natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στις 2 Φεβρουαρίου 1996, η TF1 άσκησε προσφυγή κατά της Επιτροπής στο Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, για παράλειψη λήψης απόφασης.
On 2 February 1996, TF1 brought an action before the Court of First Instance of the European Communities against the Commission for failure to act.
Με επιστολή της 16ης Φεβρουαρίου 1996, οι γαλλικές αρχές απάντησαν στο αίτημα για παροχή πληροφοριών που είχε υποβληθεί με επιστολή στις 21 Νοεμβρίου 1995.
By letter of 16 February 1996, the French authorities replied to the request for information addressed to them on 21 November 1995.
Με επιστολές, της 22ας Φεβρουαρίου, της 28ης Ιουνίου, της 4ης και της 18ης Οκτωβρίου 1996, η Επιτροπή ζήτησε νέες πληροφορίες από τις γαλλικές αρχές, οι οποίες απάντησαν με διάφορες επιστολές και φαξ με ημερομηνίες 21 Μαρτίου, 28 Μαρτίου, 12 Απριλίου, 18 Ιουλίου και 20 Δεκεμβρίου 1996.
By letters dated 22 February, 28 June, 4 October and 18 October 1996, the Commission sent further requests for information to the French authorities, which replied by means of a number of letters and fax messages dated 21 March, 28 March, 12 April, 18 July and 20 December 1996.
Στις 10 Μαρτίου 1997, η TF1 υπέβαλε στην Επιτροπή καταγγελία συμπληρωματική της αρχικής.
By letter dated 10 March 1997, TF1 lodged an additional complaint with the Commission.
Σε επιστολή προς την TF1 στις 15 Μαΐου 1997, η Επιτροπή θεώρησε ότι κανένα κρατικό μέτρο δεν παρέβη το άρθρο 86 σε συνδυασμό με τα άρθρα 81 και 82 της συνθήκης.
In a letter addressed to TF1 on 15 May 1997, the Commission stated that in its view no measure taken by the French State infringed Article 86 read in conjunction with Articles 81 and 82 of the Treaty.
Στις 21 Οκτωβρίου 1997, οι γαλλικές αρχές παρείχαν με επιστολή συμπληρωματικές πληροφορίες στην Επιτροπή.
By letter dated 21 October 1997, the French authorities provided the Commission with further information.
Στις 10 Ιουλίου 1998 πραγματοποιήθηκε συνάντηση της Επιτροπής με την TF1.
On 10 July 1998, a meeting was held between the Commission and TF1.
Με απόφαση που εκδόθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1999, η Επιτροπή απέρριψε τα μέσα που αναφέρονται στην καταγγελία της TF1, και τα οποία βασίζονται στα άρθρα 81 και 82 της συνθήκης.
By decision adopted on 2 February 1999, the Commission rejected the arguments set out in TF1’s complaint and based on Articles 81 and 82 of the Treaty.
Στις 26 Φεβρουαρίου 1999, η Επιτροπή ζήτησε επιτακτικά από τις γαλλικές αρχές να παράσχουν τις απαραίτητες πληροφορίες. Οι γαλλικές αρχές απάντησαν στις 29 Απριλίου 1999 με επιστολή.
On 26 February 1999, the Commission issued an injunction requiring the French authorities to provide information; the latter replied by letter dated 29 April 1999.
Με την έναρξη ισχύος της συνθήκης του Άμστερνταμ, την 1η Μαΐου 1999, προσαρτήθηκε στη συνθήκη το πρωτόκολλο για το σύστημα της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης στα κράτη μέλη (εφεξής «το πρωτόκολλο»).
With the entry into force of the Treaty of Amsterdam on 1 May 1999, the Protocol on the system of public broadcasting in the Member States (hereinafter the Protocol) was annexed to the Treaty.
Στις 3 Ιουνίου 1999, το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων καταδίκασε την Επιτροπή για παράλειψη λήψη απόφασης σχετικά με το τμήμα της καταγγελίας της ΤF1 που αφορούσε τις κρατικές ενισχύσεις [3].
