mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
ORP Orkan (1942)

15 lutego „Orkan” eskortował HMS „Howe” w drodze do Seydisfiordu i później do Akureyri, w ramach przygotowań do kolejnej operacji konwojowej. 20 lutego okręt wszedł w skład eskorty bezpośredniej (lotniskowiec eskortowy „Dasher”, krążownik HMS „Scylla” i 15 niszczycieli, ponadto krążownik ciężki HMS „Cumberland” i lekkie HMS „Belfast” i HMS „Sheffield”, pod dowództwem kadm. C. Burnetta) konwoju JW 53. Sztormowa pogoda spowodowała powstanie uszkodzeń na niektórych okrętach eskorty: „Dasher” i „Sheffield” powrócić musiały w związku z tym wcześniej do bazy, podobnie jak 6 statków konwoju. W trakcie rejsu konwój był silnie atakowany przez Luftwaffe, „Orkan” sześciokrotnie uczestniczył w odpieraniu tych ataków. 28 lutego konwój bez strat dotarł do Murmańska, a już 2 marca „Orkan” wyruszył w drogę powrotną w eskorcie konwoju RA 53, uczestniczył w odpieraniu ataków niemieckich samolotów i okrętów podwodnych (w akcjach przeciwko U-bootom okręt zużył ponad połowę zapasu bomb głębinowych). Ze względu na trudne warunki pogodowe w czasie rejsu (sztorm, powodujący przechyły dochodzące do 40°, oblodzenie pokładów) wielu marynarzy „Orkana” odniosło kontuzje. 9 marca okręt został zluzowany w eskorcie konwoju i powrócił do bazy w Akureyri. Następnego dnia po uzupełnieniu paliwa został ponownie wysłany w morze, w celu poszukiwania rozbitków z zatopionego statku należącego do konwoju RA 53 – odnaleziono tratwę z dwoma martwymi marynarzami, których pochowano w morzu. Po akcji ratowniczej okręt powrócił 15 marca do Scapa Flow, gdzie przeprowadzono czyszczenie kotłów i konserwacje urządzeń napędowych. W trakcie osłony obydwu konwojów „Orkan” stoczył 17 walk z U-Bootami i 12 walk z nieprzyjacielskimi samolotami.

Pytanie: Dokąd okręt „Howe” był eskortowany przez tego niszczyciela w połowie lutego?
Odpowiedź: do Seydisfiordu i później do Akureyri

Pytanie: Jakie okręty, poza „Orkanem”, wchodziły w skład zespołu eskortującego konwój JW 53?
Odpowiedź: lotniskowiec eskortowy „Dasher”, krążownik HMS „Scylla” i 15 niszczycieli, ponadto krążownik ciężki HMS „Cumberland” i lekkie HMS „Belfast” i HMS „Sheffield”

Pytanie: Co sprawiło, że część okrętów eskortujących konwój JW 53 doznała uszkodzeń?
Odpowiedź: Sztormowa pogoda

Pytanie: Dlaczego w trakcie drogi powrotnej do bazy, wiele osób z załogi tego niszczyciela doznało obrażeń?
Odpowiedź: Ze względu na trudne warunki pogodowe w czasie rejsu (sztorm, powodujący przechyły dochodzące do 40°, oblodzenie pokładów)
Janusz Rewiński

Na początku lat 90. znalazł się wśród założycieli programu telewizyjnego i stowarzyszenia „Skauci Piwni”, przekształconego później w Polską Partię Przyjaciół Piwa. W wyborach parlamentarnych w 1991 z listy tego ugrupowania został wybrany posłem I kadencji. W Sejmie przewodził jednej z frakcji PPPP (zwanej Duże Piwo), przekształconej w Polski Program Gospodarczy, której większość posłów w 1992 wraz z posłami KLD współtworzyła Polski Program Liberalny. W tym samym roku został usunięty ze stanowiska prezydenta PPPP przez stronników Leszka Bubla. W 1993 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z listy liberałów, w związku z czym wycofał się z działalności politycznej. W 2010 wszedł w skład komitetu poparcia Jarosława Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich. W 2015 zaangażował się w kampanię prezydencką kandydata PiS Andrzeja Dudy. W 2019 przed wyborami do Sejmu i Senatu wystąpił w spocie wyborczym PiS.

