natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Άν και τα ωδεία, όπως υποδηλώνει η ονομασία τους, ήταν αρχικά ελληνικές κατασκευές, έγιναν αργότερα χαρακτηριστικό στοιχείο των ρωμαϊκών πόλεων.
Although, as the name denotes, odeia were originally Greek structures, they became a characteristic feature of Roman cities.
Περιέργως, μόνο ένα ωδείο είναι μέχρι στιγμής γνωστό στην Κύπρο.
Surprisingly, only one odeion is so far known on the island.
Βρίσκεται, όπως θα ανέμενε κανείς, στην Πάφο και αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος του 2ου αιώνα, περιλαμβανομένων των ήδη αναφερθέντων ασκληπιείου και γυμνασίου/αγοράς.
It is found, as one would expect, in Paphos and forms part of a large 2nd century complex including the already mentioned Asklepieion and gymnasium/agora.
Τέλος, αμφιθέατρα, τα πιο χαρακτηριστικά των ρωμαϊκών κτιρίων, όπου διεξάγονταν αγώνες μονομάχων και venationes (κυνήγια ζώων), έχουν εντοπιστεί αλλά μόνο μερικώς ανασκαφεί στην Πάφο και τη Σαλαμίνα.
Lastly, amphitheatres, the most characteristic of Roman buildings, where gladiatorial games and venationes (staged animal hunts) took place, have been located but only partly excavated in Paphos and Salamis.
Στις άλλες πόλεις, τα θέατρα μετατράπηκαν ώστε να φιλοξενούν τέτοια και άλλα τυπικά ρωμαϊκά θεάματα.
In other cities, the theatres were modified so as to accommodate these and other typically Roman spectacles.
Για παράδειγμα, επί αυτοκράτορα Καρακάλλα (211-217 μΧ) τα μπροστινά καθίσματα του θεάτρου στο Κούριο αφαιρέθηκαν, έτσι ώστε η ορχήστρα να μετατραπεί σε αρένα κατάλληλη για μονομαχίες και venationes.
For instance, under the emperor Caracalla (AD 211-217), the first seats of the Theatre of Kourion were removed so as to convert the orchestra into an arena suitable for gladiatorial games and venationes.
Κατά τον ίδιο τρόπο, και πάλι στον 3ο αιώνα, οι ορχήστρες των θεάτρων της Σαλαμίνας και της Πάφου εφοδιάστηκαν με ένα στηθαίο και μετατράπηκαν σε ναυμαχία, ένα κτίσμα που μπορούσε να γεμίσει με νερό, ώστε να μπορούν να γίνονται αθλήματα υγρού στίβου και να «ανεβάζονται» παραστάσεις ναυμαχίας.
In the same way, and again in the 3rd century, the orchestra of the Theatres of Salamis and Paphos were equipped with a parapet and converted into a naumachia, a structure that could be flooded so that water sports and staged sea-battles could be performed.
Λέγεται συχνά ότι η Ελληνική Ανατολή, λόγω των διαφορετικών πολιτιστικών καταβολών, δεν έδειχνε τον ίδιο ενθουσιασμό για αγώνες μονομάχων και venationes, όπως η λατινική Δύση.
It is often said that the Greek East, because of its different cultural background, did not show the same passion for gladiatorial games and venationes, as the Latin West did.
Αυτά τα αμφιθέατρα όμως, όπως και τα διαρρυθμισμένα θέατρα, καθώς και μια επιγραφή από την Άγκυρα που αναφέρει έναν procurator familiae gladiatoriae σε σχέση με την Κύπρο, δείχνουν ότι, από αυτή την άποψη τουλάχιστον, το νησί είχε εκρωμαϊστεί κι ότι αυτά τα αιμοδιψή θεάματα ήταν κι εδώ δημοφιλή.
These amphitheatres and converted theatres, however, as well as an inscription from Ankara mentioning a procurator familiae gladiatoriae for Cyprus, show how, in this respect at least, the island was Romanised and how these blood-thirsty spectacles were popular there too.
Αυτό μαρτυρούν επίσης τα ψηφιδωτά από την Οικία των Μονομάχων στο Κούριο.
Also testifying to this are the mosaics from the House of the Gladiators at Kourion.
