mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Flora Danica

Tymczasem zmianom ulegał obszar, którego flora była przedmiotem zobrazowania w publikacji. Po 1814 zaprzestano zamieszczania we Flora Danica roślin występujących w Norwegii, ponieważ została ona odebrana Danii na mocy dekretów, które wydał kongres wiedeński i weszła do unii personalnej ze Szwecją. To samo stało się z księstwem Szlezwik-Holsztyn po wojnie w 1864. Po spotkaniu przyrodników skandynawskich w 1847 w Roskilde ustalono, że warto Flora Danica uzupełnić o wszystkie rośliny naczyniowe znane ze Skandynawii, czego efektem było wydanie trzech zeszytów dodatkowych (Supplementshæfte) zawierających 180 rycin.

Pytanie: Dlaczego Flora Danica nie była już umieszczana jako roślina norweska?
Odpowiedź: ponieważ została ona odebrana Danii na mocy dekretów, które wydał kongres wiedeński i weszła do unii personalnej ze Szwecją

Pytanie: Kiedy miała miejsce wojna o Szelzwik-Holsztyn?
Odpowiedź: w 1864

Pytanie: W jakim mieście spotkali się skandynawscy przyrodnicy?
Odpowiedź: w Roskilde

Pytanie: Ile wydano dodatkowych zeszytów o roślinach naczyniowych?
Odpowiedź: trzech

Pytanie: Ile rycin Flora Danica było zilustrowanych w dodatkowych zeszytach?
Odpowiedź: 180
Flora Danica

Flora Danica uważana jest za jedno z najważniejszych dzieł przyrodniczych stworzonych w Danii w ciągu XVIII i XIX wieku, a przy tym za jeden z najbardziej znamienitych przykładów opracowań flory krajowej. Ryciny uważane są za najpiękniejsze i najbardziej wartościowe z naukowego punktu widzenia przedstawienia roślin pochodzące z XVIII wieku. Dzieło uważane jest za jedno z najznamienitszych wydanych kiedykolwiek w Danii. Wartość naukowa dzieła jest trudna do przecenienia. Niemiecki botanik Kurt Sprengel określił całość jako Opus Incomparibile (łac. „dzieło nieporównywalne”). Flora Danica była jedną z pierwszych publikacji botanicznych stosujących stworzony przez Linneusza system klasyfikacyjny roślin i binominalne nazewnictwo gatunków. Niezwykła precyzja rycin i opisów roślin wraz z ich wszystkimi organami i detalami budowy, ustaliły wzór przedstawiania roślin. Do naśladowców w zakresie nie tylko nomenklatury, ale i układu rycin należał m.in. William Barton – twórca trzytomowego dzieła The Flora of North America (1821–1823).

Pytanie: Co prezentuje Flora Danica?
Odpowiedź: rośliny pochodzące z XVIII wieku

Pytanie: Jak o Flora Danica wypowiada się Sprengel?
Odpowiedź: Opus Incomparibile

Pytanie: Czym debiutancko wyróżniała się Flora Danica spośród innych opracowań?
Odpowiedź: stosowała stworzony przez Linneusza system klasyfikacyjny roślin i binominalne nazewnictwo gatunków
Malezja

W 1511 Malakkę podbili Portugalczycy, zakładając tam kolonię. Synowie ostatniego sułtana Malakki założyli Sułtanat Perak i Sułtanat Johor. Rozpoczęła się rywalizacja między Portugalczykami oraz Sułtanatem Aceh i sułtanem Johoru o kontrolę nad cieśniną Malakka. Konflikt ten trwał do 1641 r., kiedy Holandia wraz z sułtanem Johoru przejęła kontrolę nad cieśniną. W 1786 roku Kompania Wschodnioindyjska otrzymała od sułtana Kedahu wyspę Penang. W drugiej połowie XIX wieku, wiele państewek malezyjskich prosiło o pomoc Wielką Brytanię w celu rozwiązania konfliktów wewnętrznych. Do początku XX w. stany Pahang, Selangor, Perak i Negeri Sembilan utworzyły Sfederalizowane Stany Malezji. Chociaż formalnie były suwerenne, to faktyczną władzę sprawowali brytyjscy rezydenci, mianowani jako doradcy miejscowych władców. Pozostałe stany: Johor, Kedah, Kelantan, Perlis i Terengganu utworzyły Niesfederalizowane Stany Malezji. Mimo iż przyjęły one brytyjskich rezydentów, to nie podlegały bezpośrednio Londynowi. Stany Sabah i Sarawak były natomiast częścią Brytyjskiego Borneo Północnego. Brytyjczycy przejęli jednak kontrolę nad gospodarką i nałożyli podatki na towary eksportowe tj. cynę i kauczuk będące podstawą gospodarki Malajów. Doprowadziło to do znacznego wzrostu ubóstwa mieszkańców kraju. Napięcia gospodarcze doprowadziły do konfliktów etnicznych między Malajczykami a Chińczykami, którzy przez tych pierwszych uważani byli za intruzów bogacących się na kryzysie.

