mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Wesele (dramat)

Ekranizacji dramatu dokonał Andrzej Wajda w 1972. Wesele zostało nagrodzone Srebrną muszlą na MFF w San Sebastián w 1973. Film został uznany przez amerykańskiego reżysera Martina Scorsese za jedno z arcydzieł polskiej kinematografii i w 2014 roku został wytypowany przez niego do prezentacji w Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie w ramach festiwalu polskich filmów Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema. W 2019 odbyła się premiera spektaklu telewizyjnego na podstawie Wesela w reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego.

Pytanie: Jaki reżyser zekranizował "Wesele"? 
Odpowiedź: Andrzej Wajda

Pytanie: Jaką nagrodę zdobyło Wesele w 1973 roku?
Odpowiedź: Srebrną muszlę

Pytanie: Kto wyreżyserował spektakl telewizyjny na podstawie najbardziej znanego dramatu Stanisława Wyspiańskiego?
Odpowiedź: Wawrzyniec Kostrzewski

Pytanie: Do prezentacji na jakim festiwalu zostało wytypowane "Wesele" przez Martina Scorsese?
Odpowiedź: festiwalu polskich filmów Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema
Leonello d’Este

Pisanello, który w Ferrarze bawił już za Mikołaja III, również za panowania Leonella odwiedzał tamtejszy dwór. Wykonał dla niego między innymi obraz świętego Antoniego pustelnika i świętego Jerzego, w której to postaci uwiecznił samego Leonella. Spod pędzla Pisanella wyszedł też portret młodej kobiety, przedstawiający Ginewrę d’Este, siostrę Leonella. Nadal też dla rodu malował Jacopo Bellini, który w 1441 roku otrzymał od Leonella dwa korce zboża jako wynagrodzenie. Przez krótki czas bawił w Ferrarze młody Andrea Mantegna. Artysta, będący później ozdobą mantuańskiego dworu Izabelli d’Este, wpłynął istotnie jako dojrzały już malarz na rozwój ferraryjskiego malarstwa. Jednym z najważniejszych wydarzeń artystycznych za panowania Leonella był przyjazd w 1450 roku Rogiera van der Weydena. Malarstwo olejne nie było jeszcze wówczas w Ferrarze znane, płótna flamandzkiego mistrza poruszyły więc mocno miejscowych artystów. Leonello nabył od Flamanda tryptyk przedstawiający zdjęcie z krzyża.

Pytanie: Jaka postać na obrazie była ukazana jako święty Jerzy?
Odpowiedź: Leonell

Pytanie: Kim była Ginewra d’Este?
Odpowiedź: siostrą Leonella

Pytanie: Jakie wynagrodzenie dostał Leonello?
Odpowiedź: dwa korce zboża

Pytanie: Jaki obraz widniał na tryptyku od Flamanda?
Odpowiedź: zdjęcie z krzyża
KT-73

Po zawarciu 5 września 1958 roku umowy o dzierżawie, 11 października jednostka pod oznaczeniem KT-73 (KT – kuter torpedowy) rozkazem Dowódcy Marynarki Wojennej nr 044/Org. została przyjęta w skład Marynarki Wojennej (wraz z bliźniaczymi kutrami KT-71, KT-72, KT-74, KT-75, KT-76, KT-77, KT-78, KT-79, KT-91 i KT-92). Okręt początkowo wchodził w skład Dywizjonu Kutrów Torpedowych stacjonując w Gdyni, przeformowanego w listopadzie 1958 roku w Brygadę Kutrów Torpedowych, także z bazą z Gdyni. 1 stycznia 1960 roku numer burtowy okrętu został zmieniony na 403. Po zakończeniu okresu dzierżawy, 1 stycznia 1962 roku jednostka została zakupiona przez Marynarkę Wojenną w cenie 120 000 zł. W wyniku reorganizacji od 1965 roku Brygada Kutrów Torpedowych przyjęła nazwę 3. Brygady Kutrów Torpedowych, a okręt przydzielono do 2. Dywizjonu Kutrów Torpedowych. Podczas długoletniej służby kuter (podobnie jak inne polskie jednostki proj. 183) był intensywnie eksploatowany, uczestnicząc w ćwiczeniach i manewrach, a na jego pokładzie wyszkoliło się wielu morskich specjalistów. 1 września 1970 roku okręt został rozkazem Dowódcy Marynarki Wojennej (nr 041/Org.) skreślony z listy floty. Po raz ostatni banderę opuszczono 1 stycznia 1971 roku.

