natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Μετά το θάνατό του στο Παρίσι το 1393, ο τίτλος και τα προνόμιά του μεταβιβάστηκαν στον εξάδελφό του, Βασιλιά Ιάκωβο Α' Λουζινιανό, στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας το 1396• ακολούθως, ο βασιλικός θυρεός έφερε και το λέοντα της Αρμενίας.
After his death in Paris in 1393, his title and privileges were transferred to his cousin, King James I de Lusignan, in the Saint Sophia cathedral in 1396; subsequently, the royal crest also bore the lion of Armenia.
Κατά τη Φραγκοκρατία και την Ενετοκρατία (1192-1489 και 1489-1570 αντίστοιχα), υπήρχαν αρμενικές εκκλησίες στη Λευκωσία, την Αμμόχωστο, το Σπαθαρικό, τον Κορνόκηπο, το Πλατάνι και αλλού, ενώ η Αρμενική ήταν μία από τις επίσημες γλώσσες στην Κύπρο.
During the Frankish and the Venetian Eras (1192-1489 and 1489-1570 respectively), there were Armenian churches in Nicosia, Famagusta, Spathariko, Kornokipos, Platani and elsewhere, while Armenian was one of the official languages in Cyprus.
Οι Αρμένιοι της Λευκωσίας είχαν τη Μητρόπολή τους και ζούσαν στη δική τους ενορία, που ονομαζόταν Αρμενία ή Αρμενογειτονιά.
The Armenians of Nicosia had their Prelature and lived in their own quarter, called Armenia or Armenoyitonia.
Στην Αμμόχωστο ιδρύθηκε Επισκοπή το 12o αιώνα και οι Αρμένιοι ζούσαν γύρω από τη συριακή ενορία• ιστορικά έγγραφα υποδηλώνουν την παρουσία ενός σημαντικού μοναστικού και θεολογικού κέντρου εκεί, στο οποίο λέγεται ότι είχε σπουδάσει ο Άγιος Νερσής ο Λαμπροναίος (1153-1198).
In Famagusta, a Bishopric was established in the 12th century and Armenians lived around the Syrian quarter; historical documents suggest the presence of an important monastic and theological centre there, at which Saint Nerses Lampronatsi (1153-1198) is said to have studied.
Μέχρι το 1425, το φημισμένο Αρμενομονάστηρο - αρχικά το κοπτικό μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου κοντά στη Χαλεύκα - περιήλθε στην κατοχή των Αρμενίων, όπως συνέβη κάποια στιγμή πριν το 1504 με τη βενεδικτινή μονή της Παναγίας της Τύρου ή της Τορτόζας στη Λευκωσία.
By 1425, the renowned Magaravank - originally the Coptic monastery of Saint Makarios near Halevga - came under Armenian possession, as did sometime before 1504 the Benedictine nunnery of Notre Dame de Tyre or Tortosa in Nicosia.
Γκραβούρα που απεικονίζει το αρχοντικό του διερμηνέα Μικαέλ Ασαντουριάν στην Κυθρέα, το οποίο επισκέφθηκε ο πρώτος Ύπατος Αρμοστής, Sir Garnet Wolseley (1878).
Engraving showing the mansion of interpreter Mikael Assadourian in Kythrea, which was visited by the first High Commissioner, Sir Garnet Wolseley (1878).
Τουρκοκρατία: Κατά την οθωμανική κατάληψη της νήσου (1570-1571), στρατολογήθηκαν περίπου 40.000 Οθωμανοαρμένιοι τεχνίτες.
Ottoman Era: During the Ottoman conquest of the island (1570-1571), about 40.000 Ottoman-Armenian craftsmen were recruited.
Πολλοί απ' όσους επέζησαν της κατάκτησης εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Λευκωσία, όπου η Αρμενική Μητρόπολη αναγνωρίστηκε ως Εθναρχία, μέσω του θεσμού των μιλλέτ.
Many of those who survived the conquest settled mainly i Nicosia, where the Armenian Prelature was recognise as an Ethnarchy, via the millet institution.
Η Επισκοπή στην Αμμόχωστο, όμως, καταργήθηκε, καθώς ολόκληρη η περιτειχισμένη πόλη κατέστη απαγορευμένη για τους μη Μουσουλμάνους.
However, the Bishopric in Famagusta was abolished, as the entire walled city became forbidden for non-Muslims.
