natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ποιητές και συγγραφείς όπως οι Gür Genç, Faize Özdemirciler, Jenan Selçuk και Ridvan Arifoğlu, που ανήκουν στη γενιά του '90, συνεχίζουν να «απορρίπτουν» τον εθνικισμό και τον μιλιταρισμό.
Poets and writers like Gür Genç, Faize Özdemirciler, Jenan Selçuk and Ridvan Arifoğlu, who belong to the generation of the 1990s continue to ‘reject' nationalism and militarism.
Η ποίησή τους είναι πιο προκλητική, αθεϊστική, αναρχική και ενάντια στο κατεστημένο.
Their poetry is more provocative, atheist, anarchist, and against the establishment.
Και, αντίθετα με την κρίση ταυτότητας και την τραυματική γραφή του «Μετώπου της Άρνησης», αυτοί φέρνουν μία νέα προοπτική πολλαπλής ταυτότητας και χιούμορ στην τουρκοκυπριακή λογοτεχνία.
And, contrary to the identity crisis and traumatic writing of the ‘Rejection Front', they bring a new perspective of multi-identity and humour to Turkish Cypriot literature.
Ακόμη, αποδέχονται ως τμήμα της κληρονομιάς τους κάποιους ποιητές/συγγραφείς που είχαν αποκηρυχθεί από το «Μέτωπο της Απόρριψης».
Also, they accept as part of their heritage, some poets/writers who were denied by the ‘Rejection Front'.
Ειδικά οι Gür Genç και Jenan Selçuk χρησιμοποιούν ερωτισμό στο γράψιμό τους, που κάποιες φορές αγγίζει την πορνογραφία.
Especially, Gür Genç and Jenan Selçuk, use sexuality in their writing, sometimes to the degree of pornography.
Η ποίησή τους είναι πιο προκλητική, αθεϊστική, αναρχική και ενάντια στο κατεστημένο.
Their poetry is more provocative, atheist, anarchrist, and against the establishment.
Στα μέσα της δεκαετίας του '90 οι Mehmet Yaşιn και Derviş Zaim εκδίδουν τα πρώτα μυθιστορήματά τους στην Κωνσταντινούπολη και κερδίζουν και οι δυο τους βραβεία.
In the mid-1990s Mehmet Yaşιn and Derviş Zaim publish their first novels in Istanbul and both of them are awarded prizes.
2000-2010/Συμπέρασμα
2000-2010/ Conclusion
Από την αρχή, σε όλες τις περιόδους, οι Τουρκοκύπριοι παρήγαγαν περισσότερη ποίηση παρά οποιοδήποτε άλλο είδος λογοτεχνίας.
Since the beginning, in all periods, Cypriot Turks have produced more poetry than any other kind of literature.
Μπορούμε να πούμε ότι ειδικά τα τελευταία πενήντα χρόνια, βλέπουμε περισσότερη νησιωτική και μεσογειακή κουλτούρα στην τουρκοκυπριακή λογοτεχνία.
We can say that especially during the last fifty years, we see more island and Mediterranean culture in Turkish Cypriot literature.
Πιθανόν, αυτή είναι η κύρια διαφορά από την τουρκική λογοτεχνία της Τουρκίας, γενικά, ενώ είναι και μία κοινή βάση μεταξύ της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής λογοτεχνίας.
Probably, this is the main difference from Turkish literature in Turkey, generally, and it is a common base between Greek and Turkish Cypriot literature.
Αυτά τα χρόνια, οι Emre Ιleri και Senem Gökel στην ποίηση, ο Mehmet Arap στο διήγημα και ο Cengiz Erdem στο μυθιστόρημα, ο οποίος σε τρία χρόνια έχει εκδώσει τρία φιλοσοφικά μυθιστορήματα, μπορούν να χαρακτηριστούν ως οι πλέον ελπιδοφόροι νεοεμφανιζόμενοι λογοτέχνες.
In these years, Emre Ιleri and Senem Gökel in poetry, Mehmet Arap in the short story and Cengiz Erdem in novel, who in three years has published three philosophical novels, can be named as the most promising newcomers.