Pytanie: Kiedy podpisano umowę o dzierżawę kutrów torpedowych?
Odpowiedź: 5 września 1958 roku

Pytanie: Gdzie przyjęto KT-73?
Odpowiedź: w skład Marynarki Wojennej

Pytanie: Co oznacza skrót "KT"?
Odpowiedź: kuter torpedowy

Pytanie: Gdzie kutry torpedowe miały swoją bazę? 
Odpowiedź: w Gdyni
Krew

Erytrocyty (czerwone krwinki) – u człowieka nie posiadają jądra komórkowego oraz licznych organelli komórkowych – aktywność metaboliczna jest ograniczona, żeby zmniejszyć zużycie tlenu, który mają te komórki transportować. Erytrocyty mają kształt dwuwklęsłego dysku, a ich średnica wynosi 7–8 µm. Erytrocyty stanowią ok. 90–94% ogółu elementów morfotycznych. U człowieka występują w liczbie 4,5–5,5 mln/mm³. U innych kręgowców erytrocyty mogą posiadać jądro. Służą do transportu tlenu i dwutlenku węgla. Zawierają hemoglobinę, białko odpowiedzialne za przyłączanie i transport tlenu w krwi; złożone z właściwego białka – globiny oraz grupy hemowej, która razem z żelazem tworzy kompleks. Krew kręgowców zawdzięcza swój czerwony kolor właśnie obecności żelaza. U wielu bezkręgowców np. u pająków i ośmiornic tlen jest przenoszony przez związek miedzi hemocyjaninę – mają one niebieską krew. Od 0,5–1% czerwonych krwinek to retikulocyty, tzn. nie w pełni dojrzałe erytrocyty. Zwiększenie ilości retikulocytów we krwi obwodowej świadczy o wzmożonej erytropoezie organizmu

Pytanie: Jak inaczej można określić erytrocyty?
Odpowiedź: czerwone krwinki

Pytanie: Czy ludzkie erytrocyty są wyposażone w jądro komórkowe?
Odpowiedź: nie

Pytanie: U jakich stworzeń można stwierdzić obecność niebieskiej krwi?
Odpowiedź: U wielu bezkręgowców

Pytanie: Co stanowi dowód w wykrywaniu zwiększonej erytropoezy?
Odpowiedź: Zwiększenie ilości retikulocytów
Choroba Parkinsona

Objawy choroby Parkinsona pojawiają się i narastają powoli i stopniowo w ciągu kilkunastu lat. Początkowo chorzy zauważają pewne spowolnienie ruchowe i niezgrabność w ruchach, pojawiają się zaburzenia pisania (mikrografizm – bardzo drobne pismo). Spowolnieniu ulegają procesy psychiczne. Niekiedy chorzy sądzą, iż są to objawy zmian reumatycznych lub starszego wieku. Jednak po pewnym czasie osoby chore na chorobę Parkinsona zauważają u siebie zaburzenia równowagi lub trudności z wykonywaniem takich prostych czynności jak wstawanie z krzesła czy z łóżka. Na tym etapie choroby pacjent z reguły zjawia się u lekarza.