Οι δύο πίνακες που σώζονται σχεδόν ακέραιοι και απεικονίζουν μονομάχους και ένα lanista (εκπαιδευτή), είναι τυπικά δυτικού χαρακτήρα και είναι εξαιρετικά σημαντικοί, όχι μόνο για την υψηλή τους ποιότητα αλλά, ακριβώς γιατί απεικονίσεις τέτοιων θεμάτων είναι πολύ σπάνιες στην Ελληνική Ανατολή.
The two panels that survive more or less complete and depict gladiators and a lanista (trainer), typically Western in character, are extremely important, not only because of their high quality but, precisely, because they depict a theme of great rarity in the Greek East.
Τα ψηφιδωτά των μονομάχων κατασκευάστηκαν τον 3ο αιώνα, μια περίοδο κατά την οποία, σύμφωνα με την καθιερωμένη ρωμαϊκή τάση, όλα τα πλούσια σπίτια ήταν διακοσμημένα με ψηφιδωτά δάπεδα.
The Gladiatorial mosaics were made in the 3rd century AD, a period during which, in typically Roman fashion, all wealthy houses were decorated with mosaic floors.
Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, το σχετικά περιορισμένο εικονογραφικό θεματολόγιο των Ελληνιστικών ψηφιδωτών δαπέδων, εμπλουτίστηκε σε μεγάλο βαθμό με θέματα από την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία, σκηνές από την καθημερινή ζωή και μια ποικιλία άλλων θεμάτων.
In Roman times the relatively limited iconographic repertory of Hellenistic floor mosaics was vastly enriched with themes from Greek and Roman mythology, scenes from daily life and a variety of other subjects.
Όπως θα το ανέμενε κανείς, τα καλύτερα δείγματα στο νησί προέρχονται από την πρωτεύουσα, την Πάφο.
As one would expect, the best specimens on the island come from the capital, Paphos.
Το πιο περίφημο διακοσμημένο με ψηφιδωτά κτίριο στο νησί είναι η Οικία του Διόνυσου.
The most famous mosaic-decorated building on the island is the House of Dionysos.
Έχει πάρει το όνομά της από τον θεό του κρασιού, ο οποίος πρωταγωνιστεί στα θέματα που απεικονίζονται.
It takes its name from the god of wine who features prominently in its decoration.
Η οικία κάλυπτε γύρω στα 2.000 τ.μ. και περισσότερο από το ένα τέταρτο της επιφάνειας των δαπέδων της ήταν διακοσμημένο με ψηφιδωτά.
The house occupied about 2.000m2 and more than a quarter of its floor surface was covered with mosaics.
Το tablinum (αίθουσα υποδοχής και τραπεζαρία) έχει στην είσοδό του μια επιμήκη παράσταση με τον Θρίαμβο του Διόνυσου.
The tablinum (the main reception and dining room) has at its entrance a long panel with the Triumph of Dionysos.
Στο μέσο του δωματίου υπάρχει μια σύνθεση, μίγμα φαντασίας και ρεαλισμού, με σκηνές τρύγου και κυνηγιού, φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να την απολαμβάνουν όλοι οι συνδαιτημόνες που ήταν μισοξαπλωμένοι στις κλίνες γύρω απ' αυτήν.
In the centre of the room there is a half-imaginary half-realistic representation of combined vintage and hunting scenes, executed with a multiple viewpoint so that it could be enjoyed by all the diners reclining on the klinai (couches) around it.
Από τις πολλές παραστάσεις σ' αυτή την οικία, θα μπορούσε κανείς να αναφέρει την Αρπαγή του Γανυμήδη, καθώς και τον πίνακα που απεικονίζει τον απαγορευτικό έρωτα της Φαίδρας για τον προγονό της Ιππόλυτο.
Of the many other representations in this house, mention can be made of the beautiful Rape of Ganymede, and the panel illustrating Phaedra's incestuous love for her stepson Hippolytos.
Αυτός ο τελευταίος παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς αποτελεί απεικόνιση μιας ιστορίας που είναι περισσότερο γνωστή από τη λογοτεχνία παρά τη μυθολογία.
The latter is of special interest, since it illustrates a story known more from literature rather than mythology.
Τα δάπεδα της οικίας αυτής είναι πολλά και ποικίλα και δείχνουν πώς η τέχνη του ψηφιδωτού στην Κύπρο απορρόφησε στοιχεία που προέρχονταν από διάφορα μέρη του ρωμαϊκού κόσμου.
