natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Μια επιχείρηση δεν μπορεί να επικαλεστεί, καταρχήν, τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη να λάβει ενίσχυση που δεν έχει εγκριθεί από την Επιτροπή σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στη συνθήκη ΕΚ [14].
An undertaking may not in principle entertain a legitimate expectation to receive aid which has not been approved by the Commission in accordance with the procedure provided for by the EC Treaty [14].
Για τον ίδιο λόγο δεν μπορεί να επικαλεστεί τη γενική αρχή ίσης μεταχείρισης με στόχο την ίση μεταχείριση με τους δικαιούχους εγκριθείσας ενίσχυσης.
For the same reason, it may not invoke a general principle of equal treatment in order to be treated on an equal footing with the beneficiaries of an approved aid.
Επιπλέον, η Ιταλία αναφέρεται σε μια πάγια νομολογία που κατά τη γνώμη της αντικατοπτρίζει την εφαρμογή του καθεστώτος «accessorium sequitur principale – η παρεπόμενη ακολουθεί την κύρια υποχρέωση» και επιτρέπει να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι η επικαιροποίηση, όσον αφορά τους πόρους των δημόσιων παρεμβάσεων που έχουν ως στόχο να διορθώσουν τις χρονικές επιπτώσεις ή τις προβλέψεις δαπανών που αποδείχθηκαν ανεπαρκείς, μολονότι συνεπάγονται αύξηση του ποσού της αρχικής ενίσχυσης, δεν συνιστά νέα κρατική ενίσχυση ή είναι συμβιβάσιμη στο πλαίσιο της νομικής βάσης που δικαιολογούσε την αρχική ενίσχυση.
Italy further quotes case law which, it considers, reflects application of the principle accessorium sequitur principale (the decision on the main issue applies to associated issues) and supports the inference that even if the updating of public policy resources, designed to correct the effect of time or cost forecasts that have proved inadequate, involves increasing the initial aid, it does not constitute new aid, or is compatible with the legal basis that justified the original aid.
Ωστόσο, η προαναφερθείσα νομολογία δεν ενισχύει τη θέση της Ιταλίας.
However, the case law cited does not support Italy’s position.
Στην απόφαση που εκδόθηκε στην υπόθεση C 223/85, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν παρενέβη εντός μιας λογικής προθεσμίας, μαζί με το γεγονός ότι η ενίσχυση προοριζόταν να καλύψει συμπληρωματικά έξοδα πράξης που είχε τύχει εγκριθείσας ενίσχυσης, δημιούργησαν στον δικαιούχο τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη σχετικά με την απουσία αντιρρήσεων για την ενίσχυση.
In its judgment in Case C 223/85, the Court found that the Commission’s failure to act within a reasonable time in conjunction with the fact that the aid was intended to cover the additional costs of an operation which had been in receipt of authorised aid had given the beneficiary a legitimate expectation that the aid would encounter no objection.
Ωστόσο, η Επιτροπή δεν διακρίνει με ποιον τρόπο αυτό το προηγούμενο ενισχύει τη θέση της Ιταλίας, σύμφωνα με την οποία η ενημέρωση του προϋπολογισμού του καθεστώτος δεν συνιστά νέα ενίσχυση ή, εναλλακτικά, θα ήταν συμβατή σύμφωνα με τη νομική βάση που είχε δικαιολογήσει την αρχική ενίσχυση, δηλαδή τον κανονισμό MDT.
However, the Commission does not see how this precedent supports Italy’s view that the updating of the scheme’s budget does not constitute new aid or, alternatively, that it is compatible according to the legal basis that justified the original aid, i.e. the TDM Regulation.
Αντιθέτως, η Επιτροπή παρατηρεί ότι στην προαναφερθείσα απόφαση το Δικαστήριο δεν είχε αμφισβητήσει επ’ ουδενί ότι «η ενίσχυση που προοριζόταν για την αντιμετώπιση μεγαλύτερων δαπανών για μία πράξη που είχε […] τύχει εγκριθείσας επιδότησης» απαιτούσε την έγκριση της Επιτροπής κατά την έννοια του άρθρου 87 παράγραφος 1 (τότε 93) της συνθήκης ΕΚ.