Προικισμένοι με το δαιμόνιο της εργατικότητας, οι Αρμένιοι εξασκούσαν επικερδή επαγγέλματα και στις αρχές του 17ου αιώνα εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο Περσοαρμένιοι ως έμποροι μεταξιού, όπως και κάποιες εύπορες οθωμανοαρμενικές οικογένειες κατά το 18ο και 19ο αιώνα.
Gifted with the acumen of industry, Armenians practised lucrative professions and in the beginning of the 17th century Persian-Armenians settled in Cyprus as silk traders, as did some affluent Ottoman-Armenian families in the 18th and the 19th centuries.
Ωστόσο, με τη νέα τάξη πραγμάτων, ο αριθμός των Αρμενίων και των άλλων Χριστιανών μειώθηκε δραματικά λόγω της δυσβάστακτης φορολογίας και της σκληρότητας της οθωμανικής διοίκησης, εξαναγκάζοντας πολλούς Χριστιανούς να γίνουν Λινοβάμβακοι (Κρυπτοχριστιανοί) ή να ασπαστούν το Ισλάμ, που εξηγεί γιατί πρώην αρμενικά χωριά (Άγιος Ιάκωβος, Άγιος Χαρίτων, Αρμενοχώρι, Άρτεμη, Κορνόκηπος, Μελούντα, Πλατάνι και Σπαθαρικό) κατοικούνταν από Τουρκοκύπριους στα τέλη του 19ου αιώνα.
However, with the new order of things, the number of Armenians and other Christians dramatically declined due to the onerous taxation and the harshness of the Ottoman administration, compelling many Christians to become Linobambaki (Crypto-Christians) or to embrace Islam, which explains why former Armenian villages (Armenokhori, Artemi, Ayios Iakovos, Ayios Khariton, Kornokipos, Melounda, Platani and Spathariko) were inhabited by Turkish-Cypriots at the end of the 19th century.
Σταδιακά, μετά τα αιματηρά γεγονότα του Ιουλίου του 1821, παρατηρή θηκαν κάποιες βελτιώσεις κατά την περίοδο του Τανζιμάτ (περίοδος θεμελιώδους αναδιοργάνωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, 18391876), με αποτέλεσμα τη συμμετοχή του Αρμένιου Επισκόπου στο Διοικητικό Συμβούλιο (Μετζλίς Ιταρέ) και την εργοδότηση μερικών Αρμενίων στη δημόσια υπηρεσία.
Gradually, after the bloody July 1821 events, some improvements were observed during the Tanzimat period (period of fundamental reform of the Ottoman Empire, 1839-1876), resulting in the participation of the Armenian Bishop in the Administrative Council (Μejlis Ιdare) and the employment of some Armenians in the civil service.
Επιπρόσθετα, το άνοιγμα της Διώρυγας του Σουέζ το 1869 ωφέλησε τους Αρμένιους και άλλους εμπόρους του νησιού.
Additionally, the opening of the Suez Canal in 1869 benefited the Armenian and other merchants of the island.
Αγγλοκρατία: Με την άφιξη των Βρετανών τον Ιούλιο του 1878 και την προοδευτική τους διοίκηση, ενισχύθηκε ιδιαίτερα η ήδη ευημερούσα αλλά μικρή αρμενική κοινότητα του νησιού.
British Era: With the arrival of the British in July 1878 and their progressive administration, the already prosperous yet small Armenian community of the island was particularly strengthened.
Γνωστοί για τις γλωσσικές τους δεξιότητες, αρκετοί Αρμένιοι ήρθαν στην Κύπρο για να εργαστούν ως διερμηνείς και δημόσιοι λειτουργοί στα «κονσουλάτα» (προξενεία) και τη βρετανική διοίκηση.
Known for their linguistic skills, several Armenians arrived in Cyprus to work as interpreters and public servants at the consulates and the British administration.
Ο αριθμός των Αρμενίων στην Κύπρο αυξήθηκε σημαντικά μετά τις μαζικές απελάσεις, τις τρομερές σφαγές και τη Γενοκτονία που διέπραξαν οι Οθωμανοί και οι Νεότουρκοι (1894-1896, 1909 και 1915-1923).
The number of Armenians in Cyprus increased significantly after the massive deportations, the horrific massacres and the Genocide perpetrated by the Ottomans and the Young Turks (1894-1896, 1909 & 1915-1923).
