natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Πρώτον, η ευθύνη του προσώπου από το οποίο ζητείται η αποζημίωση είναι δυνατό να στοιχειοθετηθεί μόνο εάν το γεγονός (συμπεριλαμβανομένης της παράλειψης) που του καταλογίζεται αποτέλεσε την άμεση αιτία της ζημίας.
first, the liability of the person from whom compensation is sought can be incurred only if the fact (including an omission) of which he is accused was the direct cause of the injury.
Όμως, σε περίπτωση ανεπάρκειας των στοιχείων ενεργητικού, η ζημία την οποία υφίσταται ο πιστωτής δεν θα μπορούσε να αποδοθεί στην πράξη ή την παράλειψη της διοικητικής αρχής, αλλά στην αφερεγγυότητα του οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης ή του δημόσιου οργανισμού.
Now, in the case of lack of assets, the action or omission by the administrative authority would not be the cause of the injury suffered by the creditor, rather the insolvency of the regional or local authority or the publicly owned establishment,
Δεύτερον, η αντικειμενική ευθύνη απορρέει από την αρχή της ίσης μεταχείρισης έναντι των επιβαρύνσεων του δημοσίου.
second, strict liability stems from the principle of equality before public burdens.
Όμως, κατά την άποψη των γαλλικών αρχών, στην προκειμένη περίπτωση, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί κατά πόσο η ζημία που υπέστη ο πιστωτής είναι αποτέλεσμα παραβίασης της αρχής της ίσης μεταχείρισης έναντι των επιβαρύνσεων του δημοσίου.
Now, according to the French authorities, in the case in point it is hard to see how the injury suffered by the creditor could lead to a breach of the principle of equality before public burdens.
Πράγματι, σε αντίθεση με την υπόθεση Coutéas που αποτέλεσε αντικείμενο νομολογίας, στην παρούσα περίπτωση καμία αρχή του κράτους δεν θα αποφάσιζε να μην εκτελέσει την απόφαση του δικαστηρίου για λόγους γενικούς συμφέροντος.
Unlike the case that gave rise to the Couitéas case law, in the present case, no state authority decided not to execute the judgment for imperative reasons of public interest.
Στην εξεταζόμενη υπόθεση, η δημόσια αρχή θα ευρίσκονταν σε πρακτική αδυναμία να λάβει μέτρα που θα επέτρεπαν την εκτέλεση της δικαστικής απόφασης και την αποζημίωση των πιστωτών και όχι σε αδυναμία που υπαγορεύεται από λόγους γενικού συμφέροντος.
The case in question is one where the public authority is faced with the practical impossibility of taking measures that would enable the court judgment to be executed and the creditors to be reimbursed, and not an impossibility determined on the grounds of requirements of the public interest.
Κατά την άποψη των γαλλικών αρχών, η επίκληση της ευθύνης για παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης έναντι των επιβαρύνσεων του δημοσίου δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στη διαπίστωση της αφερεγγυότητας.
According to the French authorities, liability for a breach of equality before public burdens cannot, therefore, be incurred simply because of insolvency.
Αναφορικά με το επιχείρημα που διατύπωσε η Επιτροπή στην αιτιολογική σκέψη 59 της απόφασής της για την κίνηση της διαδικασίας σύμφωνα με το οποίο «εάν ο αντιπρόσωπος του κράτους υποστήριζε ότι υπάρχει συνέχεια της δημόσιας υπηρεσίας ως προς το δικαίωμα του πιστωτή να αποζημιωθεί, αυτό δεν θα απέκλειε τη δυνατότητα να τεκμηριωθεί η αντικειμενική ευθύνη του κράτους», οι γαλλικές αρχές αναγνωρίζουν ότι η απαίτηση της συνέχειας της δημόσιας υπηρεσίας επιβάλλεται στον αντιπρόσωπο του κράτους κατά την εκτέλεση της διαδικασίας που θεσπίστηκε με το νόμο της 16ης Ιουλίου 1980.
