mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Treron złotoszyi

IUCN uznaje T. phoenicopterus za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Gatunek posiada bardzo duży (4,84 mln km²) zasięg występowania. Liczebność populacji wykazuje tendencję do wzrostu, mimo niszczenia środowiska i polowań. BirdLife International bierze pod uwagę tego ptaka jako „trigger species” – gatunek, którego występowanie stanowi podstawę do wyznaczenia ostoi ptaków IBA. Wymienia 14 takich ostoi, w których występuje treron złotoszyi, są to m.in. Park Narodowy Bardia i Park Narodowy Chitwan.

Pytanie: Do jakiej kategorii należy treron złotoszyi, zgodnie z klasyfikacją IUCN?
Odpowiedź: gatunku najmniejszej troski

Pytanie: Czy zasięg występowania trerona złotoszyjego przekracza cztery miliony kilometrów kwadratowych?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czym są tzw. „trigger species”?
Odpowiedź: gatunkami, których występowanie stanowi podstawę do wyznaczenia ostoi ptaków IBA

Pytanie: W jakich przykładowych ostojach ptaków IBA występują przedstawiciele tego gatunku?
Odpowiedź: Parku Narodowym Bardia i Parku Narodowym Chitwan
Srom

Rozmaite kultury miały różne poglądy na temat sromu. Niektóre starożytne religie i społeczeństwa oddały cześć sromowi i czciły kobietę jako boginię. Najważniejsze tradycje w hinduiźmie nadal tak postępują. W społeczeństwach zachodnich dominuje negatywna postawa, którą charakteryzuje terminologia medyczna pudenda membra, co oznacza części, których należy się wstydzić. W związku z tym doszło do reakcji artystycznej polegającej na różnych próbach nadania bardziej pozytywnego i naturalnego spojrzenia, takich jak dzieła artystów brytyjskich, amerykańskich i japońskich. W sztuce srom bywa przedstawiany jako organ mający moc zarówno dawania życia, jak i dawania przyjemności seksualnej.

Pytanie: Jak do sromy odnosiły się wszystkie religie starożytności?
Odpowiedź: oddały cześć sromowi i czciły kobietę

Pytanie: Jaka obecna religia oddaje cześć wulwie?
Odpowiedź: hinduizm

Pytanie: Artyści jakich krajów dążą do oswojenia wulwy?
Odpowiedź: Wielkiej Brytanii, USA, Japonii

Pytanie: Jak przedstawiana jest wulwa w sztuce?
Odpowiedź: jako organ mający moc zarówno dawania życia, jak i dawania przyjemności seksualnej
Wąż Eskulapa

Gatunek w Polsce pod ścisłą ochroną, z zaleceniami ochrony czynnej. Rozporządzenie ministra środowiska w sprawie ochrony gatunkowej wymienia go jako gatunek wymagający ustalenia stref ochrony ostoi, miejsc rozrodu i regularnego przebywania. Wpisany do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt jako krytycznie zagrożony), a w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski.
Ochrona węża Eskulapa jest jednym z zadań rezerwatu Krywe. Do zadań ochrony czynnej należy wykaszanie łąk i tworzenie pryzm kamieni i trocin.

Pytanie: Czy wąż Eskulapa jest chroniony na terenie Polski?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak wąż Eskulapa klasyfikowany jest w ramach rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej?
Odpowiedź: jako gatunek wymagający ustalenia stref ochrony ostoi, miejsc rozrodu i regularnego przebywania

Pytanie: W jakim rejestrze figuruje opisany jako gatunek krytycznie zagrożony?
Odpowiedź: Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt

Pytanie: Jakie czynności powinny być podejmowane w ramach ochrony czynnej węża Eskulapa?
Odpowiedź: wykaszanie łąk i tworzenie pryzm kamieni i trocin
Grzegorz Ciechowski

W 1990 powrócił do śpiewania z zespołem Republika, pierwszy koncert po zjednoczeniu zagrali w Opolu. W 1991 nagrali i wydali nowy album pt. 1991, który promowali utworem „Lawa”. Następnie w 1993 roku wydali premierową płytę pt. Siódma pieczęć oraz koncert akustyczny "Republika Bez Prądu". W 1991 roku Ciechowski nagrał również solowy album pt. Obywatel świata i stworzył muzykę filmową do niemieckiego serialu Schloss Pompon Rouge. W 1991 Roland Rowiński napisał scenariusz do filmu Obywatel świata na podstawie noweli Ciechowskiego.

