδιας της οφειλής, γεγονός που ενεργοποιεί επίσης την εγγύηση.
Second, the injury to which the Council of State refers appears, in the absence of any indication to the contrary, to be the failure to pay the debt itself, which is likewise the trigger for a guarantee.
Ασφαλώς, το Συμβούλιο Επικρατείας περιορίζει την τεκμηρίωση της ευθύνης του κράτους στις ασυνήθεις και ειδικές ζημίες.
It is true that the Council of State restricts the liability of the State to injury ‘of an abnormal and specific kind’.
Ο εμπειρογνώμονας της Επιτροπής πιστεύει ότι η διαπίστωση του ασυνήθη χαρακτήρα μπορεί να γίνει διά της εις άτοπον απαγωγής.
As regards the ‘abnormal’ character of the injury, the Commission’s expert takes the view that one can proceed by elimination.
Είτε η οφειλή είναι μικρής σημασίας και εύλογα μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν θα θέσει ένα δημόσιο οργανισμό (ιδίως τη La Poste) σε κατάσταση αφερεγγυότητας, είτε η οφειλή είναι πολύ μεγάλη και, κατά συνέπεια, συνάγεται ο ασυνήθης χαρακτήρας της ζημίας.
Either the debt is a small one, in which case it is fair to suppose that it will not leave a national publicly owned establishment, or La Poste in particular, in a position of insolvency; or the debt is a large one, in which case the injury will necessarily be abnormal.
Όσον αφορά τον ειδικό χαρακτήρα της ζημίας, μπορούμε να υποθέσουμε ότι δεν είναι πολλοί οι πιστωτές των δημόσιων οργανισμών με σημαντικό χρέος.
As regards the ‘specific’ character of the injury, it may be supposed that creditors making large claims on publicly owned establishments will not be numerous.
Κατά συνέπεια, το όριο που θέσπισε η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας δεν είναι πράγματι όριο σε βαθμό που θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι θα αφορά πραγματικά μόνο την κατάσταση των σημαντικών πιστωτών, για την οποία θα υπάρχει πάντοτε ασυνήθιστα σοβαρή ζημία.
Thus the restriction imposed by the Council of State is a restriction in appearance rather than in fact, because it is fair to suppose that the claims involved will always be large, so that the injury will always be abnormally serious.
Αυτή είναι εξάλλου η ερμηνεία που επιλέγουν οι εγκυρότερες αναλύσεις.
This is the interpretation accepted by the best academic opinion.
Έτσι, σύμφωνα με την παρατήρηση του P. Bon (προαναφέρθηκε), «σε αυτό το ενδεχόμενο που αντιστοιχεί κατά τα φαινόμενα στην προκειμένη περίπτωση, λαμβανομένης υπόψη της απόλυτης δυσαναλογίας ανάμεσα στη χρηματική ποινή που επέβαλε ο δικαστής στην κοινότητα και το μικρό μέγεθος των πόρων αυτής της κοινότητας, ο νομάρχης βρίσκεται, κατά κάποιο τρόπο, σε αδιέξοδο, εφόσον είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει να συγκεντρώσει επαρκείς πόρους που θα επιτρέψουν την κοινότητα να εξοφλήσει πλήρως την οφειλή της.
According to the commentary by P. Bon already cited, ‘in that case, which very likely corresponds to the case under consideration, given the flagrant disproportion between the sum that the court has ordered the municipality to pay and the smallness of the municipality’s resources, the prefect is in an impossible situation, because he is not likely to be able to release sufficient resources to enable the municipality to pay the whole of the debt.
Ασφαλώς η αρχή της ίσης μεταχείρισης απαιτεί οι δύο προσφεύγουσες εταιρείες, μετά από τόσα έτη, να αποζημιωθούν».»Μετατρέπει το κράτος σε αναγκαστικό εγγυητή των ζημιογόνων συνεπειών αυτής της ανεπάρκειας [της κοινότητας]».
