mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Incredible Hulk

Zak Penn, który pracował już nad scenariuszem do pierwszego filmu w 1996 roku, został zatrudniony do napisania scenariusza do The Incredible Hulk. Zawarł w nim dwie sceny ze scenariusza z 1996 roku. Penn napisał łącznie trzy szkice scenariusza i zrezygnował w 2007 roku. Kiedy Edward Norton rozpoczął negocjacje ze studiem dotyczące głównej roli w 2006 roku, zaproponowano mu również napisanie scenariusza. Pierwszy szkic miał przedstawić studiu w ciągu miesiąca. Norton po jego oddaniu pracował nad scenariuszem dodając do niego nowe elementy jeszcze w momencie gdy wykonano już połowę zdjęć do filmu. W listopadzie studio wyznaczyło datę amerykańskiej premiery na 13 czerwca 2008 roku. Leterrier zaznaczył, że film jest rebootem, a Kevin Feige wyjawił, że nie planowano opowiedzenia kolejny raz genezy superbohatera, ponieważ uznano, że jest ona znana widzom, a jedynym powodem, dla którego powstał The Incredible Hulk, było wprowadzenia postaci Hulka do Marvel Cinematic Universe. Krótko po premierze filmu Gale Anne Hurd określiła go jako trochę reboot i po części sequel Hulka z 2003 roku. Gildia Scenarzystów zdecydowała się ostatecznie przypisać autorstwo scenariusza Pennowi argumentując, że zmiany dokonane przez Nortona nie były duże.

Pytanie: Ile wersji scenariusza stworzył Penn?
Odpowiedź: trzy

Pytanie: Dlaczego w tej produkcji nie przedstawiono dokładnie postaci Hulka?
Odpowiedź: ponieważ uznano, że jest ona znana widzom, a jedynym powodem, dla którego powstał The Incredible Hulk, było wprowadzenia postaci Hulka do Marvel Cinematic Universe

Pytanie: Dlaczego Zak Penn został ostatecznie uznany za autora scenariusza do tej produkcji?
Odpowiedź: zmiany dokonane przez Nortona nie były duże
Marija Szarapowa

W turnieju Premier 5 w Rzymie, gdzie Szarapowa broniła tytułu uzyskanego przed rokiem, ponownie została rozstawiona z numerem drugim. Po pierwszej rundzie wolnej pokonała Christinę McHale wynikiem 7:5, 7:5. Następnie zwyciężyła w rywalizacji z numerem trzynastym turnieju, Aną Ivanović, którą Rosjanka pokonała 7:6(4), 6:3 i awansowała do ćwierćfinału. W kolejnym spotkaniu po raz dziewiąty w karierze zmierzyła się z Venus Williams. Marija Szarapowa wygrała ten pojedynek wynikiem 6:4, 6:3. W półfinale grała z Angelique Kerber. Spotkanie wygrała 6:3, 6:4, dzięki czemu po raz czterdziesty drugi zagrała w finale turnieju WTA w singlu. W ostatnim pojedynku Rosjanka pokonała Chinkę Li Na 4:6, 6:4, 7:6(5) po trwającym blisko trzy godziny pojedynku. Obie tenisistki popełniły ponad pięćdziesiąt niewymuszonych błędów i zaliczyły około dwadzieścia piłek wygranych bezpośrednio.

Pytanie: Z kim zmierzyła się w finale tego turnieju?
Odpowiedź: Li Na

Pytanie: Czy na ten turniej przyjechała jako obrończyni tytułu?
Odpowiedź: tak
USS Mercy (AH-4)