Η Κύπρος άνοιξε απλόχερα τις αγκάλες της για να υποδεχθεί πέραν των 10.000 προσφύγων από την Κιλικία, τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι κατέφθασαν στη Λάρνακα και σε όλα τα άλλα λιμάνια, κάποιοι από τύχη, άλλοι από πρόθεση• περίπου 1.500 από αυτούς έκαμαν την Κύπρο την καινούργια τους πατρίδα.
Cyprus widely opened its arms to welcome over 10.000 refugees from Cilicia, Smyrna and Constantinople, who arrived in Larnaka and all the other harbours, some by chance, others by intent; about 1.500 of them made Cyprus their new home.
Εργατικοί, καλλιεργημένοι και φιλοπρόοδοι, έφεραν μια νέα πνοή στην παλιά κοινότητα και δεν άργησαν να ευημερήσουν και να καθιερωθούν ως άνθρωποι των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών, ικανοί επιχειρηματίες και δεινοί έμποροι, αξεπέραστοι τεχνίτες και φωτογράφοι, καθώς και πρωτοπόροι επαγγελματίες που εισήγαγαν νέες τέχνες, εδέσματα και γλυκά στο νησί, συμβάλλοντας έτσι σημαντικά στην κοινωνικοοικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη της Κύπρου.
Industrious, cultivated and progressive, they brought a new life into the old community and did not need long to thrive and establish themselves as people of the arts, letters and sciences, capable entrepreneurs and formidable merchants unsurpassed craftsmen and photographers, as well as pioneering professionals who introduced new crafts, dishes and sweets to the island, thus significantly contributing t Cyprus' socioeconomic and cultural development.
Οι μαθητές του ορφανοτροφείου του Βαχάν Κιουρκτζιάν (1899).
The students of Vahan Kurkjian's orphanage (1899).
Ταχυδρομικό δελτάριο που απεικονίζει το νεόκτιστο τότε Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο Μελκονιάν (1926).
Post-card showing the then newly-built Melkonian Educational Institute (1926).
Η διάσημη Φιλαρμονική του Σχολείου Μελικιάν (1930), που ιδρύθηκε από το φημισμένο μουσικό Βαχάν Μπετελιάν το 1926.
The famous Melikian School Band (1930), founded b renowned musician Vahan Bedelian in 1926.
Ο εξόριστος Βασιλιάς της Αραβίας, Χουσεΐν μπιν Αλί, δώρισε καινούργια μουσικά όργανα σε αυτήν το 1927.
The exiled King of Arabia Hussein bin Ali, donated new musical instruments to it in 1927.
Ομαδική φωτογραφία των πρώτων προσκόπων του Εκπαιδευτικού Ινστιτούτου Μελκονιάν (1932).
Group photo of the first scouts of the Melkonian Educational Institute (1932).
Εκ φύσεως νομοταγείς, οι Αρμενοκύπριοι πάντοτε είχαν υψηλό προφίλ με τη βρετανική διοίκηση και πολλοί έγιναν ευσυνείδητοι δημόσιοι λειτουργοί και πειθαρχημένοι αστυνομικοί ή εργοδοτούνταν στον Κυπριακό Κυβερνητικ Σιδηρόδρομο και την “Cable and Wireless”.
Law-abiding by nature, Armenian-Cypriots always had a high profile with the British administration and many became conscientious civil servants and disciplined policemen or were employed at the Cyprus Government Railway and Cable and Wireless.
Κατά τις δεκαετίες 1920-1950, πολλοί εργάζονταν στα μεταλλεία αμιάντου στον Αμίαντο και στα μεταλλεία χαλκού στο Μαυροβούνι και τη Σκουριώτισσα, μερικοί από τους οποίους υπήρξαν συνδικαλιστές.
Throughout the 1920s1950s, many worked at the asbestos mines at Amiandos and the copper mines at Mavrovouni and Skouriotissa, some of whom had been trade unionists.
Μερικοί Αρμένιοι πρόσφυγες ατέφθασαν από την Παλαιστίνη (1947-1949) και την Αίγυπτο (1956-1957).
Some Armenian refugees arrived from Palestine (1947-1949) and Egypt (1956-1957).
