natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ωστόσο, οι εισφορές κλάδων δραστηριοτήτων και ειδικών μετοχικών συμμετοχών δεν μεταφέρθηκαν στο TUIR και στις ακόλουθες τροποποιήσεις, καθορίζοντας έτσι μια ανισότητα αντιμετώπισης μεταξύ των εισφορών κλάδων δραστηριοτήτων που υπόκεινται στο καθεστώς της φορολογικής ουδετερότητας, σύμφωνα με το άρθρο 175 του π.δ. και ακόλουθες τροποποιήσεις, και των άλλων εταιρικών αναδιοργανώσεων που διέπονται, αντιθέτως, από το καθεστώς φορολογικής ουδετερότητας.
The contributions of branches of activity and of qualifying shareholdings were not however transposed in the amended tax code, giving rise to a disparity of treatment between contributions of branches which are subject to the scheme of contribution in accounting neutrality pursuant to Article 175 of DPR 917/1986 and other company reorganisations subject to the tax neutrality scheme.
Κατόπιν της ανωτέρω περιγραφείσας μεταρρύθμισης, το καθεστώς φορολογίας των υπεραξιών που πραγματοποιήθηκαν μέσω της πώλησης ή της εισφοράς ενός κλάδου δραστηριοτήτων είναι όμοιο με εκείνο που προβλέπεται για την περίπτωση πώλησης ατομικών στοιχείων ενεργητικού.
As a result of the reform, the tax regime of capital gains realised through the sale or contribution of a branch of business is the same as that provided for the sale of the single assets.
Εν κατακλείδι, δεδομένων των διατάξεων του νόμου, την εποχή της θέσπισης του νόμου 350/2003, συνέφερε, από φορολογικής άποψης, η εισφορά στοιχείων ενεργητικού μέσω ανταλλαγής μετοχών παρά η πώλησή τους, αφού η εκχώρηση ειδικών συμμετοχών απαλλάσσετο του φόρου, ενώ η εκχώρηση των σχετικών στοιχείων ενεργητικού αποτελούσε πράξη υποκείμενη σε φόρο.
In conclusion, as the law stood at the time of Law 350/2003 it was still more convenient from a tax viewpoint to transfer assets by way of an exchange of shares rather then the sale of assets because the sale of qualified participations was exempt (participation exemption), while the disposition of the underlying assets was taxable.
Οι αναπροσαρμογές σύμφωνα με τους νόμους 342/2000, 448/2001 και 350/2003
The realignments under Laws 342/2000, 448/2001 and 350/2003
Αναδιοργανώσεις των πιστωτικών ιδρυμάτων σύμφωνα με τον νόμο 218/1990
Banking reorganisations under Law 218/1990
Ο νόμος 218/1990 αφορούσε την ιδιωτικοποίηση μέσω μετατροπών και εισφορών ορισμένων πιστωτικών ιδρυμάτων δημοσίου δικαίου (σύμφωνα με το άρθρο 29 του βασιλικού νομοδιατάγματος αριθ. 375, της 12ης Μαρτίου 1936, που μετετράπη στον νόμο αριθ. 141 της 7ης Μαρτίου 1938) σε ανώνυμες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον πιστωτικό τομέα (άρθρο 1 του νόμου 218/1990).
Law 218/1990 concerned the privatisation by transformation and asset-reorganisations of certain registered public banks (under Article 29 of the Royal Decree No 375 of 12 March 1936, converted into Law No 141 of 7 March 1938) into private joint stock companies to operate in the banking sector (Article 1 of Law 218/1990).
Σύμφωνα με το άρθρο 7 εδάφιο 2 του νόμου 218/1990 οι υπεραξίες που πραγματοποιούνται μέσω εισφοράς στοιχείων ενεργητικού δεν αναγνωρίζονται φορολογικώς με στόχο την εγγύηση της φορολογικής ουδετερότητας των πράξεων.
Pursuant to Article 7(2) of Law 218/1990, the capital gains realised from the contribution of banking assets were not fiscally recognised to ensure tax neutrality.
Ωστόσο, το 15 % αυτών των υπεραξιών αναγνωρίζεται και υπόκειται στον τακτικό συντελεστή φόρου επιχειρήσεων που ίσχυε εκείνη την περίοδο.
