natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επιπλέον, σύμφωνα με την Επιτροπή, το γεγονός ότι ορισμένες ιταλικές τράπεζες είχαν εξοφλήσει το φορολογικό τους χρέος σχετικά με μη αναγνωρισθείσες υπεραξίες εγγεγραμμένες στους προϋπολογισμούς τους, μέσω πληρωμής ενός (μειωμένου) ονομαστικού φόρου μπορούσε να τις καταστήσει περισσότερο ελκυστικές για εξαγορά, προκαλώντας στρεβλώσεις στην αγορά των εξαγορών του τραπεζικού τομέα.
The Commission also held that the fact that certain Italian banks had cleared their suspended tax liabilities relative to unrecognised capital gains in their balance-sheets at a nominal tax cost was susceptible to increase their attractiveness as potential company targets and could have distorted the market of banking acquisitions.
Έτσι, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το υπό εξέταση καθεστώς μπορούσε να συνιστά κρατική ενίσχυση ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά και κίνησε, κατά συνέπεια, τη διαδικασία του άρθρου 88 παράγραφος 2 της συνθήκης (ΕΚ).
The Commission concluded that the scheme in review could represent incompatible State aid and accordingly opened the procedure laid down in Article 88(2) of the EC Treaty.
Η Επιτροπή γνωστοποίησε ότι, σε περίπτωση που κατά το κλείσιμο της προαναφερθείσας διαδικασίας κατέληγε στο συμπέρασμα ότι το υπό εξέταση καθεστώς συνιστούσε ασυμβίβαστη κρατική ενίσχυση, θα ήταν αναγκαίο να προβεί σε ανάκτηση, σύμφωνα με το άρθρο 14 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999 του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1999, σχετικά με τις λεπτομέρειες εφαρμογής του άρθρου 93 της συνθήκης ΕΚ [11].
The Commission warned that should it conclude at the closing of the abovementioned procedure that the scheme in review is incompatible State aid, recovery would have to take place in accordance with Article 14 of Council Regulation (EC) No 659/1999 of 22 March 1999 laying down detailed rules for the application of Article 93 of the EC Treaty [11].
Ωστόσο, υπό το πρίσμα της πρακτικής σχετικά με ορισμένα καθεστώτα φορολογικών ενισχύσεων [12], η ανάκτηση θα έπρεπε να αφορά μόνο τους φόρους χαμηλότερους σε σχέση με το ποσό που ο δικαιούχος του καθεστώτος θα είχε καταβάλει εάν είχε επωφεληθεί άλλων φορολογικών καθεστώτων που ίσχυαν εκείνη την περίοδο και υπό τον όρο ότι αυτό δεν θα οδηγούσε την ανακατασκευή καθαρά υποθετικών επιλογών που θα μπορούσαν να είχαν κάνει οι δικαιούχοι του εν λόγω καθεστώτος [13].
The Commission considered, however, that in the light of its past practice regarding certain fiscal aid schemes [12], recovery should only concern the taxes paid in defect of what a beneficiary of the scheme would have paid had the beneficiary applied other tax schemes available at that time, provided this did not lead to reconstruct merely hypothetical choices which could have been made by the beneficiary concerned [13].
Η Επιτροπή κάλεσε τις ιταλικές αρχές κ. τους ενδιαφερόμενους να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους για το κατά πόσον η ανάκτηση της παράνομα χορηγηθείσας ενίσχυσης μπορούσε να περιοριστεί αποκλειστικά στη διαφορά μεταξύ του φόρου που θα είχε πληρωθεί σύμφωνα με το καθεστώς επανεκτίμησης που προβλέπεται στο άρθρο 2 εδάφιο 25 του νόμου 350/2003 και του πραγματικά καταβληθέντος φόρου αντικατάστασης από τα δικαιούχα πιστωτικά ιδρύματα σύμφωνα με το καθεστώς αναπροσαρμογής που προβλέπεται στο άρθρο 2 εδάφιο 26 του ιδίου νόμου 350/2003.
