natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Οι δύο πολιτισμοί, ρωμαϊκός και αραβικός, αναζητούσαν ακόμη το κοινό πλαίσιο διαλόγου και αντιπαράθεσης, το οποίο προς στιγμή εμπόδιζαν να πραγματωθεί τόσο η γλώσσα όσο και η εθνοτική διαφοροποίηση.
The two civilizations, Byzantine and Arab, were still seeking the common framework for dialogue and debate, which for the time being were unattainable due to language and ethnic disparities.
Τα πρώτα αυτά εμπόδια υπερβαίνονται όταν Χριστιανοί λόγιοι υπηρετούν στις αυλές των Χαλιφάτων ως πολιτικοί αξιωματούχοι και σημειώνουν τις πρώτες εκτιμήσεις για το περιεχόμενο των θρησκευτικών πεποιθήσεων των Αράβων.
These initial obstacles were overcome when Christian scholars served in the courts of the caliphates as political officials and made the first assessments of the content of the Arabs' religious convictions.
Ο πρώτος κορυφαίος Χριστιανός θεολόγος που εκθέτει με συστηματικό τρόπο τις αρχές της νέας θρησκείας είναι ο Ιωάννης Δαμασκηνός, ο οποίος ήταν βαθύς γνώστης της αραβικής γλώσσας.
The first preeminent Christian theologian to set out the principles of the new religion in a systematic manner was John of Damascus, who had a profound knowledge of Arabic.
Το πλεονέκτημα αυτό τον βοήθησε να διεισδύσει στη θρησκευτική γραμματεία των Αράβων και να διαπιστώσει, σε μια πρώτη φάση, τις διαφορές των δύο θρησκειών.
This advantage helped him to penetrate the religious writings of the Arabs and ascertain, in an initial phase, the differences between the two religions.
Μάλιστα, κατά την εκτίμησή του, τα κοινά σημεία των δύο θρησκειών τον κάνουν να πιστεύει, ότι το Ισλάμ είναι μια άλλη εκδοχή ή αιρετική διαστροφή της Ορθής Πίστης.
In fact, what he assessed as the common points between the two religions led him to believe that Islam was another version or heretical perversion of the True Faith.
Γι' αυτό και στο επίπεδο της ιστορίας συνδέει τον προφήτη Μωάμεθ γενεαλογικώς με τον Ισμαήλ (εκ της φυλής του Ισμαήλ), ενώ στο επίπεδο της θεολογίας ταυτίζει το Ισλάμ με τον δυναμικό μοναρχιανισμό και τον Δοκητισμό.
For this reason, on the level of history as well, he linked the Prophet Muhammad genealogically with Ismael (of the tribe of Ismael), while on the theological level he identified Islam with dynamic Monarchianism and Docetism.
Η πολεμική του γίνεται οξεία όταν πραγματεύεται τον ηθικό βίο και τις εσχατολογικές πεποιθήσεις των Μουσουλμάνων Αράβων, γεγονός που επαναλαμβάνεται στη μετέπειτα χριστιανική γραμματεία.
His polemic turns critical when it deals with the moral life and eschatological convictions of the Muslim Arabs, a tendency repeated in subsequent Christian writings.
Συνεχιστής του στη χριστιανική γραμματεία θεωρείται ο Θεόδωρος Αβουκάρας, στα τέλη του 8ου και τις αρχές του 9ου αιώνα.
Theodore Abū Qurrah (Avoukaras) is considered his successor in the late 8th and early 9th centuries.
Ο λόγιος αυτός και πολύγλωσσος μοναχός και κατόπιν Επίσκοπος, ελέγχει διαλογικώς τη διδασκαλία και τα περί του Μωάμεθ ιστορούμενα, ανασκευάζοντας τις κατηγορίες κατά των Χριστιανών που περιλαμβάνονταν στην πρώιμη ισλαμική γραμματεία και παράδοση.
This scholarly polyglot monk and, later, bishop debates the teaching and other aspects of Muhammad, refuting the accusations against Christians to be found in early Islamic writings and tradition.