Pytanie: Jak nazywał się program, którego jednym z założycieli był Janusz Rewiński?
Odpowiedź: „Skauci Piwni”

Pytanie: W jaką organizację zamienili się „Skauci Piwni”?
Odpowiedź: Polską Partię Przyjaciół Piwa

Pytanie: Czy w 1991 roku z powodzeniem startował z listy Prawa i Sprawiedliwości w wyborach parlamentarnych?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką frakcją Polskiej Partii Przyjaciół Piwa przewodził podczas swojej pracy w Sejmie?
Odpowiedź: Dużym Piwem

Pytanie: Jakie osoby pozbawiły go stanowiska prezydenta Polskiej Partii Przyjaciół Piwa?
Odpowiedź: stronnicy Leszka Bubla
Łotwa

W wyniku włączenia Łotwy do ZSRR przesiedlono tam wielu Rosjan. Większość Rosjan mieszkających na Łotwie nie zna języka łotewskiego, co jest jednym z powodów, dla których Łotwa nie chce przyznać wielu z nich obywatelstwa (nieobywatele). 18 lutego 2012 roku odbyło się w tym kraju referendum, w którym Łotysze mieli zdecydować o nadaniu rosyjskiemu statusu języka urzędowego, za takim rozwiązaniem opowiedziało się 24,88% głosujących. Premier Łotwy Valdis Dombrovskis apelował by jak najwięcej Łotyszy zagłosowało przeciwko uznaniu języka rosyjskiego drugim językiem urzędowym, z kolei mniejszość rosyjska chciała zwrócić uwagę na problem dyskryminacji Rosjan, którzy pomimo iż w niektórych okręgach stanowią ponad 40%, nie mogą korzystać ze swojego języka ojczystego w urzędach.

Pytanie: Kiedy Rosjanie zostali licznie przesiedleni do Łotwy?
Odpowiedź: po włączeniu Łotwy do ZSRR

Pytanie: Czy każdy Rosjanin, żyjący na Łotwie, zna łotweski?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ilu obywateli Łotwy chcieli rosyjskiego jako języka urzędowego?
Odpowiedź: 24,88%

Pytanie: Czy premier Łotwy chciał rosyjskiego języka urzędowego?
Odpowiedź: nie
Kapitan Ameryka: Wojna bohaterów

W kwietniu Joe Russo poinformował, że film będzie kontynuacją historii rozpoczętej w Zimowym żołnierzu. W tym samy miesiącu wyznaczono datę amerykańskiej premiery filmu na 6 marca 2016 roku. Na początku października ujawniono, że film będzie inspirowany miniserią Wojna Domowa (oryg. Civil War) autorstwa Marka Millara z lat 2006 – 2008. 28 października 2014 roku podczas MarvelEvent, gdzie przedstawiono skład filmów III Fazy MCU, ujawniono pełny tytuł filmu, Captain America: Civil War. Początkowo studio planowało, że będzie to drugi film III Fazy Marvel Cinematic Universe, jednak zdecydowano, że będzie on ją rozpoczynał, a Ant-Man ostatecznie został przypisany do II Fazy. W lipcu 2015 roku Kevin Feige ujawnił, że postać grana przez Evangeline Lilly, Hope van Dyne / Osa, znalazła się we wczesnych wersjach scenariusza.

Pytanie: Sequelem jakiego filmu miał być Kapitan Ameryka: Wojna bohaterów?
Odpowiedź: Zimowego żołnierza

Pytanie: W trakcie jakiego wydarzenia opublikowano oficjalny tytuł tego filmu?
Odpowiedź: MarvelEvent

Pytanie: Jaka postać z Marvel Cinematic Universe była obecna w pierwszych wersjach scenariusza tego filmu?
Odpowiedź: Hope van Dyne / Osa

Pytanie: Na jaki dzień miała przypaść premiera filmu Kapitan Ameryka: Wojna bohaterów, zgodnie z zapowiedziami?
Odpowiedź: 6 marca 2016 roku
Wojna polsko-bolszewicka

