natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτές οι αναπροσαρμογές συνιστούσαν γενικά φορολογικά μέτρα και ότι ο φόρος αντικατάστασης εφαρμοζόμενος σε περιορισμένη μορφή — σε σχέση με τον τακτικό φόρο επιχειρήσεων που ίσχυε εκείνη την περίοδο — δεν παρείχε κανένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στις εν λόγω εταιρείες, αφού εφαρμόστηκε υπό τους ιδίους όρους με εκείνους των επιχειρήσεων που επέλεξαν να αναγνωρίσουν τις ιστορικές υπεραξίες πραγματοποιηθείσες αλλά προσωρινά μη αναγνωρισθείσες δυνάμει των σχετικών διατάξεων του νόμου 218/1990 ή του νομοθετικού διατάγματος 358/1997.
The Commission therefore concludes that the possibility to realign was a general tax measure and the reduced substitute tax as opposed to the ordinary company tax applicable at the time did not provide any competitive advantage to the companies in question because it was applied under identical conditions to all undertakings choosing to recognise the historical gains realised but temporarily non-recognised under the relevant provisions of Law 218/1990 or Legislative Decree 358/1997.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή συμπεραίνει ότι αυτές οι αναπροσαρμογές συνιστούν γενικά φορολογικά μέτρα τα οποία είναι δικαιολογημένα από τη λογική του φορολογικού συστήματος και δεν συνιστούν κρατική ενίσχυση.
The Commission therefore concludes that such realignments are general measures justified by the logic of the tax system and do not constitute State aid.
Αντιθέτως, η Επιτροπή θεωρεί ότι η φορολογική αναπροσαρμογή που προβλέπεται στο άρθρο 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 δεν συνιστά γενικό μέτρο, αφού εφαρμοζόταν αποκλειστικά στις υπεραξίες που πραγματοποιούνταν από ορισμένα πιστωτικά ιδρύματα μόνο μετά από τις αναδιοργανώσεις που είχαν πραγματοποιηθεί μόνο δυνάμει του νόμου 218/1990.
By contrast the Commission considers that the tax realignment foreseen by Article 2(26) of Law 350/2003 was not a general measure because it was only applicable to the capital gains derived by certain banks from the reorganisations effected under Law 218/1990.
Ιδίως, η Επιτροπή θεωρεί ότι το υπό εξέταση φορολογικό καθεστώς χορήγησε ένα πλεονέκτημα ίσο με τη διαφορά μεταξύ του πραγματικά καταβληθέντος φόρου για την αναπροσαρμογή της αξίας των στοιχείων ενεργητικού και του τακτικού φόρου που θα είχε πληρωθεί εάν η ίδια αναπροσαρμογή είχε πραγματοποιηθεί ελλείψει των διατάξεων του άρθρου 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003.
The Commission considers in particular that the tax scheme in review provided an advantage represented by the difference between the tax effectively paid to realign the value of the assets and the tax which would have been normally paid if the same realignment would have been made in the absence of the same Article 2(26) of Law 350/2003.
Ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής που εφαρμοζόταν το 2004 σ’ αυτά τα κέρδη θα ήταν 37,25 % (·αποτελούμενος από τον φόρο επιχειρήσεων 33 % και από τον τοπικό φόρο επί των παραγωγικών δραστηριοτήτων 4,25 %), ενώ ο πραγματικά καταβληθείς φόρος αντικατάστασης ήταν 9 % (χωρίς να υπολογισθεί η αφαίρεση που προκύπτει από την αναβολή των πληρωμών του φόρου).
The effective tax rate applicable in 2004 on such gains would have been 37,25 % (including 33 % company tax and 4,25 % local business tax), while the substitute tax effectively paid was 9 % (excluding the allowance for deferred payments).
Επίσης, η Επιτροπή έχει υπόψη της το γεγονός ότι, βάσει του νόμου 350/2003, ο φόρος αντικατάστασης είχε καταβληθεί σε τρεις άτοκες δόσεις (50 % το 2004, 25 % το 2005 και 25 % το 2006), ενώ ο τακτικός φόρος που θα είχε εφαρμοστεί ελλείψει των διατάξεων του άρθρου 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 θα οφειλόταν εξ ολοκλήρου το 2004.
