natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Σταδιακά, όμως, οι ίδιοι οι Κύπριοι φαίνεται να έχασαν το ενδιαφέρον τους, αφού όταν το 212 ο Καρακάλλας πρόσφερε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα σε όλους τους ελεύθερους άνδρες που ζούσαν στην αυτοκρατορία, η ανταπόκριση των Κυπρίων υπήρξε ελάχιστη.
Gradually, however, the Cypriots themselves seem to have lost interest, since their response was minimal when, in 212, Caracalla offered Roman citizenship to all free males living in the Empire.
Παράλληλα όμως, παρόλον ότι υπήρχαν λατινικές εμπορικές κοινότητες στην Πάφο, στη Σαλαμίνα και ίσως και στο Κίτιο, το νησί φαίνεται να προσέλκυσε πολύ λίγους πλούσιους και σημαντικούς Ρωμαίους.
At the same time, although there were Latin trading communities in Paphos, Salamis and perhaps Kition, the island seems to have attracted very few Romans of wealth and influence.
Στο νησί δεν δημιουργήθηκαν αποικίες και σε καμιά πόλη δεν δόθηκε το νομικό καθεστώς μιας ρωμαϊκής πόλης ή έστω περιορισμένα προνόμια - κι όλες πλήρωναν φόρους.
No colonies were established on the island and no city was granted full citizenship or even limited privileges, and all paid taxes.
Οι φόροι αυτοί δεν φαίνεται να ήταν δυσβάστακτοι γιατί η Κύπρος ευημερούσε.
These do not seem to have been very high because Cyprus prospered.
Ήταν αυτάρκης στα περισσότερα αγαθά, ενώ η εκμετάλλευση της ξυλείας και των ορυκτών, κυρίως του χαλκού, συνεχιζόταν όπως και προηγουμένως.
It was self-sufficient in most things, and the exploitation of timber and minerals, mainly copper, continued as in earlier times.
Πρέπει κανείς να υποθέσει ότι από τότε και στο εξής τα κέρδη από τα μεταλλεία πήγαιναν στους αυτοκράτορες, αυτός είναι δε ο λόγος που, τουλάχιστον σε μεταγενέστερους χρόνους, τα διαχειρίζονταν αυτοκρατορικοί αντιπρόσωποι.
One assumes that from then on most of the profit from the mines went to the emperors, and this is why, in later times at least, they were administered by an imperial procurator.
Αναφορικά με τη ξυλεία, ο συγγραφέας Αμμιανός Μαρκελλίνος του 4ου αιώνα μΧ υποστηρίζει ότι το νησί όχι μόνο διέθετε μεγάλη και ποικίλη αφθονία όλων των προϊόντων, αλλά μπορούσε να κατασκευάσει, να εφοδιάσει πλήρως και να εμπιστευτεί ένα καράβι στο πέλαγος αποκλειστικά από τους δικούς του πόρους.
With regard to timber, the 4th century AD writer Ammianus Marcellinus, claims that the island not only had a large and varied abundance of all products, but also that it could build, fully equip and send to sea a ship entirely on its own resources.
Οι Κύπριοι ήταν ανέκαθεν λαός κυρίως γεωργικός.
The Cypriots, as always, were a predominantly agricultural people.
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (23-79 μΧ) περιλαμβάνει τα κυπριακά κρασιά ανάμεσα στα πιο περιζήτητα ποιοτικά κρασιά, ενώ ο Στράβων (63 πΧ-24 μΧ) αναφέρει ότι το νησί είχε καλό κρασί και ελαιόλαδο κι ήταν αυτάρκες σε σιτηρά.
Pliny the Elder (AD 23-79) includes the wine of Cyprus amongst the most highly prized, good quality wines, while Strabo (63 BC - 24 AD) mentions that the island had good wine and olive oil and was self-sufficient in corn.
Σώζονται επίσης μαρτυρίες και για το λινάρι.
Evidence also survives regarding flax.
Μια επιγραφή δείχνει ότι οι υφαντές λινών της Σαλαμίνας ήταν εύποροι και αρκετά σημαντικοί για να μπορέσουν να στήσουν άγαλμα του αυτοκράτορα Αδριανού στο γυμνάσιο της πόλης τους.
An inscription shows that the linen-weavers of Salamis were prosperous and important enough to erect a statue of the Emperor Hadrian in the gymnasium of their city.
