mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Lasówka niebieska

Lasówki niebieskie gniazdują w południowo-wschodniej Kanadzie (południowo-wschodnie Ontario, skrajnie południowa część Quebecu) i dalej na południe we wschodniej części USA, aż po północną Alabamę i Wirginię. Ich tereny lęgowe nie obejmują nizin u wybrzeży Oceanu Atlantyckiego oraz Zatoki Meksykańskiej. Około 80% obszaru gniazdowania lasówek niebieskich położone jest w Appalachach. Szczególnie liczne są na wyżynie Cumberland i przyległych terenach. Najważniejsze miejsca gniazdowania znajdują się we wschodnim Tennessee, wschodnim Kentucky, w południowej i zachodniej Wirginii Zachodniej, w południowo-wschodnim Ohio oraz południowo-zachodniej Pensylwanii. Rozmieszczenie lasówek niebieskich jest nierównomierne; są rzadsze między innymi w Illinois, północnej Indianie, zachodnim Tennessee i zachodnim Kentucky. Ogółem występują w 35 stanach, w niektórych tylko na przelotach.

Pytanie: Na jakich obszarach gniazdują osobniki tego gatunku?
Odpowiedź: w południowo-wschodniej Kanadzie (południowo-wschodnie Ontario, skrajnie południowa część Quebecu) i dalej na południe we wschodniej części USA, aż po północną Alabamę i Wirginię

Pytanie: Gdzie gniazduje większość tych ptaków?
Odpowiedź: w Appalachach

Pytanie: Czy lasówki niebieskie gniazdują na terenie Zatoki Meksykańskiej?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka część terenów lęgowych osobników tego gatunku znajduje się w Appalachach?
Odpowiedź: Około 80%
Uniwersum Diuny

Melanż jako produkt jest praktycznie bezwartościowy – zastępuje go sztuczny melanż, umożliwiający podróże kosmiczne, wyprodukowany przez Tleilaxan. Czcigodne Macierze coraz bardziej podbijają kolejne światy zakonu, a Bene Gesserit słabną. W końcu resztki zakonu chronią się na oddalonej planecie – pustynnym Kapitularzu. Wraz z nimi przybywa ostatnia nadzieja Bene Gesserit – ładunek piaskopływaków, w przyszłości mogących być źródłem melanżu, wywołującym przebudzenia osobowości i narkotyczne wizje członkiń zakonu. Przebywa tam także Murbella – pojmana Macierz. Murbella docenia znaczenie melanżu – zabijając Czcigodną Macierz przejmuje przewodnictwo nad wszystkimi Czcigodnymi Macierzami i kończy wojnę z Bene Gesserit. Ku radości zakonu, na Kapitularzu pojawiają się czerwie, będące źródłem upragnionego melanżu.

Pytanie: Kto zajmuje się produkcją sztucznego melanżu?
Odpowiedź: Tleilaxanie

Pytanie: Do czego można wykorzystać sztuczny melanż?
Odpowiedź: podróży kosmicznych

Pytanie: Gdzie schronienie znajdują nieliczni członkowie zakonu, którzy przetrwali?
Odpowiedź: Kapitularzu

Pytanie: Jakie stwory pojawiają się na Kapitularzu?
Odpowiedź: czerwie
Mu’ammar al-Kaddafi

W 2006 roku Libia została usunięta z amerykańskiej listy państw sponsorujących terroryzm. Mimo poprawy relacji ze światem zachodnim al-Kaddafi kontynuował antyzachodni dyskurs ideologiczny. Nawiązał dobre relacje z rządem Wenezueli prezydenta Hugo Cháveza. W 2001 roku Chávez (po zaproszeniu od Kaddafiego) odwiedził Libię. W czasie wizyty obaj przywódcy omówili sytuację międzynarodowe, poziom produkcji OPEC i spadek cen ropy naftowej. W 2004 roku prezydent Wenezueli został odznaczony Międzynarodową Nagrodą Praw Człowieka Al-Kaddafiego. Chávez nazywał Kaddafiego przyjacielem i podkreślił, że łączy ich ten sam światopogląd. W 2006 roku, podczas trzeciej wizyty Cháveza, przywódcy podpisali ogólny traktat współpracy ekonomicznej i kulturalnej, a Chávez wezwał do wzajemnego zjednoczenia przeciwko „amerykańskiej hegemonii”. Na Drugim Szczycie Ameryki Południowej-Afryki w Wenezueli we wrześniu 2009 roku al-Kaddafi wezwał do utworzenia antyimperialistycznego frontu państw Afryki i Ameryki Łacińskiej. Zaproponował utworzenie Południowego Sojuszu Atlantyckiego który miał rywalizować z blokiem NATO. W tym samym miesiącu skierował się do Zgromadzenia Ogólnego ONZ ze słowami potępienia „zachodniej agresji”. Polityka zagraniczna Wenezueli i Libii miała również różnice – o ile Wenezuela wysuwała się do roli czołowego przeciwnika Stanów Zjednoczonych w Ameryce Południowej, Libia starała się poprawić relacje z tymże mocarstwem.