The Commission further considers that, under Law 350/2003, the substitute tax was payable in three instalments (50 % in 2004, 25 % in 2005 and 25 % in 2006) without interests, while the tax which would ordinarily have been applied in the absence of Article 2(26) of Law 350/2003 would have been payable in 2004.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή παρατηρεί ότι η αξία, μεταβληθείσα σε ισοδύναμο επιχορήγησης, του φόρου που πραγματικά καταβλήθηκε από τους εννέα δικαιούχους του υπό εξέταση καθεστώτος ανέρχεται σε 185505996 ευρώ, ενώ ο τακτικός φόρος θα ανερχόταν σε 771991022 ευρώ (37,25 % του πραγματοποιηθέντος κέρδους, ίσου με πλέον των 2059 εκατ. ευρώ).
The Commission therefore notes that the grant equivalent value of the tax effectively paid by the nine beneficiaries of the scheme in review was EUR 185505996, while the tax ordinarily payable would have been EUR 771991022 (37,25 % of the realised gain totalling over EUR 2059 millions).
Η διαφορά μεταξύ του τακτικού φόρου και του πραγματικά καταβληθέντος φόρου είναι κατά συνέπεια ίση με 586485026 ευρώ.
As a result, the difference between the tax ordinarily payable and the tax paid amounts to EUR 586485026.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι το προαναφερθέν πλεονέκτημα περιορίστηκε πραγματικά μόνο στα πιστωτικά ιδρύματα που εμπλέκονται σε πράξεις που διέπονται από τον νόμο 218/1990, ενώ τα άλλα πιστωτικά ιδρύματα και οι άλλες εταιρείες που εμπλέκονται σε ανάλογες πράξεις αναδιοργάνωσης που πραγματοποιήθηκαν δυνάμει του νομοθετικού διατάγματος 358/1997 δεν μπόρεσαν να τύχουν του ιδίου καθεστώτος φορολογικής αναπροσαρμογής και των ευνοϊκών όρων που χορηγήθηκαν βάσει αυτού του καθεστώτος.
The Commission considers that the above advantage was effectively limited to the sole banks concerned with the transactions governed by Law 218/1990, while other banks and other companies concerned with equivalent transactions governed by D.Lgs. 358/1997 could not benefit from the same tax realignment scheme and its favourable conditions.
Οι ιταλικές αρχές και οι ενδιαφερόμενοι παρατήρησαν ότι κανένας από τους εννέα δικαιούχους του καθεστώτος δεν θα ήταν διατεθειμένος να αναπροσαρμόσει την αξία των στοιχείων ενεργητικού του εάν, πράττοντας αυτό, του είχε επιβληθεί ο τακτικός φόρος επιχειρήσεων για τις αναγνωρισθείσες υπεραξίες.
The Italian authorities and the interested parties have observed that none of the nine beneficiaries of the scheme would have ever accepted to realign the value of their assets had they known that they would have been subject to the ordinary company tax on the gains so recognised.
Επιπλέον, σύμφωνα με τις εξηγήσεις που χορήγησαν οι ιταλικές αρχές, οι άλλες εταιρείες που δεν είχαν αποτελέσει αντικείμενο των αναδιοργανώσεων που πραγματοποιήθηκαν δυνάμει του νόμου 218/1990 είχαν τύχει σιωπηρώς του καθεστώτος φορολογικής αναπροσαρμογής του άρθρου 2 εδάφιο 25 του νόμου 350/2003 σύμφωνα με τις γενικές λεπτομέρειες εφαρμογής, στην ουσία ισοδύναμες, που καθορίζει το άρθρο 17 του νόμου 342/2000.
Furthermore, as explained by the Italian authorities, the other companies not concerned by the reorganisations effected under Law 218/1990 would have benefited from the implicit tax realignment scheme of Article 2(25) of Law 350/2003 at the substantively equivalent conditions generally set by Article 17 of Law 342/2000.
