natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Δεν υπάρχει πια ταύτιση της προσωπικής και ομαδικής μυθολογίας, της υποστασιακής και συλλογικής συνείδησης όπως συνέβαινε στο παρελθόν.
There was no longer an equation of personal with group mythology, of individual with collective conscience, as there was in the past.
Τα έργα δεν αποτελούν πια τη σύνοψη των ιθαγενών χαρακτηριστικών του κυπριακού χώρου, γι' αυτό κι έχουν χάσει τη μνημειακότητα και επικότητά τους.
The works no longer constitute the synopsis of the indigenous characteristics of the Cypriot space and so they have lost their monumental and their epic nature.
Όλες οι διεργασίες γίνονται τώρα στο συνειδησιακό επίπεδο του δημιουργού, ο οποίος εκφράζει ατομικές και όχι πια ομαδικές μυθολογίες.
All the process is now carried out at the conscious level of the creator, who expresses personal and no longer group mythologies.
Η μετατόπιση του βάρους από το συλλογικό και εξωτερικό στο ατομικό και εσωτερικό είναι μια γενικότερη αρχή που χαρακτηρίζει και άλλες σημαντικές πραγματώσεις της κυπριακής τέχνης του παρόντος.
The shift in weight from the collective and external to the individual and internal is a more general principle which also characterises other major achievements of the Cypriot art of today.
Η αποσπασματική αναμόχλευση, μέσα από την εντόπια εικονοπλαστική μνήμη, εικόνων που λειτουργούν για να εκφράσουν συγκινήσεις του παρόντος, η αξιοποίηση των αρχετύπων, η χρησιμοποίηση υλικών ή αντικειμένων με διαχρονική ενέργεια, η προσέγγιση του θέματος μέσα από σύμβολα, έννοιες, φιλοσοφικές και επιστημονικές θεωρήσεις και η αναχώνευση και εκφορά τους συνειδητά ή αυτόματα μέσα από την υπαρξιακή συνείδηση του δημιουργού, είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες κατευθύνσεις της κυπριακής εικαστικής τέχνης των δεκαετιών του '80 και του '90.
The piecemeal stirring up, through the indigenous iconoplastic memory, of images which function in order to express emotions of the present, the exploitation of archetypes, the use of old materials or objects with inner, eternal energy, the approach to the subject through symbols, concepts, philosophical and scientific theories and their remoulding and expression consciously or automatically through the existential conscience of the creator, is one of the most interesting directions of the Cypriot visual art of the 1980s and 1990s.
Οι έξωθεν απειλές και οι κίνδυνοι εθνικού αφανισμού που οδήγησαν στην αναθεώρηση και τον επαναπροσδιορισμό πολλών κοινωνικών και ατομικών ιδεολογιών και στάσεων, επανακαθόρισαν και τις στάσεις πολλών καλλιτεχνών απέναντι στην προσωπική τους δημιουργία.
The external threats and the danger of national extinction led to the re-examination and redefinition of many social and individual ideologies and attitudes and also re-determined the stance of many artists vis à vis their personal creation.
Ελέν Μπλακ [Hélène Black], «Αταίριαστο Ζευγάρι», χυτό αλουμίνιο, μονωτικός αφρός, πλεξιγκλάς, 150x100x8 εκ., (2006).
Hélène Black, "Strange Bedfellows", cast aluminium, foam insulating material, plexiglass,150x100x8cm, (2006).
Συλλογή CYTA.
CYTA collection.
Συνεχίζοντας τη σχηματική ιστορική ανάγνωση της σύγχρονης κυπριακής τέχνης που δημιουργήθηκε τις δεκαετίες του '80 και του '90, βλέπουμε να αποκρυσταλλώνεται, όλο και με μεγαλύτερη σαφήνεια, μια ακόμη γενική διαπίστωση.
Continuing this brief historical reading of the Cypriot contemporary art created in the 1980s and 1990s, we see yet another general trend crystallising with increasing clarity.
Η σχέση μεταξύ καλλιτεχνικής δημιουργίας και του ίδιου του πεπρωμένου του νησιού, που επεμβαίνει ενεργητικά και επηρεάζει περισσότερο ή λιγότερο εμφανώς τους νέους καλλιτέχνες.