Εν είδει συμπεράσματος, κλείνω με ένα παράθεμα από τον Fikret Demirağ: «Σ' αυτό το μικρό νησί της ανατολικής Μεσογείου, υπάρχει μία τουρκική ποίηση, που είναι επιτέλους ελεύθερη από το κέντρο, που έχει διαμορφώσει το δικό της “νησί” κα άρχισε να συνδέεται με την ποίηση του κόσμου!»
By way of conclusion, I offer a quotation from Fikret Demirağ: “On this small island of the East Mediterranean, there is a Turkish poetry, which is finally free from the centre, which has formed its own ‘island' and began to connect to the poetry of the world!”
Μαρία Θωμά
Maria Thoma
Τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας καθιερώθηκαν το 1968 και έχουν λειτουργήσει συνεχώς εδώ και σαράντα δύο χρόνια μέχρι τώρα, αποτελώντας δείκτες για τα ποιοτικά πρότυπα της λογοτεχνικής παραγωγής στο νησί.
The State Prizes for Literature were launched in 1968 and have operated continuously for forty-two years now, indicating the quality standards of literary production on the Island.
Τα βραβευμένα έργα πρέπει να ανήκουν στο είδος των έργων που συμβάλλουν στην ανάπτυξη και εξέλιξη κάθε ειδολογικής κατηγορίας στην ελληνική λογοτεχνία.
Prize winning books must be the kind that contribute to the development and evolution of each genre in Greek literature.
Ο θεσμός των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας αρχικά περιλάμβανε μόνο τις κατηγορίες της Ποίησης και της Πεζογραφίας, αλλά σύντομα προστέθηκαν οι κατηγορίες του Δοκιμίου και του Πρωτοεμφανιζόμενου Λογοτέχνη.
The institution of the State Literary Prizes initially included only the categories of Poetry and Prose, but soon the categories of Essay and Prize for Young Writer were added.
Αργότερα, το βραβείο για την πεζογραφία διαχωρίστηκε σε Βραβείο Μυθιστορήματος και Βραβείο Διηγήματος.
Later on, prose was split into Prize for Novel and Prize for Short Story.
Από το 1969 μέχρι το 1992, τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας περιλάμβαναν επίσης και το Βραβείο Συνολικής Προσφοράς.
From 1969 until 1992, the State Prizes for Literature also included the Prize for Overall Achievement.
Ο Άντης Περνάρης, ο Κώστας Μόντης, ο Παύλος Λιασίδης, ο Ξάνθος Λυσιώτης, ο Ανδρέας Γεωργιάδης-Κυπρολέων, ο Γιώργος Φιλίππου Πιερίδης, ο Γιάννης Σταυρινός-Οικονομίδης, ο Κύπρος Χρυσάνθης, ο Νίκος Κρανιδιώτης και ο Κώστας Προυσής ήταν οι λογοτέχνες που έλαβαν αυτό το βραβείο.
Andis Pernaris, Costas Montis, Pavlos Liassidis, Xanthos Lissiotis, Andreas Georgiadis-Kiproleon, Giorgos Philippou Pieridis, Yiannis Stavrinos-Economidis, Kypros Chrysanthis, Nikos Kranidiotis and Costas Proussis were the writers who received this prize.
Εκτός από το Βραβείο Συνολικής Προσφοράς, κατά τα προηγούμενα σαράντα ένα χρόνια περισσότερα από διακόσια βιβλία σε όλες τις άλλες κατηγορίες έχουν τιμηθεί με Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας.
Apart from the Prize for Overall Achievement during the past forty-one years more than two hundred books in all other categories have received a State Prize for Literature.
Το 2010, οι κατηγορίες των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας είναι: Ποίηση, Μυθιστόρημα, Διήγημα, Δοκίμιο/Μελέτη, Χρονικό/Μαρτυρία, Μελέτη για τη λογοτεχνία και τον πολιτισμό της Κύπρου από μη Κύπριο συγγραφέα (κάθε τρία χρόνια), Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Λογοτέχνη, Λογοτεχνικό έργο στην κυπριακή διάλεκτο (κάθε τρία χρόνια).
In 2010, the State Prize for Literature categories are: Poetry, Novel, Short Story, Essay / Study, Chronicle/ Testimony, Study on the Literature and Culture of Cyprus by a non-Cypriot writer (every three years), Prize for Debut Writer, Literary Work in the Cypriot Dialect (every three years).