Οι ιταλικές αρχές και οι ενδιαφερόμενοι είναι της άποψης ότι, για να υπολογιστεί σωστά το εν λόγω πλεονέκτημα, πρέπει να ληφθούν υπόψη οι φόροι που καταβλήθηκαν τη στιγμή των αρχικών εισφορών, δηλαδή την εποχή του νόμου 218/1990, με συνολικό φορολογικό συντελεστή άνω του 40 %.
For the Italian authorities and the interested parties, to rightly compute the advantage in question, account should be taken of the taxes paid at the time of the initial contributions at a global tax rate of over 40 %.
Η συνολική πραγματική φορολόγηση των εν λόγω υπεραξιών το 1990 συν τη φορολόγηση του 2004 θα κατέληγε πολύ υψηλότερη του γενικού φορολογικού συντελεστή για τις αναπροσαρμογές που εφαρμόζονταν το 2000, και, κατά συνέπεια, δεν θα είχε παράσχει κανένα πλεονέκτημα.
The combined effective taxation on the capital gains in question in 1990 and 2004 would have largely exceeded the general rate for realignments applied in 2000 and therefore there would be no advantage.
Η Επιτροπή επαναλαμβάνει, ωστόσο, ότι το καθεστώς του άρθρου 2 εδάφιο 25 του νόμου 350/2003 δεν συνιστά φορολογική αναπροσαρμογή των μη προσαρμοσμένων αξιών που προκύπτουν από φορολογικώς ουδέτερες αναδιοργανώσεις, αλλά ένα καθεστώς φορολογικής επανεκτίμησης που επέτρεψε την πραγματοποίηση λανθανουσών υπεραξιών που προκύπτουν από την προσαρμογή στην τρέχουσα αξία της φορολογικής αξίας των στοιχείων ενεργητικού που κατέχουν οι δικαιούχες εταιρείες.
The Commission maintains however that the scheme provided for by Article 2(25) of Law 350/2003 was not a tax realignment of values misaligned following tax neutral reorganisations but rather a tax revaluation scheme which permitted to realise the hidden gains deriving from the adjustment of the tax value of the assets held by the beneficiary companies to their current value.
Αυτή θεωρεί ότι τα δύο καθεστώτα δεν είναι συγκρίσιμα και είναι επίσης της άποψης ότι το καθεστώς φορολογικής επανεκτίμησης του άρθρου 2 εδάφιο 25 του νόμου 350/2003 δεν είναι ισοδύναμο με το καθεστώς φορολογικής αναπροσαρμογής του άρθρου 2 εδάφιο 26 του ιδίου νόμου, λαμβανομένης υπόψη της διαφοράς μεταξύ των νομίμων φορολογικών συντελεστών του φόρου αντικατάστασης που προβλέπονται από αυτά τα δύο καθεστώτα.
The Commission considers that the two schemes a not comparable, nor was the tax revaluation scheme of Article 2(25) of Law 350/2003 equivalent to the tax realignment provided for by Article 2(26) of Law 350/2003, considering the difference between the statutory substitute tax rates foreseen by the two schemes.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή συμπεραίνει ότι οι εταιρείες που αναπροσάρμοσαν τις φορολογικές αξίες των στοιχείων του ενεργητικού τους κατά την έννοια του άρθρου 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 έτυχαν ειδικού πλεονεκτήματος που συνίστατο στη διαφορά μεταξύ του τακτικού φορολογικού συντελεστή επί των αναγνωρισθέντων κερδών και του ειδικού φόρου αντικατάστασης επί των ιδίων κερδών.
The Commission therefore concludes that the companies having realigned the tax bases of their assets pursuant to Article 2(26) of Law 350/2003 benefited from a specific tax advantage consisting in the difference between the ordinary tax rate on the gains recognised and the special substitute tax on the same gains.