Ο λόγος του χαρακτηρίζεται από απολογητικό ύφος και, συνάμα, από πολεμική διάθεση έναντι της νεοφανούς θρησκείας, καθώς την κατηγορεί για διαστροφή του χριστιανικού μηνύματος και των προτύπων ζωής των Χριστιανών.
His writing is characterized by a defensive tone and, at the same time, a polemic inclination against the new religion, as he accuses it of perversion of the Christian message and the life ideals of the Christians.
Ως τελευταίος αντιρρητικός συγγραφέα κατά του Ισλάμ την πρώτη χιλιετηρίδα θεωρείται ο Βαρθολομαίος Εδεσσηνός.
Bartholomew of Edessa is regarded as the last apologist against Islam in the first millennium.
Ζώντας στα τέλη του 9ου αιώνα, αντιδρά στις κατηγορίες του Κορανίου εναντίον των χριστιανών και επιχειρεί να μειώσει και να απομυθεύσει τον ιστορικό ρόλο και την προφητική κλήση του Μωάμεθ.
Living at the end of the 9th century, he reacts to the Koran's accusations against Christians and endeavors to belittle and debunk the historical role and prophetic calling of Muhammad.
Στην τακτική του αυτή μιμείται και δανείζεται στοιχεία από την πολεμική των Ιουδαίων εναντίον των πεποιθήσεων των Χριστιανών για την ταυτότητα του Χριστού.
In employing this tactic, he emulates and borrows elements from the polemics of the Jews against the beliefs of Christians and the identity of Christ.
Προσεγγίζει δε την ηθική διδασκαλία του Κορανίου και τις περί απολύτου προορισμού και παραδείσου αντιλήψεις των Μωαμεθανών με ιδιαίτερα δηκτικό και σαρκαστικό τρόπο, φανερώνοντας μ' αυτόν τον τρόπο τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ο Χριστιανισμός από την ταχεία εξάπλωση και εδραίωση του Ισλάμ και των Αράβων στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.
He approaches the moral teachings of the Koran and Muslim perceptions regarding predestination and paradise in a particularly mordant and sarcastic manner, showing in this way the difficulties Christianity was facing from the rapid spread and consolidation of Islam and the Arabs in the wider Middle East region.
Ο σύγχρονος του Φωτίου, Νικήτας ο Βυζάντιος, είναι ο πρώτος Χριστιανός συγγραφέας ο οποίος καλείται από την αυτοκρατορική διοίκηση (Μιχαήλ Γ΄ και Βασίλειος Α΄ Μακεδών) να συντάξει απολογητικά συγγράμματα περί της ανωτερότητας του Χριστιανισμού έναντι του Ισλάμ, απαντώντας σε αντίστοιχες αντιλήψεις που κυοφορούνταν μέσα στον κόσμο των Αράβων.
Nicetas of Byzantium, a contemporary of Photius, was the first Christian writer to call on the imperial administration (Michael III and Basil I “the Macedonian”) to draw up apologist writings on Christianity's superiority to Islam, responding to analogous outlooks that were gestating in the Arab world.
Το παράδειγμά του θα ακολουθήσει και πλειάδα λογίων Βυζαντινών συγγραφέων, που θα υπηρετήσουν τις πολιτικές και θρησκευτικές σκοπιμότητες των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων συγγράφοντας επιστολιμαία κείμενα και διαλόγους.
His example was to be followed by numerous scholarly Byzantine writers who would serve the political and religious exigencies of Byzantine Emperors, writing epistolary texts and dialogues.
Μόνο που από τον 10ο αιώνα και μετά πηγή και αφετηρία των πραγματειών θα είναι η πρωτεύουσα, Κωνσταντινούπολη.
But from the 10th century on, the source and departure point of the dissertations would be the capital, Constantinople.
Τους επόμενους δύο αιώνες η ανάπτυξη του αραβικού πολιτισμού και η σύνδεσή του με τις ελληνικές φιλοσοφικές κατηγορίες σκέψης και έκφρασης δημιούργησε ένα γόνιμο πεδίο διαλόγου, το οποίο συντέλεσε ώστε η θεολογική σκέψη του Ισλάμ να οικοδομηθεί με βάση το χριστιανικό θεολογικό μοντέλο και τη λογική της αριστοτελικής φιλοσοφίας.