Pytanie: Gdzie odbył się koncert Republiki z Ciechowskim w 1990?
Odpowiedź: w Opolu

Pytanie: Jaki krążek wydał Ciechowski z zespołem w 1991?
Odpowiedź: 1991

Pytanie: Jaki utwór był reprezentacyjny dla krążka 1991?
Odpowiedź: Lawa

Pytanie: Autorem muzyki do jakiego serialu stał się Ciechowski?
Odpowiedź: Schloss Pompon Rouge
Szkoła Ludwiki

Polska Uczelnia Dąbrówki świadomie i celowo zerwała z tradycją ludwicjańską, kojarzoną z trwającym ponad pół wieku coraz bardziej niemieckim, a od końca XIX wieku germanizacyjnym i antypolskim kursem. Oprócz przejętego po Szkole Ludwiki budynku, obie placówki łączyła niesprecyzowana bliżej liczba uczennic, które zaczynały naukę w Luisenschule, ale kontynuowały już w Dąbrówce, charakter żeńskiej szkoły wyższej oraz seminaryjne kursy nauczycielskie. Jednak już w 11 lat po powstaniu Dąbrówka zaczęła stylizować się na kontynuatorkę Szkoły im. Ludwiki. Powody nie są do końca jasne; wydaje się, że kierownictwo młodej placówki pragnęło zyskać na prestiżu stuletniej instytucji, bowiem w roku 1930 uroczyście obchodzono 100 lat istnienia szkoły. Niektórzy z obserwatorów zauważali jednak, że w gruncie rzeczy w roku 1930 nie obchodzono ani kolejnej rocznicy funkcjonowania nieistniejącej już Luisenschule, ani 11. rocznicy powstania Dąbrówki, a jedynie stuletnią rocznicę założenia Fundacji im. Ludwiki.

Pytanie: Jakie aspekty, poza wspólną siedzibą łączyły Szkołę im. Ludwiki oraz Uczelnię Dąbrówki?
Odpowiedź: niesprecyzowana bliżej liczba uczennic, które zaczynały naukę w Luisenschule, ale kontynuowały już w Dąbrówce, charakter żeńskiej szkoły wyższej oraz seminaryjne kursy nauczycielskie

Pytanie: Jaki jest jeden z możliwych powodów, dla których Dąbrówka zaczęła prezentować się jako następczyni Szkoły im. Ludwiki?
Odpowiedź: kierownictwo młodej placówki pragnęło zyskać na prestiżu stuletniej instytucji

Pytanie: Jaki okrągły jubileusz faktycznie przypadał na 1930 rok?
Odpowiedź: stuletnia rocznica założenia Fundacji im. Ludwiki

Pytanie: Z czym kojarzona była tradycja Szkoły im. Ludwiki?
Odpowiedź: trwającym ponad pół wieku coraz bardziej niemieckim, a od końca XIX wieku germanizacyjnym i antypolskim kursem
SMS Don Juan d’Austria (1862)

„Don Juan d’Austria” został zbudowany w stoczni Stabilimento Tecnico Triestino w Trieście. Stępkę położono w październiku 1861 roku, a kadłub został zwodowany 26 lipca 1862 roku. Zakończenie prac wykończeniowych nastąpiło w następnym roku, po czym okręt został wprowadzony do służby w austriackiej marynarce wojennej. Otwarty dziób okrętu był bardzo „mokry”, co stwarzało znaczne problemy ze sterownością. W lutym 1864 roku Austria poparła Prusy w czasie II wojny o Szlezwik. „Don Juan d’Austria” został wysłany razem z okrętem liniowym SMS „Kaiser” i dwoma mniejszymi jednostkami pod dowództwem wiceadmirała Bernharda von Wüllerstorf-Urbaira na Morze Północne w celu wzmocnienia niewielkich sił pod dowództwem kapitana Wilhelma von Tegetthoffa, składających się z SMS „Schwarzenberg” i SMS „Radetzky”. Po połączeniu się w Den Helder w Holandii, 27 czerwca obie grupy wypłynęły do Cuxhaven, gdzie przybyły trzy dni później. Mniejsza liczebnie flota duńska pozostała w porcie do końca wojny i nie szukała starcia z austriacką eskadrą. Nieniepokojne austriackie i pruskie okręty wspierały zajmowanie duńskich wysp po zachodniej stronie półwyspu Jutlandzkiego.