Po powrocie do Stanów Zjednoczonych „Saratoga” zaokrętowała 1200 pasażerów w Hoboken 30 lipca. Następnego dnia, w ramach przygotowań do rejsu do Francji, transportowiec przeszedł na kotwicowisko w Tompkinsville (Staten Island). Wśród pasażerów na pokładzie były pielęgniarki z Army's Base Hospital No. 8. By uniknąć panującego upału wiele pielęgniarek wróciło do swoich kabin po lunchu, by pozbyć się ciężkich wełnianych uniformów. Około 13:30 na kotwicowisku lewa burta „Saratogi” został staranowana przez SS „Panama” z Panama Steamship Company po tym, jak obsługa maszynowni tego statku źle zrozumiała rozkazy z mostka. Siła uderzenia spowodowała naruszenie nitowania w pobliżu linii wodnej; powstała 30-stopowa wyrwa. Statek zaczął nabierać przechyłu prawie natychmiast, wkrótce został wydany rozkaz opuszczenia pokładu. Pasażerowie, w tym pielęgniarki, często nie w pełni ubrane, zgłosili się do wyznaczonych łodzi ratowniczych, a statek został ewakuowany w uporządkowany sposób. Bliskość brzegu i duża liczba małych jednostek w pobliżu pozwoliła na ewakuację wszystkich członków załogi i pasażerów. „Panama” odniosła jedynie powierzchowne zniszczenia, zaś „Saratoga” podniosła kotwicę i została odholowana w pobliże stoczni Morse Dry Dock & Repair Company, gdzie osadzono ją na płyciźnie. Pasażerowie ze statku zostali zebrani z jednostek ratowniczych i załadowani na pokład USAT „Finland” i dopłynęli do Francji 6 sierpnia.

Pytanie: Co zniwelowało możliwe wymiary tej katastrofy?
Odpowiedź: Bliskość brzegu i duża liczba małych jednostek w pobliżu

Pytanie: Dlaczego "Panama" uderzyła w ten statek?
Odpowiedź: obsługa maszynowni tego statku źle zrozumiała rozkazy z mostka

Pytanie: Jakie zniszczenia spowodowało uderzenie "Panamy"?
Odpowiedź: naruszenie nitowania w pobliżu linii wodnej; powstała 30-stopowa wyrwa

Pytanie: Co stało się z "Saratogą" po katastrofie?
Odpowiedź: podniosła kotwicę i została odholowana w pobliże stoczni Morse Dry Dock & Repair Company, gdzie osadzono ją na płyciźnie
Niszczyciele typu Wicher

Aby zmniejszyć niedostatki okrętów podejmowano jeszcze przed wybuchem wojny środki zaradcze. Ze względu na niedostateczną wysokość metacentryczną okrętów (która wynosiła od 40 do 25 cm), skrupulatnie monitorowano tę wysokość w zależności od aktualnego uzbrojenia, wyposażenia i załadowania okrętu. W celu poprawy stabilności okrętu starano się zmniejszać masę wysoko położonych elementów uzbrojenia i wyposażenia, np. w środkowych wyrzutniach torpedowych ładowano torpedy 450 mm (wz. A) lub pozostawiano je niezaładowane, co zmniejszało masę wyrzutni o blisko tonę.
W 1938 roku opracowano plany modernizacji okrętów tego typu. Planowana przebudowa miała na celu upodobnienie wyglądu jednostek do wyglądu niszczycieli typu Grom (zastąpienie trzech kominów przez jeden komin), wymianę artylerii głównej na 5 armat Boforsa kal. 120 mm L/50 wz. 34/36 (3 x I, 1 x II), takich jak w typie Grom, wzmocnienie artylerii przeciwlotniczej przez dodanie stanowiska armat Boforsa kal. 40 mm L/60 wz. 36 (1 x II) oraz dwóch stanowisk nkm Hotchkissa 13,2 mm, modernizację systemu podawania amunicji i systemu przekaźnikowego instalacji artyleryjskiej i torpedowej, a także modernizację systemu komunikacji radiowej i podsłuchowej. Przebudowę zaplanowano na lata 1940–1942, jej koszty, szacowane na 900 tys. zł jeśli chodzi o prace kadłubowe i 3,5 mln zł jeśli chodzi o przezbrojenie, uwzględniono w „6-letnim planie rozbudowy floty”. Szacowano, że okręty po przebudowie posłużą jeszcze przynajmniej 5–7 lat. „Wicher” nie doczekał się większej modernizacji, natomiast „Burza” w trakcie służby po wybuchu wojny (i po jej zakończeniu) kilkukrotnie przechodziła gruntowną przebudowę, co związane było ze zmianami funkcji, jakie miała pełnić.