Pytanie: Ile lat może rozwiać się choroba Parkinsona?
Odpowiedź: kilkanaście

Pytanie: Jakie objawy zwiastują chorobę Parkinsowa?
Odpowiedź: spowolnienie ruchowe i niezgrabność w ruchach

Pytanie: Czym jest mikrografizm?
Odpowiedź: bardzo drobnym pismem

Pytanie: Czy choroba Parkinsona wpływa na równowagę?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z jakimi czynnościami ma problem osoba chora na Parkinsona?
Odpowiedź: wstawanie z krzesła czy z łóżka
Liverpool F.C.

W roku 1976 Liverpool zdobył swój drugi Puchar UEFA, ale miało się okazać, że jest to jedynie wstęp do największych sukcesów. Rok później the Reds zdobyli swój pierwszy Puchar Europy, pokonując w rozegranym w Rzymie finale Borussię Mönchengladbach 3:1. Największą gwiazdą ówczesnej drużyny był Kevin Keegan. Co prawda po tym sukcesie napastnik został sprzedany do Hamburger SV, lecz na jego miejsce sprowadzono z Celtiku Kenny’ego Dalglisha, dzisiaj przez wielu uważanego za najlepszego w historii gracza the Reds. Z Dalglishem w składzie Liverpool zdobył Superpuchar Europy i obronił Puchar Mistrzów, w finale na Wembley zwyciężając 1:0 Club Brugge. Te dwa zwycięstwa były początkiem dominacji angielskich klubów na Starym Kontynencie, które w latach 1977–1984 zdobyły siedem z ośmiu pucharów Europy (oprócz Liverpoolu dwukrotnie Nottingham Forest F.C. – 1979 i 1980 – a raz Aston Villa F.C. w 1982). W 1981 Liverpool zdobył swój trzeci Puchar Europy. W finale pokonał Real Madryt 1:0.

Pytanie: Jakie wyróżnienie Liverpool zdobył w 1976 roku?
Odpowiedź: drugi Puchar UEFA

Pytanie: Jaki klub został pokonany w Rzymie w finale?
Odpowiedź: Borussia Mönchengladbach

Pytanie: W jakiej drużynie grał piłkarz Kevin Keegan?
Odpowiedź: the Reds

Pytanie: Jaką funkcję w drużynie pełnił Kevin Keegan?
Odpowiedź: napastnika
Łemkowie

W ramach akcji „Wisła” wysiedleni zostali zaś na obszar Polski północnej i zachodniej. Przyjmuje się, że w gronie osób wówczas wysiedlonych było 30–35 tys. Łemków w jakiś sposób świadomych swej odrębności etnicznej czy kulturowej. Możliwość powrotu na Łemkowszczyznę zaistniała po odwilży politycznej w 1956, jednak powroty nie były masowe (według różnych ocen od 3% do 10% wysiedlonych). Większość Łemków pozostała zatem w miejscach przesiedlenia, co w konsekwencji doprowadziło do nowego podziału współczesnej społeczności łemkowskiej na Łemków z zachodu Polski oraz Łemków z Beskidu. Na podział ten nałożył się po 1989 instytucjonalny rozdźwięk pomiędzy dwiema łemkowskimi opcjami etnicznymi – w Legnicy na zachodzie Polski rozpoczęło działalność Stowarzyszenie Łemków (propagujące łemkowską świadomość etniczną), w Gorlicach z kolei działa Zjednoczenie Łemków (grupujące ludność łemkowską o ukraińskiej świadomości etnicznej).

Pytanie: Ile Łemków zostało wysiedlonych podczas akcji "Wisła"?
Odpowiedź: 30–35 tys.