Pytanie: Jakie tematy poruszyli między sobą Chávez oraz al-Kaddafi podczas ich spotkania w 2001 roku?
Odpowiedź: sytuację międzynarodowe, poziom produkcji OPEC i spadek cen ropy naftowej

Pytanie: Jakie odznaczenie nadano Chávezowi w 2004 roku?
Odpowiedź: Międzynarodową Nagrodę Praw Człowieka Al-Kaddafiego

Pytanie: Czy prezydent Wenezueli uważał, że jego poglądy są podobne do tych al-Kaddafiego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaki dokument został podpisany przez Cháveza i al-Kaddafiego w trakcie ich spotkania w 2006 roku?
Odpowiedź: ogólny traktat współpracy ekonomicznej i kulturalnej
Sauvignon blanc

Sauvignon blanc jest znany także pod licznymi synonimami: beyaz sauvignon, blanc doux, blanc fume, bordeaux bianco, douce blanche, feher sauvignon, feigentraube, fié, fié dans le neuvillois, fume, fume blanc, fume surin, genetin, gennetin, gentin a romorantin, gros sauvignon, libournais, melkii sotern, muskat silvaner, muskat sylvaner, muskatani silvanec, muskatni silvanec, muskatsilvaner, painechon, pellegrina, petit sauvignon, picabon, piccabon, pinot mestny bely, pissotta, puinechou, punechon, punechou, quinechon, rouchelin, sampelgrina, sarvonien, sauternes, sauvignon, sauvignon bianco, sauvignon bijeli, sauvignon blanco, sauvignon fume, sauvignon gros, sauvignon jaune, sauvignon jeune, sauvignon petit, sauvignon vert, sauvignon white, savagnin (nieprawidłowo), savagnin blanc (nieprawidłowo), savagnin musqué, savagnou, savignon, servanien, servonien, servoyen, souternes, sovinak, sovinjon, sovinjon beli, sovinon, spergolina, surin, sylvaner musque, uva pelegrina, weisser sauvignon, oraz zöld ortlibi.

Pytanie: Jakimi nazwami, poza sauvignon blanc, jest określane to wino?
Odpowiedź: beyaz sauvignon, blanc doux, blanc fume, bordeaux bianco, douce blanche, feher sauvignon, feigentraube, fié, fié dans le neuvillois, fume, fume blanc, fume surin, genetin, gennetin, gentin a romorantin, gros sauvignon, libournais, melkii sotern, muskat silvaner, muskat sylvaner, muskatani silvanec, muskatni silvanec, muskatsilvaner, painechon, pellegrina, petit sauvignon, picabon, piccabon, pinot mestny bely, pissotta, puinechou, punechon, punechou, quinechon, rouchelin, sampelgrina, sarvonien, sauternes, sauvignon, sauvignon bianco, sauvignon bijeli, sauvignon blanco, sauvignon fume, sauvignon gros, sauvignon jaune, sauvignon jeune, sauvignon petit, sauvignon vert, sauvignon white, savagnin (nieprawidłowo), savagnin blanc (nieprawidłowo), savagnin musqué, savagnou, savignon, servanien, servonien, servoyen, souternes, sovinak, sovinjon, sovinjon beli, sovinon, spergolina, surin, sylvaner musque, uva pelegrina, weisser sauvignon, oraz zöld ortlibi
Björn Żelaznoboki

