mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Opactwo Cystersów w Sulejowie

W krużganku i kapitularzu jest urządzone niewielkie muzeum z wystawą o historii opactwa. Pokazane są niektóre zachowane sprzęty i szaty liturgiczne, obrazy (m.in. przedstawiający przybycie do klasztoru opata Schenkinga), gotycki ołtarzyk i znaleziska z badań archeologicznych. Najcenniejszym eksponatem jest niewielki ołtarz Trójcy Świętej w typie Tronu Łaski z pochodzącymi z I połowy XVI wieku gotyckimi postaciami Boga Ojca i klęczącego biskupa. Brakujący krucyfiks w XIX wieku zastąpiono współczesnym hebanowym.

Pytanie: Gdzie znajduje się muzeum historii opactwa cysterskiego w Sulejowie?
Odpowiedź: W krużganku i kapitularzu

Pytanie: Z jakiego okresu pochodzi ołtarzyk przechowywany w muzeum historii opactwa w Sulejowie?
Odpowiedź: Gotyku

Pytanie: Z jakiego drewna zrobiony jest krzyż dodany w XIX wieku do ołtarza Trójcy Świętej w zgromadzeniu cysterskim w Sulejowie?
Odpowiedź: Hebanowego

Pytanie: W jakiej pozycji został uwieczniony biskup na ołtarzu Trójcy Świętej w zespole klasztornym w Sulejowie?
Odpowiedź: Klęczącej
Aleksy II (patriarcha Moskwy)

W okresie sprawowania przez Aleksego II urzędu patriarchy Rosyjski Kościół Prawosławny rozpoczął ponowne otwieranie parafii i klasztorów zlikwidowanych w czasach radzieckich. Od 1991 do 2004 reaktywował lub otworzył piętnaście tysięcy cerkwi i pięćset monasterów. U schyłku życia patriarchy Rosyjski Kościół Prawosławny liczył 29 263 parafie obsługiwane przez 27 216 kapłanów oraz 804 klasztory, 203 placówki filialne większych monasterów i 65 skitów. Liczba eparchii Kościoła wzrosła z 67 do 157. Jako patriarcha Aleksy II przeprowadził 86 chirotonii biskupich. Aleksy II twierdził przy tym, że Kościół w dalszym ciągu nie odzyskał całości własności, jaką utracił w czasach radzieckich.

Pytanie: Jaką funkcję w Rosyjskim Kościele Prawosławnym pełnił Aleksy II?
Odpowiedź: patriarchy

Pytanie: Jakie przedsięwzięcie za czasów Aleksego II rozpoczął Rosyjski Kościół Prawosławny?
Odpowiedź: ponowne otwieranie parafii i klasztorów

Pytanie: Ilu sług bożych liczyły parafie rosyjskie tuż przed śmiercią Aleksa II?
Odpowiedź: 27 216

Pytanie: Ilu chirotonii biskupich dokonał Aleksy II?
Odpowiedź: 86
Władysław Pieńkowski (urzędnik)

Szybki rozwój Łodzi – na lata 1870–1900 przypadł okres najintensywniejszej w dziejach rozbudowy łódzkiego przemysłu – następował jednak przede wszystkim dzięki inicjatywie działających w niej przedsiębiorców, zaś tylko w niewielkim stopniu był zasługą prezydenta miasta, którego rządy określano nawet mianem dyktatury. Władysław Pieńkowski z wielką niechęcią godził się na wydatki z kasy miejskiej na cele związane z rozwojem miasta, mimo że niejednokrotnie fundusze do dyspozycji sięgały kwoty 1,5 mln rubli. Ze środków tych finansowano więc jedynie zaspokojenie szczególnie niezbędnych potrzeb miejskich, zaś większość pieniędzy Pieńkowski traktował jako rezerwę, głównie na potrzeby wojska. Skorzystał z niej np. w okresie rewolucji 1905 roku, gdy tymczasowy naczelnik wojenny Łodzi – generał gubernator Nikołaj Kaznakow – przystąpił do tłumienia ruchu rewolucyjnego. W 1909 roku nie wydał natomiast zgody (uzasadniając swą decyzję brakiem pieniędzy) na sfinansowanie z budżetu miasta wykupu terenów przy dawnej „Leśniczówce” Milscha, co zablokowało możliwość przedłużenia linii tramwajowej ulicą Milsza (ob. ul. Kopernika) z centrum Łodzi do otwartego 6 lat wcześniej dworca kolejowego Łódź Kaliska. Mimo istniejącej od ponad 10 lat sieci tramwajowej, dworzec nadal pozostawał odcięty od reszty miasta (linię przedłużono dopiero w październiku 1913 roku).