The mosaics of this house are many and varied and show how Cypriot mosaic art absorbed elements stemming from different parts of the Roman world.
Μια ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι εκείνη των σκηνών κυνηγιού που διακοσμούν τρεις πλευρές του περιστυλίου του αίθριου.
An interesting case is that of the hunting scenes decorating three porticoes in the atrium.
Το θέμα αυτό ήταν δημοφιλές στη Βόρεια Αφρική και τη Λατινική Δύση, αλλά σπάνια χρησιμοποιόταν στην Ανατολή πριν από την ύστερη Ρωμαϊκή περίοδο.
This was a theme popular in North Africa and the Latin West but rarely used in the East before the later Roman period.
Για λόγους που δεν έχουν διασαφηνιστεί ακόμα, αλλά που πρέπει να σχετίζονται με τις επαφές τις οποίες διατηρούσε το νησί με τον δυτικό ρωμαϊκό κόσμο, σκηνές κυνηγιού διακοσμούν όχι μόνο την Οικία του Διόνυσου, αλλά και άλλα κτίρια που μπορούν να χρονολογηθούν στις αρχές του 3ου αιώνα μΧ, όπως η Οικία των Τεσσάρων Εποχών στην Πάφο.
For reasons that are not yet completely clear, but that must be related to the contacts the island maintained with the Western Roman world, hunting scenes decorate not only The House of Dionysos but also other buildings datable to the early 3rd century AD, like The House of The Four Seasons in Paphos.
Στην ίδια περίοδο χρονολογείται και ένα άλλο κτίριο γνωστό ως Οικία του Ορφέα, λόγω του υπέροχου δαπέδου που απεικονίζει τον Ορφέα να μαγεύει τα θηρία με τη μουσική του.
Dating to the same period is another house known as the House of Orpheus because of a splendid floor depicting Orpheus enchanting the beasts with his music.
Πάνω από τη μορφή του Ορφέα, υπάρχει η ακόλουθη επιγραφή, μοναδική στην Κύπρο: [ΓΑΙ]ΟΣ ή [ΤΙ]ΤΟΣ ΠΙΝΝΙΟΣ ΡΕΣΤΙΤΟΥΤΟΣ ΕΠΟΙΕΙ, δηλαδή «ο [Γάι]ος» ή «ο [Τί]τος Ρεστιτούτος το έφτιαξε».
Above the figure of Orpheus, there is an inscription, unique in Cyprus, which reads: [ΓΙΑ]ΟΣ oder [ΤΙ]ΤΟΣ ΠΙΝΝΙΟΣ ΡΕΣΤΙΤΟΥΤΟΣ ΕΠΟΙΕΙ, that is, “[GAI]US” or “[TI]TUS PINNIUS RESTITUTUS made it.
Εκ πρώτη όψεως, αυτό μπορεί να ερμηνευθεί ως η υπογραφή του δημιουργού του ψηφιδωτού, αλλά για διάφορους λόγους, και κυρίως εξαιτίας των tria nomina (τα τρία ονόματα που υποδηλώνουν ένα ρωμαίο πολίτη) του ατόμου που αναφέρεται εδώ, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο Ρεστιτούτος ήταν ο ιδιοκτήτης της οικίας, ο οποίος πλήρωσε για τη διακόσμηση, παρά ο ίδιος ο δημιουργός του ψηφιδωτού.
At first sight this may be interpreted as the signature of the mosaicist, but for a number of reasons, not least the tria nomina (the three names indicating a Roman citizen) of the man mentioned here, leads one to see in Restitutos the owner of the house that paid for the decoration rather than the actual creator of the mosaic.
Ψηφιδωτά του 4ου ακόμα και του 5ου αιώνα, που συνεχίζουν την κλασική εικονογραφική παράδοση διακοσμούν την Έπαυλη του Θησέα στην Πάφο, που πιστεύεται ότι ήταν η κατοικία του ρωμαίου ανθύπατου.
Mosaics of the 4th and even the 5th century AD, preserving the classical iconographic tradition, decorate the Villa of Theseus at Paphos, believed to be the residence of the Roman Proconsul.