Pytanie: Kiedy Portugalia założyła kolonię w Malezji?
Odpowiedź: W 1511

Pytanie: Kto walczył z Portugalią o cieśninę Malakka?
Odpowiedź: Sułtanatem Aceh i sułtanem Johoru

Pytanie: Kto wygrał konflikt o cieśninę Malakka w XVII wieku?
Odpowiedź: Holandia

Pytanie: Kto sprawował władzę w sfederalizowanych stanach Malezji?
Odpowiedź: brytyjscy rezydenci

Pytanie: Kogo Malezyjczycy obwiniali za biedę w swoim państwie?
Odpowiedź: chińczyków
Wernher von Braun

Pracując w ramach programów US Army, von Braun uczestniczył w projektowaniu pocisku balistycznego średniego zasięgu Redstone. Na podstawie tej konstrukcji stworzono następnie rakietę Jupiter C, która 31 stycznia 1958 roku wyniosła na orbitę pierwszego amerykańskiego sztucznego satelitę Ziemi Explorer 1.
Von Braun został zatrudniony w powstałej w 1958 roku agencji kosmicznej National Aeronautics and Space Administration (NASA), stając się pierwszym dyrektorem Centrum Lotów Kosmicznych imienia George’a C. Marshalla w Alabamie. Stanowisko to dało mu możliwość ukształtowania wieloletniej strategii podboju kosmosu przez NASA, określonej później mianem „paradygmatu von Brauna”.

Pytanie: Dla jakiej rakiety Redstone stał się inspiracją?
Odpowiedź: Jupiter C

Pytanie: Jakie było przełomowe dokonanie rakiety Jupiter C?
Odpowiedź: wyniosła na orbitę pierwszego amerykańskiego sztucznego satelitę Ziemi Explorer 1

Pytanie: Jakie stanowisko von Braun objął w NASA?
Odpowiedź: dyrektorem Centrum Lotów Kosmicznych
Christopher McCandless

Po wędrówce przez zasypany śniegiem Szlak Stampede, McCandless dotarł do opuszczonego autobusu (w dzienniku „Dzień Magicznego Autobusu”), używanego jako schronienie dla myśliwych i traperów polujących w okolicach Narodowego Parku Denali (63°41′18,24″N 149°46′09,50″W/63,688400 -149,769306). Tam rozpoczął życie z dala od cywilizacji. Ze sobą miał 5-kilogramowy worek ryżu, samopowtarzalny karabin Remingtona model „nylon 66” kaliber.22, książkę „Tanaina Plantlore”, kilka innych książek i trochę sprzętu kempingowego. Wspomniał, że może posadzić rośliny lub polować na zwierzęta. Pomimo małych umiejętności myśliwskich udało mu się ustrzelić trochę małej zwierzyny, takiej jak jeżozwierze, pardwy czy inne ptaki. Kiedy wreszcie udało mu się zabić łosia, nie przygotował go dobrze, przez co mięso się popsuło. Zamiast pociąć mięso w cienkie paseczki, jak robią to myśliwi alaskańscy, wędził je, polegając na radach myśliwych z Dakoty Południowej.