Zgodnie z treścią sagi, ich ojciec Ragnar został pojmany i zabity w Anglii przez króla Ellę na skutek podjęcia ryzykownej próby przeprowadzenia inwazji. W akcie zemsty Björn i jego bracia zaatakowali Ellę, ale zostali zmuszeni do wycofania się. Zorientowawszy się, że nie uda się od razu pokonać angielskiego króla, Ivar postanowił zgodzić się na pojednanie. Zażądał jedynie tyle ziemi, ile byłaby w stanie przykryć skóra wołu i poprzysiągł Elli, że już nigdy nie wytoczy przeciwko niemu wojny. Następnie Ivar pociął skórę wołu na tak cienkie paski, że po połączeniu opasałyby ogromną fortecę (zgodnie ze starszą sagą był to York, z kolei zgodnie z młodszą sagą Londyn), którą mógłby przejąć. Uzyskawszy rozgłos w Anglii, Ivar zwrócił się do swoich braci, aby zaatakować po raz kolejny, a już podczas bitwy sprzymierzył się z nimi. W geście lojalności wobec Ivara podobnie uczynili angielscy wodzowie i ich oddziały. Ella został pojmany, a na plecach wycięto mu w zemście krwawego orła.
Następnie Björn i jego bracia plądrowali Anglię, Normandię, Francję oraz Lombardię aż dotarli do miasta Luna we Włoszech. Wtedy wrócili do Skandynawii i podzielili królestwo w taki sposób, że Björn Żelaznoboki otrzymał Uppsalę i Szwecję.

Pytanie: W jaki sposób ojciec Björna poniósł śmierć?
Odpowiedź: został pojmany i zabity w Anglii przez króla Ellę na skutek podjęcia ryzykownej próby przeprowadzenia inwazji

Pytanie: Czy Björn chciał się zemścić na Elli?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie warunki pojednania przedstawił Elli Ivar?
Odpowiedź: Zażądał jedynie tyle ziemi, ile byłaby w stanie przykryć skóra wołu i poprzysiągł Elli, że już nigdy nie wytoczy przeciwko niemu wojny

Pytanie: Czy można powiedzieć, że Ivar ustalając warunki z Ellą wykazał się sprytem?
Odpowiedź: tak
Wojna trzydziestoletnia

Wobec zagrożenia sukcesem Habsburgów Francja zdecydowała się wreszcie na uczestnictwo militarne zamiast dotychczasowych działań dyplomatyczno-finansowych. W kwietniu 1635 w Paryżu Szwecja i Francja zawarły w Paryżu traktat, na podstawie którego monarchia Burbonów 18 maja 1635 otwarcie wypowiedziała wojnę Cesarstwu i zdecydowała się wspólnie ze Szwedami wspierać protestantów niemieckich. W tym samym roku Francuzi pod wodzą kardynała Ludwika de la Vallette’a zajęli leżącą w granicach Cesarstwa Alzację. Dowodzona przez Bernharda von Sachsen-Weimar armia francuska wsparła działania protestantów, najeżdżając należące do hiszpańskich Habsburgów posiadłości w Niderlandach (terytoria dzisiejszej Belgii). Wojska Habsburgów pod komendą Johanna von Werth przystąpiły do kontrofensywy, zagrażając w 1636 Paryżowi. Księciu weimarskimu udało się je odeprzeć i wspólnie z siłami szwedzkimi podjął własną kontrofensywę. W następnym roku wojska cesarskie i saskie wkroczyły na Pomorze i do Meklemburgii, lecz po początkowych sukcesach zostały pokonane przez Szwedów Johana Banéra w bitwie pod Wittstock.

Pytanie: Jakie dwa państwa w kwietniu 1635 roku podpisały wspólnie traktat?
Odpowiedź: Szwecja i Francja

Pytanie: Jaki teren udało się przejąć francuskiej armii w 1635 roku?
Odpowiedź: Alzację

Pytanie: Kto kierował francuską armią, która pomogła protestantom?
Odpowiedź: Bernhard von Sachsen-Weimar

Pytanie: Podczas jakiego starcia armia szwedzka zwyciężyła nad cesarskimi i saskimi wojskami w 1637 roku?
Odpowiedź: bitwy pod Wittstock
Kościół św. Marii Magdaleny w Wyszogrodzie

Kościół wyszogrodzki, opuszczony w XV wieku, stał jeszcze ponad 150 lat na otwartym polu w pobliżu Wisły. Wizytator parafii z 1582 r. opisał go jako opuszczony, zrujnowany i otwarty, pełniący rolę zagrody dla zwierząt. Obok kościoła znajdował się stary cmentarz i kostnica. Mimo tego w końcu XVI w. w kościele odbywały się trzy msze św. w roku. Były to msze odpustowe, lecz nie wiadomo kiedy się odbywały. Przyczyny ruiny kościoła należy upatrywać w przeniesieniu centrum życia parafialnego z Wyszogrodu do Fordonu.