Αρχαιολογικά ευρήματα παρέχουν μαρτυρίες για την άνθηση των τεχνών και των επιστημών στο ειρηνικό και εύπορο περιβάλλον που πρόσφερε το νησί.
Archaeological evidence bears witness to a great flourishing of the arts and sciences in the peaceful and prosperous environment offered by the island.
Εντούτοις, λίγα πράγματα είναι γνωστά για Κυπρίους, οι οποίο απέκτησαν φήμη εκτός του νησιού.
Little, however, is known of the Cypriots that made a name for themselves outside the island.
Ο πιο ξακουστός ήταν ίσως ο πλατωνικός φιλόσοφος Βάκχιος από την Πάφο, γιος του Τρύφωνα, ο οποίος ήταν ο πρώτος που δίδαξε φιλοσοφία στον αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο, και που τιμήθηκε στους Δελφούς γύρω στα μέσα του 2ου αιώνα.
Perhaps the most famous was the Paphian Platonic philosopher Bacchios, son of Tryphon, who was the first teacher of Philosophy of the Emperor Marcus Aurelius, and who (around the middle of the 2nd century) was honoured at Delphi in Greece.
Άλλος διεθνώς διάσημος Κύπριος ήταν ο Πόπλιος Αίλιος [Αι]λιανός, ο οποίος έζησε κατά την περίοδο των Αντωνίνων αυτοκρατόρων.
Another internationally famous Cypriot was Poplius Aelius [Ae]lianus, who lived during the Antonine period.
Σύμφωνα με μια μακροσκελή αναθηματική επιγραφή, και πάλι στους Δελφούς, ήταν ξακουστός αυλητής που κέρδισε πολλές νίκες και βραβεία, ανάμεσα σ' άλλα, στους πανελλήνιους διαγωνισμούς των Πυθίων, των Ολυμπίων, των Νεμέων και των Ισθμίων, καθώς και σε τοπικούς αγώνες στη Ρώμη, τη Νεάπολη, τη Νικόπολη, την Αντιόχεια και αλλού.
According to a long honorary inscription, again at Delphi, he was a famous flute player, who won many contests and prizes at, amongst others, the Panhellenic competitions of the Pythia, Olympia, Nemeia and Isthmia, as well as at local ones in Rome, Naples, Nicopolis, Athens, Antioch and elsewhere.
Για όλα αυτά τα επιτεύγματα έγινε επίτιμος πολίτης των Αθηνών και της Αντιόχειας.
For all these, he was made honorary citizen of Athens and Antioch.
Μερικοί γιατροί έγιναν επίσης ξακουστοί πέρα από το νησί, και γι αυτούς θα μιλήσουμε σε λίγο.
Some doctors also became famous outside the island, and we will talk about them shortly.
Αντίθετα, στο ίδιο το νησί μεγάλος αριθμός επιγραφών μαρτυρούν ότι ανθούσαν τόσο οι επιστήμες όσο και οι τέχνες.
On the island itself, by contrast, a large number of inscriptions testify that both the sciences and the arts flourished.
Έτσι, ακούμε για μουσικούς, γιατρούς, φιλόσοφους και άλλους.
Thus, we hear of musicians, doctors, philosophers and others.
Ανάμεσα στους φιλόσοφους ξεχωρίζει ο Πλους από την Πάφο.
Amongst philosophers, Plous of Paphos stands out.
Έζησε στις ημέρες του Αυγούστου κι εκτός από φιλόσοφος ήταν και αρχιερέας της λατρείας της Αφροδίτης.
He lived in the days of Augustus, and as well as a philosopher he was also High Priest of the cult of Aphrodite.
Από μια επιτύμβια στήλη του 2ου αι. μΧ που βρέθηκε στην Αθηαίνου, μαθαίνουμε επίσης για τον Κιλικά από το Κίτιο, που κράτησε ζωντανή την ομηρική παράδοση, μεταφράζοντας «τα Ομηρικά ποιήματα και κάνοντας έτσι γνωστά τα κατορθώματα των παλιών ηρώων».
From a 2nd century AD funerary stele, found at Atheainou, we learn of Kilikas from Kition, who kept alive the Homeric tradition by translating the Homeric poems, making known in this way the deeds of old heroes.
Αριθμός επιγραφών αναφέρεται σε γιατρούς, μερικοί από τους οποίους περιγράφονται ως αρχίατροι.