Pytanie: Co robiono z powodu zbyt niskiej wysokości metacentrycznej statków?
Odpowiedź: skrupulatnie monitorowano tę wysokość w zależności od aktualnego uzbrojenia, wyposażenia i załadowania okrętu

Pytanie: Co robiono, żeby polepszyć stabilność statku?
Odpowiedź: starano się zmniejszać masę wysoko położonych elementów uzbrojenia i wyposażenia, np. w środkowych wyrzutniach torpedowych ładowano torpedy 450 mm (wz. A) lub pozostawiano je niezaładowane, co zmniejszało masę wyrzutni o blisko tonę

Pytanie: Jakie czynności miano przeprowadzić w ramach planu modernizacji niszczycieli typu Wicher?
Odpowiedź: upodobnienie wyglądu jednostek do wyglądu niszczycieli typu Grom (zastąpienie trzech kominów przez jeden komin), wymianę artylerii głównej na 5 armat Boforsa kal. 120 mm L/50 wz. 34/36 (3 x I, 1 x II), takich jak w typie Grom, wzmocnienie artylerii przeciwlotniczej przez dodanie stanowiska armat Boforsa kal. 40 mm L/60 wz. 36 (1 x II) oraz dwóch stanowisk nkm Hotchkissa 13,2 mm, modernizację systemu podawania amunicji i systemu przekaźnikowego instalacji artyleryjskiej i torpedowej, a także modernizację systemu komunikacji radiowej i podsłuchowej

Pytanie: Co sprawiło, że „Burza” w czasie i po zakończeniu wojny była kilka razy całkowicie przebudowywana?
Odpowiedź: zmiany funkcji, jakie miała pełnić
Audi 80

W roku 1994 Audi zbudowało około 2500 sztuk modelu Audi 80 Competition Quattro na rynek europejski, w celu uzyskania homologacji uprawniającej do udziału w wyścigach samochodowych. Auta były wyposażone w napęd na obie osie, silnik 2.0 16V i występowały wyłącznie w nadwoziu sedan. Na zewnątrz 80 Competition Quattro można rozpoznać po przednim zderzaku z zespolonymi reflektorami takim jak w modelu S2 i Coupé, aluminiowej lotce montowanej na tylnej klapie, 16-calowych alufelgach o specjalnym wzorze, a także charakterystycznym tylnym zderzaku jak w modelu S2. Auto oferowano jedynie w trzech kolorach nadwozia: czerwonym Laser, czarnym perłowym Vulcan i srebrnym Kristall. Competition występowało w dwóch wersjach wyposażenia: pierwsza obejmowała radioodtwarzacz Audi Gamma, elektryczny szyberdach i regulowany na wysokość fotel kierowcy. Drugi natomiast doposażał auto w klimatyzację i elektrycznie sterowane wszystkie szyby i lusterka. Dziś znalezienie modelu w dobrym stanie wcale nie jest takie proste przez co obok mocniejszych S2 i RS2 sedan opatrzony plakietką Competition jest bardzo pożądany przez kolekcjonerów a ich ceny powoli zaczynają iść ku górze.

Pytanie: Czy audi 80 Competition Quattro występowało w wersji combi?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jakich kolorach produkowano Audi 80?
Odpowiedź: czerwonym Laser, czarnym perłowym Vulcan i srebrnym Kristall

Pytanie: Jakie dodatkowe funkcjonalności posiadała bogatsza wersja Audi 80?
Odpowiedź: klimatyzację i elektrycznie sterowane wszystkie szyby i lusterka

