natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στη δεκαετία του 1260 μια μεγάλη προσωπικότητα, ο ίδιος ο Θωμάς Ακινάτης, αφιέρωσε μια πολιτική διατριβή στο βασιλιά της Κύπρου, και ο Δάντης αναφέρει την Κύπρο στη Θεία Κωμωδία.
In the 1260s no less a figure than Thomas Aquinas devoted a political treatise to the King of Cyprus, and Dante mentions Cyprus in the Divine Comedy.
Είναι η βασιλεία του Ούγου Δ΄ τον 14ο αιώνα που αντιπροσωπεύει την πραγματική αρχή ισχυρών πολιτιστικών δεσμών με την Ιταλία, προαναγγέλλοντας αυτό που θα ακολουθούσε τον 15ο αιώνα.
It was the reign of King Hugh IV in the 14th century that represents the true beginning of strong cultural links with Italy, foreshadowing what was to come in the 15th century.
Για παράδειγμα, ο Βοκκάκιος περιγράφει πώς ο Ούγος τον ενοχλούσε πεισματικά να συγγράψει ένα έργο για τους ειδωλολατρικούς θεούς, και έτσι αφιέρωσε πάνω από δύο δεκαετίες γράφοντας τη Geneologia deorum gentilium, το οποίο παρέμεινε για αιώνες το βασικό βιβλίο αναφοράς επί του θέματος.
For example, Boccaccio describes how Hugh pestered him into composing a work on the pagan gods, and Boccaccio spent over two decades writing his Genealogia deorum gentilium, the standard work on the subject for centuries.
Ο μεγάλος κύπριος λόγιος Γεώργιος Λαπίθης αλληλογραφούσε με τον διάσημο Ελληνο-Ιταλό μοναχό Βαρλάαμ τον Καλαβρέζο, και ο Γουίδος ντα Μπανιόλο, γιατρός του Βασιλιά Πέτρου Α΄, γιου του Ούγου, ήταν φίλος του Πετράρχη.
The great Greek Cypriot scholar George Lapithis corresponded with the famous Italian Greek monk Barlaam the Calabrian, and the physician of Hugh's son King Peter I, Guido da Bagnolo, was a friend of Petrarch's.
Το 1365, ο Πέτρος (1359-69) ηγήθηκε της τελευταίας μεγάλης νικηφόρας σταυροφορίας, καταλαμβάνοντας και καταστρέφοντας την Αλεξάνδρεια.
In 1365 Peter (1359-69) led the last great victorious crusade, taking and sacking Alexandria.
Ίσως λόγω της επακόλουθης διακοπής των γενουάτικων (και ενετικών) εμπορικών συμφερόντων στην περιοχή, οι Γενουάτες εισέβαλαν στην Κύπρο λίγα χρόνια αργότερα.
Perhaps because of the disruption of Genoese (and Venetian) trading interests in the area that resulted, the Genoese invaded Cyprus a few years later.
Η άμεση αιτία της εισβολής ήταν ένα βίαιο επεισόδιο μεταξύ Γενουατών και Ενετών υπηκόων στην Αμμόχωστο.
The immediate cause of the invasion stemmed from a violent incident between Genoese and Venetian citizens in Famagusta.
Οι ιταλικές εμπορικές κοινότητες εμπλέκονταν σε τέτοια βίαια επεισόδια για πάνω από μισό αιώνα.
The Italian merchant communities had been involved in such violent incidents for over half a century.
Μερικοί Γενουάτες είχαν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια ταραχών στην Αμμόχωστο το 1310, και υπήρξαν κι' άλλα προβλήματα με τους Γενουάτες το 1331.
Some Genoese were killed in rioting in Famagusta in 1310, and there was more trouble with the Genoese in 1331.
Η Γένουα, απ' την άλλη, κήρυξε σχεδόν τον πόλεμο στην Κύπρο το 1343-44 και το 1364-65, στην τελευταία περίπτωση εξαιτίας ενός άλλου βίαιου επεισοδίου.