On the contrary, the Commission notes that in this ruling the Court in no way questioned that ‘aid … intended to meet additional costs of an operation which had been in receipt of an authorized aid’ required the Commission’s approval under Article 87(1) (then 93) of the EC Treaty.
Επιπλέον, η Ιταλία δεν έχει αποδείξει ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η Επιτροπή δεν θα είχε παρέμβει εντός μιας εύλογης προθεσμίας.
In addition, Italy has not shown that in the present case the Commission failed to act within a reasonable time.
Απεναντίας, μάλλον η Ιταλία δεν γνωστοποίησε την αύξηση του καθεστώτος ενώ ίσχυε ακόμα ο κανονισμός MDT.
On the contrary, it was, rather, Italy that failed to notify an increase in the scheme while the TDM Regulation was still in force.
Ούτε η υπόθεση C-364/90 ενισχύει τη θέση που υποστηρίζει η Ιταλία.
Case C-364/90 does not back up Italy’s view either.
Στο μέρος της απόφασης στο οποίο αναφέρεται η Ιταλία, το Δικαστήριο διαπιστώνει απλώς ότι η Επιτροπή δεν κατόρθωσε να αιτιολογήσει καταλλήλως μία αρνητική απόφαση κρατικών ενισχύσεων, διευκρινίζοντας κατόπιν ότι ορισμένα έγγραφα που υποβλήθηκαν στην προ της προσφυγής φάση ήταν επαρκώς σαφή όσον αφορά τη δυνατότητα αποδοχής των ίδιων επιχειρημάτων στη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου.
In the part of the judgment to which Italy refers, the Court merely finds that the Commission failed to justify adequately a negative State aid decision and makes the point that certain documents submitted in the pre-litigation phase were sufficiently clear to make the same arguments admissible in the procedure before the Court.
Η Επιτροπή δεν κατανοεί πώς αυτά τα καθαρώς διαδικαστικά σημεία ενισχύουν τη θέση της Ιταλίας σύμφωνα με την οποία η αύξηση του προϋπολογισμού του καθεστώτος θα έπρεπε, επειδή αφορά ζήτημα ουσιαστικού δικαίου, να εγκριθεί βάσει του κανονισμού MDT.
The Commission cannot see how these purely procedural points provide any authority for Italy’s view that increasing the budget of the scheme should, as a matter of substantive law, be approved on the basis of the TDM Regulation.
Τέλος, σε ό,τι αφορά την παρατήρηση της Ιταλίας σύμφωνα με την οποία η γνωστοποιηθείσα ενίσχυση δεν αντιβαίνει σε μια απόφαση του ΠΟΕ (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου) που κήρυξε τις διατάξεις του κανονισμού MDT μη σύννομες προς τους κανόνες του ΠΟΕ, η Επιτροπή παρατήρησε ήδη σε προηγούμενες αποφάσεις ότι σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, οι κοινοτικοί κανόνες πρέπει να ερμηνευτούν, στο μέτρο του δυνατού, υπό το πρίσμα του διεθνούς δικαίου, συμπεριλαμβανομένων των υποχρεώσεων ΠΟΕ της ΕΚ [15].
Finally, as regards Italy’s comment according to which the notified aid does not conflict with a decision of the World Trade Organisation (WTO) which found that the provisions of the TDM Regulation did not comply with WTO rules, the Commission has already noted in previous decisions that, according to the settled case law of the Court of Justice, Community legislation must, as far as possible, be interpreted in the light of international law, including the EC’s WTO obligations [15].
Κατά συνέπεια, η ερμηνεία του κανονισμού MDT πρέπει επίσης να εξεταστεί υπό το πρίσμα των διεθνών υποχρεώσεων της Κοινότητας [16].
Therefore interpretation of the TDM Regulation must also be seen in the light of the Community’s international obligations [16].
Σ’ αυτό το πλαίσιο, η Επιτροπή επισημαίνει ότι η Κορέα αμφισβήτησε το συμβιβάσιμο του κανονισμού MDT με τους κανόνες ΠΟΕ.