Pytanie: W którym wieku opuszczono Kościół św. Marii Magdaleny?
Odpowiedź: XV

Pytanie: Jaką funkcję, według wizytatora parafii z 1582 roku, pełnił kościół po opuszczeniu?
Odpowiedź: zagrody dla zwierząt

Pytanie: Co zlokalizowane było nieopodal kościoła?
Odpowiedź: cmentarz i kostnica

Pytanie: Ile razy w roku pod koniec XVI wieku w Kościele św. Marii Magdaleny w Wyszogrodzie odbywały się nabożeństwa?
Odpowiedź: trzy
Mudżahedin

Irańscy mudżahedini (Organizacja Bojowników Ludu, następnie Ludowi Mudżahedini) stanowili jedną z grup opozycyjnych zarówno przed rewolucją islamską w czasach monarchii Pahlawich, jak i po rewolucji, za rządów ajatollahów. Ich nietypowa ideologia przechodziła kilka przemian. W związku z połączeniem swoistej interpretacji islamu i eksperymentów z filozofią marksizmu oraz świeckiego nacjonalizmu, organizacja deklaruje się jako islamska i socjalistyczna.
Początkowo była ruchem świeckim, w dodatku reformistycznym, a nie rewolucyjnym. Pod wpływem idei opozycyjnego intelektualisty Ali Szariatiego mudżahedini przyjęli doktrynę „rewolucyjnego szyizmu”. Na początku lat 70. XX wieku na fali popularności idei lewicowych wzbogacili swoją ideologię o marksizm. Wyspecjalizowali się w działaniach partyzantki miejskiej równolegle z inną organizacją zbrojnego podziemia, tzw. fedainami ludowymi.

Pytanie: Jakie wartości łączą w sobie Mudżahedini?
Odpowiedź: Islam, marksizm i świecki nacjonalizm

Pytanie: Co wprowadził Ali Szariati w idee Mudżahedinów?
Odpowiedź: doktrynę „rewolucyjnego szyizmu”

Pytanie: Kiedy mudżahedini przyjęli marksizm do swoich wartości?
Odpowiedź: Na początku lat 70. XX wieku

Pytanie: Co to są fedainy ludowe?
Odpowiedź: Organizacja zbrojnego podziemia
Umami

W latach poprzedzających odkrycie Ikeda przebywał na studiach w Lipsku, gdzie zwrócił uwagę na dobry stan zdrowia Niemców, co wzbudziło w nim pragnienie poprawy odżywiania Japończyków. Podobne marzenie podzielał biznesmen zajmujący się sprzedażą ryżu i alkoholu, Saburōsuke Suzuki (1867–1931). Kupił on patent na produkcję substancji przyprawowej od Ikedy i założył firmę Suzuki Pharmaceutical Company, która sprzedawała ten produkt. Po jego udoskonaleniu został przemianowany na ajinomoto (aji-no-moto)

Pytanie: Co sprawiło, że chciał poprawić jakość odżywiania Japończyków?
Odpowiedź: dobry stan zdrowia Niemców

Pytanie: W jakim mieście studiował Ikeda?
Odpowiedź: Lipsku

Pytanie: Jakie produkty sprzedawał Saburōsuke Suzuki?
Odpowiedź: ryż i alkohol

Pytanie: Jak nazwano produkt sprzedawany przez Saburōsuke Suzuki po jego ulepszeniu?
Odpowiedź: ajinomoto
Jacqueline Kennedy Onassis

W 1951 roku zaczęła się spotykać z Johnem Kennedym. Dwa lata później, gdy senator był zdecydowany na małżeństwo Bouvier wahała się, mając na względzie jego skłonności do romansów. Ponieważ ojciec Jacqueline miał liczne związki pozamałżeńskie, uważała ona wszystkich mężczyzn za kobieciarzy. Ostatecznie zaręczyła się z Kennedym w czerwcu 1953 roku. Ślubu udzielił im arcybiskup Bostonu Richard Cushing, 12 września 1953. Pierwsza dama była świadoma licznych romansów swojego męża. Nie ma jednak dowodów, które wskazywałyby na chęć rozwodu. Jacqueline, podobnie jak John, była katoliczką.