The Commission invited the Italian authorities and interested parties to comment on the question whether recovery should take place with sole respect to the difference between the tax which would have been paid under the revaluation scheme foresee by Article 2(25) of Law 350/2003 and the substitute tax effectively paid by the beneficiary banks pursuant to the realignment scheme of Article 2(26) of the said Law 350/2003.
Οι ιταλικές αρχές στις παρατηρήσεις που διαβίβασαν στην ουσία α) απέρριψαν την εξομοίωση του υπό εξέταση καθεστώτος με κρατική ενίσχυση και β) επισήμαναν, δευτερευόντως, ότι το ενδεχόμενο χορηγηθέν πλεονέκτημα ήταν αρκετά μικρότερο εκείνου που υπολόγισε προσωρινά η Επιτροπή και κατά συνέπεια έπρεπε να θεωρηθεί αμελητέο («ήσσονος σημασίας»).
By their submissions, the Italian authorities have essentially (a) rejected the State aid qualification of the scheme in review, and (b) observed in suborder that the possible advantage effectively granted was much less than the one provisionally calculated by the Commission and was de minimis.
Η Ιταλία υποστήριξε συγκεκριμένα ότι το άρθρο 2 εδάφιο 25 του νόμου 350/2003 επέτρεπε σιωπηρώς σε όλες τις εταιρείες που είχαν λάβει μέρος σε εταιρικές αναδιοργανώσεις να επωφεληθούν της δυνατότητας να αναπροσαρμόσουν την αξία των στοιχείων του ενεργητικού τους.
In particular, Italy argues that Article 2(25) of Law 350/2003 would have implicitly allowed all companies having taken part to company reorganisations to benefit from the possibility to realign the value of their assets.
Σύμφωνα με την Ιταλία, ήταν δυνατόν να γίνει χρήση αυτού του γενικού καθεστώτος αναπροσαρμογής, σύμφωνα με το άρθρο 12 του νόμου 342/2000, μέσω καταβολής φόρου αντικατάστασης 19 % σε περίπτωση επανεκτίμησης των αποσβέσιμων στοιχείων ενεργητικού και 15 % σε περίπτωση μη αποσβέσιμων στοιχείων ενεργητικού, πληρωτέου σε τρεις δόσεις (50 % το 2004, 25 % το 2005 και 25 % το 2006).
For Italy, this general realignment could be effectuated by payment of a substitute tax of 19 % in case of revaluation of depreciable assets and 15 % in case of non-depreciable assets in three instalments (50 % in 2004, 25 % in 2005 and 25 % in 2006) pursuant to Article 12 of Law 342/2000.
Συνεπώς, για τις ιταλικές αρχές το καθεστώς του άρθρου 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 έπρεπε να αξιολογηθεί υπό το πρίσμα του καθεστώτος αναπροσαρμογής που εισήχθη σιωπηρώς από το άρθρο 14 του νόμου 342/2000 παρά να γίνει σύγκρισή του με το γενικό καθεστώς φορολογικής επανεκτίμησης για τις εταιρείες του άρθρου 2 εδάφιο 25 του ιδίου νόμου 350/2003, όπως είχε αντιθέτως υποστηρίξει η Επιτροπή.
Thus, for Italy the regime provided by Article 2(26) would have to be appraised against this implicit realignment scheme set forth by Article 14 of Law 342/2000 rather than the general company tax revaluation system offered by Article 2(25) of Law 359/2003 as alleged by the Commission.
Τόσο το σιωπηρό καθεστώς αναπροσαρμογής όσο και το ρητό καθεστώς επανεκτίμησης προέβλεπαν, σύμφωνα με την Ιταλία, την εφαρμογή των ιδίων φόρων αντικατάστασης με τους ήδη περιγραφέντες φορολογικούς συντελεστές του 19 % και του 15 %.
Both the implicit realignment and the explicit revaluation schemes would have provided for the same substitute taxes of 19 % and 15 % as described.