Pytanie: Ile cali mają alufelgi w Audi 80?
Odpowiedź: 16 cali
Ted Bundy

Bundy przetrzymywany był w więzieniu w miasteczku Glenwood Springs, gdzie oczekiwał na kolejny proces i opracowywał kolejną ucieczkę. Mimo podwyższonych środków bezpieczeństwa podjął kolejną próbę oswobodzenia się. Zdobył piłkę do metalu i gotówkę w wysokości 500 dolarów (później twierdził, że piłę otrzymał od innego osadzonego, a pieniądze zostały przemycone do zakładu przez odwiedzających go znajomych). Przez ponad 2 tygodnie wycinał spawy w suficie swojej celi, dzięki czemu utworzył niewielki otwór. Po odchudzaniu i zmniejszeniu gabarytów ciała był w stanie przecisnąć się przez ten otwór i czołgać w przestrzeni nad sufitem. Jeden ze współwięźniów poinformował strażników, że słyszał, jak Bundy porusza się i hałasuje w swojej celi przez kilka nocy przed ucieczką, jednak niczego nie odkryto. 23 grudnia 1977 została wyznaczona data rozpoczęcia i miejsce procesu w sprawie zamordowania C. Campbell. Miało to nastąpić 9 stycznia 1978 w Colorado Springs, co oznaczało że Bundy wkrótce zostanie przetransportowany do innego więzienia. W nocy 30 grudnia 1977 Bundy ubrał się ciepło, a na swoim łóżku ułożył książki i segregatory, które nakrył swoim kocem, by wyglądało, jakby spał. Wypełzł przez otwór i przepełzł do miejsca, które znajdowało się dokładnie nad składzikiem bielizny naczelnika więzienia. Szczęśliwie dla Bundy’ego tego wieczoru naczelnika i jego żony nie było w domu. Wskoczył do ich mieszkania, by następnie opuścić więzienie przez drzwi. Był poza murami więzienia, lecz pieszo, w środku zimowej nocy. Ukradł z parkingu uszkodzony samochód marki MG i odjechał, jednak silnik zgasł w górach. Bundy utknął na poboczu autostrady międzystanowej nr 70, jakiś kierowca zabrał go do miasteczka Vail. Tam Bundy złapał autobus do Denver, gdzie wsiadł na pokład samolotu linii TWA, odlatującego o 8:55 rano do Chicago w stanie Illinois (użył pieniędzy od przyjaciół odwiedzających go w więzieniu). Ucieczka wydała się dopiero 17 godzin później, gdy Bundy był już na północnym wschodzie USA, w Chicago, prawie 2000 km od więzienia.

Pytanie: Skąd wziął piłkę do metalu, według swoich późniejszych relacji?
Odpowiedź: od innego osadzonego

Pytanie: Jakie przedmioty rozłożył na łóżku, żeby imitowały kształt jego sylwetki?
Odpowiedź: książki i segregatory

Pytanie: Do czyjego mieszkania przeszedł przez stworzony otwór?
Odpowiedź: naczelnika więzienia

Pytanie: Gdzie przebywał, kiedy jego ucieczka wyszła na jaw?
Odpowiedź: w Chicago, prawie 2000 km od więzienia
Symbole LGBT

Flaga lesbijska z labrysem, utworzona w 1999 r. składa się z labrysa nałożonego na odwrócony czarny trójkąt, na tle koloru fioletowego. Labrys był używany jako starożytny symbol religijny, i do wielu innych celów. Został przyjęty jako symbol upodmiotowienia przez lesbijską społeczność feministyczną w latach 70.. Kobiety uważane za aspołeczne przez Trzecią Rzeszę, ponieważ nie zgadzały się z nazistowskim ideałem kobiety, co obejmowało też homoseksualne kobiety, były skazywane na obozy koncentracyjne, gdzie nosiły w celu identyfikacji odznakę z odwróconym czarnym trójkątem. Niektóre lesbijki odzyskały ten symbol, gdy geje odzyskali różowy trójkąt (wiele lesbijek również odzyskało różowy trójkąt, chociaż lesbijki nie były uwzględnione w paragrafie 175 niemieckiego kodeksu karnego). Kolor fioletowy zaczęto kojarzyć z lesbijkami za sprawą poezji Safony.