On 3 June 1999, the Court of First Instance delivered a judgment declaring that the Commission had failed to fulfil its obligations by failing to adopt a decision concerning the part of the complaint lodged by TF1 concerning State aid [3].
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1999, η Επιτροπή ενημέρωσε με επιστολή την Γαλλία για την απόφασή της να κινήσει τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 88 παράγραφος 2 της συνθήκης κατά των επιδοτήσεων επενδύσεων στην France 2 και την France 3, καθώς και κατά των εισφορών κεφαλαίου στην France 2 την περίοδο 1988-1994.
By letter dated 27 September 1999, the Commission informed France that it had decided to initiate the procedure laid down in Article 88(2) of the Treaty in respect of the investment grants received by France 2 and France 3 and the capital injections received by France 2 between 1988 and 1994.
Η απόφαση της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων [4].
The Commission decision to initiate the procedure was published in the Official Journal of the European Communities [4].
Η Επιτροπή κάλεσε τους ενδιαφερόμενους να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους για τα εν λόγω μέτρα.
The Commission invited interested parties to submit their comments on the measures concerned.
Στις 19 Νοεμβρίου 1999 πραγματοποιήθηκε συνάντηση της Επιτροπής με τις γαλλικές αρχές.
A meeting was held between the French authorities and the Commission on 19 November 1999.
Οι γαλλικές αρχές υπέβαλαν με επιστολή τις παρατηρήσεις τους στις 10 Δεκεμβρίου 1999.
The French authorities submitted their comments by letter dated 10 December 1999.
Την 1η Φεβρουαρίου 2000, η Ένωση Ευρωπαϊκών Εμπορικών Τηλεoπτικών Σταθμών (εφεξής ACT) απέστειλε τις παρατηρήσεις της στην Επιτροπή.
On 1 February 2000, the Association of Commercial Television in Europe (hereinafter the ACT) submitted its comments to the Commission.
Οι γαλλικές αρχές απάντησαν με επιστολή στις παρατηρήσεις αυτές στις 15 Ιουνίου 2000.
The French authorities reacted to those comments by letter dated 15 June 2000.
Στις 10 Φεβρουαρίου 2000, πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ της Επιτροπής και των εκπροσώπων της TF1 και, στη συνέχεια, στις 6 Απριλίου και στις 2 Οκτωβρίου 2000, μεταξύ της Επιτροπής και των εκπροσώπων των γαλλικών αρχών και της France Télévisions.
Meetings took place on 10 February 2000, between the Commission and representatives of TF1, then on 6 April and 2 October 2000, between the Commission and representatives of the French authorities and France Télévisions.
Η ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την εφαρμογή των κανόνων για τις κρατικές ενισχύσεις που αφορούν τις δημόσιες υπηρεσίες ραδιοτηλεοπτικών μεταδόσεων [5] (εφεξής η «ανακοίνωση») δημοσιεύθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2001.
The communication from the Commission on the application of State aid rules to public service broadcasting [5] (hereinafter the communication) was published on 15 November 2001.
Ορίζει τις αρχές που προτίθεται να ακολουθήσει η Επιτροπή για την εξέταση των μέτρων δημόσιας χρηματοδότησης προς τις κρατικές ραδιοτηλεοράσεις.
It sets out the principles which the Commission intends to follow when examining public funding measures granted to public broadcasters.
Με επιστολές, της 29ης Ιουλίου, της 18ης Οκτωβρίου και της 16ης Δεκεμβρίου 2002, της 21ης Ιανουαρίου, της 20ής Μαρτίου και της 15ης Απριλίου 2003, η Επιτροπή ζήτησε νέες πληροφορίες από τις γαλλικές αρχές, οι οποίες απάντησαν με επιστολές, της 19ης Αυγούστου 2002, της 2ας Ιανουαρίου, της 11ης Φεβρουαρίου, της 12ης Φεβρουαρίου, της 19ης Μαΐου, της 26ης Αυγούστου και της 7ης Νοεμβρίου 2003.