Η αρμενοκυπριακή κοινότητα ευημερούσε καθ' όλη την Αγγλοκρατία (1878-1960), ιδρύοντας συλλόγους, χορωδίες ομάδες προσκόπων, αθλητικές ομάδες, μουσικά σύνολα, εκκλησίες, κοιμητήρια και σχολεία, συμπεριλαμβανομένο του περίφημου Εκπαιδευτικού Ινστιτούτου Μελκονιάν.
The Armenian-Cypriot community prospered throughout the British Era (1878-1960), by establishing associations, choirs, scout groups, sports teams, musical ensembles, churches, cemeteries and schools, including the renowned Melkonian Educational Institute.
Η εκκλησία του Αγίου Στεφάνου στη Λάρνακα (2009).
Saint Stephen's church in Larnaka (2009).
Επιμνημόσυνη τελετή για την Αρμενική Γενοκτονία μπροστά από το παλαιό Μνημείο της Γενοκτονίας με τον Επίσκοπο Γεβόντ Τσεμπεγιάν (1948).
Commemoration ceremony for the Armenian Genocide in front of the old Genocide Monument with Bishop Ghevont Chebeyan (1948).
Η ισχυρή ποδοσφαιρική ομάδα «Καϊτζάκ» (Αστραπή) (1931).
The strong “Gaydzak” (Lightning) football team (1931).
Έχοντας ιδρυθεί το 1930, το Μάρτη του 1931 έγινε η πρώτη κυπελλούχος ομάδα της Κύπρου.
Established in 1930, in March 1931 it became the first cup-holder team of Cyprus.
Η οδός Βικτωρίας (τώρα στον τουρκοκρατούμενο τομέα της περιτειχισμένης Λευκωσίας) ήταν το επίκεντρο της αρμενοκυπριακής ζωής μέχρι το 1963.
Victoria street (now in the Turkish-occupied sector of walled Nicosia) used to be the centre of Armenian-Cypriot life until 1963.
Η ποδοσφαιρική ομάδα της ΑΥΜΑ κατά την ένταξή της στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (1955).
AYMA's football team upon entering the Cyprus Football Federation (1955).
Οι πολυάριθμοι πιστοί έξω από τον παλαιό καθεδρικό ναό της Παναγίας στην οδό Βικτωρίας στη Λευκωσία (1960).
The numerous faithful outside the old Virgin Mary cathedral on Victoria street, Nicosia (1960).
Περίοδος Ανεξαρτησίας: Η Ανεξαρτησία του 1960 έφερε μια νέα εποχή για τους Αρμένιους της Κύπρου, οι οποίοι αναγνωρίστηκαν ως θρησκευτική ομάδα, επέλεξαν να ανήκουν στην ελληνοκυπριακή κοινότητα και εκπροσωπούνταν πλέον στο Κοινοβούλιο από εκλελεγμένο Αρμένιο Εκπρόσωπο.
Independence Era: The 1960 Independence brought a new era for the Armenians in Cyprus, who were recognised as a religious group, opted to belong to the Greek-Cypriot community and were now also represented in Parliament by an elected Armenian Representative.
Ωστόσο, ο πληθυσμός της κοινότητας είχε μειωθεί λόγω της μετανάστευσης περίπου 900 Αρμενοκυπρίων προς το Ηνωμένο Βασίλειο, ως αποτέλεσμα της έκτακτης κατάστασης που προκλήθηκε κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959).
However, the population of the community had been reduced due to the emigration of about 900 Armenian-Cypriots to the United Kingdom, because of the emergency situation at the time of the EOKA anti-colonial liberation struggle (1955-1959).
Ένας δεύτερος παράγοντας, ο οποίος συνέβαλε στη μείωση του πληθυσμού της κοινότητας, ήταν η μετανάστευση περίπου 600 Αρμενοκυπρίων προς τη Σοβιετική Αρμενία, ως μέρος του παναρμενικού κινήματος για «επαναπατρισμό» κατά την περίοδο 1962-1964 (νερκάγτ).
A second factor that contributed to the reduction of the community's population was the emigration of about 600 ArmenianCypriots to Soviet Armenia, as part of the Panarmenian movement for “repatriation” during the 1962-1964 period (nerkaght).