With regard to the Commission’s argument, set out in recital 59 of its opening decision, that ‘if the representative of the State gave preference to maintaining the continuity of the public service over the right of the creditor to have his debt repaid, it cannot be excluded that the strict liability of the State could be incurred’, the French authorities recognise that the requirement of continuity of the public service is imposed on the representative of the State when implementing the procedure laid down by the Law of 16 July 1980.
Εντούτοις, σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές, ακόμα και αν ο δικαστής διέτασσε την αποζημίωση του πιστωτή, η απόφαση αυτή θα έφερνε τον πιστωτή στην κατάσταση στην οποία θα βρισκόταν με βάση το κοινό δίκαιο, εφόσον, σε αυτή την περίπτωση, το υπό εξέταση περιουσιακό στοιχείο θα εκχωρούνταν και οι πιστωτές θα εισέπρατταν το ποσό που θα τους αντιστοιχούσε.
Nonetheless, according to the French authorities, even if the judge were to order the creditor to be compensated, such compensation would have the effect of reinstating the creditor to the situation in which he would have been under ordinary law because, in this latter case, the good in question would have been sold and the body of creditors would have received the corresponding amount.
Συνεπώς, δεν θα υπήρχε κανένα προνόμιο για τον πιστωτή.
There would therefore be no advantage to the creditor.
Το ανεφάρμοστο της διαδικασίας εξυγίανσης και εκκαθάρισης κοινού δικαίου στα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου δεν αποκλείει τη δυνατότητα πτώχευσης ενός EPIC ή εφαρμογής διαδικασίας πτώχευσης σε αυτήν
The inapplicability to legal entities governed by public law of administration and winding-up procedures under ordinary law does not exclude the possibility of the bankruptcy of an EPIC or of bankruptcy proceedings against it
Κατά την άποψη των γαλλικών αρχών, η Επιτροπή βασίζει την ανάλυσή της στην ανακοίνωση του 2000 σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις υπό μορφή εγγυήσεων, και συγκεκριμένα στο σημείο 2.13, το οποίο ορίζει ότι «Η Επιτροπή θεωρεί επίσης ως ενίσχυση με τη μορφή εγγύησης τους ευνοϊκότερους όρους χρηματοδότησης που εξασφαλίζουν επιχειρήσεις των οποίων το νομικό καθεστώς αποκλείει την πτώχευση ή άλλες διαδικασίες αφερεγγυότητας ή προβλέπει ρητώς την παροχή κρατικής ενίσχυσης ή την κάλυψη ζημιών από το κράτος».
According to the French authorities, the Commission’s analysis is based on its 2000 Notice on State aid in the form of guarantees (‘the 2000 Guarantees Notice’), and in particular point 2.1.3 thereof, which provides that ‘The Commission also regards as aid in the form of a guarantee, the more favourable funding terms obtained by enterprises whose legal form rules out bankruptcy or other insolvency procedures or provides an explicit State guarantee or coverage of losses by the State’.
Επισημαίνοντας ότι οι διατάξεις της συνθήκης υπερισχύουν της ανακοίνωσης του 2000 για τις κρατικές ενισχύσεις με μορφή εγγυήσεων, οι γαλλικές αρχές αναφέρουν δύο στοιχεία τα οποία, κατά την άποψή τους, δεν επιτρέπουν την εφαρμογή της εν λόγω ανακοίνωσης στην προκειμένη περίπτωση:
While noting that the rules of the Treaty take precedence over the 2000 Guarantees Notice, the French authorities identify two factors which, in their view, remove the case in question from the scope of Notice:
η ανακοίνωση του 2000 σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις με μορφή εγγυήσεων δίνει έμφαση στο γεγονός ότι η ενδεχόμενη ενίσχυση απορρέει από «ευνοϊκότερους όρους χρηματοδότησης» που θα αποδίδονταν στον αποκλεισμό της δυνατότητας εφαρμογής μιας διαδικασίας πτώχευσης· όμως, η Επιτροπή δεν απέδειξε την ύπαρξη «ευνοϊκότερων όρων χρηματοδότησης»,
the 2000 Guarantees Notice stresses the fact that any aid would arise from ‘more favourable funding terms’ that would be imputed to the exclusion of the possibility of bankruptcy proceedings; but the Commission has not demonstrated the existence of ‘more favourable funding terms’,
η ανακοίνωση του 2000 σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις με μορφή εγγυήσεων αφορά την περίπτωση κατά την οποία το νομικό καθεστώς αποκλείει κάθε διαδικασία πτώχευσης ή αφερεγγυότητας και όχι μια ειδική διαδικασία· ωστόσο, η Επιτροπή δεν απέδειξε ότι η επιχείρηση La Poste δεν μπορεί να πτωχεύσει ούτε ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα διαδικασίας αφερεγγυότητας.