Αντίθετα με όσα υποστήριξε η Επιτροπή στην απόφαση κίνησης της διαδικασίας επίσημης έρευνας, ωστόσο, για τις ιταλικές αρχές το ενδεχόμενο πλεονέκτημα που χορηγείται από το άρθρο 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 θα ήταν ίσον μόνο με τη διαφορά μεταξύ του φόρου αντικατάστασης 9 % που κατεβλήθη από τις δικαιούχες τράπεζες επί των μη αναγνωρισθέντων κερδών τους και του φόρου 15 % πληρωτέου επί των ιδίων κερδών ενδεχομένως πραγματοποιηθέντων από όλες τις άλλες επιλέξιμες να τύχουν αναπροσαρμογής των αξιών των στοιχείων του ενεργητικού τους εταιρείες.
Unlike what the Commission alleged in its opening of the formal investigation procedure however, the possible advantage resulting from by Article 2(26) of Law 350/2003 would, according to Italy, only amount to the difference between the substitute tax of 9 % paid by the beneficiary banks on their unrecognised gains and the tax of 15 % payable on the same possible gains of all the other companies eligible to realign their asset values.
Επιπλέον, η Ιταλία θεωρεί ότι οι αναπροσαρμογές που προβλέπονται για τις υπεραξίες που προκύπτουν από τις αναδιοργανώσεις του τραπεζικού τομέα που πραγματοποιούνται σύμφωνα με τον νόμο 218/1990 δεν μπορούν να συγκριθούν με εκείνες των άλλων μέτρων που προβλέπονται για την αναγνώριση των υπεραξιών, για δύο λόγους: Κατ’ αρχήν, γιατί οι εν λόγω αναδιοργανώσεις του τραπεζικού τομέα ήταν, από τη φύση τους, ειδικές και συνεπώς μη συγκρίσιμες με τις άλλες, και κατά δεύτερον, επειδή τα φορολογικά μέτρα που προορίζονται για την αναβολή της αναγνώρισης των πραγματοποιηθεισών υπεραξιών ήταν συγκεκριμένα γι’ αυτές τις αναδιοργανώσεις, αφού προέβλεπαν ένα καθεστώς μερικής φορολογικής ουδετερότητας τόσο για τον εισφέροντα οργανισμό όσο και για τον λαμβάνοντα οργανισμό.
Italy further considers that the realignments provided for the gains resulting from the banking reorganisations made under Law 218/1990 are not comparable to all other measures for recognition of gains: first because the banking reorganisations in question were ontologically unique and not comparable to other reorganisations; second, because the tax measure devised to defer the recognition of the realised gains was specific to such reorganisations in that it provided a partial tax neutrality regime for both the transferor and the transferee entities.
Όσον αφορά τη μοναδικότητα του χαρακτήρα των αναδιοργανώσεων του τραπεζικού τομέα, οι ιταλικές αρχές δηλώνουν ότι το μέτρο αφορούσε αποκλειστικά ορισμένες πράξεις αναδιοργάνωσης πιστωτικών ιδρυμάτων που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ της 22ας Αυγούστου 1990 και της 31ης Δεκεμβρίου 1995, πράξεις των οποίων βασικός στόχος ήταν η ιδιωτικοποίηση του τομέα των πιστωτικών ιδρυμάτων δημοσίου δικαίου στην Ιταλία.
As to the uniqueness of the banking reorganisations, Italy maintains that the measure only concerned certain banking reorganisations carried out between 22 August 1990 and 31 December 1995, mainly aimed at privatising the public banking sector in Italy.
Θεωρήθηκε ότι η πιο κατάλληλη νομική μορφή που έπρεπε να λάβουν τα πιστωτικά ιδρύματα δημοσίου δικαίου στην Ιταλία ήταν η μορφή της ανώνυμης εταιρείας, γιατί μπορούσε έτσι να εξασφαλισθεί η γέννηση ιδιωτικών τραπεζικών ομίλων στη χώρα και να προαχθεί η ίση μεταχείριση με τις άλλες τράπεζες στην κοινή αγορά.
The joint stock company form was considered the most optimal business form for Italian public banks to ensure the formation of private banking groups in Italy and promoting a level playing field with other banks in the common market.