Genoa, on the other hand, nearly went to war with Cyprus in 1343-44 and 1364-65, in the latter case because of another violent episode.
Παρόλον ότι οι διαφορές μεταξύ της Βενετίας, της Γένουας και της Κύπρου, σχετικά με τον πόλεμο εναντίον της Αιγύπτου, φαίνονταν να είχαν επιλυθεί με τη συνθήκη του 1370, δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει το ότι μια διαφωνία μεταξύ υπηκόων των δύο ιταλικών πόλεων οδήγησε σε εισβολή της Κύπρου από τους Γενουάτες στη δεκαετία του 1370.
Although the differences between Venice, Genoa, and Cyprus concerning the war with Egypt seemed to have been resolved by treaty in 1370, we should not be surprised that a disagreement between citizens of the two Italian cities led to a Genoese invasion in the 1370s.
Η βία ξεκίνησε μετά τη στέψη του Πέτρου Β΄ (1369-82) ως βασιλιά της Ιερουσαλήμ στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου στην Αμμόχωστο το 1372.
The violence began after the coronation of Peter II (1369-82) as King of Jerusalem in St Nicholas Cathedral in Famagusta in October of 1372.
Διαμάχες μεταξύ Γενουατών και Ενετών στην Αμμόχωστο είχαν σημειωθεί στις δεκαετίες του 1340 και του 1360.
Struggles between Genoese and Venetians in Famagusta occurred in the 1340s and 1360s.
Τώρα η διαφορά ήταν για ένα φαινομενικά ασήμαντο τελετουργικό θέμα και, στο χάος που ακολούθησε, οι Κύπριοι πήραν το μέρος των Ενετών.
Now they quarrelled over a seemingly trivial element of the ceremonies, and the Cypriots took the side of the Venetians in the chaos that followed.
Στη διάρκεια των ταραχών καταστράφηκε γενουάτικη περιουσία και χάθηκαν ζωές, αλλά εφόσον ο Πέτρος έρριξε το φταίξιμο για το επεισόδιο στους Γενουάτες, δεν τους δόθηκε αποκατάσταση.
In rioting Genoese property was destroyed and lives were lost, but since Peter blamed the Genoese for the incident, they received no redress.
Μετά από αυτά τα γεγονότα, η κλιμάκωση της κατάστασης υπήρξε ραγδαία: πολλοί Γενουάτες εγκατέλειψαν το νησί, η Γένουα ετοιμάστηκε για πόλεμο και πρόβαλε απαιτήσεις που ήταν απίθανο να ικανοποιηθούν πλήρως.
From there things escalated rapidly: many Genoese left the island, the city prepared for war, and it issued demands that could hardly be met in full.
Από δικής τους πλευράς, οι Κύπριοι δεν ήταν διατεθειμένοι να ενδώσουν και απέκλεισαν τα γενουάτικα καράβια από την Κύπρο.
The Cypriots, for their part, were not disposed to give in and excluded Genoese ships from Cyprus.
Παρά τις εντατικές προσπάθειες του Πάπα και των Ιωαννιτών να εξευρεθεί ειρηνική διευθέτηση, ένας στόλος εμπροσθοφυλακής απέπλευσε από τη Γένουα στις αρχές του 1373.
Despite intense papal and Hospitaller efforts to find a peaceful solution, an advance fleet sailed from Genoa in early 1373.
Οι λεηλασίες των Γενουατών προκάλεσαν αντίποινα εναντίον των Γενουατών που είχαν μείνει στην Κύπρο, μέχρι που η κατάσταση επιδεινώθηκε σε τέτοιο βαθμό που οι Κύπριοι παρέδωσαν το λιμάνι της Σατάλειας στη νότια ακτή της Μικράς Ασίας στους Τούρκους για να μην το παραδώσουν στους Γενουάτες.