the 2000 Guarantees Notice examines the case where the legal form excludes all bankruptcy or insolvency proceedings and not specific proceedings; but the Commission has not established that La Poste cannot go bankrupt, nor that insolvency proceedings are impossible.
Όμως, κατά την άποψη των γαλλικών αρχών, ο νόμος της 25ης Ιανουαρίου 1985 είναι μόνο ένας νόμος διαδικασίας.
According to the French authorities, the Law of 25 January 1985 is merely a procedural law.
Το γεγονός ότι οι EPIC δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του δεν σημαίνει ότι ένας EPIC δεν μπορεί να βρεθεί σε κατάσταση παύσης πληρωμών, ούτε ότι ο νόμος αυτός απαγορεύει την εφαρμογή μιας ad hoc διαδικασίας εξυγίανσης, εκκαθάρισης η πτώχευσης σε αυτό τον EPIC.
The fact that EPICs lie outside its scope does not mean that an EPIC cannot be in default, nor that the law prohibits administration, winding-up or ad hoc bankruptcy proceedings being taken against it.
Η εφαρμογή της «διαδικασίας» που θέσπισε ο νόμος της 16ης Ιουλίου 1980 δεν παρέχει στον πιστωτή κανένα επιπλέον προνόμιο σε σχέση με τη συλλογική διαδικασία του κοινού δικαίου
The application of the ‘procedure’ introduced by the Law of 16 July 1980, rather than the collective procedure under ordinary law, does not confer any advantage on the creditor
Αφού ανέλυσαν την αιτιολογική σκέψη 68 της απόφασης για την κίνηση της διαδικασίας, οι γαλλικές αρχές συμπέραναν ότι η Επιτροπή χρησιμοποιεί δύο κριτήρια για να αξιολογήσει εάν η εφαρμογή μιας ειδικής διαδικασίας σε περίπτωση αφερεγγυότητας προσδίδει πλεονέκτημα στην επιχείρηση η οποία υπάγεται σε αυτή τη διαδικασία σε σχέση με τις επιχειρήσεις οι οποίες υπάγονται στο εμπορικό δίκαιο:
The French authorities, having analysed recital 68 of the opening decision, conclude that the Commission uses two criteria to assess whether the application of a specific procedure in the event of insolvency confers an advantage on the entity subject to the procedure in relation to undertakings subject to commercial law:
ένα κριτήριο δημοσιότητας: η διαδικασία η οποία θα ακολουθούνταν σε περίπτωση αφερεγγυότητας της La Poste θα έπρεπε να προσδιοριστεί και να δημοσιοποιηθεί,
a criterion relating to publicity: the procedure to be followed in the event of La Poste’s insolvency should be defined and made public,
ένα κριτήριο ισοδυναμίας: η διαδικασία αυτή θα έπρεπε να είναι είτε μια διαδικασία ιδιωτικού δικαίου είτε μια διαδικασία που δεν παρέχει στους πιστωτές της La Poste δικαιώματα τα οποία υπερέχουν των δικαιωμάτων τα οποία θα είχαν εάν εφαρμοζόταν το εμπορικό δίκαιο.
a criterion relating to equivalence: this procedure should be either the private-law procedure or a procedure that gives the creditors of La Poste rights that are no better than those they would have under commercial law.
