mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Siły Powietrzne Federacji Rosyjskiej

Dopiero rozwijany PAK FA (znany też jako Suchoj T-50) ma być docelowym samolotem bojowym 5-generacji i zastąpić obecne myśliwce 4-generacji: MiG-29, Su-27, MiG-31. Jako doraźne rozwiązanie pośrednie z powodu wysokiego wieku maszyn, oprócz modernizacji floty, stworzono model Su-35, czyli tzw. generacja 4,5 (4++ w Rosji), który łączy zalety płatowca Su-27 i wyposażenia, które ma być standardem w PAK FA. Przyszłym podstawowym samolotem szkolno-bojowym, który zastąpi wiekowe Aero L-39 Albatros będą Jak-130, które będą zakupione w liczbie przynajmniej 72 sztuk. W dziedzinie lotnictwa transportowego nadal mają być wykorzystywane nowe lub zmodernizowane An-124 i Ił-76, nowością ma być rozwijany w kooperacji z Ukrainą An-70 (także opóźniony od lat 90. następca turbośmigłowych An-12, plan dot. 60 sztuk). Dla zastąpienia mniejszych samolotów planuje się zakup 40-100 maszyn nieznanego typu, ale rozważany jest też import z zachodu lub produkcja licencyjna, jeżeli przemysł nie zaproponuje konkurencyjnej maszyny. Obecnie nowymi systemem obrony przeciwlotniczej, wprowadzanymi do uzbrojenia od 2007, są kompleksy S-400 Triumf (docelowo 28 pułków), które dodają także podstawowe zdolności do zwalczania pocisków balistycznych. Według najbardziej optymistycznych planów około 2025 roku WWS może mieć na wyposażeniu w przybliżeniu 125 Su-27SM, 96 Su-35S, 72 PAK FA/T-50, 60 MiG-31BM, 60 Su-30SM, 48 MiG-35, 34 MiG-29SMT, 124 Su-34, 50 Su-25SM2, 32 Su-25TM, 30 An-70, 48 Ił-76MD-90A/Ił-476, 10 An-124-300.

Pytanie: Do której generacji należy PAK FA?
Odpowiedź: 5-generacji

Pytanie: Dlaczego powstała konieczność zastąpienia samolotów 4-generacji?
Odpowiedź: z powodu wysokiego wieku maszyn

Pytanie: Jaką dodatkową funkcję mają S-400 Triumf?
Odpowiedź: podstawowe zdolności do zwalczania pocisków balistycznych

Pytanie: Ile maszyn Jak-130 planowano zakupić?
Odpowiedź: przynajmniej 72

Pytanie: Czy maszyny An-124 i Ił-76 zostaną wyłączone ze służby?
Odpowiedź: nie
Pezet

Również w 2004 roku Pezet wystąpił gościnnie na debiutanckiej płycie perkusisty zespołu T.Love – Sidneya Polaka zatytułowanej Sidney Polak. Raper wystąpił w kompozycjach „Otwieram wino” oraz „Radio WWA”. Następnie w czerwcu został wydany debiutancki album Onara pt. Osobiście. Na płycie ukazał się utwór „04 to już nie 95”, w którym gościnnie wystąpił Pezet. Ponowna współpraca z Onarem przyczyniła się do stworzenia przez nich trzeciego wydawnictwa Płomień 81. 15 października 2005 roku został wydany album Historie z sąsiedztwa. Jednakże na płycie zabrakło trzeciego członka Płomień 81, Deusa. W międzyczasie młodszy brat Pezeta – Małolat został aresztowany pod zarzutem handlu narkotykami. W ramach pomocy bratu, Pezet zorganizował szereg koncertów, którego pomogły w sfinansowaniu kosztów postępowania sądowego. W 2006 roku Pezet rozpoczął współpracę ze stacją telewizyjną Viva Polska, na antenie której prowadził program Rap Fura. Podczas rocznej emisji programu, gośćmi Kaplińskiego byli m.in. Pono, Pjus, Mes, Małolat, Sokół, Onar, Wdowa i Ero.