15 % of such gains, however, was recognised and subject to the general company tax rate of the time.
Κατά συνέπεια, η φορολογητέα αξία των εισφερομένων στοιχείων ενεργητικού σύμφωνα με το άρθρο 7 εδάφιο 2 του νόμου 218/1990 αυξήθηκε (προσαρμόστηκε) στο 15 % της υπεραξίας, ενώ το υπόλοιπο 85 % της υπεραξίας δεν αναγνωρίστηκε.
As a result, the tax base of the assets transferred under Article 7(2) of Law 218/1990 was adjusted upward (realigned) by only 15 %, leaving the remainder 85 % of the gain unrecognised.
Το υπόλοιπο που προκύπτει από τη διαφορά μεταξύ της φορολογητέας αξίας των ληφθεισών μετοχών και των εισφερομένων στοιχείων ενεργητικού αφενός, και τη λογιστική αξία αυτών των στοιχείων ενεργητικού (αναπροσαρμοσμένων μόνο κατά 15 %), αφετέρου, αντιστοιχούσε σε μια ανασταλείσα υπεραξία.
The balance resulting from the difference between, on the one hand, the value of the stocks received and the assets contributed and, on the other hand, the book value of such assets (only realigned by 15 %) was a suspended capital gain.
Η αναγνώριση της υπόλοιπης φορολογικής υπεραξίας ανεβλήθη επιτούτου μέχρι την ενδεχόμενη πραγματοποίηση μετά από την εκχώρηση των εν λόγω στοιχείων ενεργητικού ή τη διανομή στους μετόχους υπό μορφή μερίσματος του λογιστικού αποθέματος που αντιστοιχεί στη μη αναγνωρισθείσα υπεραξία.
Its tax recognition was deferred until the moment the assets concerned would be sold for cash or the accounting reserve corresponding to the unrecognised balance would be distributed to the company’s shareholders as dividends.
Συνεπώς, βάσει των αρχών φορολογικής λογιστικής του νόμου 218/1990, το 85 % της οικονομικής αξίας των υπεραξιών από στοιχεία ενεργητικού που ανταλλάχθηκαν κατά τη διάρκεια των αναδιοργανώσεων που προβλέπονται από τον προαναφερθέντα νόμο δεν αναγνωρίζεται από φορολογικής άποψης.
As a result, under the tax accounting of Law 218/1990, the capital gains relative to the assets exchanged in the course of the reorganisations covered by the Law were fiscally unrecognised for 85 % of their economic value.
Σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές οι πράξεις αναδιοργάνωσης των εν λόγω πιστωτικών ιδρυμάτων έλαβαν χώρα μεταξύ 1990 και 1995.
The banking reorganisations in question took place, according to the Italian authorities, between 1990 and 1998.
Οι υπεραξίες που πραγματοποιήθηκαν εκείνη την περίοδο «πάγωσαν» για όλη τη διάρκεια των ακολούθων ετών και οι εν λόγω εταιρείες υποχρεώθηκαν να καταχωρίσουν σε ένα κατάλληλο έντυπο συνημμένο στις υποβληθείσες δηλώσεις εισοδήματος τις μη αναπροσαρμοσμένες αξίες.
The gains realised at that time were frozen since then and for the following years, with the obligation for the companies concerned to keep track of the misaligned values by specific documents to attach to the annual tax returns.
Αναπροσαρμογές σύμφωνα με τον νόμο 342/2000
Realignments under Law 342/2000
Σύμφωνα με το άρθρο 17 του νόμου αριθ. 342 [7] (νόμος 342/2000), της 21ης Νοεμβρίου 2000, επιτρέπεται στις εταιρείες που προέκυψαν από αναδιοργάνωση των πιστωτικών ιδρυμάτων σύμφωνα με τον νόμο 218/1990, να αναπροσαρμόσουν τις ανασταλείσες φορολογητέες αξίες με τις λογιστικές αξίες που πραγματοποιήθηκαν μέσω της ανταλλαγής στοιχείων ενεργητικού στο πλαίσιο αυτών των αναδιοργανώσεων και που εγγράφηκαν στον ισολογισμό στις 31 Δεκεμβρίου 1999, υπό τον όρο ότι αυτές οι εταιρείες θα πλήρωναν τον φόρο επιχειρήσεων αντικατάστασης που ισούται προς το 19 % της υπεραξίας, αντί του γενικού φορολογικού συντελεστή του 42,4 % που εφαρμοζόταν εκείνη την περίοδο (και αποτελείτο από τον φόρο επιχειρήσεων 37 % και από τον τοπικό φόρο επί των παραγωγικών δραστηριοτήτων 5,4 %).