Αν και οι γαλλικές αρχές αμφισβητούν την αναγκαιότητα εφαρμογής αυτών των δύο κριτηρίων, εφόσον τα κριτήρια αυτά θεωρούνται απαραίτητα και επαρκή από την Επιτροπή, τα έλαβαν υπόψη τους για να εξετάσουν εάν η εφαρμογή των διατάξεων του νόμου της 16ης Ιουλίου 1980 παρέχει πλεονέκτημα στους πιστωτές των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου έναντι των πιστωτών των επιχειρήσεων οι οποίες υπάγονται στις συλλογικές διαδικασίες κοινού δικαίου.
Although the French authorities challenge the need to fulfil these two criteria, in so far as they are regarded as necessary and sufficient by the Commission, they have been used by the French authorities to analyse whether the application of the provisions of the Law of 16 July 1980 confers an advantage on the creditors of legal entities governed by public law compared with the creditors of undertakings subject to collective procedures under ordinary law.
Όσον αφορά το κριτήριο της δημοσιότητας, οι γαλλικές αρχές θεωρούν ότι δικαίως οι οργανισμοί αξιολόγησης κρίνουν ότι η διαδικασία που θέσπισε ο νόμος της 16ης Ιουλίου 1980 εφαρμόζεται στην περίπτωση αφερεγγυότητας ενός EPIC, όπως αυτό αποδεικνύεται από τις αξιολογήσεις των οργανισμών τους οποίους αναφέρει η Επιτροπή στην περίπτωση της ERAP.
With regard to the criterion relating to publicity, the French authorities take the view that the procedure introduced by the Law of 16 July 1980 is correctly identified by the rating agencies as applicable in the event of the insolvency of an EPIC, as reported by the rating agencies referred to by the Commission in relation to ERAP.
Όσον αφορά το κριτήριο της ισοδυναμίας, οι γαλλικές αρχές κάνουν διάκριση ανάμεσα στην περίπτωση εφαρμογής της απαίτησης να υπάρχει συνέχεια της δημόσιας υπηρεσίας και στην περίπτωση μη εφαρμογής αυτής της απαίτησης.
With regard to the criterion relating to equivalence, the French authorities draw a distinction between the case where a requirement for continuity of the public service would apply and where such a requirement would not apply.
ανάλυση της «διαδικασίας» που θεσπίστηκε με το νόμο της 16ης Ιουλίου 1980 υπό το πρίσμα του κριτηρίου της ισοδυναμίας — χωρίς απαίτηση συνέχειας της δημόσιας υπηρεσίας
the ‘procedure’ introduced by the Law of 16 July 1980 analysed from the perspective of an equivalence test — leaving aside the requirement for continuity of the public service
Σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές, σε περίπτωση αδυναμίας της La Poste να εξοφλήσει τα χρέη της και αν δεν εφαρμοζόταν καμία απαίτηση συνέχειας της δημόσιας υπηρεσίας, θα ακολουθούνταν η ακόλουθη διαδικασία: στην απίθανη περίπτωση μιας αποδεδειγμένης οικονομικής δυσκολίας και πριν ανακύψει κατάσταση ανεπάρκειας στοιχείων ενεργητικού, η επιχείρηση θα αναγκαζόταν σε ένα πρώτο στάδιο να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές της με στόχο να θέσει σε εφαρμογή ένα σχέδιο εξυγίανσης του παθητικού.
According to the French authorities, if La Poste were unable to repay its debts and if there were no requirement for continuity of the public service, the following procedure would apply: in the unlikely event of genuine financial difficulty and before reaching the stage of lack of assets, the undertaking would initially be required to open negotiations with its creditors in order to establish a plan for rescheduling liabilities.