Το ότι όλα τα πιο πάνω δάπεδα βρέθηκαν στην Πάφο, δεν πρέπει να μας εκπλήττει, αφού η Νέα Πάφος υπήρξε η πρωτεύουσα του νησιού από το πρώτο μισό του 2ου αιώνα πΧ, και διατήρησε αυτό το προνόμιο κάτω από τους Ρωμαίους μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα μΧ.
That all the above floors are found in Paphos should not surprise us, since Nea Paphos had been the capital of the island since the first half of the 2nd century BC, and preserved this privilege under the Romans, right up to the mid-4th century AD.
Στις αρχές των ρωμαϊκών χρόνων, επιγραφές αναφέρονται στην Πόλη ή το Δήμο των Παφίων.
In early Roman times, inscriptions refer to the polis (city) or the demos (land) of the Paphians.
Καθώς όμως η πόλη μεγάλωνε, της έδιναν όλο και περισσότερους τιμητικούς τίτλους, οι οποίοι αντανακλούν την αυξανόμενη σπουδαιότητά της.
As the city grew, however, it was given more and more honorary titles, which reflect her increasing importance.
Κατά τους πρώτους αυτοκρατορικούς χρόνους η Πάφος ονομάστηκε Σεβαστή (Augusta), όταν ο αυτοκράτορας Αύγουστος βοήθησε στην επιδιόρθωση της μετά τις ζημιές που υπέστη από σεισμούς.
In early Imperial times Paphos was named Augusta when the Emperor Augustus came to its aid after the city was damaged by earthquakes.
Έχει επίσης υποστηριχθεί ότι το όνομα Κλαυδία προστέθηκε από τον αυτοκράτορα Νέρωνα το 66 μΧ, με την ευκαιρία της καλλιτεχνικής περιοδείας του στην Ελλάδα, ενώ έχει εκφραστεί η άποψη ότι η ονομασία Φλαβία της δόθηκε από τον Τίτο ή τον Βεσπασιανό, όταν το 77-78 μΧ η πόλη καταστράφηκε και πάλι από σεισμούς.
It has been argued that the name Claudia was conferred by the Emperor Nero in AD 66, on the occasion of his artistic tour of Greece, while it has been put forward that the name Flavia was conferred by Titus or Vespasian when in AD 77/78 the city was devastated by yet another earthquake.
Η τελευταία και πιο ένδοξη προσωνυμία της Πάφου μαρτυρείται από την περίοδο των Σεβήρων, όταν αποκαλείτο «Σεβαστή Κλαυδία Φλαβία Πάφος η ιερά μητρόπολις των κατά Κύπρον πόλεων».
Paphos had the last and most glorious of her names during the Severan period when the city was called Augusta Claudia Flavia Paphos, the sacred metropolis of the cities of Cyprus.
Και, πράγματι, η εποχή των Σεβήρων φαίνεται να υπήρξε μια αληθινά χρυσή εποχή για την Πάφο και ολόκληρο το νησί.
And, indeed, the Severan period appears to have been a real Golden Age for Paphos and for the island as a whole.
Η ευημερία της εποχής των Σεβήρων συνεχίστηκε για όλο τον 3ο και μέρος του 4ου αιώνα, αλλά τότε άρχισαν ήδη να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια παρακμής.
The prosperity of the Severan period continued through the rest of the 3rd and part of the 4th century but by then, the first signs of decline were already beginning to appear.
Την παρακμή αυτή προκάλεσαν μια σειρά από γεγονότα που οδήγησαν στην απώλεια της σχετικής αυτονομίας την οποία η Κύπρος απολάμβανε μέσα στο ρωμαϊκό κόσμο.
This decline was brought about by a series of events that led to the loss of the relative autonomy that Cyprus had been enjoying within the Roman world.
Επί Διοκλητιανού, το 293 μΧ, η ρωμαϊκή αυτοκρατορία χωρίστηκε σε Ανατολική και Δυτική, κι όπως ήταν φυσικό η Κύπρος πέρασε στην Ανατολή, μαζί με τη νοτιοανατολική Μικρά Ασία, τη Συρία και την Παλαιστίνη.
Under Diocletian, in AD 293, the Roman Empire was divided into the Eastern and the Western part, and Cyprus, as was natural, went to the East, together with South East Asia Minor, Syria and Palestine.