Κατά τις διακοινοτικές ταραχές του 1963-1964, η αρμενοκυπριακή κοινότητα υπέστη σοβαρότατες απώλειες, καθώς η αρμενική συνοικία της Λευκωσίας και η εκκλησία της Παναγίας του Καντσβώρ στην Αμμόχωστο καταλήφθηκαν από εξτρεμιστές Τουρκοκύπριους• συνολικά, 231 αρμενοκυπριακές οικογένειες κατέστησαν τουρκόπληκτες και εκατοντάδες Αρμενοκύπριοι έφυγαν για τη Μεγάλη Βρετανία, τον Καναδά, την Αυστραλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
During the 1963-1964 inter-communal troubles, the Armenian-Cypriot community suffered major losses, as the Armenian quarter of Nicosia and the Virgin Mary of Ganchvor church in Famagusta were captured by extremist Turkish-Cypriots; in total, 231 Armenian-Cypriot families became victims to the Turks and hundreds of Armenian-Cypriots left for Great Britain, Canada, Australia and the United States.
Ως αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής του 1974, η αρμενοκυπριακή κοινότητα υπέστη επιπρόσθετες απώλειες: προσφυγοποιήθηκαν περίπου 75-80 οικογένειες, ενώ μια Αρμενοκύπρια παραμένει από τότε αγνοούμενη το φημισμένο μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου καταλήφθηκε από τα τουρκικά στρατεύματα, το κτήριο των αγοριών του Ινστιτούτου Μελκονιάν βομβαρδίστηκε από την τουρκική αεροπορία, ενώ το κοιμητήριο στον Άγιο Δομέτιο περιήλθε στη νεκρή ζώνη.
As a result of the 1974 military invasion of Cyprus by Turkey, the Armenian-Cypriot community suffered additional losses: about 75-80 families became refugees, while an Armenian-Cypriot lady has been missing since then; the renowned Sourp Magar monastery was taken by the Turkish troops, the Melkonian Institute boys building was bombed by the Turkish Air Force, while the Ayios Dhometios cemetery fell within the buffer zone.
Ως εκ τούτου, αρκετοί Αρμενοκύπριοι μετανάστευσαν, κυρίως προς τη Μεγάλη Βρετανία.
Consequently, many Armenian-Cypriots emigrated, mainly to Great Britain.
Παρά τις απώλειές της και με την αδιάλειπτη στήριξη της Κυβέρνησης, η μικρή αλλά εργατική αρμενική κοινότητα της Κύπρου συνέχισε να ευημερεί στις υπόλοιπες αστικές περιοχές, συμβάλλοντας πολιτιστικά και κοινω νικοοικο νομικά στην ανάπτυξη της Κύπρου.
Despite its losses and with the unfailing support of the government, the small yet industrious Armenian community of Cyprus continued to prosper in the remaining urban areas, contributing culturally and socioeconomically to the development of Cyprus.
Στις 24 Απριλίου 1975, η Κύπρος έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα (και η δεύτερη παγκοσμίως, μετά την Ουρουγουάη) που αναγνώρισε την Αρμενική Γενοκτονία με το Ψήφισμα της Βουλής των Αντιπροσώπων 36/1975.
On 24 April 1975, Cyprus became the first European country (and the second world-wide, after Uruguay) to recognise the Armenian Genocide with Resolution 36/1975 of the House of Representatives.
Η Κύπρος ήταν, επίσης, η πρώτη χώρα που έθεσε το θέμα ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών στις 21 Ιανουαρίου 1965.
Cyprus was also the first country to bring the issue before the UN General Assembly on 21 January 1965.
Δύο Αρμένιοι καταφεύγουν στον ελεγχόμενο από την Κυβέρνηση τομέα της Λευκωσίας μετά τις διακοινοτικές ταραχές του 1963-1964 και την εκδίωξή τους από την αρμενική συνοικία της πόλης.
Two Armenians escaping to the government-controlled sector of Nicosia after the 1963-1964 intercommunal troubles and their eviction from the Armenian quarter of the city.
Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ' και ο Καθόλικος (Πατριάρχης) Χορέν Α' εγκαινιάζουν το Σχολείο Ναρέκ Λευκωσίας (1972).
Archbishop Makarios III and Catholicos Khoren I inaugurate Nicosia's Nareg School (1972).
Τις τελευταίες δεκαετίες, η δυναμική της αρμενο κυπριακής κοινότητας έχει αλλάξει με τον αυξημένο αριθμό γάμων με Ελληνοκυπρίους και την άφιξη τα τελευταία 35-40 χρόνια ενός μεγάλου αριθμού Αρμενίων πολιτικών και οικονομικών μεταναστών, λόγω του εμφυλίου πολέμου στο Λίβανο (1975-1990), των εξεγέρσεων στη Συρία (1976-1982), της ισλαμική επανάστασης στο Ιράν και του πολέμου Ιράν-Ιράκ (1978-1988), καθώς και μετά το σεισμό του Σπιτάκ (1988) και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (1991).