Pytanie: Jak określano rządy prezydenta Pieńkowskiego?
Odpowiedź: Dyktaturą

Pytanie: Na jaki cel przeznaczana była rezerwa pieniędzy miasta Łodzi w latach 1870-1900?
Odpowiedź: Na potrzeby wojska

Pytanie: Kto pełnił rolę rosyjskiego dowódcy powołanego do stłumienia rewolty w 1905 roku w Łodzi?
Odpowiedź: Nikołaj Kaznakow

Pytanie: W którym roku doprowadzono linię tramwajową do dworca Łódź Kaliska?
Odpowiedź: 1913
Luis Ernesto Tapia

W marcu 1968 Tapia wygrał z Alianzą kontynentalne rozgrywki Pucharu Mistrzów CONCACAF. W trójmeczu finałowym z antylskim Jong Colombia wpisał się na listę strzelców trzy razy – zdobył gola w drugim meczu (3:0) i dwa gole w trzecim (5:3). Alianza została wówczas pierwszym klubem z Salwadoru, który wygrał Puchar Mistrzów. Czasy, w których Tapia występował w Alianzie, nazywane są „złotą epoką” salwadorskiej piłki nożnej; zarówno tamtejsze kluby, jak i reprezentacja (po raz pierwszy w historii awansowała na mistrzostwa świata) zaliczały się do wiodących w Ameryce Centralnej.

Pytanie: W jakich rozgrywkach zwyciężył Tapia w 1968 roku?
Odpowiedź: Pucharu Mistrzów CONCACAF

Pytanie: Ilukrotnie znalazł się na liście strzelców z antylskim Jong Colombia?
Odpowiedź: trzykrotnie

Pytanie: Jaki okres nosi miano „złotej epoki” salwadorskiej piłki nożnej?
Odpowiedź: Czasy, w których Tapia występował w Alianzie

Pytanie: Czy reprezentacja Salwadoru zwyciężyła w mistrzostwach świata 1968 roku?
Odpowiedź: nie
Jerzy Giedroyc

Od 1930 pracował jako sekretarz ministra rolnictwa i reform rolnych Leona Janty-Połczyńskiego, a następnie wiceministra w tym resorcie Rogera Raczyńskiego, by w 1936 roku przenieść się do Ministerstwa Przemysłu i Handlu (w 1939 awansowany na naczelnika wydziału prezydialnego). Po wybuchu II wojny światowej został ewakuowany do Rumunii. Tam został sekretarzem ambasadora RP w Bukareszcie, Rogera Raczyńskiego i pozostał na tej placówce, także po ewakuacji polskiej ambasady w 1940, zostając szefem biura polskiego ambasady Chile, która odtąd reprezentowała polskie interesy. Z Rumunii wyjechał razem z personelem ambasady angielskiej, która w następnym roku została również ewakuowana – do Turcji. Tam Giedroyc postanowił wstąpić do wojska, wyjechał więc do Palestyny i został żołnierzem Brygady Karpackiej. Razem z nią brał udział w walkach w Egipcie i obronie Tobruku. Po połączeniu Brygady z wojskami ewakuowanymi z ZSRR pod wodzą gen. Andersa, zaczął pracować w Biurze Propagandy 2. Korpusu. To właśnie w wojsku poznał wielu późniejszych jego współpracowników z „Kultury”, m.in. Józefa Czapskiego.

