natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Οι δουλέμποροι δεν λογαριάζουν ούτε σύνορα, ούτε νόμους, ούτε εθνικές προκαταλήψεις.
Traffickers take into account neither borders, laws nor national prejudices.
Στόχος τους είναι το κέρδος και εμπόρευμα τους είναι ο άνθρωπος.
Their objective is profit, and they traffic in human beings.
Tο Trafficking καταρρακώνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, πλήττει με βάναυσο τρόπο θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, εκμαυλίζει συνειδήσεις υποθάλποντας τη διαφθορά, υπονομεύει την διεθνή ασφάλεια και ανάπτυξη και αποφέρει τεράστια έσοδα στο οργανωμένο έγκλημα.
Trafficking assaults human dignity, flagrantly violates fundamental human rights, erodes conscience, thus fomenting corruption, undermines international security and development, and creates vast revenues for organized crime.
Η παγκόσμια οικονομική κρίση αφήνει περιθώρια για έξαρση του φαινομένου με τη μορφή ενός εξαναγκασμού όπου το ίδιο το θύμα “αποδέχεται” την κατάσταση του, λόγω της έλλειψης ουσιαστικών επιλογών και διεξόδων από την ανέχεια.
The global economic crisis has resulted in a spike in this phenomenon in the form of forced labor, whereby the victim himself “accepts” his situation due to the lack of substantial choices and ways out of poverty.
Εφαρμόζοντας την Οδηγία 2011/36 της Ε.Ε., αλλά και τις κυρωθείσες σχετικές συμβάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης (The Council of Europe Convention on Action against Trafficking in Human Beings) και των Ηνωμένων Εθνών (Πρωτόκολλο Παλέρμο /The UN Convention against Transnational Organized Crime and its Protocols - the “Palermo Protocol”), το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών επιτελεί το ρόλο του Εθνικού Συντονιστή μέσω του Γραφείου Εθνικού Εισηγητή για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων (Γ.ΕΘ.ΕΙΣ - Office of the National Rapporteur on Trafficking in Human Beings).
In implementation of EU Directive 2011/36, as well as of the relevant, ratified conventions of the Council of Europe (The Council of Europe Convention on Action against Trafficking in Human Beings) and the United Nations (The UN Convention against Transnational Organized Crime and its Protocols - the “Palermo Protocol”), the Greek Foreign Ministry performs the role of National Coordinator, through the Office of the National Rapporteur on Trafficking in Human Beings.
Στόχος είναι να συμπεριληφθεί η χώρα μας μεταξύ των πρωταγωνιστών στη διεθνή εκστρατεία ενάντια στην Εμπορία Ανθρώπων.
The objective is for our country to be among the leading players in the international campaign against Human Trafficking.
Το Γ.ΕΘ.ΕΙΣ. αξιοποιεί τη συνεργασία με φορείς (κρατικούς και μη) που δραστηριοποιούνται στον τομέα καταπολέμησης Εμπορίας Ανθρώπων, υλοποιεί ένα ολοκληρωμένο και πολύ-τομεακό Εθνικό Σχέδιο Δράσης και συντονίζει δράσεις Πρόληψης του φαινομένου, Προστασίας και Αρωγής των θυμάτων, Καταστολής του εγκλήματος.
The Office of the National Rapporteur on Trafficking in Human Beings capitalizes on cooperation with state and non-governmental organizations active in the combating of Human Trafficking, is implementing a comprehensive and multi-sector National Action Plan, and coordinates actions for the Prevention of human Trafficking, Protection of and Care for victims, and crackdown on the crime.
Ειδικότερα, το Γ.ΕΘ.ΕΙΣ. θεσπίστηκε με το νόμο 4198/2013, στον οποίο κατοχυρώνεται και προσδιορίζεται ο ρόλος που επιτελούσε άτυπα ο Συντονιστικός Μηχανισμός του Υπουργείου Εξωτερικών σε συνεργασία με στελέχη συναρμόδιων Υπουργείων, το Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΔΟΜ) και πιστοποιημένες ΜΚΟ, ούτως ώστε να εξασφαλίζονται η συνεργασία και η δικτύωση με διεθνείς οργανισμούς, η υλοποίηση ανειλημμένων δεσμεύσεων και η απαραίτητη εναρμόνιση των εθνικών δράσεων και πολιτικών με τις διεθνώς αναγνωρισμένες «βέλτιστες» πρακτικές για την εξάλειψη του φαινομένου της Εμπορίας Ανθρώπων.