Οι ενδιαφερόμενοι αντέτειναν ότι ο φορολογικός συντελεστής αντικατάστασης, κατώτερος από τον τακτικό που προβλέπεται στο άρθρο 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003, δεν ήταν επιλεκτικός, αφού ήταν δικαιολογημένος από τα ειδικά στοιχεία — αυτοδικαίως και εκ των πραγμάτων — της φορολόγησης των υπεραξιών που προκύπτουν από τις αναδιοργανώσεις που πραγματοποιήθηκαν δυνάμει του νόμου 218/1990.
The interested parties have objected that the lower substitute tax rate used by Article 2(26) of Law 350/2003 was not selective because it was justified by the legal and factual specificities of the taxation of the capital gains resulting from the reorganisations effected under Law 218/1990.
Επιπλέον, υποστήριξαν ότι, έχοντας παρέλθει όλα αυτά τα έτη, η Ιταλία δεν θα μπορούσε νομίμως να φορολογήσει αυτές τις υπεραξίες κατά τον ίδιο τρόπο με τις υπεραξίες που προκύπτουν από άλλες εταιρικές αναδιοργανώσεις.
Furthermore, they argued that Italy would not have been entitled to recognise these gains as taxable after so many years under the same conditions applicable to the capital gains resulting from other company reorganisations.
Από τη στιγμή που οι δύο καταστάσεις είναι πραγματικά συγκρίσιμες, ο νομοθέτης θα έπρεπε να είχε εφαρμόσει την ίδια αντιμετώπιση όταν θέσπισε, το 2003, τη φορολογική αναγνώριση των ανασταλεισών υπεραξιών.
Since the two situations were indeed comparable they should have been treated alike when the legislator in 2003 provided for the fiscal recognition of the suspended gains.
Επιπλέον, η Επιτροπή θεωρεί ότι η εφαρμογή ενός πιο χαμηλού φορολογικού συντελεστή δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς αντιστάθμιση μιας περισσότερο επαχθούς φορολογίας των υπεραξιών που προκύπτουν από τις αναδιαρθρώσεις του τραπεζικού τομέα σύμφωνα με τον νόμο 218/1990, οι οποίες διανεμήθηκαν στους μετόχους ως μερίσματα, έναντι της φορολογίας των υπεραξιών που διανεμήθηκαν ως μερίσματα οι οποίες προκύπτουν από άλλες αναδιοργανώσεις σε καθεστώς φορολογικής ουδετερότητας, έτσι όπως δηλώνεται αντιθέτως στην προαναφερθείσα απόφαση.
The Commission further considers that the lower tax rate applied did not merely offset the harsher tax treatment of distributions to shareholders of the gains deriving from the banking restructurings of Law 218/1990 vis-à-vis the distributions of the gains relating to other tax-neutral reorganisations in the case of the distribution of the capital gains to shareholders, as indicated by the said Risoluzione.
Δεν είναι δυνατό η συμφωνία με μια τέτοια δήλωση, δεδομένου ότι η εφαρμογή διαφορετικών φόρων αντικατάστασης στις υπεραξίες δεν μπορεί να δικαιολογηθεί πάντοτε από τις διαφορετικές φορολογικές επιβαρύνσεις που επιβάλλονται όταν οι ανασταλείσες υπεραξίες διανέμονται ως μερίσματα.
This view cannot be followed because the application of different substitute taxes to capital gains cannot always be imputed to a distribution of the capital gains suspended.
Πράγματι, η Επιτροπή παρατηρεί ότι η παραδοχή μιας τέτοιας αιτιολογίας θα ισοδυναμούσε με το να επιτραπεί η εφαρμογή διαφορετικών πραγματικών συντελεστών φόρου επιχειρήσεων έναντι ορισμένων εταιρειών μόνο διότι αυτές οι εταιρείες έλαβαν μέρος σε συγκεκριμένες μορφές αναδιοργανώσεων προτιμώμενες από το κράτος.