Several inscriptions refer to doctors, some of whom are described as archiatroi.
Υπάρχουν επίσης γιατροί παγκόσμιας φήμης, όπως ο Ζήνων ο Κύπριος, ο οποίος έζησε στα μέσα του 4ου αιώνα.
There are also doctors of world repute, like Zenon the Cypriot, who lived around the mid-4th century.
Εργάστηκε στην Αλεξάνδρεια όπου ίδρυσε μια περίφημη ιατρική σχολή, από την οποία αποφοίτησαν τρεις διάσημοι γιατροί της αρχαιότητας: ο Μάγνος της Αντιόχειας, ο Ορειβάσιος της Περγάμου και ο Ιωνικός των Σάρδεων.
He worked in Alexandria where he founded a famous school of medicine from which three renowned doctors of Antiquity graduated: Magnus of Antioch, Oreibasios of Pergamon and Ionikos of Sardis.
Πολλά αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι η κυπριακή ιατρική παράδοση, ήδη καλά εδραιωμένη στους κλασσικούς και ελληνιστικούς χρόνους, συνέχισε την άνθησή της και κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο.
Several discoveries show that Cypriot medical tradition, already well-established in Classical and Hellenistic times, continued to flourish in the Roman period.
Ήδη τον 1ο αιώνα, ο Στράβων αναφέρει: «Μεταλλεία χαλκού είναι άφθονα εκείνα της Ταμασσού, όπου γίνεται το χαλκανθές (θειϊκός χαλκός) κι η σκουριά του χαλκού, χρήσιμα στις ιατρικές τέχνες».
Already in the 1st century, Strabo states: Copper mines are plentiful those of Tamassos, where the chalkanthes [copper sulphate] and the salts of copper are made, useful in medicine.
Η επίσκεψη του Γαληνού στα ορυχεία των Σόλων το 166 μΧ οφειλόταν σχεδόν με βεβαιότητα σε μια τοπική παράδοση που χρησιμοποιούσε τα χαλκούχα άλατα για ιατρικούς σκοπούς.
Galen's visit of AD 166 to the mines of Soloi was almost certainly prompted by knowledge of a local tradition that used copper salts for medical purposes.
Στα κείμενά του ο Γαληνός, ένας από τους πιο ξακουστούς γιατρούς όλων των εποχών και αρχίατρος του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου, αναφέρει ότι είχε έρθει στην Κύπρο ειδικά για τα ορυκτά του νησιού και για να διερευνήσει τη χρήση τους στην ιατρική.
In his writings, Galen, one of the most famous doctors of all times and chief doctor to the Emperor Marcus Aurelius, mentions that he came to Cyprus expressly for the island's minerals and in order to do research on their use in medicine.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το έργο του Γαληνού διευκολύνθηκε τα μέγιστα γιατί είχε «ένα φίλο που ασκούσε μεγάλη επιρροή στο νησί κι ο οποίος σχετιζόταν επίσης με τον διευθυντή των μεταλλείων, που ήταν ο αντιπρόσωπος του Καίσαρα».
It should be noted that Galen's work was greatly facilitated because he had a friend who had a great deal of power on the island, who was also closely connected with the director of the mines and was the representative of Caesar.
Απτές μαρτυρίες αυτής της ιατρικής παράδοσης έχουν έρθει στο φως στην Πάφο, όπου υπάρχει ένα μερικώς ανασκαμμένο Ασκληπιείο, το οποίο αποτελούσε μέρος μεγάλου κτιριακού συμπλέγματος στο μνημειακό κέντρο της πόλης.
Tangible evidence of this medical tradition has come to light in Paphos, where there is a partially excavated Asklepieion, forming part of a large complex of buildings in the monumental centre of the city.
Μια επιγραφή που αναφέρει τον Ασκληπιήδωρο, ιδρυτή και αρχιερέα του ιερού του Ασκληπιού και της Υγείας, μαρτυρεί την ύπαρξη κι άλλου τέτοιου ιερού στο Κίτιο.
An inscription mentioning Asklepiodoros, founder and High Priest of the sanctuary of Asklepios and Hygeia, testifies the existence of another such sanctuary at Kition.
Όπως και αλλού στον Ελληνικό κόσμο, σ' αυτά τα ιερά, που ήταν αφιερωμένα στο θεό της Ιατρικής Ασκληπιό (συχνά μαζί με τη θυγατέρα του Υγεία), διέμεναν οι ασθενείς για να θεραπευτούν από το θεό μέσω του ιερέα του.