Σύμφωνα με τον νόμο 218/1990 οι μετοχές των πιστωτικών ιδρυμάτων πρώην δημοσίου δικαίου καταλογίσθηκαν, μετά από την αναδιοργάνωσή τους, άμεσα σε εταιρείες στις οποίες υπερίσχυε ή όχι η δημόσια ιδιοκτησία ή σε νεοσυσταθέντα τραπεζικά ιδρύματα ή ακόμα σε προϋπάρχοντα ιδιωτικά τραπεζικά ιδρύματα στα οποία τη δημόσια ιδιοκτησία είχαν διάφοροι τοπικοί φορείς.
Under Law 218/1990, the stocks of the former-public banks following their reorganisations were either attributed directly to State holding companies where the public ownership was predominant or to newly created banking or pre-existing private (banking) foundations where public ownership was spread among different local governments.
Τόσο στο κράτος όσο και στα ιδρύματα είχε ανατεθεί το προσωρινό καθήκον να διαχειριστούν και να πωλήσουν σταδιακά στην αγορά τις μετοχές αυτών των νεοσυσταθεισών εταιρειών για να επιτρέψουν τη σταθεροποίηση του τραπεζικού τομέα και τη γέννηση τραπεζικών ομίλων στην Ιταλία.
Both the State and the foundation holdings were entrusted to temporarily manage and progressively sell the stocks of the newly created companies on the market to allow the consolidation of the banking sector and formation of banking groups in Italy.
Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του καθεστώτος φορολογικής ουδετερότητας γι’ αυτές τις τραπεζικές αναδιοργανώσεις εδικαιολογείτο από το γεγονός ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ένα γενικό καθεστώς που να εγγυόταν την ουδετερότητα των εταιρικών αναδιοργανώσεων και των εισφορών κλάδων δραστηριοτήτων.
As to the special nature of the tax neutral regime for such banking reorganisations, this was justified by the fact that at that time there was no general scheme to ensure neutrality of company reorganisations and contributions of business branches.
Πρόθεση του ιταλού νομοθέτη ήταν να διευκολύνει την ιδιωτικοποίηση ορισμένων πιστωτικών ιδρυμάτων δημοσίου δικαίου αναδιοργανώνοντάς τα και δίδοντάς τους τη νέα νομική μορφή ανωνύμων εταιρειών ιδιωτικού δικαίου, αποφεύγοντας όμως ταυτόχρονα τη χορήγηση μη αναγκαίων πλεονεκτημάτων σ’ αυτά τα ίδια ιδρύματα.
The legislator intended to facilitate the privatisation of certain publicly-held banks by way of their restructuring and change of their business form into stock companies privately held, while avoiding to provide unnecessary advantages to such banks.
Ο νομοθέτης προέβλεψε, με στόχο την πρόληψη στρεβλώσεων του ανταγωνισμού έναντι άλλων πιστωτικών ιδρυμάτων ιδιωτικού δικαίου: α) μία μερική φορολογική ουδετερότητα τόσο για τον εισφέροντα οργανισμό όσο και για τον λαμβάνοντα (15 % των πραγματοποιηθεισών υπεραξιών αναγνωριζόταν φορολογικώς και εφορολογείτο με τον τακτικό φορολογικό συντελεστή ίσον εκείνη την εποχή με 52,2 %), β) την εγγραφή των μη αναγνωρισθεισών υπεραξιών σε ένα ειδικό αποθεματικό αναστολής του φόρου, και γ) την επέκταση του ιδίου καθεστώτος μερικής φορολογικής ουδετερότητας στις αναδιοργανώσεις πιστωτικών ιδρυμάτων μη δημοσίου δικαίου, για να διασφαλίσει την ισότητα της φορολογικής μεταχείρισης στις εταιρικές αναδιοργανώσεις στις οποίες μπορούσαν να συμμετάσχουν πιστωτικά ιδρύματα τόσο δημοσίου όσο και ιδιωτικού δικαίου.
To prevent competition distortions vis-à-vis other private banks, the Italian legislator provided for (a) partial tax neutrality for both the transferor and the transferee entities (15 % of the realised gain was fiscally recognised and taxed at the ordinary rate of 52,2 % at the time), (b) the provision of special tax-suspended reserves for unrecognised gains, and (c) the opening of the same partial tax-neutrality regime to the reorganisations of non-public banks to ensure an equal tax treatment of company reorganisations to which both the public and private banks were permitted to participate.
