mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Intonacja w języku angielskim

Intonacja opadająca wysoka (high fall) wskazuje na zakończenie: mówiący dostarczył wiadomość i nie ma nic więcej do dodania. Nic innego nie kryje się za tym komunikatem, mówiący nie ma zamiaru kontynuować ani nie oczekuje na żadna odpowiedź. Intonacja opadająca jest charakterystyczna dla zdań oznajmujących, w odpowiedzi na pytania oraz w pytaniach szczegółowych (yes-no questions), gdyż jest ukryte w nich pewne założenie: When will the concert be held? zakłada, że koncert się odbędzie. Intonacja opadająca będzie użyta w poleceniach, jeśli mówiący przypuszcza, że słuchający wykona polecenie.

Pytanie: Jaki rodzaj intonacji świadczy o tym, że nadawca zakończył przekazywanie wiadomości?
Odpowiedź: Intonacja opadająca wysoka

Pytanie: W jakich rodzajach wypowiedzi można zwykle spotkać się z intonacją opadającą?
Odpowiedź: zdaniach oznajmujących, w odpowiedzi na pytania oraz w pytaniach szczegółowych

Pytanie: W jakiej sytuacji ten rodzaj intonacji zostanie wykorzystany przy wydawaniu polecenia?
Odpowiedź: jeśli mówiący przypuszcza, że słuchający wykona polecenie
Jerzy Buzek

We wrześniu 1980 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, został przewodniczącym komisji zakładowej w swoim miejscu pracy. Współtworzył struktury górnośląskie, a następnie działał w Komisji Porozumiewawczej Nauki przy NSZZ „S”. W lipcu 1981 został wybrany na delegata na I Krajowy Zjazd Delegatów „S” w Gdańsku. wszedł w skład prezydium zjazdu, w jego pierwszej turze był jednym z prowadzących obrady, w drugiej – został przewodniczącym prezydium zjazdu. Po wprowadzeniu stanu wojennego uniknął internowania, od stycznia 1982 był jednym z wydawców i redaktorem naczelnym dwutygodnika „Regionalny Informator Solidarności Śląsko-Dąbrowskiej”. Tę ostatnią funkcję pełnił przez rok. W maju 1982 utworzył działającą w podziemiu strukturę „S” – tzw. Regionalną Komisję Konsultacyjną, przekształconą w styczniu 1983 w Regionalną Komisję Wykonawczą (został jej przewodniczącym). Jako przedstawiciel najpierw RKK, następnie RKW współpracował z Tymczasową Komisją Koordynacyjną, chociaż nie został jej formalnym członkiem. Posługiwał się pseudonimami Hubert i Karol. W czerwcu 1983 na stanowisku przewodniczącego RKW zastąpił go formalnie Tadeusz Jedynak, w praktyce dalej Jerzy Buzek kierował bieżącymi pracami komisji i uczestniczył w pracach TKK jako tzw. łącznik merytoryczny. W tym samym roku został koordynatorem zespołu łączników merytorycznych ze wszystkich regionów, odpowiadał za merytoryczne przygotowanie zebrań TKK, w tym projektów oświadczeń i wypowiedzi programowych. Pełnił tę funkcję do lipca 1986, następnie ograniczył działalność opozycyjną z uwagi na poważną chorobę córki, a w 1987 wyjechał za granicę w celu podjęcia jej leczenia.

Pytanie: Dlaczego zdecydował się ograniczyć swoją aktywność w opozycji?
Odpowiedź: z uwagi na poważną chorobę córki

Pytanie: Jakich pseudonimów używał w swojej działalności opozycyjnej?
Odpowiedź: Hubert i Karol

Pytanie: Czy był internowany w stanie wojennym?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy w 1987 roku musiał wyjechać z kraju z powodów politycznych?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kiedy został członkiem "Solidarności"?
Odpowiedź: We wrześniu 1980
Wirus Zika