Like elsewhere in the Greek world, in these sanctuaries, which were dedicated to the god of medicine Asklepios (often together with his daughter Hygeia), the sick came to stay and be healed by the god through his priest.
Μεγαλύτερης σημασίας είναι ο μεγάλος αριθμός πήλινων αγγείων από την Πάφο, που έχουν σχήμα διαφόρων μερών του ανθρωπίνου σώματος.
Even more important are the many clay vessels from Paphos, shaped like different parts of the human body.
Το από κάτω μέρος του κάθε αγγείου έχει σαν αποτύπωμα του σημείου του σώματος πάνω στο οποίο εφάρμοζε, είναι δε εμφανές ότι αυτά τα αγγεία χρησιμοποιούνταν ως θερμοφόρες.
The underside of each is moulded so as to fit on top of the part of the body imitated, and it is clear that these vessels were used like hot-water bottles.
Παρά το γεγονός ότι τέτοια κεραμική ήταν σε ευρεία χρήση στην Πάφο, φαίνεται να ήταν τελείως άγνωστη στον υπόλοιπο αρχαίο κόσμο.
Despite the fact that such pottery was widely used in Paphos, it appears to have been practically unknown in the rest of the ancient world.
Μια άλλη εξίσου σημαντική ανακάλυψη ιατρικής φύσης προέρχεται επίσης από την Πάφο.
Another equally important medical discovery also comes from Paphos.
Πρόκειται για τον τάφο ενός χειρούργου, ο οποίος πέθανε κατά την περίοδο των Σεβήρων και ο οποίος ετάφη μαζί με ένα μεγάλο αριθμό κτερισμάτων, περιλαμβανομένου ενός από τους πληρέστερους εξοπλισμούς σε ιατρικά εργαλεία που σώζονται από τη Ρωμαϊκή περίοδο.
This is the tomb of a surgeon who died during the Severan period, and who was buried with a large number of offerings, including one of the most complete medical instrumentaria surviving from the Roman world.
Αυτός περιλαμβάνει ανάμεσα στ' άλλα, μια βεντούζα (η συκία των αρχαίων), ένα τυφλάγκιστρο, μοχλούς, νυστέρια και κυλινδρικά δοχεία - όλα από ορείχαλκο, εκτός από τη ψαλίδα, τις λαβίδες και τις κοφτερές λεπίδες των νυστεριών που ήταν φτιαγμένα από σίδηρο.
This comprises, amongst other things, a bleeding cup, a blind hook, levers, scalpels and tubular containers - all made of bronze, except for the scissors, the pincers and the sharp blades of the scalpels which were made of iron.
Ένα σύνολο μικρών, εύθραυστων εργαλείων φυλαγόταν σε ένα προστατευτικό κυλινδρικό δοχείο, ενώ άλλα παρόμοια δοχεία ήταν γεμάτα με διάφορες σκόνες και χάπια, που αναλύσεις έδειξαν ότι είναι μεταλλικά άλατα, κυρίως χαλκού.
A set of small, delicate instruments was kept in a protective tubular container, while other, similar containers were full of different powders and pills which upon analysis proved to be metallic salts, mostly of copper.
Αυτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, καθώς μικρή αμφιβολία μπορεί να υπάρξει ότι τέτοιες ουσίες είχε έρθει να συλλέξει από τα ορυχεία των Σόλων, για τις ιατρικές ιδιότητές τους, ο ίδιος ο μέγας Γαληνός λίγα μόλις χρόνια νωρίτερα, το 166.
This is particularly interesting as there can be little doubt that these are the kind of substances that only a few years earlier, in 166, the great Galen himself came to collect from the mines of Soloi for their medicinal properties.
Τα έργα τέχνης, διάφορα αντικείμενα και αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της ρωμαϊκής Κύπρου παρουσιάζουν μια μεγάλη ποικιλία τύπων, ρυθμών και επιδράσεων.
The works of art, artifacts and architectural remains of Roman Cyprus exhibit a wide variety of types, styles and influences.
Εδώ θα παραθέσουμε ορισμένα από αυτά, τα οποία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνδέουν το νησί με τη Ρώμη.
Here we will only discuss some of those that link the island in some way with Rome.
