natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επιπλέον, οι ενδιαφερόμενοι δηλώνουν ότι τα πιστωτικά ιδρύματα που αποτελούν αντικείμενο των εν λόγω αναδιοργανώσεων δεν έτυχαν κανενός ειδικού πλεονεκτήματος, όπως προκύπτει από τη σύγκριση μεταξύ του φόρου αντικατάστασης που κατεβλήθη από τις εν λόγω τράπεζες για την αναγνώριση των υπεραξιών τους και τον φόρο που έπρεπε να καταβάλουν άλλες εταιρείες που αποτέλεσαν αντικείμενο ανάλογων αναδιοργανώσεων σε καθεστώς φορολογικής ουδετερότητας.
The interested parties also claim that there would be no specific advantage in favour of the restructured banks, should one compare the substitute tax paid to realign their gains and the tax payable by other companies having undergone similar tax-neutral reorganisations.
358/1997 ήταν «υπεραξίες ελεύθερα διανεμήσιμες» αφού μπορούσαν να διανεμηθούν στους μετόχους χωρίς περαιτέρω επιβολή φόρου σε επίπεδο της εταιρείας, οι πραγματοποιηθείσες υπεραξίες δυνάμει του νόμου 218/1990 ήταν αντιθέτως «ανασταλείσες υπεραξίες», τόσο για τον λαμβάνοντα όσο και για τον εισφέροντα οργανισμό, μόνο μέχρις ότου αυτές διανέμονταν στους αντίστοιχους μετόχους.
358/1997 restructurings were ‘freely distributable gains’ in that such gains could be distributed to shareholders without further company taxation, the gains realised under Law 218/1990 were ‘suspended’ for both the transferee and the transferor companies until such gains would have been distributed to respective shareholders.
Η διάκριση μεταξύ ξεχωριστών φορολογικών καθεστώτων εφαρμοζόμενων στις πραγματοποιηθείσες υπεραξίες που προκύπτουν από τις δύο διαφορετικές καταστάσεις επιβεβαιώνεται —σύμφωνα με τους ενδιαφερόμενους— από την ερμηνεία που περιέχεται στην απόφαση αριθ. 82/2000 του ιταλικού Υπουργείου Οικονομικών [16], με την οποία οι φορολογικές αρχές είχαν αναγνωρίσει ότι η διαφορά μεταξύ της εισφερθείσας δίκαιης αγοραίας αξίας ενός κλάδου δραστηριοτήτων και της φορολογητέας αξίας του τελευταίου δεν καθορίζει μια φορολογητέα υπεραξία στο πλαίσιο μιας εισφοράς υπό καθεστώς φορολογικής ουδετερότητας, αρκεί οι φορολογητέες αξίες να μην αναπροσαρμοσθούν με τη δίκαιη αγοραία αξία ούτε στο επίπεδο του εισφέροντος οργανισμού ούτε στο επίπεδο του λαμβάνοντος οργανισμού.
The different tax regimes of the realised gains resulting from the two situations would have been interpretatively confirmed by the Risoluzione No 82/2000 of the Italian Ministry of Finance [16], whereby the tax administration would have recognised that the difference between the fair market value of a contributed branch and its tax basis did not give rise to a taxable gain, under the contribution in tax neutrality regime, provided that the tax bases of both the transferor and the transferee were not stepped up to the fair value.
Επιπλέον, η απόφαση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η διαφορά που πραγματοποιήθηκε μέσω της εισφοράς ενός κλάδου δραστηριοτήτων δεν έχει παρά καθαρά λογιστική σημασία έως ότου τα στοιχεία ενεργητικού του εν λόγω κλάδου πωληθούν πραγματικά και, κατά συνέπεια, η «ανασταλείσα υπεραξία» καταστεί διανεμητέα στους μετόχους χωρίς κανένα φορολογικό βάρος στο επίπεδο της εταιρείας.
The Risoluzione would have further stated in fine that the difference realised from the transfer of the branch had a mere accounting relevance until the assets included in the branch are effectively sold and thus the ‘suspended gain’ was distributable to shareholders without any company tax.