Po epidemii z 2007 w rejonie Pacyfiku aż do 2013 nie było doniesień o nowych zachorowaniach. Pojawiły się one w październiku 2013 w Polinezji Francuskiej. W 2014 w tym kraju wybuchła epidemia, podczas której 11% populacji, czyli 28 tys. osób, szukało pomocy medycznej (dane z lutego 2014). Już wcześniej, gdy na początku roku odnotowano 5895 pacjentów, a całkowitą liczbę chorych szacowano na 19 tys., epidemię okrzyknięto największą spowodowaną przez arbowirusa innego niż wirus dengi w Polinezji Francuskiej. Objawy obejmowały bóle stawów, zapalenia spojówek, wysypkę plamkowo-grudkową, niewysoką gorączkę. W listopadzie odnotowano przypadek zespołu Guillaina-Barrégo, opisany przez Oehlera i współpracowników. Stwierdzono też po raz pierwszy przeniesienie wirusa z matki na płód. Wirusa stwierdzono też u dwóch Japończyków wracających z Polinezji Francuskiej. Wyizolowany od jednego z tych pacjentów szczep wirusa przypominał znane z epidemii w Yap w 2007 (97,9% zgodności sekwencji nukleotydów) i ten z Kambodży z 2010 (99,1% zgodności sekwencji nukleotydów). Badania te świadczą o istnieniu grupy szczepów azjatyckich, odrębnych od ZIKV z Afryki. Była to największa jak do tego czasu pory epidemia ZIKV. Ponieważ wcześniej nie stwierdzono potrzeby hospitalizacji spowodowanej przez ZIKV, może to świadczyć o ewolucji wirusa w kierunku większej patogenności bądź o większej podatności podatności populacji Polinezji Francuskiej.

Pytanie: Jaki kraj dotknęła epidemia wirusa Zika w 2014 roku?
Odpowiedź: Polinezję Francuską

Pytanie: Co doskwierało zakażonym osobom?
Odpowiedź: bóle stawów, zapalenia spojówek, wysypka plamkowo-grudkowa, niewysoka gorączka

Pytanie: Na co może wskazywać fakt, że epidemia w Polinezji Francuskiej była pierwszą, podczas której zarażeni wirusem Zika wymagali hospitalizacji?
Odpowiedź: ewolucję wirusa w kierunku większej patogenności bądź większą podatność populacji Polinezji Francuskiej

Pytanie: Na co wskazują wyniki badań przeprowadzonych na szczepie wirusa wyizolowanym od jednego z japońskich pacjentów?
Odpowiedź: istnienie grupy szczepów azjatyckich, odrębnych od ZIKV z Afryki
Europa Universalis

Negatywnie oceniano oprawę audiowizualną. Sam Parker twierdził, że oprawa graficzna jest niewyraźna przy choćby niewielkim oddaleniu mapy, a udźwiękowienie – ubogie. Steve Butts uznał oprawę audiowizualną za niewyróżniającą się, a Jakub Wojnarowicz pisał, że paskudny wygląd Europy Universalis przywodził mu na myśl grę Imperialism z 1997 roku. Zauważył on też nieliczne błędy w rozgrywce, na przykład niepoprawne nazwy prowincji czy też fakt, że wrogie państwa żądają od gracza prowincji, których nie zdobyły.

Pytanie: Czy efekty audiowizualne wykorzystane w tej grze spotkały się z pozytywnym przyjęciem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak audiowizualne aspekty gry Europa Universalis ocenił Sam Parker?
Odpowiedź: twierdził, że oprawa graficzna jest niewyraźna przy choćby niewielkim oddaleniu mapy, a udźwiękowienie – ubogie

Pytanie: Kto uważał, że efekty dźwiękowe i wizualne tej gry są niewyróżniające się?
Odpowiedź: Steve Butts

Pytanie: Jakie problemy z mechaniką tej gry wytknął Jakub Wojnarowicz?
Odpowiedź: niepoprawne nazwy prowincji czy też fakt, że wrogie państwa żądają od gracza prowincji, których nie zdobyły
Demokracja ateńska

W Radzie Pięciuset sporządzano uchwałę wstępną (probouleuma). Zgromadzeniu Ludowemu nie wolno było nic uchwalać bez uchwały wstępnej. Każdy wniosek, zanim trafił przed Zgromadzenie, był dyskutowany w Radzie. Rada mogła sformułować wniosek w sposób zamknięty albo otwarty. Jeśli wniosek był otwarty, Zgromadzenie w drodze debaty mogło dokonywać swobodnie zmian w pierwotnej wersji, dopracowywać go. W przypadku wniosku zamkniętego, Zgromadzenie mogło wniosek tylko przyjąć lub odrzucić. To było oczywiste pole do manipulacji ze strony Rady, ale ewentualna próba manipulacji mogła spotkać się z ostrym sprzeciwem ze strony uczestników Zgromadzenia, dlatego roli Rady nie można traktować jako faktycznego ograniczenia demokracji. Pozycja Rady w ustroju Aten była potężna, jednak w praktyce nie stanowiła zaprzeczenia demokracji, zwłaszcza że sama była organem bardzo demokratycznym, tak od strony rekrutacji członków, jak i funkcjonowania.