Η Κύπρος δεν είναι τόσο πλούσια όσο άλλες περιοχές της Μεσογείου σε αγάλματα διότι δεν είχε δικό της μάρμαρο.
Cyprus is not as rich as other regions of the Mediterranean in sculpture because it has no native marble.
Όλα τα σημαντικά αγάλματα κατασκευασμένα από μάρμαρο είχαν εισαχθεί κυρίως από τα ελληνικά νησιά και την Μικρά Ασία, ανήκουν δε στην κοινή ελληνο-ρωμαϊκή τεχνοτροπία.
All the important statues, made of marble, were imported mainly from the Greek islands and Asia Minor, and belong to the wider Graeco-Roman artistic koine.
Σε αντίθεση, οι περισσότερες από τις εγχώριες δημιουργίες είναι φτιαγμένες από ασβεστόλιθο και είναι συνήθως μάλλον άκομψες και επαρχιώτικες, αν και σ' ένα κεφάλι που βρίσκεται στη συλλογή Πιερίδη στη Λάρνακα και στον λεγόμενο Καλιγούλα στο Κυπριακό Μουσείο γίνεται μια συνειδητή προσπάθεια μίμησης των ρωμαϊκών πρωτοτύπων.
By contrast, most local creations are made of limestone and are often rather crude and provincial, although, as in a head in the Pierides collection in Larnaca and the so-called Caligula in the Cyprus Museum, a conscious effort is made to follow Roman prototypes.
Υπάρχουν επίσης εισηγμένα αγάλματα, τα οποία αποτελούν μέρος της επίσημης αυτοκρατορικής τέχνης και προπαγάνδας.
There are also imported statues which form part of the official, imperial art and propaganda.
Τέτοια αγάλματα, που μπορεί να ήταν από μάρμαρο ή ορείχαλκο, κατασκευάζονταν με αυτοκρατορικές προδιαγραφές σε μεγάλα εργαστήρια και στη συνέχεια στέλνονταν για να διακοσμήσουν τα δημόσια κτίρια στα μεγάλα κέντρα της Αυτοκρατορίας.
Such statues, which can be either of marble or bronze, were made on imperial specifications, in large workshops and were then sent to decorate the public buildings in the big centres of the Empire.
Ένα παράδειγμα σε μάρμαρο, πιθανότατα κατασκευασμένο κοντά στην Αθήνα, είναι ένας κορμός του Βεσπασιανού ή του Τίτου με πανοπλία, που βρέθηκε στο θέατρο της Σαλαμίνας.
An example in marble, probably made in the vicinity of Athens, is a cuirassed torso of Vespasian or Titus found in the Theatre of Salamis.
Ένα ορειχάλκινο πορτρέτο του 1ου αι. μΧ που ανήκει είτε στον Κλαύδιο είτε στο Γερμανικό (ή τον πατέρα τους, τον στρατηγό Νέρο Δρούσο), βρέθηκε στο Ιερό του Ολυμπίου Διός στη Σαλαμίνα.
A 1st century AD bronze portrait of either Claudius or Germanicus (or their father, the general Nero Drusus) comes from the Temple of Olympian Zeus at Salamis.
Ορειχάλκινα αγάλματα αυτής της κατηγορίας είναι γενικά σπάνια, και η Κύπρος είναι ιδιαίτερα τυχερή που έχει ένα πράγματι εξαιρετικό δείγμα του τύπου αυτού.
Bronze statues of this group are generally rare, so Cyprus is fortunate in having a really exceptional piece.
Πρόκειται για το υπερμεγέθες άγαλμα του Σεπτίμιου Σεβήρου από τους Χύτρους, που τώρα βρίσκεται στο Κυπριακό Μουσείο.
This is the larger-than-life Septimius Severus from Chytroi, now in the Cyprus Museum.
Αυτό, σύμφωνα με τον Cornelius Vermeule, «είναι το μεγαλοπρεπέστερο έργο τέχνης που έχει σωθεί από μια περίοδο όταν η Κύπρος αποτελούσε πλούσιο μέρος μιας απέραντης αυτοκρατορικής όσο και τοπικής μητροπολιτικής δημιουργικής οντότητας».
This, in the words of Cornelius Vermeule, is the grandest work of art that has survived from a period when Cyprus was a prosperous part of a vast imperial as well as local metropolitan creative organisation.