Genoese pillaging was met with reprisals against the Genoese remaining in Cyprus, until the situation deteriorated to the point that the Cypriots actually handed over the port of Satalia on the south coast of Asia Minor to the Turks rather than lose it to Genoa.
Η Λεμεσός, που όφειλε την άνοδό της σε μεγάλο βαθμό στους αντιπάλους των Γενουατών, τους Ενετούς, πυρπολήθηκε και η Πάφος κυριεύθηκε.
Limassol, the city that owed much of its rise to Genoa's rivals the Venetians, was burned and Paphos captured.
Ο κύριος στόλος των Γενουατών, αποτελούμενος από 36 γαλέρες με πάνω από 14,000 άνδρες, έφθασε στο τέλος του 1373 και ενώθηκε με τις εφτά γαλέρες που είχαν έρθει νωρίτερα.
The main Genoese fleet of 36 galleys and over 14.000 men arrived in late 1373 to join the seven galleys that had come earlier.
Οι Κύπριοι αποφάσισαν να διαπραγματευθούν, αλλά με απάτη από τους Γενουάτες, ο Βασιλιάς Πέτρος Β΄, ο θείος του Πρίγκηπας Ιωάννης της Αντιόχειας, καθώς και η μητέρα του Ελεονόρα της Αραγωνίας, φυλακίστηκαν.
The Cypriots decided to negotiate, but through Genoese deceit King Peter II, his uncle Prince John of Antioch, and his mother Eleanor of Aragon were imprisoned.
Ο άλλος θείος του Πέτρου όμως, ο Πρίγκηπας Ιάκωβος, αρνήθηκε να παρασυρθεί σε παγίδα και συνέχισε να μάχεται.
Peter's uncle Prince James, however, refused to be lured into a trap and continued the fight.
Η Λευκωσία λεηλατήθηκε, αλλά ο Ιάκωβος κατάφερε μεγάλες απώλειες στους Γενουάτες, μέχρι που αυτοί αποφάσισαν ότι η ολοκληρωτική νίκη μπορεί να ήταν πέραν των μέσων που διέθεταν.
Nicosia was pillaged, but James inflicted great losses on the Genoese until the Genoese decided that total victory might be beyond their means.
Από δικής τους πλευράς, οι Κύπριοι συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούσαν να κερδίσουν τον πόλεμο και κατάλαβαν ότι μια συνεχιζόμενη καταστροφή της υπαίθρου και των πόλεων, θα χειροτέρευε τα πράγματα.
For their part, the Cypriots realised that they could not win the war and saw that continued destruction of the countryside and cities would only worsen matters.
Η διευθέτηση που προέκυψε από τις διαπραγματεύσεις ήταν σκληρή για τους Κυπρίους, οι οποίοι συμφώνησαν να καταβάλουν μια μεγάλη αποζημίωση σε δόσεις, να παραδώσουν πολλούς σημαντικούς άνδρες ως ομήρους στη Γένουα και να της παραχωρήσουν την Αμμόχωστο ως επιπρόσθετη εγγύηση ότι θα πλήρωναν τις υποχρεώσεις τους.
The negotiated settlement was harsh for the Cypriots, who agreed to pay a huge indemnity in instalments, offer many important hostages to Genoa, and cede Famagusta to Genoa as further security for payment.
Ο Ιάκωβος αποδέχτηκε εκούσια εξορία σε χώρο δικής του επιλογής αλλά και πάλι με πλεκτάνη οι Γενουάτες τον έφεραν στη Γένουα, όπου ο μελλοντικός Βασιλιάς Ιάκωβος Α΄ παρέμεινε για πολλά χρόνια.
James accepted voluntary exile wherever he wished, but again through trickery the Genoese had him brought to Genoa where the future King James I remained for many years.
Αν και η κυπριακή οικονομία κατ' ουδένα τρόπο δεν κατέρρευσε, ο πόλεμος σήμανε το τέλος της εποχής της μεγάλης ευμάρειας που είχε βασιστεί στη στρατηγική εμπορική της θέση.