In this context, the Commission recalls that Korea challenged the compatibility of the TDM Regulation with WTO rules.
Στις 22 Απριλίου 2005, ομάδα εμπειρογνωμόνων δημοσίευσε έκθεση στην οποία εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο κανονισμός MDT και διάφορα εθνικά καθεστώτα MDT-υφιστάμενα την εποχή κατά την οποία η Κορέα κίνησε τη διαδικασία επίλυσης διαφορών ΠΟΕ-παρέβαιναν το άρθρο 23 παράγραφος 1 του μνημονίου συμφωνίας για τους κανόνες και τις διαδικασίες που διέπουν την επίλυση διαφορών [17].
On 22 April 2005, a Panel issued a report concluding that the TDM Regulation and several national TDM schemes — in place at the time when Korea initiated the WTO dispute — were in breach of Article 23(1) of the Understanding on rules and procedures governing the settlement of disputes (DSU) [17].
Στις 20 Ιουνίου 2005, το όργανο επίλυσης διαφορών (ΟΕΔ) του ΠΟΕ ενέκρινε την έκθεση της ομάδας εμπειρογνωμόνων, που συνιστούσε στην Κοινότητα να προσαρμόσει τον κανονισμό MDT και τα εθνικά καθεστώτα MDT στις υποχρεώσεις στις οποίες υπόκειται βάσει των συμφωνιών ΠΟΕ [18].
On 20 June 2005, the WTO Dispute Settlement Body (DSB) adopted the Panel report, which recommended that the Community should bring the TDM Regulation and the national TDM schemes into conformity with its obligations under the WTO Agreements [18].
Στις 20 Ιουλίου 2005, η Κοινότητα πληροφόρησε το όργανο επίλυσης διαφορών ότι οι κανόνες της ήταν πλέον προσαρμοσμένοι στην απόφαση και στις συστάσεις του οργάνου επίλυσης διαφορών, αφού ο κανονισμός MDT είχε λήξει στις 31 Μαρτίου 2005 και τα κράτη μέλη δεν μπορούσαν πλέον να χορηγήσουν ενισχύσεις λειτουργίας βάσει αυτού του κανονισμού.
On 20 July 2005, the Community informed the DSB that its rules were now in conformity with the DSB ruling and recommendations since the TDM Regulation had expired on 31 March 2005 and Member States could no longer grant operating aid under this Regulation.
Η έκθεση της ομάδας εμπειρογνωμόνων και η απόφαση του οργάνου επίλυσης διαφορών που ενέκρινε αυτή την έκθεση καταδίκασαν καθαυτόν τον κανονισμό MDT, επειδή ήταν ενάντιος προς τους κανόνες ΠΟΕ, επιβάλλοντας στην Κοινότητα να μην τον εφαρμόζει πλέον.
The Panel report and the DSB ruling adopting that report condemned the TDM Regulation per se for being in breach of WTO rules and required the Community to stop applying it.
Η υποχρέωση της Κοινότητας να εφαρμόσει την απόφαση του οργάνου επίλυσης διαφορών εφαρμόζεται και σε μελλοντικές αποφάσεις για τη χορήγηση νέων ενισχύσεων δυνάμει του κανονισμού MDT [19].
The Community’s obligation to implement the DSB ruling also applies to future decisions to grant new aid in application of the TDM Regulation [19].
Η Κοινότητα, ενημερώνοντας το όργανο επίλυσης διαφορών ότι οι κανόνες της ήταν πλέον σύμφωνοι προς την απόφαση και τη σύσταση του οργάνου επίλυσης διαφορών, αφού ο κανονισμός MDT είχε λήξει στις 31 Μαρτίου 2005 και τα κράτη μέλη κατά συνέπεια δεν μπορούσαν πλέον να χορηγήσουν ενισχύσεις λειτουργίας επί αυτής της βάσης, δεσμεύτηκε να μην εφαρμόσει πλέον τον προαναφερθέντα κανονισμό για τη χορήγηση νέων ενισχύσεων.