Pytanie: Kto posiadał w demokracji ateńskiej prawo sporządzenia uchwały wstępnej?
Odpowiedź: Rada Pięciuset

Pytanie: W jakich okolicznościach Zgromadzenie Ludowe mogło modyfikować uchwałę wstępną w demokracji ateńskiej?
Odpowiedź: W drodze debaty, jeśli wniosek był otwarty

Pytanie: Jakie uprawnienia miało Zgromadzenie Ludowe w Atenach w przypadku wniosku zamkniętego Rady?
Odpowiedź: tylko przyjąć lub odrzucić

Pytanie: Które wnioski do Zgromadzenia były poddawane pod dyskusję w Radzie?
Odpowiedź: Wszystkie
Salamandra olbrzymia japońska

Ponadto populacja A. japonicus cechuje się niską różnorodnością genetyczną, spowodowaną m.in. poligynią, późnym osiąganiem dojrzałości płciowej, długim życiem, a także efektem wąskiego gardła w związku z fragmentacją zasięgu występowania oraz wymarciem lokalnym populacji spowodowanych zlodowaceniami w czwartorzędzie. Wykazano również krzyżowanie się z blisko spokrewnioną salamandrą olbrzymią chińską. Przy użyciu genomiki środowiskowej dowiedziono, że ich hybrydy żyły w 9 z 37 zbadanych lokalizacji w rzece Katsua. A. japonicus nie zagraża natomiast pasożytniczy grzyb Batrachochytrium dendrobatidis, który wywołuje skórną chorobę chytridiomikozę dziesiątkującą płazie populacje na całym świecie. Dowiedziono, że niektóre szczepy B. dendrobatidis są endemiczne dla Japonii, przez co A. japonicus zdążył wytworzyć naturalną odporność na infekcję grzybiczą na drodze koewolucji.

Pytanie: Co można wymienić wśród przyczyn małej różnorodności genetycznej salamandry olbrzymiej japońskiej?
Odpowiedź: poligynią, późnym osiąganiem dojrzałości płciowej, długim życiem, a także efektem wąskiego gardła

Pytanie: Między A. japonicus a jakim innym płazem dochodzi do tworzenia krzyżówek?
Odpowiedź: salamandrą olbrzymią chińską

Pytanie: W ilu lokalizacjach rzeki Katsua spotkano hybrydy powstały z połączenia salamandry olbrzymiej japońskiej i chińskiej?
Odpowiedź: 9

Pytanie: Jaką chorobę wywołuje Batrachochytrium dendrobatidis u większości płazów?
Odpowiedź: chytridiomikozę
Hrabia Dooku

W czasie Wojen Klonów Dooku spotkał się na Vjunie z Yodą, który prawie nawrócił Sitha na Jasną Stronę. Około trzech lat po Bitwie o Geonosis, na pokładzie Niewidzialnej ręki, miejsca uwięzienia mistrza Sithów – Dartha Sidiousa, Dooku otrzymał od Sidiousa zadanie zabicia Kenobiego, a jednocześnie pokonanie i porwanie Skywalkera w celu przeciągnięcia go na Ciemną Stronę Mocy. Jednak Obi-Wan nie zginął, tylko został chwilowo ogłuszony, a Anakin pokonał Dooku, odcinając mu obie dłonie. Następnie, namawiany przez Palpatine’a, zabił Dooku, dekapitując go.