Pytanie: Na jakim albumie Sidneya Polaka pojawił się Pezet jako gość?
Odpowiedź: Sidney Polak

Pytanie: Czy piosenka "Otwieram wino" jest wytworem Sidneya Polaka?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką ma nazwę pierwsza płyta Onara?
Odpowiedź: Osobiście

Pytanie: Z jaką stacją telewizyjną współpracował Kopaliński?
Odpowiedź: Viva Polska
Pezet

Również w 1999 roku Pezet wraz z Onarem zostali zaproszeni przez DJ-a 600V do udziału przy nagrywaniu albumu pt. Szejsetkilovolt. Raperzy wystąpili w utworze pt. „Mieszkam w mieście”. Na kompilacji wystąpił ponadto również Deus, późniejszy członek Płomień 81. W 2000 roku Pezet i Onar niezadowoleni z promocji debiutanckiego album zdecydowali się na podpisanie kontraktu z wytwórnią muzyczną R.R.X. 26 października tego samego roku został wydany drugi album pt. Nasze dni. W nagraniach wystąpili liczni goście m.in. Waco, Stasiak, Fenomen i młodszy brat Pezeta – Małolat. Wkrótce potem Onar i Pezet zdecydowali się na współpracę z innymi twórcami hip-hopowymi. Kapliński podjął współpracę z Eldoką i Dizkretem z którymi założył formację Obrońcy Tytułu, wraz z którą występował podczas festiwali freestyle’owych. Raperzy nagrali m.in. diss na rapera Tede zatytułowany „Gotów na bitwę”, który rozpoczął beef pomiędzy twórcami. Rozwiązanie konfliktu nastąpiło podczas koncertu Bitwa Płocka w 2001 roku, podczas której Obrońcy Tytułu wystąpili przeciwko formacji Gib Gibon Skład wspierającej Tedego, który ostatecznie został zwycięzcą konfrontacji.

Pytanie: Kto gościnnie pojawił się na ich drugim albumie?
Odpowiedź: m.in. Waco, Stasiak, Fenomen i młodszy brat Pezeta – Małolat

Pytanie: Do kogo był skierowany utwór "Gotów na bitwę"?
Odpowiedź: rapera Tede

Pytanie: Czy to on i jego grupa wygrali konfrontację z raperem Tede?
Odpowiedź: nie
Przemienienie Pańskie

U wszystkich trzech Ewangelistów opowiadanie o Przemienieniu jest powiązane czasowo z poprzedzającym je opowiadaniem o wyznaniu wiary Piotra. Ewangelia Mateusza i Ewangelia Marka mówią, że wejście na górę wydarzyło się „po sześciu dniach” (Mt 17,1; Mk 9,2) od dialogu Jezusa z Piotrem (Mt 16,13-28). Łukasz stwierdza, że Jezus wziął ze sobą na górę trzech uczniów „w jakieś osiem dni po tych mowach”. Jak zauważył Benedykt XVI, powiązanie czasowe sugeruje także powiązanie ideowe dwóch wydarzeń. Papież wskazał, że ich cechą wspólną jest to, że w obydwu wydarzeniach Piotr odegrał rolę pierwszoplanową, obydwa też mówią o bóstwie Chrystusa oraz o jego mającej nadejść męce. Jak wykazali Jean Marie van Cangh i Michel van Ecbroeck, przerwa między jednym i drugim wydarzeniem odpowiada dokładnie czasowi, który dzieli dwa żydowskie święta: Jom Kipur, w którym Najwyższy Kapłan wmawiał imię Boga, i Święto Namiotów (Sukkot). Piotr wyznając Jezusa Mesjaszem, był więc jak arcykapłan nowego kultu. Według Jeana Daniélou, wspomniane w Ewangelii Łukasza osiem dni to cały tydzień, w którym obchodzone jest Sukkot. Przemienienie odbyło się w jego ostatnim, najbardziej uroczystym dniu zwanym Simchat Tora („Radość Tory”). Odniesienie do Święta znajduje się w samym tekście Ewangelii o Przemienieniu, gdy Piotr mówi o postawieniu namiotów (por. np. Mt 17,4). Hartmut Gese zwrócił ponadto uwagę na związki z opisanym w rozdz. 24 Księgi Wyjścia wejściem Mojżesza na górę Synaj:

Pytanie: Kiedy miała odbyć się wyprawa na górę zgodnie z przekazem Ewangelii Marka i Mateusza?
Odpowiedź: po sześciu dniach od dialogu Jezusa z Piotrem

Pytanie: Na co, oprócz relacji czasowej, wskazuje papież Benedykt?
Odpowiedź: powiązanie ideowe

Pytanie: Co stało się podczas Jom Kipur?
Odpowiedź: Najwyższy Kapłan wmawiał imię Boga

Pytanie: Jak inaczej określić można Święto Namiotów?
Odpowiedź: Sukkot
Białko von Hippla-Lindaua

Ekspresja genu VHL nie jest ograniczona do tkanek, z których rozwijają się nowotwory w chorobie von Hippla i Lindaua; zachodzi w licznych typach komórek zarówno w życiu płodowym, jak i u dorosłych organizmów. W trakcie embriogenezy, mRNA genu VHL wykryto w praktycznie wszystkich typach tkanek począwszy od 6. tygodnia życia płodowego, przy czym szczególnie duże ilości mRNA dla VHL powstawały w tkankach układu moczowo-płciowego, mózgu, rdzenia kręgowego, zwojów czuciowych, narządu wzroku i nabłonku oddechowym oskrzeli. Rozmieszczenie nasilonej ekspresji genu VHL nie odpowiada więc dokładnie tkankom zajętym w zespole von Hippla i Lindaua. W rozwijającej się nerce właściwej (metanephros) VHL ulega ekspresji w kanaliku proksymalnym (skąd wywodzi się rak jasnokomórkowy nerki), ale białko pVHL jest też obficie syntetyzowane w komórkach pętli Henlego. Nie ma dowodów na różnice w ekspresji dwóch postaci białka, VHL19 i VHL30 pomiędzy różnymi tkankami płodowymi.

Pytanie: Z jakim genem jest związana choroba von Hippla i Lindaua?
Odpowiedź: VHL

Pytanie: Czy ekspresja genu VHL jest możliwa jeszcze przed urodzeniem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak w terminologii medycznej nazywana jest nerka właściwa?
Odpowiedź: metanephros

Pytanie: W jaki sposób powstaje rak jasnokomórkowy nerki?
Odpowiedź: VHL ulega ekspresji w kanaliku proksymalnym
Lin (ryba)