The Community, by informing the DSB that its rules now complied with the DSB ruling and recommendations, since the TDM Regulation had expired on 31 March 2005 and Member States could therefore no longer grant operating aid under that Regulation, undertook no longer to apply the Regulation to grant new aid.
Κατά συνέπεια, η έγκριση της παρούσας ενίσχυσης θα συνιστούσε από μέρους της Κοινότητας παραβίαση των διεθνών δεσμεύσεών της.
Accordingly, approving the present aid would result in a breach by the Community of its international commitments.
Για τους προαναφερθέντες λόγους, η Επιτροπή διαπιστώνει ότι η γνωστοποιηθείσα κρατική ενίσχυση δεν είναι συμβατή με την κοινή αγορά,
For the reasons set out above, the Commission finds that the notified State aid is incompatible with the common market,
Η κρατική ενίσχυση που η Ιταλία προτίθεται να χορηγήσει μέσω τροποποίησης του καθεστώτος ενισχύσεων N 59/04 όσον αφορά προσωρινό μηχανισμό άμυνας υπέρ της ναυπηγικής βιομηχανίας που συνεπάγεται αύξηση 10 εκατ. EUR του προϋπολογισμού του καθεστώτος, είναι ασύμβατη με την κοινή αγορά.
The State aid which Italy is planning to implement by altering scheme N 59/04 concerning a temporary defensive mechanism for shipbuilding, which entails an increase of EUR 10 million, is incompatible with the common market.
Κατά συνέπεια, αυτή η ενίσχυση δεν μπορεί να χορηγηθεί.
Therefore the aid may not be implemented.
Η Ιταλία ενημερώνει την Επιτροπή, εντός προθεσμίας δύο μηνών από την κοινοποίηση της παρούσας απόφασης, για τα μέτρα που έλαβε για την εφαρμογή της.
Italy shall inform the Commission, within two months of notification of this Decision, of the measures taken to comply with it.
ΕΕ C 140 της 6.6.2008, σ. 20.
OJ C 140, 6.6.2008, p. 20.
Απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Νοεμβρίου 1984, SA Intermills κατά Επιτροπής, Συλλογή 1984, σ. 3809, σημείο 17.
Judgment of the Court Justice in Case 323/82 Intermills v Commission [1984] ECR 1984, p. 3809, paragraph 17.
Κρατική ενίσχυση N 59/04 (ΕΕ C 100 της 26.4.2005, σ. 27).
State aid N 59/04 (OJ C 100, 26.4.2005, p. 27).
Η απόφαση δημοσιεύεται στην αυθεντική γλώσσα στη διαδικτυακή διεύθυνση http://ec.europa.eu/comm/competition/state_aid/register/ii/by_case_nr_n2004_0030.html#59
The decision is available in the authentic language at http://ec.europa.eu/comm/competition/state_aid/register/ii/by_case_nr_n2004_0030.html#59
Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της 24ης Νοεμβρίου 1987, υπόθεση 223/85, RSV κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 4617.
RSV v Commission [1987] ECR 4617.
Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της 28ης Απριλίου 1993, υπόθεση C 364/90, Ιταλία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. Ι-2097.
Italy v Commission [1993] ECR I-2097.
Βλέπε μεταξύ άλλων την απόφαση του Πρωτοδικείου, της 24ης Σεπτεμβρίου 2008, στην υπόθεση T-20/03, Kahla κατά Thüringen Porzellan, δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί, στο σημείο 146.
See, inter alia, the judgment of the Court of First Instance of 24 September 2008 in Case T20/03 Kahla/Thüringen Porzellan, not yet reported paragraph 146.
Βλέπε για παράδειγμα την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-5/89, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 1990 σ. I- 3437, σημείο 14.
See, for instance, the Court of Justice’s judgment in Case C-5/89 Commission v Germany [1990] ECR I-3437, paragraph 14.
Υποθέσεις C 26/06 (πρώην N110/06) (ΕΕ L 219 της 24.8.2007, σ. 25) και C 32/07 (πρώην N389/06) (ΕΕ L 108 της 18.4.2008, σ. 23).