Εξάλλου, το άρθρο 7 εδάφιο 2 του νόμου 218/1990 προβλέπει ρητώς ότι η διαφορά σε λογιστική αξία που προκύπτει από εισφορά σε καθεστώς μερικής φορολογικής ουδετερότητας κατόπιν αναδιαρθρώσεων των εν λόγω πιστωτικών ιδρυμάτων φορολογείται όχι μόνο εάν τα στοιχεία ενεργητικού μεγαλύτερης αξίας εκχωρηθούν αλλά και εάν η υπεραξία διανεμηθεί στους μετόχους.
On the other hand, the accounting difference resulting from a partial tax-neutral contribution following the bank restructurings in question is, pursuant to Article 7(2) of Law 218/1990, expressly taxed not only if the assets are sold but also if the gain is distributed.
Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις των ενδιαφερομένων, το γεγονός ότι οι φορολογικοί συντελεστές που καθορίζονται από τους νόμους 342/2000 και 448/2001 για τις αναπροσαρμογές του 2000 και του 2001 ήταν οι ίδιοι τόσο για τις αναδιοργανώσεις πιστωτικών ιδρυμάτων όσο και για τις αναδιοργανώσεις που ενδιέφεραν άλλες εταιρείες, ενώ αντιθέτως οι φορολογικοί συντελεστές των αναπροσαρμογών του 2003 εμφανίζονταν περισσότερο πλεονεκτικοί για τις τράπεζες, μπορεί να εξηγηθεί με τις τροποποιήσεις που εισήχθησαν από τη μεταρρύθμιση του φόρου επιχειρήσεων του 2003, που αντικατέστησε το σύστημα καταλογισμού της φορολογικής πίστωσης με τη μέθοδο της απαλλαγής στο 95 % έτσι ώστε να μην λαμβάνει χώρα διπλή φορολογία των μερισμάτων.
According to the comments received from interested parties, the fact that the tax rates set under Laws 342/2000 and 448/2001 for gain realignments in 2000 and 2001 were the same for banks and other company restructurings while in 2003 the tax rates were apparently more advantageous for the banks can be explained by the change introduced by the Italian company tax reform enacted in 2003 with the replacement of the tax imputation system with the 95 %-exemption system to avoid double economic taxation of dividends.
Επιπλέον πάντοτε σύμφωνα με τους ενδιαφερόμενους, οι αναδιοργανούμενες εταιρείες, αντίθετα με τα αναδιοργανούμενα πιστωτικά ιδρύματα, μπορούσαν να διανείμουν τις ιστορικές υπεραξίες τους χωρίς να οφείλουν να καταβάλουν κανένα φόρο επιχειρήσεων, ενώ τα σχετικά μερίσματα — σύμφωνα με το σύστημα καταλογισμού που εφαρμοζόταν μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2003 — θα υπέκειντο σε φορολογία σε επίπεδο του δικαιούχου μετόχου.
According to the comments received from interested parties, the restructured companies (unlike the restructured banks) could have distributed their historical gains without payment of any company tax. Under the imputation system applicable until 31 December 2003, however, the relative dividends would have been taxable at the level of the beneficiary-shareholder.
Στην περίπτωση στην οποία είχε εισπραχθεί φόρος επιχειρήσεων αντικατάστασης ώστε να αναγνωρισθούν φορολογικώς αυτές οι υπεραξίες (όπως συνέβη για τα καθεστώτα φορολογικής αναπροσαρμογής του 2000 και του 2001), ο καταβληθείς φόρος θα είχε καταλογιστεί ως φορολογική πίστωση για το πληρωτέο από τον μέτοχο ποσό κατά τη στιγμή της διανομής του σχετικού μερίσματος.
In case a substitute company tax was imposed to recognise such gains (like in the case of the tax realignment schemes of 2000 and 2001), the tax paid would have been credited against the tax payable by the shareholder upon receipt of the dividend.