The relationship between artistic creation and the destiny of the island, which intervenes actively, influences the young artist more or less obviously.
Η μεγάλη περιπέτεια που περνά ο τόπος, η καθημερινή ανασφάλεια και εκκρεμότητα, η αναμονή και το αβέβαιο αύριο που βιώνονται σ' ένα συνειδητό ή ασυνείδητο επίπεδο και που ενισχύονται από άλλα απαισιόδοξα παγκόσμια μηνύματα δημιουργούν μια ψυχική ένταση, που αντανακλάται στην εικαστική δημιουργία, ως υπαρξιακή αγωνία, ως διάλογος ζωής και θανάτου.
The trials and tribulations the country was going through, the daily feeling of insecurity and suspense, the waiting and the uncertain tomorrow which were experienced at a conscious or unconscious level and which were reinforced by other pessimistic universal messages, created a spiritual anguish which was reflected in artistic creation as existential agony, as a dialogue between life and death.
Αυτή η τάση συνδέει την Κυπριακή τέχνη με κάποιες κυρίαρχες μορφές της σύγχρονης διεθνούς τέχνης, οι οποίες δεν θέλουν την εικαστική δημιουργία απομονωμένη, αλλά εμπλέκοντάς την σ' ένα ευρύτερο φάσμα την μετατρέπουν σε αναγνώστη, θεωρητικό, εκφραστή, «ποιητή» και εξορκιστή του παρόντος και προοιωνό του μέλλοντος.
This trend linked Cypriot art with some prevailing forms of contemporary international art, which do not want artistic creation to be isolated but, involving it in a wider spectrum, transform it into reader, theoretician, exponent, “poet” and exorciser of the present and omen of the future.
Όσον αφορά στην εικαστική γλώσσα, αυτή ανανεώνεται και διευρύνεται συνεχώς.
The artistic vocabulary is being renewed and broadened continuously.
Από τα μέσα της δεκαετίας του '80 αρκετοί καλλιτέχνες δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στην εξερεύνηση των δυνατοτήτων των υλικών και στην ενέργεια που δημιουργεί το έργο τέχνης.
From the middle of the 1980s a number of artists showed a particular preference for the exploration of the potential of materials and for the energy which the work of art creates.
Έτσι έχουμε όλο και περισσότερες κατασκευές και εγκαταστάσεις στο χώρο.
Thus, we had an increasing number of constructions and installations in space.
Εκτός από τον Νίκο Κουρούσιη, τον Άγγελο Μακρίδη και τον Γιώργο Σφήκα που ανήκουν σε μια παλαιότερη γενιά, αρκετοί νέοι καλλιτέχνες απαρνούνται τη ψευδαίσθηση του ζωγραφικού χώρου για να εντάξουν το έργο τους στον πραγματικό χώρο, πολλαπλασιάζοντας έτσι τα ερεθίσματα του θεατή.
Apart from Nicos Kouroushis, Angelos Markides and George Sfikas, who belonged to an older generation, several new artists renounced the illusion of the painting space in order to set their work in the real space, thus multiplying the stimuli of the viewer.
Ελένη Νικοδήμου, «Συρτός Χορός Αγγέλων ΙΙΙ», ακρυλικό σε καμβά, 146x114 εκ., (2005).
Eleni Nicodemou, “Angels Syrtos Dance III”, acrylic on canvas, 146x114cm, (2005).
Ιδιωτική συλλογή.
Private collection.
Υπάρχουν, όμως, και αρκετοί καλλιτέχνες που εξακολουθούν να μένουν πιστοί στις αξίες της ζωγραφικής και του δισδιάστατου πίνακα.
There were, however, a number of artists who continued to remain faithful to the values of painting and of the two-dimensional picture.
Με διάφορες χειρονομίες και λεξιλόγια που φανερώνουν τη διαρκή επαφή τους με το παγκόσμιο εικαστικό γίγνεσθαι, δίνουν τις δικές τους μυθολογίες.
With various gestures and vocabularies which reveal their constant contact with the world-wide artistic scene, they produced their own mythologies.
