natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Όταν τα Δωδεκάνησα δόθηκαν στην Ελλάδα το 1947, τα αιτήματα αυτά εντάθηκαν, ενισχυόμενα από την αποχώρηση των Βρετανών από την Παλαιστίνη και την επικείμενη αποχώρησή τους από την Ινδία.
When the Dodecanese were handed to Greece in 1947, these calls increased in strength, bolstered by the British pull-out from Palestine and impending pull-out from India.
Το 1950, η Εκκλησία της Κύπρου διοργάνωσε δημοψήφισμα μεταξύ των ελληνορθόδοξων Κυπρίων για την ένωση, με 96% να ψηφίζουν υπέρ.
In 1950, the Church of Cyprus organized a plebiscite among the Greek Christian Orthodox on enosis, with 96 percent voting in favor.
Η ελληνική κυβέρνηση ασχολούνταν με το ζήτημα σε διμερές επίπεδο με τη Βρετανία, αλλά μετά την άρνηση του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών Ήντεν ακόμη και να συζητήσει με την Ελλάδα την αυτοδιάθεση της Κύπρου, η υπόθεση έφτασε σε κρίσιμο σημείο, και η ελληνική κυβέρνηση έφερε το ζήτημα στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
The Greek government had been dealing with Britain bilaterally on the issue, but following British Foreign Minister Eden's, refusal to even discuss with Greece Cyprus' self-determination, matters began to come to a head, and the Greek government took the question to the UN General Assembly.
Στο μεταξύ, ο χαρισματικός Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄ ανέλαβε την πολιτική ηγεσία του αντιαποικιακού αγώνα.
In the meantime, the charismatic Archbishop Makarios III assumed the political leadership of the anti-colonial struggle.
Ο συνταγματάρχης Γεώργιος Γρίβας-Διγενής την 1η Απριλίου 1955 ξεκίνησε ανταρτοπόλεμο και τέθηκε επικεφαλής του, μέσα από την παράνομη οργάνωση ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών), για να φύγουν οι Βρετανοί και να επιτευχθεί η ένωση.
Colonel Georghios Grivas-Digenis launched and led a guerrilla campaign through the underground EOKA (National Organization of Cypriot Fighters) on 1 April 1955, to oust the British and achieve enosis.
Η αντίδραση της Βρετανίας στον απελευθερωτικό αγώνα ήταν να συνεργαστεί μυστικά με τους Τουρκοκύπριους και την τουρκική κυβέρνηση, βοηθώντας την τελευταία να τελειοποιήσει την προπαγάνδα της.
Britain's response to the liberation campaign was to work secretly with the Turkish Cypriots and Turkey's government, helping the latter to refine its propaganda.
Καθώς ο αγώνας εντεινόταν, η Βρετανία αποφάσισε ότι ένας καλός τρόπος για να μείνει το θέμα εκτός Ηνωμένων Εθνών ήταν να συγκληθεί τριμερής διάσκεψη (Βρετανίας, Ελλάδας και Τουρκίας).
As the struggle intensified, Britain decided that a useful way of keeping the issue out of the United Nations would be to hold a tripartite conference (Britain, Greece and Turkey).
Ήταν ένας τρόπος να εμπλακεί και πάλι η Τουρκία στην Κύπρο, σε αντίθεση με τη Συνθήκη της Λωζάνης.
It was a way of again involving Turkey in Cyprus, in defiance of the Treaty of Lausanne.
Η διάσκεψη κατέρρευσε σύντομα, όπως περίμενε η βρετανική κυβέρνηση.
The conference broke down quickly, as the British government expected.
Καθώς συνεχιζόταν ο αντιαποικιακός αγώνας για την απελευθέρωση της Κύπρου, η Βρετανία συνεργαζόταν μυστικά με τις τουρκικές αρχές, ενθαρρύνοντάς τες να απαιτήσουν διχοτόμηση.
As the anti-colonial struggle to free Cyprus continued, Britain was working secretly with the Turkish authorities, encouraging them to demand partition.