Στο πλαίσιο του προηγουμένου συστήματος καταλογισμού, συνεπώς, ο φόρος στο επίπεδο του μετόχου θα είχε οπωσδήποτε απορροφήσει τον φόρο επιχειρήσεων ο οποίος ενδεχομένως είχε θα καταβληθεί έναντι και, κατά συνέπεια, θα είχε εξομοιώσει τη φορολογική μεταχείριση οποιουδήποτε καθεστώτος αναπροσαρμογής: Αυτό, με τη σειρά του, θα είχε δικαιολογήσει την εφαρμοσιμότητα του ίδιου φορολογικού συντελεστή του φόρου αντικατάστασης τόσο στα πιστωτικά ιδρύματα αντικείμενο αναδιοργάνωσης όσο και σε άλλες εταιρείες που εκείνη την περίοδο ήταν υπό αναδιοργάνωση.
Thus, under the old imputation system, the shareholder-level tax would have in any event absorbed the company tax possibly paid and therefore would have equalised the tax treatment of any realignment schemes. This would have justified the same substitute tax rate applicable to both restructured banks and other reorganised companies at that time.
Η κατάσταση φαίνεται να έχει αλλάξει σημαντικά μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2003, με τη θέσπιση του καθεστώτος εξαίρεσης του 95 % των μερισμάτων εφαρμοστέου στις ανασταλείσες υπεραξίες από αναδιοργάνωση και ακολούθως διανεμηθείσες υπό μορφή μερισμάτων.
The situation would have substantively changed after 31 December 2003 with the 95 %-dividend exemption system applicable to gains being further distributed as dividends.
Από το 2004, ο φόρος επί των πραγματοποιηθεισών υπεραξιών κατόπιν αναδιοργανώσεων εταιρειών διαφορετικών από των εν λόγω τραπεζών, και ακολούθως διανεμηθείσες υπό μορφή μερισμάτων, θα είχε εφαρμοστεί μόνο στο 5 % των υπεραξιών που διανεμήθηκαν ως μέρισμα, αποτελώντας έτσι τον μοναδικό οφειλόμενο φόρο (σε περίπτωση που δεν εφαρμοζόταν κανένας φόρος αντικατάστασης), ενώ επί των υπεραξιών που πραγματοποιήθηκαν από τις αναδιοργανούμενες τράπεζες θα είχε εφαρμοστεί — σε περίπτωση που αυτά τα κέρδη είχαν διανεμηθεί — ο τακτικός φόρος επιχειρήσεων (πάντοτε στην περίπτωση που δεν εφαρμοζόταν φόρος αντικατάστασης).
As of 2004, the tax on the gains realised from company reorganisations and further distributed as dividends would have been only applicable on 5 % of the gain distributed as dividend, with the latter being the only tax applicable (in the absence of any substitute tax), while the ordinary company tax rate would have applied to the gains of the reorganised banks in case distributed (also in the absence of any substitute tax).
Τέλος, οι ενδιαφερόμενοι παρατήρησαν ότι, δευτερευόντως, ακόμη και αν η Επιτροπή κατέληγε στο συμπέρασμα ότι το καθεστώς φορολογικής αναπροσαρμογής του άρθρου 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 είχε χορηγήσει ειδικό πλεονέκτημα αποκλειστικά στα πιστωτικά ιδρύματα που έλαβαν μέρος σε αναδιοργανώσεις που πραγματοποιήθηκαν δυνάμει του νόμου 218/1990, αυτό το πλεονέκτημα δεν θα ήταν ίσο με εκείνο που υπολογίστηκε προκαταρκτικά από την Επιτροπή, παρά μόνο με τη διαφορά μεταξύ του φόρου που καταβλήθηκε για την αναπροσαρμογή και του φόρου, ξεχωριστού και διακριτού, πληρωτέου για την επανεκτίμηση ατομικών αποσβέσιμων ή μη στοιχείων ενεργητικού δυνάμει του άρθρου 2 εδάφιο 25 του ίδιου νόμου 350/2003.
