Usman ibn Affan

Muzułmańska tradycja dzieli kalifat Usmana na dwa okresy o równej długości, najpierw sześciu lat dobrych rządów, po których miało nastąpić sześć lat bezprawia i anarchii. Zmiana w sposób symboliczny jest reprezentowana przez utratę pieczęci Proroka, którą, zgodnie z legendą, Usman upuścił do studni Aris w 30 roku hidżry. W rzeczywistości jednak zarzuty kierowane w stosunku do Usmana wiążą się z działaniami podejmowanymi przez niego od początku jego panowania i nie da się go podzielić w ten sposób. To w roku 650/651 ogólne niezadowolenie z rządów Usmana zaczęło objawiać się w otwarty sposób. Początkowo kalif wszedł w konflikt z kilkoma towarzyszami Proroka, którzy wywodzili się z nizin społecznych, ale byli powszechnie szanowani ze względu na swoją pobożność. Doszło wówczas m.in. do starcia z Ibn Masudem. Jako pierwszy publiczny protest miał jednak podnieść znany z ascetyzmu Abu Zarr al-Ghifari, który skrytykował rozrzutność Mu’awiji budującego swój pałac w Damaszku. Na żądanie Mu’awiji Abu Zarr został przeniesiony do Medyny, ponieważ jednak tam kontynuował swoją agitację, został ostatecznie wygnany do Ar-Rabadha, na pustynię, gdzie zmarł w roku 652. Inny towarzysz Mahometa, Ammar ibn Jasir, miał przyłączyć się do publicznego protestu, jaki Ali urządził w meczecie przeciwko rozdzielaniu przez Usmana ziemi należącej do faj. Usman nie mógł nic zrobić Alemu, nakazał jednak pobicie Ammara aż do nieprzytomności. Traktując w ten sposób tych towarzyszy Usman zniechęcił do siebie plemię Abu Huzajl, do którego należał Ibn Masud, plemię Ghifar, do którego należał Abu Zarr, oraz potężny ród Machzum, którego konfederatem (halif) był Ammar. Jego postępowanie doprowadziło także do protestów niektórych z najbardziej wpływowych towarzyszy Proroka, na czele z Alim, który miał stanąć w obronie Ibn Masuda, publicznie solidaryzować się z Abu Zarrem i interweniować w sprawie Ammara. Ali wielokrotnie występował przeciwko Usmanowi w trakcie jego kalifatu, przede wszystkim oskarżając go o różnorakie naruszenia zasad religijnych. Spośród dawnych członków szury najbardziej zatwardziałym wrogiem Usmana był jednak Talha, który od początku zdawał się kwestionować jego wybór, by następnie krytykować go przy różnych okazjach i ostatecznie wysyłać do prowincji listy wzywające do buntu. Także A’isza miała się ująć za Ibn Masudem, a po pobiciu Ammara publicznie oskarżyć Usmana o sprzeniewierzenie się sunnie Proroka. Według Al-Jakubiego źródłem niezadowolenia A’iszy z Usmana miała być obniżka jej pensji do wysokości takiej samej jak innych wdów po Mahomecie. Najprawdopodobniej A’isza napisała również listy do prowincji zachęcające do rebelii przeciwko Usmanowi, chociaż po jego śmierci miała temu zaprzeczać. W różnych sytuacjach agitował przeciwko Usmanowi także Amr ibn al-As, który nie mógł się pogodzić z utratą namiestnictwa Egiptu.

Pytanie: Który okres jego panowania jest tradycyjnie wskazywany jest jako lepszy: wcześniejszy czy późniejszy?
Odpowiedź: wcześniejszy

Pytanie: Przeciwko czemu zaprotestował al-Ghifari?
Odpowiedź: rozrzutności Mu'awiji budującego swój pałac w Damaszku

Pytanie: Jaki los spotkał al-Ghifariego?
Odpowiedź: został przeniesiony do Medyny, ponieważ jednak tam kontynuował swoją agitację, został ostatecznie wygnany do Ar-Rabadha, na pustynię, gdzie zmarł w roku 652

Pytanie: O co Ali oskarżał władcę?
Odpowiedź: różnorakie naruszenia zasad religijnych

Pytanie: Z jakiego powodu, według niektórych, A'isza była niechętna Usmanowi?
Odpowiedź: obniżki jej pensji do wysokości takiej samej jak innych wdów po Mahomecie