Over the next two centuries, the development of Arab culture and its connection with the Greek philosophical categories of thought and expression created fertile ground for dialogue, which contributed to Islamic theological thought's being built on the foundation of the Christian theological model and the logic of Aristotelean philosophy.
Σ' αυτό θα πρέπει να προστεθούν και οι διαπιστωμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των διαφόρων μορφών τέχνης και πολιτισμού, αποδεικνύοντας πως ο συγχρωτισμός και η συμβίωση μέσα σε ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο δεν λειτουργούσε αποτρεπτικά στην προσέγγιση και την αλληλοκατανόηση.
To this must be added the certifiable interactions between the various forms of art and culture, proving that propinquity and coexistence within a broader political and social framework did not deter interaction and mutual understanding.
Μόνον μέσα από αυτήν την προοπτική είναι δυνατόν να κατανοηθεί και να εκτιμηθεί η προσπάθεια του Μανουήλ Κομνηνού (1143-1180) να απαλείψει τα αναθέματα και τους αφορισμούς που περιλαμβάνονταν στην εκκλησιαστική πρακτική και λατρεία εναντίον του Μωάμεθ, θεωρώντας πως μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να λειτουργήσει θετικά και προς το συμφέρον των Χριστιανών στις κατακτημένες από το Ισλάμ περιοχές.
Only from this perspective is it possible to understand and appreciate the effort of Manuel Comnenus (1143-1180) to eradicate the anathemas and aphorisms against Muhammad that were included in ecclesiastical practice and worship, believing that such a move could favor of the interests of Christians in regions under Islamic rule.
Η συστηματικότερη, όμως, προσέγγιση των δύο θρησκειών γίνεται κατά την Παλαιολόγεια περίοδο, όταν ένας μεγάλος Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Γρηγόριος Παλαμάς, και δύο αυτοκράτορες (Ιωάννης Καντακουζηνός και Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος) επιχειρούν την σύγκριση και την θεολογική αντιπαράθεση μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ.
However, a more systematic rapprochement between the two religions took place during the Palaiologean era, when a great Saint of the Orthodox Church, Gregory Palamas, and two emperors, (John Kantakouzenos and Manuel II Palaiologus) attempted a comparison and theological juxtaposition of Christianity and Islam.
Και οι τρεις συγγραφείς βρέθηκαν στις αυλές Τούρκων σουλτάνων και διαλέχθηκαν με τους Μωαμεθανούς θεολόγους σε όλα τα επίπεδα (τριαδολογία-μονοθεϊσμός, χριστολογία, λατρεία, ηθικός βίος κ.α.).
All three writers spent time in the courts of Turkish sultans and debated with Muslim theologians on all levels (Trinitarian theology-monotheism, Christology, worship, moral life, etc.).
Τα κείμενα που μας διασώθηκαν, απολογητικού κυρίως χαρακτήρα, μαρτυρούν την δυναμική κίνηση των ηγετών του Ισλάμ να κάμψουν το φρόνημα των Χριστιανών επιδεικνύοντας την ανωτερότητα της θρησκείας τους.
Their extant texts, mainly apologetic in nature, bear witness to the dynamic movement of the leaders of Islam to break the morale of Christians by pointing up the superiority of their own religion.
4. Μία χριστιανική μοναστική πολιτεία σε μία μουσουλμανική θεοκρατία
4. A Christian monastic state in a Muslim theocracy
Οκτακόσια χρόνια έπειτα από τη συγγραφή του Αχτιναμέ του προφήτη Μωάμεθ, το οθωμανικό χαλιφάτο είχε εμπεδωθεί στη Βαλκανική Χερσόνησο και οι ελάχιστες ελεύθερες νησίδες της παλαιάς Χριστιανικής Αυτοκρατορίας της Ανατολής, διατηρούσαν την ανεξαρτησία τους, υποκείμενες ως φόρου υποτελείς στη σουλτανική εξουσία.
Eight hundred years after the writing of the Prophet Muhammad's Ashtiname, the Ottoman caliphate had become consolidated on the Balkan Peninsula and the few free pockets of the old Christian Empire of the East maintained their independence as tributary or vassal states to the sultans.
