natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η κοινότητα υπέστη ριζική αλλαγή ως αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής το 1974 και της αναγκαστικής απομάκρυνσής της από τα μαρωνίτικα χωριά και, κατά συνέπεια, από τις εκκλησίες και τα σχολεία της.
The community underwent a radical change as a result of the 1974 invasion of Cyprus by Turkey and the forcible dislocation and detachment of the Maronites from their villages and, consequently, their churches and schools.
Έκτοτε, οι Μαρωνίτες αγωνίζονται για την επιβίωσή τους.
Since 1974, the Maronites of Cyprus have been struggling for their survival.
Όμως, με τη στήριξη της Κυπριακής Κυβέρνησης και μετά από εντατικές προσπάθειες της κοινότητας, οι Μαρωνίτες αποτελούν σήμερα μια οργανωμένη κοινότητα, έντονα δραστηριοποιημένη στον πολιτιστικό, κοινωνικό και οικονομικό τομέα της πατρίδας μας.
With the support of the government of Cyprus, however, and an intensive effort on the part of the Maronites themselves, the Maronites today constitute an organised community, active in the cultural, social and financial sectors of our homeland.
Ωστόσο, επιθυμία της κοινότητας παραμένει η επιστροφή στα χωριά της και η αρμονική συνύπαρξη όλων των κοινοτήτων σε μια επανενωμένη πατρίδα.
Nevertheless, the Maronites' desire remains to return to their villages and to coexist harmoniously with all of the island's diverse communities in a reunited homeland.
Εύχομαι όπως το ενημερωτικό αυτό έντυπο συμβάλει στην προσπάθεια ενημέρωσης και καλύτερης κατανόησης των Μαρωνιτών.
I hope this informative publication will contribute to the effort to inform and to better understand the Maronites.
Εκδίδεται με την ελπίδα ότι θα καλλιεργήσει το σεβασμό στη διαφορετικότητα και θα προωθήσει την πολυπολιτισμικότητα και την ειρηνική συμβίωση και συνεργασία όλων των κοινοτήτων του νησιού.
It is published in the hope that it will promote multiculturalism and cultivate respect for diversity; that it will contribute to the peaceful coexistence of all of the island's communities and continued cooperation between them.
Με την ευκαιρία αυτή, επιθυμώ να εκφράσω - εκ μέρους της μαρωνιτικής κοινότητας - θερμές ευχαριστίες στο Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών για την πρωτοβουλία έκδοσης του παρόντος εντύπου και στην Κυπριακή Κυβέρνηση για τη διαχρονική στήριξη προς την κοινότητά μας.
On behalf of the Maronite community, I wish to express warm thanks to the Press and Information Office for taking the initiative to issue this publication and to the government of Cyprus for its longstanding support of our community.
Το παρεκκλήσι της Παναγίας στην Καμπυλή.
The chapel of the Virgin Mary in Kambyli.
Βυζαντινή Περίοδος: Η πρώτη εμφάνιση των Μαρωνιτών στην Κύπρο παρατηρείται στα τέλη του 7ο αιώνα (686 μ.Χ.), κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Β', και προέκυψε εξαιτίας των αραβικών επιδρομών και των θρησκευτικών συγκρούσεων στη Συρία και το Λίβανο.
Byzantine Era: The first appearance of Maronites in Cyprus dates to the late 7th century (686 AD), during the reign of Byzantine Emperor Justinian II - the Maronites arrived on the island in flight from Arab raids and religious clashes in Syria and Lebanon.
Η Κύπρος έγινε ένα από τα ασφαλή καταφύγια για τους Μαρωνίτες, που κατέφευγαν στο νησί μέχρι και τις αρχές του 8ο αιώνα, κάθε φορά που αντιμετώπιζαν την πίεση των θρησκευτικών τους αντιπάλων.
Cyprus became a safe haven for the Maronites, who continued to arrive on the island up until the early 8th century, choosing to immigrate to Cyprus whenever they faced severe pressure from their religious opponents.
Το 938 μ.Χ., μετά την καταστροφή από τους Άραβες της Mονής του Αγίου Μάρωνα στην Απάμεια της Συρίας, μεγάλο κύμα προσφύγων Μαρωνιτών μετοίκησε σε γειτονικές χώρες, μεταξύ των οποίων ήταν και η Κύπρος• την ίδια περίοδο, το Πατριαρχείο Μαρωνιτών μεταφέρθηκε στο Λίβανο.