The Office of the National Rapporteur on Trafficking in Human Beings was established by Law 4198/2013, which formalizes the role that was played unofficially by the Foreign Ministry's Coordinating Mechanism, in collaboration with officials of co-competent ministries, the International Organization for Migration (IOM) and certified NGOs, so as to guarantee cooperation and networking with international organizations, fulfilment of commitments undertaken, and the necessary harmonization of national actions and policies with internationally recognized best practices for eradicating human trafficking.
Επιπλέον, στις αρμοδιότητες του Εθνικού Εισηγητή περιλαμβάνεται και η σύνταξη εκθέσεων με στατιστικά στοιχεία και εκτιμήσεις σχετικά με τις νέες τάσεις, βάσει των οποίων ο Εθνικός Εισηγητής προτείνει μέτρα για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του φαινομένου.
The competencies of the National Rapporteur also include the drawing up of reports with statistical data and assessments regarding new trends, based on which the National Rapporteur recommends measures for confronting human trafficking more effectively.
Ημερομηνία: Κυριακή, 15 Μάιος 2016
Date: Sunday, 15 May 2016
Ημερομηνία: Παρασκευή, 13 Μάιος 2016
Date: Friday, 13 May 2016
Ημερομηνία: Δευτέρα, 09 Μάιος 2016
Date: Monday, 09 May 2016
Ημερομηνία: Παρασκευή, 22 Απρίλιος 2016
Date: Friday, 22 April 2016
Ημερομηνία: Πέμπτη, 21 Απρίλιος 2016
Date: Thursday, 21 April 2016
Η Ελλάδα στο επίκεντρο ενδιαφέροντος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών
Focus on Greece at the World Council of Churches
Ο Υφυπουργός Εξωτερικών, Γιάννης Αμανατίδης, συναντήθηκε σήμερα, Τετάρτη 2 Μαρτίου, στη Γενεύη με τον Αναπληρωτή Γενικό Γραμματέα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, κ. Γεώργιο Λαιμόπουλο, καθώς και με τους κ. Peter Prove, Διευθυντή Διεθνών Σχέσεων και κ. Michele Nseir, Υπεύθυνο για θέματα Μέσης Ανατολής και συνομίλησαν για την προσφυγική κρίση, τις πρωτοβουλίες του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών για το ζήτημα, όπως και τη δυνατότητα συνεργασίας με φορείς στην Ελλάδα.
Deputy Foreign Minister Ioannis Amanatidis met in Geneva today, Wednesday, 2 March, with the Deputy Secretary General of the World Council of Churches (WCC), Georgios Laimopoulos, as well as with Peter Prove, Director for International Relations, and Michele Nseir, programme executive for the WCC's special focus on the Middle East, with whom he discussed the refugee crisis, WCC initiatives on the issue, and the potential for cooperation with agencies in Greece.
Μετά το πέρας της συνάντησης ο Υφυπουργός δήλωσε:
Following the meeting, Mr. Amanatidis stated:
«Στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών είχαμε μία εκτενή συζήτηση για την εξέλιξη της προσφυγικής κρίσης στην Ελλάδα καθώς και τις πρωτοβουλίες που έχει λάβει το ΠΣΕ σχετικά με αυτήν.
“At the World Council of Churches, we had an in-depth discussion of developments in the refugee crisis in Greece, as well as of the initiatives the WCC has taken regarding this crisis.
Σήμερα πλέον όλοι οι διεθνείς παράγοντες και οι ανθρωπιστικοί οργανισμοί συμφωνούν, ότι οποιαδήποτε προσέγγιση ή λύση θα πρέπει να είναι συνολική και να καλύπτει όλες τις πτυχές του ζητήματος, προκειμένου να καλυφθεί το φάσμα των αναγκών των προσφύγων από την υγειονομική περίθαλψη μέχρι τον επαναπατρισμό, όταν αυτός μπορεί να συμβεί με πλήρη ασφάλεια.