Η μοναστική πολιτεία του Άθωνα, που διαδέχθηκε τις μεγάλες λαύρες της Ανατολής, είχε εξελιχθεί με την εύνοια των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων σε αυτόνομο και αυτοδιοίκητο τμήμα του βασιλείου με ειδικά προνόμια και απαλλαγές.
The monastic state of Athos, which succeeded the great Lavras of the East, had developed -with the favor of the Byzantine Emperors- into an autonomous and self-administered area of the kingdom, with special rights and exemptions.
Η πρώτη κυριαρχία των Οθωμανών στο Άγιον Όρος άρχισε το 1383 και τελείωσε το 1402 όταν ο σουλτάνος Βαγιαζήτ Α΄ συνετρίβη στην Άγκυρα από τον Ταμερλάνο.
The first Ottoman domination of Mount Athos began in 1383 and ended in 1402, when Sultan Bayezid I was crushed in Ankara by Tamerlane.
Τον επόμενο χρόνο ο γιός και διάδοχός του, Σουλεϊμάν, υπέγραψε συνθήκες με τους Βυζαντινούς, στους οποίους επέστρεψε το θέμα της Θεσσαλονίκης, που περιελάμβανε το Άγιον Όρος.
The following year, his son and successor, Süleyman, signed treaties with the Byzantines, to whom he returned the Theme of Thessaloniki, which included Mount Athos.
Το έτος 1424 τα οθωμανικά στρατεύματα έκαναν ξανά την εμφάνισή τους στην περιοχή και η πόλη της Θεσσαλονίκης παραχωρήθηκε από τους Βυζαντινούς στους Βενετούς, ώστε να την υπερασπισθούν.
In 1424, the Ottoman forces reappeared in the region and the city of Thessaloniki was granted by the Byzantines to the Venetians, so that the latter could defend it.
Την ίδια χρονιά αντιπροσωπεία μοναχών, με τη σύμφωνη γνώμη του δεσπότη Ανδρονίκου Παλαιολόγου, μετέβη στην έδρα του σουλτάνου Μουράτ Β΄ στην Αδριανούπολη, όπου και δήλωσε υποταγή.
The same year, a delegation of monks, with the consent of despot Andronicus Palaiologus, traveled to the court of Sultan Murat II, in Adrianople, where they declared their allegiance.
Από εκείνη τη στιγμή μέχρι και το 1912 το Άγιον Όρος επιβίωσε ως μία χριστιανική μοναστική νησίδα σε ένα ισλαμικό βασίλειο.
From that moment on, until 1912, Mouth Athos survived as a Christian monastic island in an Islamic kingdom.
Το 1430, όταν ο Μουράτ κυρίευσε τη Θεσσαλονίκη, οι Αθωνίτες μοναχοί μετέβησαν προς συνάντησή του και του ζήτησαν να επιβεβαιώσει τα σουλτανικά φιρμάνια προνομίων, που είχαν εκδώσει οι προκάτοχοί του Βαγιαζήτ Α΄ και Μωάμεθ Α΄.
In 1430, when Murat captured Thessaloniki, the Athonite monks met him again and asked to confirm the sultan firmans of privileges which his predecessors, Bayezid I and Mehmed I, had issued.
Το φιρμάνι του Μουράτ Β΄ επαναβεβαίωσε τα προνόμια των Μονών του Αγίου Όρους, αναφερόμενο, ειδικότερα, στις οικονομικές απαλλαγές, που ήταν απαραίτητες για την επιβίωσή τους.
The firman of Murad II confirmed the privileges of the monasteries of Mount Athos, referring in particular to the tax-allowances, which was necessary for their survival.
Συνοπτικά η ισχύς του φιρμανίου εγγυάτο τις βακουφικές κτήσεις των Μονών και αναγνώριζε τις ιδιοκτησίες τους, που βρίσκονταν εκτός της χερσονήσου.
In brief, the effect of the Firman guaranteed the assets of the monasteries and recognized their properties on the Mount Athos peninsula.