Pytanie: Gdzie służył?
Odpowiedź: w austriackiej marynarce wojennej

Pytanie: Jakie problemy stwarzała ta jednostka przez swoją konstrukcję?
Odpowiedź: ze sterownością

Pytanie: Co powodowało problemy ze sterownością tej jednostki?
Odpowiedź: Otwarty dziób

Pytanie: Po czyjej stronie stanęła Austria w II wojnie o Szlezwik?
Odpowiedź: Prus

Pytanie: Czy brał udział w II wojnie o Szlezwik?
Odpowiedź: tak
Ignaz Semmelweis

Nie wszystko szło jednak tak prosto. Z początkiem października 1847 r. gorączka połogowa w klinice rozszalała się na nowo, mimo że lekarze i studenci przed wejściem na salę myli ręce. Lekarze niechętni tej procedurze zatriumfowali. Semmelweis zauważył jednak, że jedna z kobiet cierpi na ropiejący nowotwór macicy. Lekarze po jej zbadaniu przystępowali do oględzin kolejnych kobiet. Semmelweis przekonał się, że gorączkę połogową wywoływać może nie tylko „trupi jad” z prosektorium, ale również zarazki przenoszone od osób żywych. Po tym odkryciu nakazał mycie rąk i przyrządów medycznych przed przystąpieniem do każdego badania. To już tak nie spodobało się studentom i personelowi, że udali się ze skargą do jego przełożonego – profesora Kleina. Ten był niezadowolony z ustaleń Semmelweisa, gdyż podważały one jego własne teorie dotyczące przyczyn gorączki połogowej. Tak więc 20 marca 1849 r. Semmelweis zadecydował, że nie będzie dalej pracował w wiedeńskim szpitalu powszechnym, i w październiku 1850 r. powrócił w rodzinne strony.

Pytanie: Jakie wydarzenie zostało wykorzystane przez przeciwników mycia rąk jako argument pokazujący bezsensowność tej procedury?
Odpowiedź: Z początkiem października 1847 r. gorączka połogowa w klinice rozszalała się na nowo, mimo że lekarze i studenci przed wejściem na salę myli ręce

Pytanie: Jakie odkrycie sprawiło, że Semmelweis polecił swoim podwładnym mycie rąk przed każdym badaniem?
Odpowiedź: przekonał się, że gorączkę połogową wywoływać może nie tylko „trupi jad” z prosektorium, ale również zarazki przenoszone od osób żywych

Pytanie: Jak na polecenie Semmelweisa wymagające mycia rąk przed każdym badaniem zareagowali jego podwładni?
Odpowiedź: udali się ze skargą do jego przełożonego – profesora Kleina

Pytanie: Dlaczego profesorowi Kleinowi nie spodobały się zasady wprowadzone przez Semmelweisa?
Odpowiedź: gdyż podważały one jego własne teorie dotyczące przyczyn gorączki połogowej
SM UB-48