Η Τουρκία δημιούργησε στα τέλη της δεκαετίας του '50 την παραστρατιωτική Τουρκική Οργάνωση Αντίστασης (ΤΜΤ) για να ελέγξει την τουρκοκυπριακή κοινότητα και την ηγεσία της, και για να προωθήσει την διχοτομική της πολιτική στο νησί.
Turkey created the paramilitary Turkish Defense Organization (TMT) in the late 1950s to control the Turkish Cypriot community and their leadership, and to promote its partitionist policy on the island.
Η ΤΜΤ υποκίνησε ταραχές εναντίον Ελληνοκυπρίων κατά τη διάρκεια του αντιαποικιακού αγώνα και μετά την ανεξαρτησία.
The TMT stirred agitation against Greek Cypriots during the anti-colonial struggle and after independence.
Ήταν επίσης υπεύθυνη και για δολοφονίες μετριοπαθών Τουρκοκυπρίων που ήταν αντίθετοι στους διχοτομικούς της σχεδιασμούς.
It was also responsible for the assassination of moderate Turkish Cypriots who opposed their partitionist designs.
Οι Βρετανοί συζήτησαν διάφορες προτάσεις με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, με το «Σχέδιο Μακμίλλαν» να είναι από τις πλέον γνωστές.
The British discussed various proposals with Archbishop Makarios, one of them being the “Macmillan Plan.”
Το σχέδιο αυτό θα οδηγούσε στη διαίρεση του νησιού ανάμεσα σε Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους για επτά χρόνια, που θα ακολουθείτο από συγκυριαρχία της Βρετανίας, της Ελλάδας και της Τουρκίας.
This would have entailed division of the island between Greek and Turkish Cypriots for seven years, followed by the joint sovereignty of Britain, Greece and Turkey.
Μόνο η Τουρκία αποδέχθηκε το σχέδιο, κάτι που επέτρεψε στη Βρετανία να συνεχίσει την πίεση.
Only Turkey accepted the plan, which enabled Britain to continue the pressure.
Η Βρετανία είχε ήδη εξορίσει, στις 9 Μαρτίου 1956, τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο για πάνω από ένα χρόνο στις Σεϋχέλλες.
On 9 March 1956, for example, Britain deported Archbishop Makarios for over a year to the Seychelles.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ανησυχώντας για την ένταση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, συμμαχικές χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, ενέτειναν την πίεσή τους στη Βρετανία, την Ελλάδα και την Τουρκία ώστε να βρεθεί κάποια λύση στο αδιέξοδο.
The United States, worried about the tension between NATO allies Greece and Turkey, increased its pressure on Britain, Greece and Turkey to find a way out of the impasse.
Οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας και της Τουρκίας συναντήθηκαν στη Ζυρίχη τον Φεβρουάριο του 1959.
Greek and Turkish Prime Ministers met in Zurich in February 1959.
Οι πλευρές συμφώνησαν σε ένα προσχέδιο για ανεξαρτησία της Κύπρου με Ελληνοκύπριο πρόεδρο και Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο.
They agreed on a draft plan for the independence of Cyprus under a Greek Cypriot and Turkish Cypriot president and vice-president respectively.
Στις 19 Φεβρουαρίου, στο Λονδίνο, η ελληνική, η τουρκική και η βρετανική κυβέρνηση συνήλθαν για να οριστικοποιήσουν τις ρυθμίσεις.
On 19 February, in London, the Greek, Turkish and British governments met to finalise arrangements.
Οι μάλλον μοναδικές αυτές ρυθμίσεις έτειναν να μειώσουν την ιδέα της πλήρους κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, με την έννοια ότι οι τρεις συνθήκες σαφώς συνδέονταν με μία συνεχιζόμενη βρετανική παρουσία, και θεωρήθηκαν ως ένα ενιαίο διασυνδεόμενο πακέτο από τη βρετανική κυβέρνηση.
The somewhat unique arrangements tended to detract from the idea of complete sovereignty and independence, in that the three treaties were clearly connected to a continuing British presence, and were considered as a single interconnected package by the British government.