Παράλληλα με αυτά, υπάρχουν επίσης και τα Κρατικά Βραβεία Παιδικής ή Νεανικής Λογοτεχνίας και το Κρατικό Βραβείο Εικονογράφησης για Παιδικά ή Νεανικά Βιβλία.
Parallel to these, there are also the State Prizes for Children's or Teenagers' Literature and the State Prize for the Illustration for Children's or Teenagers' Books.
Οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού βρίσκονται σε συνεχή διάλογο με οργανισμούς και πολίτες, με σκοπό να επιτευχθεί σταθερή βελτίωση του θεσμού, καθώς και να εκσυγχρονίζεται και να εναρμονίζεται με κοινωνικές, πολιτιστικές και τεχνολογικές αλλαγές.
The Cultural Services of the Ministry of Education and Culture are in continuous dialogue with organisations and citizens, in order to achieve a steady improvement of the institution, as well as to remain updated and in accordance with social, cultural and technological changes.
Από το 2009, το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού έχει καταργήσει τη διαδικασία υποβολής υποψηφιότητας των έργων από τους ίδιους τους συγγραφείς.
Since 2009, the Ministry of Education and Culture has done away with the nomination process of books by the authors themselves.
Αντί για αυτήν, ο θεσμός τώρα χρησιμοποιεί τις δυνατότητες που προσφέρονται από το βιβλιογραφικό σύστημα της Κυπριακής Βιβλιοθήκης (που είναι η βιβλιοθήκη πνευματικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας) έτσι ώστε να συγκεντρώνονται όλα τα λογοτεχνικά έργα που έχουν παραχθεί από Κύπριους, ή που έχουν γραφεί από ξένους ερευνητές και μελετητές του κυπριακού πολιτισμού και λογοτεχνίας κάθε χρόνο.
Instead, the institution now utilises the possibilities offered by the bibliographical system of the Cyprus Library (the Cyprus Republic's copyright library) in order to gather all the literary works that have been written by Cypriots, or that have been written by foreign researchers and scholars of Cypriot culture and literature each year.
Έτσι, υπάρχει ακριβέστερη αντιπροσώπευση της δημοσιευμένης παραγωγής για τα έργα που διαγωνίζονται για το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας, σε σχέση με τότε που ο κάθε ενδιαφερόμενος συγγραφέας μπορούσε να προτείνει το βιβλίο του ως υποψήφιο για βράβευση στο Υπουργείο.
Thus, there is a more precise representation of the published production for the books competing for the State Prizes for Literature, than when any writer interested could submit his or her book to the Ministry.
Η κριτική επιτροπή για τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας αποτελείται από εφτά μέλη, ενώ τόσο η κριτική επιτροπή για τα Κρατικά Βραβεία Παιδικής ή Νεανικής Λογοτεχνίας όσο και η κριτική επιτροπή για τα Κρατικά Βραβεία Εικονογράφησης Παιδικής και Νεανικής Λογοτεχνίας έχουν από πέντε μέλη η καθεμία.
The jury for the State Prizes for Literature comprises seven members, whereas both the jury for the State Prizes for Children's or Teenager's Literature and the jury for the State Prizes for the Illustration of Children's and Teenager's books have five members each.
Από το 2008, ο θεσμός έχει λειτουργήσει μόνο με ανεξάρτητα μέλη - κανένα από τα μέλη της κριτικής επιτροπής του δεν είναι αξιωματούχος των Πολιτιστικών Υπηρεσιών, όπως συνήθως συνέβαινε στο παρελθόν.
Since 2008, the institution has operated only with independent members - none of its jury members is a Cultural Services officer, as used to be the case in the past.
Κάθε κριτική επιτροπή εξασφαλίζει την πλήρη ανεξαρτησία της μέσα από έναν νέο κανονισμό που επιτρέπει τα μέλη να εκλέγουν τον Πρόεδρο ανάμεσα από τους ίδιους.
Each jury achieves its full independence through a new regulation that allows the members to elect the President from amongst themselves.
Δρ Άντρη Κωνσταντινίδου
Dr Andri Constantinou
Ενδείξεις για θεατρική δραστηριότητα στην Κύπρο υπάρχουν από την αρχαιότητα αλλά το θέατρο της περιόδου έχει ελάχιστα ερευνηθεί.
There are indications of theatrical activity in Cyprus in ancient times but there has been very little research into the theatre of that period.