In 938 AD, after the Arab destruction of Saint Maron's Monastery in Apamea, Syria, a large wave of Maronites left the region for a number of neighbouring countries, amongst them Cyprus; it was also during this period that the Maronite Patriarchate was relocated to Lebanon.
Το 1090 οι Μαρωνίτες ίδρυσαν μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο στον Κουτσοβέντη.
In 1090 the Maronites established a monastery dedicated to Saint John the Chrysostom in the village of Koutsovendis in the Kyrenia district.
Φραγκοκρατία: Ένα μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα Μαρωνιτών στο νησί παρατηρείται στα τέλη του 12ο αιώνα, μετά την αγορά της Κύπρου από τον Φράγκο Βασιλιά της Ιερουσαλήμ Γκυ ντε Λουζινιάν το 1192.
Frankish Era A large wave of Maronites immigrated to the island in the late 12th century, after the purchase of Cyprus by the Frankish King of Jerusalem, Guy de Lusignan, in 1192.
Ο Φράγκος Βασιλιάς, ο οποίος επιθυμούσε να εγκαθιδρύσει ένα φεουδαρχικό βασίλειο δυτικού τύπου στο νησί, ενθάρρυνε την εγκατάσταση Μαρωνιτών για να ενισχύσει την καθολική παρουσία, αλλά και για να τους χρησιμοποιήσει ως στρατιωτικές φρουρές.
The Frankish King, who wished to establish a Western-type feudal kingdom on the island, encouraged the settlement of Maronites to bolster the Catholic presence on the island, but also to use them as military garrisons.
Οι Μαρωνίτες απολάμβαναν ειδικά προνόμια και ο αριθμός τους αυξήθηκε σε 60.000 περίπου.
The Maronites enjoyed special privileges under this administration and their number increased to about 60.000.
Το 1224 κατοικούσαν σε 62 χωριά, κυρίως γύρω από την οροσειρά του Πενταδακτύλου.
In 1224 they resided in 62 villages, mainly around the Pentadactylos mountain range.
Μέχρι τις αρχές του 14ο αιώνα, ο αριθμός τους ανήλθε σε περίπου 80.000 και κατοικούσαν σε 72 χωριά, πολλά από τα οποία ίδρυσαν οι ίδιοι.
By the early 14th century, their number increased to about 80.000 in 72 villages, many of which they founded themselves.
Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, οι Μαρωνίτες ίδρυσαν το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου της Αττάλου στην περιοχή της Χάρτζιας, στην οροσειρά του Πενταδακτύλου.
During the Frankish Era, Maronites established the Monastery of Saint George of Attalou in the Kharcha region on the Pentadactylos mountain range.
Επίσης, κατά την περίοδο αυτή (το 1316), ιδρύθηκε η Μαρωνιτική Αρχιεπισκοπή στην Κύπρο με έδρα τη Λευκωσία.
It was also during this period that the Maronite Archbishopric of Cyprus was established, with Nicosia as its seat (1316).
Σπάνια φωτογραφία από την πλατεία του Κορμακίτη.
Rare photograph from Kormakitis square (early 1930s).
Στο βάθος διακρίνεται ο παλιός ναός του Αγίου Γεωργίου (αρχές δεκαετίας 1930).
The old Saint George's church is visible in the background.
Ενετοκρατία: Το 1489 και για έναν περίπου αιώνα, η Κύπρος γίνεται αποικία της Βενετίας (1489-1570).
Venetian Era: In 1489 Cyprus became a colony of Venice and remained so for almost a century, until 1570.
Η σκληρή διοίκηση των Ενετών, σε συνδυασμό με τις θεομηνίες που έπληξαν το νησί και τις μουσουλμανικές επιδρομές, αποτέλεσαν εμπόδιο στην ανάπτυξη και την ευημερία των Μαρωνιτών της Κύπρου.
The harsh administration of the Venetians, in combination with the calamities that hit the island and the Muslim raids, were an impediment to the development and prosperity of the Maronites of Cyprus.
Πολλοί Μαρωνίτες αναγκάστηκαν να ασπαστούν το λατινικό δόγμα για να επιβιώσουν, ενώ άλλοι καταδιώχθηκαν.