Pytanie: Na jakiej planecie doszło do jego spotkania z Yodą?
Odpowiedź: Vjunie

Pytanie: Jak nazywał się Sith, który był przetrzymywany na statku Niewidzialna ręka?
Odpowiedź: Darth Sidiousa

Pytanie: Dlaczego Hrabia Dooku miał pokonać i uprowadzić Anakina Skywalkera?
Odpowiedź: w celu przeciągnięcia go na Ciemną Stronę Mocy

Pytanie: Czy Dooku udało się zamordować Kenobiego?
Odpowiedź: nie
Kazimierz Kaczor (aktor)

W latach 1981–1987 uczestniczył w bojkocie mediów. W latach 1982–1983 i 1986–1987 był współorganizatorem i nieformalnym przewodniczącym „Solidarności” Artystów Teatralnych i Filmowych. W latach 1982–1983 publikował w pismach podziemnych: „Tygodniku Mazowsze”, „KOS” (Komitet Oporu Społecznego), „Robotnik”. Był również redaktorem oraz organizatorem pracy redakcji i kolportażu „Biuletynu Teatralnego”. W 1983 organizował nagrania dla Radia „Solidarność”. W latach 1984 brał udział w koncertach w Polskim Instytucie Teatralnym w Nowym Jorku, poświęconych pamięci ks. Jerzego Popiełuszki. W latach 1987–1989 działał w Komitecie Kultury Niezależnej, gdzie był odpowiedzialny za teatr. W latach 1989–1992 był przewodniczącym Sekcji Krajowej Kultury i Sztuki „Solidarności”, w grudniu 1989 był delegatem na III WZD Regionu Mazowsze, w kwietniu 1990 jako delegat uczestniczył w II KZD.

Pytanie: Dla jakiego radia Kazimierz Kaczor organizował nagrania na początku lat 80-tych XX wieku?
Odpowiedź: Radia „Solidarność”

Pytanie: Za jaki obszar Kazimierz Kaczor był odpowiedzialny w ramach Komitetu Kultury Niezależnej pod koniec lat 80-tych?
Odpowiedź: za teatr

Pytanie: Jaką rolę pełnił Kazimierz Kaczor na III WZD Regionu Mazowsze?
Odpowiedź: był delegatem
Synagoga w Jeszywas Chachmej Lublin

Do dnia dzisiejszego zachował się jedynie bogato haftowany parochet, który prawdopodobnie pochodził właśnie z tej synagogi. Przez wiele lat był przechowywany w synagodze Chewra Nosim przy ulicy Lubartowskiej 10. Obecnie znajduje się w mniejszej synagodze na parterze budynku. Zostanie przeniesiony w swoje pierwotne miejsce po wykonaniu nowego Aron ha-kodesz, który na podstawie archiwalnego zdjęcia zrekonstruowała architekt Sylwia Piechnik. Przedwojenne zdjęcie arki jest czarno-białe, dlatego nie wiadomo, jaki kolor miała pierwotnie drewniana skrzynia. Ostatecznie zdecydowano, że będzie zielono-brązowa, ale nie zabrakło również pozłacanych elementów. Szafa jest bogato zdobiona, głównie elementami roślinnymi.

Pytanie: Co pozostało z Synagogi w Jeszywas Chachmej?
Odpowiedź: bogato haftowany parochet

Pytanie: Gdzie znajduje się obecnie parochet z Synagogi w Jeszywas Chachmej?
Odpowiedź: w mniejszej synagodze na parterze budynku

Pytanie: Jaki architekt jest odpowiedzialny za odrestaurowanie Aron ha-kodesz?
Odpowiedź: Sylwia Piechnik

Pytanie: Jakiego koloru będzie odrestaurowana arka?
Odpowiedź: zielono-brązowa, ale nie zabrakło również pozłacanych elementów
Tu-154

Oblot prototypu nowego samolotu pasażerskiego odbył się 4 października 1968, ale kłopoty z konstrukcją podwozia i instalacjami elektrycznymi opóźniły wejście maszyn do służby. Na przestrzeni lat produkcja Tu-154 odbywała się w trzech zakładach: KuAZ, Zakładach Lotniczych nr 18 i Aviakorze. W 1972 roku do służby weszły pierwsze maszyny tego typu, stały się częścią parku maszynowego Aerofłotu. W 1973 roku oblatano Tu-154A, a w 1975 roku wszedł on do produkcji. W wersji tej zastosowano takie same silniki jak w samolotach Ił-62. Od 1977 roku produkowany był Tu-154B z francuską awioniką, mieszczący maksymalnie 180 osób. Na podstawie tej wersji powstał towarowy Tu-154S. W 1981 roku, na zamówienie PLL LOT powstał prototyp Tu-154M przemianowany w 1982 roku na Tu-164, później jednak powrócono do pierwotnego oznaczenia. Pierwsze samoloty Tu-154M opuściły fabrykę w 1984 roku. Wyposażone były w silniki podobne do stosowanych w samolotach Ił-62M z odwracaczami ciągu typu klapowego i obniżonym ciągu, dzięki czemu możliwe stało się przedłużenie resursów silnika. Tu-154M stał się samolotem pasażerskim o największej prędkości maksymalnej (960 km/h) i zwykłej (927 km/h).