Από τα βυζαντινά χρόνια έχει διασωθεί ένα θρησκευτικό δράμα, Ο κυπριακός Κύκλος των Παθών που δεν συσχετίζεται όμως με τη σκηνική πράξη.
A religious drama from the Byzantine period, called The Cypriot Cycle of the Passion has been preserved but it has no connection with a stage performance.
Σαφείς μαρτυρίες για θεατρική δραστηριότητα έχουμε από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
We have clear evidence of theatrical activity from the second half of the nineteenth century.
Κατά τα τελευταία χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας λαμβάνουν χώρα σποραδικές παραστάσεις από Κύπριους ερασιτέχνες και από περιοδεύοντες ελληνικούς θιάσους.
During the last years of Ottoman rule, few and far between performances by Cypriot amateurs and Greek touring troupes took place.
Μετά το 1878, έτος κατά το οποίο η εξουσία μεταφέρεται στους Βρετανούς, πυκνώνουν οι επισκέψεις των ξένων θιάσων, συγκροτούνται ερασιτεχνικοί θίασοι στο πλαίσιο σωματείων και αρκετές είναι οι σχολικές παραστάσεις αρχαίου δράματος.
After 1878, when power was transferred to the British, the number of foreign companies visiting Cyprus increased, more amateur theatre groups were established as associations and there were quite a number of school performances of ancient drama.
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα εμφανίζονται τα πρώτα δείγματα θεατρικής γραφής στη νεότερη Κύπρο, με ιστορικά κυρίως θέματα.
During the last decades of the nineteenth century the first examples of playwrighting appeared in modern Cyprus, mainly on historical subjects.
Το πρώτο ορόσημο στην ιστορία του θεάτρου της Κύπρου αποτελεί η ολοκλήρωση, το 1899, του Θεάτρου Παπαδοπούλου στη Λευκωσία, ενός εντυπωσιακού, για τα μέτρα του τόπου, θεατρικού κτίσματος, στο πρότυπο των μεγάλων θεάτρων της Ευρώπης.
The first landmark in the history of theatre in Cyprus was the completion in 1899 of the Papadopoulos Theatre in Nicosia, an impressive theatre building, by Cyprus standards, built on the model of large theatres in Europe.
Το θέατρο αυτό κατεδαφίστηκε δυστυχώς στο τέλος της δεκαετίας του '60.
Unfortunately, the theatre was demolished at the end of the 1960s.
Θεατρική δραστηριότητα αναπτύσσεται στην αρχή του 20ου αιώνα και από ομάδες Τουρκοκυπρίων.
Dramatics were also developed at the beginning of the twentieth century by groups of Turkish Cypriots.
Αρχικά το θέατρο των Τουρκοκυπρίων ήταν το παραδοσιακό τουρκικό θέατρο, δηλαδή ο Καραγκιόζης και λαϊκές μορφές αυτοσχέδιας κωμωδίας, αλλά ακολούθησε στη συνέχεια τα πρότυπα του δυτικού θεάτρου.
Initially the Turkish Cypriot theatre was based on traditional Turkish theatre, i.e. performances such as Karagiozis and popular forms of impromptu comedy, but later followed models of the western theatre.
Το πρώτο σύγχρονο έργο παρουσιάστηκε στη σκηνή το 1908 και ήταν το Vatan Yahut Silistre (Πατρίδα ή Σιλίστρια) του Namık Kemal.
The first modern work was staged in 1908 and was called Vatan Yahut Silistre [Homeland or Silistria] by Namik Kemal.
Οι παραστάσεις περιοδεύουν στις άλλες πόλεις και δύο ακόμα εκδοχές της Παφίτικης Επιθεώρησης παρουσιάζονται κατά τα επόμενα χρόνια.
The production went on tour to other towns and two more versions were performed in the following years.
Οι παραστάσεις αυτές σηματοδοτούν το πέρασμα από το άτεχνο, ερασιτεχνικό θέατρο που αποτελεί εθνική ή φιλανθρωπική εκδήλωση, στο θέατρο που ενδιαφέρεται για την τέχνη και την ψυχαγωγία, στην προκειμένη περίπτωση και τη σάτιρα.
These performances signalled the passage from non-artistic amateur theatre at national or charity events to theatre interested in art and entertainment, and in this specific case in satire.