Although the Cyprus economy did not collapse by any means, the war signalled the end of the era of extra affluence that had been based on its strategic trading position.
Η Ύστερη Φραγκοκρατία στην Κύπρο, 1374-1474
Late Frankish Cyprus 1374-1474
Η εισβολή και διχοτόμηση της Κύπρου το 1374, ακριβώς 600 χρόνια πριν από την πιο πρόσφατη εισβολή και διχοτόμηση, εγκαινίασε ποικιλοτρόπως μια νέα ιταλική φάση της κυπριακής ιστορίας.
The invasion and partition of Cyprus in 1374, exactly 600 years before the most recent invasion and partition, ushered in a new Italian phase of Cypriot history in more ways than one.
Όχι μόνο η Αμμόχωστος ήταν κάτω από την άμεση διακυβέρνηση της Γένουας, αλλά και ο θάνατος ή η εξορία μεγάλου αριθμού του φραγκόφωνου πληθυσμού, σαν αποτέλεσμα του πολέμου, μετέβαλε ριζικά τη δημογραφική σύνθεση των ευγενών.
Not only was Famagusta under the direct rule of Genoa, but the death or exile of much of the French-speaking population as a result of the war radically changed the demographic make-up of the nobility.
Από τώρα και στο εξής Ιταλοί, Έλληνες και άλλοι διαδραμάτιζαν ένα αυξανόμενα κυρίαρχο ρόλο στην κοινωνία.
From now on Italians, Greeks, and others played an increasingly predominant role in society.
Αυτό βλέπουμε να συνοδεύτηκε και από τη σταδιακή άνοδο της χρήσης της ιταλικής γλώσσας - ακόμα και την επίδρασή της στην ελληνική - πράγμα που υποβοήθησε εν μέρει, η μακρά αιχμαλωσία στη Γένουα του Ιακώβου και του γιου του Ιανού, που πήρε το όνομά του από τον ρωμαϊκό θεό της Γένουας.
Accompanying this we also see the gradual rise of the Italian language - even its influence on Greek - helped in part by James' long captivity in Genoa and that of his son, Janus, named after the Roman god of Genoa.
Ίσως να μην είναι τυχαίο που το Πανεπιστήμιο της Πάδουας έγινε το κατεξοχήν ίδρυμα ανώτερης μόρφωσης για τους Κυπρίους.
It is probably not coincidental that the University of Padua became virtually the institution of higher learning for Cypriots.
Καθώς η Βενετία είχε κατακτήσει την Πάδουα το 1406 και το ίδρυμα αυτό έγινε σχεδόν το επίσημο πανεπιστήμιο της Βενετίας, οι πνευματικές σχέσεις μεταξύ της κυπριακής ελίτ και της Βενετίας ήταν ήδη στενές στα μέσα του 15ου αιώνα.
Since Venice conquered Padua in 1406, and the institution became almost the official university for Venice, intellectual ties between the Cypriot elite and Venice were already strong in the early 15th century.
Μάλιστα ένα μέλος της βασιλικής οικογένειας, ο Καρδινάλιος Λάνσελοτ Λουζινιανός, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο από το 1428, πριν τελειώσει τις μέρες του στην υπηρεσία του Δούκα της Σαβοΐας όπου εργάστηκε από το 1442 μέχρι το 1451.
Even a member of the royal family, Cardinal Lancelot of Lusignan, studied at the university from 1428, before ending his days in the service of the Duke of Savoy from 1442 to 1451.
(Ο Ούγος Λουζινιάνος έγινε επίσης καρδινάλιος και έζησε για κάποιο διάστημα στην Ιταλία.)
(Hugh of Lusignan also became cardinal and spent time in Italy.)
Αυτό δεν μπορούσε παρά να συμβάλει στην περαιτέρω ενθάρρυνση τόσο της ιταλικής γλώσσας σε βάρος της γαλλικής στην Κύπρο, όσο και της επιρροής της Βενετίας σε σχέση με εκείνη της Γένουας.