Pytanie: Kim był Leon Janty-Połczyński?
Odpowiedź: ministrem rolnictwa i reform rolnych

Pytanie: Jaki awans otrzymał pod koniec lat 30. XX w.?
Odpowiedź: na naczelnika wydziału prezydialnego

Pytanie: Czy w czasie II wojny światowej uczestniczył w walkach jako żołnierz?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Dlaczego wyjechał z Turcji?
Odpowiedź: postanowił wstąpić do wojska

Pytanie: Gdzie wyjechał po rozpoczęciu II wojny światowej?
Odpowiedź: do Rumunii
Socjaldemokratyczna Partia Niemiec

Socjaldemokratyczna Partia Niemiec ma obecnie 545 223 członków (stan na koniec września 2007). Ta liczba pokazuje, że SPD stanowi najsilniejszą partię obywatelską w Niemczech, przed Unią Chrześcijańsko-Demokratyczną (CDU) i Unią Chrześcijańsko-Społeczną (CSU).
Członkiem SPD może zostać każdy, kto ukończył 14. rok życia i zadeklaruje swoje poparcie dla partii (nie może być członkiem żadnej innej partii politycznej). Oznacza to, że członkiem partii może zostać zarówno Niemiec, jak i obcokrajowiec, mieszkający w Niemczech. 43% członków SPD ma więcej niż 60 lat, 8% jest młodszych niż 35 lat. Trzy czwarte członków to mężczyźni. Blisko połowę stanowili pracownicy i robotnicy, 12% gospodynie domowe lub gospodarze, 11% – urzędnicy.

Pytanie: Jakie warunki należy spełnić, by przynależeć do SPD?
Odpowiedź: ukończony 14 rok życia i zadeklarowane poparcie dla partii

Pytanie: Którzy obcokrajowcy, mogą zapisać się do SPD?
Odpowiedź: mieszkający w Niemczech

Pytanie: Jaka część partii jest tworzona przez mężczyzn?
Odpowiedź: trzy czwarte

Pytanie: Ilu działaczy liczyła Socjaldemokratyczna Partia Niemiec we wrześniu 2007?
Odpowiedź: 545 223
Tyreoidektomia

Standardem jest cięcie kołnierzowe Kochera, czyli poprzeczne, łukowate nacięcie o długości 5–7 cm, prowadzone na wysokości około dwóch grubości palca ponad wcięciem szyjnym mostka. Linię nacięcia zaznacza się na przytomnym jeszcze pacjencie i ze względów kosmetycznych – o ile jest to możliwe – ukrywa się w fałdzie skórnym. Skóra i podskórna tkanka tłuszczowa zostają przecięte i odsunięte od mięśni. Podłużne mięśnie szyi odsuwa się na bok, tak aby ułatwić dostęp do tarczycy. Czasem, w przypadku bardzo powiększonej tarczycy, konieczne jest poprzeczne nacięcie krótkich mięśni podłużnych szyi. W wyjątkowych przypadkach udaje się usunąć tarczycę z wolem zamostkowym, przeprowadzając częściową sternotomię.

Pytanie: Jak wygląda cięcie kołnierzowe Kochera?
Odpowiedź: poprzeczne, łukowate nacięcie o długości 5–7 cm, prowadzone na wysokości około dwóch grubości palca ponad wcięciem szyjnym mostka

Pytanie: Dlaczego cięcie to chowa się zwykle w fałdzie skórnym?
Odpowiedź: ze względów kosmetycznych

Pytanie: Dlaczego podczas cięcia podłużne mięśnie szyi zostają przesunięte na boki?
Odpowiedź: aby ułatwić dostęp do tarczycy

