natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η μεταβολή στις λογοτεχνικές γλώσσες που χρησιμοποιούσαν οι κύπριοι συγγραφείς (Ελληνικά και Παλαιογαλλικά από τον 13ο μέχρι τα μέσα του 14ου αιώνα, Ελληνοκυπριακή διάλεκτος τον 15ο, και Ελληνοκυπριακή διάλεκτος και Ιταλικά τον 16ο) καθρεφτίζει τις πολιτισμικές σχέσεις και τη γλωσσική εξέλιξη στο βασίλειο των Λουζινιανών.
The change in the literary languages used by Cypriot writers (Greek and Old French from the 13th to the mid-14th century, the Greek Cypriot dialect in the 15th, and the Greek Cypriot dialect and Italian in the 16th) reflects cultural relations and linguistic evolution in the Lusignan kingdom.
Οι κύπριοι άνθρωποι των γραμμάτων άντλησαν τόσο από τη βυζαντινή και δυτική λογοτεχνική παράδοση, όσο και από την παράδοση της Ανατολής (εκκλησιαστική ελληνική και λατινική σταυροφοριακή παράδοση).
Cypriot men of letters drew upon both the Byzantine and the Western literary traditions as well as the tradition of the Levant (Greek ecclesiastical and Latin crusader).
Τον 13ο αιώνα οι επαφές με τη Γαλλία και γενικά τη Δυτική Ευρώπη ενίσχυσαν τους λογοτεχνικούς και πολιτισμικούς δεσμούς των Φράγκων με τη Δύση.
In the 13th century, contacts with France and Western Europe in general reinforced the literary and cultural links of the Franks with the West.
Με τον ίδιο τρόπο, η Ορθόδοξος Εκκλησία αποτέλεσε το κύριο κανάλι λογοτεχνικής τροφοδότησης για τους Έλληνες.
Similarly, the Greek Church constituted the main channel of literary alimentation for the Greeks.
Ωστόσο, κάποια ιδιαίτερα κυπριακά χαρακτηριστικά μπορούν να εντοπιστούν στη λογοτεχνική μορφή και το περιεχόμενο, τα οποία συνέβαλαν στη δημιουργία μιας παράδοσης μεσαιωνικής κυπριακής λογοτεχνίας που ξεπερνούσε τα γλωσσικά και εθνικά σύνορα: θεματικά, ένα ζωηρό ενδιαφέρον για τη νομική και ιστορική λογοτεχνία και, υφολογικά, η χρήση του πεζού λόγου και των δημωδών γλωσσών (Παλαιογαλλικά αντί των Λατινικών και ελληνοκυπριακή διάλεκτος αντί της βυζαντινής Κοινής).
However, some particularly Cypriot characteristics may be traced in literary form and content which contributed to the creation of a tradition of medieval Cypriot literature that went beyond the linguistic and ethnic barriers: thematically, a keen interest in legal and historical literature and, stylistically, the use of prose and the vernaculars (Old French as opposed to Latin and the Greek Cypriot dialect as opposed to the Byzantine koine).
Με τη χρήση αυτών των υφολογικών και γλωσσικών μέσων οι κύπριοι μεσαιωνικοί χρονικογράφοι έγραψαν τις ιστορίες των βασιλικών δυναστειών της Ιερουσαλήμ και της Κύπρου, και δεν είναι τυχαίο που όλοι σχετίζονταν με τον κύκλο των νομομαθών ή των μορφωμένων γραφειοκρατών.
With these stylistic and linguistic means the Cypriot medieval chroniclers wrote the dynastic histories of the kingdoms of Jerusalem and Cyprus, and it is not accidental that they were all connected with the circle of jurists or educated bureaucrats.
Μέχρι το θάνατο του Ούγου Δ' ντε Λουζινιάν το 1359, ο οποίος συνέπεσε με την πρώτη έκρηξη της επιδημίας της γνωστής ως «μαύρος θάνατος» και τη δημογραφική και κοινωνική αλλαγή που ακολούθησαν, η γαλλική κοσμική λογοτεχνική παραγωγή του νησιού καθρέφτιζε τα ενδιαφέροντα μιας ιπποτικής, φεουδαρχικής κοινωνίας και ήταν απευθείας απόγονος της σταυροφοριακής λογοτεχνικής παράδοσης της λατινικής Ανατολής.