Jeszcze 10 marca 1920 r. na odprawie w Smoleńsku dowództwo Armii Czerwonej podjęło decyzję o przerzuceniu z Kaukazu na front polski 1 Armii Konnej pod dowództwem Siemiona Budionnego. Armia ruszyła z Majkopu w szyku konnym 3 kwietnia 1920 r. Po rozbiciu po drodze części wojsk Nestora Machno w Hulajpolu, 6 maja na północ od Jekaterynosławia rozpoczęła przeprawę przez Dniepr i 27 maja, po koncentracji pod Humaniem, jej oddziały rozpoczęły atak na pozycje polskie. Po kilku nieudanych natarciach Budionny znalazł lukę w ugrupowaniu wojska polskiego i 5 czerwca 1920 r. przełamał obronę polskiej 13 Dywizji Piechoty pod Samhorodkiem, rozpoczynając działania na tyłach wojska polskiego przeciwko jego zapleczu. Sposób prowadzenia walk przez Armię Konną był niesłychanie brutalny. 7 czerwca jedna z jej dywizji zajęła Żytomierz, wycinając do nogi polski garnizon, druga opanowała Berdyczów, paląc m.in. doszczętnie szpital z sześciuset rannymi i siostrami Czerwonego Krzyża. 10 czerwca zagon Budionnego zajął już Równe. Za 1 Armią Konną podjęła działania zaczepne 12 Armia znad Dniepru i 14 Armia na południu.

Pytanie: W jakiej formacji 1 Armia Konna opuściła Majkop?
Odpowiedź: szyku konnym

Pytanie: W jakim rejonie 1 Armia Konna zaczęła przekraczać Dniepr?
Odpowiedź: na północ od Jekaterynosławia

Pytanie: Do jakich zniszczeń doprowadziły poszczególne jednostki Armii Konnerj 7 czerwca 1920 roku?
Odpowiedź: jedna z jej dywizji zajęła Żytomierz, wycinając do nogi polski garnizon, druga opanowała Berdyczów, paląc m.in. doszczętnie szpital z sześciuset rannymi i siostrami Czerwonego Krzyża

Pytanie: Kto dowodził armią, która 3 kwietnia 1920 roku opuściła Majkop?
Odpowiedź: Siemion Budionny
Wiedźmin (gra komputerowa)

Wiedźmin w edycji podstawowej został wydany w zestawie, w którym oprócz płyty z grą i instrukcji znalazły się dodatkowe materiały. Były to płyta z materiałami wideo na temat Wiedźmina, płyta ze ścieżką dźwiękową, opowiadanie Andrzeja Sapkowskiego Wiedźmin i mapa świata gry. W przedsprzedaży miała być dostępna edycja kolekcjonerska gry, zawierająca oprócz tego album ze szkicami koncepcyjnymi, książeczkę opisującą bestie pojawiające się w grze, koszulkę z logo Wiedźmina, medalion, grę karcianą i dwustronną mapę. Jednakże CD Projekt z powodu problemów z produkcją edycji kolekcjonerskiej przesłał graczom, którzy zamówili grę, jej zwykłą wersję. Edycja limitowana ukazała się bezproblemowo w sklepach w liczbie 300 egzemplarzy. Natomiast ci, którzy zamówili ją w przedsprzedaży, początkowo mieli otrzymać zniżkę w sklepie internetowym oferującym skromne gadżety z Wiedźmina. CD Projekt zmienił później tę rekompensatę na kupon do wykorzystania w sklepie portalu gram.pl. 14 grudnia 2007 roku nieliczne pozostałe egzemplarze wersji kolekcjonerskiej Wiedźmina zlicytowano w ramach akcji charytatywnej Programu III Polskiego Radia.

Pytanie: Co w chodziło w skład podstawowego zestawu gry Wiedźmin?
Odpowiedź: oprócz płyty z grą i instrukcji znalazły się dodatkowe materiały

Pytanie: Co znajdowało się wśród materiałów dodatkowych do Wiedźmina?
Odpowiedź: płyta z materiałami wideo na temat Wiedźmina, płyta ze ścieżką dźwiękową, opowiadanie Andrzeja Sapkowskiego Wiedźmin i mapa świata gry

Pytanie: Kiedy chciano wypuścić edycję kolekcjonerską Wiedźmina?
Odpowiedź: W przedsprzedaży