Pursuant to Article 17 of Law No 342 of 21 November 2000 [7] (Law 342/2000), the companies resulting from the banking reorganisations under Law 218/1990 were allowed to realign the tax bases with the accounting gains realised from the exchange of the assets in such reorganisations and still resulting from the companies’ books at the date of 31 December 1999, provided such companies paid a substitute company tax of 19 % on the amount of the gains in lieu of the 42,4 % global tax rate of the time (including 37 % company tax and 5,4 % local business tax).
Η αναπροσαρμογή είχε περιοριστεί στο 85 % της μη αναγνωρισθείσας ή ανασταλείσας αξίας της αρχικής υπεραξίας.
The realignment was limited to the initial 85 % unrecognised or suspended gain.
Πληρώνοντας φόρο 19 % επί των υπεραξιών, τόσο οι εταιρείες που κατείχαν τα τραπεζικά στοιχεία ενεργητικού όσο και οι εταιρείες που κατείχαν τις μετοχές αυτών των εταιρειών κατόχων των στοιχείων ενεργητικού, μπορούσαν αντιστοίχως να αναπροσαρμόσουν τις φορολογητέες αξίες των στοιχείων ενεργητικού και των εν λόγω μετοχών.
By payment of the 19 % capital gain tax, both the companies holding the banking assets, and the companies holding the stock of the companies in question could realign their tax bases, respectively, of the assets and of the stocks concerned.
Σε περίπτωση που οι μετοχές είχαν χορηγηθεί σε άλλες εταιρείες ή είχαν ανταλλαγεί με εκείνες άλλων εταιρειών χωρίς πραγματοποίηση κέρδους σε μετρητά, οι εταιρείες αυτές μπορούσαν επίσης να αναπροσαρμόσουν την αξία των ανταλλαγεισών μετοχών.
In case the stocks had been contributed or exchanged with other companies without cash realisation, such latter companies could also realign the value of the stocks exchanged.
Ωστόσο, ο φόρος επί των υπεραξιών μειωνόταν στο 15 % (αντί του φόρου αντικατάστασης 19 %) σε περίπτωση που το πιστωτικό ίδρυμα αποφάσιζε να αναπροσαρμόσει μόνο τη φορολογητέα αξία των στοιχείων του ενεργητικού του, αντί να αναπροσαρμόσει τόσο την αξία των στοιχείων ενεργητικού όσο και εκείνη των μετοχών.
The capital gain tax was however reduced to 15 % (in lieu of the 19 % substitute tax), if the banking company elected to only realign the tax value of its assets, rather than both the value of the assets and of the stock.
Σ’ αυτή την περίπτωση, οι μοναδικοί δικαιούχοι του καθεστώτος αναπροσαρμογής ήταν τα πιστωτικά ιδρύματα που κατείχαν τα στοιχεία ενεργητικού που είχαν ανταλλαγεί στις αρχικές εισφορές.
In this case, the sole beneficiaries of the realignment scheme were the banking companies holding the assets exchanged ab origine.
Μετά από την πληρωμή του φόρου επί των υπεραξιών, οι δικαιούχοι αποδέσμευαν τις υπεραξίες που είχαν πραγματοποιηθεί κατά την καταβολή των αρχικών εισφορών (και είχαν διατηρηθεί υπό μορφή αποθεματικών μη διανεμητέων κερδών), και τις οποίες μπορούσαν πλέον να διανείμουν στους μετόχους υπό μορφή μερισμάτων.
As a result of the capital gain tax payment, the beneficiaries eventually release the gains realised at the time of the original transactions (and held as non-distributable profit reserves) and may distribute them to shareholders as dividends.