Ciało lina jest szerokie, charakteryzuje się zwartą budową, sprawia wrażenie mocnego. Ma szeroki i krótki trzon ogonowy. Tułów i stosunkowo mała, trójkątna głowa z małymi oczami, która stanowi od 22,4 do 25,4% całkowitej długości ciała, są bocznie spłaszczone. Tęczówka koloru od pomarańczowego do czerwonego. Otwór gębowy mały, końcowy, w kącikach pyska znajdują się niewielkie wąsy. Zęby gardłowe są jednorzędowe, ułożone w sekwencji 4–5 lub 5–5, sporadycznie również 4–4, 3–5, 4–3. W porównaniu z innymi karpiowatymi cechuje się niedużym wygrzbieceniem. Największe przypada na odcinek przed płetwą grzbietową, u linów hodowanych w stawach jest mniejsze niż u tych żyjących w środowisku naturalnym. Gruba skóra jest śluzowata, pokryta drobnymi owalnymi łuskami cykloidalnymi, ułożonymi zgodnie z kierunkiem osi ciała, po około 95–100 wzdłuż linii. Środek łuski jest przesunięty w stronę pyszczka, od niego odchodzą koncentrycznie listewki sklerytowe. W naskórku dobrze rozwinięte komórki kolbowe. Łuski są głęboko osadzone w skórze i zachodzą na siebie dachówkowo. Wszystkie płetwy są zaokrąglone. Płetwy grzbietowa i odbytowa są krótkie. Płetwa grzbietowa w zależności od populacji z 11–13 promieniami miękkimi lub 3–4 twardymi i 8–9 miękkimi, płetwa odbytowa z 9–12 miękkimi lub 3–4 twardymi i 6–8 miękkimi. Płetwa ogonowa delikatnie wklęsła, rozpostarta na 19 promieniach. Kręgosłup lina zbudowany jest z 39–41 kręgów. Przewód pokarmowy ma długość równą długości ciała. Osocze średniotoksyczne, mniej toksyczne niż np. u suma czy węgorza, bardziej niż u karpia czy leszcza. U lina występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Różnica przejawia się w długości płetw brzusznych, które u osobników męskich są dłuższe i mogą sięgać do płetwy odbytowej. Wydłużanie się tych płetw następuje po drugim roku życia i osiągnięciu około 12 cm długości ciała. W tym czasie znacząco grubieje drugi promień płetwy brzusznej. U samic krótsze są również płetwy piersiowe, ich długość może maksymalnie równać się połowie odległości między płetwą piersiową i brzuszną, podczas gdy u samców płetwy piersiowe mogą dochodzić do płetw brzusznych. Osiąga maksymalną długość do 70 cm, przeciętna 20–30 cm. Maksymalna waga dochodzi do 7,5 kg, przeciętna w zakresie od 1 do 2 kg. W różnych zbiornikach rośnie z różną szybkością. Największy złowiony i odnotowany lin w Polsce mierzył 65 cm i ważył 4,5 kg. Grzbiet jest przeważnie koloru ciemnozielonego lub ciemnobrązowego, brzuch żółtawobiały. Boki oliwkowozielone. Na całym ciele złocisty lub mosiężny połysk. Płetwy ciemne, brunatnoczarne z zielonym połyskiem. Istnieje również hodowlana odmiana lina w kolorze czerwonożółtym.

Pytanie: Jaką barwę oczu mają liny? 
Odpowiedź: od pomarańczowego do czerwonego

Pytanie: Czy liny posiadają wąsy?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Co charakteryzuje łuski u linów?
Odpowiedź: są głęboko osadzone w skórze i zachodzą na siebie dachówkowo

Pytanie: Ile kręgów występuje w kręgosłupie linów?
Odpowiedź: 39–41
Lin (ryba)

Lin osiąga dojrzałość płciową w wieku 2–6 lat, przy długości standardowej 7–25 cm. W wodach polskich dzieje się to z reguły w trzecim lub czwartym roku życia, czasami w drugim, przy średniej długości 14,1 cm i średniej wadze 79 g. Samice dojrzewają później od samców, ale rosną trochę szybciej. U dojrzałych osobników występuje dymorfizm płciowy. Samce mają dłuższe płetwy piersiowe i brzuszne, a także grubszy drugi promień płetwy brzusznej. Trze się stosunkowo późno. Zaczyna w maju, kończy w październiku. W Polsce tarło przypada na czerwiec–sierpień. W środkowej Europie rozpoczyna rozród w temperaturze powyżej 19 lub 20 °C, najczęściej w 22–24 °C. Gatunek cechuje bardzo duża płodność. Liczba jaj w jajnikach może wahać się w granicach od kilku tysięcy do powyżej miliona, przy czym najczęściej jest to 360 000–400 000. W okresie godowym jajniki mogą ważyć od kilku do 440 g i stanowić do 19,5% całkowitej masy ciała samicy. Ikra jest niewielkich rozmiarów, zazwyczaj do 1 mm średnicy. Składanie jaj odbywa się wieloetapowo, w odstępach od kilkudniowych do dwutygodniowych, co spowodowane jest różnym czasem ich dojrzewania. Samica może wydawać jaja od 1 do 9 razy w roku. Odbywa się to w miejscach płytkich i spokojnych z gęstą roślinnością wodną, do której ikra może zostać przyklejona. Proces rozwoju zarodka w jaju w temperaturze 20 °C trwa zwykle około 3 dni. W początkowej fazie rozwoju larwy nie ruszają się. Za pomocą kleistych gruczołów zlokalizowanych w głowie są zahaczone o rośliny. Zaczynają aktywnie żerować po około 6–10 dniach od wylęgu, z chwilą zużycia zawartości woreczka żółtkowego.