By letters dated 29 July, 18 October and 16 December 2002, and 21 January, 20 March and 15 April 2003, the Commission requested further information from the French authorities, which replied by letters dated 19 August 2002 and 2 January, 11 February, 12 February, 19 May, 26 August and 7 November 2003.
Εξάλλου, στις 20 Νοεμβρίου 2002 και στις 11 Ιουνίου 2003 πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις μεταξύ της Επιτροπής και των εκπροσώπων των γαλλικών αρχών και της France Télévisions. Στις 14 Απριλίου 2003 πραγματοποιήθηκε συνάντηση της Επιτροπής με τους εκπροσώπους της TF1.
On 20 November 2002 and 11 June 2003, meetings were held between the Commission and representatives of the French authorities and France Télévisions; on 14 April 2003, a meeting was held between the Commission and representatives of TF1.
Η παρούσα απόφαση αφορά μόνον τα χρηματοδοτικά μέτρα που αποτέλεσαν το αντικείμενο της απόφασης για την κίνηση της διαδικασίας, ήτοι τις επιδοτήσεις επενδύσεων που χορηγήθηκαν στην France 2 και την France 3 καθώς και τις εισφορές κεφαλαίου που εισέπραξε η France 2 την περίοδο 1988-1994.
This Decision relates only to the financial measures in respect of which the decision was taken to initiate the Article 88(2) procedure, namely the investment grants received by France 2 and France 3 and the capital injections received by France 2 between 1988 and 1994.
Η παρούσα απόφαση δεν αφορά τα τέλη χρήσης τηλεοπτικών δεκτών που θεσπίστηκαν με τον γαλλικό νόμο 49-1032 της 30ής Ιουλίου 1949, εφόσον δεν περιλαμβάνονται στην απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας.
It does not deal with the television licence fee introduced by Act No 49-1032 of 30 July 1949, which was excluded from the scope of the decision to initiate the procedure.
Ωστόσο, για να υπάρχει πλήρης εικόνα των χρηματοδοτικών σχέσεων μεταξύ του γαλλικού κράτους και των κρατικών τηλεοπτικών σταθμών France 2 και France 3 κατά την περίοδο που καλύπτεται από την παρούσα απόφαση, η Επιτροπή πρέπει να λάβει υπόψη όχι μόνο τις επιδοτήσεις επενδύσεων και τις εισφορές κεφαλαίου, αλλά και τα τέλη άδειας λειτουργίας.
Nevertheless, in order to gain a comprehensive view of the financial relations between the French State and the public broadcasters France 2 and France 3 over the period covered by this Decision, the Commission must take account not only of the investment grants and capital injections but also of the licence fee.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή θα παραπέμπει στην παρούσα απόφαση στα τέλη άδειας λειτουργίας, στο βαθμό που είναι αναγκαίο για την ανάλυση των χρηματοδοτικών μέτρων που αναφέρονται στην αιτιολογική σκέψη 25.
It will consequently refer in this Decision to the licence fee in so far as is necessary for its analysis of the financial measures referred to in recital 25.
ΛΕΠΤΟΜΕΡΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΕΝ ΛΟΓΩ ΜΕΤΡΩΝ
DETAILED DESCRIPTION OF THE MEASURES
Ο τρόπος χρηματοδότησης της France 2 και της France 3 είναι μεικτός, στο βαθμό που βασίζεται τόσο στα τέλη άδειας λειτουργίας όσο και στους πόρους από διαφημιστικές δραστηριότητες και οικονομική υποστήριξη προγράμματος.
France 2 and France 3 are financed by a combination of the licence fee and advertising and sponsorship income.
Τα τέλη άδειας λειτουργίας συνιστούν τη συνήθη δημόσια χρηματοδότηση των γαλλικών κρατικών τηλεοπτικών σταθμών.
The licence fee is the ordinary source of public funding for the French public broadcasters.