Pytanie: Jak wygląda flaga lesbijska z labrysem, która powstała w 1999 roku?
Odpowiedź: składa się z labrysa nałożonego na odwrócony czarny trójkąt, na tle koloru fioletowego

Pytanie: Co dla lesbijskiej społeczności feministycznej symbolizuje labrys?
Odpowiedź: upodmiotowienie

Pytanie: Za czyją sprawą kolor fioletowy zaczął być identyfikowany ze społecznością lesbijską?
Odpowiedź: Safony

Pytanie: Czy kobiety homoseksualne mogły być karane na podstawie paragrafu 175 niemieckiego kodeksu karnego?
Odpowiedź: nie
Joseph Conrad

Większość twórczości oraz wiele postaci z utworów Conrada ma swe źródło w jego karierze na morzu oraz osobach wtedy poznanych lub o których słyszał. Np. Korsykanin Dominic Cervoni, pierwszy oficer na barku „Saint-Antoine”, gdzie Conrad pełnił funkcję stewarda w 1876, stał się pierwowzorem Nostromo z powieści pod tym samym tytułem; Najder uważa, że pierwowzorem Toma Lingarda z powieści Szaleństwo Almayera, Wyrzutek i Ocalenie mógł być, poznany w 1879 w Sydney, kapitan o nieznanym nazwisku. Dla swoich powieściowych postaci często zapożyczał nazwiska rzeczywistych osób, np. przedsiębiorca Olmeijer, którego Conrad napotkał podczas wizyt na Borneo, pojawia się jako „Almayer” w pierwszej powieści, Szaleństwo Almayera , podobnie kapitan McWhirr (Tajfun), kapitan Beard i pana Mahon (Młodość), kapitan Lingard (Szaleństwo Almayera), kapitan Ellis (Smuga cienia), kapitan Blunt (Złota strzała). W noweli Murzyn z załogi „Narcyza” Conrad zachował także autentyczną nazwę statku, na którym pływał w 1884 r. Niemniej sam Conrad twierdził, że własne przeżycia były tylko zaczynem dla opowieści fabularnych, szczegóły faktograficzne swoich książek: imiona, nazwy geograficzne, szczegóły obyczajowe i inne składniki fabuły, czerpał z lektur książek podróżników i pamiętnikarzy. Sam pisał w 1898 w liście do wydawcy, W. Blackwooda, odpierając zarzuty o ignorancję w sprawach realiów: „wszystkie te szczegóły (...) wziąłem (dla pewności) z niepodejrzanych źródeł – nudnych, mądrych ksiąg”.

Pytanie: Kto był pierwowzorem postaci Nostromo z jednej z jego książek?
Odpowiedź: Dominic Cervoni

Pytanie: Kim był w realnym życiu pierwowzór postaci Nostromo z jednej z jego książek?
Odpowiedź: pierwszym oficerem na barku "Saint-Antoine"

Pytanie: Czy bohaterowie jego książek często nazywają się tak jak osoby, które spotkał w realnym życiu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jaki sposób dbał o to, by jego książki przedstawiały fakty?
Odpowiedź: imiona, nazwy geograficzne, szczegóły obyczajowe i inne składniki fabuły, czerpał z lektur książek podróżników i pamiętnikarzy

Pytanie: Czy był oskarżany o nierzetelność w kwestii przedstawienia faktów w swoich książkach?
Odpowiedź: tak
Festivali i Këngës 49

15 listopada RTSH przedstawił wstępną listę artystów, którzy zostali przyjęci do udziału w 49. edycji Festivali i Këngës. Lista składała się z dwóch części: znanych albańskich artystów (32 wykonawców) oraz debiutujących (6 wykonawców). Następnie 11 grudnia 2010 roku nadawca opublikował oficjalną listę uczestników z kolejnością występów i podziałem na półfinały. W każdym półfinale miały rywalizować dwie grupy: szesnastu „znanych artystów” i trzech „debiutantów”, z czego z każdego półfinału do finału miało przejść po ośmiu z tych pierwszych i po jednym z tych drugich, aby ostatecznie w finale rywalizowało osiemnastu artystów.