Έτσι το νησί έχασε την ανεξαρτησία του, αφού δεν το κυβερνούσε πια ο δικός του Ανθύπατος, αλλά ένας Consularis, που ενεργούσε κάτω από τον Πραιτωρικό Έπαρχο της Ανατολής με έδρα την Αντιόχεια.
In this way the island lost its independence since it was no more governed by her own proconsul, but by a consularis, who acted under the Praetorian Prefect of the Orient based in Antioch.
Αυτό αποτέλεσε και την αρχή της απώλειας της απευθείας διοικητικής σύνδεσης του νησιού με τη Ρώμη, καθώς η υποταγή της Κύπρου στην Αντιόχεια επρόκειτο να συνεχιστεί για ακόμα δύο αιώνες, πρώτα κάτω από τον Βικάριo και αργότερα κάτω από τον Κόμη της Ανατολής, αξιωματούχους οι οποίοι είχαν και οι δύο έδρα την Αντιόχεια.
This marked the beginning of the island's loss of a direct administrative link with Rome, since the subordination of Cyprus to Antioch was to continue for another two centuries, first under the vicarius, and later under the comes orientis, officials who were both based in Antioch.
Η παρακμή επιταχύνθηκε από διαδοχικές φυσικές καταστροφές, με αποκορύφωμα τους σεισμούς των αρχών του 4ου αιώνα, οι οποίοι κατέστρεψαν όλες τις μεγάλες πόλεις του νησιού.
The decline was accelerated by a series of natural disasters that culminated in the earthquakes of the early 4th century, which ruined all the large cities of the island.
Μέχρι τότε η Πάφος είχε παραμείνει πρωτεύουσα και το πολιτικό, διοικητικό και πολιτιστικό κέντρο του νησιού.
Up until then, Paphos had remained the capital and the political, administrative and cultural centre of the island.
Μετά την αναδιοργάνωση του 4ου αιώνα και την υποταγή της Κύπρου στην Αντιόχεια, όπως επίσης κι ενός γενικότερου επαναπροσανατολισμού προς Ανατολάς και τη νέα πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη, η Πάφος έχασε τη σημασία της.
After the reorganisation of the 4th century, however, and the subordination of Cyprus to Antioch, as well as a more general reorientation towards the East and the new capital Constantinople, Paphos lost her importance.
Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε, κατά την ανοικοδόμηση που ακολούθησε τους καταστροφικούς σεισμούς του 332 και 342 μΧ, ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος (337-361) έδωσε προτεραιότητα στη Σαλαμίνα, η οποία ανοικοδομήθηκε ως η νέα πρωτεύουσα της Κύπρου, με την ονομασία Κωνστάντια.
To such a degree that, in the rebuilding that followed the disastrous earthquakes of AD 332 and 342, the Emperor Constantios II (337-361) gave priority to Salamis, which was rebuilt as the new capital of Cyprus, with the name Constantia.
* Μέρη αυτού του άρθρου προέρχονται από το άρθρο του Δ. Μιχαηλίδη «Roman Cyprus», στο L. Linge (ed.), Cypern I historiens spegel (Föredrag fran en studieresa arrangerad, av historielörarnas förening Göteborgskretens - Swedish History Teachers' Association, Göteborg) (Studies in Mediterranean Archaeology and Literature, Pocket -Book 146).
* Parts of the present text largely reproduce the article by Michaelides, D., Roman Cyprus, in L. Linge (ed.), Cypern I historiens spegel (Föredrag fran en studieresa arrangerad, av historielörarnas förening Göteborgskretens - Swedish History Teachers' Association, Göteborg) (Studies in Mediterranean Archaeology and Literature, Pocket-Book 146).
Η Κύπρος ήταν ευρωπαϊκή καθόλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα.
Cyprus was European throughout the Middle Ages.
Μέχρι την ανεξαρτησία της, το 1960, η Κύπρος υπήρξε και πολιτικά μέρος της Ευρώπης κατά τη διάρκεια ολόκληρης της χριστιανικής εποχής, μια αυτοκρατορική επαρχία με επίκεντρο κατά σειρά τη Ρώμη, τη βυζαντινή Κωνσταντινούπολη, τη Βενετία, την οθωμανική Κωνσταντινούπολη, και τέλος το Λονδίνο.