At this point, all of the international players and humanitarian organizations agree that any approach or solution must be comprehensive and cover all of the aspects of the issue, covering the range of needs of the refugees, from healthcare to repatriation, when the latter can be carried out in complete safety.
Ζήτησα να υπάρξει συνεργασία προς αυτή την κατεύθυνση τόσο με την Ελληνική Κυβέρνηση, όσο και με τους φορείς της Εκκλησίας στην Ελλάδα».
I asked for there to be cooperation in this direction with both the Greek government and Church agencies in Greece.”
Από την πλευρά του, ο κ. Λαιμόπουλος εξήρε την αλληλεγγύη που επέδειξε τόσο η ελληνική κυβέρνηση, όσο και η ελληνική κοινωνία ευρύτερα στη διαχείριση της μεταναστευτικής/προσφυγικής κρίσης και δεσμεύτηκε για «κινητοποίηση και ευαισθητοποίηση για το εν λόγω ζήτημα» μέσω του ισχυρού δικτύου επαφών, το οποίο διαθέτει το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών.
Mr. Laimopoulos praised the solidarity shown by the Greek government and Greek society in general in the management of the migration and refugee crisis and made a commitment to “mobilize and raise awareness on the issue” through the WCC's strong network of contacts.
Επίσης, ο Διευθυντής Διεθνών Σχέσεων, κ. Peter Prove, υπογράμμισε ότι «η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών», κάνοντας αναφορά στις χώρες προτεραιότητάς του: η Ελλάδα ως χώρα διέλευσης μεταναστευτικών/ προσφυγικών ροών και η Γερμανία και η Σουηδία ως χώρες προορισμού των μεταναστευτικών/ προσφυγικών ροών.
The WCC's Director for International Relations, Peter Prove, underscored that “Greece is at the epicenter of WCC interest,” referring to priority countries: Greece, as the transit country for migrant/refugee flows, and Germany and Sweden, as destination countries for migration and refugee flows.
Φυσικά, κανένας Βυζαντινός, Άραβας ή Οθωμανός δεν θα διανοείτο να προσδιορίσει τη γεωγραφική του θέση, σχετίζοντάς τη με την εγγύτητά της προς τη Δύση, αφού στη δική τους αντίληψη το κράτος τους αποτελούσε το κέντρο από το οποίο οι άλλοι αντλούσαν τον προσδιορισμό τους.
Naturally, it never occurred to any Byzantine, Arab or Ottoman to describe their geographical space in relation to its proximity to the West, as they perceived their state as the center from which all others drew their relative position.
Η θεοκεντρική αντίληψη της κοινωνίας τόσο για τους Βυζαντινούς όσο και για τους Άραβες, καθιστούσε την πολιτεία τους το βασίλειο του Θεού επί γης, ο Αυτοκράτορας και ο Χαλίφης υφίσταντο ως εικόνα του Θεού ή διάδοχος του αγγέλου του Θεού και βασικός σκοπός του κράτους ήταν υπεράσπιση και η διάδοση της μόνης αληθινής πίστης ως προοπτική σωτηρίας.
The theocentric perception of society, for both Byzantines and Arabs, rendered their states the kingdom of God on earth; the Emperor and the Caliph existed as the image of God and the successor to the angel of God respectively, and the main purpose of the state was the defence and dissemination of the one true faith as a prospect for salvation.
Αυτή, ακριβώς, η αντίληψη για τη μοναδικότητα και την ιερότητα του βασιλείου ήταν που οδήγησε στα δύο σημαντικότερα «σχίσματα» στον Χριστιανικό και στον Ισλαμικό κόσμο.
It was precisely this perception of the uniqueness and sacredness of the kingdom that led to the two most important schisms in the Christian and Islamic worlds.
Η υιοθέτηση του τίτλου του Αυτοκράτορα από τον Καρλομάγνο και η στέψη του τα Χριστούγεννα του έτους 800 από τον Πάπα Λέοντα Γ΄ στη Ρώμη, σήμανε τόσο την αμφισβήτηση της νόμιμης ρωμαϊκής εξουσίας της Κωνσταντινούπολης όσο και την απαρχή του σχίσματος μεταξύ Ανατολής και Δύσης, το οποίο παγιώθηκε το έτος 1054 ως ένας θρησκευτικός διχασμός, που διαρκεί μέχρι σήμερα.