Many Maronites were forced to convert to the Latin rite to survive, while others were persecuted.
Μέχρι τα τέλη της Ενετοκρατίας, ο αριθμός των μαρωνίτικων χωριών είχε μειωθεί στα 33.
By the end of the Venetian Era, the number of Maronite villages had been reduced to 33.
Τουρκοκρατία: Η κατάσταση επιδεινώθηκε και η παρουσία των Μαρωνιτών στην Κύπρο απειλήθηκε ακόμη περισσότερο όταν το νησί περιήλθε στον έλεγχο των Οθωμανών το 1570-1571.
Ottoman Era: The Ottoman rule of Cyprus, beginning in 1570-1571, was a tremendous threat to the Maronite community.
Μεγάλος αριθμός Μαρωνιτών αναγκάστηκαν να γίνουν Λινοβάμβακοι (Κρυπτοχριστιανοί), με την ελπίδα ότι οι Οθωμανοί θα έφευγαν από την Κύπρο.
Many Maronites became Linobambaki (Crypto-Christians), hiding their worship and holding onto the hope that the Ottomans would leave Cyprus.
Ως αποτέλεσμα, μεταξύ 1690 και 1759 υπεύθυνοι για τις μαρωνιτικές εκκλησίες ήταν οι Φραγκισκανοί ιερείς, ενώ μεταξύ 1759 και 1840 οι Μαρωνίτες υπάγονταν στη δικαιοδοσία του Μητροπολίτη Κυρηνείας.
As a result of the Archbishop's departure, the island's Maronite churches were under the jurisdiction of Franciscan priests between 1690 and 1759 and under the jurisdiction of the Bishop of Kyrenia between 1759 and 1840.
Το γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου του Σπόρου στον Κορμακίτη.
The picturesque chapel of Saint George of the Seed in Kormakitis.
Σταδιακά, ο αριθμός των Μαρωνιτών αυξήθηκε και μέχρι το 1776 η κοινότητα αριθμούσε 503 άτομα που ζούσαν σε 10 χωριά, καθώς και στη Λευκωσία και τη Λάρνακα.
The number of Maronites gradually increased and by 1776 the community numbered 503 persons in 10 villages and in the towns of Nicosia and Larnaka.
Χάρη στην παρέμβαση του Προξένου της Γαλλίας, το 1840 οι Μαρωνίτες επέστρεψαν στη δικαιοδοσία του Αρχιεπισκόπου τους, ο οποίος διέμενε στο Λίβανο και εκπροσωπείτο από ένα Χωρεπίσκοπο.
Thanks to the intervention of the French Consul, the Maronites returned in 1840 under the jurisdiction of their Archbishop, who resided in Lebanon.
Κατά την περίοδο του Τανζιμάτ (περίοδος θεμελιώδους αναδιοργάνωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας 1839-1876), ο Μαρωνίτης Χωρεπίσκοπος συμμετείχε στο Διοικητικό Συμβούλιο (Μετζλίς Ιταρέ).
He was represente in Cyprus by a Chorepiscopus (a church official, below the rank of a Bishop, whose jurisdiction is confined to rural districts).
Ο 19ο αιώνας βρίσκει τους Μαρωνίτες να κατοικούν σε έξι χωριά (Αγία Μαρίνα, Ασώματος, Βουνό, Καμπυλή, Καρπάσια και Κορμακίτης) και να αριθμούν γύρω στους 1.500.
During the Tanzimat period (1839-1876), a period of fundamental reforms within the Ottoman Empire, the Maronite Chorepiscopus participated in the Administrative Council (Mejlis Idare).
Αγγλοκρατία: Η βρετανική περίοδος (1878-1960) αποτέλεσε καθοριστική αλλαγή για τις πολιτικές και κοι νω νικές συνθήκες που επικρατούσαν στο νησί.
The 19th century found about 1.500 Maronites inhabiting six villages: Asomatos, Ayia Marina, Kambyli, Karpasha, Kormakitis and Vouno.
Η προοδευτική διοίκηση και η προώθηση της πολυμορφίας και της θρησκευτικής ελευθερίας αποτέλεσαν στήριγμα για τις μικρότερες κοινότητες της Κύπρου.