Ωστόσο, την περίοδο 1988-1994, η France 2 και η France 3 επωφελήθηκαν επιπλέον επιδοτήσεων επενδύσεων, και η France 2 και εισφορών κεφαλαίου.
Nevertheless, over the period 1988 to 1994, France 2 and France 3 also received investment grants and France 2 received capital injections.
Επιδοτήσεις επενδύσεων και λοιπές επιδοτήσεις
Investment grants and other grants
Από το 1988 έως το 1994, η France 2 και η France 3 εισέπραξαν αντιστοίχως από το κράτος τις επιδοτήσεις επενδύσεων και άλλες επιδοτήσεις που εμφαίνονται στους πίνακες 1 και 2.
Between 1988 and 1994, France 2 and France 3 received from the French State the investment grants and other grants set out in tables 1 and 2.
Επιδοτήσεις που εισέπραξε η France 2
Grants received by France 2
(σε εκατ. γαλλικά φράγκα/FRF) [6]
(FRF million) [6]
Επιδοτήσεις επενδύσεων
Investment grants
Λοιπές επιδοτήσεις
Other grants
Σύνολο επιδοτήσεων
Total grants
Επιδοτήσεις που εισέπραξε η France 3
Grants received by France 3
(σε εκατ. γαλλικά φράγκα/FRF) [7]
(FRF million) [7]
Εισφορές κεφαλαίου
Capital injections
Κατά την υπό εξέταση περίοδο, η France 2 επωφελήθηκε επίσης από τρεις εισφορές κεφαλαίου. Η πρώτη εισφορά κεφαλαίου χορηγήθηκε από το κράτος 1991 έναντι ποσού 500 εκατ. γαλλικών φράγκων (FRF), η δεύτερη το 1993 έναντι ποσού 55 εκατ. FRF και η τρίτη το 1994 έναντι ποσού 355 εκατ. FRF.
During the period under consideration, France 2 also received three capital injections from the French State, in 1991 (FRF 500 million), 1993 (FRF 55 million) and 1994 (FRF 355 million).
Κατόπιν ελέγχου και εξαιρουμένων των τελών άδειας λειτουργίας, οι κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί France 2 και France 3 δεν εισέπραξαν άλλη δημόσια χρηματοδότηση που να τους επέτρεψε να χρηματοδοτήσουν τη δραστηριότητά τους.
With the exception of the licence fee, the investigation has shown that France 2 and France 3 did not receive other public funding enabling them to finance their activities.
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΡΙΤΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΥ
COMMENTS FROM INTERESTED PARTIES
Στο πλαίσιο της επίσημης διαδικασίας εξέτασης, η Επιτροπή έλαβε, με επιστολή της 1ης Φεβρουαρίου 2000, τις παρατηρήσεις της ACT, που εκπροσωπεί την πλειονότητα των εμπορικών τηλεοπτικών σταθμών της Κοινότητας.
In the course of the formal investigation procedure, the Commission received, by letter dated 1 February 2000, comments from the ACT, which represents most of the commercial television broadcasters in the Community.
Καταρχήν, η ACT εκτιμά ότι στους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς TF1, M6 και Canal+ επιβλήθηκαν υποχρεώσεις δημόσιας υπηρεσίας χωρίς ωστόσο να λαμβάνουν κρατική χρηματοδοτική αντιστάθμιση και ότι, κατά συνέπεια, οι υποχρεώσεις δημόσιας υπηρεσίας που υπέχουν η France 2 και η France 3 ουδόλως δικαιολογούν τη δημόσια χρηματοδότησή τους.
By way of introduction, the ACT stated that the private broadcasters TF1, M6 and Canal + had been required to fulfil public service obligations without receiving any corresponding financial compensation from the State and that the public service obligations imposed on France 2 and France 3 therefore in no way justified their public funding.
Εξάλλου, εκφράζει τη λύπη της για το γεγονός ότι ορισμένες πληροφορίες, όπως το επιπλέον κόστος που συνεπάγεται για τους κρατικούς τηλεοπτικούς σταθμούς η αποστολή δημόσιας υπηρεσίας που έχουν αναλάβει ή το περιεχόμενο του σχεδίου αναδιοργάνωσης των τηλεοπτικών σταθμών, δεν εμφαίνονται στην απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας επίσημης εξέτασης.