Επιπλέον, απαγόρευε την είσοδο λαϊκών και αξιωματούχων στον Άθωνα, επέτρεπε την ελεύθερη διακίνηση προϊόντων μεταξύ Μονών και μετοχίων και παραχωρούσε το προνόμιο της απαλλαγής από έκτακτους φόρους.
Moreover, it prohibited the entry of laymen or state officials into Athos, it allowed the free movement of goods between monasteries and their dependencies, and it granted the privilege of exemption from emergency taxes.
Ένα δεύτερο σουλτανικό φιρμάνι, εκδεδομένο υο 1485 από τον Βαγιαζήτ Β΄ επαναβεβαίωσε τους όρους του εγγράφου του 1430.
A second sultanic Firman, issued in 1485 by Bayezid II, reconfirmed the terms of the 1430 document.
Μολονότι οθωμανοκρατούμενο, το Άγιον Όρος εξακολουθούσε να αποτελεί το μεγαλύτερο πνευματικό κέντρο της Ορθοδοξίας, η οποία πλέον βρισκόταν υπό οθωμανικό έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος της.
Although under Ottoman rule, Mount Athos continued to be the greatest spiritual center of the Orthodox world, which was now in large part under Ottoman control.
Ωστόσο, σημαντικές εξελίξεις έλαβαν χώρα στην εσωτερική οργάνωση των Μονών.
However, significant developments took place in the internal organization of the monasteries.
Η μείωση της διάρκειας της θητείας των ηγουμένων σε ένα μόνον έτος έτεινε να αποδυναμώσει το παραδοσιακό σύστημα του κοινοβιακού βίου.
The reduction of the term of abbots to just one year tended to weaken the traditional system of communal living.
Το ιδιόρρυθμο σύστημα, το οποίο είχε εμφανισθεί στις αρχές του 15ου αιώνα είχε κυριαρχήσει τον 17ο αιώνα σχεδόν καθολικά.
This unusual system, which emerged early in the 15th century, had become nearly universal by the 17th century.
Τα μοναστήρια διοικούνταν, πλέον από ένα συμβούλιο ηλικιωμένων μοναχών, που εκλέγονταν από την αδελφότητα για θητεία ενός έτους.
The monasteries were now administered by a council of elder monks who were elected by the brotherhood for a term of one year.
Το ιδιόρρυθμο σύστημα έφερε σημαντικές αλλαγές στη ζωή των μοναχών, καθώς εντός αυτού επιτρεπόταν να κατέχουν προσωπική περιουσία, να οργανώνουν οι ίδιοι τα γεύματά τους, και να λαμβάνουν αμοιβή για την εργασία που έκαναν για το μοναστήρι.
This unusual system brought major changes to the lives of the monks, allowing, as it did, for the monks to have personal estates, to organize their own meals, and to receive a wage for the work they did for the monastery.
Αυτή η χαλάρωση της λιτότητας θεωρήθηκε ως νεωτερισμός και εκφυλισμός των παραδόσεων του μοναχισμού.
This relaxing of austerity was seen as modernization and degeneration of monastic traditions.
Όμως, παρά τις αλλαγές και την ανάγκη προσαρμογών το Άγιον Όρος κατάφερε μέσα από περιόδους ακμής και παρακμής καθ' όλη την οθωμανική κυριαρχία να διατηρήσει την ιδιοπροσωπία του και να παραμείνει τόπος μοναστικής άσκησης και πνευματικής παραγωγής.
Nevertheless and despite the changes and the need to adapt, Mount Athos managed, in periods of prosperity and decline throughout Ottoman rule, to maintain its distinctive character and remain a place of monastic devotion and spiritual productivity.
Η διανοητική συνάντηση Ελλήνων και Αράβων ως συνέπεια της μετάδοσης της Ελληνικής Παιδείας από την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της πολιτιστικής Ιστορίας, οι συνέπειες του οποίου είναι τεράστιες στον Ισλαμικό κόσμο, την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο.
The intellectual encounter of Greeks and Arabs as a result of the transmission of the Greek culture after the expedition of Alexander the Great, was one of the most important events in the history of civilization, the consequences of which are enormous in the Islamic world, Europe and the ecumene.