Η επιθεώρηση ανθεί στη συνέχεια στη Λεμεσό και τη Λάρνακα ενώ η Λευκωσία παίρνει τη σκυτάλη το 1938, με τη Μουσική Σκηνή Λευκωσίας.
The Revue later flourished in Limassol and Larnaka, while it was Nicosia's turn in 1938, with the Mousiki Skini Lefkosias [Nicosia Musical Stage].
Η παρουσίαση του θεάτρου των Ελληνοκυπρίων είναι αναλυτική και βασίστηκε σε έρευνα της υπογράφουσας και στη σχετική βιβλιογραφία.
The presentation of the Greek Cypriot theatre is based on research by the author and on the relevant bibliography.
Στο θέατρο των Τουρκοκυπρίων αναφερόμαστε σε σύντομες παρενθετικές παραγράφους, καθώς η μοναδική βιβλιογραφία στα ελληνικά είναι άρθρα στο περιοδικό Επί σκηνής και κυρίως το Θεατρικό Ημερολόγιο 2009 της Θεατρικής Πορείας Λεμεσού με θέμα «Το θέατρο των Τουρκοκυπρίων».
We refer to the Turkish Cypriot theatre in short parenthetical paragraphs, due to the fact that the sole bibliography in Greek consists of articles in the magazine Epi Skinis [On Stage] and chiefly in the Theatre Diary of 2009 of the Limassol Theatrical Course dedicated to the subject of the Turkish Cypriot Theatre.
Τις σχετικές πληροφορίες άντλησα από το κείμενο του Yaşar Ersoy στη εν λόγω έκδοση.
Relevant information was drawn from the article of Yasar Ersoy in the publication in question.
Τη δική του σφραγίδα, στα χρόνια του μεσοπολέμου, αφήνει και το θέατρο των εργατικών σωματείων και οργανώσεων, ενώ στη δεκαετία του '40, και ιδιαίτερα κατά τα χρόνια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, αρχίζει το θέατρο της Κύπρου να αποκτά επαγγελματικά χαρακτηριστικά.
In the years between the world wars, the theatre of labour associations and organisations left its mark, while in the 1940s and especially during World War II, Cypriot theatre began to acquire more professionalism.
Όσον αφορά τη θεατρική γραφή μέχρι το 1960, γράφονται ποιητικά δράματα αλλά και ρεαλιστικά έργα ενίοτε με κοινωνικό προβληματισμό, ενώ υπάρχουν και ενδιαφέροντα δείγματα σάτιρας.
As far as playwrighting up to 1960 is concerned, not only poetic dramas but also realistic plays on social issues were written, whilst interesting examples of satire also exist.
Αξιόλογα έργα είναι ο Δικηγόρος του Ευγένιου Ζήνωνος, η Δημοπρασία του Τεύκρου Ανθία και Ο απόγονος του Δημητρού Δημητριάδη ή Ντόριαν.
Other notable works include those of Evgenios Zinonos (O Dikigoros), Tefkros Anthias (I Dimoprasia) and Demetris Demetriades or Dorian (O Apogonos).
Αναφέρουμε επίσης την περίπτωση του Α.Α. Γεωργιάδη-Κυπρολέοντα (Μια νύχτα στο χάνι και Η ζωή εν τάφω) και το έργο του Λουκή Ακρίτα Όμηροι.
Reference should also be made to the plays of A.A. Georgiades-Kyproleontas (Mia Nychta sto Hani) and I Zoi en Tafo) and Loukis Akritas (Omirioi).
Το μεγαλύτερο μέρος της θεατρικής παραγωγής που γράφεται στο διάστημα 1940 έως 1970 περίπου αποτελείται από έργα στην κυπριακή διάλεκτο, με θέματα από την αγροτική ζωή.
However, the greater part of the plays written during the period between 1940 until 1974 consists of works in the Cypriot dialect on subjects derived from rural life.
Ένα από τα πρώτα δείγματα της ηθογραφίας είναι Η αγάπη της Μαρικκούς του Κυριάκου Ακαθιώτη (1938), που παίχτηκε πολλές φορές από επαγγελματικούς και ερασιτεχνικούς θιάσους.
One of the first examples of ethography is I agapi tis Marikkous [The Love of Marikkou] by Kyriakos Akathiotis (1938), performed many times by professional and amateur troupes.