Pytanie: Dlaczego Tu-154 został wcielony do służby później niż pierwotnie planowano?
Odpowiedź: kłopoty z konstrukcją podwozia i instalacjami elektrycznymi

Pytanie: Kiedy miał miejsce debiutancki oblot prototypu Tu-154?
Odpowiedź: 4 października 1968

Pytanie: W jakich trzech zakładach produkowano Tu-154?
Odpowiedź: KuAZ, Zakładach Lotniczych nr 18 i Aviakorze

Pytanie: W którym roku debiutancki tu-174 został wcielony do służby?
Odpowiedź: 1972

Pytanie: Ile osób mogło polecieć Tu-154B?
Odpowiedź: 180
Radomiak Radom

Aktywność przy powoływaniu organizacji wykazał Włodzimierz Skibiński, pełniący wówczas funkcję dyrektora naczelnego fabryki obuwia. Został wybrany honorowym prezesem tego klubu. Był pomysłodawcą nazwy, herbu i barw zielono-biało-zielonych. Pierwszym kierownikiem sekcji piłki nożnej mianowano Bronisława Biernacika. Szkoleniowcem zespołu został Marian Matyjaśkiewicz, a kapitanem Ludwik Adamczyk. Inauguracyjne spotkanie Radomiaka odbyło się 2 kwietnia 1945 roku, w drugi dzień Świąt Wielkanocnych, z radomską Bronią. Zieloni ulegli rywalom 0:1 po golu Więcaszka. Następnie drużynę zgłoszono do rozgrywek o mistrzostwo podokręgu radomskiego wchodzących wtedy w skład Warszawskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej. W pierwszym sezonie radomianie wywalczyli tytuł mistrza podokręgu, dzięki czemu przystąpili do rywalizacji o mistrzostwo okręgu warszawskiego. Piłkarze z Radomia dwukrotnie pokonali WKS Siedlce 5:0 i 3:1. W finale zespół zmierzył się z Polonią Warszawa. Radomiak na własnym boisku okazał się słabszy od stołecznego zespołu, ale w Warszawie zwyciężył 1:0. O zwycięstwie miał zadecydować dodatkowy mecz. Wygrali go warszawianie, jednak zarząd radomskiego klubu złożył protest z powodu gry w Polonii nieuprawnionych piłkarzy. Przyznano walkower dla Zielonych i tym samym zdobyli oni tytuł mistrza okręgu Warszawy w 1945 roku.

Pytanie: Kto był pomysłodawcą nazwy klubu "Radomiak Radom"?
Odpowiedź: Włodzimierz Skibiński

Pytanie: Jakie barwy klubowe przybrał Radomiak Radom?
Odpowiedź: zielono-biało-zielone

Pytanie: Czy w pierwszym meczu Radomiak Radom odniósł zwycięstwo?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka drużyna wygrała w okręgu Warszawy w 1945?
Odpowiedź: Zieloni
Religia Słowian

Przynajmniej część świątyń i miejsc kultowych wyposażona była w posągi przedstawiające pogańskie bóstwa. Języki słowiańskie posiadają wspólne słowo na ich określenie – bałwan. Prawdopodobnie najwcześniej posągi pojawiły się na Rusi, później także na Połabiu, co potwierdzają liczne przekazy źródłowe. Brakuje natomiast przedstawień figuralnych wśród Słowian południowych, a znaleziska z terenów Polski są nieliczne i dyskusyjne. Podobnie dyskusję rodzi to, skąd u Słowian pojawił się zwyczaj tworzenia idoli. Większość badaczy wskazuje na wpływy obce, różnią się oni natomiast w określaniu tego jak wczesne i silne były te wpływy. Zdaniem Aleksandra Gieysztora posągi stanowią efekt wpływu ludów irańskich lub tureckich, który najszerzej rozwinął się na Rusi, a następnie przeniknął na zachód. Maciej Salamon wskazał na znacznie późniejsze wpływy nordyjskie i chrześcijańskie, tych drugich doszukiwał się także Henryk Łowmiański.