Finally, the interested parties have subordinately suggested that even if the Commission were to conclude that the tax realignment scheme of Article 2(26) of Law 350/2003 provided a specific advantage only of the banks having taken part to the restructurings under Law 218/1990, the advantage would not amount to that preliminarily identified by the Commission. The advantage would in fact only consist in the difference between the realignment tax paid and the distinct tax payable to revaluate single depreciable or non-depreciable assets pursuant to Article 2(25) of Law 350/2003.
Αυτή η διαφορά θα ισοδυναμούσε με κλάσμα του φόρου επί της πραγματοποιηθείσας επανεκτίμησης και θα έπρεπε μάλλον να μειωθεί κατά το ποσό του καθ’ υπερβολή πληρωθέντος φόρου για την αναπροσαρμογή των στοιχείων ενεργητικού ώστε αυτά να μη δημιουργήσουν φορολογητέες υπεραξίες σε περίπτωση που εκχωρηθούν (πάγια περιουσιακά στοιχεία των οποίων η εκχώρηση δημιουργεί απαλλαγμένες υπεραξίες).
Such difference would total a fraction of the tax on the revaluation made and should even be reduced by the tax in excess paid to realign assets that do not give rise to taxable gains if sold (assets the transfer of which gives rise to exempt capital gains).
Κρατικές ενισχύσεις κατά την έννοια του άρθρου 87 παράγραφος 1 της συνθήκης εκ
State aid within the meaning of Article 87(1) of the EC Treaty
Σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου [17], ένα μέτρο για να θεωρηθεί ότι συνιστά κρατική ενίσχυση πρέπει να πληροί τα κριτήρια που ορίζει το άρθρο 87 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ, δηλαδή πρέπει να χορηγείται από το κράτος ή με κρατικούς πόρους, πρέπει να παρέχει πλεονέκτημα που να ευνοεί επιλεκτικά ορισμένες επιχειρήσεις ή κλάδους παραγωγής δίχως αυτό να δικαιολογείται από την εγγενή λογική του φορολογικού καθεστώτος και, τέλος, πρέπει να νοθεύει ή να απειλεί να νοθεύσει τον ανταγωνισμό και να επηρεάζει τις συναλλαγές.
Under the settled case law of the Court [17], to be considered State aid, a measure must fulfil all the criteria set by Article 87(1) of the EC Treaty; that is the measure must be granted by the State or through State resources, provide an advantage selectively favouring certain undertakings or productions without there being a justification deriving from the logic of the tax scheme, distort or threaten to distort competition and affect trade.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι το υπό εξέταση μέτρο χρηματοδοτήθηκε προδήλως με κρατικούς πόρους, αφού η πληρωμή ενός ονομαστικού (μειωμένου) φόρου αντικατάστασης στη θέση του τακτικού φόρου επιχειρήσεων επί των υπεραξιών που αναγνωρίστηκαν δυνάμει του άρθρου 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 ισοδυναμεί με ελάφρυνση του φόρου επιχειρήσεων που αλλιώς θα οφείλετο, εις βάρος των δημοσίων οικονομικών.
The Commission considers that the scheme in review is clearly financed through State resources as the payment of a nominal substitute tax in lieu of the ordinary company tax on the gains recognised by effect of Article 2(26) of Law 350/2003 amounts to a relief from the company tax that should have been paid, at the expense of the State treasury.
Ύπαρξη επιλεκτικού πλεονεκτήματος
Presence of a selective advantage
Οι ιταλικές αρχές και οι ενδιαφερόμενοι παρατήρησαν ότι στις προηγούμενες αποφάσεις —2000/600/ΕΚ [18], για την κρατική ενίσχυση υπό όρους η Ιταλία χορήγησε στις κρατικές τράπεζες της Σικελίας Banco di Sicilia και Sicilcassa, και 1999/288/ΕΚ [19], για την υπό όρους έγκριση της ενίσχυσης που χορήγησε η Ιταλία στη Banco di Napoli— η Επιτροπή θα είχε εξετάσει και εγκρίνει το καθεστώς μερικής φορολογικής ουδετερότητας που προβλέπεται από τον νόμο 218/1990, από τη στιγμή που είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτό το μέτρο δεν συνιστούσε κρατική ενίσχυση.