Until the death of Hugh IV of Lusignan in 1359, which coincided with the first outbreak of the Black Death and the ensuing demographic and social changes, French secular literary production on the island reflected the interests of a chivalrous, feudal society and was the direct descendant of the crusader literary tradition of the Latin East.
Επιπρόσθετα με τη γοητεία που ασκούσε σ' αυτή την κοινωνία το δίκαιο, κάτι που οδήγησε στην ανάπτυξη μιας σημαντικής νομικής παράδοσης, δημιουργείται και μια ιστοριογραφική παράδοση, η οποία πρέπει να ενταχθεί στο πλαίσιο της ιστοριογραφικής λογοτεχνίας των σταυροφοριακών κρατών της Συρίας και της Παλαιστίνης.
In addition to this society's fascination with law that led to the development of an important legal tradition, a historiographical tradition emerged that must be placed within the framework of the historiographical literature of the crusader states in Syria and Palestine.
Έτσι, εκτός από λιγοστά έμμετρα έργα (μερικά ερωτικά τραγούδια του Ραούλ ντε Σουασόν, κάποια επικά τραγούδια, ένα αλληγορικό ποίημα με τίτλο La Dîme de Pénitance, γραμμένο στη Λευκωσία το 1288 από τον Ιωάννη ντε Ζουρνύ, καθώς και μερικά ‘poemes de circonstance' στα έργα των Φιλίππου της Νοβάρας και Ζεράρ ντε Μονρεάλ), ολόκληρη η λογοτεχνική παραγωγή της περιόδου ήταν γραμμένη στην Παλαιογαλλική (με κάποιες τοπικές ιδιαιτερότητες) και σε πεζό λόγο, περιλάμβανε δε μόνο έργα ιστορικού και ηθικού περιεχομένου.
Thus, apart from a few works in verse (some love songs by Ralph of Soissons, some epic songs, an allegorical poem, La Dime de Penitance, written in Nicosia in 1288 by John of Journy, and some ‘poemes de circonstance' in the works of Philip of Novara and Gerard of Monreal), the entire literary production of the period was composed in Old French (with some local particularities) and in prose, and it includes only historical and moral works.
Η σημαντική μορφή του Φιλίππου της Νοβάρας κυριάρχησε κατά την περίοδο αυτή.
The important figure of Philip of Novara dominated this period.
Εκτός από τα απομνημονεύματά του, συνέθεσε έμμετρα έργα τα οποία δεν έχουν διασωθεί, μια ηθική πραγματεία (Les Quatre âges de l' homme) και μια νομική πραγματεία (Le Livre de forme de plait).
Apart from his memoirs, he composed works in verse that have not come down to us, a moral treatise , a moral treatise (Les Quatre Ages de l'homme), and a legal treatise (Le Livre de forme de plait).
Ένας άνθρωπος των γραμμάτων, του οποίου η ζωή και το έργο αποτελούν συνδετικό κρίκο μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης περιόδου της φραγκικής παρουσίας στην Κύπρο, ήταν ο Έλληνας Γεώργιος Λαπίθης.
A man of letters whose life and works constitute a link between the first and the second period of Frankish presence in Cyprus was the Greek George Lapithis.
Ο Λαπίθης έζησε το πρώτο μισό του 14ου αιώνα και ήταν μέλος ενός στενού κύκλου ελληνοκυπρίων διανοουμένων, οι οποίοι ανήκαν είτε στην παλιά ελληνική αριστοκρατία είτε στη νέα τάξη μορφωμένων ελλήνων γραφειοκρατών και οι οποίοι συμμετείχαν στη λογοτεχνική ζωή της φραγκικής αριστοκρατίας.
Lapithis lived in the first half of the 14th century and was a member of that small circle of Greek Cypriot intellectuals who belonged either to the old Greek nobility or to the new class of Greek educated bureaucrats and who shared in the literary life of the Frankish nobility.
Είναι γνωστός στην ιστορία ως φίλος του βασιλιά Ούγου Δ' ντε Λουζινιάν (1324-1359), καθώς και φιλοσόφων και στοχαστών ελληνικής, γαλλικής και αραβικής καταγωγής.
He is known in history as a friend of King Hugh IV of Lusignan (1324-1359) and of philosophers and thinkers of Greek, French, and Arab origin.