Of course, until independence in 1960, Cyprus was part of Europe politically during the entire Christian era, a province of empires centered in turn on Rome, Byzantine Constantinople, Venice, Ottoman Constantinople and finally London.
Η μεγαλύτερη εξαίρεση ήταν μια μακρά περίοδος ανεξαρτησίας, γνωστή ως Φραγκοκρατία.
The major exception was a long spell of independence known as the Frankish period.
Ωστόσο, η εξαίρεση απλώς επιβεβαιώνει τον κανόνα και εκλαμβάνεται ως δεδομένο ότι η φραγκική Κύπρος, μέσω των δεσμών αίματος, της γλώσσας, της θρησκείας, του πολιτισμού, της κοινωνικής δομής, της οικονομίας και των τεχνών, υπήρξε, κατά τους τρεις αυτούς αιώνες ένα ανεξάρτητο ευρωπαϊκό βασίλειο.
The exception merely proves the rule, however, and it was taken for granted that Frankish Cyprus, through blood ties, language, religion, culture, social structure, the economy, and art, was an independent European kingdom for these three centuries.
Η ιστοριογραφία της φραγκικής Κύπρου ενισχύει αυτό το γεγονός.
The historiography of Frankish Cyprus reinforces this fact.
Οι πρωτογενείς πηγές, γραμμένες αυτή την εποχή στην ίδια την Κύπρο, δεν είναι σε μία γλώσσα αλλά κυρίως σε τέσσερεις: Γαλλικά, Ελληνικά, Ιταλικά και Λατινικά, με ελάσσονα κείμενα σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες.
The primary source material, written in Cyprus itself during this time, is not in one language, but mainly in four: French, Greek, Italian, and Latin, with minor texts in other European languages.
Από την εποχή της οθωμανικής κατάκτησης το 1571, οι κυριότεροι λόγιοι που προσέγγισαν το θέμα έχουν γράψει στην αγγλική, γαλλική, ελληνική και ιταλική γλώσσα.
Since the Ottoman conquest of 1571, the main scholars approaching the subject have written in English, French, German, Greek, and Italian.
Έτσι, τόσο το αντικείμενο της έρευνας όσο και το ερευνητικό πεδίο είναι ευρωπαϊκά.
Thus, both the subject matter and the scholarly field are European.
Τον Μάιο του 1191, ο βασιλιάς Ριχάρδος Α' της Αγγλίας, ο θρυλικός Λεοντόκαρδος, κατέκτησε την Κύπρο καθ' οδόν προς την απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια της Τρίτης Σταυροφορίας.
In May 1191 King Richard I of England, the legendary Lionheart, conquered Cyprus on his way to liberate Jerusalem during the Third Crusade.
Κάποια χρονική στιγμή, το καλοκαίρι του 1192, η δυναστεία των Λουζινιανών εγκαταστάθηκε στο νησί.
Sometime in the summer of 1192 the Lusignan dynasty was established on the island.
Η κυριαρχία των Λουζινιανών άρχισε όταν ο έκπτωτος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ Γκυ ντε Λουζινιάν, από το Πουατού της δυτικής Γαλλίας, διευθέτησε να αγοράσει την Κύπρο από τον Ριχάρδο, μετά από μια σύντομη διακυβέρνηση του νησιού από τους Ιππότες του Τάγματος των Ναϊτών για περίοδο μικρότερη από ένα χρόνο.
The Lusignan rule began when the ousted king of Jerusalem, Guy of Lusignan, from Poitou in western France, arranged to buy Cyprus from Richard, after the island had been administrated by the Knights of the Order of the Temple for less than a year.
Η Κύπρος δεν επρόκειτο να αποτελέσει ποτέ ξανά μέρος της βυζαντινής αυτοκρατορίας, ενώ το βασίλειο των Λουζινιανών επιβίωσε πολύ περισσότερο από τα κράτη των σταυροφόρων στη Συρία και την Παλαιστίνη κι' έγινε το τελευταίο προπύργιο της Δυτικής Χριστιανοσύνης στην Ανατολική Μεσόγειο ενάντια στην προέλαση των Αράβων και των Οθωμανών.