The Italian authorities and the interested parties have observed that, in its prior Decisions 2000/600/EC [18] on the conditional approval of the aid granted by Italy to the public banks Banco di Sicilia and Sicilcassa, and 1999/288/EC [19] on the conditional approval of the aid granted by Italy to Banco di Napoli, the Commission would have examined and approved the partial tax-neutrality scheme of Law 218/1990 because it concluded that the measure did not constitute State aid.
Γι’ αυτό, ούτε το υπό εξέταση καθεστώς συνιστά κρατική ενίσχυση, αφού δεν αντιπροσωπεύει παρά τη φυσική απόρροια του φορολογικού καθεστώτος αναβολής που ορίζει ο προαναφερθείς νόμος 218/1990.
For this reason, the scheme in review would also not constitute State aid as it would be the natural outcome of the tax suspension scheme set forth by Law 218/1990.
Το άρθρο 7 εδάφιο 2 του νόμου 218/1990 όριζε ότι οι εισφορές στοιχείων ενεργητικού και μετοχών που πραγματοποιούνταν στο πλαίσιο των εν λόγω αναδιοργανώσεων του τραπεζικού τομέα ετύγχαναν μερικής φορολογικής ουδετερότητας.
The Commission considers that Article 7(2) of Law 218/1990 provided that the transfers of assets and stocks effected in the context of the banking reorganisations in question were treated as partially tax neutral.
Αυτό συνεπάγεται τη μερική μη αναγνώριση των πραγματοποιηθεισών υπεραξιών κατόπιν της εισφοράς κλάδων τραπεζικής δραστηριότητας τόσο για τον εισφέροντα οργανισμό όσο και για τον λαμβάνοντα, υπό τον όρο ότι τα στοιχεία ενεργητικού που αποτελούσαν τον εισφερόμενο κλάδο δραστηριότητας αποκτούσαν την ίδια φορολογική αξία με εκείνη που είχαν όταν ήταν της ιδιοκτησίας του εισφέροντος οργανισμού (μεταφερθείσα φορολογική αξία) και οι ληφθείσες μετοχές από αυτόν τον εισφέροντα οργανισμό αποκτούσαν και αυτές την ίδια φορολογική αξία των εισφερόμενων στοιχείων ενεργητικού (φορολογική αξία αντικατάστασης).
This implied the partial non-recognition of gains realised from the transfer of the banking branches both for the transferor and the transferee entities, provided that the assets composing the transferred branch take the same tax basis they had in the hands of the transferor (carried-over basis) and the stock received by the transferor takes the same basis of the assets transferred (substituted basis).
Στο πλαίσιο του παρόντος καθεστώτος, δεδομένου ότι δεν παρατηρείται αύξηση των φορολογικών αξιών των στοιχείων ενεργητικού και των ανταλλαχθεισών μετοχών, δεν χορηγείται φορολογικό πλεονέκτημα στους οργανισμούς που έχουν λάβει μέρος στις αναδιοργανώσεις και η φορολογία του πραγματοποιηθέντος κέρδους μετά την εισφορά απλώς αναβάλλεται εν αναμονή της μελλοντικής φορολογικής αναγνώρισης (για παράδειγμα, στην πράξη εκχώρησης των στοιχείων ενεργητικού από μέρους της λαμβάνουσας εταιρείας ή των μετοχών από μέρους του εισφέροντος οργανισμού ή της εισφέρουσας εταιρείας).
Under that regime, since there was no step-up in the tax bases of the assets and stocks exchanged, there was no tax advantage granted to the reorganising parties and the taxation of the gain realised from the transfer was only temporarily deferred for future recognition (such as the sale of the assets by the transferee or the stocks by the transferor).
Από τη στιγμή που δεν παρατηρείται αύξηση της φορολογικής βάσης ούτε για τον εισφέροντα ούτε για τον λαμβάνοντα, δεν προβλέπεται κανένα μέτρο ενίσχυσης που να προκύπτει από την αναβολή της αναγνώρισης του κέρδους σε επίπεδο της εταιρείας.
As there was no basis step-up both for the transferor and of the transferee, there was no aid resulting from deferring the company-level gain recognition.