Η αρχιτεκτονική της ρωμαϊκής Κύπρου χαρακτηρίζεται επίσης από ένα μείγμα τοπικών παραδόσεων και εξωγενών καλλιτεχνικών επιδράσεων.
A mixture of local traditions and artistic influences from overseas also characterises the architecture of Roman Cyprus.
Στη θρησκευτική αρχιτεκτονική, πανάρχαιοι τύποι, όπως τα τεμένη, οι ιερές ανοιχτές αυλές, συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται ακόμα και στο πιο φημισμένο ιερό της Κύπρου, εκείνο της Αφροδίτης στην Παλαίπαφο.
In religious architecture, centuries-old forms, like that of the sacred precinct, persist even for the most prestigious of the island's sanctuaries, that of Aphrodite at Palaipaphos.
Εισάγονται επίσης νέοι αρχιτεκτονικοί τύποι, κυρίως από την Ανατολή, όπως ο ναβαθαϊκός ρυθμός, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε σε πολλούς από τους ναούς του 2ου αιώνα στο νησί, όπως εκείνους της Αφροδίτης στην Αμαθούντα και του Απόλλωνα Υλάτη στο Κούριο.
New imported architectural types are also introduced but mostly from the East, like the Nabatean style that was used in many of the important 2nd century temples of the island, such as that of Aphrodite at Amathous and that of Apollo Hylates at Kourion.
Η επίδραση της Ρώμης και του ρωμαϊκού τρόπου ζωής είναι πιο εμφανής σε μερικά από τα δημόσια κτίρια.
It is in some of the public buildings that the influence of Rome and the Roman way of life are most evident.
Τα γυμνάσια /αγορές, ένα από τα κύρια στοιχεία μιας ελληνικής πόλης, συνέχισαν να διαδραματίζουν πρωτεύοντα ρόλο, και τέτοια κτίρια είναι γνωστά από τις περισσότερες κύριες πόλεις του νησιού.
Gymnasia/agorai - one of the main elements of a Greek city - continued to play a leading role, and such buildings are known from most of the major cities of the island.
Μέχρι σήμερα, δύο στάδια είναι γνωστά, στη Σαλαμίνα και το Κούριο ενώ οι Πράξεις του Αποστόλου Βαρνάβα αναφέρονται σε έναν ιππόδρομο, που αποτελεί τη ρωμαϊκή εκδοχή τέτοιων κτιρίων, στο Κίτιο.
So far, two stadia are known, at Salamis and at Kourion, and the Acts of Saint Barnabas refer to a circus, the Roman version of one such building, at Kition.
Μια επιγραφή αναφέρει ένα θέατρο στο Κίτιο, ενώ κτίρια αυτού του είδους σώζονται στους Σόλους, τη Σαλαμίνα και την Πάφο.
An inscription mentions a theatre at Kition, while the buildings themselves survive at Soloi, Kourion, Salamis and Paphos.
Εκείνα των Σόλων, της Σαλαμίνας και της Πάφου είχαν πρωτοκτιστεί κατά την Ελληνιστική περίοδο και, ακολουθώντας τον κανόνα, είναι κατασκευασμένα σε πλαγιά λόφου.
Those of Soloi, Kourion and Paphos were first built during the Hellenistic period and, typically, they are constructed against the hillside.
Όπως θα δούμε, όλα τροποποιήθηκαν αργότερα, ώστε να συμβαδίζουν με τις νέες ρωμαϊκές τάσεις, όχι μόνο στην αρχιτεκτονική αλλά και στα θεάματα που παρουσιάζονταν εκεί.
As we will see, they were all modified later, so as to conform to the new Roman fashions, not only in architecture but also in the spectacles performed there.
Απ' την άλλη, το θέατρο της Σαλαμίνας, αν και υπέστη και αυτό πολλές μετατροπές, κτίστηκε κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους και δεν χρειάστηκε τη φυσική στήριξη σε βουνοπλαγιά, αφού οι κατασκευαστές εκμεταλλεύτηκαν τις ιδιότητες του ρωμαϊκού σκυροδέματος.
The theatre of Salamis, on the other hand, although it too underwent several alterations, was built in Roman times and had no need of the natural support of a hillside since it exploited the properties of Roman concrete.
Παρά τις τέτοιου είδους κατοπινές αλλαγές, το θέατρο παρέμεινε ένας χαρακτηριστικά ελληνικός τύπος κτιρίου.
Despite such later conversions, a theatre remained a characteristically Greek type of building.