Pytanie: Co miała zawierać edycja kolekcjonerska Wiedźmina?
Odpowiedź: album ze szkicami koncepcyjnymi, książeczkę opisującą bestie pojawiające się w grze, koszulkę z logo Wiedźmina, medalion, grę karcianą i dwustronną mapę

Pytanie: Czy wszystkie sztuki gry w wersji kolekcjonerskiej sprzedano?
Odpowiedź: nie
Miłość (singel Andrzeja Piasecznego)

Utwór zebrał mieszane opinie recenzentów i krytyków muzycznych. Jonatan Paszkiewicz zauważył, iż piosenka niesie za sobą konkretny przekaz, a przy tym jest po prostu bardzo dobra i przyjemna w odsłuchu. Karol Piotrowicz z AllAboutMusic uznał, że utwór jest najlepszym atutem albumu z uwagi na chwytliwość, taneczność i poruszenie ważnego tematu społecznego. Bartosz Sąder z portalu Onet.pl powiedział, że „tętniący rytmem lat 80. kawałek, jest świetnym trackiem, który idealne wpisuje się w modną od jakiegoś czasu koncepcję powrotu do muzycznych inspiracji sprzed czterech dekad”. Z kolei Rafał Samborski z portalu Interia.pl skrytykował kompozycję, porównując melodię partii wokalnej utworu do muzyki chodnikowej i zauważając, że tekst „nie graniczy nawet z jakąkolwiek treścią, z którą można się mierzyć na poziome intelektualnym”, a słowa trzeciej zwrotki są zwyczajnym wypełniaczem treści.

Pytanie: Czy Miłość została wyłącznie pozytywnie oceniona przez krytyków?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co o tekście Miłości powiedział Paszkiewicz?
Odpowiedź: niesie za sobą konkretny przekaz

Pytanie: Jakie zalety Miłości wskazał Piotrowicz?
Odpowiedź: chwytliwość, taneczność i poruszenie ważnego tematu społecznego

Pytanie: Do jakich lat, zdaniem Sądera, nawiązuje Miłość pod względem rytmicznym?
Odpowiedź: 80
Skocznia narciarska im. Nelsa Nelsena

Pierwszymi zawodami na Big Hill był karnawałowy turniej w 1916, gdzie Nelsen ustanowił rekord obiektu – 56 m. Pobijał go kilkukrotnie aż do 1921. Turniej rozwijał się, a w 1921 koszty jego zorganizowania wynosiły 5800$. W tamtym roku Henry Hall ustanowił tutaj rekord świata, osiągając 70 metrów. Zawody zebrały trzy tysiące widzów, a wśród uczestników było wielu skoczków światowej czołówki. W celu zakwaterowania większej ilości widzów, Kolej Transkanadyjska zatrzymała w Revelstoke wagony sypialne. W 1922 po raz pierwszy skoczyła tutaj kobieta, a była nią Isabel Coursier. W następnym roku startowało tutaj 99 zawodników. W 1925 Nels Nelsen, mimo grypy na którą zachorował, ustanowił tutaj rekord świata, uzyskując 73 m. Był on aktualny przez pięć lat.

Pytanie: Ile wynosił ustanowiony w 1925 roku rekord świata w skokach narciarskich?
Odpowiedź: 73 m

Pytanie: Kiedy odbyły się pierwsze zawody na tej skoczni?
Odpowiedź: w 1916

Pytanie: Czy Nelsen rekord tej skoczni ustanowił jedynie raz?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak nazywała się pierwsza kobieta, która oddała skok na tej skoczni?
Odpowiedź: Isabel Coursier

Pytanie: Kiedy pierwszy skok na Big Hill oddała kobieta?
Odpowiedź: W 1922
Irena Jarocka

W 1965 debiutowała koncertem w klubie „Rudy Kot” w Gdańsku, w którym występowała także w roli modelki, podczas pokazów mody. W tym czasie przez dwa lata śpiewała w Zespole Estradowym Marynarki Wojennej „Flotylla”, koncertowała też z zespołem Gdańskiego Studia Piosenki. W 1966 zajęła drugie miejsce na Festiwalu Piosenki Polskiej Wykonawców Amatorów w Rybniku. Uczestniczyła też w wielu innych konkursach piosenkarskich dla amatorów, m.in. w konkursie „Mikrofon dla wszystkich”. Ponadto nagrała dwie piosenki autorstwa Mateusza Święcickiego: „Romeo i Julia XX wieku” i „Ciebie przecież wybrałam”, a także, dzięki współpracy z Biurem Estrady PAGART-u – zaczęła koncertować za granicą, m.in. odbyła miesięczną trasę po Stanach Zjednoczonych, koncertowała też po ZSRR.