Ωστόσο, οι ιταλικές αρχές θεωρούν ότι, εάν ακριβώς αυτά τα συμπεράσματα είναι σωστά, τότε και το καθεστώς φορολογικής αναπροσαρμογής που προβλέπεται στο άρθρο 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 δεν πρέπει να θεωρηθεί κρατική ενίσχυση αφού αποτελεί το απαραίτητο συμπλήρωμα του καθεστώτος μερικής φορολογικής ουδετερότητας που προβλέπεται στο άρθρο 7 εδάφιο 2 του νόμου 218/1990 και αφού, επιπλέον, πρέπει να ληφθεί υπόψη ο ιδιαίτερος χαρακτήρας των προαναφερθεισών αναδιοργανώσεων του τραπεζικού τομέα.
Italy further considers that if such conclusions are correct, the tax realignment regime of Article 2(26) of Law 350/2003 should also be considered as not being State aid as this was the necessary completion of the partial tax-neutrality regime provided by Article 7(2) of Law 218/1990 and in view of the special nature of such banking reorganisations.
Η Ιταλία επισημαίνει πώς οι μοναδικές υπεραξίες που μπορούσαν να αναπροσαρμοστούν ήταν οι ιστορικές υπεραξίες —που προέκυπταν από τις αρχικές αναδιοργανώσεις (που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ της 22ας Αυγούστου 1990 και της 31ης Δεκεμβρίου 1995)— οι οποίες είχαν παραμείνει μετά από την αναγνώριση και, κατά συνέπεια, που υπέκειντο σε φόρο 15 % των υπεραξιών.
Italy stresses that the sole gains that could be realigned were the remainder of the historical gains resulting from the original reorganisations carried out between 22 August 1990 and 31 December 1995, following the taxable recognition of 15 % of the gains.
Η επιβολή μειωμένου φόρου αναστολής θα ήταν πλήρως αιτιολογημένη από τον ιδιαίτερο χαρακτήρα αυτών των υπεραξιών, οι οποίες δεν είναι κέρδη χρήσεως αλλά κέρδη πραγματοποιηθέντα κατά τα προηγούμενα έτη, και ιδίως από τον ιδιαίτερο χαρακτήρα των αναδιοργανώσεων του τραπεζικού τομέα που διέπονται από τον νόμο 218/2000, λόγω των οποίων κατεβλήθη φόρος 52,2 % επί του 15 % των πραγματοποιηθεισών υπεραξιών.
For such gains, which are not new but have been realised in such prior years, the application of a reduced substitute tax would be fully justified by the specific nature of the revenues in question, and more particularly by the special nature of the banking reorganisations under Law 218/2000 for which a tax of 52,2 % on 15 % of the realised gains was paid.
Εξαγομένου του μέσου όρου του εφαρμοζόμενου φορολογικού συντελεστή του 52,2 % και των φορολογικών συντελεστών 9 % και 12 % των φόρων αντικατάστασης που προβλέπονται στο άρθρο 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 επί του υπολοίπου 85 % των υπεραξιών, ο εφαρμοζόμενος συνολικός φορολογικός συντελεστής θα κυμαινόταν μεταξύ του 15,48 % και του 17,85 %: Δηλαδή σύμφωνα με την Ιταλία, φορολογικοί συντελεστές, ουσιαστικά συγκρίσιμοι με εκείνους του 15 % και του 19 % που εφαρμόζονται σύμφωνα με το καθεστώς σιωπηρής αναπροσαρμογής που προβλέπεται στον νόμο 350/2003 στην περίπτωση, αντιστοίχως, των αποσβέσιμων και μη αποσβέσιμων στοιχείων ενεργητικού όλων των εταιρειών.
If one averages the 52,2 % tax rate applied with the 9 % and 12 % substitute taxes foreseen by Article 2(26) of Law 350/2003 on the remaining 85 % of the gain the comprehensive rate applied would have ranged between 15,48 % and 17,85 %. For Italy, such rates would be effectively comparable to the rates of 15 % and 19 % applicable under the implicit realignment scheme provided by Law 350/2003, respectively for depreciable and non-depreciable assets of all companies.