Οι κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και δημογραφικές αλλαγές που σημάδεψαν τα μέσα του 14ου αιώνα είχαν σημαντική επίδραση στη λογοτεχνική δημιουργία.
The social, economic, political, and demographic changes that marked the middle of the 14th century had an important impact on literary production.
Επιπρόσθετα, άνκαι υπάρχουν ενδείξεις για πολιτισμικούς δεσμούς με τη Γαλλία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ούγου Δ' (1324-1359) και του Πέτρου Α' (1359-1369) (όπως μαρτυρείται από την παρουσία στο νησί του Φιλίππου ντε Μεζιέρ και τη σύνθεση ενός μεγάλου επικού ποιήματος από τον Γουλιέλμο ντε Μασό εμπνευσμένου από τις σταυροφορίες του Πέτρου), οι δεσμοί αυτοί αποδυναμώνονται σταδιακά τον 15ο αιώνα.
Moreover, although there is evidence of cultural links with France under the reigns of Hugh IV (1324-1359) and Peter I (1359-1369) (as is attested by the presence of Philip of Mezieres on the island and the composition of a long epic poem by Guillaume de Machaut inspired by Peter's crusades), in the 15th century these links would gradually weaken.
Συνεπώς, αυτή η περίοδος χαρακτηρίζεται από την άνοδο της ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού σε βάρος της γαλλικής γλώσσας και του φραγκικού πολιτισμού των σταυροφόρων και από την επικέντρωση της λογοτεχνικής παραγωγής στην ιστοριογραφία σε πεζό λόγο.
This period is characterised by the rise of the Greek culture and language to the detriment of the Frankish crusader culture and the French language and by a concentration of literary production on prose historiography.
Ένα χαμένο χρονικό, γραμμένο στα Γαλλικά τον 14ο αιώνα από τον Ιωάννη ντε Μιμάρ, αποτελεί τον σύνδεσμο μεταξύ του γαλλικού συμπιλήματος Les Gestes des Chiprois των αρχών του 14ου αιώνα, και του ελληνικού χρονικού του Λεοντίου Μαχαιρά των αρχών του 15ου αιώνα και μαρτυρεί την εκπληκτική συνέχεια της κυπριακής ιστοριογραφίας.
A lost chronicle, written in French sometime in the 14th century by John of Mimars, constitutes the link between the early 14th century French compilation Les Gestes des Chiprois and Leontios Makhairas' early 15th century Greek chronicle, and bears evidence to the amazing continuity of Cypriot historiography.
Με τα χρονικά των Λεοντίου Μαχαιρά και Γεωργίου Βουστρωνίου, γραμμένα στην ελληνική κυπριακή διάλεκτο τον 15ο αιώνα, η κυπριακή ιστοριογραφία έφθασε την πλήρη ανάπτυξή της.
With the chronicles of Leontios Makhairas and George Boustronios, written in the Greek Cypriot dialect in the 15th century, Cypriot historiography reached its full development.
Και οι δύο συγγραφείς ανήκαν στην τάξη εκείνη των ελλήνων κυπρίων αξιωματούχων της φεουδαρχικής και βασιλικής διοίκησης, που συμμετείχαν και στις δύο κουλτούρες και αποτέλεσαν την ενδιάμεση ομάδα ανάμεσα στις δύο κοινωνίες.
Both writers belonged to that class of Greek Cypriot dignitaries in seigneurial and royal administration who participated in both cultures and became the intermediary group between the two societies.
Έγραψαν και οι δύο σε πεζό λόγο και στην κυπριακή τοπολαλιά, στη γλώσσα που μιλούσαν και οι Έλληνες και οι Φράγκοι της Κύπρου, και με τα χρονικά τους, δυναστικές ιστορίες της δόξας και της πτώσης του κυπριακού βασιλικού οίκου, εξέφρασαν τη νομιμοφροσύνη τους στο καθεστώς των Λουζινιανών.
They both wrote in prose and in the local Greek vernacular, which was the language spoken by both Greeks and Franks, and with their chronicles, the dynastic history of the glory and fall of the Cypriot royal house, they expressed their loyalty to the Lusignan regime.
Τα χρονικά τους μπορούν έτσι να χαρακτηριστούν ως εθνικές ιστορίες, με την έννοια ότι προέβαλλαν μια κοινή κυπριακή εθνική ταυτότητα και για τους Έλληνες και για τους Φράγκους ενόψει της μουσουλμανικής απειλής.