Pytanie: Gdzie Irena Jarocka odbyła swój pierwszy koncert?
Odpowiedź: w klubie „Rudy Kot” w Gdańsku

Pytanie: Z jakimi grupami muzycznymi współpracowała w 1965 roku?
Odpowiedź: Zespołem Estradowym Marynarki Wojennej „Flotylla”, koncertowała też z zespołem Gdańskiego Studia Piosenki

Pytanie: Jakie utwory nagrała Irena Jarocka w 1966 roku?
Odpowiedź: „Romeo i Julia XX wieku” i „Ciebie przecież wybrałam”

Pytanie: Współpraca z jaką organizacją pozwoliła jej na występowanie poza granicami Polski?
Odpowiedź: Biurem Estrady PAGART-u
LZ 129 Hindenburg

Hindenburg był przystosowany konstrukcyjnie do wypełnienia helem, ale z powodu embargo narzuconego przez Stany Zjednoczone (wówczas jedynego producenta helu na świecie) sterowiec został przerobiony na stosowanie wodoru. Nie stanowiło to większego problemu, ponieważ Niemcy miały doświadczenie z użyciem tego gazu. Żeby zapobiec zapaleniu gazu, poszycie sterowca było wykonane z materiału, który zapobiegał wyładowaniom elektrycznym. Na pokładzie sterowca znajdowała się również palarnia (w pomieszczeniu tym utrzymywano nadciśnienie, by zapobiec dostaniu się doń palnego gazu).

Pytanie: Dlaczego LZ-129 Hindenburg został poddany modyfikacji umożliwiającej wypełnianie go wodorem?
Odpowiedź: z powodu embargo narzuconego przez Stany Zjednoczone (wówczas jedynego producenta helu na świecie)

Pytanie: Jakim gazem miał być pierwotnie wypełniany ten sterowiec?
Odpowiedź: helem

Pytanie: Jakie rozwiązanie konstrukcyjne zastosowane w LZ-129 Hindenburg miało na celu ochronić go przed zapaleniem wodoru?
Odpowiedź: poszycie sterowca było wykonane z materiału, który zapobiegał wyładowaniom elektrycznym

Pytanie: Czy wewnątrz LZ-129 Hindenburg można było palić papierosy?
Odpowiedź: tak
Słowianie

Na południu Słowianie zasiedlili również tereny dzisiejszej Austrii, Węgier i Rumunii; Słowian zamieszkujących te tereny zwano panońskimi i dackimi. Tamtejsze osadnictwo słowiańskie zanikło wskutek ekspansji bawarskiej wzdłuż Dunaju (Austria), najazdu Węgrów do Kotliny Panońskiej (Węgry) i – jak się wydaje – ekspansji demograficznej Wołochów i Mołdawian (Rumunia). Tamtejsi Słowianie ulegli szybkiej asymilacji do Niemców austriackich oraz nieco powolniejszej madziaryzacji, natomiast osadnictwo w dawnej Dacji aż do XIX wieku miało charakter mieszany, z wyraźnym elementem słowiańskim w kulturze i języku; jednoznacznie romański charakter nadały dzisiejszej Rumunii dopiero reformy językowe i polityczne XIX wieku.

Pytanie: Jakie obszary były zaludnione przez Słowian panońskich i dackich?
Odpowiedź: tereny dzisiejszej Austrii, Węgier i Rumunii

Pytanie: Jakie terminy były stosowane do nazywania Słowian zaludniających obszar współczesnej Austrii, Węgier i Rumunii?
Odpowiedź: panońscy i daccy

Pytanie: Z jakiego powodu Słowianie przestali zasiedlać tereny dzisiejszej Austrii, Węgier i Rumunii?
Odpowiedź: wskutek ekspansji bawarskiej wzdłuż Dunaju (Austria), najazdu Węgrów do Kotliny Panońskiej (Węgry) i – jak się wydaje – ekspansji demograficznej Wołochów i Mołdawian (Rumunia)