This can only have served to further encourage both the rise of the Italian language in Cyprus at the expense of French and, eventually, the influence of Venice over Genoa.
Η κυπριακή παρουσία στην Πάδουα έγινε τόσο ισχυρή ώστε υπήρχε ένα επίσημο «Κυπριακό Έθνος» στο πανεπιστήμιο.
The Cypriot presence in Padua became so strong that there was an official Cypriot Nation in the university.
Αυτό συνέχισε να υφίσταται αρκετά μετά την τουρκική κατάκτηση του 1571 κι ένα χειρόγραφο με τους κανονισμούς του «Κυπριακού Έθνους», γραμμένο από έναν Έλληνα τον 17ο αιώνα, σώζεται στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Πάδουας.
This lasted well beyond the Turkish conquest of 1571, and a manuscript of the Cypriot Nation's statutes, written by a Greek in the 17th century, survives in the Padua University Library.
Ωστόσο, η Γένουα είχε τώρα μια αποικία στην Αμμόχωστο με Γενουάτη επίσκοπο και μια ουσιαστική γενουάτικη κοινότητα, αν και ο ελληνικός πληθυσμός ήταν μεγαλύτερος.
Nevertheless Genoa now had a colony in Famagusta, with a Genoese bishop and a substantial Genoese community, although the Greek population outnumbered them.
Για την απελευθέρωσή του από την αιχμαλωσία το 1383, ο Ιάκωβος (1382-98) υποχρεώθηκε, μεταξύ άλλων, να παραχωρήσει την κυριαρχία της πόλης και της γύρω περιοχής, κάτι που έχει περιγραφεί ως κράτος εν κράτει, που ήταν τώρα κάτω από τη διοίκηση ενός καπιτάνου.
For his release from captivity in 1383, James (1382-98) was forced, among other things, to give up sovereignty of the city and the surrounding area, what has been described as a state within a state, now ruled by a captain.
Οι Γενουάτες απαίτησαν επίσης η μείζων διεθνής ναυτιλία να χρησιμοποιεί την Αμμόχωστο.
The Genoese also now required major international shipping to go through Famagusta.
Κι όμως, το 15ο αιώνα η πόλη δεν απολάμβανε την ευημερία που είχε το 14ο αιώνα.
Still, in the 15th century the city did not enjoy the prosperity it had had in the 14th.
Άλλοι εμπορικοί όμιλοι δεν έκαναν χρήση του λιμανιού, μειώνοντας έτσι τα εισοδήματά του.
Other trading groups stayed away from the port, reducing its income.
Μέρος του πληθυσμού μετανάστευσε και το 1394, ο Ιταλός επισκέπτης Νικολό Μαρτόνι σημείωσε ότι «μεγάλο μέρος, σχεδόν το ένα τρίτο, είναι ακατοίκητο, τα σπίτια είναι χαλασμένα, κι αυτό έχει συμβεί μετά τη γενουάτικη κυριαρχία».
Some of the population emigrated, and in 1394 an Italian visitor, Nicolo da Martoni, noted that a great part, almost a third, is uninhabited, and the houses are destroyed, and this has been done since the date of the Genoese lordship.
Τα εισοδήματα του επισκόπου ήταν τα μισά απ' ό,τι ήταν πριν από τον πόλεμο, υπήρχαν δε παράπονα ότι η πόλη ήταν ανθυγιεινή.
The bishop's revenues were only half what they had been before the war, and there were complaints that the city was unhealthy.
Επιπρόσθετα, η άμυνα έναντι στις εξωτερικές απειλές, όπως τα κυπριακά στρατεύματα, οι Καταλανοί πειρατές και οι Μαμελούκοι επιδρομείς, απαιτούσαν δαπάνες, έστω κι άν το νησί είχε στρατιωτική σημασία.