Their chronicles may thus be characterised as national histories, in the sense that they propagated a common Cypriot ethnic identity for both the Greeks and the Franks before the Muslim threat.
Γοτθική Αρχιτεκτονική: Οι Φράγκοι έκτισαν μνημειακές λατινικές εκκλησίες και μοναστήρια σε γοτθικό ρυθμό, εντυπωσιακά κάστρα και οχυρώσεις, καθώς και λαμπρά βασιλικά και φεουδαρχικά ανάκτορα, των οποίων σημαντικό μέρος διασώζεται μέχρι τις μέρες μας.
Gothic Architecture: The Franks built monumental Latin churches and monasteries in the Gothic style, impressive castles and fortifications, and great royal and seigneurial palaces, much of which still survives.
Επιπρόσθετα, η καλλιτεχνική μαρτυρία αποκαλύπτει γαλλικές επιδράσεις στην ελληνική εκκλησιαστική τέχνη και αρχιτεκτονική.
Moreover, the artistic evidence even reveals French influences in Greek ecclesiastical art and architecture.
Όπως φανερώνουν οι φωτογραφίες, τα γοτθικά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα αποτελούν την πιο εμφανή και μακρόχρονη μαρτυρία της γαλλικής παρουσίας στην Κύπρο.
As the photographs reveal, Gothic architectural remains are the most prominent and longest surviving testimony of the French presence in Cyprus.
Βυζαντινή Κύπρος, μέχρι το 1191
Byzantine Cyprus, until 1191
Η Κύπρος και η Ιταλία ήταν πολιτικά ενωμένες, θεωρητικά τουλάχιστον, μέχρι το 476 κι ακόμα αργότερα, αν αναλογιστούμε τη συμβολική υποταγή των γότθων βασιλέων Οδοάκρου και Θεοδωρίχου στην (Ανατολική) Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Nominally, Cyprus and Italy were politically united until 476, and even afterwards if we consider the token subordination of the Gothic Kings Odoacar and Theodoric to the (Eastern) Roman Emperors.
Κατά τη βασιλεία του Ιουστινιανού τον 6ο αιώνα, μετά την ανακατάληψη από τον Στρατηγό Βελισσάριο μεγάλων τμημάτων της Ιταλίας στους μακρούς Γοτθικούς Πολέμους, η Ιταλία περιήλθε και πάλι κάτω από την ίδια πολιτική ομπρέλα όπως και η Κύπρος.
In Justinian's reign in the 6th century, after General Belisarius' reconquest of major sections of Italy in the long Gothic Wars, Italy again came under the same political umbrella as Cyprus.
Ωστόσο, μετά την αναταραχή που προκάλεσαν ο περσικός πόλεμος και οι αραβικές επιδρομές τον 7ο αιώνα, η Κύπρος εγκαινίασε μια περίεργη περίοδο ως ουδέτερο έδαφος μεταξύ του Βυζαντίου και του Ισλάμ που κράτησε, με σύντομες διακοπές, από το 688 μέχρι το 965.
Following the disruptions of the Persian War and the Arab invasions in the 7th century, however, Cyprus began a strange period as a neutral territory between Byzantium and Islam that lasted, with brief interruptions, from 688 to 965.
Τότε, και μέχρι την πτώση του Μπάρι το 1071, η Κύπρος και ένα φθίνον κομμάτι της νότιας Ιταλίας μοιράστηκαν ξανά την Κωνσταντινούπολη ως το πολιτικό τους κέντρο.
Then, until the fall of Bari in 1071, Cyprus and a dwindling section of southern Italy once again shared Constantinople as their political centre.
Εκκλησιαστικά πάντως, η Κύπρος έμεινε έξω από τη σφαίρα της Παπικής Ρώμης και βρισκόταν προσηλωμένη καθοριστικά στην Ανατολή, ακολουθώντας, την Ελληνική, στη θρησκευτική τελετουργία και παράδοση, Ορθοδοξία, όπως αυτή τελικά εξελίχθηκε.
Ecclesiastically, however, Cyprus fell outside the sphere of papal Rome and was decidedly Eastern in focus, following what eventually became Greek Orthodoxy in liturgy and tradition.