But equity demands that after so many years the two applicant companies should be compensated […] it turns the State into a forced insurer of the damage caused by the incompetence [of the municipality]’.
Σύμφωνα με τον εμπειρογνώμονα της Επιτροπής, ο σωστός όρος δεν είναι «εγγυητής» αλλά «αναγκαστικός εγγυητής».
The Commission’s expert observes that the correct term is not ‘forced insurer’ but rather ‘forced guarantor’.
Στις παρατηρήσεις τους για την υπόθεση Société fermière de Campoloro, οι C. Landais και F. Lenica, υπεύθυνοι της υπηρεσίας τεκμηρίωσης του Συμβουλίου Επικρατείας την εποχή που εκδόθηκε η απόφαση, επισημαίνουν την ιδιαιτερότητα αυτής της δεύτερης υπόθεσης και αρνούνται να υιοθετήσουν την ερμηνεία ότι αυτή μεταβιβάζει στο κράτος το βάρος των οφειλών των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης.
In their report on the judgment in Société fermière de Campoloro, C. Landais and F. Lenica, who were in charge of documentation at the Council of State at the time the judgment was delivered, stress the singularity of this second case, and refuse to interpret it as transferring to the State the burden of the debts of local and regional authorities’.
Όμως, ο εμπειρογνώμονας της Επιτροπής επισημαίνει ότι η ερμηνεία της απόφασης πρέπει να εξεταστεί με βάση τη διατύπωση της απόφασης.
The Commission’s expert points out that this interpretation is debated precisely because on a reading of the judgment it has to be envisaged.
Η κατάληξη της παρατήρησης είναι, εξάλλου, αποκαλυπτική: οι σχολιαστές προβλέπουν ένα δάνειο ή έκτακτη επιχορήγηση.
The end of the commentary is revealing: the commentators speak of a loan or an exceptional subsidy.
Κατά συνέπεια, παρατηρείται ότι εκείνοι που αρνούνται να εξομοιώσουν το καθεστώς της αναληφθείσας ευθύνης με μηχανισμό εγγύησης τελικά επικαλούνται άλλα στοιχεία του μηχανισμού εγγυήσεων (επιχορήγηση).
It will be observed that commentators who refuse to consider this scheme of liability to be equivalent to a guarantee mechanism ultimately invoke other components of a guarantee mechanism, such as subsidies.
Ο εμπειρογνώμονας της Επιτροπής απορρίπτει επίσης την εκτίμηση του D. Labetoulle στο άρθρο του σχετικά με την αντικειμενική ευθύνη κατά το διοικητικό δίκαιο, στο οποίο παραπέμπουν οι παρατηρήσεις της γαλλικής κυβέρνησης.
The Commission’s expert also rejects the assessment made by D. Labetoulle in an article on strict liability in administrative law which is cited by the French Government in its observations.
Ο εν λόγω συντάκτης θεωρεί πως το Συμβούλιο της Επικρατείας στην υπόθεση Campoloro έκρινε ότι μόνο η νόμιμη απόφαση του νομάρχη «είναι ικανή να θεμελιώσει την ευθύνη του κράτους».
Labetoulle observes that the Council of State held in Campoloro only that in the event of a decision taken legitimately by the prefect the State ‘may be liable’.
Εξ αυτού συνάγει ότι δεν υφίσταται κανένας αυτοματισμός.
He deduces that liability is not automatic.
Κατά τον εμπειρογνώμονα της Επιτροπής, δεν είναι δυνατό να υιοθετηθεί αυτή η ερμηνεία.
According to the Commission’s expert, this interpretation is not convincing.
Πράγματι, στην απόφασή του το Συμβούλιο Επικρατείας αποφαίνεται ότι η απόφαση του νομάρχη μπορεί να θεμελιώσει την ευθύνη του κράτους «εάν [η ζημία] έχει ασυνήθη και ειδικό χαρακτήρα».