Pytanie: Jaki cel miało Stowarzyszenie Łemków?
Odpowiedź: propagowanie łemkowskiej świadomości etnicznej

Pytanie: W jakim mieście znajduje się Zjednoczenie Łemków?
Odpowiedź: w Gorlicach

Pytanie: Czy społeczność łemkowska była podzielona?
Odpowiedź: tak
USS Porter (DD-59)

Po przegłosowaniu przez Kongres Stanów Zjednoczonych Dwudziestej Pierwszej Poprawki do Konstytucji, kończącej prohibicję w lutym 1933 r., zaplanowano, że „Porter” wróci do Marynarki. 27 maja 1933 r. niszczyciel dotarł do Philadelphia Navy Yard i został tam wycofany ze służby dziewięć dni później, 5 czerwca. Niszczyciel został przekazany do US Navy 30 czerwca. Następnie okręt został przemianowany na „DD-59” w celu zwolnienia nazwy, którą przydzielono nowemu niszczycielowi. „DD-59” pozostał poza służbą (ang. noncommissioned status) do momentu skreślenia z listy jednostek floty (Naval Vessel Register) 5 lipca 1934 r. Został sprzedany na złom 22 sierpnia zgodnie z ustaleniami londyńskiego traktatu morskiego.

Pytanie: Którą poprawkę do konstytucji przegłosowano?
Odpowiedź: dwudziestą pierwszą

Pytanie: Gdzie dopłynął niszczyciel na koniec maja 1933 roku?
Odpowiedź: do Philadelphia Navy Yard

Pytanie: Czy niszczyciel długo służył po dotarciu do Philadelphia Navy Yard?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego zmieniono nazwę okrętowi?
Odpowiedź: w celu zwolnienia nazwy, którą przydzielono nowemu niszczycielowi

Pytanie: Kiedy sprzedano niszczyciela na złom?
Odpowiedź: 5 lipca 1934 r.
Penicyliny

Mechanizm działania penicylin jako antybiotyków polega na blokowaniu aktywności enzymów bakteryjnych – transpeptydaz (PBP) biorących udział w ostatnim etapie syntezy peptydoglikanu ściany komórki bakteryjnej. Do zablokowania PBP może dojść dzięki strukturalnemu podobieństwu penicylin do naturalnego substratu dla enzymu, czyli układu dwóch reszt alaniny będącego częścią podstawowej jednostki budującej mureinę – składnika ściany komórkowej bakterii. Penicylina łączy się z transpeptydazą w jej centrum aktywnym i w ten sposób blokuje jej aktywność. Komórka bakteryjna pozbawiona prawidłowo działającego enzymu nie jest w stanie syntetyzować ściany bakteryjnej. Prowadzi to do upośledzenia jej zdolności życia w niekorzystnych warunkach środowiska – zwiększa się przepuszczalność ściany komórkowej. Takie uszkodzenie prowadzi po pewnym czasie do zwiększenia aktywności bakteryjnych enzymów autolitycznych, powodujących samozniszczenie bakterii.

Pytanie: Jak działają penicyliny?
Odpowiedź: Blokują aktywność enzymów bakteryjnych - transpeptydaz (PBP) biorących udział w ostatnim etapie syntezy peptydoglikanu ściany komórki bakteryjnej

Pytanie: Na skutek czego dochodzi do blokady PBP?
Odpowiedź: Na skutek strukturalnego podobieństwa penicylin do naturalnego substratu dla enzymu

Pytanie: Czym jest mureina?
Odpowiedź: Składnikiem ściany komórkowej bakterii

Pytanie: Czy penicylina ma wpływ na aktywność transpeptydazy?
Odpowiedź: tak
Penicyliny