Pytanie: Jakie czynniki sprawiły, że współczesna Rumunia stała się ostatecznie romańska?
Odpowiedź: reformy językowe i polityczne XIX wieku
Masakra Sook Ching

Ze względu na fakt, że podczas okupacji i w pierwszych latach powojennych zdołano odnaleźć tylko nieliczne szczątki ofiar Sook Ching, rodziny zamordowanych nie miały możliwości upamiętnienia swoich bliskich z poszanowaniem chińskich tradycji. Z tego powodu na początku 1948 roku w dzielnicy Siglap we wschodniej części Singapuru, w miejscu znanym jako „dolina łez” – gdzie jak podejrzewano znajdowały się masowe mogiły z okresu japońskiej okupacji, zorganizowano taoistyczną ceremonię, której celem miało być „ukojenie wygłodniałych duchów”. Wzięły w niej udział tysiące singapurskich Chińczyków – w większości członkowie rodzin ofiar. W tym samym roku powołano specjalny komitet, na którego czele stanął biznesmen Tay Koh Yat. Jego zadaniem miało być odnalezienie szczątków ofiar Sook Ching. Przez pierwszych kilkanaście lat efekty prac komitetu były jednak nadzwyczaj skromne.

Pytanie: Dlaczego rodziny osób, które zginęły podczas tej masakry nie mogły upamiętnić ich w zgodzie z chińską tradycją?
Odpowiedź: Ze względu na fakt, że podczas okupacji i w pierwszych latach powojennych zdołano odnaleźć tylko nieliczne szczątki ofiar Sook Ching

Pytanie: Jaki był powód przeprowadzenia ceremonii w „dolinie łez”?
Odpowiedź: „ukojenie wygłodniałych duchów”

Pytanie: Gdzie odbyła się ceremonia mająca pocieszyć rodziny ofiar Sook Ching?
Odpowiedź: w dzielnicy Siglap we wschodniej części Singapuru, w miejscu znanym jako „dolina łez”

Pytanie: Czym miał się zająć komitet dowodzony przez biznesmena o nazwisku Tay Koh Yat?
Odpowiedź: odnalezieniem szczątków ofiar Sook Ching
Zamieszki po wyborach w Iranie

W poniedziałek 15 czerwca 2009 prezydent Mahmud Ahmadineżad odwołał swoją wizytę w Moskwie. Irańskie MSW zakazało organizowania w całym kraju demonstracji i publicznych zgromadzeń. Pomimo tego, w Teheranie doszło do największej od czasu wyborów demonstracji zwolenników opozycji. Policja jeszcze w nocy zaatakowała jeden z akademików. Demonstranci w liczbie setek tysięcy gromadzili się na placu Enghelab. Wykrzykiwali hasła: "Oddajcie nam nasze głosy!", "Zginiemy, ale odzyskamy nasze głosy!". W wielu miejscach stolicy doszło do starć z policją. W demonstracji uczestniczył Mir-Hosejn Musawi, który oznajmił, że jest gotowy wziąć udział w nowych wyborach. Stwierdził, że "głos narodu jest ważniejszy od niego samego czy jakiejkolwiek innej osoby". W czasie zamieszek słychać było wiele strzałów w trzech północnych dzielnicach Teheranu. W wyniku starć ze służbami bezpieczeństwa i islamską milicją religijną Basidż zginęło, wedle doniesień irańskiego radia i telewizji, 7 osób, a według służb szpitalnych 8 osób. Według oficjalnej wersji wydarzeń służby bezpieczeństwa musiały reagować, gdyż "grupa zbirów chciała zaatakować posterunek policji i zniszczyć mienie publiczne na placu Azadi". W protestach, wedle różnych szacunków, uczestniczyło od 100 tysięcy do 2 mln osób. Były to największe zamieszki społeczne od czasu rewolucji islamskiej w 1979. Tego dnia do protestów doszło również w innych miastach Iranu, w Ishafanie, Meszhedzie, Szirazie i Ahwazie.