Over the past decades, the dynamics of the ArmenianCypriot community have changed with the increased number of marriages with Greek-Cypriots and the arrival over the last 35-40 years of a large number of Armenian political and economic immigrants, because of the civil war in Lebanon (1975-1990), the insurgencies in Syria (1976-1982), the Islamic revolution in Iran and the Iran-Iraq war (1978-1988), as well as after the Spitak earthquake (1988) and the dissolution of the Soviet Union (1991).
Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Χάρτη Περιφερειακών ή Μειονοτικών Γλωσσών του Συμβουλίου της Ευρώπης, η Αρμενική αναγνωρίστηκε ως μειονοτική γλώσσα της Κύπρου από την 1η Δεκεμβρίου 2002.
According to the European Charter for Regional or Minority Languages of the Council of Europe, Armenian was recognised as a minority language of Cyprus as of 1 December 2002.
Τέλος, στις 3 Απριλίου 2015 η Κύπρος κατέστη η τέταρτη χώρα παγκοσμίως που ποινικοποίησε την άρνηση της Αρμενικής Γενοκτονίας, με το Νόμο 45(Ι)/2015, που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα στις 9 Απριλίου 2015.
Finally, on 3 April 2015 Cyprus became the fourth country in the world to criminalise denial of the Armenian Genocide, with Law 45(I)/2015, which was published in the Government Gazette on 9 April 2015.
Η πρώτη πορεία για τη Γενοκτονία στη Λευκωσία (1975).
The first Genocide march in Nicosia (1975).
Δημογραφικό Προφίλ
Demographic Proﬁle
Δυστυχώς, δεν υπάρχουν διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με το μέγεθος του αρμενικού πληθυσμού της Κύπρου κατά τη Βυζαντινή και τη Λατινική περίοδο.
Unfortunately, there is no available information as to the size of the Armenian population of Cyprus during the Byzantine and the Latin Eras.
Όσον αφορά την Τουρκοκρατία, φαίνεται ότι, στα πρώτα της χρόνια, ζούσαν περίπου 20.000 Αρμένιοι στην Κύπρο.
With regard to the Ottoman Era, it appears that, during its very first years, about 20.000 Armenians used to live in Cyprus.
Ο αριθμός τους, ωστόσο, μειώθηκε δραματικά λόγω της σκληρότητας και της καταπίεσης του καθεστώτος, αλλά και της επαχθούς φορολογίας, εξαναγκάζοντας πολλούς να γίνουν Λινοβάμβακοι (Κρυπτοχριστιανοί) ή να ασπαστούν το Ισλάμ• άλλοι αφομοιώθηκαν από την ελληνοκυπριακή πλειοψηφία.
Their number, however, rapidly declined due to the harshness and the oppression of the regime, as well as the onerous taxation, forcing many to become Linobambaki (Crypto-Christians) or to embrace Islam; others were assimilated into the Greek-Cypriot majority.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο αριθμός των Αρμενίων στην Κύπρο κυμαινόταν ανάμεσα στα 150-200 άτομα, σύμφωνα με διάφορες απογραφές και εκτιμήσεις.
In the mid-19th century, the number of Armenians in Cyprus ranged between 150-200 persons, according to various censuses and estimations.
Οι επίσημες απογραφές που έλαβαν χώρα μεταξύ 1881 και 1960 παρέχουν αρκετά ακριβή στοιχεία για τον αρμενικό πληθυσμό της Κύπρου.
The official censuses that took place between 1881 and 1960 provide fairly accurate data on the Armenian population of Cyprus.
Ο πιο κάτω πίνακας παρουσιάζει σε συνδυασμό τους αριθμούς αυτών που καταγράφηκαν ως Γρηγοριανοί και ως ομιλητές της Αρμενικής.
The table below shows the combined figures of those recorded as Gregorian and as speakers of Armenian.
Ο χάρτης στη σελίδα 33 δείχνει τους χώρους καταγωγής των προσφύγων της Γενοκτονίας, σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε ο Αρχιεπίσκοπος Πετρός Σαρατζιάν το 1935• οι πρόσφυγες εκείνοι κατάγονταν κυρίως από τα Άδανα και τη Σελεύκεια, με σημαντικούς αριθμούς να προέρχονται από το Αϊντάπ, την Καισάρεια, το Μαράς, τη Σις, την Ταρσό και το Χατζίν.