The adoption of the title of Emperor by Charlemagne and his crowning in Rome, on Christmas day, 800 AD, by Pop Leo III marked both the questioning of the legitimate Roman power of Constantinople and the beginning of the schism between East and West, which was consolidated in 1054 as a religious split that has lasted until today.
Η διαμάχη για την ηγεμονική και πνευματική διαδοχή του προφήτη Μωάμεθ επέφερε το μεγάλο σχίσμα του πρώιμου Ισλάμ.
The controversy over the hegemonic and spiritual successor to the prophet Muhammad brought about the major schism in early Islam.
Η εξ αίματος διαδοχή υποστηρίχθηκε από τους Σιίτες Μουσουλμάνους, ακολούθους του εξαδέλφου του, Αλή, ενώ το σουνιτικό Ισλάμ θέλησε ως διάδοχό του, τον πεθερό του, Αμπού Μπακρ.
Succession by bloodline was supported by the Shiite Muslims, followers of Muhammad's cousin Ali, while Sunni Islam wanted the prophet's father in law, Abu Bakr, to succeed him.
Ο τίτλος του χαλίφη όφειλε να ανήκει σε έναν μόνον πραγματικό διάδοχο, ο οποίος ως Κυβερνήτης των Πιστών είχε υπό την εξουσία του όλους τους Μουσουλμάνους.
The title of caliph needed to be passed on to a single true successor who, as Governor of the Faithful, had all Muslims under his power.
Η παράλληλη διεκδίκηση του τίτλου σήμαινε σχίσμα.
The parallel claims to the title meant a schism.
Εξ αυτού του λόγου η πρώιμη ελληνόφωνη λογοτεχνική παραγωγή ανέφερε τους Σιίτες ως Σχιίτες, θεωρώντας ότι έλκουν την ονομασία τους από την ελληνική λέξη «σχίσμα».
This is why early Greek-language literature refers to the Shiites as “Schiites”, in the belief that they got their name from the Greek word “schism”.
Όμως, οι συγγένειες δεν περιορίζονται στα αίτια των διαιρέσεων αλλά εκτείνονται στην επαφή των δύο κόσμων και τη συνύπαρξη, που επέφεραν μείζονα δάνεια και αντιδάνεια σε όλες τις περιοχές του πολιτισμού.
However, the similarities are not limited to the causes of the schisms, but extend to the contact between and coexistence of the two worlds, which brought about major borrowings, on both sides, in all areas of culture.
2. Ο Μωάμεθ ως εγγυητής της ασφάλειας των Χριστιανών
2. Muhammad as the guarantor of Christians' security
Η σχέση της διδασκαλίας του Μωάμεθ με την ιουδαϊκή και τη χριστιανική θρησκεία κατέστη από νωρίς αντικείμενο μελέτης λογίων και επιστημόνων.
The relationship of the teachings of Muhammad with the Judaic and Christian religions became an object of study early on by scholars and academics.
Ωστόσο έξω από τις κορανικές πηγές υφίσταται ένα σώμα κειμένων, το οποίο δείχνει τις προθέσεις του Προφήτη για τους λαούς του Βιβλίου, όπως αποκαλούνταν οι Χριστιανοί και οι Ιουδαίοι, και αφορά, κυρίως, σε υποσχετικά γράμματα και συνθήκες ειρήνης, που συνάφθηκαν με Χριστιανούς ηγουμένους, επισκόπους και ηγεμόνες.
However, beyond the Koranic sources there is a body of texts that indicate the Prophet's intentions with regard to the peoples of the Book - as the Christians and Jews are called - and concern mainly promissory writings and peace agreements concluded with Christian abbots, bishops and rulers.
Η ακρόαση αυτών των βυζαντινόρυθμων Αράβων Χριστιανών πραγματοποιήθηκε στο τέμενος του προφήτη, και ο Μωάμεθ τούς επέτρεψε να προσευχηθούν εντός αυτού, το οποίο και έπραξαν στρεφόμενοι προς την ανατολή.