Cases C 26/06 (ex N 110/06) (OJ L 219, 24.8.2007, p. 25) and C 32/07 (ex N 389/06) (OJ L 108, 18.4.2008, p. 23).
Βλέπε EC — Measures affecting trade in commercial vessels, WT/DS301/R, σημεία 7184-7222 & 8.1(d).
See EC — Measures affecting trade in commercial vessels, WT/DS301/R, paragraphs 7.184-7.222 and 8.1(d).
Βλέπε EC — Measures affecting trade in commercial vessels, WT/DS301/R, σημείο 7.21.
See EC — Measures affecting trade in commercial vessels, WT/DS301/R, paragraph 7.21.
Με επιστολή της 9ης Ιουνίου 2008, η Επιτροπή παρέτεινε την προθεσμία μέχρι την 7η Ιουλίου 2008.
By letter dated 9 June 2008, the Commission granted the request and extended the deadline for the submission of comments to 7 July 2008.
Τέλος, η Ιταλία έστειλε τις παρατηρήσεις της με επιστολή με ημερομηνία 7 Ιουλίου 2008, που πρωτοκολλήθηκε από την Επιτροπή στην ίδια ημερομηνία (δηλαδή εντός της τελευταίας προθεσμίας της παράτασης).
Italy eventually submitted its comments by letter dated 7 July 2008, registered as received at the Commission on the same day (i.e. within the extended time limit).
Η De Poli είναι ένα ιταλικό ναυπηγείο, με έδρα στη Βενετία-Pellestrina.
De Poli is an Italian shipyard established in Venezia-Pellestrina.
Ωστόσο, η χρονική περίοδος εντός της οποίας τα ενδιαφερόμενα μέρη μπορούσαν να υποβάλουν παρατηρήσεις έληξε έναν μήνα μετά τη δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης της απόφασης κίνησης διαδικασίας που προβλέπεται στο άρθρο 88 παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ, δηλαδή την 7η Ιουλίου 2008.
However, the period within which interested parties could submit comments expired one month after the publication in the Official Journal of the European Union of the decision to initiate the procedure laid down in Article 88(2) of the EC Treaty, i.e. on 7 July 2008.
Οι παρατηρήσεις της De Poli υποβλήθηκαν μετά τη λήξη αυτής της περιόδου.
De Poli’s comments were submitted after the end of this period.
Υπόθεση C-53/96, Hermes, Συλλογή 1998, σ. I-3603, σημείο 28· υπόθεση C-76/00 P, Petrotub, Συλλογή 2003, σ. I-79, σημείο 57.
Case C-53/96 Hermes [1998] ECR, I-3603, paragraph 28; Case C-76/00 P, Petrotub [2003] ECR. I-79, paragraph 57.
Με επιστολή της 12ης Σεπτεμβρίου 2008, που πρωτοκολλήθηκε από την Επιτροπή στις 17 Σεπτεμβρίου 2008, ελήφθησαν παρατηρήσεις από μέρους του Cantiere Navale De Poli SpA (εφεξής «De Poli»), που υποστήριζε ότι είναι ενδιαφερόμενο μέρος.
The Italian shipyard Cantiere Navale De Poli s.p.a. (hereinafter ‘De Poli’), which claimed to be an interested party, submitted comments by letter dated 17 September 2008, registered as received at the Commission on 17 September 2008.
Γι’ αυτόν το σκοπό, η Ιταλία υποστηρίζει επίσης ότι το άρθρο 4 του κανονισμού εφαρμογής αποτελεί διαδικαστική διάταξη που καθορίζει τις λεπτομέρειες γνωστοποίησης συγκεκριμένων τροποποιήσεων των υφιστάμενων ενισχύσεων, χωρίς όμως να υπεισέρχεται στην κρίση περί του συμβιβάσιμου και συνεπώς η Επιτροπή δεν μπορεί να επικαλεστεί τα οριζόμενα στο άρθρο 4 για να εκφράσει μια κρίση περί του συμβιβάσιμου ή όχι της προταθείσας κρατικής ενίσχυσης.