Moreover, defence against external threats from the Cypriot troops, Catalan pirates, and Mameluke invaders cost money, even if the island did have a military value.
Το 1447 η Γένουα αποφάσισε να παραδώσει τη διακυβέρνηση της αποικίας στην Τράπεζα του Αγίου Γεωργίου της Γένουας.
By 1447 Genoa decided to turn the administration of the colony over to the Banco di San Giorgio of Genoa.
Ωστόσο, η Αμμόχωστος συνέχισε να παρακμάζει, μάλιστα μερικοί από τους κατοίκους επέλεξαν να φύγουν και να ενωθούν με τις κοινότητες της Λεμεσού και της Λευκωσίας.
Famagusta continued to decline, however, and even some citizens chose to leave and join the Genoese communities in Limassol and Nicosia instead.
Οι Κύπριοι είχαν επιχειρήσει ανεπιτυχώς να ανακαταλάβουν την Αμμόχωστο ήδη από τον καιρό της βασιλείας του Πέτρου Β΄.
The Cypriots tried and failed to retake Famagusta, already in Peter II's reign.
Ο Ιανός (1398-1432), γιος του Ιακώβου, ο οποίος είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στη Γένουα και δεν του επετράπη να επιστρέψει μέχρι του 1391, πολιόρκησε την πόλη το 1401, αλλά εγκατέλειψε την προσπάθεια το 1403, όταν κατέφθασε ο γενουάτικος στόλος.
James' son Janus (1398-1432), who was born and raised in Genoa and not allowed to leave until 1391, laid siege to the town in 1401, but gave up in 1403 upon the arrival of a Genoese fleet.
Τελικά, μετά το θάνατο του γιου του Ιανού, Ιωάννη Β΄ (1432-58), νόμιμος διάδοχος του θρόνου ήταν η θυγατέρα του Ιωάννη, Καρλόττα, της οποίας ο δεύτερος σύζυγος ήταν ο Λουδοβίκος, γιος του Δούκα της Σαβοΐας.
Finally, at the death of Janus' son John II (1432-58), the legitimate heir was John's daughter Charlotte, whose second husband was Louis, the son of the Duke of Savoy.
Ο νόθος γιος του Ιωάννη, Ιάκωβος ο Νόθος, απεφάσισε να καταλάβει την Κύπρο με τη χρήση βίας.
John's illegitimate son, James the Bastard, decided to take Cyprus by force.
Μετά από μακρά πολιορκία, κατάφερε, το 1464, να τερματίσει τη γενουάτικη κυριαρχία της Αμμοχώστου και να εξορίσει το Λουδοβίκο και τη Καρλόττα.
In 1464, after a long siege, he succeeded both in ending Genoese rule in Famagusta and in driving Louis and Charlotte into exile.
Ωστόσο, αυτή η ανακούφιση από την κυριαρχία ενός ιταλικού κράτους δεν κράτησε για πολύ, αφού τρεις άλλες ιταλικές οντότητες ορέγονταν τώρα το νησί: η Σαβοΐα, η Βενετία και η Νεάπολη.
This relief from the domination of one Italian state was short-lived, however, because three other Italian entities cast their gaze on the island: Savoy, Venice, and Naples.
Από τη Δύση, η Καρλόττα συνέχισε τις προσπάθειές της, παραχωρώντας τελικά τις απαιτήσεις της στο Δούκα της Σαβοΐας.
From the West Charlotte continued her efforts, and in the end left her claim to the Duke of Savoy.
Ο Ιάκωβος, τώρα Βασιλιάς Ιάκωβος Β΄, παντρεύτηκε την Ενετή Αικατερίνη Κορνάρο, της οποίας η οικογένεια είχε ήδη σημαντικά συμφέροντα στην κυπριακή βιομηχανία ζάχαρης.
James, now King James II, married the Venetian Caterina Cornaro, whose family already had significant interests in the Cypriot sugar industry.