The Council of State found that the prefect’s decision could render the State liable (est susceptible d’engager la responsabilité)‘if the injury is of an abnormal and specific kind’.
Η αβεβαιότητα δεν έγκειται στην αρχή της ύπαρξης ευθύνης και της θεμελίωσής της, εάν συντρέχουν τα συστατικά στοιχεία της, αλλά στην ύπαρξη μιας ζημίας η οποία πρέπει να έχει ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
What is uncertain is not the principle of the existence of liability, or the fact that liability is incurred if the conditions that give rise to it are met, but the existence of injury presenting certain features.
Όμως, όπως έχουμε δει, αν η ζημία είναι ειδική και ασυνήθης, τίποτα δεν εμποδίζει τη θεμελίωση της ευθύνης.
As has been explained, once the injury is specific and abnormal, nothing stands in the way of liability.
Κατά συνέπεια, υπάρχει αυτοματισμός στο επίπεδο της ίδιας της αρχής της στοιχειοθέτησης μιας ευθύνης η οποία παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά μιας εγγύησης.
Thus by its very nature the liability does indeed arise automatically, and has all the characteristics of a guarantee.
Τέλος, ο εμπειρογνώμονας της Επιτροπής δηλώνει ότι κανένας σχολιαστής της απόφασης Campoloro δεν θεωρεί ότι είναι δυνατό να μην εξοφληθεί η οφειλή.
Finally, the Commission’s expert observes that none of the commentators on the Campoloro judgment has envisaged the possibility that the claim might go unpaid.
Ο σύμβουλος της Επιτροπής συμπεραίνει ότι η εν λόγω απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας στην υπόθεση Campoloro θέσπισε ένα καθεστώς ευθύνης που παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά ενός μηχανισμού εγγυήσεων.
The Commission’s expert concludes that the Council of State’s judgment in Campoloro installed a scheme of liability which has the characteristics of a guarantee mechanism.
Η διευθέτηση της υπόθεσης Campoloro από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ)
Settlement of the Campoloro case by the European Court of Human Rights (ECHR)
Το ΕΔΑΔ, στην απόφαση της 6ης Δεκεμβρίου 2006, Société de gestion du port de Campoloro et Société fermière de Campoloro c/France, έκρινε την υπόθεση Campoloro επιβάλλοντας στο κράτος να εξοφλήσει το σύνολο των οφειλών της Commune de Santa-Maria-Poggio στις προσφεύγουσες εταιρείες.
In a judgment of 6 December 2006 — Société de gestion du port de Campoloro and Société fermière de Campoloro v France, the ECHR settled the Campoloro case by making the State liable for all of the sums due to the applicant companies by Santa-Maria-Poggio Commune.
Από την υπόθεση συνάγεται ότι η ανάληψη της ευθύνης από το γαλλικό κράτος, σε αυτή την υπόθεση, λειτουργεί ως έμμεση εγγύηση για το παθητικό των δημόσιων αρχών και δεν συνδέεται με κανένα όρο ζημίας.
The case demonstrates that, in this instance, the liability accepted by the French State operates as an implied guarantee of the public authorities’ liabilities and is not linked to any condition relating to loss.
Ενώπιον του Δικαστηρίου, οι γαλλικές αρχές προσπαθούσαν να στηριχθούν, αφενός, στην απουσία γενεσιουργού αιτίας που να αποδίδεται στο κράτος και, αφετέρου, στην έλλειψη εγγύησης του κράτους έναντι των δημόσιων αρχών με νομική προσωπικότητα.
Before the Court, the French authorities attempted to base their case on the absence of, firstly, an operative event imputable to the State and, secondly, a guarantee on the part of the State to public authorities possessing legal personality.