Italy argues that under a proper construction of Article 4 of the Implementing Regulation, classification as new aid should be reserved for increases in the budgets of approved aid schemes that are accompanied by an extension of the time limits within which companies may have access to the relevant benefits, with consequent distortive effects on competition. Italy argues that this clearly does not apply in this case, which concerns completing initiatives for which a formal application was made while the TDM Regulation was still in force. In this connection Italy also argues that Article 4 of the Implementing Regulation is a procedural provision setting out the procedures for notification of certain alterations of existing aid, which has nothing to do with the assessment of compatibility, and that the Commission cannot therefore draw on this Article to assess the compatibility of the proposed State aid.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η Επιτροπή θεωρεί ότι οι ενδεχόμενοι δικαιούχοι του καθεστώτος δύνανται να επικαλεστούν τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη όσον αφορά τη νομιμότητα οποιασδήποτε ενίσχυσης που χορηγήθηκε βάσει του καθεστώτος όπως αυτό εγκρίθηκε από την Επιτροπή, συμπεριλαμβανομένου του περιορισμού του προϋπολογισμού σε 10 εκατ. EUR. Ωστόσο, αυτό που υποστηρίζει η Ιταλία ισοδυναμεί με την προσδοκία χορήγησης μιας ενίσχυσης μετά τη λήξη της προθεσμίας του καθεστώτος, και ιδίως, τη χορήγηση επιδοτήσεων που υπερβαίνουν τον εγκριθέντα προϋπολογισμό, δηλαδή μια προσδοκία χορήγησης μιας νέας κρατικής ενίσχυσης.
In the present case, the Commission considers that the scheme’s potential beneficiaries could argue a legitimate expectation that any aid granted on the terms of the scheme as approved by the Commission, including the budgetary limitation to EUR 10 million, would be lawful. However, what Italy is arguing amounts to an expectation to benefit from aid after expiry of the scheme, and in particular to benefit from grants in excess of the approved budget, i.e. to an expectation to receive new State aid.
Εκτελεστική aπόφαση του Συμβουλίου
Council Implementing Decision
της 19ης Ιανουαρίου 2010
of 19 January 2010
με την οποία επιτρέπεται στην Πορτογαλική Δημοκρατία να εφαρμόσει μέτρο παρέκκλισης από τα άρθρα 168, 193 και 250 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας
authorising the Portuguese Republic to apply a measure derogating from Articles 168, 193 and 250 of Directive 2006/112/EC on the common system of value added tax
Η Πορτογαλική Δημοκρατία (εφεξής καλούμενη «Πορτογαλία») είχε εξουσιοδοτηθεί με την απόφαση 2004/738/ΕΚ του Συμβουλίου [2] να εφαρμόσει, έως τις 31 Δεκεμβρίου 2009, ειδικό και προαιρετικό καθεστώς στον κλάδο των κατ’ οίκον πωλήσεων, σύμφωνα με το οποίο, αφενός, κατά παρέκκλιση του άρθρου 21 παράγραφος 1 στοιχείο α) της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση [3], η επιχείρηση που δραστηριοποιείται στον τομέα αυτό και στην οποία επιτρέπεται να εφαρμόζει το εν λόγω καθεστώς είναι υπόχρεη του οφειλόμενου φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) για τις παραδόσεις αγαθών τις οποίες πραγματοποιούν οι λιανοπωλητές της στους τελικούς καταναλωτές.
The Portuguese Republic (hereinafter referred to as Portugal) was authorised by Council Decision 2004/738/EC [2] to apply until 31 December 2009 a special optional scheme for the taxation of doorstep sales, whereby, firstly, by way of derogation from Article 21(1)(a) of Sixth Council Directive 77/388/EEC of 17 May 1977 on the harmonisation of the laws of the Member States relating to turnover taxes – Common system of value added tax: uniform basis of assessment [3], any firm operating in this sector which has been authorised to apply this scheme is liable for the value added tax (VAT) payable on goods supplied by its resellers to final consumers.
Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 22 της εν λόγω οδηγίας, αφετέρου, οι λιανοπωλητές απαλλάσσονται από τις υποχρεώσεις που ορίζονται στο άρθρο αυτό για τις ίδιες αυτές παραδόσεις.