Pytanie: W jakim wieku Lin staje się dojrzały płciowo?
Odpowiedź: 2–6 lat

Pytanie: Jakie różnice w płetwach występują pomiędzy samcem a samicą Lina?
Odpowiedź: Samce mają dłuższe płetwy piersiowe i brzuszne, a także grubszy drugi promień płetwy brzusznej

Pytanie: Ile procent masy ciała samicy stanowią jajniki w okresie rozrodczym?
Odpowiedź: 19,5

Pytanie: Jaki jest rozmiar składanej przez Lina ikry?
Odpowiedź: 1 mm średnicy
Tadżykistan na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010

Reprezentanci Tadżykistanu nie uczestniczyli w rozegranych w lutym 2009 roku w Val d’Isère alpejskich mistrzostwach świata. Jedynymi tadżyckimi zawodnikami, którzy w sezonach przedolimpijskim i olimpijskim uczestniczyli w zawodach alpejskich organizowanych przez Międzynarodową Federację Narciarską, byli Andriej Drygin i Aliszer Kudratow. Startowali jednak niemal wyłącznie w zawodach niskiej rangi. W styczniu 2010 roku Drygin kilkukrotnie wystąpił w zawodach Pucharu Europy. Jego najlepszym rezultatem w tych zawodach było 73. miejsce w supergigancie podczas zawodów w Les Orres.

Pytanie: Jaki był status zawodów, w których występowali tadżyccy sportowcy?
Odpowiedź: niskiej rangi

Pytanie: W jakim międzynarodowym wydarzeniu wystąpił w 2010 roku Andriej?
Odpowiedź: w Pucharze Europy

Pytanie: W którym roku Andriej uczestniczył w Pucharze Europy?
Odpowiedź: w 2010

Pytanie: Jaka była najlepsza życiowa pozycja, jaką osiągnął Drygin?
Odpowiedź: 73

Pytanie: Gdzie Drygin był klasyfikowany na 73. pozycji w supergigancie?
Odpowiedź: w Les Orres
Nadbrzeżyca nadrzeczna

Nadbrzeżyca nadrzeczna występuje w miejscach piaszczystych, żwirowych i kamienistych, wilgotnych lub okresowo wilgotnych, opisywanych także jako zmienne pod względem wilgotnościowym. Często nawet jeśli gleba na stanowiskach na wierzchu wysycha, to kilka cm pod powierzchnią gruntu jest wilgotna. Nadbrzeżyca dobrze znosi okresowe zalewy, ale do rozwoju wymaga odsłonięcia dna rzeki lub zbiornika przez minimum 50 dni. Jest ona przy tym odporna także na niedobory wody i może zasiedlać siedliska suche i bardzo suche jak np. torowiska kolejowe. W czasie suszy rośliny wyraźnie więdną, szybko jednak odzyskują turgor w przypadku pojawienia się deszczu. Zawartość materii organicznej bywa zmienna do dużej – nadbrzeżyca dobrze rośnie np. między kamieniami na szczątkach rozkładających się roślin wodnych. Rośnie w szerokim zakresie odczynu gleby – od kwaśnego po zasadowy.