Pytanie: W jakiej sytuacji stosuje się poprzeczne nacięcie krótkich mięśni podłużnych szyi?
Odpowiedź: w przypadku bardzo powiększonej tarczycy
Krzysztof Kamil Baczyński

Uważa się, że dojrzałość poetycką osiągnął jesienią 1942. Uznany powszechnie za jednego z najwybitniejszych poetów czasów okupacji. Jerzy Andrzejewski, jego przyjaciel, zadedykował mu tom opowiadań „Noc”. Na wieść o wstąpieniu Baczyńskiego do oddziału dywersyjnego Stanisław Pigoń powiedział Kazimierzowi Wyce: Cóż, należymy do narodu, którego losem jest strzelać do wroga brylantami, a Jerzy Zagórski wspomnienie o nim zatytułował Śmierć Słowackiego (1947). Tadeusz Gajcy pisał o nim: Poeta o nucie dostojnej. Krzysztof przyjaźnił się z poetą Jerzym Kamilem Weintraubem; dedykował mu wiersz „Jesienny spacer poetów”. Weintraub, podobnie jak Wyka, należał do osób, z którymi Krzysztof rozmawiał o poezji.

Pytanie: Jak nazywał się zbiór opowiadań, zadedykowany Baczyńskiemu przez jego przyjaciela?
Odpowiedź: „Noc”

Pytanie: Dlaczego Stanisław Pigoń wypowiedział słowa: „Cóż, należymy do narodu, którego losem jest strzelać do wroga brylantami”?
Odpowiedź: Na wieść o wstąpieniu Baczyńskiego do oddziału dywersyjnego

Pytanie: Kto napisał Śmierć Słowackiego?
Odpowiedź: Jerzy Zagórski

Pytanie: Jak nazywa się wiersz Weintrauba, napisany z myślą o Baczyńskim?
Odpowiedź: „Jesienny spacer poetów”
Rafał Trzaskowski

W latach 2004–2009 był doradcą delegacji Platformy Obywatelskiej w Parlamencie Europejskim (PE). W wyborach w 2009 z listy tego ugrupowania w okręgu warszawskim uzyskał mandat eurodeputowanego VII kadencji, zdobywając 25 178 głosów. W kampanii wyborczej wspierali go m.in. Tomasz Karolak, Grzegorz Turnau i Michał Żebrowski. W PE VII kadencji został członkiem frakcji Europejskiej Partii Ludowej i wiceprzewodniczącym Komisji Spraw Konstytucyjnych. Pracował również w Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów. W 2010 był szefem sztabu wyborczego Hanny Gronkiewicz-Waltz w trakcie kampanii samorządowej.

Pytanie: Jakie stanowisko zajmował między 2004 a 2009 rokiem?
Odpowiedź: doradcy delegacji Platformy Obywatelskiej w Parlamencie Europejskim

Pytanie: Ile osób zagłosowało za niego w 2009 roku?
Odpowiedź: 25 178

Pytanie: Jakie przykładowe znane postacie popierały jego kandydaturę w wyborach?
Odpowiedź: Tomasz Karolak, Grzegorz Turnau i Michał Żebrowski

Pytanie: Czyim sztabem wyborczym przewodził w 2010 roku?
Odpowiedź: Hanny Gronkiewicz-Waltz
Przewodnik Michelin

W 2013 roku pierwszą restauracją w Polsce posiadającą gwiazdkę Michelin zostało Atelier Amaro w Warszawie, w której szefem kuchni jest Wojciech Modest Amaro. W 2016 gwiazdkę Michelin otrzymała warszawska restauracja Senses, w której szefem kuchni jest Włoch Andrea Camastra. W 2016 roku symbol Bib Gourmand oznaczający korzystny stosunek jakości do ceny otrzymała restauracja Zazie w Krakowie. We wcześniejszych latach takie wyróżnienie otrzymały Brasserie Warszawska oraz Butchery and Wine w Warszawie. W 2020 trzecią restauracją w Polsce z gwiazdką Michelin, stała się krakowska Bottiglieria 1881..