Το εμπόριο πρέπει να έφερε στην Κύπρο, στα τέλη του 10ου και 11ου αιώνα, έστω και για λίγο, μερικούς Ιταλούς, ίσως από το Αμάλφι, καθ'οδόν προς τους προορισμούς τους της Μέσης Ανατολής.
Trade must have brought some Italians, perhaps from Amalfi, to Cyprus in the late 10th and 11th centuries, if only for a stopover on their way to Middle Eastern destinations.
Ωστόσο, με την Πρώτη Σταυροφορία στο τέλος του 11ου αιώνα και την ίδρυση κρατών από τους Σταυροφόρους, η Κύπρος βρέθηκε να έχει μια ζηλευτή γεωγραφική θέση σαν σταυροδρόμι στις εμπορικές διαδρομές μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
With the First Crusade at the end of the 11th century and the establishment of the Crusader States, however, Cyprus found itself in an envious geographical position on the trade routes between East and West.
Οι πληροφορίες μας είναι λιγοστές, αλλά είναι πιθανό η «ιταλική» περίοδος της κυπριακής ιστορίας να ξεκίνησε λίγο μετά τα 1100, όταν τεκμηριώνεται η παρουσία Ιταλών εμπόρων στο νησί.
Our information is sparse, but it is probable that the Italian period of Cypriot history began shortly after 1100 when Italian merchants are attested on the island.
Ακόμα και με την περιορισμένη πληροφόρηση που έχουμε για τον 12ο αιώνα, γνωρίζουμε ότι οι Eνετοί χρησιμοποιούσαν κυπριακά λιμάνια ήδη από το 1100 περίπου, ότι είχαν παραχωρηθεί στους Ενετούς - και άρα τα είχαν αποζητήσει - προνόμια ελεύθερου εμπορίου στην Κύπρο γύρω στα 1136, κι ότι αυτά είχαν επικυρωθεί από τον αυτοκράτορα το 1147.
Even with the limited information we have for the 12th century, we know that Venetians used Cypriot ports already around 1100, that Venetians were granted - and had therefore probably sought - free trading privileges in Cyprus around 1136, and that these were confirmed by the Emperor in 1147.
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι από το 1150 η Κύπρος ήταν ήδη ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο για την ενετική ναυτιλία.
There is little doubt that already by 1150 Cyprus was an important trading centre for Venetian shipping.
Μια βενετσιάνικη εταιρία που έκανε εμπόριο με την Αίγυπτο είχε τη βάση της στη Λεμεσό το 1139, υπάρχουν δε αναφορές για Ενετούς εμπόρους στην Πάφο ήδη από το 1143.
A Venetian company conducting trade with Egypt was actually based in Limassol in 1139, and there are references to Venetian merchants in Paphos as early as 1143.
Μέχρι την άνοδο της Αμμοχώστου αργότερα το 13ο αιώνα, αρκετά μετά την κατάκτηση από τους Φράγκους, η Λεμεσός και η Πάφος ήταν τα κύρια λιμάνια της Κύπρου, η δε ζωτικότητά τους μπορεί να οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στους Ενετούς.
Until the rise of Famagusta in the later 13th century, well after the Frankish conquest, Limassol and Paphos were the leading ports of Cyprus, and their vitality may be largely due to the Venetians.
Η ενετική ονομασία «Baffo» έχει πιθανόν την προέλευσή της στην Πάφο, το δεύτερο τότε μεγαλύτερο λιμάνι του νησιού.
Paphos, the island's second port at the time, is probably the source of the Venetian name Baffo.
Γνωρίζουμε επίσης από τα χρονικά της κατάκτησης του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου πως, όταν αποβιβάστηκε στη Λεμεσό το 1191, υπήρχε ήδη σ' εκείνη την πόλη ολόκληρη λατινική κοινότητα, πιθανότατα Ενετοί.
We also know from chronicles of Richard the Lionheart's conquest that, when he landed in Limassol in 1191, there was already an entire Latin community in that town, almost certainly Venetians.
Μέχρι το 1191 η ενετική περιουσία στην Κύπρο είχε επεκταθεί και εξαπλωθεί περισσότερο απ' ότι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, βασιζόμενος στις ισχνές μαρτυρίες που δόθηκαν πιο πάνω.
By 1191 Venetian property on Cyprus was both more extensive and more widespread than one would imagine with the scanty evidence presented above.