Σε ένα δεύτερο στάδιο, εάν το σχέδιο αυτό δεν κρινόταν ικανοποιητικό ή εάν δεν επέτρεπε την αποκατάσταση των οικονομικών δυσκολιών και ελλείψει νέας συμφωνίας με τους πιστωτές, οι πιστωτές, ή ορισμένοι από αυτούς, θα μπορούσαν να προσφύγουν στον αρμόδιο δικαστή για να επιδιώξουν την καταδίκη του οφειλέτη και, κατά συνέπεια, την αναγνώριση της απαίτησής τους.
Next, if the plan was judged unsatisfactory or if it did not bring an end to the financial difficulties, and in the absence of a new agreement with creditors, they — or some of them — could refer the case to the competent court to obtain a judgment against the debtor and therefore have their claim recognised.
Θα εφαρμοζόταν δηλαδή η διαδικασία που θεσπίστηκε με το νόμο της 16ης Ιουλίου 1980, βάσει της οποίας θα μπορούσε, ενδεχομένως, η εποπτεύουσα αρχή να υποκαταστήσει τη διοίκηση της La Poste για να λάβει τις αποφάσεις που είναι αναγκαίες για την πληρωμή των οφειλών της από τους πόρους του οργανισμού.
The procedure introduced by the Law of 16 July 1980 would then be implemented. Where necessary, the procedure could result in the supervisory authority replacing the executive of La Poste to take the decisions needed for the payment of its debts using the establishment’s resources.
Εάν η διαδικασία που θεσπίστηκε με το νόμο της 16ης Ιουνίου 1980 κατέληγε στην ανεπάρκεια στοιχείων ενεργητικού της La Poste και εάν η εποπτεύουσα αρχή βρισκόταν σε κατάσταση ουσιαστικής αδυναμίας, εφόσον δεν θα είχε πλέον κανένα περιουσιακό στοιχείο να εκχωρήσει, να δημιουργήσει τους απαραίτητους πόρους για την εξόφληση του οφειλόμενου ποσού, η προβλεπόμενη από το νόμο της 16ης Ιουλίου 1980 διαδικασία θα τερματιζόταν.
If the procedure introduced by the Law of 16 July 1980 were to come up against La Poste’s lack of assets, and if the supervisory authority were therefore faced with financial impossibility, not having any more assets to sell in order to generate the resources needed to pay the amount due, the procedure provided for by the Law of 16 July 1980 would be terminated.
Κατά συνέπεια, σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές, σε περίπτωση που δεν εφαρμόζεται καμία απαίτηση δημόσιας υπηρεσίας, η εφαρμογή της «διαδικασίας» που θεσπίστηκε με το νόμο της 16ης Ιουλίου 1980 θα μπορούσε να επιφέρει τη ρευστοποίηση του συνόλου των στοιχείων ενεργητικού της La Poste, αλλά, σε περίπτωση ανεπάρκειας περιουσιακών στοιχείων, η διαδικασία αυτή δεν θα επέτρεπε να ικανοποιηθούν όλοι οι πιστωτές της La Poste.
Therefore, according to the French authorities, assuming that there is no requirement for continuity of the public service, the application of the ‘procedure’ introduced by the Law of 16 July 1980 could result in all La Poste’s assets being sold but, in the event of lack of assets, the procedure would not enable all La Poste’s creditors to be repaid.
Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας, όλοι οι πιστωτές μιας επιχείρησης που υπάγεται στο νόμο της 16ης Ιουλίου 1980 θα αποζημιώνονταν με το ίδιο ποσό το οποίο θα ελάμβαναν οι πιστωτές μιας επιχείρησης που υπάγεται στο εμπορικό δίκαιο, δηλαδή το ποσό που λαμβάνεται από τη ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων.
At the end of the procedure, the creditors of an entity subject to the Law of 16 July 1980, taken together, would have recovered the same amount as the creditors of an entity subject to commercial law, i.e. the proceeds from the sale of the assets.