Secondly, by way of derogation from Article 22 of the said Directive, the resellers are exempt from the obligations laid down in that Article for those goods supplied.
Για την απόκτηση της εν λόγω εξουσιοδότησης, ο συνολικός κύκλος εργασιών της επιχείρησης πρέπει να προέρχεται από τις κατ’ οίκον πωλήσεις που πραγματοποιούν οι λιανοπωλητές, οι οποίοι ενεργούν εξ ονόματός τους και για δικό τους λογαριασμό.
In order to obtain such an authorisation, the firm must derive its entire turnover from doorstep sales by resellers working in their own name and on their own account.
Επιπλέον, όλα τα προϊόντα που πωλούνται πρέπει να περιλαμβάνονται σε προκαθορισμένο τιμοκατάλογο που εφαρμόζεται στο στάδιο της τελικής κατανάλωσης και η επιχείρηση πρέπει να πωλεί απευθείας τα προϊόντα της σε λιανοπωλητές οι οποίοι, με τη σειρά τους, τα πωλούν απευθείας στους τελικούς καταναλωτές.
Moreover, all products sold by the firm must appear in a pre-established list of the prices applicable at the final consumption stage and the firm must sell its products direct to resellers who, in turn, sell direct to final consumers.
Με επιστολή που πρωτοκολλήθηκε στη Γενική Γραμματεία της Επιτροπής στις 30 Ιουνίου 2009, η Πορτογαλία ζήτησε την άδεια να εφαρμόσει παράταση του εν λόγω ειδικού καθεστώτος όσον αφορά τις διατάξεις παρέκκλισης από τα άρθρα 193 και 250 της οδηγίας ΦΠΑ και, με πρόσθετη επιστολή που πρωτοκολλήθηκε στη Γενική Γραμματεία της Επιτροπής στις 9 Σεπτεμβρίου 2009, ζήτησε να μην μπορούν οι λιανοπωλητές, κατά παρέκκλιση από το άρθρο 168 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, να εκπίπτουν τον οφειλόμενο ΦΠΑ για τα αγαθά που αφορά το μέτρο παρέκκλισης.
By letter registered by the Secretariat-General of the Commission on 30 June 2009, Portugal requested an extension of this special scheme for derogating from Articles 193 and 250 of Directive 2006/112/EC and, by additional letter registered by the Secretariat-General of the Commission on 9 September 2009, requested that resellers, by way of derogation from Article 168 of Directive 2006/112/EC, should not be allowed to deduct the VAT payable on the goods covered by the derogation.
Σύμφωνα με το άρθρο 395 παράγραφος 2 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, η Επιτροπή διαβίβασε την εν λόγω αίτηση στα άλλα κράτη μέλη με επιστολή της 27ης Οκτωβρίου 2009.
In accordance with Article 395(2) of Directive 2006/112/EC, the Commission informed the other Member States of that request, by letter of 27 October 2009.
Με επιστολή της 29ης Οκτωβρίου 2009, η Επιτροπή ενημέρωσε την Πορτογαλία ότι διέθετε όλα τα χρήσιμα στοιχεία.
By letter of 29 October 2009, the Commission notified Portugal that it had all the necessary information.
Το εν λόγω ειδικό καθεστώς έχει ως αποτέλεσμα να ορίζει, αντί πολλών πλανόδιων λιανοπωλητών, τις επιχειρήσεις που είναι δεόντως εξουσιοδοτημένες ως δικαιούχες του δικαιώματος έκπτωσης του οφειλόμενου ή καταβληθέντος από τους εν λόγω λιανοπωλητές ΦΠΑ για τα αγαθά που τους έχουν παραδοθεί και ως υπόχρεες του οφειλόμενου φόρου για την παράδοση των αγαθών αυτών από τους λιανοπωλητές τους στους τελικούς καταναλωτές.
This special scheme has the effect of conferring on duly authorised firms, rather than numerous travelling salesmen, the right to deduct VAT payable or paid by these resellers on the goods these firms have supplied to them, and making the firms liable for the VAT payable on the supply of these goods to the final consumers by the resellers.