Pytanie: Dlaczego była nieufna względem mężczyzn?
Odpowiedź: ponieważ jej ojciec miał liczne związki pozamałżeńskie

Pytanie: Dlaczego miała wątpliwości czy wyjść za mąż za Kennedy'ego?
Odpowiedź: mając na względzie jego skłonności do romansów

Pytanie: Czy Kennedy miał kochanki?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kiedy wzięła ślub z Kennedym?
Odpowiedź: 12 września 1953

Pytanie: Czy była protestantką?
Odpowiedź: nie
Irena Laskowska

U Konwickiego wystąpiła jeszcze w Salcie jako prowincjonalna wróżka. Później grała drugoplanowe i epizodyczne role, wcielając się w postacie dostojnych matek, ciotek, życzliwych przyjaciółek, majestatycznych urzędniczek, nauczycielek, właścicielek dworków. Pojawiała się na drugim planie w filmach m.in. Andrzeja Wajdy (Wszystko na sprzedaż, Polowanie na muchy, Człowiek z marmuru), produkcjach dla młodzieży oraz w komediach i serialach. W 2003 po piętnastoletniej przerwie powróciła na duży ekran w roli pobożnej pani Amelii w Pornografii Jana Jakuba Kolskiego. Pochowana na Cmentarzu Wojskowym przy ul. Powązkowskiej 43/45 w Warszawie, kwatera B35, rząd 5, grób 7.

Pytanie: Czy zagrała u Wajdy?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakich filmach Wajdy można ją zobaczyć?
Odpowiedź: Wszystko na sprzedaż, Polowanie na muchy, Człowiek z marmuru

Pytanie: W jakiej produkcji zagrała wróżkę?
Odpowiedź: Salcie

Pytanie: Czy była obsadzana w rolach dostojnych kobiet?
Odpowiedź: tak
Paul Wesley

W telewizyjnym dramacie HBO Agnieszki Holland Strzał w serce (Shot in the Heart, 2001) u boku Giovanniego Ribisi, Eliasa Koteasa i Sama Sheparda zagrał postać Gary’ego Gilmore’a, skazanego na karę śmierci za brutalne morderstwo dwóch mormonów. Był rycerzem Lancelotem w telefilmie NBC Młody król Artur (2002). W dramacie sportowym Siła spokoju (2006), zrealizowanym na podstawie scenariusza Kevina Bernhardta, wystąpił u boku Scotta Mechlowicza i Nicka Nolte jako Travor. Pojawił się w głównej roli reżysera telewizyjnego Jake’a Tannera w dreszczowcu Jeffa Fishera Killer Movie (2008).

Pytanie: Kim jest Gilmore, w którego wcielił się w Strzale w serce?
Odpowiedź: skazanym na karę śmierci za brutalne morderstwo dwóch mormonów

Pytanie: W jakiej produkcji zagrał reżysera?
Odpowiedź: Killer Movie

Pytanie: Kto napisał scenariusz do Siły spokoju?
Odpowiedź: Kevin Bernhardt

Pytanie: Kto oprócz niego zagrał w Sile spokoju?
Odpowiedź: Scott Mechlowicz i Nick Nolte
Religia Urartu

Cechą charakterystyczną religii Urartu była tolerancja. Zunifikowana za czasów panowania Ispiniego religia państwowa wraz z poszerzeniem granic Urartu współistniała z wierzeniami podbitych obszarów. Królowie urartyjscy nie zabraniali obcych praktyk religijnych. Wznosili też świątynie na cześć miejscowych bóstw. W Erebuni Argiszti I zbudował przybytek bóstwa hetyckiego i luwijskiego dla przesiedleńców z krainy Hatti. Podczas wykopalisk na Karmir Blur zostały odkryte typowe dla epoki neolitycznej idole, które czczono także w okresie istnienia Urartu. Różnorodność obrządków pogrzebowych także świadczy o tolerancji religijnej.