Pytanie: W którym roku debiutancka restauracja w Polsce osiągnęła gwiazdkę Michelin?
Odpowiedź: 2013

Pytanie: Która restauracja jako pierwsza została wyróżniona gwiazdką Michelin w 2013 roku?
Odpowiedź: Atelier Amaro

Pytanie: Kto był szefem kuchni restauracji, która jako druga w Polsce otrzymała gwiazdkę Michelin?
Odpowiedź: Andrea Camastra

Pytanie: Jakie wyróżnienie otrzymała restauracja Zazie w Krakowie w 2016 roku?
Odpowiedź: Bib Gourmand
Australian Open

Zanim Melbourne Park stał się stałym miejscem rozgrywania Australian Open, doszło do wielu zmian terminu rozgrywania turnieju, np. edycja z 1919 roku odbyła się w styczniu 1920 (edycję z 1920 rozegrano w marcu tego samego roku). Gdy w 1923 roku turniej organizowało Brisbane, odbywał się on w sierpniu, kiedy w Australii nie było duszno i wilgotno. Po tym jak pierwszy turniej z 1977 zorganizowano na przełomie 1976 i 1977, organizatorzy zdecydowali się przenieść datę rozgrywek o kilka dni wcześniej. W ten sposób drugą edycję z 1977 rozegrano w grudniu (finał odbył się 31 grudnia), jednak te zmiany uzyskały aprobaty zawodników. W latach 1982–1985 turniej rozgrywano w połowie grudnia, wkrótce potem podjęto decyzję o powrocie do terminu styczniowego (z tego względu nie odbyła się edycja z 1986). Od 1987 data rozgrywania Australian Open nie uległa zmianom. Z drugiej strony w ostatnich latach wielu czołowych tenisistów, takich jak Roger Federer czy Rafael Nadal, jasno opowiada się za zmianą daty rozgrywek podkreślając, że turniej rozgrywany jest zbyt wcześnie po Świętach i Nowym Roku i nie pozwala im to na osiągnięcie optymalnej formy, oraz wyraziło nadzieję, że organizatorzy dokonają zmiany terminu na luty.

Pytanie: Gdzie na stałe rozgrywany jest Australian Open?
Odpowiedź: Melbourne Park

Pytanie: W którym roku rozegrał się Australian Open 1919?
Odpowiedź: 1920

Pytanie: Dlaczego Australian Open 1923 odbywał się w sierpniu?
Odpowiedź: nie było duszno i wilgotno

Pytanie: W jakim miesiącu miał miejsce Australian Open w latach 1982–1985?
Odpowiedź: grudniu
Henri Toivonen

Przed sezonem 1982 Toivonen zmienił zespół. Został wówczas członkiem teamu Opla sponsorowanego przez firmę Rothmans International i zarządzanego przez Tony'ego Falla oraz byłego pilota rajdowego, Davida Richardsa. Nowymi partnerami Toivonena w zespole Opla zostali: Ari Vatanen, mistrz świata z 1982 roku, Walter Röhrl, mistrz świata z 1980 roku oraz Jimmy McRae, mistrz Wielkiej Brytanii z poprzedniego roku. Swój debiut w Oplu Toivonen zaliczył w marcu podczas Rajdu Portugalii. Prowadził w rajdzie, jednak ostatecznie wycofał się na 35. odcinku specjalnym z powodu awarii sprzęgła. Do końca 1982 roku Toivonen wystąpił jeszcze w czterech rajdach mistrzostw świata: Rajdzie Grecji, Finlandii, Włoch i Wielkiej Brytanii. W Grecji był trzeci, we Włoszech – piąty, a Rajd Wielkiej Brytanii zakończył na 3. pozycji. Nie ukończył natomiast Rajdu Finlandii. W tym samym roku Toivonen wystąpił gościnnie w jednej z rund brytyjskiej Formuły 3. Zajął wówczas 10. pozycję jadąc Raltem RT3. W 1982 roku Toivonen wziął też udział w testach zespołu Formuły 1, March Engineering, odbywających się na torze Silverstone Circuit. Fin zakończył testy z czasem lepszym o 1.4 sekundy niż stały kierowca Marcha, Raúl Boesel.