Pytanie: Jak nazywa się posągi przedstawiające pogańskie bóstwa?
Odpowiedź: bałwany

Pytanie: Posągów z jakiego regionu zamieszkiwanego przez Słowian nie można odnaleźć w źródłach?
Odpowiedź: południowych

Pytanie: Dlaczego znalezione na terenie Polski posągi nie są brane pod uwagę przez poważnych badaczy?
Odpowiedź: nieliczne i dyskusyjne

Pytanie: Jakie są, według Gieysztora, źródła wpływów w tworzeniu posągów?
Odpowiedź: irańskie i tureckie
Juha Kankkunen

Po trzech latach pobytu w zespole Lancii Kankkuen wrócił do zespołu Toyoty. W swoim pierwszym rajdzie sezonu, Rajdzie Monte Carlo, jadąc Toyotą Celicą Turbo 4WD zajął 5. miejsce. W lutowym Rajdzie Szwecji Kankkunen walczył o zwycięstwo, jednak ostatecznie zajął 2. miejsce przegrywając o 13 sekund ze Szwedem Matsem Jonssonem. W kwietniowym Rajdzie Safari Kankkunen odniósł pierwsze zwycięstwo w sezonie wyprzedzając na podium Markku Aléna i Iana Duncana. Dzięki zwycięstwu w kenijskim rajdzie został liderem klasyfikacji mistrzostw świata. Rajdu Grecji Kankkunen nie ukończył. Powodem wycofania się Fina była awaria silnika na 21. odcinku specjalnym. Podczas treningu przed lipcowym Rajdem Argentyny pilot Kankkunena, Juha Piironen, doznał udaru. Piironena zastąpił Brytyjczyk Nicky Grist. Wraz z nowym pilotem Kankkunen zwyciężył w argentyńskich zawodach. Na mecie rajdu wyprzedził o 1:54 minuty drugiego Massima Biasiona i trzeciego o 16:58 minuty Didiera Auriola. W sierpniowym Rajdzie Nowej Zelandii Kankkunen był piąty. W Rajdzie Finlandii Kankkunen wystartował z innym pilotem, Francuzem Denisem Giraudetem, gdyż Grist w tych zawodach pilotował Niemca Armina Schwarza. W fińskim rajdzie Kankkunen wygrał stając na podium przed Arim Vatanenem i Didierem Auriolem. W sierpniowym Rajdzie Nowej Zelandii Kankkunen był piąty. Kankkunen stał się tym samym pierwszym kierowcą w historii, który wygrał w jednym sezonie rajdy będąc pilotowanym przez trzech różnych pilotów. We wrześniu, jadąc ponownie z Nicky'm Gristem, Kankkunen zwyciężył w Rajdzie Australii. Na mecie rajdu wyprzedził Vatanena i François Delecoura. W listopadowym Rajdzie Katalonii Fin był trzeci za Delecourem i Auriolem. W ostatnim rajdzie sezonu, Rajdzie Wielkiej Brytanii Kankkunen był pierwszy przed Kennethem Erikssonem i Malcolmem Wilsonem. Dzięki zwycięstwu w Wielkiej Brytanii Kankkunen wywalczył swój czwarty w karierze tytuł mistrza świata.

Pytanie: Kogo pokonał Kankunen w kwietniu podczas Rajdu Safari?
Odpowiedź: Markku Aléna i Iana Duncana

Pytanie: Co sprawiło, że Kankkuner znalazł się na pierwszym miejscu w klasyfikacji mistrzostw świata?
Odpowiedź: Wygrał w kenijskim rajdzie

Pytanie: Co było skutkiem rezygnacji z Rajdu Grecji?
Odpowiedź: Awaria silnika

Pytanie: Jaka była różnica czasów między zwycięzcą a drugim miejscem w rajdzie Argentyny w 1985 roku?
Odpowiedź: 1:54 minuty
Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gdańsku