Η διαδικασία αυτή θα διέφερε από τη διαδικασία που εφαρμόζεται στο εμπορικό δίκαιο μόνο ως προς δύο στοιχεία:
This procedure differs in only two respects from the procedure applicable under commercial law:
την απουσία συνολικής αντιμετώπισης των πιστωτών: σε αντίθεση με τη διαδικασία ιδιωτικού δικαίου κατά την οποία οι απαιτήσεις αντιμετωπίζονται συνολικά και οι πιστωτές ικανοποιούνται κατά φθίνουσα τάξη προνομιακής θέσης και κατ’ αναλογία προς τα διαθέσιμα ποσά, η διαδικασία που θέσπισε ο νόμος της 16ης Ιουλίου 1980 διαφέρει ως προς το γεγονός ότι μόνο αν ο πιστωτής ασκήσει αγωγή μπορεί να διατηρήσει τα δικαιώματά του.
the absence of a single procedure for all creditors: unlike the procedure under private law, whereby claims are processed en masse and creditors are satisfied in decreasing order of priority and pro rata from the amounts available, the procedure introduced by the Law of 16 July 1980 is different in that only action by the creditor enables him to protect his rights.
Η λογική του νόμου της 16ης Ιουλίου 1980 βασίζεται στην «αρχή της εξυπηρέτησης κατά σειρά προτεραιότητας»,
The logic of the Law of 16 July 1980 is ‘first come, first served’,
ο αντιπρόσωπος του κράτους είναι αυτός που ασκεί, υπό τον έλεγχο του διοικητικού δικαστή (έλεγχος της βαριάς αμέλειας, όπως θεσπίστηκε από το Συμβούλιο Επικρατείας στην απόφαση Campoloro του Νοεμβρίου 2005), καθήκοντα ισοδύναμα με αυτά του εκκαθαριστή και του αναγκαστικού διαχειριστή.
it is the representative of the State who, under the supervision of the administrative court (monitoring for gross negligence as established by the Council of State in the Campoloro judgment of November 2005 cited above), takes on the role equivalent to that of the court-appointed liquidator and administrator.
Οι γαλλικές αρχές θεωρούν ότι, με το πέρας της διαδικασίας, οι πιστωτές δεν θα διέθεταν άλλα ένδικα μέσα.
The French authorities take the view that at the end of the procedure the creditors would no longer have any redress.
Πράγματι, κατά την άποψη των γαλλικών αρχών, η ευθύνη του κράτους μπορεί να τεκμηριωθεί μόνο με βάση την ανεπάρκεια των στοιχείων ενεργητικού.
According to the French authorities, the State cannot be held liable solely on the ground of lack of assets.
Ακόμη, στη διαδικασία ιδιωτικού δικαίου, οι πιστωτές «δεν ανακτούν το δικαίωμα της ατομικής προσφυγής», πλην εξαιρέσεων, μετά τη δικαστική εκκαθάριση.
Likewise, under the private-law procedure, the creditors ‘do not recover their right to take individual action’, save in exceptional circumstances, at the end of the compulsory winding-up procedure.
Ανάλυση της διαδικασίας που θέσπισε ο νόμος της 16ης Ιουλίου 1980 με βάση το κριτήριο της ισοδυναμίας, λαμβανομένης υπόψη της απαίτησης να υπάρχει συνέχεια της δημόσιας υπηρεσίας
the ‘procedure’ introduced by the Law of 16 July 1980 analysed from the perspective of an equivalence test — taking into account the requirement for continuity of the public service
Σε περίπτωση που πρέπει να διασφαλιστεί η συνέχεια της δημόσιας υπηρεσίας, οι γαλλικές αρχές παραδέχονται ότι ο αντιπρόσωπος του κράτους, ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχει ο νόμος της 16ης Ιουλίου 1980, θα μπορούσε να αποφασίσει να μην εκχωρήσει ορισμένα στοιχεία ενεργητικού που είναι απαραίτητα για την εκπλήρωση της αποστολής δημόσιας υπηρεσίας.
In the event that the continuity of the public service would have to be guaranteed, the French authorities admit that the representative of the State, when exercising the powers conferred by the Law of 16 July 1980, could decide not to sell certain assets needed to perform a public service task.