Η πολυπλοκότητα της συνολικής μετα-αποικιακής ρύθμισης αντανακλούσε ένα φάσμα εξωτερικών συμφερόντων που μείωναν την ιδέα ενός ενιαίου κράτους βασισμένου στην ισότητα των δικαιωμάτων.
The complexity of the whole postcolonial arrangement reflected a range of outside interests that detracted from the idea of a unitary state based on equal rights.
Η αντίδραση της Βρετανίας στον απελευθερωτικό αγώνα ήταν να συνεργαστεί μυστικά με τους Τουρκοκύπριους και την τουρκική κυβέρνηση, βοηθώντας την τελευταία να τελειοποιήσει την προπαγάνδα της.
Britain's response to the liberation campaign was to work secretly with the Turkish Cypriots and theTurkish government, helping the latter to refine its propaganda.
Ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ Μιχαλάκης Καραολής οδηγείται μπροστά σε βρετανικό αποικιακό δικαστήριο (Οκτώβριος 1955).
EOKA freedom fighter Michalakis Karaolis is brought before a British colonial court (October 1955).
Εκτελέστηκε διά απαγχονισμού (10 Μαΐου1956)
He was executed by hanging (10 May 1956).
Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και ο συνταγματάρχης Γεώργιος Γρίβας-Διγενής, ο πολιτικός και ο στρατιωτικός ηγέτης αντίστοιχα, του απελευθερωτικού αγώνα της δεκαετίας του '50 κατά της βρετανικής αποικιοκρατίας.
Archbishop Makarios and Colonel Georgios Grivas-Digenis, the political and military leaders respectively, of the 1950s liberation struggle against British colonialism.
Βρετανοί στρατιώτες των αποικιακών δυνάμεων συλλαμβάνουν Ελληνοκύπριους πολίτες.
British colonial soldiers arrest Greek Cypriot civilians.
Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄ κατά την επιστροφή του στην Κύπρο από την εξορία που του επιβλήθηκε από τη Βρετανία (1 Μαρτίου 1959).
Archbishop Makarios III upon his return to Cyprus from British imposed exile
EOKA freedom fighters at the end of the 1955-59 anticolonial liberation struggle.
Αγωνιστές της ΕΟΚΑ στο τέλος του αντιαποικιακού απελευθερωτικού αγώνα του 1955-59.
Pupils demonstrating during the anti-colonial struggle.
Μαθητές διαδηλώνουν κατά τη διάρκεια του αντιαποικιακού αγώνα.
The “Imprisoned Tombs” at the Nicosia Central Prisons, where EOKA freedom fighters of the 1955-59 anticolonial struggle are buried.
Τα «Φυλακισμένα Μνήματα» στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας, όπου είναι θαμμένοι αγωνιστές του αντιαποικιακού αγώνα της ΕΟΚΑ του 1955-59.
the republic of cyprus
η κυπριακή δημοκρατία
INDEPENDENCE
ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ
THE 1974 INVASION BY TURKEY
Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΟΥ 1974
SEEKING A NEGOTIATED SOLUTION
ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΔΙΕΥΘΕΤΗΣΗ
THE DESTRUCTION OF CULTURAL HERITAGE
Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ
Signing of the Treaty establishing the Republic of Cyprus (Nicosia, 16 August 1960).
Η υπογραφή της Συνθήκης Εγκαθιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας (Λευκωσία, 16 Αυγούστου 1960)
Cyprus was proclaimed an independent, sovereign republic on 16 August 1960.
Η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη, κυρίαρχη Δημοκρατία στις 16 Αυγούστου 1960.
The independence of Cyprus was based on the 1959 Zurich and London Agreements negotiated by Greece, Turkey and the United Kingdom.
Η ανεξαρτησία της Κύπρου βασίστηκε στις Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου του 1959 στις οποίες κατέληξαν μετά από διαπραγματεύσεις η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
These agreements included a Constitution and three treaties: the Treaty of Guarantee, the Treaty of Alliance, and the Treaty of Establishment.
Οι συμφωνίες αυτές περιλάμβαναν ένα Σύνταγμα και τρεις συνθήκες: τη Συνθήκη Εγγύησης, τη Συνθήκη Συμμαχίας και τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης.