It also regretted that certain items of information, such as the additional costs incurred by the public broadcasters on account of their public service remits or the content of their reorganisation plan, did not appear in the decision to initiate the formal investigation procedure.
Επιβεβαιώνει αντιθέτως την ανάλυση της Επιτροπής ως προς την επίπτωση των εν λόγω ενισχύσεων στον ανταγωνισμό και την επίδρασή τους στις συναλλαγές μεταξύ των κρατών μελών.
It nevertheless confirmed the Commission’s analysis of the effect of the aid measures in question on competition and trade between Member States.
Η ACT βεβαιώνει καταρχήν ότι τα τέλη άδειας λειτουργίας συνιστούν κρατική ενίσχυση μετά την απελευθέρωση του οπτικοακουστικού τομέα, και ότι πρόκειται για νέα ενίσχυση, εφόσον τα εν λόγω τέλη καταβάλλονται στους τηλεοπτικούς σταθμούς κάθε χρόνο. Καταλήγει ότι η Επιτροπή θα έπρεπε να συμπεριλάβει τα τέλη άδειας λειτουργίας στα μέτρα που αποτελούν αντικείμενο της επίσημης διαδικασίας εξέτασης.
The ACT claimed, firstly, that the licence fee constituted State aid following the liberalisation of broadcasting and that it was new aid, since the licence fee was paid to France 2 and France 3 each year.
Επιπλέον εκτιμά ότι τα τέλη άδειας λειτουργίας δεν μπορούν να κηρυχθούν συμβιβάσιμα με την κοινή αγορά βάσει του άρθρου 87 παράγραφος 3 στοιχείο γ) της συνθήκης ούτε και βάσει του άρθρου 86 παράγραφος 2 της συνθήκης.
It concluded from this that the Commission should have included the licence fee among the measures covered by the formal investigation procedure and took the view that the licence fee could not be declared compatible with the common market under Article 87(3)(c) or Article 86(2) of the Treaty.
Θεωρεί πράγματι αδικαιολόγητη τη δημόσια χρηματοδότηση της France 2 και της France 3, εφόσον οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί έχουν υποχρεώσεις δημόσιας υπηρεσίας παρεμφερείς με εκείνες των κρατικών τηλεοπτικών σταθμών χωρίς, ωστόσο, να επωφελούνται από την ίδια κρατική χρηματοδοτική αντιστάθμιση.
The public funding of France 2 and France 3 was unjustified in its opinion insofar as the private broadcasters had similar public service obligations to those of the public broadcasters but did not receive the same financial compensation from the State.
Όσον αφορά τις εν λόγω επιδοτήσεις επενδύσεων και εισφορές κεφαλαίου, η ACT εκτιμά ότι οι ενισχύσεις αυτές δεν συνδέονται με συγκεκριμένο πολιτιστικό πρόγραμμα και, επομένως, δεν δικαιολογούνται βάσει του άρθρου 87 παράγραφος 3 στοιχείο δ), της συνθήκης.
As regards the investment grants and capital injections, the ACT took the view that such aid was not linked to a precise cultural project and consequently could not be justified pursuant to Article 87(3)(d) of the Treaty.
Θεωρεί επιπλέον ότι συνιστούν ενισχύσεις λειτουργίας και ότι, στην παρούσα υπόθεση, δεν μπορεί να εφαρμοστεί η απαλλαγή που προβλέπεται για τις ενισχύσεις αναδιάρθρωσης προβληματικών επιχειρήσεων, στο βαθμό που οι γαλλικές αρχές δεν έχουν κοινοποιήσει στην Επιτροπή σχέδιο αναδιάρθρωσης τηλεοπτικών σταθμών.
It also considered that the measures constituted operating aid and that the exemption for rescue and restructuring aid to firms in difficulty could not be applied to the case in point since the French authorities had not communicated the restructuring plan for the broadcasters to the Commission.