The audience of those Byzantine-style Arab Christians took place in the temple of the prophet, and Muhammad allowed them to pray therein, which they did, facing east.
Οι Χριστιανοί της Νατζράν συζήτησαν με τον προφήτη θεολογικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένης της φύσης του Θεού, και αυτός έδωσε κατακλείδα απαγγέλλοντας τη Σούρα 112 του Κορανίου, που καλείται Σούρα της Ειλικρίνειας και της Απόλυτης Πίστης: «Λέγε!: Αυτός είν' ο ΑΛΛΑΧ ο ένας και Μοναδικός, ο ΑΛΛΑΧ, ο Αιώνιος, ο Απόλυτος (απ' τον οποίον όλα τα πλάσματα έχουν ανάγκη).
The Christians of Najran talked to the prophet about theological issues, including the nature of God, and he recited to them Surah 112 of the Koran, which is called The Surah of Sincerity and Absolute Faith: “Say: He, Allah, is One, Allah, the Eternal, the Absolute (of whom all creatures have need).
Ποτέ δεν γέννησε, και ποτέ δεν γεννήθηκε, Και δεν υπάρχει κανείς όμοιός Του».
He begets not, nor is He begotten, And there is none like unto Him.”
Περαιτέρω συζήτηση σχετικά με τη φύση του Ιησού Χριστού οδήγησε σε ορισμένες διαφωνίες, πάνω στις οποίες τούς απήγγειλε τρία χωρία του Κορανίου από την τρίτη Σούρα.
Further discussion regarding the nature of Jesus Christ led to certain disagreements, regarding which he recited to them three verses of the Koran from the third Surah.
Μετά από τρεις ημέρες, η χριστιανική αντιπροσωπεία αποφάσισε την ολοκλήρωση της αποστολής της.
After three days, the Christian delegation decided to conclude its mission.
Παρά τις δογματικές διαφωνίες, ο Μωάμεθ σύναψε συνθήκη με τους Χριστιανούς της Νατζράν.
Despite dogmatic disagreements, Muhammad concluded a treaty with the Christians of Najran.
Ο προφήτης υπαγόρευσε τους όρους της συνθήκης στον Αμπντουλάχ Αμπού Μπακρ, ο οποίος υπηρετούσε ως γραφέας του, και αυτή επικυρώθηκε από πέντε ακολούθους του.
The prophet dictated the terms of the treaty to Abdullah Abu Bakr, who served as his scribe, and it was ratified by five of his acolytes.
Μέσω αυτής της συνθήκης παρέχονταν θρησκευτική και διοικητική αυτονομία για τους μη μουσουλμάνους πολίτες των ισλαμικών εδαφών.
This treaty provided religious and administrative autonomy to non-Muslim citizens of Islamic territories.
Παρόμοια συνθήκη έλαβε χώρα την ίδια χρονιά μεταξύ του Μωάμεθ και του Ιωάννη (Yuhanna), βυζαντινού ηγεμόνα ή, πιθανώς, επισκόπου της βιβλικής πόλης Αίλανα (Αιλάθ ή Αιλών) της Πετραίας Αραβίας.
A similar treaty was concluded the same year between Muhammad and Yuhanna or Ioannis, a Byzantine governor or, likely, bishop of the Biblical city of Aylah, in Arabia Petraea.
Όμως, για τους Ορθοδόξους το σημαντικότερο κείμενο που επικυρώθηκε από τον Μωάμεθ είναι ο Αχτιναμές (Διαθήκη) προς τη Μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά, του οποίου η σημασία έγκειται στη διάρκεια της ισχύος του, που φθάνει μέχρι τις ημέρες μας.
However, for the Orthodox Christianity the most important text ratified by Muhammad is the Ashtiname (Testament) to the Monastery of Saint Catherine of Sinai, the importance of which lies in the duration of its effect, which extends to our day.
Η Διαθήκη είναι ένα αρκετά πρώιμο κείμενο του μουσουλμανισμού, δεδομένου ότι συντάχθηκε το έκτο έτος της Εγίρας, δηλαδή το 628 κατά το χριστιανικό ημερολόγιο.
The Testament is a very early Muslim text, given that it was written in the sixth year of Hegira; that is, in 628 by the Christian calendar.