The map on page 33 shows the places of origin of the Genocide refugees, according to a survey conducted by Archbishop Bedros Saradjian in 1935; those refugees hailed mainly from Adana and Seleucia, with significant numbers originating from Aintab, Caesarea, Hadjin, Marash, Sis and Tarsus.
Σύμφωνα με στοιχεία της κοινότητας, ο αρμενικός πληθυσμός της Κύπρου ανέρχεται σε περίπου 3.500: 60% ζουν στην πρωτεύουσα, Λευκωσία, 20% στη Λάρνακα, 15% στη Λεμεσό και 5% στην Πάφο και κάποια χωριά.
According to data from the community, the Armenian population of Cyprus is about 3.500: 60% live in the capital, Nicosia, 20% in Larnaka, 15% in Limassol and 5% in Pafos and some villages.
Πέραν του 95% μιλούν Αρμενικά και είναι Αρμενορθόδοξοι, ενώ περίπου 5% είναι είτε Προτεστάντες (κυρίως Ευαγγελικοί) ή Καθολικοί.
Over 95% of them speak Armenian and are Armenian Orthodox, while some 5% are either Protestants (mainly Evangelicals) or Catholics.
Η γεωγραφική κατανομή των Αρμενίων στην Κύπρο (2016).
The geographical distribution of Armenians in Cyprus (2016).
Εξέχοντα μέλη της αρμενοκυπριακής κοινότητας μπροστά από τον καθεδρικό ναό της Παναγίας στην παλιά Λευκωσία (1914).
Prominent members of the Armenian-Cypriot community in front of the Virgin Mary cathedral in old Nicosia (1914).
Καθ' όλο το ιστορικό τους στην Κύπρο, οι Αρμένιοι συνέβαλαν σημαντικά στην ανάπτυξη και την εξέλιξή της, αρχικά ως στρατιώτες και ακρίτες, αργότερα ως έμποροι και γαιοκτήμονες και τελικά ως τεχνίτες και επιχειρηματίες, καθώς και άνθρωποι των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών.
Throughout their history in Cyprus, Armenians have made an important contribution to its growth and development, initially as soldiers and frontiersmen, later on as merchants and land owners and finally as craftsmen and entrepreneurs, as well as people of the arts, letters and sciences.
Υπήρξαν και εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί Αρμενοκύπριοι με σημαντική συνεισφορά σε πολλούς τομείς τόσο εντός όσο και εκτός της Κύπρου.
There have been many Armenian-Cypriots with significant contribution in many fields both at home and abroad.
Από τους παλιούς Αρμενοκύπριους, που κατοικούσαν στην Κύπρο πολύ πριν την Αρμενική Γενοκτονία, αξίζει να αναφερθούν, ανάμεσα σε άλλους, οι γαιοκτήμονες Μπογός Εραμιάν (1840-1918), Απκάρ Γκιουβεζιάν (1857-1922) και Αρτίν Μπέης Μελικιάν (1858-1921), οι επιχειρηματίες Ντικράν Ουζουνιάν (1870-1957) και Μοβσές Σουλτανιάν (1884-1977), καθώς και ο Βαχράμ Λεβονιάν (1896-1976), Διευθυντής του Τμήματος Αναπτύξεως Υδάτων, ο Αράμ Κεβορκιάν (1888-1976), Γενικός Διευθυντής των Ταχυδρομείων Κύπρου, και ο Απισογόμ Ουτιτζιάν (1853-1929), αρχιμεταφραστής και αρχιδιερμηνέας για τη βρετανική διοίκηση.
From the old Armenian-Cypriots, who were resident in Cyprus long before the Armenian Genocide, it is worth mentioning, among others, the landowners Boghos Eramian (1840-1918), Apkar Guvezian (1857-1922) and Artin Bey Melikian (1858-1921), entrepreneurs Dickran Ouzounian (1870-1957) and Movses Soultanian (1884-1977), as well as Vahram Levonian (1896-1976), Director of the Department of Water Development, Aram Kevorkian (1888-1976), Postmaster-General of Cyprus, and Apisoghom Utidjian (1853-1929), Chief Translator and Interpreter for the British administration.