Επιπλέον, το άρθρο 20 του νόμου 342/2000 ορίζει λεπτομερείς κανόνες για τον φόρο αντικατάστασης επί των υπεραξιών προς καταβολή και για τη σχετική φορολογική πίστωση υπέρ των μετόχων που λαμβάνουν μερίσματα τα οποία προκύπτουν από τις αναγνωρισθείσες υπεραξίες.
Moreover, Article 20 of Law 342/2000 provided detailed rules for the substitute capital gain tax to be paid and for the tax credit relative to such tax in favour of the shareholders receiving dividends resulting from the capital gains recognised.
Αναπροσαρμογές σύμφωνα με τον νόμο 448/2001
Realignments pursuant to Law 448/2001
Ο νόμος 448/2001, της 28ης Δεκεμβρίου 2001, παρέτεινε τις προβλεπόμενες από τον νόμο 342/2000 προθεσμίες των καθεστώτων αναπροσαρμογής σε ότι αφορούσε τα στοιχεία ενεργητικού εγγεγραμμένα στους ισολογισμούς των εταιρειών, η αξία των οποίων δεν είχε ακόμα αναπροσαρμοστεί.
Law No 448 of 28 December 2001 (Law 448/2001) extended the time scope of the realignment schemes provided by Law 342/2000 with respect to assets resulting from the balance sheet of a company and whose value had not yet been realigned.
Ιδίως, το άρθρο 3 εδάφιο 11 του νόμου 448/2001 ορίζει ότι το καθεστώς αναπροσαρμογής που προβλέπεται στα άρθρα από 17 έως 20 του νόμου 342/2000 εφαρμόζεται τόσο στα μη αναγνωρισθέντα σχετικά με τα στοιχεία ενεργητικού κέρδη και τις μετοχές που προκύπτουν από αναδιοργανώσεις του τραπεζικού τομέα, σύμφωνα με τον νόμο 218/1990, όσο και στα στοιχεία ενεργητικού που προκύπτουν από άλλες αναδιοργανώσεις που είχαν πραγματοποιηθεί σύμφωνα με το ν. δ. 358/1997 και που ήταν ακόμα υπό κατοχή στις 31 Δεκεμβρίου 2001.
Article 3(11) of Law 448/2001 provided that the realignment scheme under Articles from 17 to 20 of Law 342/2000 would apply to unrecognised gains relative both to the assets and shares deriving from the banking reorganisations pursuant to Law 218/1990 and to the assets deriving from other reorganisations under Legislative Decree No 358/1997, still held at the date of 31 December 2001.
Ο νόμος 448/2001 ορίζει ότι οι οφειλόμενοι φόροι αντικατάστασης για τα αναγνωρισθέντα κέρδη καθορίζονται αντιστοίχως στο 12 % σε περίπτωση διπλής αναπροσαρμογής (αναπροσαρμογής τόσο των στοιχείων ενεργητικού ιδιοκτησίας της λαμβάνουσας εταιρείας όσο και των μετοχών που ελήφθησαν από την εταιρεία που κατείχε τη συμμετοχή ή από την εισφέρουσα εταιρεία) και στο 9 % σε περίπτωση μεμονωμένης αναπροσαρμογής (δηλαδή περιορισμένης στα στοιχεία ενεργητικού που κατείχε η λαμβάνουσα εταιρεία) αντί για τον φόρο επιχειρήσεων 41 % που ίσχυε τη στιγμή της αναπροσαρμογής (αποτελούμενο από 36 % για φόρο επιχειρήσεων και 5 % για τοπικό φόρο επί των παραγωγικών δραστηριοτήτων).
Law 448/2001 provided that the substitute taxes due on the gains recognised were set at 12 % and 9 % respectively for dual realignments (realignment of both the assets held by the operating company and the stocks received by the participating company) and single realignment (only the assets held by the operating company are realigned) in lieu of the company tax of 41 % applicable at the time of the realignment (36 % company tax plus 5 % local business tax).
Αναπροσαρμογές σύμφωνα με τον νόμο 350/2003
Realignments under Law 350/2003
Τέλος, το άρθρο 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 ορίζει ότι το καθεστώς αναπροσαρμογής που προβλέπεται στο άρθρο 17 του νόμου 342/2000 μπορούσε να εφαρμοστεί και στα πραγματοποιηθέντα, αλλά μη αναγνωρισθέντα φορολογικώς κέρδη, που αφορούσαν τα στοιχεία ενεργητικού εμπλεκόμενα στις αναδιοργανώσεις του τραπεζικού τομέα, σύμφωνα με τον νόμο 218/1990, και τα οποία εμφανίζονταν ακόμα στον ισολογισμό της τρέχουσας χρήσης κατά την ημερομηνία της 31ης Δεκεμβρίου 2003.