Pytanie: Jaki zakaz został wprowadzony przez irańskie MSW tego dnia?
Odpowiedź: organizowania w całym kraju demonstracji i publicznych zgromadzeń

Pytanie: Gdzie w Teheranie zgromadziły się tysiące protestujących zwolenników opozycji?
Odpowiedź: na placu Enghelab

Pytanie: Jakie hasła były skandowane przez demonstrantów na placu Enghelab?
Odpowiedź: "Oddajcie nam nasze głosy!", "Zginiemy, ale odzyskamy nasze głosy!"

Pytanie: Jak w sprawie demonstracji wypowiedział się Mir-Hosejn Musawi?
Odpowiedź: "głos narodu jest ważniejszy od niego samego czy jakiejkolwiek innej osoby"
Rubis (1931)

14. misja bojowa okrętu trwała od 8 do 15 kwietnia, a jej celem był krążownik ciężki „Prinz Eugen”, który według doniesień wywiadu miał udać się z Trondheim do Niemiec na remont. W tym celu „Rubis” postawił 12 kwietnia zagrodę minową FD38 na zachód od norweskiego portu, na pozycji 63°06′N 6°31′E/63,100000 6,516667. W maju jednostka została przydzielona do 5. Flotylli okrętów podwodnych z bazą w Portsmouth. 27 maja „Rubis” opuścił port z zadaniem postawienia dwóch liczących po 16 min zagród pod Capbreton, które wykonał bez przeszkód 5 czerwca; 14 czerwca okręt powrócił do bazy. Na postawionych przez francuski okręt minach zatonęły dwie jednostki: niemiecki pomocniczy trałowiec M-4212 (eks-„Marie Frans”, 125 BRT, 12 czerwca, na pozycji 43°37′N 1°34′W/43,616667 -1,566667) i francuski holownik „Quand Meme” o pojemności 288 BRT (na pozycji 43°37′N 1°35′W/43,616667 -1,583333).

Pytanie: Jaki statek miał zostać zniszczony przez Rubis do 15 kwietnia?
Odpowiedź: „Prinz Eugen”

Pytanie: Czy Prinz Eugen był pierwszym celem Rubisa?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki rejs miał odbywać Prinz Eugen podczas planowanego ataku?
Odpowiedź: z Trondheim do Niemiec
Powstańcze natarcia na Dworzec Gdański

Zdaniem Grzegorza Jasińskiego już 7 sierpnia ppłk. „Wachnowski” podjął decyzję o przeprowadzeniu we współpracy z oddziałami żoliborskimi uderzenia na Dworzec Gdański. W jego ocenie pod tym kątem należy także interpretować działania podejmowane w dniach 7–9 sierpnia przez walczące w rejonie cmentarzy wolskich oddziały Zgrupowania „Radosław” – przez innych historyków oceniane zazwyczaj jako próba odwrotu do Puszczy Kampinoskiej. Przygotowania do zdobycia dworca miały się rozpocząć już 8 sierpnia. Wyniki rozpoznania przeprowadzonego tego dnia przez żołnierzy „Żywiciela” wskazywały, iż dworca broni ok. 40 niemieckich żołnierzy dysponujących wsparciem pociągu pancernego i wagonu-lory z działem. Załoga dworca mogła także w razie potrzeby zostać wsparta ogniem artylerii i broni maszynowej z Cytadeli, Burakowa, Instytutu Chemicznego oraz Parku im. Traugutta. W świetle tych informacji ppłk. „Żywiciel” uznał, że nawet opanowanie zabudowań dworca nie pozwoli na utrzymanie naziemnego korytarza między Żoliborzem a Starówką. Niemniej dowództwo Grupy „Północ” postanowiło przeprowadzić uderzenie siłami ok. 300 żołnierzy z batalionów „Czata 49” i „Miotła” oraz plutonu por. „Olszyny”. Natarcie zaplanowane na noc 8/9 sierpnia nie doszło jednak do skutku – jak podano w oficjalnym meldunku „z przyczyn organizacyjno-technicznych”. Grzegorz Jasiński przypuszczał, iż o odłożeniu ataku zdecydował samowolnie ppłk. Jan Mazurkiewicz ps. „Radosław”, być może ze względu na przemęczenie żołnierzy oraz złe przygotowanie logistyczne natarcia.

Pytanie: Z kim miał współpracować Wachowski w celu natarcia na Dworzec Gdański?
Odpowiedź: oddziałami żoliborskimi