Διαβάζουμε «[η γαλλική κυβέρνηση] θεωρεί ότι η καθυστέρηση της πλήρους εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων οφείλεται αποκλειστικά σε αντικειμενικούς λόγους που συνίστανται στην ουσιαστική αδυναμία του οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης να αποδεσμεύσει τους επαρκείς πόρους»· «Η κυβέρνηση υποστηρίζει, συνεπώς, ότι η μη εκτέλεση των αποφάσεων που έχουν εκδοθεί δεν οφείλεται σε εκούσια παράλειψη των εθνικών αρχών, του κράτους ή του οργανισμού αυτοδιοίκησης.
‘[The French Government]’, we read, ‘considers that only objective reasons concerned exclusively with its being materially impossible for the commune to release sufficient resources have delayed the complete enforcement of the judgments’; ‘The Government therefore maintains that the non-enforcement of the judgments given is not the result of a deliberate refusal to enforce them on the part of the national authorities, State or commune.
Η έλλειψη πιστώσεων δεν είναι πρόφαση, αλλά πραγματικότητα που οφείλεται στην αφερεγγυότητα του οφειλέτη νομικού προσώπου»· «Η μη εξόφληση της οφειλής οφείλεται αποκλειστικά σε χρηματοοικονομικές δυσκολίες του οργανισμού αυτοδιοίκησης και ο χαρακτήρας των περιστάσεων αυτών δεν φαίνεται να είναι τέτοιος που να απαλλάσσει τον φορέα της αυτοδιοίκησης από τις υποχρεώσεις του ούτε να μεταβιβάζει το βάρος της οφειλής στο κράτος (ΣΕ, κοινότητα Batz sur Mer, 25 Σεπτεμβρίου 1970).
The absence of funds is not a pretext, but a reality due to the insolvency of the debtor legal entity’; ‘The non-payment of the debt is due entirely to the commune’s financial difficulties, and these circumstances do not appear to be such as either to release the authority from its obligations or to transfer the burden of its debt to the State (Council of State, commune of Batz-sur-Mer, 25 September 1970).
Το εσωτερικό δίκαιο δεν παρέχει καμία νομική βάση για υποκατάσταση της κοινότητας από το κράτος για τη ρύθμιση των αποζημιώσεων.
There is no legal basis under national law for substituting the State for the commune where the payment of compensation is concerned.
Η υποκατάσταση αυτή δεν θα μπορούσε ακόμη να βασίζεται στο άρθρο 6 παράγραφος 1 της σύμβασης, εφόσον μια τέτοια λύση θα ήταν αντίθετη με την ίδια την έννοια της νομικής προσωπικότητα, η οποία προϋποθέτει ανεξαρτησία, ξεχωριστή περιουσία».
Nor can Article 6-1 of the Convention form the basis of any such substitution in so far as a solution of that kind would be contrary to the very concept of legal personality, which presupposes autonomy and a distinct set of assets’.
Ενώ η γαλλική κυβέρνηση προσπαθούσε να καταδείξει τις διαφορές, οι οποίες αποδείχθηκαν ανωτέρω, ανάμεσα στο καθεστώς ευθύνης και το μηχανισμό εγγυήσεων, το Δικαστήριο δεν αποδέχτηκε τελικά αυτά τα επιχειρήματα.
While the French Government attempted specifically to invoke the differences — highlighted above — between the liability scheme and the guarantee mechanism, these arguments were not in the end accepted by the Court.
Για να ολοκληρωθούν οι αποδείξεις, πρέπει επίσης να παρουσιαστούν τα επιχειρήματα των εναγόντων που υιοθέτησε τελικά το Δικαστήριο:
To reinforce the point being made, the applicants’ arguments — which were, in contrast, accepted by the Court — need also to be reproduced.
«Έτσι, το εσωτερικό δίκαιο δεν προβλέπει κανένα μηχανισμό επίλυσης για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση παύσης πληρωμών από την κοινότητα»· «Το κράτος δεν θα μπορούσε να απαλλαγεί από την υποχρέωσή του να εκτελεί τις δικαστικές αποφάσεις, επικαλούμενο την έλλειψη πιστώσεων ή την αυτονομία των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης την οποία δεν μπόρεσε να εγγυηθεί μέχρι σήμερα, εφόσον η κοινότητα δεν είναι σε θέση να εξοφλήσει τις οφειλές της.