Powtórnego odkrycia dokładnie tego samego zjawiska dokonał Alexander Fleming. W 1928 r. badał on nietypowe szczepy bakterii z rodzaju Staphylococcus. W lipcu pozostawił w laboratorium płytki zaszczepione tymi bakteriami i udał się na wakacje. Po powrocie, 3 września, razem z przyjacielem i wcześniejszym współpracownikiem, Danielem Prycem przeglądał uzyskane kolonie bakterii. Na jednej z nich zauważyli zakażenie pleśnią, wokół której był obszar czysty od bakterii. Pryce zwrócił uwagę, że przypomina to sytuację, gdy Fleming odkrył lizozym, lecz nie przywiązał większej uwagi do zaobserwowanego zjawiska, natomiast Fleming podjął dalsze badania. Flemingowi nie udało się wówczas wyizolować substancji czynnej, choć stwierdził, że jej skuteczne działanie ma miejsce nawet przy bardzo dużym rozcieńczeniu. W 1938 r. grupa trzech naukowców, w skład której obok Fleminga weszli Howard Walter Florey oraz Ernst Boris Chain, wyizolowała składnik czynny zakładając rok później pierwszą na świecie wytwórnię penicyliny. Za swoje odkrycie zostali oni uhonorowani w 1945 r. Nagrodą Nobla.

Pytanie: Jakimi bakteriami zajmował się Fleming w 1928?
Odpowiedź: z rodzaju Staphylococcus

Pytanie: Z kim Fleming badał uzyskane po wakacjach kolonie bakterii?
Odpowiedź: Danielem Prycem

Pytanie: Co ciekawego zauważyli naukowcy w jednej z kolonii bakterii?
Odpowiedź: zakażenie pleśnią, wokół której był obszar czysty od bakterii

Pytanie: Czy pleśń traciła skuteczność przy dużym rozcieńczeniu?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W którym roku Fleming dostał Nobla?
Odpowiedź: 1945
Andrzej Kosmala

W latach 60 i 70. był dyrektorem kilku instytucji artystycznych m.in. Estrady Poznańskiej. W tym czasie rozpoczął pracę dziennikarską, którą kontynuuje do dnia dzisiejszego, ale na dużo mniejszą skalę niż wtedy. W 1968 został menadżerem Edwarda Hulewicza, z którym współpracował do 1974. W tym czasie napisał także kilka tekstów do jego piosenek oraz stworzył fan klub piosenkarza w Estradzie Poznańskiej. W 1974 rozpoczął współpracę z Krzysztofem Krawczykiem, jako jego osobisty menadżer, która trwała aż do śmierci artysty w 2021. Jest twórcą wielu tekstów piosenek artysty. Pod koniec lat 70. założył z Ryszardem Kniatem w Poznaniu K&K Studio (Kniat & Kosmala) zajmujące się nagrywaniem i wydawaniem kaset oraz płyt. W wytwórni znajduje się ponad 800 nagrań piosenek w wykonaniu Krawczyka. W latach 80. współpracował z wytwórną ZPR Records przy tworzeniu i wydawaniu płyt m.in. Magdaleny Dureckiej, Grzegorza Ciechowskiego, Lombardu, Eleni i K. Krawczyka. W 1992 w K&K Studio współpracował z poznańską grupą New Ace pomagając w produkcji i wydaniu albumów Bez komentarza oraz Kolędy polskie. Był dziennikarzem wielokrotnie akredytowanym na muzyczne festiwale, m.in. na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, czy Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie.

Pytanie: Kiedy rozpoczął pracę jako dziennikarz?
Odpowiedź: W latach 60 i 70

Pytanie: Kiedy objął stanowisko menadżera Hulewicza?
Odpowiedź: W 1968

Pytanie: W którym roku Krawczyk odszedł na emeryturę?
Odpowiedź: w 2021

Pytanie: W jaki sposób menadżer wsparł zespół New Ace?
Odpowiedź: pomógł w produkcji i wydaniu albumów Bez komentarza oraz Kolędy polskie

Pytanie: Czy podejmował się współpracy z Krawczykiem?
Odpowiedź: tak
Plan Marshalla