Επίσης, μια μερίδα καλλιτεχνών της νέας γενιάς χρησιμοποιούν μεικτά υλικά και πειραματίζονται εκτός από τη ζωγραφική, με τη φωτογραφία, τις κατασκευές, το video και τις εγκαταστάσεις στο χώρο.
Also, a number of artists of the new generation used mixed media and experimented, in addition to painting, with photography, constructions, installations in space, video and new technology.
Όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες που ξεκίνησαν τη δεκαετία του '80 είναι οι κύριοι διαμορφωτές της κυπριακής εικαστικής σκηνής του σήμερα.
All these artists who set out in the 1980s are the main shapers of the Cypriot artistic scene of today.
Ο 21ος αιώνας και η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση
The twenty-first century and the accession of Cyprus to the European Union
Ο Κύπριος καλλιτέχνης νιώθει όλο και λιγότερο απομονωμένος.
The Cypriot artist feels less and less isolated.
Οι ευκαιρίες για συνεργασία με άλλους Ευρωπαίους καλλιτέχνες πολλαπλασιάζονται.
The opportunities for collaboration with other European artists are multiplying.
Παίρνει μέρος σε κοινά ευρωπαϊκά καλλιτεχνικά προγράμματα και επωφελείται ουσιαστικά από την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για κινητικότητα των καλλιτεχνών και των έργων τέχνης εντός του ευρωπαϊκού γεωγραφικού χώρου.
The Cypriot artist takes part in European art programmes and benefits substantially from the European Union policy on the mobility of artists and works of art within the European geographical space.
Πολλοί καλλιτέχνες προσκαλούνται από σημαντικά Μουσεία διεθνείς εικαστικές διοργανώσεις, γνωστούς επιμελητές εκθέσεων και παρουσιάζουν έργα τους.
Many artists are invited by major museums, international art organisations and well-known curators of exhibitions to show their work.
Κάποιοι από αυτούς δημιουργούν καριέρα και εκτός Κύπρου.
Some of them are creating a career outside Cyprus as well.
Ο Κύπριος καλλιτέχνης αρχίζει, μέρα με τη μέρα, να νιώθει κάτοικος της Ευρώπης και να θέλει να μοιραστεί με άλλους Ευρωπαίους κοινά προβλήματα και οράματα.
The Cypriot artist is beginning, day by day, to feel a resident of Europe and to wish to share with other Europeans common problems and visions.
Αναζητά να τους γνωρίσει, προσπαθεί να συμμερισθεί τα δικά τους πολιτικοκοινωνικά προβλήματα, να αναγνωρίσει, πέρα από τις πολιτισμικές του ιδιαιτερότητες, τις αξίες και τα πολιτισμικά στοιχεία που μοιράζεται μαζί τους.
He wants to meet them, tries to empathise with their own socio-political problems, to recognise, over and above his cultural particularities, the values and the cultural elements he shares with them.
Διαπιστώνει ότι πολλά από τα θέματα που τον απασχολούν ταυτίζονται μ' αυτά των Ευρωπαίων συναδέλφων του και συνειδητοποιεί ότι η Κύπρος αποτελεί μικρόκοσμο πολλών φαινομένων που παρατηρούνται σήμερα σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα.
He ascertains that many of the issues which occupy him are identical to those of his European colleagues and is becoming aware that Cyprus is a microcosm of many phenomena which are observed today on a European and world-wide scale.
Εκτός από την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο 21ος αιώνας χαρακτηρίζεται και από ένα άλλο σημαντικό ιστορικό γεγονός, το οποίο θα επηρεάσει την καλλιτεχνική δημιουργία.
Apart from the accession of Cyprus to the European Union, the twenty-first century is also characterised by another important event which affects artistic creation.
Τον Μάιο του 2003 ανοίγει το πρώτο από τα οδοφράγματα που χώριζαν την Κύπρο στα δύο από το 1974 και τη Λευκωσία από το 1963.
In May 2003, the first of the road blocks dividing Cyprus since 1974 and Nicosia since 1963 opened.
Η επικοινωνία - υπό όρους βέβαια - μεταξύ της ελεύθερης Κύπρου και των κατεχόμενων εδαφών είναι πια δυνατή.