‘That is why no arrangements to soften the blow have been made under national law to confront a situation of default on the part of the commune’; ‘The State cannot offload its obligation to implement judicial decisions by invoking the absence of funds or the autonomy of regional or local authorities — an autonomy that it has not been able to guarantee to date, since the commune is in no position to pay its debts.
Οι ενάγουσες καταγγέλλουν, κατά συνέπεια, την ανικανότητα του κράτους να λάβει θετικά μέτρα που θα επέτρεπαν στην κοινότητα να υλοποιήσει την υποχρέωση της».
The applicants therefore denounce the State’s incapacity to adopt positive measures that would have enabled the commune to contribute in accordance with its obligation’.
«Οι ενάγουσες διαπιστώνουν ότι το Συμβούλιο Επικρατείας, στην απόφασή του της 18ης Νοεμβρίου 2005, έκρινε ότι πρόθεση του νομοθέτη ήταν να παράσχει στον αντιπρόσωπο του κράτους, σε περίπτωση αδυναμίας ενός οργανισμού αυτοδιοίκησης να εγγυηθεί την εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης, την εξουσία να υποκαταστήσει τα όργανα αυτού του φορέα αυτοδιοίκησης, ώστε να αποδεσμεύσει ή να δημιουργήσει τους πόρους που θα επέτρεπαν την πλήρη εκτέλεση της εν λόγω δικαστικής απόφασης.
‘The applicants note that, in its judgment of 18 November 2005, the Council of State held that the legislature intended to give the representative of the State, in the event of a local or regional authority’s not being able to implement a judicial decision, the power to take the place of that authority’s decision-making bodies in order to release or create the resources enabling the judicial decision concerned to be fully implemented.
Στη αυτές ακριβώς τις ελλείψεις του γαλλικού κράτους βασίζονται οι ενάγουσες και ζητούν να διαπιστωθεί η παραβίαση του άρθρου 6 παράγραφος 1 και να καταβληθεί αποζημίωση, εφόσον αυτό δεν βρίσκεται κατά κανένα τρόπο σε αντίθεση με την ίδια την έννοια του νομικής προσωπικότητας ούτε και με τις έννοιες της ανεξαρτησίας και της διάκρισης των περιουσιακών στοιχείων».
It is on the basis of these omissions on the part of the French State that the applicants demand both acknowledgement of Article 6-1’s having been breached and the resulting compensation — an initiative that no more contradicts the concept of legal personality than it does the concepts of independence and of a distinct set of assets’.
Το Δικαστήριο διαπίστωσε τελικά παραβίαση του άρθρου 6 παράγραφος 1 της Ευρωπαϊκής σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ιδίως με το επιχείρημα ότι: «Πρέπει, συνεπώς, οι αποφάσεις αυτές να είναι εκτελεστές· το Δικαστήριο επισημαίνει ότι μια κρατική αρχή δεν μπορεί να επικαλεστεί έλλειψη πόρων για να μην εξοφλήσει μια οφειλή η οποία βασίζεται σε δικαστική απόφαση (προμνημονευθείσα απόφαση Bourdov, παράγραφος 30)».
The Court finally noted that a breach of Article 6-1 of the European Convention on Human Rights had taken place and added that: ‘These judgments need, therefore, to be implemented, and the Court would point out that a State authority cannot use lack of resources as a pretext for not honouring a debt based on a judicial decision (Bourdov, cited above, Section 30)’.
Το Δικαστήριο διαπίστωσε επίσης παράβαση του άρθρου 1 του πρωτοκόλλου αριθ. 1 της Ευρωπαϊκής σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου: «Η αδυναμία στην οποία περιήλθαν οι ενδιαφερόμενοι να επιτύχουν την εκτέλεση αυτών των δικαστικών αποφάσεων συνιστά παρέμβαση στο δικαίωμα ιδιοκτησίας τους που εμπίπτει στην πρώτη φράση του πρώτου εδαφίου του άρθρου 1 του πρωτοκόλλου αριθ. 1.