Pytanie: Po przebyciu jakiej trasy natrafił na porzucony autobus?
Odpowiedź: Szlaku Stampede

Pytanie: Jaką funkcję pełnił porzucony pojazd, na który natrafił McCandless?
Odpowiedź: schronienia dla myśliwych i traperów polujących w okolicach Narodowego Parku Denali

Pytanie: Jakie przedmioty posiadał McCandless, kiedy dotarł do opuszczonego autobusu?
Odpowiedź: 5-kilogramowy worek ryżu, samopowtarzalny karabin Remingtona model „nylon 66” kaliber.22, książkę „Tanaina Plantlore”, kilka innych książek i trochę sprzętu kempingowego

Pytanie: Dlaczego McCandless nie był w stanie zjeść łosia, którego upolował?
Odpowiedź: nie przygotował go dobrze, przez co mięso się popsuło
Bogdan Arnold

Pierwszą ofiarą Arnolda była Maria B., poznana w październiku 1966 w katowickim barze „Kujawiak”, prostytutka. Kobieta dosiadła się do Arnolda i poprosiła o poczęstowanie piwem. Z rozmowy wynikało, że kobieta pochodziła z Wołynia, jednak ani nazwiska, ani bliższych danych Arnold nie zapamiętał. Następnie para udała się do mieszkania Arnolda, gdzie prostytutka zaproponowała, że za kwotę 500 zł pozostanie na noc. Arnold liczył na seks za darmo i nie chciał jej zapłacić: „Myślałem, że poszła ze mną z miłości, a nie dla pieniędzy”. W ataku złości uderzył ją kilka razy młotkiem w głowę. Zwłoki kobiety porąbał i pozostawił w wannie. Próbował zalewać je chlorem, aby przyspieszyć proces rozkładu, części ciała palił także w domowych warunkach. Wnętrzności kroił na kawałki i spuszczał otworem kanalizacyjnym.

Pytanie: W którym roku Arnold zamordował pierwszą ofiarę?
Odpowiedź: 1966

Pytanie: Kim z zawodu była pierwsza ofiara Arnolda?
Odpowiedź: prostytutka

Pytanie: Gdzie Arnold spotkał swoją pierwszą ofiarę?
Odpowiedź: barze „Kujawiak”

Pytanie: Jaką cenę zaproponowała Arnoldowi prostytutka za całonocną usługę?
Odpowiedź: 500 zł
Chile

Kryzys spowodowany I wojną światową położył kres gospodarczej stabilizacji Chile. U progu XX wieku chilijska gospodarka stała się systemem ochrony rządzącej oligarchii. W latach 20. starał się to zmienić reformatorski prezydent Arturo Alessandri Palma z Partii Liberalnej, co uniemożliwiła mu konserwatywna większość parlamentarna. W 1924 roku doszło do przewrotu wojskowego pod dowództwem generała Luisa Altamirano. Pucz zapoczątkował okres niestabilności politycznej, który trwał do 1932 roku, w trakcie którego autorytarną władzę sprawował szereg prezydentów. Najskuteczniejszym z nich okazał się Carlos Ibáñez del Campo, który utrzymał władzę przez sześć lat. Mimo autorytarnego charakteru rządów, Chile udało się uniknąć represyjnych metod i korupcji spotykanej w innych krajach Ameryki Łacińskiej. Wraz z porażką reform liberałów, oraz zamachem stanu licznie powstawać zaczęły bardzo popularne ruchy marksistowskie. W 1932 roku na krótko powołana została Socjalistyczna Republika Chile z Marmaduke Grove Vallejo na czele, lecz lewicowy rząd wojskowych nie przetrwał nawet roku i upadł na skutek intrygi politycznej. Po upadku lewicowego rządu wojskowego rozpoczęła się era rządów demokratycznych. Władzę początkowo przejęli liberałowie, a w 1938 rząd utworzyła koalicja socjaldemokratów, radykałów (chilijskich liberałów) i komunistów – Front Ludowy, reprezentująca głównie interesy klasy średniej. W 1939 roku doszło do nieudanego puczu zorganizowanego przez nieliczny faszystowski Narodowosocjalistyczny Ruch Chile. W czasie II wojny światowej Chile zachowało status neutralny, w 1943 roku, zerwało stosunki dyplomatyczne z Państwami Osi. Następnie w 1945 przystąpiło do ONZ. Rządy Frontu Ludowego przetrwały do 1952 roku. Na przełomie lat 50. i 60. silnie uwidoczniły się tendencje do przeprowadzenia reform społecznych i gospodarczych, co umożliwiło w 1964 r. przejęcie władzy chrześcijańskim demokratom, głoszącym hasła „rewolucji w wolności”. Reformy jednak zostały uznane przez lewicę za niewystarczające, przez co spotkały się z silną lewicową opozycją. W 1970 roku władzę przejęła koalicja partii lewicowych Jedność Ludowa.