Η κυπριακή ηθογραφία περιέχει συχνά μουσική και τραγούδια και ενίοτε το θέαμα περιέχει παραδοσιακούς χορούς.
Cypriot ethography often contains music and songs and the spectacle often includes traditional dances.
Το πρώτο δείγμα της μουσικής ηθογραφικής κωμωδίας είναι Το όνειρο του Τζυπρή του Λευκαρίτη του Κώστα Χαράκη, με τη μουσική και τα τραγούδια του Αχιλλέα Λυμπουρίδη.
The first example of this type of comedy is To Oneiro tou Tzypri tou Lefkariti [The Dream of Tzypris Lefkaritis] by Kostas Harakis with music and songs by Achilleas Lymbourides.
Με αυτό το έργο θα ξεκινήσει τη διαδρομή του το 1951 το Κυπριακό Θέατρο, το οποίο θα αναπτύξει πλούσια θεατρική δράση μέχρι το 1961.
With this performance in 1951, the Kypriako Theatro [Cypriot Theatre] embarked on its course and went on to develop rich activity until 1961.
Κύριο στέλεχος του είναι ο δημοφιλής κωμικός Νίκος Παντελίδης.
A key figure was the popular comedian Nikos Pantelides.
Στη δεκαετία του '50 εμφανίζονται επίσης οι θίασοι Κυπριακή Σκηνή και Ενωμένοι καλλιτέχνες, με πρωτεργάτη τον Βλαδίμηρο Καυκαρίδη, αλλά και κάποιες παραστάσεις όπερας.
In the 1950s Kypriaki Skini and Enomenoi Kallitechnes also appeared, led by Vladimiros Kafkarides, and there were also some performances of operas.
Οι θίασοι αυτοί έχουν ως έδρα τη Λευκωσία ενώ στη Λεμεσό τη θεατρική ζωή ανακινούν θίασοι εμπείρων ερασιτεχνών, υπό την καθοδήγηση του Κείμη Ραυτόπουλου.
These theatre companies were based in Nicosia while in Limassol groups of experienced amateurs enlivened the life of the theatre under the direction of Keimis Raftopoulos.
«Δον Καμίλλο» του Giovanni Guareschi - Σωτήρη Πανταζή, παραγωγή ΟΘΑΚ (1965).
“Don Camillo” by Giovanni Guareschi−Sotiris Pantatzis, OTHAC production (1965).
«Αχ Μουσταφά» του Κώστα Μόντη, παραγωγή Ενωμένων Καλλιτεχνών, (1960).
“Ach Moustafa” by Costas Montis, United Artists production, (1960).
«Γυάλινος Κόσμος» του Τένεσι Ουίλλιαμς, παραγωγή ΕΘΑΛ (2009).
"Glass Menagerie" by Tennessee Williams, ETHAL production (2009).
Έργα στα τουρκικά παίζονταν στις δεκαετίες του '20 και του '30 στα Θέατρο Beliğ Paşa, Παπαδοπούλου και Μαγικό Παλάτι ενώ παρουσιάζεται και τουρκική οπερέτα.
Plays in Turkish, including Turkish operetta, were produced during the 1920s and 1930s in the theatres of Beliğ Paşa, Papadopoulos and Magic Palace.
Κατά τις δεκαετίες του '30 και του '40 αθλητικοί όμιλοι και αγροτικές οργανώσεις Τουρκοκυπρίων ανέπτυξαν με επιτυχία και θεατρική δραστηριότητα.
During the 1930s and 1940s Turkish Cypriot athletic and rural organisations successfully developed theatre activity.
Μετά την Ανεξαρτησία η θεατρική ζωή χαρακτηρίζεται από εντυπωσιακό δυναμισμό: εμφανίζονται πολλοί θίασοι και πραγματοποιούνται πολυάριθμες παραγωγές ανά θεατρική περίοδο.
With Cyprus' independence, an impressively dynamic period ensued in theatre: many companies appeared and a multitude of productions was produced during each theatrical season.
Το επαγγελματικό θέατρο της Κύπρου εδραιώνεται και αρχίζει να ωριμάζει.
Professional theatre in Cyprus was established and began to mature.