Pytanie: Jaki dokument został zaprezentowany przez Radio Televizioni Shqiptar 15 listopada?
Odpowiedź: wstępna lista artystów, którzy zostali przyjęci do udziału w 49. edycji Festivali i Këngës

Pytanie: Jakie dwie kategorie tworzyły zaprezentowaną przez RTSH listę?
Odpowiedź: znani albańscy artyści (32 wykonawców) oraz debiutujący (6 wykonawców)

Pytanie: Jakie informacje zawierała oficjalna lista zakwalifikowanych artystów?
Odpowiedź: kolejność występów i podział na półfinały

Pytanie: Jacy uczestnicy mieli mierzyć się ze sobą w każdym z półfinałów?
Odpowiedź: szesnastu „znanych artystów” i trzech „debiutantów”
Cassini-Huygens

Po wykonaniu manewru wejścia na orbitę wokół Saturna, sonda Cassini rozpoczęła realizację zaplanowanej na cztery lata głównej misji badawczej. Ze względu na doskonały stan orbitera, po jej zakończeniu, misja sondy została przedłużona pod nazwą Misja Równonocy. W październiku 2010 roku rozpoczęła się druga z kolei misja przedłużona – Misja Przesilenia. Zakończyła się ona 15 września 2017 roku, zniszczeniem sondy w atmosferze Saturna. Łącznie, w trakcie całej misji, Cassini wykonał 294 orbity w układzie Saturna.

Pytanie: Co zrobiła sonda, kiedy weszła na orbitę Saturna?
Odpowiedź: rozpoczęła realizację zaplanowanej na cztery lata głównej misji badawczej

Pytanie: Dlaczego czas trwania misji Cassini uległ wydłużeniu?
Odpowiedź: Ze względu na doskonały stan orbitera

Pytanie: Jaką nazwę otrzymała druga przedłużona misja sondy Cassini?
Odpowiedź: Misja Przesilenia

Pytanie: Jakie wydarzenie zwieńczyło Misję Przesilenia?
Odpowiedź: zniszczenie sondy w atmosferze saturna
Hidżab

Zwyczaj zasłaniania twarzy przez kobiety był znany na Bliskim Wschodzie na wiele wieków przed powstaniem islamu. Występował m.in. w starożytnym Izraelu. Dorastające córki rzadko opuszczały dom rodzinny, a wychodząc zakładały – jak wszystkie kobiety – sięgającą do kostek tunikę z długimi rękawami oraz nakrycie głowy z woalką tak gęstą, że nie można było rozpoznać rysów twarzy. Tak ubrana była np. Zuzanna, gdy stawiła się przed sądem oskarżona przez dwóch starców o zdradę męża (por. Dn 13,32). Zwyczaj zasłaniania twarzy przez kobiety, przyjęty także w trakcie zaślubin, umożliwił Labanowi zamianę córek – zamiast obiecanej Racheli przyprowadził on Jakubowi Leę, o czym ten przekonał się dopiero rano po nocy poślubnej (Rdz 29,23–25). Strój kobiety zależał też od pozycji społecznej, a na wsi ze względu na pracę w polu był mniej rygorystyczny.

Pytanie: Z jakiego powodu na terenach wiejskich kobiety nie musiały zakrywać ciała tak skrupulatnie jak na innych obszarach?
Odpowiedź: ze względu na pracę w polu

Pytanie: W którym starożytnym Państwie kobiety miały obowiązek zakrywania twarzy?
Odpowiedź: Izraelu

Pytanie: Jakie były elementy stroju kobiety w starożytnym Izraelu?
Odpowiedź: tunika z długimi rękawami oraz nakrycie głowy z woalką

Pytanie: Kto, zgodnie z Księgą Daniela, został obciążony winą za cudzołóstwo?
Odpowiedź: Zuzanna
Lockheed Martin F-35 Lightning II

2 czerwca 2009 roku, Departament Obrony podpisał z korporacją Lockheed Martin umowę na produkcję 17 samolotów, w tym siedmiu dla United States Air Force, siedmiu dla US Marine Corps, dwóch dla Wielkiej Brytanii i jednego dla Holandii. Kontrakt opiewa na produkcję początkową LRIP (Low Rate Initial Production), o wartości 2,1 mld dolarów. Umowa jest trzecią umową LRIP związaną z F-35 – na podstawie dwóch pierwszych tego typu umów, Lockheed Martin zobowiązał się do produkcji 14 maszyn, z których pierwszą dostarczono USAF-owi w maju 2011 roku.