Στους αιώνες που ακολούθησαν, η πνευματική συγγένεια των δύο λαών εξελίχθηκε.
In the centuries that followed, the spiritual affinity between the two peoples evolved.
Η αριστοτελική φιλοσοφία κυριάρχησε στην ύστερη σχολή της Αλεξάνδρειας και η επιρροή της αναπόφευκτα πέρασε στον χριστιανικό κόσμο και το Ισλάμ.
The Aristotelian philosophy dominated the late school of Alexandria and its influence inevitably passed in the Christian world and Islam.
Η συριακή μελέτη του Αριστοτέλη μορφοποιήθηκε στη σχολή της Έδεσσας τον πέμπτο αιώνα, κυρίως αναφορικά με τα έργα του Αριστοτέλη για τη λογική.
The Syrian study of Aristotle was formed in the school of Edessa in the fifth century, mainly regarding the works of Aristotle on logic.
Άλλωστε, η λογική αναδείχθηκε σε επιστήμη από τον Αριστοτέλη.
After all, logic became a science by Aristotle.
Η αριστοτελική λογική συνδέθηκε με την Εισαγωγή του Πορφύριου και η ευρύτερη φιλοσοφία του με την επιτομή του Σύριου συγγραφέα Δαμασκίου.
With the Aristotelian logic was connected the (Isagoge) Introduction of Porphyry of Tyre, and with his broader philosophy, the epitome of the Syrian writer Damascius.
Η συστηματική μελέτη του αριστοτελικού corpus επιτεύχθηκε με τη χρήση των σχολίων, για πρώτη φορά από τον Σύριο, Probus, και έπειτα από τους Αλεξανδρινούς, Αμμώνιο και Ιωάννη τον Φιλόπονο.
The wider study of the Aristotelian corpus was achieved with the use of Scholia (comments) for the first time by the Syrian, Probus, and then by the Alexandrians, Ammonius and John Philoponus.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα αραβικά έργα ερμηνευτικής του Αριστοτέλη ήταν κυρίως νεοπλατωνικά, και ότι η νεοπλατωνική τάση κυριάρχησε στην αραβική φιλοσοφία και επηρέασε τη μουσουλμανική θεολογία.
It should be noted that the Arabic interpretative projects of Aristotelian philosophy were mainly Neo-Platonic, and it was the Neo-Platonic tendency that dominated the Arab philosophy and influenced the Muslim theology.
Αυτή η επιρροή αυξήθηκε περαιτέρω με την αποδοχή της επιτομής των Εννεάδων του Πλωτίνου ως «Θεολογίας του Αριστοτέλη» και έτσι ως γνήσιου έργου του.
This influence increased further by accepting the epitome of the plotinian Enneads as the "Theology of Aristotle" and thus as an original work of him.
Βασικό στοιχείο ομοιότητας του νεοπλατωνισμού με τον χριστιανισμό θα μπορούσε να θεωρηθεί η αποφατική ορολογία.
The apophatic terminology would be considered as a key element of similarity between Neoplatonism and Christianity.
Η συνάφεια της θεολογικής πίστης με τη φιλοσοφική προβληματική και την επιστημονική έρευνα στην περίοδο του νεοπλατωνισμού αναπτύσσεται συστηματικά, και μάλιστα με αποδεικτικό τρόπο, μια τάση επικύρωσης των θεολογικών θέσεων με βάση τη φιλοσοφική διαλεκτική, τις μαθηματικές αρχές-αξιώματα και τα απειροελάχιστα στοιχεία και τις έννοιες του χώρου και του χρόνου της φυσικής επιστήμης.
The relevance of theological faith with the philosophical problematic and scientific research developed systematically, and with proof manner, a trend validation of theological positions based on the philosophical dialectic, the mathematical principles and infinitesimal elements and concepts of space and time of natural science.
Έτσι, οι δύο μεγάλες θρησκείες χρησιμοποιώντας κοινές φιλοσοφικές βάσεις ανέπτυξαν τη θεολογική τους σκέψη.
Thus, the two major religions using common philosophical bases developed their theological thought.