Αυξάνονται οι καλλιτεχνικές απαιτήσεις και πολλοί ηθοποιοί έχουν παρακολουθήσει θεατρικές σπουδές ενώ σχεδόν όλοι έχουν ως αποκλειστικό επάγγελμα το θέατρο.
Artistic demands increased, a lot of actors pursued theatrical studies and almost all of them could make their living from acting.
Οι θίασοι που συνέβαλαν στην αποφασιστική εξέλιξη του θεάτρου στην Κύπρο κατά τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας ήταν Θέατρο Τέχνης, ο Οργανισμός Θεατρικής Ανάπτυξης Κύπρου (ΟΘΑΚ), το Θέατρο του ΡΙΚ και η Πειραματική Σκηνή.
The companies which decisively contributed to the development of the theatre in Cyprus during the first years of independence were the Theatro Technis [Arts Theatre], the OTHAK [Organisation of Theatrical Development in Cyprus], the Theatro RIK [Theatre of the Cyprus Broadcasting Corporation (CyBC)] and the Peiramatiki Skini [Experimental Stage].
Το Θέατρο Τέχνης (1961-1962) αποτέλεσε μια προσπάθεια για ανανέωση του θεάτρου, από πολύ νέους ηθοποιούς (μεταξύ αυτών ο Νίκος Χαραλάμπους και ο Στέλιος Καυκαρίδης), με δάσκαλο και σκηνοθέτη τον Θάνο Σακκέτα.
The Theatro Technis (1961-1962) was an effort to rejuvenate theatre by very young actors, including Nicos Charalambous and Stelios Kafkarides and the director Thanos Sakketas.
Ο ΟΘΑΚ (1961-1968) ξεκίνησε με φιλόδοξα σχέδια και απαιτητικό ρεπερτόριο, ήταν δε ο πρώτος θίασος που έλαβε κρατική επιδότηση.
OTHAC (1961-1968) began with ambitious plans and a demanding repertoire and was the first theatre group to receive a state subsidy.
Αρχικά διευθυντής ήταν ο Κωστής Μιχαηλίδης αλλά σύντομα ανέλαβε τη διεύθυνση ο Γιώργος Φιλής.
Its first director, Kostis Michaelides was followed by Yiorgos Filis.
Μετά το 1964, ο ΟΘΑΚ στράφηκε προς την επιθεώρηση, την ελληνική φαρσοκωμωδία και την κυπριακή ηθογραφία.
After 1964, OTHAC turned to revue, Greek farce and Cypriot ethography.
Το 1969 το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου ίδρυσε θίασο που επικράτησε να λέγεται το Θεατράκι του ΡΙΚ.
In 1969, the Cyprus Broadcasting Corporation founded a theatre company that was known as the Theatraki tou RIK [Little Theatre of CyBC].
Οι προσωπικότητες που το στήριξαν ήταν ο Ανδρέας Χριστοφίδης και ο Εύης Γαβριηλίδης.
It was supported by personalities such as Andreas Christofides and Evis Gavrielides.
Με τον δυναμισμό των εμπνευστών του, την ομοιογένεια και τον ζήλο της ομάδας, το τολμηρό ρεπερτόριο, ο θίασος εισήγαγε στο κυπριακό θέατρο την καλλιτεχνική αρτιότητα.
Through the dynamism of those who inspired it, the homogeneity and the zeal of the team and its bold repertoire, the company introduced high artistic standards to the Cypriot theatre life.
Στο Θεατράκι αναδείχθηκαν δύο πρωταγωνίστριες τους θεάτρου της Κύπρου, η Τζένη Γαϊτανοπούλου και η Δέσποινα Μπεμπεδέλη.
Jenny Gaitanopoulou and Despina Bebedeli made their mark as leading actresses at the Theatraki.
Ο θίασος διαλύθηκε το 1971 με την ίδρυση του ΘΟΚ.
The company broke up in 1971 following the foundation of the THOC [Cyprus Theatre Organisation].
Σημαντική για τη δεκαετία του '60 υπήρξε η συμβολή των σκηνοθετών Νίκου Σιαφκάλη και Βλαδίμηρου Καυκαρίδη, με τους θιάσους που ίδρυσαν και τις παραστάσεις που σκηνοθέτησαν.
A major contribution was made by the directors Nicos Shiafkalis and Vladimiros Kafkarides during the 1960s with the companies they founded and the performances they staged.