Pytanie: W jakim zespole jeździł Toivonen od 1982 roku?
Odpowiedź: Opla

Pytanie: Kto był sponsorem teamu Opole?
Odpowiedź: Rothmans International

Pytanie: Jaki zawód wykonywał Davida Richardsa zanim wraz z Tony'm Fallem zaczął zarządzać Rothmans International?
Odpowiedź: pilota rajdowego

Pytanie: Na którym miejscu Toivonen ukończył Rajd Wielkiej Brytanii?
Odpowiedź: 3
Cwi Migdal

Od 20 maja 1930 pod kierownictwem Julio Alsogaray z policji federalnej w Buenos Aires prowadzono aresztowania dużej grupy członków Zwi Migdal. Większość sutenerów została zatrzymana i postawiona przed sądem, ale mimo wszystko nie zostali skazani. W tym samym czasie nastąpił przewrót wojskowy w Argentynie i prezydentem został konserwatywny José Félix Uriburu, który wprowadził purytańską moralność w Argentynie. We wrześniu 1930 odbył się proces, na którym skazano 108 osób, jednak ostatecznie tylko trzy osoby pozostały w więzieniu. Od tego czasu organizacja straciła większość swoich wpływów.

Pytanie: Kto stał na czele prowadzonej akcji ujęcia złoczyńców z Zwi Migdal w 1930 roku?
Odpowiedź: Julio Alsogaray

Pytanie: Co było konsekwencją przejęcia władzy przez José Félix Uriburu?
Odpowiedź: wprowadzenie purytańskiej moralności w Argentynie

Pytanie: Ilu spośród aresztowanych złoczyńców Cwi Migdal zostało pozbawionych wolności w 1930 roku?
Odpowiedź: trzech

Pytanie: Co było przyczyną utraty wpływów Cwi Migdal?
Odpowiedź: Przewrót wojskowy w Argentynie
Cypr

W kolejnych latach Makarios ponownie próbował zmienić konstytucję, aby ograniczyć prawa Turków. Przeciwko niemu działał rząd ateński, z którym popadł w konflikt, próbując na własną rękę nawiązać współpracę ze Związkiem Radzieckim, aby zrezygnować z przyłączenia Cypru do Grecji na rzecz niepodległości. Doszło do powstania EOKA B na czele z Grivasem, która była negatywnie ustosunkowana do prezydenta. Swoje poparcie dla tej organizacji okazały Stany Zjednoczone, mając nadzieję na złagodzenie konfliktu w wyniku ostatecznego podziału Cypru. W odpowiedzi Makarios utworzył w 1974 r. podległą sobie Jednostkę Rezerwy Taktycznej. W jej skład wchodzili komuniści i socjaliści, zaopatrzeni w broń radziecką. 2 lipca 1974 r. Makarios zażądał, aby oficerowie z Gwardii Narodowej opuścili wyspę. W odpowiedzi 15 lipca przeprowadzono zamach stanu, na skutek którego arcybiskup Makarios uciekł z wyspy. Nowym prezydentem został Nikos Sampson, weteran z EOKA, dowódca sił atakujących enklawy tureckie. Ludność Cypru stanowili wówczas w 77% Grecy, a w 18% Turcy. Turcja obawiała się przyłączenia Cypru do Grecji i postanowiła wykorzystać sytuację, rozpoczynając 20 lipca 1974 r. inwazję na Cypr. Piechota utworzyła przyczółek w rejonie Kyrenii, a spadochroniarze zajęli turecką część Nikozji. Walczyli siłą 40 tys. żołnierzy, 300 dział i czołgów przeciwko 18 tys. żołnierzy Gwardii Narodowej, 950 regularnym żołnierzom greckim i kilkuset bojownikom z EOKA-B. Dokonano wielu krwawych zbrodni, których ofiarami stali się cywile. Strach przed okrucieństwem najeźdźców wypędził z domów 180 tys. Greków.