Europa Wschodnia nie otrzymała pieniędzy z planu Marshalla, ponieważ rządy kontrolowane przez Moskwę odrzuciły propozycję przystąpienia do programu, otrzymując w zamian niewielką pomoc od Sowietów. Jako odpowiedź na plan Marshalla Sowieci utworzyli Radę Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG). Członkowie RWPG oczekiwali od Związku Radzieckiego ropy naftowej; w zamian dostarczali maszyny, wyposażenie, produkty rolnicze, przemysłowe i dobra konsumenckie. Odbudowa gospodarcza na wschodzie Europy odbywała się znacznie wolniej niż na zachodzie, a gospodarki nie doznały pełnej odbudowy w okresie socjalistycznym, czego wynikiem była gospodarka niedoboru i przepaść pomiędzy zamożnością Zachodu i Wschodu. Finlandia, która nie przystąpiła do planu Marshalla i musiała wypełnić duże reparacje w stosunku do Związku Radzieckiego, odbudowała swoją gospodarkę do poziomu sprzed wojny w 1947 r. Do połowy 1948 produkcja przemysłowa w Polsce, Węgrzech, Bułgarii i Czechosłowacji nieco przewyższyła poziom przedwojenny. We Francji, która otrzymała miliardy dolarów z planu Marshalla, poziom przychodu per capita powrócił do poziomu przedwojennego w 1949 r.

Pytanie: Jaki sojusz zawarty został w odwecie na plan Marshalla? 
Odpowiedź: Rada Wzajemnej Pomocy Gospodarczej

Pytanie: Jakie były konsekwencje mniejszej efektywności w odbudowie gospodarczej na Wschodzie?
Odpowiedź: gospodarka niedoboru i przepaść pomiędzy zamożnością Zachodu i Wschodu

Pytanie: W jakich krajach produkcja zwiększyła się w porównaniu ze stanem przed wojną?
Odpowiedź: w Polsce, Węgrzech, Bułgarii i Czechosłowacji

Pytanie: Jakie były oczekiwania w stosunku do ZSRR w RWPG?
Odpowiedź: Członkowie RWPG oczekiwali od Związku Radzieckiego ropy naftowej
Seweryn Steinwurzel

Po demobilizacji w styczniu 1947 wyjechał do Argentyny, gdzie był operatorem dwóch filmów, m.in. Uma Luz na Estrada, a następnie prowadził warsztat konstrukcji i naprawy sprzętu filmowego. Później przeprowadził się do Brazylii, gdzie objął stanowisko naczelnego inżyniera działu mechaniki w wytwórni „Lider Cinematografica” w Rio de Janeiro. Zajmował się tam konstrukcją i konserwacją sprzętu automatycznego do wywoływania filmów. W 1975 wyjechał do Izraela i osiadł w Lod, gdzie mieszkał do końca życia.

Pytanie: Jaką funkcję pełnił po przeniesieniu się do Brazylii?
Odpowiedź: naczelnego inżyniera działu mechaniki

Pytanie: W którym roku przeniósł się na Bliski Wschód?
Odpowiedź: 1975

Pytanie: Gdzie zmarł?
Odpowiedź: w Lod

Pytanie: W którym z brazylijskich miast mieszkał i pracował?
Odpowiedź: w Rio de Janeiro
Billy Sunday