The Commission considers that accepting this justification would effectively result into allowing the application of different effective company tax rates to some companies solely because these took part to certain types of reorganisations preferred by the State.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι το φορολογικό πλεονέκτημα που προκύπτει από την εφαρμογή του καθεστώτος φορολογικής αναπροσαρμογής που προβλέπεται στο άρθρο 2 εδάφιο 26, του νόμου 350/2003 δεν μπορεί να θεωρηθεί αμελητέο, δηλαδή «ήσσονος σημασίας».
The Commission considers that the tax advantage resulting from the application of the tax realignment scheme foreseen by Article 2(26) of Law 350/2003 was not de-minimis.
Κατά τον καθορισμό της ύπαρξης μιας ενίσχυσης, πράγματι, η Επιτροπή πρέπει να συγκρίνει τον ονομαστικό (μειωμένο) φόρο που εφαρμόζεται δυνάμει του υπό εξέταση καθεστώτος με τον φόρο που θα είχε εφαρμοστεί στην περίπτωση κατά την οποία το προαναφερθέν καθεστώς δεν ήταν σε ισχύ και τα δικαιούχα πιστωτικά ιδρύματα θα είχαν αναπροσαρμόσει τις φορολογικές βάσεις των στοιχείων του ενεργητικού τους και διανείμει στους μετόχους τους τις υπεραξίες που θα είχαν προκύψει από αυτές τις φορολογικές αναπροσαρμογές.
In determining the presence of an aid, the Commission shall indeed compare the nominal taxation applied under the scheme in review and the tax which would have been applied had the scheme in review not been available, and had the beneficiary banks stepped-up the tax bases of their assets and distributed the capital gains resulting from such fiscal realignments to their shareholders.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι το εικαζόμενο αμελητέο οικονομικό πλεονέκτημα που χορηγήθηκε από το κράτος δεν είναι αφ’ εαυτού ικανός λόγος για να αποκλεισθεί το ότι αυτό το πλεονέκτημα δεν συνιστά ενίσχυση.
Furthermore the Commission considers that the alleged reduced amount of an advantage may not per se be sufficient to exclude its aid character.
Η Επιτροπή παρατηρεί επίσης ότι δεν είναι δυνατόν να επικληθεί η εξαίρεση «ήσσονος σημασίας», που προβλέπεται από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1998/2006 της Επιτροπής, της 15ης Δεκεμβρίου 2006, σχετικά με την εφαρμογή των άρθρων 87 και 88 της συνθήκης στις ενισχύσεις «ήσσονος σημασίας» [21], εφόσον το υπό εξέταση μέτρο δεν συνεπάγεται μια διαφανή ενίσχυση, όπως απαιτεί ο προαναφερθείς κανονισμός, και επειδή οι ιταλικές αρχές δεν συμμορφώθηκαν στους όρους που προβλέπονται από τον ίδιο κανονισμό.
The Commission also notes that the de minimis exclusion provided by the Commission Regulation (EC) No 1998/2006 of 15 December 2006 on the application of Articles 87 and 88 of the Treaty to de minimis aid [21] cannot be invoked because the measure gives rise to non-transparent aid as postulated by the Regulation and because the Italian authorities have not complied with the conditions of this Regulation.
Αιτιολογία σχετικά με τη φύση του καθεστώτος
Justification by the Nature of the Scheme
Σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές και τους ενδιαφερόμενους, το καθεστώς αναπροσαρμογής που προβλέπεται στο άρθρο 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 είναι δικαιολογημένο από τα εγγενή χαρακτηριστικά του τραπεζικού τομέα και γι’ αυτόν τον λόγο δεν συνιστά κρατική ενίσχυση.
The Italian authorities and the interested parties have observed that the realignment scheme provided by Article 2(26) of Law 350/2003 would be justified by the peculiarities of the banking sector and for this reason it would not be State aid.
Σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, ένα φορολογικό μέτρο εφαρμόζεται επιλεκτικά μόνο όταν εισάγει μία αδικαιολόγητη διάκριση μεταξύ καταστάσεων συγκρίσιμων από νομική άποψη και εκ των πραγμάτων υπό το πρίσμα των στόχων που έχει θέσει το φορολογικό σύστημα [22] η δε «ύπαρξη πλεονεκτήματος κατά την έννοια του άρθρου 87 παράγραφος 1 της συνθήκης δεν μπορεί να εξαχθεί αυτομάτως από τη διαφορά μεταχείρισης που υφίστανται οι ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις» [23].