Pytanie: Kto próbował zmienić ustawę zasadniczą, ograniczającą prawa Turków?
Odpowiedź: Makarios

Pytanie: Jakie pochodzenie miała broń, którą posługiwało się ugrupowanie Makariosa?
Odpowiedź: radzieckie

Pytanie: Co było powodem inwazji Turcji na Cypr w 1974 roku?
Odpowiedź: Obawa, że przyłączy się on do Grecji

Pytanie: Jak nazywała się formacja utworzona przez rząd grecki, na czele której stał Grivas?
Odpowiedź: EOKA B
Amazon.com

Amazon w 2018 zatrudniał w Stanach Zjednoczonych 566 tysięcy osób. Mimo że jest postrzegany jako atrakcyjny pracodawca przez pracowników szczebla menedżerskiego, jest krytykowany przez władze i pracowników fizycznych, stanowiących większość siły roboczej firmy. Amazonowi zarzuca się, że pracownicy ci są opłacani niewspółmiernie nisko do wymaganej przez przedsiębiorstwo wydajności pracy. Zarobki w Amazonie (od 2018) na terenie Stanów Zjednoczonych dla pracownika bez większych kwalifikacji są znacznie powyżej federalnej minimalnej płacy.

Pytanie: Dla kogo firma ta wydaje się atrakcyjnym pracodawcą?
Odpowiedź: pracowników szczebla menedżerskiego

Pytanie: Co zarzuca się tej firmie?
Odpowiedź: że pracownicy ci są opłacani niewspółmiernie nisko do wymaganej przez przedsiębiorstwo wydajności pracy

Pytanie: Czy od 2018 roku pracownicy najniższego szczebla zatrudnieni w USA zarabiali w tej firmie jedynie płacę minimalną?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto nie był zadowolony z warunków pracy w tej firmie?
Odpowiedź: władze i pracownicy fizyczni, stanowiący większość siły roboczej firmy
Marek Medvesek

Oczko pracował jako bramkarz w klubie „Mała Scena Rozrywki” przy placu Szarych Szeregów. To tam zaczął poznawać osoby, z którymi w późniejszym czasie stworzył struktury przestępcze na terenie Szczecina. Wśród nich byli Andrzej Zieliński, ps. Słowik, który pochodził z pobliskiego Stargardu. Praca jako ochroniarz nie przynosiła zbyt dużych dochodów, więc Oczko szukał innych sposobów na zarobienie dużych pieniędzy. W połowie lat 80. wyjechał na krótko do Niemiec Zachodnich. Tam poznał Chorwatkę, ożenił się, a po żonie przyjął nazwisko Medvesek. Po powrocie Oczki jego gang zajmował się napadami na przemytników tirów. Pokrzywdzeni nie zgłaszali kradzieży, bo sami wieźli nielegalny towar. W późniejszym czasie grupa ściągała haracze z klubów nocnych i agencji towarzyskich.