Αυτή η αναβολή της πληρωμής του φόρου βάσει του καθεστώτος που προβλέπεται από τον νόμο 218/1990 είναι άλλωστε σύμφωνη με τις βασικές αρχές της φορολογίας επιχειρήσεων — σύμφωνα με τις οποίες η φορολογία του εισοδήματος εφαρμόζεται σε όλα τα έσοδα και τα κέρδη που πραγματοποιούνται από οποιαδήποτε εταιρεία — πλην όμως οι πραγματοποιηθείσες υπεραξίες δεν αναγνωρίζονται φορολογικώς αφού δεν παρατηρείται αντίστοιχη αύξηση των φορολογικών αξιών των σχετικών στοιχείων ενεργητικού, έτσι ώστε η υποχρέωση φόρου να μπορεί οπωσδήποτε να λάβει χώρα στη συνέχεια.
This tax deferral under the regime of Law 218/1990 was indeed consistent with the founding principles of company taxation according to which income taxation is applied to all revenues and gains realised by any company, and the realised gains were not recognised because there was no corresponding stepped-up tax basis for the assets concerned, so that taxation could still take place at a later stage.
Κατόπιν των ανωτέρω, η Επιτροπή επιβεβαιώνει την αρχική αξιολόγηση που διατύπωσε στην απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας επίσημης έρευνας, δηλαδή ότι α) τόσο η μη αναγνώριση του 85 % των πραγματοποιηθεισών υπεραξιών στο πλαίσιο των πράξεων που διέπονται από τον νόμο 218/1990, β) όσο και η μη αναγνώριση των πραγματοποιηθεισών υπεραξιών στο πλαίσιο των πράξεων που διέπονται από το νομοθετικό διάταγμα 358/1997 δεν συνιστούν κρατική ενίσχυση, αφού οι φορολογικές αξίες των στοιχείων ενεργητικού που ανταλλάχθηκαν παρέμειναν αμετάβλητες [20] και, κατά συνέπεια, οι φορολογικές υπεραξίες δεν πραγματοποιήθηκαν και συνεπώς δεν χορηγήθηκε κανένα πλεονέκτημα.
In the light of the foregoing, the Commission confirms the initial assessment made in its Decision opening the formal investigation procedure that both (a) the non-recognition of 85 % of the capital gains realised in the transactions governed by Law 218/1990, and (b) the non-recognition of the gains realised in the transactions governed by D.Lgs. 358/1997 are not State aid because the fiscal values of the assets exchanged remained unaltered [20], so that the fiscal gains did not materialise and no tax advantage was in conclusion granted.
Επειδή οι πραγματοποιηθείσες υπεραξίες «πάγωσαν», δεν μπόρεσαν να διανεμηθούν τα σχετικά κέρδη και δεν μπόρεσαν να αποσβεσθούν, να υποτιμηθούν ή με άλλο τρόπο να αφαιρεθούν από το φορολογητέο εισόδημα της εταιρείας που προκύπτει από αυτές τις πράξεις τα μερίδια της αυξηθείσας αξίας των στοιχείων ενεργητικού.
As the realised gains were frozen, the relative earnings could not be distributed, nor could the correspondingly increased value of the assets be depreciated, amortised or otherwise deducted from the taxable income of the companies resulting from such transactions.
Η Επιτροπή συμπεραίνει, κατά συνέπεια, ότι η αναβολή του φόρου σχετικά με τη φορολογική ουδετερότητα που εφαρμόζεται δικαιολογείται από την εγγενή λογική του φορολογικού συστήματος και δεν συνιστά κρατική ενίσχυση.
The Commission therefore concludes that the tax neutrality was justified by the inherent logic of the tax system and does not constitute State aid.
Αντιθέτως, το καθεστώς φορολογικής αναπροσαρμογής που προβλέπεται στο άρθρο 2 εδάφιο 26 του νόμου 350/2003 παρείχε το δικαίωμα αύξησης της φορολογικής αξίας για το οποίο θα είχε καταβληθεί ο τακτικός φόρος επιχειρήσεων, σε περίπτωση που δεν ήταν διαθέσιμος ένας ειδικός φόρος αντικατάστασης όπως ο υπό εξέταση φόρος.