Communication - under certain conditions of course - between free Cyprus and the occupied areas is now possible.
Ο νέος Κύπριος καλλιτέχνης ανακαλύπτει το άλλο «άγνωστο» μισό της πατρίδας του, που για χρόνια αποτελούσε το αποκομμένο, το χαμένο μέρος, την πληγή στο σώμα της ατομικής και εθνικής αυτογνωσίας.
The young Cypriot artist is discovering the other “unknown” half of his country which for years was cut off, the lost part, the wound in the body of individual and national self-knowledge.
Ανακαλύπτει, όμως, και μια αλήθεια με την οποία θα πρέπει να συμφιλιωθεί.
He is also discovering, however, a truth to which he has to become reconciled.
Αυτό το «άλλο μισό» κομμάτι της πατρίδας, της εθνικής του ιστορίας και της ατομικής του ρίζας, θα μείνει ίσως για πάντα μια απώλεια, μια απουσία.
This “other half”, this piece of the country, of his national history and his personal roots, will perhaps remain a loss, an absence, forever.
Ταυτόχρονα, να δει τους Τουρκοκύπριους ως αδελφούς.
As inhabitants of the same motherland.
Η θεματογραφία των καλλιτεχνών επηρεάζεται καθοριστικά.
The subject matter of the artists has been affected decisively.
Όμως, παρόλο που συχνά το έργο τους εμπνέεται από τις πολιτικοκοινωνικές και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες της πατρίδας τους, εκφράζει καθολικότερες ανησυχίες, προβλήματα, οράματα, έννοιες και αξίες που απασχολούν και τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους.
However, although their work is frequently inspired by the politico-social and cultural particularities of their country, it expresses universal anxieties, problems, visions, concepts and values which also occupy their European colleagues.
Στη θεματογραφία του Κύπριου δημιουργού ανιχνεύονται οι καταστάσεις που βιώνει και τα αισθήματα που τον κατοικούν.
In the thematology of the Cypriot artist are detected the situations he is experiencing and the feelings which inhabit him.
Η απώλεια, η βίαιη αποστέρηση, ο διαμελισμός, η προσφυγιά, η ανασφάλεια, η τραυματική μνήμη, η θραυσματοποίηση, η μετακίνηση, η έννοια των συνόρων, η νοσταλγία, η απουσία, ο ξεριζωμός.
The loss, violent deprivation, dismemberment, being a refugee, insecurity, traumatic memory, fragmentation, removal, the concept of borders, nostalgia, absence, uprooting.
Τα θέματα αυτά τα συμμερίζεται βέβαια με πολλούς άλλους Ευρωπαίους καλλιτέχνες που βιώνουν παρόμοιες εμπειρίες.
These subjects he shares of course with other European artists who have lived through similar experiences.
Πέρα από τα θέματα αυτά που συνδέονται με τις πολιτικοκοινωνικές ιδιαιτερότητες της πατρίδας του και καθορίζουν τον ιδιαίτερο ψυχισμό του, ο Κύπριος καλλιτέχνης ευαισθητοποιείται και για άλλα θέματα που χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες κοινωνίες και απασχολούν σήμερα τους καλλιτέχνες σ' όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας.
Apart from these themes which are linked to the politico-social particularities of his country and define his particular mentality, the Cypriot artist is also sensitive to other subjects which characterise contemporary societies and today occupy artists all over the planet.
Έτσι το τοπικό και το παγκόσμιο συμπλέκονται και καθορίζουν το έργο του.
Thus the local and the universal engage and define his work.
Χρίστος Φουκαράς, «Άγιος Γεώργιος», λάδι, 120x76 εκ., (1987).
Christos Foukaras, “St George”, oil, 120x76cm, (1987).
Όσον αφορά στο εικαστικό λεξιλόγιο, δεν υπάρχει πια η απόσταση και ο ετεροχρονισμός στην υιοθέτηση πρωτοποριακών μορφών έκφρασης, που υπήρχε παλαιότερα.
As regards the artistic vocabulary, there is no longer the distance and delay in time in the adoption of avant garde forms of expression as there was in the past.