W czasie swojej służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej odbył dziewięć patroli, w czasie których zatopił i uszkodził 45 jednostek o łącznej pojemności 153 608 BRT. Pierwszym z nich był brytyjski parowiec „Roanoke” o pojemności 4803 BRT. Statek był zbudowany w 1907 roku w stoczni Furness, Withy & Co., Ltd. w West Hartlepool. Należący do Furness, Withy & Co. płynął do Leith z ładunkiem drobnicowym. Został storpedowany i zatopiony w dniu 12 sierpnia 1917 roku 100 mil na północny wschód od Butt of Lewis na pozycji 58°39′N 9°08′W/58,650000 -9,133333. Kapitan statku został wzięty do niewoli. 14 sierpnia UB-48 zaatakował jednostkę, która okazała się statkiem-pułapką (ang. Q-ship) HMS „Prize” dowodzonym przez Williama E. Sandersa. HMS „Prize” o pojemności 199 BRT został storpedowany na północny zachód od wybrzeży Irlandii. W wyniku ataku śmierć poniosła cała załoga statku-pułapki. W połowie sierpnia okręt został skierowany do działań w rejonie Morza Śródziemnego. W czasie podróży do Puli, 18 sierpnia, 172 mile od przylądka (hiszp. Estaca de Bares) na pozycji 46°10′N 10°12′W/46,166667 -10,200000, UB-48 storpedował i zatopił norweski statek „Kongsli” o pojemności 5826 BRT. Statek zbudowany w 1916 roku w Maryland Steel Co. płynął pod balastem z St Nazaire do Baltimore. Dwa dni później okręt zatrzymał i zatopił dwa portugalskie kutry. 23 sierpnia, 25 mil od przylądka Spartel w Maroku na pozycji 35°40′N 6°25′W/35,666667 -6,416667 UB-48 zaatakował brytyjski parowiec „Winlaton” o pojemności 3270 BRT. Zbudowany w 1912 roku w R. Thompson & Sons, Ltd. (Sunderland) statek płynął z ładunkiem węgla z Barry do Gibraltaru. Został storpedowany i zatonął. Zginęło 2 członków załogi, a jego kapitan został wzięty do niewoli. Ostatnim zatopionym w czasie podróży do bazy Flotylli Pula statkiem była brytyjska jednostka „Hathor” o pojemności 3823 BRT (w nocy 26 lub rano 27 sierpnia, 3 mile na północny zachód od przylądka Ténès u wybrzeży Algierii). 2 września jednostka rozpoczęła służbę we Flotylli Pula. Miesiąc później 19 mil na południowy zachód od przylądka St. Maria di Leuca, najdalej na południe wysuniętego punktu Półwyspu Salentyńskiego, UB-48 storpedował i zatopił włoski statek „Imera” (1172 BRT). 4 października 37 mil od Paksos UB-48 zatopił włoski statek pasażerski „Citta Di Bari” o pojemności 1489 BRT. Statek został zbudowany w 1913 roku w stoczni Ansaldo w Sestri Ponente, przemysłowym przedmieściu Genui. Statek płynął z Tarentu do Korfu z pasażerami. Brak informacji o stratach wśród załogi i pasażerów. 14 października 1917 roku w okolicach Marsa Susa na pozycji 36°56′N 21°58′W/36,933333 -21,966667 SM UB-48 storpedował i zatopił włoski statek pasażerski „Valparaiso” (4930 BRT lub 5005 BRT).

Pytanie: W jakiej marynarce pływał SM UB-48?
Odpowiedź: w Cesarskiej Marynarce Wojennej

Pytanie: Ile okrętów zatopił SM UB-48?
Odpowiedź: 45

Pytanie: Jak się nazywał pierwszy zatopiony okręt przez SM UB-48?
Odpowiedź: Roanoke

Pytanie: Gdzie zatonął okręt „Hathor”?
Odpowiedź: 3 mile na północny zachód od przylądka Ténès u wybrzeży Algierii
Wojna polsko-ukraińska

Dekretem Naczelnika Państwa z 10 stycznia 1919 zlikwidowano Polską Komisję Likwidacyjną i Tymczasowy Komitet Rządzący. Na ich miejsce powołano Komisję Rządzącą dla Galicji, Śląska Cieszyńskiego, Orawy i Spisza. 7 marca 1919 rozporządzeniem Rady Ministrów ustanowiono Generalnego Delegata Rządu dla b. Królestwa Galicji i Lodomerii, który przejął kompetencje namiestnika Galicji, wyłączając z jego jurysdykcji radę szkolną, dyrekcję skarbu, zarząd lasów i dóbr państwowych. Generalnym delegatem rządu został mianowany Kazimierz Gałecki, urzędował we Lwowie. Ustawą z 30 stycznia 1920 rozwiązano Sejm Krajowy Galicji i Wydział Krajowy, wprowadzając tymczasowy samorząd. Delegat generalny rządu pełnił urząd do 1 września 1921, do wejścia w życie podziału b. Królestwa Galicji i Lodomerii na województwa (krakowskie, lwowskie, stanisławowskie i tarnopolskie) i likwidacji Namiestnictwa Galicji.