Pytanie: Gdzie znaleźć można osobniki nadbrzeżycy?
Odpowiedź: w miejscach piaszczystych, żwirowych i kamienistych, wilgotnych lub okresowo wilgotnych

Pytanie: Jak inaczej określa się miejsca okresowo wilgotne?
Odpowiedź: zmienne pod względem wilgotnościowym

Pytanie: Co jest niezbędne, żeby nadbrzeżyca się rozwijała?
Odpowiedź: odsłonięcie dna rzeki lub zbiornika przez minimum 50 dni

Pytanie: Jaki odczyn musi posiadać gleba, żeby rozwinęła się na niej nadbrzeżyca?
Odpowiedź: od kwaśnego po zasadowy
Czerniak (nowotwór)

Czerniak błon śluzowych jest rzadką postacią czerniaka i stanowi około 1,4% wszystkich przypadków czerniaka. Średni wiek zachorowania jest o dekadę wyższy niż w przypadku czerniaka skóry, większość chorych skończyło 65. rok życia. Ze względu na znaczny udział czerniaka błon śluzowych w lokalizacji żeńskiego układu moczowo-płciowego częściej chorują kobiety, jednak poza tym narządem rozpowszechnianie choroby jest podobne u obu płci. Czynniki ryzyka zachorowanie są niepoznane i prawdopodobnie promieniowanie UV nie odgrywa tak znaczącej roli jak w lokalizacji w obrębie skóry.

Pytanie: Czy czerniak błon śluzowych występuje często?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka jest średnia wieku chorujących na czerniaka błon śluzowych?
Odpowiedź: 65

Pytanie: Czy znane są czynniki ryzyka zachorowań na czerniaka błon śluzowych?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile procent wszystkich przypadków zachorowań na czerniaka stanowi czerniak błon śluzowych?
Odpowiedź: 1,4%
Ulica Bednarska w Łodzi

Przy ulicy Bednarskiej 15 i 15a Towarzystwo Akcyjne Sukiennej Manufaktury „Leonhardt – Woelker – Girbardt” wybudowało w latach 1907–1909 dwie niemal bliźniacze postsecesyjne wille dla Ernsta Leonhardta, usytuowane w ogrodowo-parkowym otoczeniu (część parku sięgająca do wytyczanej ul. Bednarskiej Leonhardt zakupił nieco wcześniej, w 1905 roku). Zamieszkali w nich wspólnicy Leonhardta – jego szwagier, Wilhelm Völker (Woelker) – i Saksończyk Hilmar Girbardt. Prywatny park był ogrodzony, od strony ul. Bednarskiej miał dwa wejścia (trzecie prowadziło z Szosy Pabianickiej), jednak aż do 1952 roku – mimo zmian właścicieli – nie był dostępny publicznie. Prawdopodobnie jeszcze przed I wojną światową wybudowano też w parku, wzdłuż ulicy Bednarskiej, korty tenisowe, które istniały tam do lat 60.

Pytanie: Gdzie mieściły się wille Leonhardta?
Odpowiedź: Przy ulicy Bednarskiej 15 i 15a

Pytanie: Ile lat budowano wille dla Leonhardta?
Odpowiedź: 3

Pytanie: Czy wille Leonhardta były do siebie podobne?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy w posiadłości Leonhardta były korty tenisowe?
Odpowiedź: tak
Plymouth 1949

Wyprodukowano ogółem 519 400 samochodów Plymouth drugiej serii 1949 rocznika, co stanowiło wzrost o ok. 27% od poprzedniego roku i dawało Plymouthowi trzecie miejsce na rynku, z udziałem 10%. Według innych danych, wyprodukowano 500 979 samochodów (w tym nieznana liczba DeSoto Diplomat), a razem z produkcją kanadyjską, 520 388. Ceny bazowe wynosiły od 1371 dolarów za DeLuxe coupe do 2372 dolarów za Special DeLuxe kombi (średnia z cen: 1690 dolarów). Najpopularniejszym modelem był czterodrzwiowy sedan Special DeLuxe (252 878 sztuk, 1629 dolarów). Stosunkowo popularne jak na tamte czasy okazało się praktyczne stalowe kombi Suburban (19 220 sztuk, 1840 dolarów).

