natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Όσον αφορά καταρχάς τους ανταγωνιστές των Ταχυδρομείων, πρόκειται για εταιρείες ιδιωτικού δικαίου που δραστηριοποιούνται σε αγορές ανοιχτές στον ανταγωνισμό, ενώ τα Ταχυδρομεία έχουν ένα καθεστώς παρόμοιο με αυτό μιας δημόσιας επιχείρησης βιομηχανικού και εμπορικού χαρακτήρα (EPIC) [49], ενώ τους έχει εκχωρηθεί δυνατότητα νόμιμου μονοπωλίου [50].
Turning first to La Poste's competitors, these are private-law companies operating on competitive markets, whereas La Poste has a status similar to that of an industrial and commercial public establishment (EPIC) [49] with a statutory monopoly [50].
Επιπλέον, το γεγονός ότι οι ανταγωνιστές των Ταχυδρομείων απασχολούν εργαζομένους με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου, ενώ η σύγκριση αφορά ειδικά δημοσίους υπαλλήλους που εργάζονται στα Ταχυδρομεία, συνεπάγεται ότι οι υπάλληλοι αμφότερων των τύπων δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι βρίσκονται σε συγκρίσιμη νομική και πραγματική κατάσταση σε ό,τι αφορά το στόχο των μέτρων, στο πλαίσιο της ανάλυσης για την ύπαρξη πλεονεκτήματος κατά την έννοια του άρθρου 87 παράγραφος 1 της συνθήκης.
The fact too that La Poste's competitors have employees under private-law contracts while the comparison deals specifically with civil servants working for La Poste means that they cannot be regarded in the context of an analysis of the existence or otherwise of an advantage within the meaning of Article 87(1) of the Treaty as being in a comparable legal and factual situation with regard to the objective of the measures.
Πρέπει συνεπώς να επισημανθεί ότι το συνταξιοδοτικό σύστημα των δημοσίων υπαλλήλων απορρέει, όπως αναφέρεται στις αιτιολογικές σκέψεις (25) και ακολούθως, από ένα καθεστώς νομικά διακριτό και σαφώς διαχωρισμένο από το καθεστώς που ισχύει για τους υπαλλήλους ιδιωτικού δικαίου.
It should be pointed out that, as indicated in paragraphs 25 et seq., the retirement arrangements for the civil servants flow from a scheme that is legally distinct and quite separate from the scheme for the private-law employees.
Εν πάση περιπτώσει, αυτό συνεπάγεται ότι, όσον αφορά τον ευρύτερο στόχο της διασφάλισης ανταγωνιστικής ισότητας μεταξύ των Ταχυδρομείων και των ανταγωνιστών τους, είναι σαφές ότι τα Ταχυδρομεία και οι ανταγωνιστές τους πρέπει να θεωρηθεί ότι βρίσκονται σε διαφορετικές καταστάσεις από νομικής και πραγματικής άποψης.
In any event, this means that, with regard to the wider objective of creating a level playing field between them, La Poste and its competitors must clearly be regarded as being in different factual and legal situations.
Ως εκ τούτου, οι ανταγωνιστές των Ταχυδρομείων δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως πλαίσιο αναφοράς στην ανάλυση που θα έπρεπε να πραγματοποιήσει η Επιτροπή για να προσδιορίσει την ύπαρξη πλεονεκτήματος κατά την έννοια του άρθρου 87 παράγραφος 1 της συνθήκης.
Accordingly, La Poste's competitors could not be used as a comparator in the analysis which the Commission would have to carry out in order to determine whether or not an advantage within the meaning of Article 87(1) of the Treaty existed.
Πάντως, η Επιτροπή διαπιστώνει ότι ένα τέτοιο πλαίσιο αναφοράς θα είναι προδήλως κατάλληλο για την εξέταση της συμβατότητας των υπό εξέταση ενδεχόμενων ενισχύσεων βάσει του άρθρου 87 παράγραφος 3 στοιχείο γ) της συνθήκης, εφόσον πρόκειται για την ακριβέστερη αξιολόγηση της ενδεχόμενης στρέβλωσης του ανταγωνισμού στις αγορές που επηρεάζονται από τις ενισχύσεις.
That said, the Commission would point out that such a comparator will clearly be appropriate for examining the compatibility of any aid measures under review in the light of Article 87(3)(c) of the Treaty when the distortion of competition on the relevant markets is assessed in greater detail.
Η Επιτροπή εξέτασε τις δυνατότητες προσδιορισμού και άλλων πλαισίων αναφοράς.
The Commission has attempted to identify other comparators.
Ένα θεωρητικό πλαίσιο αναφοράς θα μπορούσε να είναι το συνταξιοδοτικό καθεστώς που ισχύει για τους δημοσίους υπαλλήλους του κράτους, το οποίο διέπεται από τον κώδικα για τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων και των στρατιωτικών.
One theoretical comparator would have been the pension scheme for civil servants set up under the Code for Civilian and Military Retirement Pensions.
Όμως, αυτό το καθεστώς, ως έχει, δεν θα ήταν κατάλληλο να εφαρμοστεί σε πραγματικές περιστάσεις παρόμοιες με αυτές των Ταχυδρομείων.
However, this scheme could not as such apply to factual circumstances similar to those encountered by La Poste.
Για παράδειγμα, οι δημόσιοι υπάλληλοι του κράτους δεν εργάζονται, γενικά, σε εμπορικούς τομείς όπως αυτοί στους οποίους δραστηριοποιούνται τα Ταχυδρομεία.
For example, state civil servants do not, as a rule, work in market sectors such as those where La Poste operates.
Μεταξύ των EPIC, με καθεστώς παρόμοιο με αυτό των Ταχυδρομείων, η Επιτροπή δεν μπόρεσε να προσδιορίσει ένα σύνολο οικονομικών οργανισμών οι οποίοι να αποτελούν μια ομοιογενή ομάδα, ικανή να χρησιμοποιηθεί ως πλαίσιο αναφοράς.
Among the EPICs, to which La Poste is similar by virtue of its status, the Commission has been unable to identify economic operators forming a homogeneous group that could act as comparator.
Ορισμένες μόνον μεμονωμένες EPIC, κυρίως ο Εθνικός Οργανισμός Δασών ή το Γαλλικό Νομισματοκοπείο, παρουσιάζουν στοιχεία ομοιότητας με την κατάσταση των Ταχυδρομείων.
Only a very few EPICs, including the Office National des Forêts and the Monnaie de Paris, have features in common with La Poste.
Αυτά τα ανομοιογενή στοιχεία, πάντως, δεν θα επαρκούσαν για τη διαμόρφωση ενός συνεκτικού πλαισίου αναφοράς.
However, these disparate features would not suffice to constitute a coherent comparator.
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή θεωρεί ότι ούτε οι δημόσιες επιχειρήσεις ούτε το συνταξιοδοτικό καθεστώς που ισχύει για τους δημοσίους υπαλλήλους θα μπορούσαν να αποτελέσουν κατάλληλα πλαίσια αναφοράς στην παρούσα υπόθεση.
Consequently, the Commission takes the view that neither public establishments nor the pension arrangements for state civil servants would constitute relevant comparators in this case.
Επιπλέον, η Επιτροπή εξέτασε τη δυνατότητα σύγκρισης των Ταχυδρομείων με την France Télécom.
In addition, the Commission has looked into the possibility of comparing La Poste and France Télécom.
Ο νόμος του 1990 μετέτρεψε την παλαιά γενική διεύθυνση των τηλεπικοινωνιών σε δύο νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου: Τα Ταχυδρομεία και την France Télécom.
The 1990 Law converted the former Direction Générale des Télécommunications into two legal persons governed by public law: La Poste and France Télécom.
Παρότι απασχολεί ταυτόχρονα μισθωτούς με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου και δημοσίους υπαλλήλους, η France Télécom μετεξελίχθηκε το 1996 σε ανώνυμη εταιρεία, εισηγμένη στο χρηματιστήριο.
Although it employs not only individuals under private-law contracts but also civil servants, France Télécom became a limited listed company in 1996.
Η νομική και πραγματική κατάστασή της δεν είναι πλέον συγκρίσιμη από την άποψη του στόχου των υπό εξέταση μέτρων.
It would no longer be in a comparable legal and factual situation in the light of the objective of the measures under review.
Επιπλέον, […] η συμβατότητα των κανόνων που αφορούν την France Télécom σχετικά με τις υποχρεωτικές κοινωνικές και φορολογικές εισφορές αποτελεί αντικείμενο καταγγελίας ενώπιον της Επιτροπής και η Επιτροπή δεν μπορεί στο πλαίσιο της παρούσας απόφασης να προδικάσει το συμπέρασμά της για τη συγκεκριμένη υπόθεση.
What is more, […] the compatibility of the rules applicable to France Télécom with regard to social security contributions and tax payments is the subject of a complaint to the Commission, and the Commission cannot, in the present decision, prejudge its ruling in that case.
Συμπερασματικά, η Επιτροπή θεωρεί ότι δεν υφίσταται κανένα εξωγενές πλαίσιο αναφοράς που να επιτρέπει τον προσδιορισμό μιας «συνήθους» εισφοράς την οποία θα επωμίζονται επιχειρήσεις που βρίσκονται σε νομική και πραγματική κατάσταση συγκρίσιμη με αυτήν των Ταχυδρομείων, από την άποψη του στόχου που επιδιώκουν τα υπό εξέταση μέτρα.
To sum up, the Commission is of the opinion that no exogenous comparator exists that would make it possible to define a ‘normal’ contribution for undertakings in a legal and factual situation comparable to that of La Poste in the light of the objective pursued by the measures under review.
Εάν η Επιτροπή είχε καταφέρει να παρουσιάσει ένα κατάλληλο εξωγενές πλαίσιο αναφοράς, βάσει του οποίου θα μπορούσε να είχε προσδιοριστεί η ύπαρξη «αφύσικων» επιβαρύνσεων, τότε τα υπό εξέταση μέτρα θα μπορούσαν να μην αποτελούν κρατική ενίσχυση σε ορισμένες συνθήκες, ειδικά σε ό,τι αφορά τον υπολογισμό του συντελεστή TEC.
Had the Commission been able to fund a relevant exogenous comparator for identifying the existence of ‘abnormal’ costs, the measures under scrutiny might not have constituted State aid if certain conditions relating in particular to calculation of the TEC had been met.
Ούτε η απόφαση της Επιτροπής στην υπόθεση Sabena/Swissair [51] ούτε η απόφαση Enirisorse, τις οποίες παρέθεσε η Γαλλία, τροποποιούν τα συμπεράσματα της Επιτροπής όσο αφορά την ύπαρξη πλεονεκτήματος υπέρ των Ταχυδρομείων.
Neither the Commission Decision in Sabena/Swissair [51] nor the Enirisorse ruling, both of which have been referred to by France, affects the Commission's findings as to the existence of an advantage for La Poste.
Στην πραγματικότητα, η απόφαση Sabena/Swissair ορίζει ότι ένα μέτρο που σκοπεί σε έναν τομέα (τις αερομεταφορές) και όχι σε μια συγκεκριμένη επιχείρηση αποτελεί γενικό μέτρο οικονομικής πολιτικής.
The Sabena/Swissair ruling states that a measure for a particular sector (air transport) and not a particular undertaking is a general economic policy measure.
Ο τομεακός, και όχι ο ατομικός (περιοριζόμενος δηλαδή σε μια μεμονωμένη επιχείρηση) χαρακτήρας του μέτρου συνιστά σημαντική διαφορά σε σχέση με την περίπτωση των Ταχυδρομείων, ιδίως από την άποψη ότι επέτρεψε στην Επιτροπή να προσδιορίσει ένα εξωγενές πλαίσιο αναφοράς, ήτοι, το καθεστώς κοινωνικών εισφορών που εφαρμόζεται στους άλλους βελγικούς βιομηχανικούς τομείς.
The sectoral and not individual (i.e. limited to a single undertaking) nature of the measure represents a major difference with the case of La Poste in that, among other things, it allowed the Commission to identify an exogenous comparator, namely the scheme for social security contributions applied to the other sectors of Belgian industry.
Παρομοίως, στην απόφαση Enirisorce, το Δικαστήριο βασίζει το συμπέρασμά του σε μια σύγκριση του επίδικου μέτρου ενίσχυσης με μια «συνήθη κατάσταση» [52], την οποία το Δικαστήριο μπόρεσε να προσδιορίσει αλλά η οποία δεν υφίσταται κατά τρόπο παρόμοιο στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης.
Similarly, in Enirisorse, the Court bases its conclusion on a comparison of the measure at issue with a ‘normal situation’ [52], which the Commission was able to define but which does not exist in similar form in the present case.
Για την ανάλυση της ύπαρξης πλεονεκτήματος κατά την έννοια του άρθρου 87 παράγραφος 1 της συνθήκης, η Επιτροπή θα έπρεπε, συνεπώς, να εξετάσει την κατάσταση των Ταχυδρομείων συγκρίνοντας τις υποχρεωτικές κοινωνικές και φορολογικές εισφορές πριν και μετά τη λήψη των υπό εξέταση μέτρων.
In ascertaining the existence of an advantage within the meaning of Article 87(1) of the Treaty, the Commission should, therefore, examine the situation of La Poste and compare social security contributions and tax payments prior to and following the measures under review.
Η κατάσταση των Ταχυδρομείων πριν και μετά τη λήψη των υπό εξέταση μέτρων
Situation of La Poste prior to and following the measures under review
Οι υποχρεωτικές κοινωνικές και φορολογικές εισφορές πριν από τη λήψη των υπό εξέταση μέτρων είναι αυτές που ορίζει ο νόμος του 1990.
The social security contributions and tax payments made prior to the measures under review are those stipulated in the 1990 Law.
Ελλείψει εξωγενούς πλαισίου αναφοράς, αυτές οι εισφορές αποτελούν το πλαίσιο αναφοράς για τον προσδιορισμό της ύπαρξης πλεονεκτήματος.
In the absence of an exogenous comparator, they would constitute the reference framework for determining the existence or otherwise of an advantage.
Το πλαφόν που εισήχθη το 1998 επέτρεψε τη μείωση του ποσού της εισφοράς «εργοδότη» για τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων που υπάγονται στα Ταχυδρομεία κατά περίπου […] την περίοδο 1998-2006, βάσει των εκτιμήσεων της ίδιας της Γαλλίας.
With the 1998 cap, the amount of the ‘employer's’ contribution in respect of the pensions of civil servants working for La Poste was reduced by an amount that France itself put at […] over the period 1998-2006.
Ο νόμος του 2006 είχε ως αποτέλεσμα, κυρίως, την αντικατάσταση της εισφοράς των Ταχυδρομείων με μια εισφορά που εναρμόνιζε τις επιβαρύνσεις για τις συντάξεις που επωμίζονταν με αυτές των ανταγωνιστών τους και η οποία είχε χαρακτήρα εξοφλητικό.
One of the effects of the 2006 Law has been to replace La Poste's contribution by a contribution in full discharge of any liabilities that aligns the retirement costs borne by La Poste on those of its competitors.
Χωρίς τον εν λόγω νόμο, οι συντελεστές εισφοράς «εργοδότη» θα συνέχιζαν να σημειώνουν κατά τα επόμενα έτη σημαντική αύξηση, κυρίως λόγω της υποβάθμισης της σχέσης ενεργοί (εισφέροντες)/μη ενεργοί (δικαιούχοι των παροχών) ως συνέπεια της διακοπής προσλήψεων δημοσίων υπαλλήλων από τα Ταχυδρομεία, παρά τα θετικά αποτελέσματα του πλαφόν.
Without this Law, the level of the ‘employer's’ contribution would, in the years ahead, continue to rise significantly, notably as a result of the deterioration in the ratio of those in work (contributors) to those not in work (benefit recipients) following the decision by La Poste to halt recruitment of civil servants in spite of the positive effects of the cap.
Η Επιτροπή διαπιστώνει κατά συνέπεια ότι τα υπό εξέταση μέτρα απαλλάσσουν τα Ταχυδρομεία από επιβαρύνσεις που θα έπρεπε να αναλάβουν βάσει του νόμου του 1990.
The Commission thus notes that the measures under review relieve La Poste of charges which it would have had to bear under the 1990 Law.
Στο πλαίσιο ανάλυσης του συνήθους ή του αφύσικου χαρακτήρα των συνταξιοδοτικών επιβαρύνσεων για τα ίδια τα Ταχυδρομεία, η Επιτροπή θεωρεί ότι οι υποχρεώσεις που οφείλει να αναλάβει μια επιχείρηση δυνάμει της εργατικής νομοθεσίας ή των συλλογικών συμβάσεων που συνήφθησαν με τα συνδικάτα, σε ό,τι αφορά την αποζημίωση απόλυσης ή/και των πρόωρων συντάξεων, αποτελούν μέρος των συνήθων δαπανών τις οποίες μια επιχείρηση πρέπει να χρηματοδοτεί ιδίαις δαπάναις [53].
In an analysis of the normal or abnormal nature of retirement costs for La Poste itself, the Commission takes the view that the liabilities a company itself bears under employment legislation or collective agreements with trade unions to provide redundancy benefits and/or early retirement pensions are part of the normal costs of a business which a firm has to meet from its own resources [53].
Κατ’ επέκταση, η Επιτροπή συμπεραίνει ότι οι συνταξιοδοτικές επιβαρύνσεις τις οποίες επωμίζονται τα Ταχυδρομεία δυνάμει του νόμου του 1990 αποτελούν συνήθεις επιβαρύνσεις [54].
By extension, the Commission concludes that the retirement costs borne by La Poste under the 1990 Law are normal costs [54].
Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι τα υπό εξέταση μέτρα θα επέτρεπαν την αποφυγή δαπανών που θα έπρεπε να επιβαρύνουν κανονικά τους ίδιους τους οικονομικούς πόρους των Ταχυδρομείων, τα εν λόγω μέτρα παρέχουν στον οργανισμό ένα πλεονέκτημα κατά την έννοια του άρθρου 87 παράγραφος 1 της συνθήκης.
And so, since the measures under review would relieve La Poste of costs that would normally have had to be financed from its own financial resources, these measures confer on the operator an advantage within the meaning of Article 87(1) of the Treaty.
Το υπό εξέταση πλεονέκτημα είναι επιλεκτικό διότι αφορά μόνο τα Ταχυδρομεία.
The advantage in question is selective since it concerns only La Poste.
Ελλείψει εξωγενούς πλαισίου αναφοράς, αυτός ο περιορισμός δεν δικαιολογείται από τη φύση και την οικονομία του υπό εξέταση συστήματος.
In the absence of any exogenous reference framework, this restriction is not justified by the nature and general scheme of the system under review.
Ύπαρξη αφύσικης επιβάρυνσης/κίνηση της διαδικασίας
Existence of an abnormal charge/initiation of the procedure
Στο πλαίσιο της απόφασης κίνησης της διαδικασίας γίνεται αναλυτική επίκληση της απόφασης Combus, στην οποία το Πρωτοδικείο θεωρεί προφανώς ως «αφύσικες» επιβαρύνσεις όσες προκύπτουν λόγω του κατά παρέκκλιση καθεστώτος του προσωπικού μιας επιχείρησης η οποία, μετά από μια μεταρρύθμιση, βρίσκεται σε κατάσταση κοινού δικαίου, ήτοι ταυτόσημη με αυτήν των ανταγωνιστών της όσον αφορά τη διαχείριση του προσωπικού της.
The decision to initiate the procedure discusses in detail the Combus ruling, in which the Court of First Instance seems to regard as ‘abnormal’ charges resulting from the exceptional status of the personnel of an undertaking which, in the wake of a reform, finds itself in a situation governed by ordinary law and thus identical to that of its competitors as regards personnel management. The Court of First Instance states ‘The measure in question had been introduced to replace the privileged and costly status of the officials employed by Combus with the status of employees on a contract basis comparable to that of employees of other bus transport undertakings competing with Combus. The intention was thus to free Combus from a structural disadvantage it had in relation to its private-sector competitors.
Το Πρωτοδικείο δηλώνει ότι [55]: «το εν λόγω μέτρο σκοπεί να αντικαταστήσει το προνομιούχο και δαπανηρό καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων που εργάζονται στην Combus με καθεστώς επί συμβάσει υπαλλήλου, συγκρίσιμο με το καθεστώς εργαζομένων άλλων επιχειρήσεων μεταφοράς με λεωφορεία που βρίσκονται σε ανταγωνισμό με την Combus.
Article 87(1) EC is aimed merely at prohibiting advantages for certain undertakings and the concept of aid covers only measures which lighten the burdens normally assumed in an undertaking's budget and which are to be regarded as an economic advantage which the recipient undertaking would not have obtained under normal market conditions.
Πάντως, το άρθρο 87, παράγραφος 1, ΕΚ έχει μόνον ως αντικείμενο να αποφεύγονται τα πλεονεκτήματα που ευνοούν ορισμένες επιχειρήσεις, εφόσον η έννοια της ενισχύσεως καλύπτει μόνον τις παρεμβάσεις που ελαφρύνουν τα βάρη που βαρύνουν συνήθως τον προϋπολογισμό μιας επιχειρήσεως και τα οποία πρέπει να θεωρηθούν ως οικονομικό όφελος το οποίο δεν θα έχει αποκομίσει η δικαιούχος επιχείρηση υπό τις συνθήκες της αγοράς.
Moreover, instead of paying the DKK 100 million directly to the officials employed by Combus, the Danish Government could have obtained the same result by reassigning those officials, without paying any particular bonus, which would have enabled Combus to employ immediately employees on a contract basis falling under private law.’
Γενικά, πρέπει πρώτα να υπομνησθεί ότι η νομολογία Combus δεν έχει επιβεβαιωθεί από το Δικαστήριο.
In general, it must first be recalled that the Combus ruling has not been confirmed by the Court of Justice.
Ορισμένα στοιχεία της νομολογίας του Δικαστηρίου έρχονται σε αντίθεση με την υπόθεση σύμφωνα με την οποία η αντιστάθμιση ενός διαρθρωτικού μειονεκτήματος θα απέκλειε το χαρακτήρα ενίσχυσης.
Certain points in its case law contradict the assumption that compensation for a structural disadvantage would rule out any classification as aid.
Έτσι, το Δικαστήριο σημειώνει διαρκώς ότι η ύπαρξη ενίσχυσης έπρεπε να αξιολογηθεί με βάσει τις επιπτώσεις και όχι με βάση τις αιτίες ή τους στόχους των κρατικών παρεμβάσεων [56].
For instance, it has consistently ruled that the existence of aid was to be assessed in relation to the effects and not the causes or objectives of state intervention [56].
Το Δικαστήριο υποστήριξε, επίσης, ότι η έννοια της ενίσχυσης καλύπτει τα πλεονεκτήματα που παρέχουν οι δημόσιες αρχές τα οποία, υπό διάφορες μορφές, ελαφρύνουν τις επιβαρύνσεις που κανονικά βαρύνουν τον προϋπολογισμό μιας επιχείρησης [57].
It has also maintained that the concept of aid covers advantages granted by the public authorities that, in various forms, mitigate the charges normally included in the budget of an undertaking [57].
Το Δικαστήριο επεσήμανε επίσης με σαφήνεια ότι οι δαπάνες που σχετίζονται με τις αμοιβές των εργαζομένων τους βαρύνουν, εκ της φύσεώς τους, τον προϋπολογισμό των επιχειρήσεων, ανεξάρτητα από το εάν αυτές οι δαπάνες απορρέουν ή όχι από νόμιμες υποχρεώσεις ή συλλογικές συμβάσεις [58].
It has also clearly indicated that the costs linked to employee pay naturally place a burden on the budgets of undertakings, irrespective of whether or not those costs stem from legal obligations or collective agreements [58].
Πάντως, η Γαλλία επικαλείται μετ’ επιτάσεως την εφαρμογή της αρχής που τέθηκε από το Πρωτοδικείο στην απόφαση Combus, βεβαιώνοντας ότι η κοινοποιηθείσα μεταρρύθμιση απλώς ελαφρύνει τα Ταχυδρομεία από μια «αφύσικη» επιβάρυνση.
However, France emphatically calls for application of the principle laid down by the Court of First Instance in Combus, stating that the notified reform simply relieves La Poste of an ‘abnormal’charge.
Η Επιτροπή τονίζει ότι τα πραγματικά στοιχεία διαφοροποιούν την υπόθεση Combus από την παρούσα υπόθεση, όπως καταδεικνύεται από τα ακόλουθα:
The Commission must point out that material factors distinguish the Combus case from the present case, including the following:
Οι αμοιβές καταβάλλονται απευθείας στους δημοσίους υπαλλήλους που απασχολούνται από την Combus, ενώ τα μέτρα που αποτελούν αντικείμενο της παρούσας απόφασης αφορούν τις εισφορές «εργοδότη» των Ταχυδρομείων.
The compensation is paid direct to the civil servants employed by Combus whereas the measures under scrutiny in this decision concern the ‘employer's’ contributions made by La Poste.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η Γαλλία δεν θα είχε στην πράξη τη δυνατότητα να επανεντάξει τους 180000 δημοσίους υπαλλήλους των Ταχυδρομείων στη δημόσια διοίκηση.
The Commission takes the view that, in practice, France would not be able to re-integrate the 180000 civil servants working for La Poste into the administration.
Η Γαλλία σημειώνει ότι για τους δημοσίους υπαλλήλους που εργάζονται στα Ταχυδρομεία δεν υπάρχει καμία δυνατότητα «επιστροφής» στη δημόσια διοίκηση, ούτε επί τη βάσει κάποιας αρχής ούτε με πλήρη δικαιώματα.
France comments that civil servants working at La Poste have no fundamental or automatic right to ‘return’ to the administration.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι που υπηρετούν στα Ταχυδρομεία ανήκουν στο σώμα που καθορίζεται από το ειδικό καθεστώς τους.
They belong to the category defined by their special status.
Ως εκ τούτου, δεν έχουν εκ των προτέρων το δικαίωμα να ασκήσουν τη δραστηριότητά τους εκτός των Ταχυδρομείων και, παράλληλα, δεν υφίσταται κανένα μέσο που να τους εμποδίζει να εξελιχθούν εκτός των Ταχυδρομείων.
They are not, therefore, eligible a priori to work outside La Poste and, at the same time, there is no way of compelling them to do so.
Επιπλέον, η δυσκολία επανένταξης 180000 δημοσίων υπαλλήλων των Ταχυδρομείων στις δημόσιες διοικήσεις θέτει προβλήματα επαγγελματικών προσόντων.
What is more, re-integrating 180000 civil servants poses problems of professional qualifications.
Στην πραγματικότητα, ένα εμπόδιο που τονίζεται από την πλευρά της Γαλλίας, όσον αφορά την ενδεχόμενη επανένταξή τους, είναι η ύπαρξη διαθέσιμων θέσεων εργασίας που απαιτούν αντίστοιχα προσόντα.
One obstacle to any re-integration that is emphasised by France has to do with the existence of available posts requiring equivalent qualifications.
Πρόκειται για δυσχέρεια που αφορά ειδικά τα Ταχυδρομεία.
This is a problem specific to La Poste.
Η δομή των προσόντων των δημοσίων υπαλλήλων που υπηρετούν στα Ταχυδρομεία είναι πολύ διαφορετική από αυτήν των δημοσίων υπαλλήλων των δημοσίων διοικήσεων.
The qualification structure of civil servants working for La Poste differs significantly from that of civil servants in public administration.