The Court also noted that a breach of Article 1 of Protocol No 1 to the European Convention on Human Rights had taken place: ‘The interested parties’ inability to have these judgments implemented constitutes interference with those parties’ property rights — interference such as is referred to in the first sentence of the first paragraph of Article 1 of Protocol No 1.
Η κυβέρνηση δεν έδωσε καμία εξήγηση γι’ αυτή την παρέμβαση και το Δικαστήριο κρίνει ότι η έλλειψη πόρων δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει μια τέτοια παράλειψη (αυτόθι)».
The Government has provided no justification at all for such interference, and the Court considers that lack of resources cannot legitimise the omission concerned (ibid)’.
Τέλος, το Δικαστήριο επιβάρυνε το κράτος με το σύνολο των οφειλών των οφειλετών οργανισμών αυτοδιοίκησης: «Με βάση τα ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι το εναγόμενο κράτος οφείλει να εξασφαλίσει να καταβληθούν στους ενάγοντες ή, κατά περίπτωση, στους δικαιούχους τους, οι οφειλές τις οποίες δικαιούνται από την έκδοση των αποφάσεων του διοικητικού πρωτοδικείου της Bastia της 10ης Ιουλίου 1992 (αυτόθι), έντοκες, μέχρι την ημερομηνία έκδοσης της παρούσας απόφασης».
The Court ended by charging the whole of the debtor communes’ debt to the State: ‘In view of the above, the Court holds that it is for the defendant state to pay the applicants or, if appropriate, their legal successors the sums (including interest) due to them as from the delivery, on 10 July 1992, of the judgments of the Bastia administrative tribunal (ibidem) until the day on which this judgment has been given’.
Από την ανωτέρω νομολογία, ο εμπειρογνώμονας της Επιτροπής συνάγει ότι το κράτος πρέπει να καλύπτει τις οφειλές των δημόσιων αρχών.
The Commission’s expert deduces from this case law that the State must cover the debts of the public authorities.
Κατά την άποψη της Επιτροπής, προκύπτουν τρία σημαντικά στοιχεία:
The Commission considers this to have three important implications:
η ευθύνη λειτουργεί ως έμμεση εγγύηση.
liability functions as an implied guarantee.
Αφενός, το γαλλικό κράτος καταδικάστηκε να καταβάλει το σύνολο της οφειλής χωρίς να γίνει κανένας διαχωρισμός ανάμεσα στο ποσό που θα μπορούσε να αποδοθεί στην κατάσταση αφερεγγυότητας του οφειλέτη δημόσιου οργανισμού αυτοδιοίκησης και σε ενδεχόμενες ελλείψεις που καταλογίζονται στο κράτος.
Firstly, the French State is required to pay the whole of the debt, and no distinction has been made between debt conceivably due to the public authority’s insolvency and possible defaults imputable to the State.
Πρέπει να υπογραμμιστεί η χρησιμοποιηθείσα ορολογία, διότι το Δικαστήριο δεν αναφέρει ενδεχόμενη ευθύνη του κράτους, αλλά κρίνει ότι το κράτος οφείλει «να εξασφαλίσει» την πληρωμή.
The terms used are worth emphasising, since the Court does not refer to a possible liability on the part of the State but holds that it is the responsibility of the State to ‘ensure’ that payment is made.
Η διατύπωση αυτή συνεπάγεται περισσότερο εγγύηση παρά ευθύνη.
Such terms relate more to the concept of a guarantee than to that of liability.
Επιπλέον, το Δικαστήριο δεν αναζητεί σε καμία στιγμή μια γενεσιουργό αιτία που να καταλογίζεται στο κράτος και εξετάζει αποκλειστικά στην κατάσταση αφερεγγυότητας του οφειλέτη.