Pytanie: Czy dużo zarabiał w ochronie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy jego żona była Polką?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jakim okresie poznał "Słowika"?
Odpowiedź: gdy pracował jako bramkarz w klubie "Mała Scena Rozrywki" przy placu Szarych Szeregów

Pytanie: Dlaczego on i jego grupa pozostawali bezkarni, napadając na przemytników tirów?
Odpowiedź: Pokrzywdzeni nie zgłaszali kradzieży, bo sami wieźli nielegalny towar
Hobbit (trylogia filmowa)

Zdjęcia rozpoczęły się 21 marca 2011. Film był kręcony kamerami cyfrowymi RED EPIC, Jackson wykorzystał 30 ich sztuk na planie filmowym. W kwietniu 2011 reżyser ujawnił, że zdjęcia do filmu powstają przy użyciu 48 klatek na sekundę zamiast standardowych 24. Zabieg miał na celu poprawę jakości i płynności obrazu. Po pierwszych pokazach roboczej wersji filmu technika 48 klatek została ostro skrytykowana. Dziennikarze i widzowie zgodnie twierdzili, iż sprawdza się ona w przypadku krajobrazów, które „zapierały dech w piersiach”, a ich zdaniem inne ujęcia wyglądały niefilmowo, a także zbyt realistycznie, a wrażenie przypominało oglądanie „opery mydlanej na telewizorze HD”. Warner Bros. postanowiło wydać broszurę informującą widzów o użytej technologii oraz poinformowało, że tylko część kopii filmu będzie dystrybuowana w formacie 48 klatek na sekundę.

Pytanie: Dlaczego reżyser zdecydował się filmować metodą, która różniła się od standardowego podejścia?
Odpowiedź: Zabieg miał na celu poprawę jakości i płynności obrazu

Pytanie: Jaki nietypowy klatkaż zdecydował się zastosować reżyser tej produkcji?
Odpowiedź: 48 klatek na sekundę

Pytanie: W ilu klatkach na sekundę kręci się zazwyczaj filmy?
Odpowiedź: 24

Pytanie: Czy zastosowana przez reżysera nietypowa metoda filmowania została pozytywnie przyjęta?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie kamery wykorzystano przy tej produkcji?
Odpowiedź: cyfrowe RED EPIC
Daglezja zielona

Daglezja zielona jest w warunkach naturalnych głównym żywicielem pasożytniczej rośliny Arceuthobium douglasii Engelm., rzadko infekowana jest przez A. americanum i A. tsugense subsp. tsugense. Pozostaje odporna na inne gatunki z rodzaju arceutobium. A. douglasii rozpowszechniona jest w niemal całym zasięgu daglezji zielonej, z wyjątkiem jej populacji rosnących w północno-wschodnim zasięgu gatunku w Kolorado, Wyoming i Montanie, na zachód od Cascade Crest w Kolumbii Brytyjskiej, Waszyngtonie i Oregonie, oraz w Kolumbii Brytyjskiej w pasie około 500 km na południe od północnej granicy zasięgu. Infekcja A. douglasii wywiera wpływ na tempo wzrostu drzewa–żywiciela, ale intensywność wpływu zależy od typu siedliska. Dla przykładu redukcja przyrostu w okresie 10 lat u silnie porażonych daglezji wahała się od 20% u drzew rosnących w mieszanym lesie iglastym złożonym z Abies concolor i Pseudotsuga menziesii z dodatkiem Quercus gambelii do 75% u drzew rosnących w lesie A. concolor i P. menziesii z dodatkiem Berberis repens.

Pytanie: W jakich rejonach A. douglasii nie występuje obok daglezji zielonej?
Odpowiedź: w północno-wschodnim zasięgu gatunku w Kolorado, Wyoming i Montanie, na zachód od Cascade Crest w Kolumbii Brytyjskiej, Waszyngtonie i Oregonie, oraz w Kolumbii Brytyjskiej w pasie około 500 km na południe od północnej granicy zasięgu

Pytanie: Jakie są skutki infekcji A. douglasii?
Odpowiedź: wywiera wpływ na tempo wzrostu drzewa

Pytanie: Od czego zależy zahamowanie tempa wzrostu drzewa zarażonego A. douglasią? 
Odpowiedź: od typu siedliska

Pytanie: Ile wynosi spadek wzrostu drzewa zakażonego A. douglasią w lesie A. concolor i P. menziesii z dodatkiem Berberis repens?
Odpowiedź: do 75%