Pytanie: W jakim państwie narodziła się religia Urartu?
Odpowiedź: Urartu

Pytanie: Kiedy dokonano unifikacji zasad religii Urartu?
Odpowiedź: za czasów panowania Ispiniego

Pytanie: Czy królowie Urartu zakazywali praktyk religijnych?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie świątynie otrzymali w darze przesiedleńcy Hatti od króla Urartu?
Odpowiedź: przybytek bóstwa hetyckiego i luwijskiego
Nóż w wodzie

Recenzje były podzielone: o ile Zbigniew Klaczyński na łamach „Trybuny Ludu” przypuścił zajadły atak na film Polańskiego, o tyle Jan Józef Szczepański z „Tygodnika Powszechnego” usiłował bronić Noża w wodzie, wysuwając bardziej racjonalne argumenty, wychodzące poza interpretację filmu w kategoriach nowofalowych. Również w Związku Radzieckim recenzje filmu nie były najlepsze: R. Sobolew zarzucał Polańskiemu mizantropię, a W. Kołodiażnaja wytykała bohaterom samolubstwo, posądzając samego reżysera o nihilizm. Nóż w wodzie wsparli nieliczni, przede wszystkim emigrant Marek Hłasko, który uznał dzieło Polańskiego za najlepszy film polski, jaki widział.

Pytanie: Czy, według Zbigniewa Klaczyńskiego, "Nóż w wodzie" to dobry film?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie argumenty broniące "Noża w wodzie" prezentował Józef Szczepański?
Odpowiedź: wychodzące poza interpretację filmu w kategoriach nowofalowych

Pytanie: Co zarzucał "Nożowi w brzuchu" Sobolew?
Odpowiedź: mizantropię

Pytanie: Kto wydał pozytywną recenzję debiutanckiej produkcji Polańskiego?
Odpowiedź: Marek Hłasko
Maria Janion

Problem romantyzmu krajowego długo pozostał jednym z głównych wątków badań Marii Janion, a następne książki zawierały kolejne rozprawy jemu poświęcone. Badaczka przypominała poetów krajowych nie tylko ze względu na wartość literacką twórczości niektórych (np. Teofila Lenartowicza), lecz także w przekonaniu, że – choć wielcy poeci emigracyjni stworzyli polski romantyzm – to poeci krajowi właśnie, wskutek upraszczającego, ujednoznaczniającego i epigońskiego często naśladownictwa przekształcili go w kanon. Bez wzięcia pod uwagę tego szczególnego zapośredniczenia nie da się zrozumieć nowożytnej polskiej kultury, polskiego życia duchowego i stylu polskiego patriotyzmu. Z literaturą krajową nieuchronnie łączy się problem epigonizmu. Był on – paradoksalnie – konsekwencją wyjściowych założeń literatury romantycznej. W romantyzmie dominowała koncepcja poezji jako ekspresji uczuć, co sprzyjało demokratyzacji literatury. Miało to również i swoje złe strony. Zalew poezji przyniósł znaczne obniżenie jej poziomu intelektualnego i literackiego. Poezja epigonów najczęściej składała się z samych prawie sztamp, klisz i stereotypów. Utworzyła się gigantyczna powielarnia tekstów wielkich romantyków, zwłaszcza Mickiewicza. W Polsce epigonizm romantyczny wystąpił przede wszystkim jako emocjonalizm. Wytworzył się wręcz osobliwy terroryzm zacnej uczuciowości polskiej. Poezja romantyczna została utożsamiona z religią uczuć patriotycznych: nie czujesz tak samo, nie jesteś Polakiem. Potwierdzeniem tych intuicji badawczych stał się fakt, że opracowana i poprzedzona przez Marię Janion wstępem obszerna antologia Reduta. Romantyczna poezja niepodległościowa (Wydawnictwo Literackie, Kraków 1979, seria „Biblioteka Romantyczna”) stała się podręcznym zbiorem poezji patriotycznej śpiewanej w okresie „Solidarności” i stanie wojennym. Okres pierwszej „Solidarności” przywrócił bowiem wszystkie romantyczne wzorce przeżywania narodowych dramatów. Dlatego też będąca podsumowaniem wieloletnich badań nad poezją krajową rozprawa Marii Janion Poezja w kraju. Próba syntezy, stanowiąca zarazem wprowadzenie do historii nowożytnej polskiej kultury narodowej, zawarta została jako wstęp w książce Obraz literatury polskiej XIX i XX wieku i została w 1994 wznowiona jako osobna książka pod tytułem Purpurowy płaszcz Mickiewicza.