Pytanie: Jakie ugrupowania utworzyły Front Ludowy?
Odpowiedź: socjaldemokraci, radykałowie (chilijscy liberałowie) i komuniści

Pytanie: Czy w tym państwie istniało ugrupowanie faszystowskie?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kiedy Chile przystąpiło do Organizacji Narodów Zjednoczonych?
Odpowiedź: w 1945

Pytanie: Dzięki jakim nastrojom społecznym w 1964 roku w Chile zmieniła się władza?
Odpowiedź: Na przełomie lat 50. i 60. silnie uwidoczniły się tendencje do przeprowadzenia reform społecznych i gospodarczych
Antifa

Badanie przeprowadzone przez Zignal Labs wykazało, że bezpodstawne twierdzenia o zaangażowaniu Antify były jednym z trzech dominujących tematów w dezinformacji i teoriach spiskowych powstałych wokół protestów – dwa pozostałe tematy to twierdzenie, że śmierć Floyda została sfałszowana oraz teoria o zaangażowaniu George’a Sorosa. Niektóre akty sprzeciwu wobec Antify miały również sztucznie wykreowany charakter. W 2017 Nafeesa Syeed z Bloomberg doniosła, że „według badań, najczęściej tweetowanym linkiem powiązanym z rosyjskimi brygadami internetowymi była petycja o uznaniu Antify za grupę terrorystyczną”.

Pytanie: Czy zaangażowanie Antify w śmierć Floyda zostało bezwzględnie potwierdzone?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy udowodniono, że śmierć Floyda była w rzeczywistości happeningiem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy bezwzględnie udowodniono, że George Soros był odpowiedzialny za śmierć Floyda?
Odpowiedź: nie
Miszna

Źródłosłów nazwy Miszna – od hebrajskiego czasownika ‏שנה‎ szana „powtarzać” – oddaje jej istotę. Najstarszą formą komentowania i wyjaśniania prawa halachicznego był midrasze halachiczne. Ich elementy można odnaleźć w Misznie. Rabiniczny zbiór nauczania był powtarzany, wręcz recytowany i pochodził z ustnej tradycji sięgającej (według wierzeń rabinów) czasów Mojżeszowych. Zgodnie z wierzeniami judaizmu obie formy objawienia Tory (Tora Ustna i Tora Spisana) zostały objawione przez Boga Mojżeszowi na Synaju. Miszna stanowi więc zbiór spisanego nauczania rabinicznych tradycji przekazywanych ustnie i odwołuje się do tradycji synaickich, których szczegóły nie są znane.

Pytanie: Jakie teksty były pierwszymi zajmującymi się opracowywaniem prawa halachicznego?
Odpowiedź: midrasze halachiczne

Pytanie: Gdzie Bóg miał przekazać Mojżeszowi treść Tory, według żydowskich wierzeń?
Odpowiedź: na Synaju

Pytanie: Skąd pochodzi źródłosłów nazwy tego zbioru tekstów?
Odpowiedź: od hebrajskiego czasownika ‏שנה‎ szana „powtarzać”

Pytanie: Komu miała zostać objawiona Tora, według żydowskich wierzeń?
Odpowiedź: Mojżeszowi
Wymowa w języku esperanto

W języku esperanto istnieją dwie półsamogłoski: ŭ i j. Obie są artykułowane bez przeszkody w jamie ustnej, jednak wymagają ruchu języka w sposób, w jaki odbywa się to przy wymowie spółgłosek. Półsamogłoski są z natury krótkie i nigdy nie są akcentowane. Zawsze pojawiają się w towarzystwie pełnej samogłoski. Dźwięk ŭ pojawia się zwykle w sekwencjach aŭ i eŭ, zbitki z innymi samogłoskami nie pojawiają się w esperanto, poza sekwencją oŭ, choć każdy wyraz z tą zbitką ma swój odpowiednik bez niej: toŭfuo → tofuo. W Fundamento de Esperanto zapisano, że ŭ pojawia się zawsze po samogłosce, wyjątkiem jest nazwa litery ŭo (przy wymowie esperanckiego alfabetu po spółgłosce następuje o: bo, co, do itd.) Okazjonalnie inne zbitki z użyciem półsamogłoski pojawiają się w wyrazach dźwiękonaśladowczych.