Το γεγονός αυτό καθώς και η περιγραφή των στιγμιοτύπων από την ιστορία της γεωπολιτικής της θρησκείας στην ευρύτερη περιοχή της «καθ' ημάς Ανατολής» καταδεικνύουν τη θετική προοπτική του σημερινού διαλόγου, ο οποίος οφείλει να είναι ένας διάλογος Πολιτισμών με ζητούμενο τον πλουραλισμό και την ειρηνική διαπολιτισμική συνύπαρξη.
This fact together with the description of the occurrences of the history of geopolitics of religion in the wider region of the Eastern Mediterranean demonstrate the positive foundations of the current dialogue, which must be a dialogue of cultures aimed to consolidate pluralism and peaceful intercultural coexistence.
Οι εισαγωγές μας από τις χώρες ΚΑΚ (κατά 80 % περίπου πετρέλαιο και φυσικό αέριο) αποτελούν το 7,9 % των συνολικών εισαγωγών μας το 2007.
Our imports from the CIS countries (about 80 % oil and natural gas) constitute 7.9 % of our total imports in 2007.
Παρά το υπάρχον ανεπτυγμένο διμερές θεσμικό πλαίσιο της Ελλάδας με τις χώρες ΚΑΚ (εξαιρουμένων της Κιργιζίας, της Λευκορωσίας, του Τατζικιστάν και του Τουρκμενιστάν), το ελληνικό επιχειρηματικό ενδιαφέρον δεν είναι ιδιαίτερα έντονο.
In spite of the already developed legal framework between the Hellenic Republic and the CIS countries (with the exception of Belarus, Kyrgyzstan, Tajikistan and Turkmenistan) Greek business interest is not particularly intense.
Σημαντικό εργαλείο προώθησης των διμερών οικονομικών μας σχέσεων αποτελούν οι Μικτές Διυπουργικές Επιτροπές (ΜΔΕ) Οικονομικής και Τεχνολογικής Συνεργασίας.
The sessions of the Joint Intergovernmental Committees on Economic and Technological Cooperation (JIC) constitute a very important tool in order to promote our bilateral economic relations.
Με πρωτοβουλία του Υπουργού Εξωτερικών, κ. Νίκου Κοτζιά, διοργανώνεται στη Θεσσαλονίκη στις 21 και 22 Απριλίου, Συνάντηση μεταξύ των Υπουργών Εξωτερικών και Υπουργών Εσωτερικών της Ελλάδας, της Αλβανίας, της Βουλγαρίας και της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.
On the initiative of Foreign Minister Nikos Kotzias, a Meeting is being held in Thessaloniki, on 21 and 22 April, between the Foreign and Interior Ministers of Greece, Albania, Bulgaria and the Former Yugoslav Republic of Macedonia.
Η Συνάντηση της Θεσσαλονίκης έχει ως στόχο την ενίσχυση του διαλόγου και τη διερεύνηση προοπτικών περαιτέρω διασυνοριακής συνεργασίας για το συντονισμό και την αντιμετώπιση των κοινών προκλήσεων όπως η προσφυγική και η μεταναστευτική κρίση.
The Thessaloniki Meeting is aimed at strengthening dialogue and broadening the prospects for further cross-border cooperation on coordination and handling of common challenges, such as the refugee and migration crisis.
Συγκεκριμένα, την Πέμπτη 21 Απριλίου θα πραγματοποιηθεί συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών των τεσσάρων συμμετεχόντων κρατών και την επομένη, Παρασκευή 22 Απριλίου, έχουν προγραμματισθεί συνομιλίες μεταξύ των Υπουργών Εσωτερικών καθώς και κοινή συνάντηση μεταξύ Υπουργών Εξωτερικών και Υπουργών Εσωτερικών.
Specifically, on Thursday, 21 April, a meeting will take place between the Foreign Ministers of the four participating states, and on Friday, 22 April, there will be talks between the Ministers of Interior and a joint meeting of the Foreign and Interior Ministers.
Μετά το πέρας της τετραμερούς Συνάντησης θα πραγματοποιηθεί συνέντευξη Τύπου.
The quadrilateral Meeting will be followed by a press conference.