These agreements ended 82 years of British rule following many years of a national liberation movement.
Με τις συμφωνίες αυτές τερματίστηκαν 82 χρόνια βρετανικής κυριαρχίας μετά από πολλά χρόνια εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.
Active opposition to colonial rule came from the Greek Cypriot community, whose majority at the time aspired to union of Cyprus with Greece.
Η ενεργή αντίσταση στην αποικιακή κυριαρχία προερχόταν από την ελληνοκυπριακή κοινότητα, η πλειοψηφία της οποίας εκείνον τον καιρό έλπιζε στην ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Turkey and the Turkish Cypriot leadership, on the other hand, prompted by the British, advocated partition of the island.
Η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή ηγεσία, από την άλλη, παρωθούμενες από τους Βρετανούς, υποστήριζαν τη διχοτόμηση του νησιού.
These diametrically opposed visions were later specifically prohibited by the 1959 agreements that established Cyprus' independence.
Αυτές οι διαμετρικά αντίθετες απόψεις αργότερα απαγορεύτηκαν κατηγορηματικά από τις συμφωνίες του 1959 που εγκαθίδρυαν την ανεξαρτησία της Κύπρου.
British rule did not encourage the emergence of a Cypriot national identity.
Η βρετανική κυριαρχία δεν ενθάρρυνε την ανάδυση μιας κυπριακής εθνικής ταυτότητας.
Instead, Britain used the “divide and rule” policy as an instrument to control anticolonial sentiment on the island.
Αντίθετα, η Βρετανία χρησιμοποιούσε την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» ως μέσο ελέγχου του αντιαποικιακού αισθήματος στο νησί.
It enlisted Turkish Cypriots on its side against the Greek Cypriot liberation movement, thereby planting the seeds of intercommunal discord and polarization between Greek and Turkish Cypriots, a development that was to prove detrimental to their cooperation upon independence.
Προσεταιριζόταν τους Τουρκοκύπριους με την πλευρά της εναντίον του ελληνοκυπριακού απελευθερωτικού κινήματος, φυτεύοντας έτσι τους σπόρους της διακοινοτικής διχόνοιας και της πόλωσης μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, εξέλιξη που θα αποδεικνυόταν επιβλαβής για τη συνεργασία τους κατά την ανεξαρτησία.
Although they eventually signed the Zurich and London agreements, the Greek and Turkish Cypriot communities had no serious role in their drafting or in the drafting of the Constitution for the new republic.
Παρ' όλο που τελικά υπέγραψαν τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, η ελληνοκυπριακή και η τουρκοκυπριακή κοινότητα δεν είχαν ουσιαστικό ρόλο στη σύνταξή τους ή στην κατάρτιση του Συντάγματος της νέας Δημοκρατίας.
They were never given the opportunity to vote on them.
Δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να ψηφίσουν για αυτά.
In effect, they were imposed on the people of Cyprus.
Στην ουσία, τόσο οι συμφωνίες όσο και το σύνταγμα επιβλήθηκαν στον λαό της Κύπρου.
Certain provisions of the agreements and the constitution, rather than promoting peace through intercommunal solidarity and loyalty to a common state as well as respect for the sovereignty of the new republic, proved conducive to domestic conflict and foreign interference.
Ορισμένες από τις πρόνοιες των συμφωνιών και του Συντάγματος, αντί να προωθούν την ειρήνη μέσω διακοινοτικής αλληλεγγύης και νομιμοφροσύνης σε ένα κοινό κράτος, καθώς και τον σεβασμό στην κυριαρχία της νέας Δημοκρατίας, αποδείχθηκε ότι οδηγούσαν σε εσωτερικές διαμάχες και σε ξένη παρέμβαση.
It soon became clear that Cyprus was granted a fettered independence and dysfunctional constitutional arrangements.
Σύντομα έγινε ξεκάθαρο ότι στην Κύπρο παραχωρήθηκαν περιορισμένη ανεξαρτησία και δυσλειτουργικές συνταγματικές ρυθμίσεις.