By contrast, the tax realignment scheme foreseen by Article 2(26) of Law 350/2003 gave right to basis step-up, for which the ordinary company tax would have been paid, should a special substitute tax payable like the one in review not have been available.
Η Επιτροπή, για να διευκολύνει τη φορολόγηση των υπεραξιών, εννοεί ότι ο εθνικός νομοθέτης θα μπορεί να εφαρμόσει ένα φόρο αντικατάστασης με φορολογικό συντελεστή περισσότερο συμφέροντα σε σχέση με τον τακτικό συντελεστή.
The Commission understands that to facilitate the taxation of capital gains, the national legislator may apply a substitute tax at a more convenient rate than the ordinary tax.
Δεδομένου ότι ο φόρος για μια εκχώρηση συνήθως καταβάλλεται αμέσως αλλά τα φορολογικά πλεονεκτήματα της αύξησης της φορολογικής βάσης των εισφερόμενων στοιχείων ενεργητικού εμφανίζονται μόνο με το πέρασμα του χρόνου — μέσω αφαίρεσης της περιοδικής απόσβεσής τους ή της πράξης εκχώρησης αυτών των στοιχείων ενεργητικού — η κανονική φορολόγηση αυτών των κερδών συνεπάγεται γενικώς μια καθαρή αύξηση του συνολικού φόρου της εισφέρουσας και της λαμβάνουσας επιχείρησης.
Since the tax on disposition is generally paid up front but the tax benefits of the stepped-up basis in the assets being transferred arise over time through their periodic depreciation or at the time of disposition of the assets, ordinary taxation of such gains would generally lead to an increase in the net aggregate tax of the transferor-company and the transferee-company.
Ένας φόρος αντικατάστασης — με φορολογικό συντελεστή χαμηλότερο σε σχέση με εκείνον του τακτικού — επί των πραγματοποιηθεισών υπεραξιών κατόπιν εταιρικών αναδιοργανώσεων θα μπορούσε κατά συνέπεια να δικαιολογηθεί, καταρχήν, ως τεχνικό μέτρο που προορίζεται να διευκολύνει τη φορολογική αναγνώριση των υπεραξιών.
Thus, a lower substitute tax on the gains realised from company reorganisations could be justified in principle as a technical measure to facilitate capital gain recognition.
Ωστόσο, μια παρόμοια προτιμησιακή φορολογική αναπροσαρμογή μπορεί να αιτιολογηθεί μόνο εάν είναι αντικειμενικά εφαρμόσιμη υπό τους ιδίους όρους με όλες τις συγκρίσιμες φορολογικές αναγνωρίσεις υπεραξιών, όπως εκείνες που προκύπτουν από άλλες αναδιοργανώσεις που δεν προβλέπονται στον νόμο 218/1990 και στις οποίες περιλαμβάνονται οι αναδιοργανώσεις σχετικά με άλλα πιστωτικά ιδρύματα.
Such a favourable tax realignment may however only be justified if it is objectively open to all similar recognitions of capital gains, such as those resulting from other reorganisations not covered by Law 218/1990 including those relating to other banks.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι οι αναπροσαρμογές που προβλέπονται στους νόμους 342/2000 και 448/2001 επέτρεψαν στις επιχειρήσεις εμπλεκόμενες σε αναδιοργανώσεις που διέπονται από τον νόμο 218/1990 και από το νομοθετικό διάταγμα 358/1997 να αναγνωρίσουν τις πραγματοποιηθείσες ιστορικές υπεραξίες μέσω πληρωμής ενός φόρου αντικατάστασης ενιαίου για όλες τις εν λόγω επιχειρήσεις.
The Commission considers that the realignments provided for by Laws 342/2000 and 448/2001 allowed the undertakings concerned with the reorganisations governed by both Law 218/1990 and Legislative Decree 358/1997 to recognise the historical gains realised by payment of a substitute tax set at the same level for all the undertakings concerned.