W kaplicy św. Jerzego znajduje się ołtarz św. Doroty. Składa się on z pięciu kwater alabastrowych złączonych wspólną ramą oraz czterech skrzydeł malowanych. Powstał ok. 1435 r. a kwatery alabastrowe wywodzą się z warsztatu angielskiego. Skrzydła malowane powstały w Gdańsku. Wykonane w Anglii kwatery alabastrowe przedstawiają, w środku: Zmartwychwstanie Chrystusa, po lewej: Boże Narodzenie, po prawej: Zesłanie Ducha św. Alabastrowe skrzydła przedstawiają, lewe: św. Jana Chrzciciela i Zwiastowanie, prawe: Ukoronowanie Najśw. Marii Panny i św. Jana Ewangelistę. Wykonane w Gdańsku kwatery malowane przedstawiają epizody męczeństwa świętych Dziewic Agaty i Katarzyny: św. Agaty męczonej w kotle z olejem, Obcięcia piersi św. Agaty, Zburzenia przez anioła ołtarza pogańskiego bożka dzięki interwencji św. Katarzyny oraz Ścięcie św. Katarzyny. Na odwrociu przedstawienia z życia św. Doroty: Dwaj diakoni trzymający monstrancję oraz cud z różami, który spowodował nawrócenie przez św. Dorotę pisarza Theopilusa. Ołtarz stoi na pochodzącej z 1. połowy XV wieku predelli z przedstawieniem Zwiastowania Marii. Na odwrociu predelli przedstawienie Świętego Oblicza. Jest to głowa Chrystusa z czerwonym nimbem krzyżowym, wpisanym w żółte koło.

Pytanie: Kiedy zbudowano ołtarz św. Doroty?
Odpowiedź: ok. 1435 r.

Pytanie: Gdzie stworzono cztery malowane skrzydła ołtarza?
Odpowiedź: w Gdańsku

Pytanie: Jakie obrazy widnieją na kwaterach alabastrowych?
Odpowiedź: w środku: Zmartwychwstanie Chrystusa, po lewej: Boże Narodzenie, po prawej: Zesłanie Ducha św

Pytanie: Co przedstawia Święte Oblicze znajdujące się na predelli?
Odpowiedź: głowę Chrystusa z czerwonym nimbem krzyżowym, wpisanym w żółte koło
Dziadek do Orzechów

Klara budzi się w swoim łóżeczku; opowiada matce, co zaszło, ta jednak traktuje tę historię jako piękny sen. Nie pomaga nawet pokazanie koron Króla Myszy; rodzice bardzo poważnie dopytują się, skąd je wzięła. Z opresji wybawia ją ojciec chrzestny, tłumacząc, że to dawny podarunek od niego. Mimo nalegań dziewczynki nie chce jednak potwierdzić jej opowieści, ani też przyznać się do pokrewieństwa z Dziadkiem do Orzechów. W jej słowa przestaje wierzyć nawet Fred. Wobec surowego zakazu rodziców Klara nie śmie opowiadać o swoich przygodach – pozostaje jej tylko możliwość rozmyślania o nich. Pewnego razu, rozmarzona, spogląda na Dziadka do Orzechów i w obecności ojca chrzestnego mówi w głos, że na miejscu księżniczki Pirlipaty nie wzgardziłaby kimś, kto tyle dla niej poświęcił – nawet, gdyby przestał być przystojnym młodzieńcem. W pokoju powstaje takie zamieszanie i hałas, że dziewczynka mdleje. Ocknąwszy się, widzi ojca chrzestnego trzymającego za rękę pięknego, zgrabnego chłopca, a matka tłumaczy jej, że to przybyły z wizytą siostrzeniec sędziego Droselmajera. Gdy dzieci zostają same, młody Droselmajer klęka przed nią i prosi o jej rękę, wyjaśniając, że to on był Dziadkiem do Orzechów i dzięki niej został wyzwolony ze złego czaru. Klara przyjmuje oświadczyny, a po latach zostaje królową krainy pełnej „najpiękniejszych i najcudowniejszych rzeczy, które się widzi, jeśli się patrzeć umie”.

Pytanie: Czy chrzestny Klary był spokrewniony z dziadkiem do orzechów? 
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kim w rzeczywistości był Dziadek do Orzechów?
Odpowiedź: Droselmajerem

Pytanie: Jak nazywała się księżniczka, która odrzuciła Dziadka do Orzechów?
Odpowiedź: Pirlipata

Pytanie: Jaki dowód przedstawiała Klara rodzicom by uwierzyli jej w historię króla myszy?
Odpowiedź: Koronę