Pytanie: Ile procent więcej wyprodukowano samochodów Plumouth w 1949 roku, w stosunku do roku poprzedniego?
Odpowiedź: 27

Pytanie: Jaka była średni cena za samochody Plumought?
Odpowiedź: 1690 dolarów

Pytanie: Jaki był najpopularniejszy samochód Plumought?
Odpowiedź: pecial DeLuxe

Pytanie: Jaki rodzaj nadwozia ma Suburban?
Odpowiedź: ombi
Protisty

Zgodnie ze współczesnym stanem wiedzy wszystkie eukarionty dzieli się na 6 lub 7 "supergrup" systematycznych, spośród których większość jest dziś uważana za grupy monofiletyczne. Oznacza to, że mogą być poprawnie uznawane za taksony we współczesnej systematyce organizmów żywych, w przeciwieństwie do tradycyjnie wydzielanych grup, takich jak np. protisty zwierzęce ("pierwotniaki") albo protisty roślinopodobne, które są tworami polifiletycznymi. Odpowiednikiem tego podziału dla królestwa zwierząt byłaby choćby niepoprawna, polifiletyczna grupa "zwierząt latających", do której należą poprawnie grupy monofiletyczne, takie jak nietoperze albo owady uskrzydlone.

Pytanie: Na ile supergrup dzieli się eukarionty?
Odpowiedź: 6 lub 7

Pytanie: Za co można uznać eukarionty w systematyce organizmów żywych?
Odpowiedź: taksony

Pytanie: Czy nietoperze zaliczają się do grupy zwierząt latających?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaka istnieje inna nazwa na pierwotniaki?
Odpowiedź: protisty zwierzęce
Inkwizycja rzymska

Następca Grzegorza XIII, Sykstus V, jeszcze jako Felice Peretti OFMConv był inkwizytorem Wenecji (1557–1560). Jego pontyfikat pod wieloma względami był przełomowy dla inkwizycji rzymskiej. 22 stycznia 1588 roku wydał bullę Immensa aeterni, reformującą Kurię Rzymską i zarząd Państwem Kościelnym. Święte Oficjum, zwane odtąd oficjalnie Najwyższą Świętą Kongregacją Inkwizycji Rzymskiej i Powszechnej, na stałe weszło w skład rządu papieskiego. Za Sykstusa V Kongregacja przejęła od władz zakonnych prawo nominacji inkwizytorskich w ostatnich okręgach, które zachowywały jeszcze pod tym względem autonomię (Mediolan w 1587 roku, Parma w 1588 roku). Było to swego rodzaju przypieczętowanie procesu centralizacji inkwizycji rzymskiej i podporządkowywania Kongregacji trybunałów lokalnych. Kongregacja wzmocniła też więzi z nielicznymi trybunałami inkwizycyjnymi funkcjonującymi jeszcze wówczas na północ od Alp (np. Besançon w 1588 roku). W 1585 roku zorganizowano także stały trybunał inkwizycyjny w Neapolu z udziałem przedstawiciela Kongregacji, tytułowanego jako minister delegowany Inkwizycji w Neapolu.