Με αυξανόμενη την επιρροή του Ισλάμ στην Αραβία, το έτος626ο προφήτης Μωάμεθ έστειλε μια σειρά επιστολών σε διάφορους βασιλείς και ηγεμόνες γύρω από την Αραβική Χερσόνησο, δηλώνοντας την πρόθεσή του για ειρήνη και συνεργασία.
With the increasing influence of Islam in Arabia, in 626 the Prophet Muhammad sent a number of epistles to various kings and rulers around the Arabian Peninsula, stating his desire for peace and cooperation.
Το628μία αντιπροσωπεία μοναχών από τη Μονή Αγίας Αικατερίνης ήλθε στον Μωάμεθ και ζήτησε την προστασία του.
In 628, a delegation of monks from the Monastery of Saint Catherine came to Muhammad and asked for his protection.
Ανταποκρινόμενος ο Μωάμεθ στο αίτημα αυτό έδωσε με ποινή αφορισμού μία «ιδιόγραφη υποχρέωση», επικυρωμένη με το αποτύπωμα της παλάμης του.
Responding to this request, Muhammad gave, on penalty of excommunication, an “obligation”, ratified by his palm print.
Επίσημα αντίγραφα της Διαθήκης σώζονται σήμερα τόσο στο Σκευοφυλάκιο της Μονής όσο και σε αρκετά μετόχιά της εκτός Σινά και στο Άγιον Όρος.
Official copies of the Testament are today preserved in the Monastery's Sacristy and at a number of its metochions beyond Sinai and on Mount Athos.
Η παράδοση των ταξιδιών του Μωάμεθ στο Σινά και το ιστορικό υπόβαθρο της σύνθεσης του Αχτιναμέ αναφέρονται στο πρώτο τόμο τού Journal des Voyages, του Γάλλου διπλωμάτη Balthasar de Monconys (1611-1665), στo οποίoο ίδιοςυποστηρίζει, ότι είδετο περιεχόμενοτης Διαθήκηςτου Προφήτηεγχάρακτοσε λίθο.
The account of Muhammad's journeys to Sinai and the historical background of the writing of the Ashtiname are mentioned in the first volume of the “Journal des Voyages” of the French diplomat Balthasar de Monconys (1611-1665), in which Monconys maintains that he saw the content of the Testament engraved in stone.
Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα του Αχτιναμέ:
Below are some excerpts from the Ashtiname:
[…] Λοιπόν, οπόταν τις των Μοναχών η ασκητών προσφύγη ίνα κατοικήση εις όρος ή κορυφήν, ή σπήλαιον, ή εις πεδιάδα, ή παραλίαν, ή άμμον, ή εις Μοναστήριον ή Εκκλησίαν, ή απλώς εις ευκτήριον οίκον, εγώ έσομαι εν τω μέσω αυτών, προστάτης και φύλαξ αυτών και πάντων των πραγμάτων αυτών, μεθ' όλης της ψυχής μου αμυνόμενος υπέρ αυτών, διότι είναι υποτελείς μου (ραγιά) και ιδικοί μου, και εγώ θέλω αποτρέψει απ' αυτών την βλάβην του θανάτου.
[…]Whenever monks, devotees and pilgrims gather together, whether in a mountain or valley, or den, or frequented place, or plain, or church, or in houses of worship, verily we are [at the] back of them and shall protect them, and their properties and their morals, by Myself, by My Friends and by My Assistants, for they are of My Subjects and under My Protection.
[…]Ουδείς δικαιούται να επιβάλλη εις αυτούς ν' αλλάξωσιν επίσκοπον εκ της επισκοπής αυτού ή ηγούμενον ούτε να εκβάλη μοναχόν εκ της μονής αυτού, ούτε ασκητήν εκ του κελλίου του.
[…] Their judges should not be changed or prevented from accomplishing their offices, nor the monks disturbed in exercising their religious order, or the people of seclusion be stopped from dwelling in their cells.
[…]Ουδέν των υπαρχόντων (υλικών) των Εκκλησιών αυτών, Μοναστηρίων ή κελλίων ν' αφαιρεθή ποτε προς οικοδομήν Μεσδζέδ (μουσουλμανικού ευκτηρίου οίκου) ή οικίας Μουσουλμάνου.