Pytanie: Dla jakich sił zbrojnych miała wyprodukować samoloty firma Lockheed Martin, zgodnie z umową podpisaną 2 czerwca 2009 roku?
Odpowiedź: siedem dla United States Air Force, siedem dla US Marine Corps, dwa dla Wielkiej Brytanii i jeden dla Holandii

Pytanie: Kiedy pierwszy samolot, wyprodukowany przez Lockheed Martin zgodnie z jedną z umów, trafił w ręce Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych?
Odpowiedź: w maju 2011 roku

Pytanie: Ile samolotów miała wyprodukować korporacja, zgodnie z dwiema pierwszymi umowami LRIP związanymi z F-35?
Odpowiedź: 14
Transport i podróże w czasach I Rzeczypospolitej

Mieszczaństwu w podróżowaniu przeszkadzał zakaz posiadania pozamiejskich dóbr ziemskich i wysoki koszt transportu. Przedstawiciele tej warstwy (nie licząc patrycjatu miast królewskich: Krakowa, Lwowa, a w pierwszej mierze Gdańska) nie podróżowali w celach politycznych ze względu na bardzo ograniczone prawa publiczne, bowiem zarówno kwestie władzy, wymiaru sprawiedliwości, jak i wojskowości pozostawały w gestii szlachty. Były natomiast miasta (szczególnie od połowy XV do połowy XVII wieku) prężnymi ośrodkami handlowymi. Wyróżniał się tu Lublin, który stał się miejscem kontaktów kupców obu krajów Rzeczypospolitej. Jednak po „Potopie” szwedzkim dał się zauważyć powolny upadek miast, co odczuły nawet największe z nich (np. Poznań liczył zaledwie 30% mieszkańców w porównaniu ze stanem z lat czterdziestych XVII wieku). Upadek miast w XVIII wieku był jeszcze głębszy; najtrafniej obrazuje to trzecia strofa Monachomachii:

Pytanie: Co utrudniało tej warstwie społecznej przemieszczanie się na dalsze dystanse?
Odpowiedź: zakaz posiadania pozamiejskich dóbr ziemskich i wysoki koszt transportu

Pytanie: Dlaczego osoby należące do mieszczaństwa nie przemieszczały się w celach politycznych?
Odpowiedź: ze względu na bardzo ograniczone prawa publiczne

Pytanie: Jakie miasto zostało miejscem spotkań dla handlarzy z obu krajów Rzeczypospolitej?
Odpowiedź: Lublin

Pytanie: Po jakim historycznym wydarzeniu można było zaobserwować pogarszającą się kondycję miast?
Odpowiedź: „Potopie” szwedzkim
Obrona Pociechy

Do pierwszych potyczek ronowców z żołnierzami Grupy „Kampinos” doszło 28 sierpnia. Tego dnia w godzinach porannych patrol z kompanii Powstańczych Oddziałów Specjalnych „Jerzyki” dowodzony przez pchor. Zbigniewa Stoka ps. „Żarski” udał się do Truskawia, gdzie wdał się w walkę z silnym oddziałem RONA. Polscy żołnierze byli zmuszeni się wycofać, a podążający za nimi rosyjski pościg zatrzymał dopiero ostrzał z wysuniętych placówek „Jerzyków”. W starciu poległo lub odniosło śmiertelne rany trzech żołnierzy AK. Straty ronowców szacowano na dwóch zabitych i ośmiu rannych.

Pytanie: Z jakim oddziałem zmierzyła się Grupa Kampinos 28 sierpnia?
Odpowiedź: ronowców

Pytanie: Jakim pseudonimem posługiwał się Zbigniew Stok?
Odpowiedź: Żarski

Pytanie: Jaką kompanią dowodził Zbigniew Stok?
Odpowiedź: Powstańczych Oddziałów Specjalnych „Jerzyki”

Pytanie: W jakiej miejscowości doszło do starcia kompanii Stoka z ronowcami?
Odpowiedź: Truskawiu