Η μη εκχώρηση ορισμένων περιουσιακών στοιχείων, λόγω της απαίτησης για συνέχεια της δημόσιας υπηρεσίας, θα είχε ως αποτέλεσμα, εάν το κράτος δεν κατέβαλε αποζημίωση, να ρευστοποιηθούν λιγότερα περιουσιακά στοιχεία και να μειωθούν τα ποσά που θα μπορούσαν να ανακτήσουν οι πιστωτές.
The failure to sell certain goods, for reasons relating to the requirement for continuity of the public service, would be reflected, if the State did not pay compensation, in lower proceeds from the assets and a corresponding reduction in the amounts recoverable by creditors.
Η διαδικασία δεν θα παρείχε στους πιστωτές της La Poste δικαιώματα που υπερισχύουν των δικαιωμάτων τα οποία θα είχαν σε περίπτωση εφαρμογής του εμπορικού δικαίου.
The procedure would not confer on La Poste’s creditors rights greater than those they would have had under commercial law.
Σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές, το κριτήριο της ισοδυναμίας που έθεσε η Επιτροπή θα ικανοποιούνταν κατά μείζονα λόγο.
According to the French authorities, the criterion relating to equivalence set by the Commission would therefore be met a fortiori.
Οι γαλλικές αρχές, παραδέχονται, ωστόσο, ότι σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσε να γίνει επίκληση της αντικειμενικής ευθύνης του κράτους, με αποτέλεσμα να αποζημιωθούν οι πιστωτές μέχρι το ποσό της ζημίας την οποία υπέστησαν, δηλαδή το πολύ κατά την αγοραία αξία των περιουσιακών στοιχείων τα οποία νομίμως ο αντιπρόσωπος του κράτους αποφάσισε να μην εκχωρήσει.
Nonetheless, the French authorities admit that, in such an event, the State’s strict liability would then be likely to be incurred and reflected in compensation to creditors of the amount of the loss they have suffered, i.e. at most the market value of the assets that the State representative lawfully decided not to sell.
Σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές, αυτή η ενδεχόμενη αποζημίωση θα είχε ως μοναδικό αποτέλεσμα να περιέλθει ο πιστωτής στην κατάσταση η οποία θα προέκυπτε με την εφαρμογή του κοινού δικαίου και δεν θα μπορούσε να του παράσχει, όσον αφορά το κριτήριο της ισοδυναμίας, περισσότερα δικαιώματα από αυτά που θα είχε βάσει του κοινού δικαίου.
According to the French authorities, any such compensation would nonetheless merely reinstate the creditor in the situation that would result from the application of ordinary law and could not, therefore, confer on him, with regard to the equivalence test, any rights greater than those he would have under ordinary law.
Οι γαλλικές αρχές συμπεραίνουν ότι η διαδικασία που θέσπισε ο νόμος της 16ης Ιουλίου 1980 τηρεί τα κριτήρια ισοδυναμίας και δημοσιότητας που όρισε η Επιτροπή, τα οποία είναι επαρκή για να αποκλεισθεί η ύπαρξη πλεονεκτήματος.
The French authorities conclude that the procedure introduced by the Law of 16 July 1980 fulfils the equivalence and publicity criteria set by the Commission, which are sufficient to rule out the existence of an advantage.
Θεωρούν ότι δεν δικαιολογείται, συνεπώς, το να υπαχθεί άμεσα η La Poste στην επαχθή και περίπλοκη διαδικασία κοινού δικαίου.
They take the view that there is therefore no justification for subjecting La Poste directly to the procedure under ordinary law, which is cumbersome and complex.
Οι νομοθετικές πράξεις που παρέθεσε η Επιτροπή σχετικά με το μέλλον των υποχρεώσεων μετά την εξάντληση των πόρων του ιδρύματος δεν εφαρμόζονται στην περίπτωση της La Poste
The instruments cited by the Commission on the future of the obligations once the establishment’s resources have been exhausted do not apply to La Poste