Finally, Article 2(26) of Law 350/2003 provided that the realignment scheme foreseen by Article 17 of Law 342/2000 could also apply to the realised but unrecognised gains relative to the assets concerned with the banking reorganisations pursuant to Law 218/1990, still resulting from the company’s accounting at the date of 31 December 2003.
Ο νόμος 350/2003 ορίζει ότι ο φόρος αντικατάστασης επί των υπεραξιών σχετικών με τις αναπροσαρμογές αυτών των κερδών ανερχόταν σε 12 % σε περίπτωση διπλής αναπροσαρμογής (αναπροσαρμογής τόσο των κατεχόμενων από το πιστωτικό ίδρυμα στοιχείων ενεργητικού όσο και των μετοχών που είχαν ληφθεί από την εισφέρουσα τράπεζα) και στο 9 % σε περίπτωση μεμονωμένης αναπροσαρμογής (δηλαδή περιορισμένης στα κατεχόμενα από το πιστωτικό ίδρυμα στοιχεία ενεργητικού).
Law 350/2003 provided that the substitute capital gain taxes on the realignments of such gains were 12 % and 9 %, respectively for dual realignments (realignment of both the assets held by the banking company and the stocks received by the banking holding) and single realignment (only the assets held by the banking company are realigned).
Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003, οι ιστορικές υπεραξίες, που πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τον νόμο 218/1990, όσον αφορά την εισφορά ακινητοποιήσεων και άλλα τραπεζικά στοιχεία ενεργητικού σε ιδιωτικά πιστωτικά ιδρύματα νεοσυσταθέντα ή ήδη υφιστάμενα έναντι μετοχών αυτών των ιδρυμάτων, μπορούσαν να αναγνωρισθούν φορολογικώς μέσω καταβολής των φόρων αντικατάστασης 12 % ή 9 % αντί για τον φόρο επιχειρήσεων 37,25 % που ίσχυε εκείνη την περίοδο (33 % φόρος επιχειρήσεων συν 4,25 % τοπικός φόρος επί των παραγωγικών δραστηριοτήτων).
In particular, pursuant to Article 2(26) of Law 350/2003, the historic gains realised under Law 218/1990 with respect to the contributions of banking assets to newly created or existing private banks in exchange for the stocks of such banks could be fiscally recognised by payment of a substitute capital gain tax under the preferential tax rates of 12 % or 9 % in lieu of the company tax of 37,25 % of the time (33 % company tax plus 4,25 % local business tax).
Ο νόμος 350/2003 προέβλεπε επιπλέον ότι ο φόρος αντικατάστασης έπρεπε να καταβληθεί σε τρεις δόσεις (50 % το 2004, 25 % το 2005 και 25 % το 2006), χωρίς πληρωμή τόκων.
Law 350/2003 also provided that the substitute tax was payable in three instalments (50 % in 2004, 25 % in 2005 and 25 % in 2006), without interest.
Βάσει των πληροφοριών που παρέσχον οι ιταλικές αρχές, 9 τραπεζικοί όμιλοι αναπροσάρμοσαν τα στοιχεία ενεργητικού τους δυνάμει του άρθρου 26 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 μέσω καταβολής του φόρου αντικατάστασης 9 % επί των υπεραξιών (μεμονωμένη αναπροσαρμογή).
According to the information provided by the Italian authorities, nine banking groups realigned their assets pursuant to Article 26(26) of Law 350/2003, by payment of the substitute capital gain tax of 9 % (single realignment).
Ο φόρος που πραγματικά κατεβλήθη ανέρχεται κατά συνέπεια σε 185505996 ευρώ [9], που αντιπροσωπεύει το ποσό αναφοράς για τον υπολογισμό της ενδεχόμενης ενίσχυσης εκφρασμένο σε ισοδύναμο επιχορήγησης.
The tax effectively incurred accordingly amounts to EUR 185505996 [9], which is the term of reference to compute the eventual aid grant equivalent.