The constitution itself emphasised differences between Greek and Turkish Cypriots, thereby thwarting integrative tendencies and encouraging divisive behaviour between the two communities.
Το ίδιο το Σύνταγμα τόνιζε τις διαφορές ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους, αποδυναμώνοντας έτσι τις τάσεις για ενοποίηση και υποδαυλίζοντας διχαστικές συμπεριφορές μεταξύ των δύο κοινοτήτων.
The agreements provided for complex power sharing arrangements between the two communities (the Greek Cypriot numerical majority community of 82 percent of the population and the Turkish Cypriot numerical minority community of 18 percent of the population) and granted extraordinary veto powers to the Turkish Cypriot community.
Οι συμφωνίες προέβλεπαν πολύπλοκες ρυθμίσεις κατανομής εξουσιών μεταξύ των δύο κοινοτήτων (της πλειοψηφικής ελληνοκυπριακής κοινότητας του 82 τοις εκατό του πληθυσμού και της μειοψηφικής τουρκοκυπριακής κοινότητας του 18 τοις εκατό του πληθυσμού) και παραχωρούσαν ασυνήθιστα δικαιώματα βέτο στην τουρκοκυπριακή κοινότητα.
The three guarantor powers (Greece, Turkey, and the United Kingdom) were given vaguely defined rights to interfere in Cypriot affairs under certain conditions.
Στις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις (Ελλάδα, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο) παραχωρήθηκαν ασαφώς προσδιορισμένα δικαιώματα επέμβασης στις κυπριακές υποθέσεις κάτω από ορισμένες συνθήκες.
In addition, the United Kingdom retained “sovereign base areas” that amount to 2.7 percent of the territory of the island as well as important intelligence gathering facilities, while Greece and Turkey were to station small military contingents (numbering 950 and 650 troops respectively) on the island.
Επιπλέον, το Ηνωμένο Βασίλειο διατήρησε «περιοχές κυρίαρχων βάσεων» που καταλάμβαναν το 2,7 τοις εκατό του εδάφους του νησιού καθώς επίσης και σημαντικές εγκαταστάσεις συλλογής πληροφοριών, ενώ η Ελλάδα και η Τουρκία θα διατηρούσαν μικρές στρατιωτικές δυνάμεις (που θα αριθμούσαν 950 και 650 άνδρες αντίστοιχα) στο νησί.
President Makarios with UN Secretary-General U Thant at UN headquarters in New York (26 October 1970).
Ο Πρόεδρος Μακάριος με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Ου Θαν στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη (26 Οκτωβρίου 1970).
Meeting of the first Council of Ministers of the newly established Republic of Cyprus (1960).
Συνεδρία του πρώτου Υπουργικού Συμβουλίου της νεοϊδρυθείσας Κυπριακής Δημοκρατίας (1960)
By 1963, a series of deadlocks over state budgets, taxation, municipalities, and other issues led to a constitutional crisis that threatened to paralyse the operation of the government and the state.
Μέχρι το 1963, μία σειρά από αδιέξοδα σχετικά με τον κρατικό προϋπολογισμό, τη φορολογία, τις δημοτικές αρχές και άλλα θέματα οδήγησαν σε συνταγματική κρίση που απειλούσε να παραλύσει τη λειτουργία της κυβέρνησης και του κράτους.
The president felt compelled to propose on 30 November certain constitutional modifications for discussion to “remove obstacles to the smooth functioning and development of the state.”
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ένιωσε υποχρεωμένος να προτείνει στις 30 Νοεμβρίου ορισμένες συνταγματικές τροποποιήσεις προς συζήτηση, οι οποίες είχαν ως σκοπό να «απομακρύνουν εμπόδια για την ομαλή λειτουργία και ανάπτυξη του κράτους».
The government of Turkey, however, rejected the suggested constitutional amendments.
Η κυβέρνηση ωστόσο της Τουρκίας απέρριψε τις προταθείσες συνταγματικές μεταρρυθμίσεις.
The Turkish Cypriot leadership followed suit and subsequently fell in line with Turkey's long-term policy to partition the island.