Τέλος, αφού υπενθύμισε τη μεθοδολογία που οφείλει να ακολουθεί η Επιτροπή για να εκτιμά μία κρατική ενίσχυση ως προς το άρθρο 86 παράγραφος 2 της συνθήκης, η ACT θεωρεί ότι οι επιδοτήσεις επενδύσεων και οι εισφορές κεφαλαίου που εξετάστηκαν εν προκειμένω δεν πληρούν τα κριτήρια που επιβάλλει το εν λόγω άρθρο, στο βαθμό που πρόκειται για εξαιρετικές, προσωρινές, ενισχύσεις, που δεν καταβλήθηκαν με σκοπό τη χρηματοδότηση συμπληρωματικής αποστολής δημόσιας υπηρεσίας.
Lastly, after recalling the methodology that the Commission should follow for assessing State aid in the light of Article 86(2) of the Treaty, the ACT argued that the investment grants and capital injections under examination did not meet the criteria laid down by that provision insofar as they constituted exceptional, temporary aid and were not paid in order to finance additional public service tasks.
Καταλήγοντας, η ACT ζητά ως εκ τούτου από την Επιτροπή να εκδώσει αρνητική τελική απόφαση όσον αφορά τις επιδοτήσεις επενδύσεων που καταβλήθηκαν στην France 2 και την France 3 και τις εισφορές κεφαλαίου που καταβλήθηκαν στην France 2, να κινήσει την επίσημη διαδικασία εξέτασης για τα τέλη άδειας λειτουργίας και να της παράσχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις υποχρεώσεις δημόσιας υπηρεσίας των δύο τηλεοπτικών σταθμών, καθώς και με το περιεχόμενο του σχεδίου αναδιάρθρωσή τους.
In conclusion, the ACT therefore called on the Commission to adopt a negative final decision on the investment grants paid to France 2 and France 3 and the capital injections granted to France 2, to initiate the formal investigation procedure in respect of the licence fee and to provide it with fuller information on the public service obligations of the two broadcasters and the content of their reorganisation plan.
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ
COMMENTS FROM FRANCE
Σχετικά με την κίνηση της επίσημης διαδικασίας εξέτασης
Decision to initiate the formal investigation procedure
Οι γαλλικές αρχές κοινοποίησαν τις παρατηρήσεις τους σχετικά με την κίνηση της επίσημης διαδικασίας εξέτασης με επιστολή στις 10 Δεκεμβρίου 1999.
The French authorities commented by letter dated 10 December 1999 on the decision to initiate the formal investigation procedure.
Επισημαίνουν ότι οι επιστολές τους της 20ής Δεκεμβρίου 1996 και της 29ης Απριλίου 1999 αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα αυτών των παρατηρήσεων.
They stated that their letters dated 20 December 1996 and 29 April 1999 formed an integral part of those comments.
Οι εξελίξεις που αναγράφονται σε αυτές τις δύο επιστολές συμπεριλαμβάνονται εν προκειμένω στο βαθμό που δεν αναφέρονται ήδη στην επιστολή της από 10 Δεκεμβρίου 1999.
The points developed in those two letters will be summarised here only where they did not appear already in the letter of 10 December 1999.
Οι γαλλικές αρχές επανέρχονται, καταρχήν, στις συνέπειες της απελευθέρωσης του οπτικοακουστικού τομέα.
The French authorities began by reviewing the consequences of the liberalisation of broadcasting.
Θεωρούν ότι η ιδιωτικοποίηση της TF1 κατέστησε, κατά τρόπο αιφνίδιο και απρόβλεπτο, πιο εύθραυστη την οικονομική ισορροπία της France 2, εφόσον από το 1987, τα έσοδα από διαφημιστικές δραστηριότητες της TF1 αυξήθηκαν σημαντικά, ενώ τα αντίστοιχα της France 2 σημείωσαν υποχώρηση.