Zarówno Sunday, jak i jego żona źle znosili rozłąkę. W 1908 roku Sunday zdecydował powierzyć swoje dzieci niańce, natomiast jego żona Nell dołączyła do jego kampanii, zarządzała przygotowaniem krucjat i sprawami administracyjnymi. Nell wynajęła nowy personel. Stały zespół Sundaya liczył odtąd około 30 osób, a w jego skład wchodzili m.in. muzycy. Zespołem muzyków, w latach 1909–1930, kierował Homer Alvan Rodeheaver. Inną ważną osobą w zespole była bizneswoman Virginia Asher (od 1911 do 1928), która organizowała spotkania dla samych kobiet. Od 1922 roku Asher organizowała spotkania dla kobiet zajmujących się biznesem. Ważną rolę odgrywała rzesza wolontariuszy. Uważa się, że Nell w znacznym stopniu przyczyniła się do przekształcenia kampanii Sundaya w narodowy fenomen. Biografowie Sundaya powątpiewają, by jego sukces był możliwy bez udziału żony. Od tego też czasu jego kampanie prowadzone były głównie w wielkich miastach. Większość czasu Nell spędzała na sprawach menadżerskich oraz zarządzaniu zespołem ewangelizacyjnym. Opłacany zespół w różnych latach liczył od 2 do 17 osób, ale wspomagany był przez tysiące ochotników. Podczas krucjaty w Boston (1916) liczba ochotników wyniosła 35 tysięcy. Byli to członkowie chóru, ochroniarze i inni. Najważniejszym członkiem grupy był Homer Rodeheaver, który był częścią zespołu przez dwadzieścia lat i był odpowiedzialny za muzyczną stronę kampanii Billy’ego Sundaya.

Pytanie: Komu Sunday zlecił opiekę swoich latorośli w 1908 roku?
Odpowiedź: niańce

Pytanie: Jak nazywał się zarządca grupy muzyków od 1909 do 1930 roku?
Odpowiedź: Homer Alvan Rodeheaver

Pytanie: Kto mógł uczestniczyć w zgromadzeniach, które aranżowała Asher?
Odpowiedź: kobiety

Pytanie: Jaką funkcję sprawowała żona Sundaya w jego grupie?
Odpowiedź: zarządzała przygotowaniem krucjat i sprawami administracyjnymi
Revolut

Podejrzenie budzą również źródła inwestowania przedsiębiorstwa. W ciągu swojego istnienia Revolut pozyskał $336 mln. finansowania. Większość tych pieniędzy ($250 mln) wyłożył fundusz DST Global(ros.) kontrolowany przez przedsiębiorcę rosyjskiego Jurija Milnera(ros.), który w styczniu 2018 roku znalazł się na opublikowanej przez Departament Stanu liście oligarchów zbliżonych do Kremla. Z kolei jednym z inwestorów funduszu DST był holding Gazprom Invest(ros.), który jest kierowaną przez Aliszera Usmanowa jednostką zależną Gazpromu, gdzie obowiązki zastępcy dyrektora generalnego ds. nauki pełni Nikołaj Mironowicz Storonski (ros. Николай Миронович Сторонский), ojciec współzałożyciela firmy Revolut.

Pytanie: Ile pieniędzy zdobył Revolut z finansowania?
Odpowiedź: $336 mln

Pytanie: Z jakiego kraju pochodzi Jurij Milner?
Odpowiedź: Rosji

Pytanie: Jaki organ publikował listę oligarchów zbliżonych do Kremla?
Odpowiedź: Departament Stanu

Pytanie: Jakie stanowisko piastuje Nikołaj Mironowicz Storonski?
Odpowiedź: zastępcy dyrektora generalnego ds. nauki
Bauhaus

Po wygaśnięciu umowy Walter Gropius wzniósł w Dessau zespół nowoczesnych budynków uczelni oraz osiedle dla mistrzów. Po przeniesieniu Bauhausu, jeszcze do 1927 roku funkcjonował on pod kierownictwem Gropiusa. O ile w Weimarze nauka koncentrowała się na rzemieślniczej pracy warsztatowej, w Dessau przykładano większą wagę do nauczania teorii. Wzrosła też znacząco liczba studentów, a nowy dyrektor, Hannes Meyer, dopuścił działalność polityczną studentów, co doprowadziło do powszechnego kojarzenia Bauhausu z komunizmem. Jego następca, Ludwig Mies van der Rohe, dążył do przekształcenia opartej na duchu współpracy i interdyscyplinarnej uczelni w klasyczną autorską szkołę architektury.