Pytanie: Jakie organy zostały zastąpione przez Komisję Rządzącą dla Galicji, Śląska Cieszyńskiego, Orawy i Spisza?
Odpowiedź: Polska Komisja Likwidacyjna i Tymczasowy Komitet Rządzący

Pytanie: Jaki organ został powołany do życia dekretem Naczelnika Państwa na początku 1919 roku?
Odpowiedź: Komisja Rządząca dla Galicji, Śląska Cieszyńskiego, Orawy i Spisz

Pytanie: Kontrolę nad jakimi obszarami stracił w marcu 1919 roku namiestnik Galicji?
Odpowiedź: radą szkolną, dyrekcją skarbu, zarządem lasów i dobrami państwowymi

Pytanie: Jakie zmiany zaszły w strukturach administracyjnych na początku 1920 roku?
Odpowiedź: rozwiązano Sejm Krajowy Galicji i Wydział Krajowy, wprowadzając tymczasowy samorząd
Strzyga

Strzygi (jako demony żeńskie) można znaleźć również w fantastycznej literaturze XX wieku: sadze o wiedźminie Andrzeja Sapkowskiego i sadze o kotołaku Ksinie Konrada T. Lewandowskiego. Pojawiają się także w powieści Kiedy Bóg zasypia Rafała Dębskiego oraz w „Akademii Wampirów” Richelle Mead. Opowiadanie Strzyga oparte na autentycznych wydarzeniach, jakie zaszły u schyłku XVII wieku w Sandomierzu, napisał także Andrzej Sarwa. Strzyga występuje również w powieści Stefana Dardy Dom na Wyrębach, gdzie autor przedstawia strzygę jako postać bardziej spirytualną aniżeli materialną. Do utworów literackich, w których można znaleźć opisy strzygi (oraz innych demonów) i walki z nią, należy też trylogia Pauliny Hendel Zapomniana księga. Stworzenia te występują także jako jedne z potworów w powieści Zły brzeg Piotra Patykiewicza.

Pytanie: Czy pojawiają się w Wiedźminie Sapkowskiego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy pojawiają się tylko w dziewiętnastowiecznej literaturze?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy opowiadanie Strzyga Andrzeja Sarwy bazuje na faktach?
Odpowiedź: tak
Ukraińska Powstańcza Armia

W lutym 1943 r. UPA rozpoczęła akcję eksterminacji ludności polskiej na terenie okupowanego województwa wołyńskiego. Było to podyktowane obawami dowództwa UPA, że po zakończeniu wojny dojdzie powtórnie do konfliktu polsko-ukraińskiego. Postanowiło więc wcześniej oczyścić sporne tereny z Polaków. Do tej pory nie rozstrzygnięto, czy decyzję podjęto na III konferencji OUN-B, czy rozpoczął ją na własną rękę dowódca UPA Dmytro Klaczkiwski, za czym opowiada się pion śledczy Instytutu Pamięci Narodowej. Oddziały UPA wzmocnione dezerterami z ukraińskiej policji pomocniczej dokonały szeregu ataków na polskie wsie, m.in. Parośle, Janową Dolinę.

Pytanie: Jakie działania zostały podjęte przez tę formację w lutym 1943 roku?
Odpowiedź: akcja eksterminacji ludności polskiej na terenie okupowanego województwa wołyńskiego

Pytanie: Co doprowadziło do przeprowadzenie przez tę formację akcji eksterminacji Polaków zamieszkujących teren województwa wołyńskiego?
Odpowiedź: obawy dowództwa UPA, że po zakończeniu wojny dojdzie powtórnie do konfliktu polsko-ukraińskiego

Pytanie: Jak zainicjowana została ta akcja, zdaniem ekspertów z pionu śledczego IPN-u?
Odpowiedź: rozpoczął ją na własną rękę dowódca UPA Dmytro Klaczkiwski

Pytanie: Podczas jakiego wydarzenia zdecydowano o przeprowadzeniu akcji eksterminacji Polaków, według jednej z wersji tej historii?
Odpowiedź: III konferencji OUN-B
Ryszard Kukliński