The progressive administration and the promotion of pluralism and religious freedom bolstered the smaller communities of Cyprus.
Οι Μαρωνίτες, που ήταν μια κλειστή κοινωνία, εκμεταλλεύτηκαν τις ευνοϊκές συνθήκες και την αστική ανάπτυξη και αρκετοί μετακινήθηκαν από τα χωριά τους στις πόλεις, ιδιαίτερα στη Λευκωσία.
The Maronites, who were a closed society, took advantage of these favourable conditions and the urban develop ment that accompanied them and many moved from their villages to the towns, particularly Nicosia.
Διατηρούσαν, όμως, έναν ξεχωριστό δεσμό με τη γη και τα χωριά τους, τα οποία έμειναν μόνο τέσσερα: η Αγία Μαρίνα, ο Ασώματος, η Καρπάσια και ο Κορμακίτης.
They retained however, a special link with their land and villages, only four of which had remained: Asomatos, Ayia Marina, Karpasha and Kormakitis.
Όσοι παρέμειναν στα χωριά ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ αυτοί που μετοίκησαν στις πόλεις έγιναν ελεύθεροι επαγγελματίες, ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι.
Those who remained in the villages were mainly engaged in agricul ture and farming, while those who moved to the towns practised liberal professions or found employ ment in the private or public sector.
Απλοί και εργατικοί, οι Μαρωνίτες πρόσφεραν πάντα στην πρόοδο της Κύπρου, είτε μέσω της εργασίας τους είτε μέσω εθελοντισμού.
Modest and industrious, the Maronites have always contributed to th progress of Cyprus through their work and volunteer activities.
Μερικοί από αυτούς υπηρέτησαν εθελοντικά στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους (1914-1918 και 1939-1945).
A number of Maronites even volunteered during the World Wars (1914-1918 and 1939-1945).
Το Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία κοντά στην Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας αποτελούσε για αιώνες το πνευματικό κέντρο των Μαρωνιτών (1945).
The Prophet Elias Monastery near Ayia Marina Skyllouras had for centuries been the Maronites' spiritual centre (1945).
Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας στην Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας (2010).
Saint Marina's church in Ayia Marina Skyllouras (2010).
O καθεδρικός ναός του Αγίου Γεωργίου στην πλατεία του Κορμακίτη.
Saint George's cathedral at Kormakitis square.
Από την αναστήλωση της εκκλησίας της Παναγίας στην Καμπυλή (1956).
From the restoration of the Virgin Mary church in Kambyli (1956).
Οι νέες ευνοϊκές συνθήκες διευκόλυναν τη δημογραφική αύξηση της μαρωνιτικής κοινότητας κατά τις επόμενες δεκαετίες, αλλά και την ποιότητα ζωής τους.
The new favourable conditions facilitated the demographic growth of the Maronite community and helped improve the quality of life of the Maronites.
Η κοινότητα αναπτύχθηκε πολιτισμικά και κοινωνικά, ιδρύοντας οργανωμένα σύνολα, εκκλησίες, σωματεία και σχολεία.
The community developed culturally and socially, establishing organised groups, churches, associations and schools.
Το 1928 ο Κορμακίτης και η Αγία Μαρίνα ίδρυσαν από μια Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία, από τις πρώτες στην Κύπρο.
In 1928 Kormakitis and Ayia Marina each established a Cooperative Credit Society, amongst the first in Cyprus.
Το 1929 ακολούθησε η ΣΠΕ Ασωμάτου και το 1930 ιδρύθηκε η ΣΠΕ Καρπάσιας.
The Asomatos Co-Op followed in 1929, the Karpasha Co-Op in 1930.
Σήμερα, λειτουργεί μόνο η ΣΠΕ Κορμακίτη.
Today, only the Kormakitis Co-Op remains in operation.
Περίοδος Ανεξαρτησίας: Με την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960, οι Μαρωνίτες αναγνωρίζονται ως θρησκευτική ομάδα και εκπροσωπούνται από έναν εκλελεγμένο Εκπρόσωπο στην Ελληνική Κοινοτική Συνέλευση.
Independence Era: With the establishment of the Republic of Cyprus in 1960, Maronites were recognised as a religious group and were represented by an elected Representative in the Greek Communal Chamber.