They considered that the privatisation of TF1 had suddenly and unexpectedly weakened France 2’s financial stability since, from 1987 onwards, TF1’s advertising income rose steeply while that of France 2 stagnated.
Κατά τις γαλλικές αρχές, η εξήγηση αυτής της εξέλιξης είναι διττή: αφενός, το πρόγραμμα της TF1 αναπροσανατολίστηκε για εμπορικούς λόγους, προς το κοινό «της νοικοκυράς κάτω των σαράντα ετών», κοινό που ενδιαφέρει περισσότερο τους διαφημιζόμενους, ενώ οι κρατικοί φορείς έχουν ως στόχο ένα κοινό ευρύ και διαφοροποιημένης σύνθεσης· αφετέρου, οι νομοθετικές και ρυθμιστικές διατάξεις προβλέπουν για τους κρατικούς φορείς πιο περιορισμένη πρόσβαση στους διαφημιστικούς πόρους από ό,τι για τους ιδιωτικούς φορείς.
The French authorities ascribed that trend to two factors: on the one hand, TF1’s programme schedule had been redirected, for commercial reasons, towards housewives under 50 years of age, the audience of most interest to advertisers, whereas the target audience for the public broadcasters was broad and diversified; on the other hand, the rules laid down by law and regulatory action allowed public broadcasters more limited access to advertising resources than private broadcasters.
Εξάλλου, το κόστος αγοράς και παραγωγής προγραμμάτων γνώρισε έντονο πληθωρισμό.
Programme purchase and production costs had also risen sharply.
Επειδή, εντός τετραετίας, ο αριθμός των φορέων διπλασιάστηκε, εντάθηκε ο ανταγωνισμός στην αγορά των προγραμμάτων ενώ οι νέοι φορείς έφεραν στην αγορά επιπλέον ρευστότητα.
Since the number of broadcasters had doubled in the space of four years, competition had become keener on the programmes market, while the new operators had injected additional cash into that market.
Αποτέλεσμα αυτού, το κόστος των προγραμμάτων υπερτιμήθηκε, ανεξαρτήτως είδους.
As a result, the costs of programmes of all types had increased.
Για να αντισταθμίσουν αυτόν τον πληθωρισμό, οι δύο κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί άντλησαν από το απόθεμα προγραμμάτων που διέθεταν.
To compensate for such inflation, the two public broadcasters drew from their stock of programmes.
Τα προγράμματα αυτά, επωφελούμενα από λιγότερα και σπανιότερα ανανεούμενα χρηματοδοτικά μέσα, έγιναν λιγότερο ελκυστικά, πράγμα που προκάλεσε κυρίως κατάρρευση της τηλεθέασης της France 2, και, επομένως, μείωση των διαφημιστικών πόρων της.
Since they received less funding and were less frequently renewed, those programmes became less attractive, causing among other things a slump in France 2’s audience and therefore a fall in its advertising revenue.
Η μείωση των διαφημιστικών πόρων και η αύξηση του κόστους εκφράστηκαν τοιουτοτρόπως με υποβάθμιση της χρηματοοικονομικής ευρωστίας των δύο κρατικών τηλεοπτικών σταθμών.
Falling advertising incomes and rising costs thus brought about a deterioration in the financial situation of the two public broadcasters.
Οι γαλλικές αρχές βεβαιώνουν ότι το κράτος αναγκάστηκε να παρέμβει για να εξασφαλίσει τη διαχρονικότητα των κρατικών τηλεοπτικών σταθμών και της αποστολής δημόσιας υπηρεσίας που έχουν αναλάβει, καθιστώντας τοιουτοτρόπως δυνατή τη διατήρηση της πολυφωνίας.
The French authorities claimed that the State was forced to intervene in order to ensure the continued operation of the public channels and performance of their public service tasks, thereby maintaining pluralism.
Η αποστολή δημόσιας υπηρεσίας εκφράζεται με γενική ποιοτική υποχρέωση και συγκεκριμένο προγραμματισμό.
Those public service tasks were reflected in a general obligation to achieve certain quality standards and to broadcast specific types of programme.