Η τυχαία σύνταξη και διάσωση μιας αναφοράς που χρονολογείται από το 1240 περίπου, παραθέτει ιταλικές περιουσίες στην Κύπρο πριν από το 1191, οι οποίες από κάποιο σημείο και μετά είχαν κατασχεθεί, αν και είναι αβέβαιο από ποιον, πότε και γιατί, ή σε ποια έκταση.
The chance creation and survival of a report from around 1240 lists Venetian properties in pre-1191 Cyprus that were confiscated at some point, although we are unsure by whom, when, why, or in what proportion.
Υπάρχουν λεπτομέρειες για εκατοντάδες κατασχεθείσες περιουσίες, που αναφέρουν τοποθεσίες, ονόματα των Ενετών ιδιοκτητών και κάποτε τα ονόματα των νέων «ιδιοκτητών».
We have details of hundreds of confiscated properties, including locations, names of Venetian owners, and, sometimes, the names of the new owners.
Η άλλη, του Αγίου Γεωργίου, μπορεί να είναι ο χώρος όπου τελέσθηκαν οι γάμοι του Βασιλιά Ριχάρδου με τη Βερεγγάρια και ίσως τα απομεινάρια του είναι εκείνα που σώζονται στο Κάστρο της Λεμεσού.
The other, St George, may be the site of King Richard's wedding to Berengaria, and perhaps the remains are those visible in Limassol Castle.
Η ενετική αποικία της Λεμεσού είχε πάνω από 100 σπίτια και 50 σχεδόν καταστήματα.
The Venetian colony in Limassol had over 100 houses and almost 50 shops.
Διατηρούσε ακόμα ένα σύμπλεγμα λουτρών, ένα άσυλο κι ένα κοιμητήριο.
They even ran a bath complex, a hospice, and a cemetery.
Όχι μόνο διέθεταν εκκλησία στην πρωτεύουσα, αλλά το σπίτι της οικογένειας Σαμπατίνι, η οποία είχε πολλά ακίνητα στην πόλη, έγινε μάλιστα το πρώτο βασιλικό παλάτι των Λουζινιανών.
Not only did they have a church in the capital, but the house of the Sabatini family, which had many properties in the city, even became the first royal palace of the Lusignans.
Το ότι πολλοί Ενετοί ζούσαν στη Λευκωσία θα πρέπει να επισύρει την προσοχή μας στο γεγονός ότι αυτοί δεν ασχολούνταν απλά και μόνο με το διεθνές εμπόριο.
That many Venetians lived in Nicosia should alert us to the fact that they did not simply engage in international trade.
Αυτή η μόνιμη αγροτική κοινότητα, η οποία επεκτεινόταν στα βουνά προς νότο, ασχολείτο με τη γεωργία.
This permanent rural community, which extended into the mountains on the south, was engaged in agriculture.
Είχε τουλάχιστον δύο εκκλησίες στην ύπαιθρο, μια από τις οποίες σώζεται ακόμα σε πολύ ερειπωμένη κατάσταση κοντά στον Άγιο Κωνσταντίνο.
It had at least two rural churches, one of which still survives in a much ruined state near Ayios Konstantinos.
Το 1184, ένας σφετεριστής, ο Ισαάκιος Κομνηνός, κατέλαβε την εξουσία στην Κύπρο και αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας, ένα πραξικόπημα το οποίο η Δύση αργότερα χρησιμοποίησε ως πρόσχημα για την κατάκτηση του 1191 - ένα προμήνυμα του τι συνέβηκε το 1974.
In 1184 a usurper, Isaac Comnenus, seized control of Cyprus and proclaimed himself Emperor, a coup dՎtat that the West later used as a pretext for the 1191 conquest, foreshadowing the events of 1974.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι, όταν ο Ισαάκιος προετοιμαζόταν για το βυζαντινό εγχείρημα ανακατάληψης του νησιού, συνήψε συμμαχία με τη νορμανδική Σικελία.
Interestingly, when Isaac prepared for the Byzantine attempt to retake the island, he made an alliance with Norman Sicily.
Ο Σικελός Ναύαρχος Μαργαριτόνε βοήθησε στην υπεράσπιση της Κύπρου εναντίον των Βυζαντινών το 1187, αλλά, ατυχώς για τον Ισαάκιο, ο Μαργαριτόνε απεχώρησε το 1188 και ο Βασιλιάς Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας πέθανε το 1189.