Με τέτοιες ασταθείς συνθήκες, οι οπαδοί του βασιλείου της Νεαπόλεως άρπαξαν την ευκαιρία να δολοφονήσουν τον θείο και σύμβουλο της Αικατερίνης, Ανδρέα, και επεχείρησαν πραξικόπημα, το οποίο όμως εμποδίστηκε από τον ενετικό στόλο.
With such an unstable situation the party of the Kingdom of Naples took the opportunity to murder Caterina's uncle and advisor, Andrew, and attempted a coup, only to be stopped by the Venetian fleet.
Με το θάνατο του Ιακώβου Γ΄, βρέφους ακόμα, το 1474, η Βενετία ανέλαβε ντε φάκτο την εξουσία στην Κύπρο, θεωρώντας ήδη το νησί ως αποικία της και στέλλοντας εκεί ένα Γενικό Προβλεπτή (Provvedittore) ως τον ανώτατο αξιωματούχο.
With the death of the infant James III in 1474, Venice de facto came into power, already considering the island a colony, to which it sent a provveditore as its highest officer.
Έτσι ντε γιούρε φαινόταν ότι η Βενετία θα κληρονομούσε την Κύπρο όταν θα πέθαινε η Αικατερίνη αλλά, όταν το 1479 οπαδοί της Καρλόττας δοκίμασαν ανεπιτυχώς να δολοφονήσουν την Αικατερίνη, η Βενετία πείστηκε ότι έπρεπε να καταφέρει την Αικατερίνη να παραιτηθεί νωρίτερα, ώστε να αναλάβει η Βενετία την άμεση διακυβέρνηση της Κύπρου.
De jure it looked as if Venice would simply inherit the island at Caterina's death, but when Charlotte's party failed an assassination attempt against Caterina in 1479, this helped persuade Venice that Caterina ought to be coaxed into abdicating earlier in favour of direct Venetian rule.
Αυτό έπραξε η Αικατερίνη το 1489, περνώντας το υπόλοιπο της ζωής της στο Άζολο.
This she did in 1489, living out her days in Asolo.
Ενετοκρατία, 1474-1571
Venetian Rule, 1474-1571
Σε όλους σχεδόν τους οδηγούς, τη λαϊκή ιστοριογραφία, τα ιστορικά εγχειρίδια και τις περισσότερες γενικές «επιστημονικές» εργασίες για την ιστορία της Κύπρου, η ενετική περίοδος περιγράφεται με όσο το δυνατό πιο σκοτεινά χρώματα.
In almost all guides, lay histories, and textbooks, and in most general scholarly works on the history of Cyprus, the Venetian period is painted with the darkest possible colours.
Για περισσότερο από μισό αιώνα όμως, όλη σχεδόν η σοβαρή έρευνα μέσα από τις γραπτές πηγές έχει δείξει ότι σε μεγάλο βαθμό ισχύει το αντίθετο.
For over half a century, however, almost all serious research into the sources has shown that for the most part the opposite holds.
Μάλιστα, πολλοί Κύπριοι μεταφέρθηκαν στη Βενετία, όπως οι Ελληνοκύπριοι, μέλη της Ελληνικής Αδελφότητας της Βενετίας, ενώ άλλοι εργάζονταν σε εμπορικά πλοία.
Many Cypriots actually transferred to Venice, such as the Greek Cypriot members of the Hellenic Fraternity of Venice, while others worked on ships in the trade routes.
Στο μεταξύ βελτιώθηκε επίσης η μοίρα των Κυπρίων παροίκων και του ελληνικού κλήρου.
Meanwhile the lot of Greek serfs and the Greek clergy was improved as well.
Αυτή η ανάπτυξη είναι πιο εμφανής αν εξεταστεί στο ιστορικό της πλαίσιο: ο τελευταίος αιώνας της Φραγκοκρατίας που προηγήθηκε και οι πρώτοι αιώνες της Τουρκοκρατίας που ακολούθησαν, σημαδεύτηκαν από πληθυσμιακή ύφεση.