Pytanie: Co stanowiło centralny przedmiot zainteresowania badań Janion przez dłuższy czas?
Odpowiedź: Problem romantyzmu krajowego

Pytanie: Jak powstał kanon literatury romantycznej?
Odpowiedź: został przekształcony przez poetów krajowych w ramach naśladownictwa

Pytanie: Jakie były negatywne aspekty tworzenia dużej ilości liryki w romantyzmie?
Odpowiedź: obniżenie jej poziomu intelektualnego i literackiego

Pytanie: Jaka była, według społeczeństwa, relacja miedzy odczuwaniem liryki romantycznej a patriotyzmem?
Odpowiedź: nie czujesz tak samo, nie jesteś Polakiem
Zespół Pradera-Williego

Przeprowadzono szereg badań na myszach, które pozwoliły zaproponować mechanizmy patogenezy schorzenia u ludzi. W jednym z nich mysz z mutacją wewnątrzgenową genu Snrpn była fenotypowo normalna, co sugerowało, że mutacje ludzkiego genu SNRPN nie są wystarczające do wywołania fenotypu PWS. Myszy z większymi delecjami obejmującymi zarówno Snrpn jak i domniemane centrum imprintingu (PWS-IC) nie wykazywały ekspresji piętnowanych genów Zfp127 (mysi ortolog ZNF127), Ndn i lpw, a ich fenotyp wykazywał podobieństwo do obrazu klinicznego PWS u ludzkich noworodków. W jednym z badań poddano delecji region krytyczny zawężony do klastra genów MBII-85 kodujących małe jąderkowe RNA (snoRNA). Myszy dziedziczące allel po matce (PWScrm−/p+) są nieodróżnialne od myszy dzikiego typu; wszystkie myszy z odziedziczonym allelem po ojcu (PWScrm+/p−) wykazywały opóźnienie wzrostu i 15% śmiertelność w okresie pourodzeniowym.

Pytanie: Jakie cechy charakterystyczne wykazywały myszy z przejętym po ojcu PWScrm+/p−?
Odpowiedź: opóźnienie wzrostu i 15% śmiertelność w okresie pourodzeniowym

Pytanie: Jakie zwierzęta służyły do testowania mechanizmów patogenezy zespół Pradera-Williego?
Odpowiedź: myszy

Pytanie: Czy myszy przejmujące po matce PWScrm−/p+ dało się odróżnić od dzikich myszy?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co było celem badań na myszach?
Odpowiedź: zaproponowanie mechanizmów patogenezy schorzenia u ludzi
Małgorzata Zwiercan

14 kwietnia 2016, podczas głosowania nad wyborem sędziego Trybunału Konstytucyjnego, oddała głos za nieobecnego Kornela Morawieckiego. Tego samego dnia posłanka została wykluczona z klubu Kukiz’15. 18 maja tego samego roku współtworzyła koło poselskie Wolni i Solidarni (pod przewodnictwem Kornela Morawieckiego), zostając jego sekretarzem. 18 listopada 2016 zarejestrowała, wspólnie z Kornelem Morawieckim i Ireneuszem Zyską, partię o tej samej nazwie, z której później wystąpiła. W lutym 2019 w związku z głosowaniem „na dwie ręce” prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie postawił jej zarzut przekroczenia uprawnień służbowych. W listopadzie 2019 prokurator skierował akt oskarżenia o czyn z artykułu 231 kodeksu karnego. Proces w tej sprawie rozpoczął się w październiku 2021.

Pytanie: W czasie jakiego głosowania zagłosowała za kogoś innego?
Odpowiedź: nad wyborem sędziego Trybunału Konstytucyjnego

Pytanie: Za kogo zagłosowała w tak zwanym głosowaniu "na dwie ręce"?
Odpowiedź: Kornela Morawieckiego

Pytanie: Czy w związku z oddaniem głosu za Morawieckiego musiała opuścić klub Kukiz'15?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z jakiego artykułu został wszczęty jej proces w sprawie głosowania "na dwie ręce"?
Odpowiedź: 231 kodeksu karnego