Ο Κύπριος δημιουργός χρησιμοποιεί τα ίδια σύγχρονα μέσα και αξιοποιεί το ίδιο επαρκώς την τεχνολογία.
The Cypriot creator uses the same contemporary means and exploits technology as competently.
Οι νέοι καλλιτέχνες εκφράζονται όλο και περισσότερο με εγκαταστάσεις στο χώρο, δράσεις, περφόρμανς, video ή video εγκαταστάσεις, digital art και γενικά αξιοποιούν όλα τα μέσα που τους προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες.
The young artists express themselves more and more with installations in space, happenings, performances, video or video installations, digital art and generally exploit all the means which new technologies offer them.
Πολλοί δείχνουν προτίμηση για το έργο in progress, το ανοιχτό έργο με πλούσια ή καλύτερα με ανοιχτή σημειολογία.
Many show a preference for the work in progress, the open work with rich or, better, with open semiotics.
Έτσι, ο θεατής εμπλέκεται όλο και περισσότερο στην ολοκλήρωση του έργου.
Thus, the viewer is involved more and more in the completion of the work.
Η κατάργηση κάποιων περιορισμών στη διακίνηση μεταξύ των ελεύθερων και των κατεχομένων περιοχών της Κυπριακής Δημοκρατίας, φέρνει κοντά τους Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους καλλιτέχνες.
The abolition of some of the restrictions in the movement between the free and the occupied areas of the Republic of Cyprus is bringing Greek Cypriot and Turkish Cypriot artists together.
Οι μεν ανακαλύπτουν την τέχνη των δε και αρχίζουν να οργανώνονται κοινές εκθέσεις έργων.
They are discovering each other's art and are beginning to organise joint exhibitions.
Η Κυπριακή κυβέρνηση υποστηρίζει οικονομικά και ηθικά τις κοινές αυτές προσπάθειες.
The Cyprus government supports financially and morally these joint endeavours.
Ενδεικτικό είναι ότι το 2007, η Κύπρος εκπροσωπήθηκε στην Μπιενάλε Βενετίας με το έργο μιας Ελλονκύπριας και ενός Τουρκοκύπριου καλλιτέχνη.
It is indicative that in 2007 Cyprus was represented at the Venice Biennale by the work of a Greek Cypriot and a Turkish Cypriot artist.
Μια γενική διαπίστωση σ' αυτή τη σύντομη συνοπτική και αναπόφευκτα αποσπασματική ανάγνωση της τέχνης που αναπτύχθηκε στην Κύπρο από το 1960 μέχρι σήμερα είναι ότι οι ιδιαίτερες συνθήκες του νησιού (ιστορικές, κοινωνικές, οικονομικές, πολιτισμικές, γεωγραφικές) έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο χαρακτήρα και την ιδιαίτερη ταυτότητά της.
A general finding in this brief, synoptic and unavoidably fragmentary reading of the art which has developed in Cyprus after 1960 till today is that the particular conditions of the island (historical, social, economic, cultural and geographical) played a definitive role in its character and particular identity.
Αδιαμφισβήτητα, ο Κύπριος δημιουργός του σήμερα μας αποκαλύπτει την πολιτισμική και ατομική του συνείδηση και τη βιωματική του σχέση με τα κοινωνικά και πολιτικά τεκταινόμενα, τα οποία αναπλάθει, «ποιεί», σε ανοιχτά έργα τέχνης, για να εμπλέξει όσο το δυνατό περισσότερο τον θεατή.
Indisputably, the Cypriot artist of today reveals to us his cultural and personal conscience and his experiential relationship with social and political events which he reshapes, recreates in open works of art, to involve the viewer as much as possible.
Μια δεύτερη γενική διαπίστωση είναι το εύρος των αισθητικών και θεωρητικών αναφορών που διακρίνει το έργο του Κύπριου καλλιτέχνη, με το οποίο αποδεικνύει και σήμερα την ικανότητα που επέδειξε από την αρχαιότητα, επικοινωνίας, διαλόγου με διαφορετικά πολιτισμικά συστήματα, αφομοίωσης, αλλά και ικανότητας σύνθεσης και δημιουργίας έργων με τη δική τους ιδιαιτερότητα και ταυτότητα.