Επανεκτιμήσεις σύμφωνα με τον νόμο 350/2003
Revaluations under Law 350/2003
Το άρθρο 2 εδάφιο 25 του νόμου 350/2003 ορίζει ότι όλες οι εταιρείες που υπόκεινται σε φόρο δύνανται να επανεκτιμήσουν τις φορολογητέες αξίες των υφισταμένων στοιχείων του ενεργητικού τους στις 31 Δεκεμβρίου 2002, για να τα καταλογίσουν στην πραγματική τους αξία εκείνης της στιγμής, μέσω καταβολής του φόρου αντικατάστασης 19 % σε περίπτωση επανεκτίμησης των αποσβέσιμων στοιχείων ενεργητικού και 15 % σε περίπτωση μη αποσβέσιμων στοιχείων ενεργητικού, πληρωτέου σε τρεις δόσεις (50 % το 2004, 25 % το 2005 και 25 % το 2006).
Article 2(25) of Law 350/2003 provided that all taxable companies may revalue the tax bases of their assets existing at the date of 31 December 2002 to mark them to their market value of the time, by payment of a substitute tax of 19 % in case of revaluation of depreciable assets and 15 % in case of non-depreciable assets, payable in three instalments (50 % in 2004, 25 % in 2005 and 25 % in 2006).
Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, οι επανεκτιμήσεις είναι έκτακτες πράξεις που επιτρέπονται περιστασιακά από ειδικά φορολογικά μέτρα για να συμβιβάσουν την ιστορική αξία των στοιχείων ενεργητικού με την τρέχουσα αξία τους.
As indicated above, revaluations are extraordinary operations which are occasionally allowed by special tax regulations to reconcile the historic value of assets with their current value.
Η φορολογική επανεκτίμηση είναι διαφορετική από την αναπροσαρμογή, αφού στην πρώτη περίπτωση η φορολογητέα αξία των στοιχείων ενεργητικού μιας εταιρείας μπορεί να προσαρμοστεί στην αγοραία αξία κατά τη στιγμή της επανεκτίμησης, ενώ στη δεύτερη περίπτωση η φορολογικώς αναγνωρισμένη υπεραξία δεν μπορεί να υπερβεί την αξία που προκύπτει στην περίπτωση μιας προηγούμενης πράξης, όπως για παράδειγμα μιας αναδιοργάνωσης.
A tax revaluation is distinct from a realignment, because in the revaluation the tax base of the assets held by a company may be stepped up to the current market value at the time of the revaluation, while in a realignment the fiscal gain recognised is capped at the value realised at the time of a prior realisation event as for example a reorganisation.
Με την απόφαση της 30ής Μαΐου 2007 [10] η Επιτροπή κίνησε τη διαδικασία επίσημης έρευνας του άρθρου 88 παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ σχετικά με το καθεστώς φορολογικής αναπροσαρμογής που προβλέπεται στο άρθρο 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003, αφού αυτό το καθεστώς φαινόταν να πληροί τους αναγκαίους όρους για να θεωρηθεί κρατική ενίσχυση σύμφωνα με το άρθρο 87 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ και, επιπλέον, η συμβιβασιμότητά του με την κοινή αγορά εμφανιζόταν αμφίβολη, αφού δεν φαινόταν δυνατή η εφαρμογή καμίας από τις παρεκκλίσεις του άρθρου 87 παράγραφοι 2 και 3 της συνθήκης ΕΚ.
By its decision of 30 May 2007 [10], the Commission initiated the formal investigation procedure laid down in Article 88(2) of the EC Treaty on the tax realignment scheme provided for by Article 2(26) of Law 350/2003 because it appeared to fulfil all the conditions to be considered State aid within the meaning of Article 87(1) EC and there were doubts about its compatibility with the common market as none of the exceptions provided for in Articles 87(2) and (3) seemed applicable.
Ειδικότερα, η Επιτροπή θεώρησε ότι το άρθρο 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 χορηγούσε ένα οικονομικό πλεονέκτημα, ίσο με τη διαφορά μεταξύ του φόρου που πραγματικά κατεβλήθη το 2004 για την αναπροσαρμογή της αξίας των στοιχείων ενεργητικού και του οφειλόμενου τακτικού φόρου εάν η ίδια αναπροσαρμογή είχε εκτελεστεί ελλείψει των διατάξεων του ιδίου άρθρου 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003.