Cyprus was never to be part of the Byzantine Empire again, while the Kingdom of the Lusignans far outlasted the crusader states in Syria and Palestine, becoming the last outpost of Western Christendom in the Eastern Mediterranean against the advances of the Arabs and the Ottomans.
Τον Γκυ διαδέχθηκε ο αδελφός του Αιμερύ (1196-1205), ο οποίος εξασφάλισε το στέμμα από τον αυτοκράτορα Ερρίκο Στ' Χοενστάουφεν της Γερμανίας το 1196-1197, ανυψώνοντας έτσι την Κύπρο σε βασίλειο.
Guy was succeeded by his brother, Aimery (1196-1205), who secured a crown from Emperor Henry VI of Hohenstaufen of Germany in 1196-1197, thus elevating Cyprus to a kingdom.
Η παρουσία θεσμοθετημένης Λατινικής Εκκλησίας αντιπροσώπευε την έκφραση της πολιτισμικής και πνευματικής ταυτότητας του φραγκικού καθεστώτος κι' ήταν απαραίτητη για τη νομιμοποίηση της κοσμικής του εξουσίας.
The presence of an institutionalised Latin Church represented the expression of the cultural and spiritual identity of the Frankish regime and was necessary for the legitimisation of its secular authority.
Οι απόγονοι του Γκυ κυβέρνησαν μέχρι που η σειρά διαδοχής εξέπνευσε τη δεκαετία του 1470 και το 1489 η μοναρχία καταργήθηκε επίσημα και το νησί έγινε κτήση της Δημοκρατίας της Βενετίας.
Guy's descendants ruled until the line died out in the 1470s, and in 1489 the monarchy was officially abolished and the island became a dominion of the Republic of Venice.
Οι Λουζινιανοί αντιλαμβάνονταν πολύ καλά την οικονομική και πολιτική σημασία της Κύπρου για την εδραίωση των σταυροφοριακών κρατών στη Συρία και την Παλαιστίνη, καθώς και για την επιτυχία του κινήματος των σταυροφοριών.
The Lusignans were well aware of the economic and political importance of Cyprus for the consolidation of the crusader states in Syria and Palestine and the success of the crusading movement.
Αυτό δημιούργησε ιδιαίτερες πολιτικές σχέσεις και πολιτισμικές συνάφειες μεταξύ του βασιλείου της Κύπρου και της Γαλλίας, καθώς η τελευταία ήταν παραδοσιακά το επίκεντρο των προσπαθειών των λατίνων εποίκων της Ανατολής για οργάνωση μιας νέας σταυροφορίας.
This created special political links and cultural affinities of the Kingdom of Cyprus with France, traditionally the focus of the efforts of the Latin settlers in the East to prompt a new crusade.
Συνεπώς, οι Λουζινιανοί επέτρεπαν συχνά όπως ο υλικός πλούτος και η στρατιωτική ικανότητα της μεγαλονήσου χρησιμοποιηθεί για τον σκοπό των σταυροφοριών και κύπριοι ιππότες συμμετείχαν σε σταυροφοριακές εκστρατείες προερχόμενες από τη Δύση.
Consequently, the Lusignans often allowed the island's material wealth and military capacity to be used for the cause of the crusades, and Cypriot knights participated in crusading expeditions from the West.
Ο στρατηγικός ρόλος της Κύπρου στο πλαίσιο των σταυροφοριών του 13ου και 14ου αιώνα τύγχανε γενικής αναγνώρισης.
Within the framework of the 13th and 14th century crusades, the strategic role of Cyprus was well appreciated.
Ακόμα, ως αποτέλεσμα των διαδοχικών υποχωρήσεων των σταυροφόρων στην Ανατολή, ιδιαίτερα μετά την καταστροφή του 1291 που οδήγησε στην απώλεια της Άκρας, η Κύπρος έγινε το φυσικό καταφύγιο για τα κύματα των λατίνων και σύρων χριστιανών προσφύγων από την ενδοχώρα.
Moreover, following the successive retreats of the crusaders in the Levant, especially after the 1291 disaster that led to the loss of Acre, Cyprus became a natural shelter for the waves of Latin and Christian Syrian refugees from the mainland.
Η Κύπρος εκμεταλλεύτηκε τη νέα της θέση στο σύνορο μεταξύ του Ισλάμ και του Χριστιανισμού.
Cyprus exploited its new position on the border between Islam and Christendom.