A second general finding is the breadth of the aesthetic and theoretical references which distinguish the work of the Cypriot artist with which he still shows today the ability which he has had since antiquity for communication, dialogue with different cultural systems and also the ability to compose and create works with their own particularity and identity.
Εν κατακλείδι, το ιδιαίτερο στίγμα της κυπριακής τέχνης σήμερα είναι η ζωτικότητα και η ανανεωτική της δύναμη, χαρακτηριστικά που ίσως στο μέλλον συμβάλουν στον επαναπροσδιορισμό της καθιερωμένης σχέσης κέντρου - περιφέρειας.
In conclusion, the special mark of Cypriot art today is its vitality and its power of renewal, characteristics which perhaps in the future will contribute to the redefining of the established relationship of the centre with the fringe.
Αντρέας Σάββα, «Μαρτυρολόγιο», εικαστική εγκατάσταση, (2009).
Andreas Savva, “Martyrologio”, installation, (2009).
Νίκος Χαραλαμπίδης, «The Sharing Project», εικαστική εγκατάσταση, (2004).
Nikos Charalambides, “The Sharing Project”, installation, (2004).
Άγγελος Μακρίδης, «Η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια», μεικτά μέσα, μεταβλητές διαστάσεις, (1972).
Angelos Makrides, “The Great Greek Encyclopedia”, mixed media, variable dimensions, (1972).
Κάτυ Στεφανίδου, Χωρίς Τίτλο (Γεωμετρική Αφαίρεση), ακρυλικό σε καμβά, 110Χ150 εκ. (1972).
Katy Stephanidou, Untitled (Geometric Abstract), acrylic on canvas, 110X150cm (1972).
Γιούλα Χατζηγεωργίου, «Λαβύρινθος», (από τη σειρά «Πού είναι το Κεφάλι μου;»), εικαστική εγκατάσταση, στήλη πλέξιγκλας, εκμαγείο κεφαλιού, προβολή, εξοπλισμός κίνησης, 200x30 εκ., (2003).
Yioula Hadjigeoghiou, “Labyrinth”, (from the series “Where is my Head?”), installation, plexiglass pillar, head cast, projection, motion apparatus, 200x30cm, (2003).
Κρατική Συλλογή Σύγχρονης Κυπριακής Τέχνης.
State Collection of Contemporary Cypriot Art.
Λία Λαπίθη, «Συνταγή για Μαρινάτες Τσακιστές Ελιές», βίντεο, 3 λεπτά, (2006).
Lia Lapithi, “Recipe for Marinated Crushed Olives”, video, 3 minutes, (2006).
Συλλογή Κέντρου Πομπιντού, Γαλλία.
Centre Pompidou collection, France.
Θεόδουλος Γρηγορίου, «Système Global XII», εικαστική εγκαστάσταση, Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, Λευκωσία.
Theodoulos Gregoriou, "Système Global XII", installation, Contemporary Art Centre, Nicosia.
5 σφαίρες, 3 οθόνες τηλεόρασης, μεταλλικό χρώμα γης, προβολή σλάιντ.
5 spheres, 3 TV monitors glass, metal colour earth slide projection.
Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΗΝ ΜΠΙΕΝΑΛΕ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ (1968−2010)
CYPRUS IN THE VENICE BIENNALE OF VISUAL ARTS (1968−2010)
Λούλη Μιχαηλίδου
Louli Michaelidou
Η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης της Βενετίας ιδρύθηκε το 1895.
The Venice Biennale of Contemporary Art was founded in 1895.
Είναι η παλαιότερη διεθνής Μπιενάλε στον κόσμο και το μόνο καλλιτεχνικό γεγονός αυτής της κλίμακας που διατηρεί το σύστημα των εθνικών εκπροσωπήσεων μέχρι σήμερα.
It is the world's oldest international biennial and the only artistic event of this scale to maintain the system of national representations to this day.