Pytanie: Jakim rodzajem głoski jest ŭ?
Odpowiedź: Półsamogłoską

Pytanie: Czy półsamogłoski angażują język przy wymowie?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy na półsamogłoski można akcentować?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Po jakim rodzaju głoski pojawia się półsamogłoska ŭ?
Odpowiedź: po samogłosce

Pytanie: Jak często ŭ z samogłoskami pojawiają się w onomatopejach?
Odpowiedź: Okazjonalnie
Regaliceratops

Nozdrze zewnętrzne nie odbiega od spotykanych u innych Ceratopsinae z mastrychtu (ale nie z kampanu). Na ogonowym jego brzegu znajduje się róg nosowy. Kolejną cechą diagnostyczną był kostny rdzeń rogu nosowego przekraczający długość rdzeni rogów nadoczodołowych. Podobna cecha występowała u chasmozaura czy Vagaceratops, w przeciwieństwie do mniejszego od rogów naoczodołowych rogu nowego triceratopsa. Kreatorzy Regaliceratops opisują go jako duży, stromy, prosty, kierujący się do góry i nieco do przodu. Mierzyć on musiał jakieś 24–28 cm (nie zachował się w całości), co lokuje Regaliceratops wśród Ceratopsinae o najdłuższych rogach nosowych. Był on w stosunku do wielkości czaszki najwyższy wśród Triceratopsini. Porównują róg do występującego u chasmozaura, innego niż u Triceratopsini. Podobna cecha występowała u pierwotnych Centrosaurinae, kreatorzy rodzaju widzą tu przykład konwergencji. Zwracają uwagę na przykłady konwergentnej ewolucji rogów u ssaków, np. u różnych grup kopytnych (żyrafowate, jeleniowate, wołowate), ale i gryzoni. Postuluje się, że Ceratopsidae używały swych rogów do walk wewnątrzgatunkowych. Inny pogląd mówił o obronie przed drapieżnikami. Nie tłumaczy on jednak dużej różnorodności ornamentów głów. Wydaje się więc, że mogły powstać przez dobór płciowy. Co więcej, Brown i Henderson zwracają uwagę, że u innych zwierząt ewolucja konwergentna rogów przekłada się na konwergencję w zachowaniu, o czym wcześniej także pisano w przypadku ssaków. Tak więc podejrzewają, że zachowaniem Regaliceratops przypominał raczej Centrosaurinae. Może to wynikać z wyginięcia Centrosaurinae we wczesnym mastrychcie, co pozwoliło na ewolucję Triceratopsini.

Pytanie: Jaka część anatomii znajduje się na ogonowymbrzegu nozdrza zewnętrznego tego rodzaju dinozaura?
Odpowiedź: róg nosowy

Pytanie: Jak scharakteryzowany został kostny rdzeń rogu nosowego regaliceratopsa przez jego kreatorów?
Odpowiedź: duży, stromy, prosty, kierujący się do góry i nieco do przodu

Pytanie: Jakie dinozaury posiadały róg o cechach zbliżonych do tego regaliceratopsa? 
Odpowiedź: pierwotne Centrosaurinae

Pytanie: Jaką funkcję mogły pełnić rogi występujące u Ceratopsidae?
Odpowiedź: Postuluje się, że Ceratopsidae używały swych rogów do walk wewnątrzgatunkowych. Inny pogląd mówił o obronie przed drapieżnikami
Bertrand Gachot

Do Grand Prix Brazylii Gachot zakwalifikował się z dwudziestym czasem. Na starcie stracił wprawdzie swoje miejsce na rzecz Monterminiego i Roberto Moreno, ale na szóstym okrążeniu jechał już przed tymi kierowcami. Na 24 okrążeniu musiał jednak wycofać się z powodu awarii skrzyni biegów. Podczas kwalifikacji do Grand Prix Argentyny Gachot był 23, ale w wyścigu nie przejechał ani jednego okrążenia, zderzając się z Karlem Wendlingerem na pierwszym. Do Grand Prix San Marino Francuz startował z 22 miejsca. Na 37 okrążeniu, jadąc między innymi przed oboma kierowcami Minardi, zakończył rywalizację wskutek awarii skrzyni biegów. W kwalifikacjach do Grand Prix Hiszpanii Gachot był 24. Podczas wyścigu, po pit-stopie na 43 okrążeniu jego samochód się zapalił, co uniemożliwiło mu kontynuowanie jazdy. Kwalifikacje do Grand Prix Monako kierowca Pacifika zakończył jako 21. W trakcie wyścigu szybko został wyprzedzony przez Mikę Salo, po czym walczył z Monterminim. