natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η FT υπέβαλε τις παρατηρήσεις της με τη μορφή τριών εκθέσεων: (i) έκθεση που συνέταξε ο κ. Ehlermann με ημερομηνία 12 Ιανουαρίου 2004 «Avis à l'attention de France Télécom (ανακοίνωση προς την France Télécom)»· (ii) έκθεση που συνέταξε ο κ. Galmot με ημερομηνία 6 Ιανουαρίου 2004 « La jurisprudence de la Cour de Justice des Communautés permet-elle d'admettre que «les mesures financières mises en place par l'Etat au soutien de France Télécom» et sur lesquelles la Commission a ouvert la procédure prévue par l'article 88 para 2 du Traité ont opéré un «transfert de ressources d'Etat» au profit de cette entreprise ? (Η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου επιτρέπει την παραδοχή ότι «τα οικονομικά μέτρα που ελήφθησαν από το κράτος προς υποστήριξη της France Télécom και κατά των οποίων η Επιτροπή κίνησε τη διαδικασία που προβλέπεται από το άρθρο 88 παράγραφο 2 της Συνθήκης διεξήγαγαν μια “μεταφορά κρατικών πόρων” προς όφελος αυτής της επιχείρησης;)»; και (iii) έκθεση του ομίλου HSBC «Opinion de HSBC en date du 6 janvier 2004» (Γνώμη του ομίλου HSBC στις 6 Ιανουαρίου 2004).
France Télécom has presented its comments in the form of three reports: (i) a report drawn up by Mr Ehlermann dated 12 January 2004 entitled ‘Opinion for the attention of France Télécom’; (ii) a report drawn up by Mr Galmot dated 6 January 2004 entitled ‘Does the case law of the Court of Justice of the Communities allow the conclusion to be drawn that the “financial measures introduced by the State in support of France Télécom”, regarding which the Commission has initiated the procedure provided for in Article 88(2) of the Treaty, have effected a “transfer of state resources” for the benefit of that company?’; and (iii) a report by HSBC entitled: ‘HSBC Opinion of 6 January 2004’.
Αυτές οι τρεις εκθέσεις περιγράφονται συνοπτικά παρακάτω.
These three reports are described briefly below.
Η πρώτη έκθεση αναλύει τη συμπεριφορά των γαλλικών αρχών σύμφωνα με τους κανόνες που ισχύουν για τις κρατικές ενισχύσεις γενικά και σύμφωνα με την αρχή του συνετού επενδυτή ιδιαίτερα.
The first report analyses the French authorities' conduct in the light of the rules applicable to state aid in general and of the prudent investor test in particular.
Τα επιχειρήματα που αναπτύσσονται σ'αυτήν την έκθεση, η οποία αποβλέπει στο να αποδείξει ότι η δήλωση της 5ης Δεκεμβρίου 2002 σχετικά με την προκαταβολή μετόχου δεν επηρεάζει τους κρατικούς πόρους, είναι ουσιαστικά τα ακόλουθα: (i) η αναγγελία περί εισφοράς κεφαλαίου του Δεκεμβρίου 2002 δεν είναι αμετάκλητη δέσμευση (αλλά απλή δήλωση πρόθεσης) και υπόκειται σε όρους.
The arguments set out in the report, which seeks to show that the declaration of 5 December 2002 concerning the shareholder loan does not affect the State's resources, are essentially as follows: (i) the December 2002 announcement of the shareholder loan is not an irrevocable commitment (but a mere declaration of intent), and is conditional.
Η αναγγελία επομένως δεν συνιστά εγγύηση και ακόμη λιγότερο απεριόριστη εγγύηση· (ii) η απόφαση Crédit Foncier de France (που αναφέρεται παραπάνω) δεν αποτελεί σημαντικό προηγούμενο και, εξάλλου, αφορά δήλωση η οποία δεν είναι συγκρίσιμη με την αναγγελία του Δεκεμβρίου 2002.
The announcement does not therefore constitute a guarantee, and even less so an unlimited guarantee; (ii) the Crédit Foncier de France decision (referred to above) is not a valid precedent and, moreover, it concerns a declaration that is not comparable to the December 2002 announcement.
Η έκθεση αποβλέπει εξάλλου να αποδείξει ότι η FT δεν ήταν επιχείρηση με οικονομικές δυσκολίες κατά την έννοια των κατευθυντήριων γραμμών τη στιγμή κατά την οποία το κράτος αποφάσισε να συμμετάσχει στην αναδιάρθρωση κεφαλαίων και ανήγγειλε τη διάθεσή του να προβεί σε εισφορά κεφαλαίου.
The report also seeks to show that France Télécom was not a company in financial difficulties within the meaning of the Guidelines at the time the State decided to take part in the recapitalisation and announced its readiness to provide a shareholder loan.
Η έκθεση υπογραμμίζει ότι είναι φυσικό και σύνηθες για τον κύριο μέτοχο να χορηγεί μια προκαταβολή έναντι της συμμετοχής του στην αναδιάρθρωση κεφαλαίων.
It stresses that it is normal and usual for the majority shareholder to grant a loan upfront of its participation in the recapitalisation.
Η δεύτερη έκθεση επικεντρώνεται στο ερώτημα εάν μια απλή αναγγελία διάθεσης εισφοράς κεφαλαίου υπό τη μορφή κονδυλίου πίστωσης μπορεί καθεαυτή να αποτελέσει δέσμευση πόρων του κράτους.
The second report focuses on whether the mere announcement of the making available of a shareholder loan in the form of a credit line can as such constitute a commitment of state resources.
Η έκθεση επισημαίνει ότι σύμφωνα με τη θέση της Επιτροπής, μια αμετάκλητη αναγγελία δέσμευσης προς χορήγηση εισφοράς κεφαλαίου, σε συνδυασμό με την εμφανή διάθεσή του, αρκεί για να υπάρξει δέσμευση κρατικών πόρων, πράγμα το οποίο αντιστοιχεί με την έννοια του μέτρου αποτελέσματος ισοδύναμου προς κρατική ενίσχυση, η οποία είχε ήδη απορριφθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
The report states that, according to the Commission's argument, an irrevocable announcement of a commitment to grant a loan, coupled with its apparent provision, is sufficient to establish a commitment of state resources, which corresponds to the concept of measure having an effect equivalent to state aid, which has already been rejected by the Court of Justice.
Σύμφωνα με την έκθεση δεν υπάρχει μεταφορά κρατικών πόρων διότι τελικά δεν επήλθε άνοιγμα του κονδυλίου πίστωσης ούτε χορήγηση εγγύησης, η οποία θα είχε απαιτήσει έγκριση με δημοσιονομικό νόμο.
According to the report, there is no transfer of state resources because, in the end, there was no opening of a credit line or provision of a guarantee, which would have required authorisation by a finance act.
Άλλωστε δεν υπάρχει μεταφορά κρατικών πόρων διότι στο γαλλικό δίκαιο καμιά προφορική δήλωση μιας δημόσιας αρχής δεν μπορεί να συνεπάγεται οιοδήποτε αποτέλεσμα στα δημόσια οικονομικά και τη διεξαγωγή της παραμικρής μεταφοράς κρατικών πόρων και στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για απλές υπουργικές δηλώσεις που δεν είχαν κανένα αρνητικό αντίκτυπο στα δημόσια οικονομικά.
There is likewise no transfer of state resources because, under French law, no oral declaration by a public authority is capable of having any effect whatever on the public finances and of carrying out the slightest transfer of state resources. And in the present case, all that is involved is mere ministerial declarations having no negative impact on the public finances.
Η τρίτη έκθεση επικεντρώνεται στην οικονομική λογική της συμπεριφοράς του κράτους μεταξύ της 4ης Σεπτεμβρίου 2002 (αναγγελία των αποτελεσμάτων του πρώτου εξαμήνου) και της 15ης Απριλίου 2003 (πραγματοποίηση της αύξησης κεφαλαίου).
The third report focuses on the economic rationale behind the State's conduct between 4 September 2002 (the announcement of the first six months' results) and 15 April 2003 (the carrying out of the capital increase).
Η έκθεση βασίζεται στην ανάλυση της κατάστασης της FT το Σεπτέμβριο του 2002 και προβαίνει σε διάκριση μεταξύ, αφενός, των λειτουργικών επιτευγμάτων της FT (υγιείς δραστηριότητες με δυναμικό βελτίωσης της λειτουργικής ταμειακής ροής) και, αφετέρου, του ποσού του χρέους της επιχείρησης (επίπεδο χρέωσης, χρονοδιάγραμμα λήξης της προθεσμίας του χρέους, αρνητικά πάγια ίδια κεφάλαια που προκύπτουν από ζημίες σχετικές με σπανίως εμφανιζόμενα στοιχεία).
The report is based on an analysis of France Télécom's situation in September 2002 and draws a distinction between, on the one hand, France Télécom's operational performance (healthy activities with a potential for improving the operational cash flow) and, on the other, the amount of the operator's debt (level of indebtedness, debt maturities, negative consolidated own capital resulting from losses linked to non-recurring items).
Η έκθεση καταλήγει ως προς το σημείο αυτό ότι η χρονική απόκλιση μεταξύ της δημιουργίας ταμειακής ροής του ομίλου και των υπέρογκων ληξιπρόθεσμων οφειλών βραχυπρόθεσμα (2003-2005) δημιουργεί ένα πρόβλημα αναχρηματοδότησης αλλά όχι φερεγγυότητας.
The report concludes on this point that the time lag between the generation of the group's cash flow and the heavy short-term financial commitments (2003-2005) poses a problem of refinancing but not of solvency.
Ο όμιλος HSBC περιγράφει επίσης το πλαίσιο της κρίσης ρευστότητας βραχυπρόθεσμα η οποία επιδεινώθηκε με μια κρίση εμπιστοσύνης της αγοράς έναντι του ομίλου.
HSBC also describes the background to the short-term liquidity crisis, worsened as it was by a crisis of confidence on the part of the market vis-à-vis the group.
Ο HSBC διευκρινίζει ότι σε μια τέτοια κατάσταση, η λογική επέβαλλε επείγουσα δράση και ζητούσε την κατάρτιση ενός σχεδίου με σκοπό τη βελτίωση των λειτουργικών αποτελεσμάτων, την αύξηση κεφαλαίου, την ανακλιμάκωση του χρέους και μια επικεντρωμένη πολιτική εκχώρησης ενεργητικού.
It states that, in a situation such as that, reason demanded that urgent steps be taken and required the introduction of a plan to improve the operational results, an increase in capital, a rescheduling of debt and a targeted policy of disposing of assets.
Ο όμιλος HSBC διευκρινίζει συγκεκριμένα, ότι το σχέδιο Ambition 2005 είναι πλήρες και ορθολογικό συνεκτικό σχέδιο καθόσον επιτρέπει κυρίως τη δημιουργία ταμειακών ροών ύψους 15 δισεκατομμυρίων ευρώ με μια λειτουργική βελτίωση και μια εκχώρηση ενεργητικού που δεν αποθαρρύνει τους σχετικούς παράγοντες.
It argues that, in the present case, the Ambition 2005 plan is a complete and rational coherent plan as it permits among other things the generation of a EUR 15 billion cash flow via an operational improvement and a disposal of assets that does not involve any amputation of core businesses.
Ο HSBC τονίζει το γεγονός ότι μια αύξηση κεφαλαίου προς υποστήριξη μιας εταιρείας με την κατάρτιση ενός σχεδίου λειτουργικής αναδιάρθρωσης αποτελεί φυσιολογική λύση για την επανεξισορρόπηση του ισολογισμού.
It stresses that a capital increase in support of a company introducing an operational recovery plan is a natural way of rebalancing the accounts.
Ο HSBC υπογραμμίζει ότι η προφορική υποστήριξη εκ μέρους του κύριου μετόχου είναι επίσης συνήθης και ορθολογική και ότι είναι φυσικό και σύνηθες να αναγγέλλουν οι μέτοχοι αναφοράς την απόφασή τους εκ των προτέρων στους λοιπούς μετόχους.
It points out that the oral support of a majority shareholder is also usual and rational and that it is normal practice for reference shareholders to announce their decision before other shareholders do.
Ο HSBC υπογράμμισε επίσης ότι η εισφορά κεφαλαίων ήταν στη συγκεκριμένη περίπτωση ενέργεια με χαμηλό κίνδυνο, αποδοτική και συνηθισμένη — εν αναμονή της αύξησης κεφαλαίου — για την προστασία των περιουσιακών συμφερόντων του κύριου μετόχου, ενώ δεν ήταν δυνατόν να γίνει αναδιάρθρωση κεφαλαίων το Δεκέμβριο για λόγους ημερολογιακούς.
It also points out that in this case the shareholder loan was a low-risk, profitable and normal transaction — pending a capital increase — aimed at safeguarding the majority shareholder's financial interests at a time (the month of December) when it was not possible to recapitalise the company for reasons of scheduling.
Ο HSBC διευκρίνισε επίσης ότι η προκαταβολή είχε προβλεφθεί υπό συνθήκες αγοράς.
It adds that the loan was to be made on market conditions.
Η έκθεση του ομίλου HSBC αναφέρει επίσης την εξέλιξη της τιμής χρηματιστηρίου της μετοχής FT, επιμένοντας στο γεγονός ότι η μετοχή είχε ανέλθει τον Ιούλιο του 2002 λόγω των φημών περί εθνικοποίησης και στη συνέχεια έπεσε το Σεπτέμβριο, διότι ενώ η αγορά είχε γνώση του ενδεχόμενου μιας αύξησης κεφαλαίου κατά 15 δισεκατομμύρια ευρώ, οι λεπτομέρειες εφαρμογής δεν ήταν ακόμη σαφείς.
The HSBC report mentions also the trend in the price of France Télécom shares on the stock exchange, pointing out that the shares had risen in July 2002 as a result of rumours of nationalisation, only to fall again in September because, although the market had got wind of a possible EUR 15 billion capital increase, the practical arrangements were not as yet clear.
Η έκθεση υποστηρίζει επίσης ότι χρηματοοικονομικές προβολές της FT επέτρεπαν να προβλεφθεί, για το κράτος, μια πολύ ικανοποιητική αποδοτικότητα: Σύμφωνα με τη μεθοδολογία DCF — discounted cash flow — η αναδιάρθρωση κεφαλαίων συνεπάγεται ετήσιο ποσοστό αποδοτικότητας 25 % ενώ τα μέσα ποσοστά στην αγορά τηλεπικοινωνιών είναι 9,9 %.
It points out that France Télécom's financial projections presage, for the State, a highly satisfactory return: according to the DCF — discounted cash flow — method, the recapitalisation involves an annual rate of return of 25 %, whereas the average rate on the telecommunications market is 9,9 %.
Απαντώντας στην αποστολή της νομικής έκθεσης και της οικονομικής έκθεσης του συμβούλου, η FT υπέβαλε τρία νομικά σημειώματα τα οποία επικρίνουν το περιεχόμενο των εκθέσεων αυτών και μια οικονομική έκθεση.
In response to the dispatch of the consultant's legal report and economic report, France Télécom submitted three legal memoranda criticising the reports' content and an economic report.
Το πρώτο σημείωμα επισημαίνει ότι οι διάφορες νομικές κατηγορίες που εμπίπτουν στο γαλλικό αστικό, εμπορικό ή διοικητικό δίκαιο και που χρησιμοποιούνται από το σύμβουλο στην ανάλυση των δηλώσεων του κράτους δεν είναι κατάλληλες για να θεωρηθεί ότι οι υπουργικές δηλώσεις ήσαν φύσεως τέτοιας ώστε να δημιουργήσουν δικαιώματα προς όφελος τρίτων.
The first memorandum states that the various legal categories under French civil, commercial or administrative law used by the consultant in its analysis of the State's declarations are not relevant to any finding that the ministerial declarations may be capable of creating rights on the part of third parties.
Ειδικότερα, το σημείωμα επισημαίνει ότι οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για να ενεργοποιηθεί η ευθύνη του κράτους λόγω μη τήρησης της υπόσχεσής του δεν συγκεντρώνονται στη συγκεκριμένη περίπτωση.
More particularly, the memorandum claims that the conditions required for the State's responsibility to be incurred for non-compliance with its promise are not met in the present case.
Το σημείωμα διευκρινίζει ότι κατά κανένα τρόπο το γεγονός μόνο της διατύπωσης μιας υπόσχεσης, έστω και αν συνίσταται στην πληρωμή ορισμένων χρηματικών ποσών, δεν αρκεί αφ'εαυτού για να δεσμεύσει τα δημόσια οικονομικά, να «ακινητοποιήσει κρατικούς πόρους» χωρίς νομική πράξη.
It argues that in no way does the mere act of making a promise, even to pay certain sums of money, suffice in itself to commit public finances, to ‘immobilise state resources’, without a legal instrument.
Το σημείωμα καταλήγει στο σημείο αυτό ότι η γαλλική νομολογία δεν μπορεί να αποδείξει ότι υπήρξε στη συγκεκριμένη περίπτωση «μεταφορά κρατικών πόρων» λόγω μιας υπό όρους υπόσχεσης μιας εισφοράς κεφαλαίου.
It concludes on this point that there is nothing in French case law to show that there has been a ‘transfer of state resources’ in the present case due to the conditional promise of a shareholder loan.
Το σημείωμα διευκρινίζει επίσης ότι πρέπει να υπάρχει σύνδεση μεταξύ των κρατικών πόρων και της εισφοράς κεφαλαίων που πραγματοποιήθηκε.
It adds that there must be a link between the state resources and the advantage granted.
Οι διαφορές για την τήρηση υποσχέσεων έχουν ως μόνο αντικείμενο την αντιστάθμιση μιας ζημίας την οποία ενδεχομένως υπέστη ο δικαιούχος με την υπόσχεση.
Litigation over promises made is designed solely to compensate for any loss suffered by the promise's recipient.
Η οφειλόμενη αποζημίωση δεν είναι δυνατόν επομένως να παράσχει σ'αυτόν πλεονέκτημα.
The compensation due cannot therefore procure for the latter an advantage.
Το σημείωμα καταλήγει ότι το Δικαστήριο δεν καθόρισε κατά πόσον μια άνευ όρων υπόσχεση νομικά δεσμευτική για τη χορήγηση ενίσχυσης θα μπορούσε να θεωρηθεί ως «εκτελεστέα».
The memorandum concludes by saying that the Court of Justice has not defined the extent to which an unconditional and legally binding promise to grant aid can be considered as ‘having been implemented’.
Το δεύτερο σημείωμα υπογραμμίζει ότι η Επιτροπή θα έπρεπε να επεκτείνει επίσημα τη διαδικασία στα μέτρα που αναλύονται από τους εμπειρογνώμονες τους διορισμένους από την Επιτροπή καθόσον αυτά δεν καλύφθηκαν από την απόφαση κίνησης της διαδικασίας.
The second memorandum states that the Commission should formally extend the procedure to include the measures analysed by the experts appointed by it as they were not covered by the opening decision.
Το σημείωμα διευκρινίζει εξάλλου ότι «μονομερείς δηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν εκ μέρους μιας κρατικής αρχής, στο πλαίσιο του ρόλου της ως πλειοψηφικού μετόχου, πρέπει, κατά το γαλλικό και κατά το κοινοτικό δίκαιο, να ανταποκρίνονται σε διάφορα κριτήρια έτσι ώστε να μπορούν να χαρακτηριστούν ως αμετάκλητη, σαφής ς και άνευ όρων δέσμευση και να μπορούν να χαρακτηριστούν κρατική βοήθεια».
It adds that ‘unilateral declarations made by a state authority, acting in its role of majority shareholder, must, under French law and under Community law, fulfil various criteria in order to be able to be characterised as an irrevocable, clear and unconditional commitment and in order to be able to be characterised as state aid’.
Το σημείωμα καταλήγει στο σημείο αυτό ότι οι διάφορες δηλώσεις στις οποίες αναφέρονται οι εμπειρογνώμονες δεν πληρούν έκδηλα αυτές τις προϋποθέσεις.
The memorandum concludes on this point that the various declarations on which the experts have focused manifestly do not satisfy these conditions.
Σύμφωνα με τον κ. Ehlermann, η ανάλυση που επικαλούνται οι εμπειρογνώμονες θα είχε ως συνέπεια «να φιμώνεται» κάθε κρατική αρχή η οποία, όταν είναι πλειοψηφικός μέτοχος μιας εταιρείας, υποχρεούται να πληροφορεί εκ των προτέρων την Επιτροπή για κάθε δημόσια δήλωση σχετικά με τις ενέργειές της, τις προθέσεις της ή τις γνώμες της ως πλειοψηφικού μετόχου όσον αφορά την εταιρεία που ελέγχει ή υπέρ αυτής».
According to Mr Ehlermann, the analysis put forward by the experts would have as a corollary ‘a muzzling effect on any state authority which, where it is the majority shareholder in a company, is required to inform the Commission in advance of any public declaration concerning its shares, intentions or opinions as majority shareholder within or in favour of the company it controls’.
Η ανάλυση των εμπειρογνωμόνων θα κατέληγε επίσης σε «αδικαιολόγητο πλουτισμό της ίδιας της κρατικής αρχής η οποία, συνεπεία του μη σεβασμού μιας υποχρέωσης απόρρητου θα επωφελείτο από μια διαταγή ανάκτησης κεφαλαίων τα οποία δεν κινητοποίησε ουδόλως.
The experts' analysis would also lead to ‘an unfounded enrichment of that same authority which, as a result of non-compliance with an obligation of silence, would benefit from an order to recover funds which it has never mobilised.
Το κράτος κατ' αυτόν τον τρόπο θα ανταμειβόταν — από την επιχείρηση η οποία δεν ευθύνεται για τις δηλώσεις των μετόχων της — παρόλο που παρέβη αυτήν την δήθεν “υποχρέωση απόρρητου”.
The State would thus be rewarded — by the company, which is not master of its shareholders' declarations — for having violated this alleged “obligation of silence”.
Σύμφωνα με το τρίτο σημείωμα που υπέβαλε η FT, το κράτος δεν διέθεσε κονδύλιο πίστωσης στην FT μέσω του ERAP.
According to the third memorandum submitted by France Télécom, the State has not placed any credit line at France Télécom's disposal through ERAP.
Το σημείωμα διευκρινίζει εξάλλου ότι σύμφωνα με το εσωτερικό δίκαιο, οι δηλώσεις δεν δεσμεύουν το κράτος στο νομικό πεδίο, ούτε έναντι της FT ούτε έναντι τρίτων.
The memorandum argues, moreover, that, under domestic law, declarations are not legally binding on the State, either vis-à-vis France Télécom or vis-à-vis third parties.
Το σημείωμα επισημαίνει ότι οι δηλώσεις δεν αποτελούν νομική πράξη κατά την έννοια του κοινού δικαίου, ούτε πράξη που δημιουργεί δικαίωμα κατά την έννοια του δημοσίου δικαίου.
Declarations do not constitute a legal instrument in the ordinary-law sense, nor are they an act giving rise to a right in the public-law sense.
Επομένως το κράτος δεν μπορεί να δεσμεύεται χωρίς πράξη που να δημιουργεί δικαίωμα η οποία να έχει εκδοθεί σύμφωνα με τους κανόνες περί αρμοδιότητας (πρόκειται στη συγκεκριμένη περίπτωση για δήλωση πρόθεσης χωρίς υλική εκτέλεση) και σύμφωνα με τους κανόνες περί διαδικασίας προϋπολογισμού.
The State, however, cannot commit itself without an act giving rise to a right, carried out in compliance with the rules on competence (the declaration in the present case is a declaration of intent without any material implementation) and on budgetary procedure.
Το σημείωμα υποστηρίζει επίσης ότι δεν υπάρχει ευθύνη του κράτους και ότι οπωσδήποτε η υποχρέωση αποζημίωσης που προκύπτει από αδικοπραξία δεν αποτελεί κρατική ενίσχυση καθόσον «σε περίπτωση καταδίκης του κράτους σε αποζημιώσεις και τόκους, η μεταφορά πόρων δεν θα προκύπτει από το ίδιο το νομικό γεγονός αλλά από την ενεργοποίηση της ευθύνης λόγω αυτού του γεγονότος.
Moreover, the State's responsibility is not incurred and in any event the obligation to make amends for wrongdoing does not constitute state aid as ‘in the event of the State's being ordered to pay damages, the transfer of resources stems, not from the legal act itself, but from the incurrence of responsibility as a result of that act.
Επιπλέον, ο δικαιούχος της μεταφοράς κρατικών πόρων δεν είναι η συγκεκριμένη επιχείρηση αλλά το θύμα που υπέστη τη ζημία».
And the beneficiary of the transfer of state resources is not the company concerned but the victim who has suffered damage’.
Ο συντάκτης του σημειώματος διευκρινίζει επίσης ότι είναι αδύνατον να κοινοποιηθεί μια νομική πράξη, ενώ κάθε μέτρο ενίσχυσης πρέπει να κοινοποιείται στην Επιτροπή σύμφωνα με τη συνθήκη.
The memorandum's author also states that it is impossible to notify a legal act despite the fact that, under the Treaty, all aid measures must be notified to the Commission.
Το παράρτημα του σημειώματος επισημαίνει ειδικότερα το πλαίσιο στο οποίο οι δηλώσεις διατυπώθηκαν και διευκρινίζει ότι αυτό είναι απαραίτητο για να μετρηθεί η πραγματική τους εμβέλεια.
The annex to the memorandum describes more particularly the context in which the declarations were made, pointing out that this is necessary in order to measure their true scope.
Έτσι, μια ανάλυση των δηλώσεων σύμφωνα με τα περιστατικά που έλαβαν χώρα μεταξύ τέλους Ιουνίου και Δεκεμβρίου 2002 δείχνει ότι οι δηλώσεις δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν υπόσχεση και δεν δείχνει ότι τα κατάλληλα μέτρα που προτίθετο να λάβει το κράτος ήσαν οικονομικά μέτρα.
An analysis of the declarations in the light of events between late June and December 2002 thus shows that the declarations could not constitute a promise, and does not show that the appropriate measures planned by the State were financial measures.
Υπήρχαν συγκεκριμένα διαφορές απόψεων στα πλαίσια της κυβέρνησης εκείνη την εποχή και ο Υπουργός Οικονομικών δεν απηχούσε την άποψη της κυβέρνησης.
There were differences of opinion within the Government at the time and the Minister for Economic Affairs and Finance did not represent the government standpoint.
Ο συντάκτης διευκρινίζει ότι ο εμπειρογνώμονας δεν προσκομίζει καμία νομική απόδειξη ούτε τεκμήρια της βούλησης του κράτους να δεσμευθεί.
The author states that the expert provides no legal or factual evidence of the State's will to commit itself.
Μια μελέτη των περιστατικών αποκαλύπτει ότι δεν υπήρχε καμία πρόθεση εκ μέρους των αρμόδιων, μεταξύ των οποίων επικρατούσε σύγχυση όσον αφορά τη λύση στο πρόβλημα, και ότι οι λαμβάνοντες αποφάσεις δεν είχαν εκφράσει ποτέ την πεποίθησή τους ως προς το ότι το κράτος είχε δεσμευθεί να υποστηρίξει τη μία λύση ή την άλλη.
A study of the facts reveals that there was no such intention on the part of those responsible, who were at a loss how to solve the problem, and that operators had never said they believed the State had committed itself to one or other solution.