Ως καινούρια Δημοκρατία, η Κύπρος συμμετείχε για πρώτη φορά στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1968 με έξι νέους καλλιτέχνες: ο Χριστόφορος Σάββα, ο Γιώργος Σκοτεινός, ο Γιώργος Κυριάκου, ο Στέλιος Βότσης, ο Κώστας Ιωακείμ και ο Ανδρέας Χρυσοχόος παρουσίασαν μερικά από τα πλέον πρωτοποριακά έργα στην κυπριακή σκηνή εκείνης της εποχής, που αντικατόπτριζαν τον βαθμιαίο εμποτισμό της με διάφορα μοντερνιστικά καλλιτεχνικά κινήματα.
As a young Republic, Cyprus participated in the Venice biennial for the first time in 1968, with six young artists: Christoforos Savva, Yiorgos Skotinos, George Kyriakou, Stelios Votsis, Costas Joachim and Andreas Chrysochos, presented some of the most pioneering work on the Cypriot scene at the time, reflecting its gradual infusion with various modernist movements.
Λόγω της απουσίας ενός δημόσιου φορέα για πολιτιστικά θέματα, αυτή η πρώτη έκθεση ανατέθηκε στον Τώνη Σπιτέρη, έναν Έλληνα κριτικό τέχνης με έδρα τη Βενετία, που τότε ενεργούσε ως σύμβουλος προς την Κυπριακή Δημοκρατία, ο οποίος έστησε την έκθεση μέσα σε έναν μικρό αποθηκευτικό χώρο στο πίσω μέρος του ιταλικού Περιπτέρου.
In the absence of a public institution for cultural affairs, this first exhibition was assigned to Tony Spiteris, a Greek art critic based in Venice, then acting as advisor to the Cyprus Republic, who set up the show inside a small storage space in the back of the Italian Pavilion.
Το 1972 πραγματοποιήθηκε η τελευταία παρουσία Κυπρίων καλλιτεχνών στη Βενετία πριν μία μεγάλη παύση, λόγω της στρατιωτικής εισβολής στην Κύπρο από την Τουρκία το 1974.
1972 marked the last appearance of Cypriot artists in Venice before a long pause, due to the military invasion of Cyprus by Turkey in 1974.
Αν και δεν υπήρξε επίσημη κυπριακή συμμετοχή εκείνη τη χρονιά, ο Κώστας Αβερκίου, ο Στέλιος Βότσης, ο Νίκος Κουρούσης, ο Άγγελος Μακρίδης και άλλοι συνεισέφεραν έργα τους σε ένα εξειδικευμένο τμήμα της Μπιενάλε αφιερωμένο στη Χαρακτική.
Although there was no official Cypriot participation that year, Costas Averkiou, Stelios Votsis, Nikos Kouroushis, Angelos Makrides and others contributed works to a specialised section of the biennial devoted to Engraving.
Η επιστροφή έγινε το 1986 με τη Μαρία Λοϊζίδου, και, με μία εξαίρεση το 1995, η Κύπρος αντιπροσωπεύεται αδιάλειπτα από μερικούς από τους πλέον διακεκριμένους καλλιτέχνες της, όπως ο Άγγελος Μακρίδης (1988), ο Θεόδουλος Γρηγορίου (1990, στο Aperto - με πρόσκληση από την Μπιενάλε), ο Νίκος Κουρούσης (1990), ο Γιώργος Σφήκας (1993), ο Νίκος Χαραλαμπίδης, ο Λευτέρης Ολύμπιος, ο Θεόδουλος Γρηγορίου και ο Σάββας Χριστοδουλίδης (1997), ο Γλαύκος Κουμίδης (1999) και ο Αντρέας Κάραγιαν (2001).
The comeback was made in 1986 with Maria Loizidou, and, with one exception in 1995, Cyprus has since enjoyed an uninterrupted representation by some of its most prominent artists, like Angelos Makrides (1988), Theodoulos Gregoriou (1990, in Aperto - by invitation of the Biennial), Nikos Kouroushis (1990), Giorgos Sfikas (1993), Nikos Charalambidis, Lefteris Olympios, Theodoulos Gregoriou and Savvas Christodoulidis (1997), Glafkos Koumides (1999) and Andreas Karayan (2001).
Μέχρι τότε, οι καλλιτέχνες επλέγονταν από επιτροπή ειδικών που οριζόταν από το Υπουργείο.
Up to this point, the artists were selected by an experts committee assigned by the Ministry.