Επιπλέον, οι ιταλικές αρχές θεωρούν ότι το καθεστώς αναπροσαρμογής του άρθρου 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 είναι λιγότερο ευέλικτο αφού επιβάλλει υποχρεωτικώς την αναπροσαρμογή όλων των υπολοίπων υπεραξιών που προκύπτουν από την αρχική αναδιοργάνωση, ενώ το καθεστώς της σιωπηρής αναπροσαρμογής του άρθρου 2 εδάφιο 25 του ιδίου νόμου προβλέπει τη δυνατότητα αναπροσαρμογής της αξίας των ατομικών στοιχείων ενεργητικού που παρουσιάζουν μεγαλύτερη πραγματική αξία.
Furthermore, Italy considers that the realignment scheme of Article 2(26) of Law 350/2003 was less flexible as it provided to opt for the realignment of all the remaining gains resulting from the historic reorganisation, while the implicit realignment scheme of Article 2(25) provided for the possibility to realign the single assets registering an inherent gain.
Σύμφωνα με την Ιταλία, μια τέτοια ευελιξία θα ήταν άκρως πλεονεκτική για τις δικαιούχες εταιρείες, από τη στιγμή που αυτές θα όφειλαν να επιλέξουν την αναπροσαρμογή μόνο των αποσβέσιμων στοιχείων ενεργητικού και όχι εκείνων των οποίων η πώληση θα είχε οδηγήσει σε κέρδη, απαλλασσόμενα εν πάση περιπτώσει του φόρου.
For Italy, this flexibility would be highly valuable for the beneficiary companies as these could have opted to realign the sole assets being depreciable and not those whose sale gave rise to non-exempt gains.
Για παράδειγμα, σύμφωνα με το προαναφερθέν καθεστώς απαλλαγής των συμμετοχών που ισχύει από την 1η Ιανουαρίου 2004, η πώληση των ειδικών συμμετοχών απαλλάσσεται του φόρου κατά 95 % και, συνεπώς, σε μία εταιρεία δεν θα συνέφερε να καταβάλει τον φόρο για την αναγνώριση κερδών σχετικά με στοιχεία ενεργητικού που θα ήταν σε κάθε περίπτωση σχεδόν συνολικώς απαλλασσόμενα του φόρου.
For example, the sale of qualified shareholdings under the participation exemption scheme is 95 % exempt as of 1 January 2004 and therefore it would not be convenient for a company to pay the tax to recognise gains relative to assets which would in any event be almost fully tax exempt.
Σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές η διαφορά δεν είναι αμελητέα, δεδομένου ότι πολλά εκ των στοιχείων ενεργητικού που χορηγήθηκαν, ιστορικώς, κατά τη δεκαετία 1990, στα νεοσυσταθέντα πιστωτικά ιδρύματα αποτελούνταν από ειδικές συμμετοχές εταιρειών και κατά συνέπεια σχεδόν συνολικά απαλλασσόμενες του φόρου μετά τη φορολογική μεταρρύθμιση του 2003 που περιεγράφη προηγουμένως.
This is not an anodyne difference, for Italy, as many of the assets historically contributed to the newly formed banking companies in the '90s consisted of company participations being exempt following the above-described 2003 tax reform.
Τέλος, οι ιταλικές αρχές θεωρούν ότι, ακόμη και σε περίπτωση που η Επιτροπή κατέληγε στο συμπέρασμα ότι ο καταβληθείς συντελεστής φόρου σύμφωνα με το άρθρο 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 ήταν ευνοϊκότερος εκείνου που εφαρμοζόταν σύμφωνα με το «γενικό» καθεστώς αναπροσαρμογής που προβλέπεται στο άρθρο 2 εδάφιο 25 του ιδίου νόμου, η διαφορά εκ των πραγμάτων θα ήταν αμελητέα και θα έπρεπε κατά συνέπεια να θεωρηθεί ως ενίσχυση «ήσσονος σημασίας».