Αυτό ήταν αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 1960, με το οποίο αποφάσισαν να ανήκουν στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, όπως και οι άλλες δύο συνταγματικά αναγνωρισμένες θρησκευτικές ομάδες, οι Αρμένιοι και οι Λατίνοι (Άρθρα 2 και 109 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας).
This was a result of the 1960 referendum in which they decided to belong to the Greek-Cypriot community, along with the Republic's other two constitutionally recognised religious groups, the Armenians and the Latins (Articles 2 and 109 of the Constitution).
Σύμφωνα με το Άρθρο 109, οι Μαρωνίτες εκπροσωπούνταν στην Ελληνική Κοινοτική Συνέλευση από μέλος της Συνέλευσης εκλεγμένο από την κοινότητα.
The Maronites, according to Article 109 of the Constitution of the Republic of Cyprus, were represented in the Greek Communal Chamber by a member of the Chamber elected by and from within their community.
Ιωάννης Φοραδάρης, υποδέχεται τον Κυβερνήτη Σερ Χιου Φουτ και τη σύζυγό του Σύλβια στον Κορμακίτη (1959).
Maronite Vicar General, Fr. John Foradaris, welcomes Governor Sir Hugh Foot and his wife Sylvia in Kormakitis (1959).
Ο Αρχιεπίσκοπος Ηλίας Φαράχ και ο Χωρεπίσκοπος Ιωάννης Φοραδάρης υποδέχονται τον Πρόεδρο Μακάριο στον Κορμακίτη (1960).
Archbishop Elias Farah and Chorepiscopus John Foradaris welcome President Makarios in Kormakitis (1960).
Η εκκλησία του Αγίου Σιάρπελ στη Λεμεσό.
Saint Sharbel's church in Limassol.
Φωτογραφία από το προσκύνημα του 2007 στο ερειπωμένο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία.
Photograph from the 2007 pilgrimage to the ruined Monastery of Prophet Elias.
Ο ξύλινος σταυρός του 15ο αιώνα, ο οποίος φυλάγεται στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στην Καρπάσια.
The 15th century wooden cross, which is kept at the Holy Cross church in Karpasha.
Επίσκεψη της Λαίδης Σύλβια Φουτ στο Παρθεναγωγείο του Κορμακίτη (1959).
Visit of Lady Sylvia Foot at Kormakitis School for Girls (1959).
Κατά τις διακοινοτικές ταραχές του 1963-1964, η κοινότητα επηρεάστηκε μόνο ελαφρώς, με την κατάληψη της μαρωνιτικής εκκλησίας της Παναγίας στην Καμπυλή και τη μετατροπή της σε παντοπωλείο.
The Maronites were only slightly affected during the 1963-1964 inter-communal clashes between Greek and Turkish Cypriots; among the community's minimal casualties of the conflict was the Maronite church of the Virgin Mary in the village of Kambyli, which was seized and converted into a grocery store.
Ωστόσο, με την τουρκική εισβολή του 1974 οι Μαρωνίτες της Κύπρου δέχτηκαν σοβαρότατο πλήγμα: όλα τα μαρωνίτικα χωριά καταλήφθηκαν από τους εισβολείς, με αποτέλεσμα το 80% των Μαρωνιτών να προσφυγοποιηθεί, ενώ το 5% παρέμειναν εγκλωβισμένοι στον Κορμακίτη, την Καρπάσια και τον Ασώματο.
However, the Maronite community sustained a serious blow as a result of the 1974 Turkish invasion: all Maronite villages were occupied by the invaders, rendering 80 percent of the island's Maronites refugees, while about 5 percent remained enclaved in Asomatos, Karpasha and Kormakitis.
Ορισμένοι Μαρωνίτες σκοτώθηκαν στον πόλεμο και ένας παραμένει αγνοούμενος μέχρι σήμερα.
Seven Maronites were killed during the war and one is still missing.
Το φημισμένο Mοναστήρι του Προφήτη Ηλία και το χωριό Αγία Μαρίνα βομβαρδίστηκαν από την Τουρκική Αεροπορία, ενώ καταλήφθηκαν οι εκκλησίες της Ιεράς Καρδίας του Ιησού στην Αμμόχωστο, του Αγίου Ρωμανού στο Βουνό, της Παναγίας του Μαρκί, της Παναγίας στην Καμπυλή και του Αγίου Αντωνίου στην Κυθρέα.