Under the case law of the Court, a tax measure is specific only if it unreasonably discriminates between situations being legally and factually comparable in the light of the objectives set by the tax system [22] and ‘the fact that undertakings are treated differently does not automatically imply the existence of an advantage for the purposes of Article 92(1) of the Treaty’ [23].
Η Επιτροπή θεωρεί ότι το υπό εξέταση καθεστώς δεν αντιπροσωπεύει προσαρμογή του γενικού συστήματος στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τραπεζικού τομέα, αλλά μάλλον ένα επιλεκτικό πλεονέκτημα που επηρεάζει τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας ορισμένων επιχειρήσεων, δηλαδή των πιστωτικών ιδρυμάτων που εμπλέκονται σε ορισμένες αναδιοργανώσεις.
The Commission considers, however, that the scheme under examination does not seem to represent an adaptation of the general system to the distinctive features of banking, but, rather, a specific advantage having the effect of improving the competitiveness of certain undertakings, i.e. the banks concerned with certain reorganisations.
Οι ιταλικές αρχές βεβαιώνουν επιπλέον ότι το εν λόγω καθεστώς αποτελεί απλή επανέκδοση του καθεστώτος που θεσπίστηκε κατά την έννοια του νόμου 342/2000, το οποίο δεν συνεπαγόταν στοιχεία κρατικής ενίσχυσης, αφού εφαρμοζόταν στα κέρδη που πραγματοποιούνταν κατόπιν οιασδήποτε μορφής εταιρικής αναδιάρθρωσης.
The Italian authorities also argue that the scheme would be a mere repetition of the scheme enacted under Law 342/2000 which did not involve State aid as it applied to realised gains deriving from all company restructurings.
Το καθεστώς που προβλέπεται από τον νόμο 350/2003 θα έπρεπε να συγκριθεί με εκείνο που προβλέπεται από τον νόμο 342/2000 και δεν χορηγεί, σύμφωνα με την Ιταλία, κανένα συμπληρωματικό πλεονέκτημα.
The scheme under the Law 350/2003 should be compared to the one foreseen by the Law 342/2000 and would not provide any possible additional advantage.
Όπως εξηγήθηκε προηγουμένως, η Επιτροπή δεν συμμερίζεται αυτή την άποψη, αφού η αναπροσαρμογή κατά την έννοια του νόμου 350/2003 είναι περιορισμένης εμβέλειας σε σχέση με τη γενική αναπροσαρμογή που προβλέπεται από τον νόμο 342/2000.
As illustrated above, the Commission disagrees with this opinion, because the realignment under Law 350/2003 has a more limited scope than the general realignment under Law 342/2000.
Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πλεονέκτημα που χορηγήθηκε σε ορισμένα πιστωτικά ιδρύματα δυνάμει του νόμου 350/2003, που αντιπροσωπεύεται από την εφαρμογή, στη θέση του τακτικού φορολογικού συντελεστή, ειδικού φόρου αντικατάστασης για τα κέρδη που πραγματοποιήθηκαν μέσω ορισμένων εισφορών στοιχείων ενεργητικού, αποτελεί ειδικό πλεονέκτημα που δεν δικαιολογείται από τη φύση του φορολογικού συστήματος.
In the light of the foregoing, the Commission concludes that the advantage granted to certain banks, consisting in the special substitute tax for the gains realised from certain contributions of assets in lieu of the ordinary tax rate, under the Law 218/1990 is specific and not justified by the nature of the tax system.