Η τουρκοκυπριακή ηγεσία την μιμήθηκε και κατόπιν ευθυγραμμίστηκε με τη μακροπρόθεσμη πολιτική της Τουρκίας για διχοτόμηση του νησιού.
INTERCOMMUNAL CONFLICT
ΔΙΑΚΟΙΝΟΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ
The atmosphere on Cyprus became tense and volatile.
Η ατμόσφαιρα στην Κύπρο κατέστη τεταμένη και ρευστή.
Relations between the two communities deteriorated as a series of events snowballed into a crisis extending beyond the borders of Cyprus.
Οι σχέσεις των δύο κοινοτήτων επιδεινώθηκαν καθώς μία σειρά από γεγονότα μετέβαλαν τις εξελίξεις σε χιονοστιβάδα προκαλώντας κρίση που επεκτάθηκε πέρα από τα σύνορα της Κύπρου.
Isolated minor incidents escalated into intercommunal clashes.
Μεμονωμένα ήσσονος σημασίας περιστατικά κλιμακώθηκαν σε διακοινοτικές συγκρούσεις.
Turkish Cypriots from around the island, under pressure from their leadership, started concentrating into certain areas, in line with Turkey's policy to form Turkish enclaves under its control in order to separate the two communities as a first step toward the partition of Cyprus along ethnic lines.
Τουρκοκύπριοι απ' όλο το νησί, υπό την πίεση της ηγεσίας τους, άρχισαν να συγκεντρώνονται σε συγκεκριμένες περιοχές, ευθυγραμμιζόμενοι με την πολιτική της Τουρκίας να σχηματιστούν τουρκικοί θύλακες υπό τον έλεγχό της ώστε να διαχωριστούν οι δύο κοινότητες ως το πρώτο βήμα προς τη διχοτόμηση του νησιού στη βάση εθνοτικής διάκρισης.
Eventually, Turkish Cypriots withdrew from all state institutions and government agencies.
Τελικά, οι Τουρκοκύπριοι αποσύρθηκαν από όλους τους κρατικούς θεσμούς και τις κυβερνητικές υπηρεσίες.
There were flare-ups of intercommunal violence in 1963-64 and again in 1967.
Σημειώθηκαν ξεσπάσματα διακοινοτικής βίας την περίοδο 1963-64 και ξανά το 1967.
International pressure prevented a military invasion by Turkey in 1964 and 1967.
Διεθνείς πιέσεις απέτρεψαν τη στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας το 1964 και το 1967.
President Makarios and Vice President Fazil Kutchuck welcome Queen Elizabeth II at the Akrotiri British Sovereign Base Area (20 January 1961).
Ο Πρόεδρος Μακάριος και ο Αντιπρόεδρος Φαζίλ Κιουτσούκ υποδέχονται τη Βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ στη βρετανική Περιοχή Κυρίαρχης Βάσης του Ακρωτηρίου (20 Ιανουαρίου1961).
President John F. Kennedy and President Makarios in Washington during a state visit by the Cypriot leader (5 June 1962).
Ο Πρόεδρος Τζον Φ. Κέννεντυ και ο Πρόεδρος Μακάριος στην Ουάσινγκτον κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης του Κύπριου ηγέτη (5 Ιουνίου 1962).
President Makarios meets Egyptian leader Gamal Abdel Nasser and Yugoslav leader Josip Broz Tito, during the Non-Aligned Conference in Cairo (October 1964).
Ο Πρόεδρος Μακάριος συναντά τον Αιγύπτιο ηγέτη Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσσερ και τον Γιουγκοσλάβο ηγέτη Γιόζιπ Μπροζ Τίτο, κατά τη Διάσκεψη των Αδεσμεύτων στο Κάιρο (Οκτώβριος 1964).
President Makarios with U.S. Secretary of State Henry Kissinger and Russian Minister of Foreign Affairs Andrei Gromyko in Nicosia, where the foreign dignitaries held talks on the Middle East (7 May 1974).
Ο Πρόεδρος Μακάριος με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρυ Κίσσινγκερ και τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Γκρομύκο στη Λευκωσία, όπου οι ξένοι αξιωματούχοι διεξήγαγαν συνομιλίες για το Μεσανατολικό (7 Μαΐου 1974).