Pytanie: W jakich latach Sykstus V był inkwizytorem?
Odpowiedź: 1557–1560

Pytanie: Co zostało wydane 22 stycznia 1588 roku?
Odpowiedź: bulla Immensa aeterni

Pytanie: Z jakimi organami kongregacja wzmocniła więzi?
Odpowiedź: trybunałami inkwizycyjnymi
Stefan Katzy

W sezonie 1929 Ruch zajął na zakończenie rozgrywek dziesiąte miejsce w tabeli. Katzy zagrał w dwudziestu czterech spotkaniach ligowych w pełnym wymiarze czasowym i zaczął pełnić od początku sezonu rolę obrońcy. W meczu przeciwko Garbarni Kraków (1:1, 21 kwietnia 1929 roku) Katzy strzelił głową bramkę samobójczą. W spotkaniu z 1. FC Katowice (1:1, 15 września 1929 roku) sprokurował w pierwszej połowie rzut karny. W piętnastej minucie meczu Katzy przewrócił się we własnym polu karnym i złapał piłkę w ręce, której wcześniej po strzale rywali nie dosięgnął bramkarz Herman Kremer.

Pytanie: Kiedy Ruch rozegrał mecz z FC Katowicami?
Odpowiedź: 15 września 1929 roku

Pytanie: Czy w meczu Ruchu z Garbarnią Kraków padł samobójczy gol?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Które miejsce w rankingu zajął Ruch w 1929 roku?
Odpowiedź: dziesiąte

Pytanie: Czy Stefan Katzy grał jako napastnik w Ruchu?
Odpowiedź: nie
Grupa Wagnera

Najemnicy Grupy Wagnera działali zazwyczaj w oderwaniu od działań regularnych wojsk rosyjskich i miały jeszcze bardziej ofensywny charakter na który regularne oddziały nie mogły by sobie pozwolić. Tak też w październiku 2015 roku Grupa Wagnera zebrała pierwsze żniwo własnych strat. Tym samym po raz pierwszy media i „The Wall Street Journal” oficjalnie doniosło o działaniach bojowych Grupy Wagnera. Ministerstwo Obrony Federacji Rosyjskiej zaprzeczyło jakoby Grupa Wagnera i jego najemnicy byli zatrudnieni i wysłani przez Kreml. Jednakże równocześnie po raz pierwszy angielskojęzyczne czasopismo „Russia Beyond” należące do rządowego wydawnictwa Rossija Siegodnia potwierdziło że Dmitrij Utkin był nadzorowany, a więc i kontrolowany przez wywiad wojskowy Federacji, GRU. Tak więc działania informacyjne wpisywały się w starą retorykę Związku Radzieckiego i z jednej strony zaprzeczały jakoby Grupa Wagnera prowadziła działania w Syrii na zlecenie Kremla, ale z drugiej strony otwarcie równocześnie potwierdzono że były one nadzorowane przez wywiad. Nikt nie dopytywał się jaką stanowiło to różnicę. „The New York Times” donosiło wówczas, że udział w działaniach przeciwko ISIS w Syrii kosztowało Kreml do tamtej pory 170 milionów dolarów. Jednak wydatki te miały być rekompensowane umową z Damaszkiem wedle której 25% wpływów z eksploatacji odzyskanych z rąk ISIS pól naftowych miało należeć do Rosji. W tamtym czasie prywatna armia Wagnera w Syrii liczyła 5000 najemników. Ze względu na oderwanie i względną niezależność od regularnej Armii Federacji najemnicy Wagnera zaczęli wykazywać się wyraźna bezwzględnością. Jak by tego było mało wśród nich zaczynało przybywać, znanych z okrucieństwa, Czeczenów. Tak też, po tym jak jeden ze schwytanych przez ISIS najemników Wagnera poddany został torturom, pojawiło się nagranie wideo na którym ujawniono jak żołnierze Wagnera w rejonie Palmiry dekapitują jednego ze schwytanych przez siebie dżihadystów.

Pytanie: Która grupa miała bardziej ofensywny charakter najemnicy Wagnera czy wojska rosyjskie?
Odpowiedź: Najemnicy Grupy Wagnera

Pytanie: Jakie pismo poinformowało o działaniach grupy Wagnera?
Odpowiedź: „The Wall Street Journal”

Pytanie: Czy do składu grupy Wagnera należeli Czeczeni?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie amerykańskie czasopismo przekazywało informacje o Grupie Wagnera?
Odpowiedź: „The New York Times”