Όπως ήταν φυσικό όμως, στις μεγάλες πόλεις κτίστηκαν κι άλλοι τύποι κτιρίων, καθαρά ρωμαϊκού χαρακτήρα, όπως δημόσια λουτρά, νυμφαία, ωδεία και αμφιθέατρα.
It is natural, however, that other new types of buildings of a distinctively Roman character, such as public baths, nymphaea (fountains with architectural background), odeia (music halls) and amphitheatres, were also constructed in the large towns.
Ανάμεσα στα δημόσια λουτρά εκείνα της Σαλαμίνας είναι τα πιο ξακουστά.
Amongst public baths those of Salamis are the most famous.
Βρίσκονται δίπλα στο γυμνάσιο, κι έχουν δώσει μια από τις πιο πλούσιες συλλογές μαρμάρινων αγαλμάτων του νησιού.
Situated next to the gymnasium, they have given one of the richest collections of marble sculpture on the island.
Τα λουτρά αυτά είναι επίσης γνωστά για τα εξαιρετικά σπάνια σπαράγματα εντοιχίων ψηφιδωτών και τοιχογραφιών του 3ου αιώνα που διατηρούν.
The baths are also known for their fragmentary but extremely rare 3rd century wall decoration of mosaic and fresco.
Ελάχιστα δείγματα τέτοιων ψηφιδωτών σώζονται από τον αρχαίο κόσμο διότι οι τοίχοι και οι εσωτερικές επιφάνειες της άνω δομής που διακοσμούσαν είναι τα μέρη που καταστρέφονται πιο εύκολα σε ένα σεισμό ή μετά την εγκατάλειψη του κτιρίου.
Very few such mosaics survive from the ancient world because the ceilings and walls they decorate are the first to collapse during an earthquake or when a building is abandoned.
Όταν οι Χριστιανοί παρέλαβαν τα λουτρά της Σαλαμίνας, έκλεισαν με τοίχο τα τόξα που ήταν διακοσμημένα με ψηφιδωτά, μάλλον για να κρύψουν τις ειδωλολατρικές τους παραστάσεις.
When the Christians took over the Baths of Salamis they blocked with masonry the mosaic-decorated apses in order, it would seem, to hide their pagan decoration.
Μ' αυτό τον τρόπο, όμως, με την πρόσθετη στήριξη που έδωσαν στα τόξα, τα εμπόδισαν από την κατάρρευση κι έτσι, άθελά τους, έσωσαν τα παγανιστικά ψηφιδωτά.
In this way, however, with the extra support they gave to the apses, they prevented them from collapsing and thus, unwittingly, saved the offending pagan mosaics.
Ένα εξίσου σημαντικό κτίριο ρωμαϊκών λουτρών έχει ανασκαφεί πρόσφατα στο Κούριο.
An equally important Roman bath building has recently been excavated at Kourion.
Αυτό το συγκρότημα ήταν ακόμα μεγαλύτερο απ' εκείνο της Σαλαμίνας, φαίνεται δε ότι διέθετε τουλάχιστον 14 μεγάλα δωμάτια, τα οποία ήταν εφοδιασμένα με υπόκαυστο και άρα είχαν θερμαινόμενο πάτωμα και τοίχους.
This complex was even larger than that of Salamis, and appears to have had at least 14 large rooms, which were equipped with a hypocaust and thus had heated floors and walls.
Πολλά από τα δωμάτια ήταν διακοσμημένα με πλούσια μαρμαροθετήματα και γλυπτά, μερικά εξαιρετικά υψηλής ποιότητας.
Many of the rooms were decorated with rich marble veneer and sculpture, some of it of extremely high quality.
Στο κέντρο των θερμαινόμενων δωματίων υπάρχει μια μεγάλη, πλούσια διακοσμημένη αίθουσα με βρύσες, η οποία έχει ταυτιστεί με νυμφαίο.
In the middle of the heated rooms, there is a large, richly decorated hall with fountains, which has been identified as a nymphaeum.
Στους Σόλους, ένα άλλο νυμφαίο φαίνεται να είναι ανεξάρτητο από άλλα κτίσματα και φαίνεται να αποτελεί το σημείο όπου οδηγεί μια πλατιά, πλακόστρωτη λεωφόρος.
At Soloi, another nymphaeum seems to be independent of other structures and to form the focal point of a wide, paved avenue.