The Sicilian Admiral Margaritone helped defend Cyprus against the Byzantines in 1187, but, unfortunately for Isaac, Margaritone departed in 1188 and King William II of Sicily died in 1189.
Το 1191, κατά την Τρίτη Σταυροφορία και καθ' οδόν από τη Μεσσίνα στους Αγίους Τόπους, ο φραγκόφωνος Βασιλιάς Ριχάρδος της Αγγλίας νίκησε τον Ισαάκιο και κατέλαβε το νησί.
In 1191, the French-speaking King Richard of England defeated Isaac and conquered the island during the Third Crusade en route from Messina to the Holy Land.
Τον επόμενο χρόνο, μετά από σύντομη περίοδο διακυβέρνησης από τους Ναΐτες Ιππότες, ο Ριχάρδος πούλησε την Κύπρο στον γαλλικής καταγωγής Γκυ Λουζινιάν.
The following year, after a short period of rule by the Knights Templar, Richard sold Cyprus to Guy de Lusignan, a Frenchman by blood.
Ως Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, το 1187, ο Γκυ είχε χάσει τη μάχη του Χατίν και την πρωτεύουσά του, την οποία κατέκτησε ο Σαλαντίν.
As King of Jerusalem, Guy had lost the Battle of Hattin and, with it, his capital city to Saladin in 1187.
Ο Γκυ και ο αδελφός του Αιμερύ ίδρυσαν ένα βασίλειο με φραγκόφωνους ευγενείς, το οποίο κράτησε μέχρι το 1489.
Guy and his brother Aimery established a kingdom with French-speaking nobles that lasted until 1489.
Από πολλές απόψεις, το 1191 υπήρξε μια αποφασιστική καμπή στην ιστορία της Κύπρου, εγκαινιάζοντας μια «γαλλική» περίοδο.
From most perspectives, 1191 is a decisive break in the history of Cyprus, inaugurating a French period.
Από ιταλικής απόψεως όμως, το 1191 δεν σηματοδοτεί την αρχή της «λατινικής» περιόδου της κυπριακής ιστορίας.
From the Italian point of view, however, 1191 does not exactly mark the beginning of the Latin period of Cypriot history.
Η ιταλική παρουσία στην Κύπρο πριν την κατάκτηση, ήταν ήδη μόνιμη, οργανωμένη και σημαντική, ιδιαίτερα δε η ανάπτυξη της πόλης της Λεμεσού οφείλει πολλά στους Ενετούς.
The Italian presence on pre-conquest Cyprus was already permanent, organised, and significant, and the development of the town of Limassol, in particular, owes much to the Venetians.
Η Κύπρος κατά την Πρώιμη Φραγκοκρατία, 1191-1374
Early Frankish Cyprus, 1191-1374
Από πολιτική άποψη, η φράγκικη Κύπρος πέρασε τρεις ξεχωριστές, αυξανόμενης έντασης φάσεις ιταλικής παρέμβασης: τη σικελική, τη γενουάτικη και τέλος την ενετική.
Politically, Frankish Cyprus went through three distinct phases of Italian intervention of increasing intensity: the Sicilian, the Genoese, and, finally, the Venetian.
Ο Γουίδος Λουζινιανός (1192-4) πέθανε σαν Κύριος της Κύπρου και ήταν ο αδελφός του Αιμερύ (1194-1205) που μετέτρεψε την Κύπρο σε βασίλειο.
Guy de Lusignan (1192-4) died as Lord of Cyprus, and it was only his brother, Aimery (1194-1205), who made Cyprus into a kingdom.
Για να το πετύχει αυτό, ο Αιμερύ αποτάθηκε στον Γερμανό Αυτοκράτορα Ερρίκο Στ΄ για να του παραχωρήσει στέμμα, και η Κύπρος έγινε εξαρτημένο βασίλειο το 1197.
To do this, Aimery appealed to the German Emperor Henry VI for a crown, and Cyprus became a client kingdom in 1197.
Μέσω επιγαμίας ο Ερρίκος είχε προσθέσει το Βασίλειο της Σικελίας στην αυτοκρατορία του και ο γιος του Φρειδερίκος Β΄ ήταν καλά εδραιωμένος στη Σικελία και τη Νότια Ιταλία.
Through marriage Henry had added the Kingdom of Sicily to his Empire, and his son Frederick II was firmly based in Sicily and Southern Italy.