This growth, moreover, is best seen in context: the last century of Lusignan rule that preceded it, and the first centuries of Turkish rule that followed, were marked by demographic decline.
Η ενετική Κύπρος διοικείτο από ένα Συμβούλιο, το Regimento, με επικεφαλής τον Τοποτηρητή (Luogotenente), ο οποίος διέθετε δύο συμβούλους.
Venetian Cyprus was governed by a council, the Regimento, headed by the luogotenente, who had two advisors.
Ο Διοικητής της Αμμοχώστου ήταν ο στρατιωτικός ηγέτης, εκτός αν η Βενετία έκρινε αναγκαίο να αποστείλει ένα Γενικό Προβλεπτή (Provveditore).
The Captain of Famagusta was the military leader, unless Venice thought it necessary to send a provveditore.
Μέχρι το 1480 η επίσημη γλώσσα, τουλάχιστον στην επικοινωνία της κυβέρνησης με τη Βενετία, είχε αλλάξει από τα Γαλλικά στα Ιταλικά.
By 1480 the language of government, at least its communication with Venice, changed from French to Italian.
Η ενετική κυριαρχία συνοδεύτηκε από την Ιταλική Αναγέννηση, η οποία μέχρι τότε είχε μόνο επιφανειακή παρουσία στην Κύπρο.
Venetian rule was accompanied by the Italian Renaissance, until then only superficially present in Cyprus.
Ιστορικοί τέχνης έχουν αναγνωρίσει μια «Ιταλο-Βυζαντινή» τεχνοτροπία στη ζωγραφική, σε τοιχογραφίες και εικόνες.
Art historians have identified an Italo-Byzantine style of painting, found in wall paintings and icons.
Οι Έλληνες ζωγράφοι συνέχισαν να ακολουθούν βυζαντινά πρότυπα, ενώ έδειχναν να μην αγνοούν τις ιταλικές εξελίξεις στην τέχνη.
Greek artists continued to follow Byzantine models, while showing an awareness of Italian developments.
Ωραία δείγματα της τεχνοτροπίας αυτής βρίσκονται στη Γαλάτα και τον Καλοπαναγιώτη.
Good examples are in Galata and Kalopanayiotis.
Αναγεννησιακά, αρχιτεκτονικά στοιχεία παρατηρούνται σε πολλά κτίρια της περιόδου, αν και στις ελληνικές εκκλησίες ο «Φραγκο-Βυζαντινός» ρυθμός δεν έχει επισκιασθεί.
Renaissance architectural details are to be found in many structures of the period, although for Greek churches the Franco-Byzantine style was not eclipsed.
Γνήσια αναγεννησιακά στοιχεία υπάρχουν, για παράδειγμα, στον ξενώνα που είναι προσαρτημένος στο μοναστήρι των Αυγουστινιανών στη Λευκωσία και στο παλάτι της Αμμοχώστου, αλλά τα σπουδαιότερα έργα είναι οι κλασικές οχυρώσεις της Κερύνειας, της Αμμοχώστου και πάνω απ' όλα της Λευκωσίας.
Pure Renaissance elements are in the hospice attached to the Augustinian convent in Nicosia and in the palace of Famagusta, for example, but the greatest works are the classical fortifications in Kyrenia, Famagusta, and, above all, Nicosia.
Τα τείχη της Λευκωσίας, σχεδιασμένα από τον Ασκάνιο Σαβορνιάνο και κατασκευασμένα μόλις πριν την τουρκική εισβολή του 1570, σχηματίζουν ένα τέλειο κύκλο με έντεκα καρδιόσχημους προμαχώνες, σε ίσες αποστάσεις ο ένας από τον άλλο.
The walls of Nicosia, designed by Ascanio Savorgnano and constructed just before the Turkish invasion of 1570, form a perfect circle with eleven evenly-spaced arrowhead bastions.