The Turkish Air Force bombed the renowned Prophet Elias Monastery and the village of Ayia Marina and seized the following churches: Sacred Heart of Jesus in Famagusta, Saint Anthony in Kythrea, Saint Romanos in Vouno, the Virgin Mary in Kambyli and the Virgin Mary of Marki.
Το χωριό Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας καταλήφθηκε από τις τουρκικές κατοχικές στρατιωτικές αρχές και μετατράπηκε σε στρατιωτική ζώνη, παραμένοντας μέχρι σήμερα απροσπέλαστο.
The village of Ayia Marina Skyllouras was taken over by the Turkish military authorities and was turned into a military zone - it remains inaccessible to this day.
Η πρόσβαση στο χωριό Ασώματος στην επαρχία Κερύνειας παραμένει, επίσης, περιορισμένη• η πρόσβαση των κατοίκων στο χωριό επιτρέπεται μόνο τις Κυριακές, για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας στην εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.
Access to the village of Asomatos, in the Kyrenia district, is also restricted, and its inhabitants are allowed into the village only on Sundays to celebrate Mass at the church of Archangel Michael.
Άποψη του τουρκοκρατούμενου Ασώματου.
View of Turkishoccupied Asomatos.
Δεμένοι με τη γη τους και αβέβαιοι για το μέλλον της κοινότητάς τους μακριά από τα χωριά και τις εκκλησίες τους, αρκετοί Μαρωνίτες αποφάσισαν να παραμείνουν στα χωριά τους, παρά τις δύσκολες συνθήκες της κατοχής.
Tied to their land and unsure of the future of their community away from their villages and churches, a number of Maronites chose to remain in the occupied area, despite the harshness of life under occupation.
Το 1975 υπήρχαν 979 εγκλωβισμένοι Μαρωνίτες.
In 1975 there were 979 enclaved Maronites.
Με την πάροδο του χρόνου, όμως, και με τις δυσκολίες όπως η μη ύπαρξη εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, πολλοί Μαρωνίτες και ιδιαίτερα οι νέοι εγκαταστάθηκαν στις ελεύθερες περιοχές.
Over time and in the face of myriad difficulties, including the lack of educational institutions, many Maronites, particularly the younger ones, settled in the government controlled areas of Cyprus.
Το 1985 ο αριθμός των εγκλωβισμένων μειώθηκε στους 332, το 1995 στους 234, ενώ σήμερα, στον Κορμακίτη υπάρχουν περίπου 120 ηλικιωμένοι εγκλωβισμένοι, στην Καρπάσια 15 και στον Ασώματο μόνο μία ογδοντάχρονη, η κα Αιμιλία Παρτέλλα, ηρωική φιγούρα για τους κατοίκους του Ασωμάτου.
In 1985 the number of enclaved Maronites shrank to 332, then to 234 in 1995; today in the village of Kormakitis there are about 120 enclaved elderly people, 15 in Karpasha and only one in Asomatos, Mrs Emilia Partella, an octogenarian and a heroic figure for the inhabitants of Asomatos.
Άτομα διεκδικητικά, που αγαπούν τη γη τους, οι Μαρωνίτες δεν σταμάτησαν ποτέ να αγωνίζονται για την επιστροφή στα χωριά τους, τα οποία επισκέπτονται σε τακτά χρονικά διαστήματα και ιδιαίτερα κατά την περίοδο των μεγάλων θρησκευτικών εορτών.
An assertive people who love their land, the Maronites have never stopped struggling for the return to their villages, which they visit at regular intervals, especially during major religious feasts.
Το κατεχόμενο χωριό Καρπάσια.
The occupied Karpasha village.
Το χωριό Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας είναι σήμερα στρατόπεδο του κατοχικού στρατού.
Ayia Marina Skyllouras village is presently an army camp of the Turkish military.
Η κοινότητα, μικρή σε μέγεθος αλλά πλούσια σε παράδοση, οργανώνεται κοινωνικά και πολιτιστικά, ενώ μέλη της διακρίνονται στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, συμβάλλοντα έτσι στην ανάπτυξη της Κύπρου σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό επίπεδο.