In particular, the Commission considered that Article 2(26) of Law 350/2003 provided a financial advantage represented by the difference between the tax effectively paid in 2004 to realign the value of the assets and the tax which would have been normally borne if the same realignment would have been made in the absence of the same Article 2(26) of Law 350/2003.
Ο τακτικός φορολογικός συντελεστής που εφαρμοζόταν το 2004 στα εν λόγω κέρδη θα ήταν 37,25 % (αποτελούμενος από τον φόρο επιχειρήσεων 33 % και από 4,25 % για τον τοπικό φόρο επί των παραγωγικών δραστηριοτήτων), ενώ ο φόρος αντικατάστασης που πραγματικά κατεβλήθη ανήλθε σε 9 %.
The effective tax rate applicable in 2004 on such gains would have been 37,25 % (including 33 % company tax and 4,25 % local business tax), while the substitute tax effectively paid was 9 %.
Επιπλέον, σύμφωνα με τον νόμο 350/2003, ο φόρος αντικατάστασης κατεβλήθη σε τρεις δόσεις (50 % το 2004, 25 % το 2005 και 25 % το 2006) άτοκα, ενώ ο εφαρμόσιμος φόρος ελλείψει των διατάξεων του άρθρου 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 θα οφειλόταν εξ ολοκλήρου το 2004.
The Commission further considered that, under Law 350/2003, the substitute tax was payable in three instalments (50 % in 2004, 25 % in 2005 and 25 % in 2006) without interests, while the tax which would have ordinarily be applied in the absence of Article 2(26) of Law 350/2003 would have been payable in 2004.
Η Επιτροπή υπολόγισε ότι η αξία, μετατρεπόμενη σε ισοδύναμο επιχορήγησης, του φόρου που πραγματικά κατεβλήθη από τους εννέα δικαιούχους του υπό εξέταση καθεστώτος ανερχόταν σε 185505996 ευρώ, ενώ ο τακτικός φόρος θα ήταν 771991022 ευρώ (37,25 % του πραγματοποιηθέντος κέρδους, ίσου με πλέον των 2059 εκατ. ευρώ).
The Commission has computed that the grant equivalent value of the tax effectively paid by the nine beneficiaries of the scheme in review was EUR 185505996, while the tax ordinarily due would have been EUR 771991022 (37,25 % of the realised gain totalling over EUR 2059 millions).
Συνεπώς, η διαφορά μεταξύ τακτικού φόρου και του πραγματικά καταβληθέντος φόρου είναι ίση με 586485026 ευρώ.
The difference between the tax ordinarily payable and the tax paid thus amounted to EUR 586485026.
Η Επιτροπή θεώρησε επίσης ότι, ενώ οι φορολογικές αναπροσαρμογές που χορήγησαν πλεονέκτημα στους δικαιούχους δυνάμει των προαναφερθέντων νόμων 342/2000 και 448/2001 συνιστούσαν απλά γενικά φορολογικά μέτρα με σκοπό την εξασφάλιση μια δίκαιης φορολογίας των πραγματοποιηθεισών υπεραξιών, της αναπροσαρμογής σύμφωνα με το άρθρο 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 προοριζόμενης αποκλειστικά για τις τράπεζες που αποτελούσαν αντικείμενο των αναδιοργανώσεων που διέπονται από τον νόμο 218/1990 και, κατά συνέπεια, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως μέτρο γενικού χαρακτήρα ούτε διασφάλιζε ίση μεταχείριση μεταξύ των υπό εξέταση υπεραξιών και εκείνων που πραγματοποιήθηκαν μέσω άλλων συγκρίσιμων εταιρικών αναδιοργανώσεων.
The Commission also considered that while the beneficial tax realignments obtained under the abovementioned Laws 342/2000 and 448/2001 constituted general measures to ensure equitable taxation of the gains realised, the realignment provided for by Article 2(26) of Law 350/2003 was only limited to the banks concerned with the reorganisations governed by Law 218/1990, and therefore could not be considered a general measure, nor did it ensure neutrality of treatment between the capital gains concerned and those realised from comparable company reorganisations.