What is more, the Court does not at any time seek an operable event imputable to the State and looks no further than the debtor’s insolvent status.
Τέλος, το Δικαστήριο προέβη τελικά σε μια καθολική μεταβίβαση στο κράτος της οφειλής των καταδικασθέντων οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης.
Finally, the Court transfers the whole of the offending communes’ debt to the State.
Αυτά τα στοιχεία τείνουν να αποδείξουν ότι το υπό εξέταση καθεστώς ευθύνης λειτουργεί στην πραγματικότητα ως εγγυητικός μηχανισμός.
These various factors tend to show that this system of liability operates in reality as a guarantee mechanism.
Επισημαίνεται, ωστόσο, ότι οι ενάγουσες πρέπει καταρχάς να επιτύχουν την έκδοση δικαστικής απόφασης που να αναγνωρίζει την απαίτησή τους.
It will be noted, however, that the applicants must first obtain a judicial decision recognising their claim.
Εξάλλου, η εγγύηση αυτή είναι έμμεση, διότι δεν εγγράφεται σε καμία νομοθετική πράξη.
Moreover, this guarantee is implied because it is not set out in any legislation.
Αυτό αποδεικνύει ότι ένας δικαστικός μηχανισμός εσωτερικού δικαίου μπορεί να εκληφθεί ως έμμεση εγγύηση·
This demonstrates that a judicial mechanism under national law can be interpreted as an implied guarantee,
ωστόσο, η ευθύνη αυτή καλύπτει τις οφειλές των δημόσιων αρχών που διαθέτουν νομική προσωπικότητα.
this liability covers the debts of public authorities possessed, however, of legal personality.
Η γαλλική κυβέρνηση επικαλέστηκε ρητά την ύπαρξη νομικής προσωπικότητας και ίδιων περιουσιακών στοιχείων για να αντιταχθεί στη στοιχειοθέτηση της ευθύνης του γαλλικού κράτους.
The existence of legal personality and of assets specific to the authority was expressly invoked by the French Government in its opposition to holding the French State liable.
Το επιχείρημα αυτό απορρίφθηκε από το Δικαστήριο·
This argument was rejected by the Court,
το πεδίο εφαρμογής της εγγύησης του κράτους εκτείνεται στις δημόσιες αρχές που την υλοποιούν.
the scope of the state guarantee extends to include public authorities dependent on the State.
Η εγγύηση συνδέεται, συνεπώς, στενά με το καθεστώς προσώπου δημοσίου δικαίου του οφειλέτη.
The guarantee is therefore intimately connected with the debtor’s public law legal form.
Πρέπει να υπενθυμιστεί ότι η λύση που επέλεξε το ΕΔΑΔ στην υπόθεση Campoloro δεν είναι μεμονωμένη, αλλά εντάσσεται σε μια πάγια τάση της νομολογίας.
It must be pointed out that the solution adopted by the ECHR in the Campoloro case is not an isolated one and stems from a well established tradition of case law.
Έτσι, στην απόφασή του της 13ης Μαΐου 1980 στην υπόθεση Artico κατά Ιταλίας, το ΕΔΑΔ αποφάνθηκε ότι, όταν μία αδυναμία πληρωμής καταλογίζεται σε ένα άλλο πρόσωπο εκτός από το κράτος, το κράτος, οφειλέτης της προβλεπόμενης στο άρθρο 6 παράγραφος 1 εγγύησης, οφείλει να δράσει κατά τρόπο που να ικανοποιηθεί πραγματικά το δικαίωμα του ενάγοντα το οποίο είναι αναγνωρισμένο από το εν λόγω άρθρο.
Thus, in its judgment of 13 May 1980 in Artico v Italy, the ECHR decided that, where a failure to act is imputable to an entity other than the State, it is for the State, as giver of the guarantee provided for in Article 6-1, to act in such a way that the applicant in practice enjoys the right conferred on him by that Article.