The community, small in size but rich in tradition, is organised socially and culturally and some of its members have distinguished themselves in the private and public sector, thus contributing to the cultural, economic and social development of Cyprus.
Πανοραμική άποψη του τουρκοκρατούμενου Κορμακίτη.
Panoramic view of Turkish-occupied Kormakitis.
Σύμφωνα με την πρώτη σύγχρονη καταγραφή πληθυσμού που έγινε το 1841, οι Μαρωνίτες αριθμούσαν 1.400 πρόσωπα: 300 διέμεναν στη Λευκωσία (επί συνόλου 12.000 κατοίκων), 100 στην περιοχή της Μόρφου και 1.000 στην περιοχή της Κερύνειας, στα μαρωνιτικά χωριά Κορμακίτης, Ασώματος, Αγία Μαρίνα, Καρπάσια, Βουνό και Καμπυλή.
According to the first modern count of the population of Cyprus, in 1841, Maronites numbered 1.400 persons: 300 in Nicosia (out of a total of 12.000 residents), 100 in the Morfou region and 1.000 in the Kyrenia region in the Maronite villages of Asomatos, Ayia Marina, Kambyli, Karpasha, Kormakitis and Vouno.
Σύμφωνα με την πρώτη επίσημη απογραφή πληθυσμού της Κύπρου (1881), οι Μαρωνίτες ανέρχονταν σε 830, ενώ στη δεύτερη απογραφή (1891) ο αριθμός τους αυξήθηκε στους 1.131.
According to the first official Cyprus population census, in 1881, Maronites numbered 830; in the second official census, in 1891, their number had increased to 1.131.
Ο πιο κάτω πίνακας παρουσιάζει τη γεωγραφική κατανομή των Μαρωνιτών ανά απογραφή.
The table below presents the population of Maronites in Cyprus and their geographical distribution for each census.
Σήμερα, οι Μαρωνίτες αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη χριστιανική κοινότητα της Κύπρου μετά την ορθόδοξη κοινότητα και τα μέλη της ανέρχονται, σύμφωνα με τα επίσημα δημογραφικά στοιχεία του 2011, σε 5.000: 75% ζουν στη Λευκωσία, 15% στη Λεμεσό, 5% στη Λάρνακα και οι υπόλοιποι στο Μαρκί, τον Κοτσιάτη, την Πάφο και στα κατεχόμενα χωριά Κορμακίτης, Καρπάσια και Ασώματος.
Today, the Maronite community constitutes the second largest Christian community in Cyprus after the Orthodox community - there are 5.000 Maronites in Cyprus, according to the official demographic data of 2011: 75 percent of the Maronite population lives in Nicosia, 15 percent in Limassol, 5 percent in Larnaka and 5 percent in Kochatis, Marki and Pafos, as well as in the occupied villages of Asomatos, Karpasha and Kormakitis.
Σήμερα, πολλοί Μαρωνίτες είναι επιχειρηματίες, ενώ σημαντική είναι η συμβολή τους στα γράμματα, τις τέχνες και τις επιστήμες.
Today many Maronites are entrepreneurs while their contribution to the letters, the arts and the sciences in Cyprus is substantial.
Ανάμεσα στους Μαρωνίτες που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της κοινότητας και της Κύπρου γενικότερα, συμπεριλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, οι πολιτικοί:
The Maronites who played an important role in the development of the community and in the development of Cyprus in general include the following politicians:
Ιωσήφ Γιαμάκης (1918-2004), Βουλευτής Λευκωσίας με το Πατριωτικό Μέτωπο στις πρώτες βουλευτικές εκλογές.
Joseph Yamakis (1918-2004), Nicosia MP with the Patriotic Front at the first parliamentary elections of the Republic of Cyprus.
Ιωάννης Μαυρίδης (1922-1992), Εκπρόσωπος Μαρωνιτών για περισσότερα από 25 χρόνια.
John Mavrides (1922-1992), Maronite Representative for over 25 years.
Αβραάμ Αντωνίου (1928-2001), Γενικός Γραμματέας της Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας (ΠΕΟ) και Βουλευτής του ΑΚΕΛ στην επαρχία Λευκωσίας.
Avraam Antoniou (1928-2001), General Secretary of the Pancyprian Federation of Labour (PEO) and an MP with the AKEL party for the Nicosia district.