And he who takes away anything therefrom, will be one who has corrupted the oath of God, and, in truth, disobeyed His Messenger.
Αυτή η περικοπήδείχνει, ότιη μουσουλμανική πολιτεία δενπρέπεινα βλάψειτις χριστιανικές εκκλησίες με οποιονδήποτε τρόπο, ούτε μπορεί οποιοσδήποτε Μουσουλμάνος αξιωματούχος να υπεισέρχεται στην εκλογή των θρησκευτικών ηγετών των Χριστιανών.
This selections show that the Muslim state must not damage Christian churches in any way; nor may any Muslim official involve himself in the election of Christian religious leaders.
Εφ' όσονοι Χριστιανοίυπόκεινται στιςμουσουλμανικές αρχέςκαι ζητούντην προστασίατους, θαπρέπει να δοθείσε αυτούς αρωγή απότους Μουσουλμάνουςμε κάθε νόμιμο τρόπο.
Provided the Christians are subjects of Muslim authorities and ask for those authorities' protection, they should be given the assistance of Muslims in every legal manner.
Σύμφωνα μεαυτή την πρακτική, κάθεθρησκευτική κοινότηταθεωρήθηκε ως αυτόνομηκοινωνική μονάδαπου απολάμβανε σχετικής διοικητικής και νομικής ανεξαρτησίας.
In accordance with this practice, each religious community was considered to be an autonomous social unit that enjoyed relative administrative and legal independence.
Επικεφαλής των μιλλετίων ήταν κληρικοί, οι οποίοι καθίσταντο υπεύθυνοι για την οικογενειακή κατάσταση, τη δικαστικήλειτουργία, την εκκλησιαστική περιουσία, την εκπαίδευση, τη φιλανθρωπίακαιτην είσπραξη των φόρων.
The millets were headed by high-clerics, who were made responsible for family law, judicial matters, church assets, education, philanthropy and tax collection.
Το σύστημααυτό προσπάθησε να επιτρέψειτην ειρηνικήσυνύπαρξη μέσα στην Αυτοκρατορία, θέτοντας, ωστόσο του μη-Μουσουλμάνους σε υποδεέστερη κοινωνική θέση εντός των κυριαρχικών ορίων της.
This system tried to allow for peaceful coexistence within the Empire, though placing non-Muslims in a lower social position within its sovereign boundaries.
3. Η χριστιανική αντίληψη για το Ισλάμ
3. The Christian perception of Islam
Η εμφάνιση και η εξάπλωση του Ισλάμ μεταξύ χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής ευνόησε την αλληλοκατανόηση και τον διάλογο μεταξύ των δύο μονοθεϊστικών θρησκειών.
The appearance and spread of Islam among Christian populations of the East favored mutual understanding and dialogue between the two monotheistic religions.
Η αλληλογνωριμία δεν ήταν ένα άπαξ γενόμενο συμβάν αλλά αποτέλεσε ένα δυναμικό γεγονός με πολύπλευρες διαστάσεις και χρονικές φάσεις.
Familiarity among the populations did not come about all at once, but was a dynamic process with multifaceted dimensions and chronological phases.
Είναι χαρακτηριστικό ότι την περίοδο του 8ου αιώνα ο χριστιανικός κόσμος είχε μια ασαφή εικόνα της νεοεμφανιζόμενη θρησκείας γι' αυτό και δεν εκδήλωσε αρχικά καμιά σοβαρή αντίδραση στο επίπεδο των θρησκευτικών αντιλήψεων και των θεολογικών προϋποθέσεων.
It is characteristic that in the period of the 8th century the Christian world had vague image of the emerging religion, and that is why, initially, no serious reaction was expressed on the level of religious perceptions and theological premises.
Στην ελλιπή πληροφόρηση πρέπει να προστεθεί και η αρχαϊκή μορφή έκφρασης των θεολογικών αληθειών της νέας θρησκείας, γεγονός που δεν ευνοούσε μια ορθολογική ταξινόμηση των ομοιοτήτων και των διαφορών μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ.
To the lack of information must be added the archaic form of expression of the theological truths of the new religion, a fact that did not favor a rational classification of the similarities and differences between Christianity and Islam.