Pytanie: Kiedy Gropius zajął się budową nowych placówek edukacyjnych?
Odpowiedź: Po wygaśnięciu umowy

Pytanie: Kto zajął się budową nowych placówek edukacyjnych?
Odpowiedź: Walter Gropius

Pytanie: Na czym skupiało się kształcenie w Weimerze?
Odpowiedź: rzemieślniczej pracy warsztatowej

Pytanie: Kto objął kierownictwo nad Bauhausem po Gropiusie?
Odpowiedź: Hannes Meyer
Andrzej Iwan

W maju 2005 roku Iwan znalazł nowego pracodawcę – występujący w klasie okręgowej Płomień Jerzmanowice. W klubie z podkrakowskiej miejscowości pracował w dwóch okresach, jednak niezbyt długo. Związane to było z problemami zdrowotnymi byłego reprezentanta kraju. Iwan powrócił na ławkę trenerską Płomienia 4 listopada 2005 roku, by już w styczniu pożegnać się z zespołem. W marcu 2006 roku objął stanowisko trenera drużyny juniorskiej Wiatru Ludźmierz, by po zakończeniu sezonu pożegnać się z podhalańskim klubem. W następnym sezonie został trenerem drużyny Orlęta Rudawa. Pracował w klubie Wieczysta Kraków w roli doradcy. W 2021 powrócił do Wisły Kraków, obejmując stanowisku w dziale skautingu.

Pytanie: Dlaczego Iwan nie pracował długo w podkrakowskim klubie?
Odpowiedź: miał problemy zdrowotne

Pytanie: Jak nazywała się drużyna, którą trenował Iwan w 2005 roku?
Odpowiedź: Płomień Jerzmanowice

Pytanie: Jak nazywał się podhalański klub piłkarski trenowany przez Iwana?
Odpowiedź: Wiatr Ludźmierz

Pytanie: Czy Orlęta Rudawa była trenowana przez Iwana?
Odpowiedź: tak
Literatura bizantyńska za panowania dynastii heraklijskiej 610–717

Z cesarzem i patriarchą Konstantynopola Sergiuszem związany był najwybitniejszy ówczesny poeta Jerzy Pizydes, uczestnik wypraw Herakliusza, diakon i chartofylaks świątyni Hagia Sophia. Pizydes jest autorem poematów historycznych: O wyprawie cesarza Herakliusza na Persów, O oblężeniu dokonanym przez barbarzyńców i ich klęsce, dotyczącym dramatycznego oblężenia Konstantynopola przez Awarów, Persów i Słowian oraz Herakliady opisującej ostateczne zwycięstwo cesarza nad perskim Chosroesem pod Niniwą w 627 roku. Napisał też kilka mniejszych utworów historycznych: Odzyskanie na Persach Świętego Krzyża przez cesarza Herakliusza, O zwycięstwie Herakliusza nad Fokasem. Oprócz historycznych Pizydyjczyk pisał też poematy filozoficzno-dogmatyczne. Największy z nich to liczące 1894 wersy Sześć dni stworzenia świata. Pizydes był też autorem licznych epigramatów. Jego utwory, pisane obrazowym językiem literackim, cieszyły się wielką popularnością wśród Bizantyńczyków. W tym okresie tworzył również poeta Sofroniusz, patriarcha Jerozolimy w latach 634–638. Sofroniusz jest autorem 32 zachowanych Hymnów zwanych też Odami, napisanych w formie anakreontyków, a poświęconych epizodom z życia Jezusa. Hymny-anakreontyki pisał też Maksym Margunios.

Pytanie: Kto wybierał się na podróże z Herakliuszem?
Odpowiedź: Jerzy Pizydes

Pytanie: Jakiego charakteru teksty pisał Pizydes?
Odpowiedź: historyczne

Pytanie: Czym zajmował się Sofroniusz, oprócz poezji?
Odpowiedź: był patriarchą Jerozolimy

Pytanie: Kto jest autorem O zwycięstwie Herakliusza and Fokasem?
Odpowiedź: Pizydes