Inny biograf, Krzysztof Dubiński podaje, że Kukliński wziął udział w odprawie w Sztabie Generalnym z rana 7 listopada, a wieczorem uczestniczył w bankiecie z okazji kolejnej rocznicy rewolucji październikowej wydanym przez ambasadora ZSRR. Z kolei historyk Sławomir Cenckiewicz wskazuje, że w sobotę 7 listopada płk Ryszard Kukliński wezwany przez przełożonych uczestniczył w odprawie w Zarządzie I Sztabu Generalnego WP na temat stanu wojennego. Po odprawie zabrał do służbowej wołgi płk. Tadeusza Fijołka (sekretarz POP PZPR w Zarządzie I), który był ostatnim oficerem Sztabu Generalnego, z jakim Kukliński rozmawiał. Wieczorem odwiedził Czesława Jakubowskiego, zostawiając u niego psa Zulę, a następnie wraz z żoną udał się do Barbary i Romana Barszczów (Roman był przyjacielem Kuklińskiego jeszcze z czasów dzieciństwa). Przypuszczalnie po tym spotkaniu był jeszcze na przyjęciu w ambasadzie ZSRR, ale Cenckiewicz sugeruje, że jest to mało prawdopodobne, gdyż nigdzie nie odnotowano tego faktu. Niemniej jednak sam Kukliński pisarce Marii Nurowskiej przekazał, że w ambasadzie ZSRR był, przywołując swą rozmowę, jaką właśnie tam odbył z gen. Szklarskim. Dalej w swojej analizie Cenckiewicz przedstawia tezę, że 8 listopada 1981 roku o godzinie 8:20 cała rodzina Kuklińskich przekroczyła granicę w Świecku, a o 9:55 dyplomatyczny dodge był już na terenie amerykańskiej bazy wojskowej w Berlinie Zachodnim. 9 listopada byli we Frankfurcie, a 11 listopada w bazie lotniczej Suitland w amerykańskim stanie Maryland.

Pytanie: W jakim wydarzeniu miał brać udział Ryszard Kukliński pod koniec 7 listopada, zdaniem Dubińskiego?
Odpowiedź: bankiecie z okazji kolejnej rocznicy rewolucji październikowej wydanym przez ambasadora ZSRR

Pytanie: Jak Kukliński spędził siódmy dzień listopada, według opisu Cenckiewicza?
Odpowiedź: wezwany przez przełożonych uczestniczył w odprawie w Zarządzie I Sztabu Generalnego WP na temat stanu wojennego. Po odprawie zabrał do służbowej wołgi płk. Tadeusza Fijołka (sekretarz POP PZPR w Zarządzie I), który był ostatnim oficerem Sztabu Generalnego, z jakim Kukliński rozmawiał. Wieczorem odwiedził Czesława Jakubowskiego, zostawiając u niego psa Zulę, a następnie wraz z żoną udał się do Barbary i Romana Barszczów (Roman był przyjacielem Kuklińskiego jeszcze z czasów dzieciństwa)

Pytanie: Dlaczego Sławomir Cenckiewicz uważa, że Ryszard Kukliński nie uczestniczył w przyjęciu w ambasadzie Związku Radzieckiego?
Odpowiedź: nigdzie nie odnotowano tego faktu

Pytanie: Czy sam zainteresowany przyznał się do udziału w przyjęciu wydanym przez ambasadora ZSRR?
Odpowiedź: tak
Flaga Polski

Według raportu „Informacja o wynikach kontroli używania symboli państwowych przez organy administracji publicznej” Najwyższej Izby Kontroli dostępne w sprzedaży, a także używane oficjalnie symbole narodowe (godło i flaga), w wielu przypadkach rażąco różnią się od wzorców opisanych w Konstytucji i ustawie.
Różnice i kontrowersje związane z jasnością bieli wynikają z tego, iż ustawodawca określając w załączniku do ustawy barwy flagi brał pod uwagę możliwość odwzorowania bieli na materiale, z którego flagi są szyte (jasność materiału). Monitory CRT i LCD potrafią wyświetlić znacznie jaśniejszą biel, więc po przeliczeniu barw flagi z xyY na sRGB objawiło się to szarawym odcieniem bieli. Ponieważ nie wiadomo, czy ustawodawca podając parametry barw narodowych podawał je wyłącznie dla tkanin, czy też dla wszystkich możliwych materiałów, w tym monitorów, nie można stwierdzić, czy barwy wyliczone z ustawy są poprawnym odwzorowaniem barw Rzeczypospolitej Polskiej na ekranie, czy też nie.