Finally, Italy considers that even if the Commission should conclude that the tax rate paid under Article 2(26) of Law 350/2003 was more favourable than the one which would have been paid under the ‘general’ realignment scheme under Article 2(25) of the same Law, the concrete difference would be minimal and should be considered as de minimis aid.
Στις παρατηρήσεις τους οι ενδιαφερόμενοι προέβαλαν σειρά επιχειρημάτων με σκοπό να απορρίψουν την εξομοίωση του καθεστώτος της υπό εξέταση φορολογικής αναπροσαρμογής με κρατική ενίσχυση.
In their submissions, the interested parties have presented several arguments to reject the State aid qualification of the tax realignment scheme in review.
Υποστήριξαν ότι πρόκειται για ένα εθνικό φορολογικό μέτρο που αφορά μια ειδική κατάσταση, έχει δηλαδή στόχο να επιλύσει το πρόβλημα της μη αναπροσαρμογής συγκεκριμένων μη αναγνωρισμένων φορολογητέων αξιών σχετικών με στοιχεία ενεργητικού που ανταλλάχθηκαν τη στιγμή κατά την οποία πραγματοποιήθηκαν ορισμένες εταιρικές αναδιοργανώσεις στον τραπεζικό τομέα. Αυτό το μέτρο, επιπλέον, δεν θα παράσχει κανένα πλεονέκτημα στους εν λόγω τραπεζικούς ομίλους, αφού συνεπάγεται στην πραγματικότητα την πληρωμή συμπληρωματικών εξόδων που, κατά κανόνα, δεν οφείλουν να καταβάλουν οι άλλες επιχειρήσεις που έλαβαν μέρος σε αναδιοργανώσεις παρόμοιας μορφής στο πλαίσιο του γενικού καθεστώτος φορολογικής ουδετερότητας που προβλέπεται στο ν.δ.
They argued that it would be a technical tax measure aimed at addressing a specific situation, namely that of the realignment of certain unrecognised tax values relative to assets exchanged upon certain company reorganisations in the banking sector, and that it would not even provide an advantage to the banking groups concerned because it would in fact result in the payment of extra charges, which are not normally due by other companies having taken part to comparable reorganisations under the applicable general tax-neutrality scheme provided for by D.Lgs.
358/1997 και στην οδηγία περί συγχωνεύσεων.
358/1997 and the Merger Directive.
Στην ουσία, οι ενδιαφερόμενοι δηλώνουν ότι το υπό εξέταση καθεστώς δεν εφαρμόζεται επιλεκτικά, από τη στιγμή που δικαιολογείται από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τραπεζικού τομέα και, ιδίως, από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των αναδιοργανώσεων των εν λόγω πιστωτικών ιδρυμάτων.
The interested parties in essence claim that the scheme in review is not selective because it is justified by the specificities of the banking sector and more particularly by the specificities of the banking restructurings in Italy.
Πάντα σύμφωνα με τους ενδιαφερόμενους, η Επιτροπή σε ορισμένες προηγούμενες αποφάσεις της είχε ήδη θεωρήσει το καθεστώς μερικής φορολογικής ουδετερότητας που προβλέπει ο νόμος 218/1990 συμβιβάσιμο με την κοινή αγορά, π.χ. στην απόφαση 2002/581/ΕΚ, της 11ης Δεκεμβρίου 2001, σχετικά με το καθεστώς κρατικών ενισχύσεων που η Ιταλία θέσπισε υπέρ των τραπεζών [14], απόφαση που παραπέμπει από την πλευρά της στην ανακοίνωση της Επιτροπής για την κίνηση της διαδικασίας επίσημης έρευνας σχετικά με ενισχύσεις που αποφάσισε η Ιταλία υπέρ της Banco di Napoli [15].
The Commission would have already considered the partial tax-neutrality scheme foreseen by Law 218/1990 as compatible with the common market in its prior practice, such as, for example, its Decision 2002/581/EC of 11 December 2001 on the tax measures for banks and banking foundations implemented by Italy [14], which further refers to its Notice opening the formal investigation procedure on the aid granted by Italy to Banco di Napoli [15].