Στρέβλωση του ανταγωνισμού και επηρεασμός των συναλλαγών μεταξύ κρατών μελών
Distortion of competition and effect on trade between Member States
Η Επιτροπή θεωρεί ότι το σημαντικό ύψος του ποσού της ενίσχυσης συνέβαλε πράγματι στην ενίσχυση της οικονομικής θέσης των δικαιούχων που ανήκουν στον τραπεζικό τομέα και οι οποίοι ανταγωνίζονται, στην ανοιχτή στον ανταγωνισμό απελευθερωμένη αγορά των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, με άλλες επιχειρήσεις που παρέχουν υπηρεσίες σε ενδοκοινοτικό επίπεδο.
The Commission considers that the considerable amount of the aid has strengthened the financial position of its beneficiaries belonging to the banking sector and competing on the liberalised market of financial services being open to competition with other undertakings being active in providing intra-Community services.
Επιπλέον, η Επιτροπή θεωρεί ότι το πλεονέκτημα που χορηγήθηκε στα εν λόγω πιστωτικά ιδρύματα είναι σε θέση να νοθεύσει τον ανταγωνισμό στο τρέχον πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από ευκαιρίες σταθεροποίησης στον ιταλικό τραπεζικό τομέα.
The Commission further considers that the advantage granted in favour of the banks in question is also susceptible to distort competition in the current context characterised by consolidation opportunities in the Italian banking sector.
Το γεγονός ότι ορισμένα ιταλικά πιστωτικά ιδρύματα απάλειψαν το φορολογικό τους χρέος σχετικά με λανθάνουσες υπεραξίες στα στοιχεία ενεργητικού τους και εγγεγραμμένες στους ισολογισμούς τους μέσω της πληρωμής ονομαστικού (μειωμένου) φόρου ενδέχεται να καταστήσει ελκυστικότερα αυτά τα πιστωτικά ιδρύματα, καθώς και την οικονομική τους αξία για τους ενδεχόμενους επενδυτές και αγοραστές.
The fact that certain Italian banks have eliminated their tax liabilities inherent to hidden gains in their assets at a nominal tax cost is susceptible to increase the attractiveness of such banks and their economic value both for investors and company acquirers.
Η Επιτροπή είναι της άποψης ότι το πλεονέκτημα που χορηγήθηκε από το υπό εξέταση φορολογικό καθεστώς δύναται να προκαλέσει αδικαιολόγητη νόθευση της αγοράς των εταιρικών εξαγορών στον τραπεζικό τομέα στην Ιταλία.
The Commission considers that the advantage provided by the tax scheme in review is susceptible of unduly altering the market for company acquisitions in the banking sector in Italy.
Στο μέτρο που το υπό εξέταση καθεστώς συνιστά κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 87 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ, η συμβιβασιμότητά του πρέπει να αξιολογηθεί στο πλαίσιο των παρεκκλίσεων του άρθρου 87 παράγραφοι 2 και 3 της συνθήκης ΕΚ.
Insofar as the scheme in review constitutes State aid within the meaning of Article 87(1) EC, its compatibility must be evaluated in the light of the exceptions provided for in Articles 87(2) and 87(3) EC.
Τόσο οι ιταλικές αρχές όσο και οι ενδιαφερόμενοι δεν προέβαλαν ειδικά επιχειρήματα για να επικαλεστούν την εφαρμογή μιας από τις προαναφερθείσες παρεκκλίσεις στην παρούσα περίπτωση.
The Italian authorities or the interested parties have advanced no arguments to show that any of the above exceptions are applicable in this case.
Οι παρεκκλίσεις που προβλέπονται στο άρθρο 87 παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ και που αφορούν ενισχύσεις κοινωνικού χαρακτήρα προς μεμονωμένους καταναλωτές, ενισχύσεις για την επανόρθωση ζημιών που προκαλούνται από θεομηνίες ή άλλα έκτακτα γεγονότα και ενισχύσεις προς την οικονομία ορισμένων περιοχών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας δεν εφαρμόζονται στην παρούσα περίπτωση.
The exceptions provided for by Article 87(2) EC, concerning aid of a social character granted to individual consumers, aid to make good the damage caused by natural disasters or exceptional occurrences and aid granted to certain areas of the Federal Republic of Germany, do not apply in this case.