President Makarios with leaders of the Non-Aligned Movement.
Ο Πρόεδρος Μακάριος με ηγέτες του Κινήματος των Αδεσμεύτων.
Following the threats by Turkey, the government of the Republic brought the matter to the United Nations (UN).
Μετά τις απειλές της Τουρκίας κατά της Κύπρου, η κυβέρνηση της Δημοκρατίας έφερε το θέμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
The Security Council unanimously adopted resolution 186 of 4 March 1964, whose basic principles have guided international actions on Cyprus ever since.
Το Συμβούλιο ενέκρινε ομόφωνα το ψήφισμα 186 της 4ης Μαρτίου 1964, οι βασικές αρχές του οποίου κατευθύνουν από τότε τις διεθνείς ενέργειες της Κύπρου.
This resolution:
Το ψήφισμα αυτό:
• Established the UN Secretary-General's mission of good offices aiming at a peaceful solution on the basis of an agreed settlement in accordance with the UN Charter
Καθιέρωσε την αποστολή καλών υπηρεσιών του Γενικού Γραμματέα με στόχο την ειρηνική επίλυση στη βάση μιας συμφωνημένης διευθέτησης βάσει του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ
• Created UNFICYP, the UN peacekeeping force on Cyprus
Δημιούργησε την UNFICYP, την ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ στην Κύπρο
• Reaffirmed the sovereignty and continuing existence of the Republic of Cyprus
Επαναβεβαίωσε την κυριαρχία και τη συνεχιζόμενη ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας
• Reaffirmed the continuity of the government of the Republic of Cyprus.
Επαναβεβαίωσε τη συνέχεια της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Despite calls by the Security Council to respect the sovereignty and territorial integrity of the Republic of Cyprus and to abstain from the threat or use of force against it, Turkey bombed Cypriot villages in 1964.
Παρά τις εκκλήσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας προς την Τουρκία να σεβαστεί την κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και να απέχει από την απειλή ή χρήση βίας εναντίον της, αεροπορικές δυνάμεις της Τουρκίας βομβάρδισαν κυπριακά χωριά τον Αύγουστο του 1964.
In 1965, UN mediator Dr Galo Plaza issued his report on Cyprus.
Το 1965, ο μεσολαβητής του ΟΗΕ Δρ Γκάλο Πλάζα παρουσίασε την έκθεσή του για την Κύπρο.
Arguing strongly against the kind of settlement based on the geographical separation of the two communities that was advocated by the Turkish side, the report stated that:
Τασσόμενος σθεναρά εναντίον του γεωγραφικού διαχωρισμού των δύο κοινοτήτων που υποστήριζε η τουρκική πλευρά, στην έκθεσή του δήλωνε ότι:
President Makarios visits Ermou Street, after the outbreak of the intercommunal riots in Nicosia (December 1963).
Ο Πρόεδρος Μακάριος επισκέπτεται την οδό Ερμού, μετά το ξέσπασμα των ενδοκοινοτικών ταραχών στη Λευκωσία (Δεκέμβριος 1963).
UNFICYP soldier nurses a child injured during the bombings of the Tylliria region by Turkey's air force (August 1964).
Στρατιώτης της UNFICYP περιποιείται ένα παιδί που τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών της περιοχής της Τυλληρίας από την τουρκική αεροπορία (Αύγουστος 1964)
Dr Galo Plaza, UN mediator for Cyprus (1964-1965) with President Makarios and Foreign Minister Spyros Kyprianou (13 February 1965).
Ο δρ Γκάλο Πλάζα, μεσολαβητής του ΟΗΕ για την Κύπρο (1964-1965), με τον Πρόεδρο Μακάριο και τον υπουργό Εξωτερικών Σπύρο Κυπριανού (13 Φεβρουαρίου 1965).
The United Nations Peacekeeping Force in Cyprus (UNFICYP), created in 1964.
Η Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ στην Κύπρο (UNFICYP), που δημιουργήθηκε το 1964.