Pytanie: Jakie okoliczności odpowiedzialne są za różnice i problemy dotyczące jasności bieli?
Odpowiedź: ustawodawca określając w załączniku do ustawy barwy flagi brał pod uwagę możliwość odwzorowania bieli na materiale, z którego flagi są szyte (jasność materiału)

Pytanie: Dlaczego nie da się określić, czy kolory obliczone na podstawie ustawy barwy flagi w prawidłowy sposób odwzorowują te kolory na ekranie?
Odpowiedź: Ponieważ nie wiadomo, czy ustawodawca podając parametry barw narodowych podawał je wyłącznie dla tkanin, czy też dla wszystkich możliwych materiałów, w tym monitorów

Pytanie: Jakie rodzaje ekranów są w stanie wyświetlać bardzo jasną biel?
Odpowiedź: CRT i LCD
Rajd na Saint-Nazaire

Zadaniem sześciu ścigaczy grupy desantowej nr 2 było przybić do brzegu w pobliżu Starego Wejścia. Komandosi znajdujący się na ich pokładach mieli zniszczyć stanowiska artyleryjskie i dwie wieże przeciwlotnicze, zaminować opanowany przez kpt. Roya most oraz wysadzić znajdujące się w jego pobliżu śluzy. Płynący na czele grupy ML 192 został zniszczony ogniem niemieckiej artylerii, zanim dotarł do nabrzeża. Sternicy płynących za nim ML 262 i ML 267 zostali oślepieni światłem reflektorów przeciwlotniczych i minęli miejsce desantu. Czwarty w szyku ML 268, w trakcie gdy przybijał do brzegu, dostał się pod intensywny krzyżowy ogień, który zapalił zamontowane na nim zewnętrzne zbiorniki z paliwem. Po chwili okręt eksplodował, zabijając 16 z 18 komandosów na jego pokładzie. Piąty ścigacz (ML 156) został poważnie uszkodzony kilkoma bezpośrednimi trafieniami pocisków dużego kalibru. Nie widząc szans na dotarcie do brzegu, jego ciężko ranny dowódca zrezygnował z przeprowadzenia desantu i postanowił zawrócić. Sztuka ta udała się natomiast ścigaczowi ML 177. 6 minut po rozpoczęciu akcji wyładował on zespół szturmowy sierż. Hainesa, który ruszył zniszczyć stanowiska dział pomiędzy Starym Wejściem a Starym Molo (jak się wkrótce okazało, były one opuszczone). W tym samym czasie nieopodal zacumował MTB 314, z pokładu którego zeszła na ląd sekcja dowodzenia z ppłk. Newmanem na czele. Podpułkownik dotarł do znajdującego się tuż przy moście obrotowym budynku biurowego, w którym założył swoją kwaterę dowodzenia. Stał się on szybko celem niemieckich dział na dachu bazy U-Bootów oraz armat okrętów zakotwiczonych w portowym basenie. Newman i jego ludzie odpowiedzieli ogniem Thompsonów i Brenów. Wkrótce do walki włączył się również zespół Hainesa ze swoim lekkim moździerzem.

Pytanie: Jakie czynności mieli wykonać komandosi obecni na pokładać ścigaczy grupy desantowej nr 2?
Odpowiedź: zniszczyć stanowiska artyleryjskie i dwie wieże przeciwlotnicze, zaminować opanowany przez kpt. Roya most oraz wysadzić znajdujące się w jego pobliżu śluzy

Pytanie: Co stało się ze ścigaczem płynącym na czele grupy desantowej nr 2?
Odpowiedź: został zniszczony ogniem niemieckiej artylerii, zanim dotarł do nabrzeża

Pytanie: Dlaczego osoby kierujące ścigaczami ML 262 oraz ML 26 przegapili punkt desantu?
Odpowiedź: zostali oślepieni światłem reflektorów przeciwlotniczych

Pytanie: W jaki sposób doszło do awarii okrętu ML 156?
Odpowiedź: został poważnie uszkodzony kilkoma bezpośrednimi trafieniami pocisków dużego kalibru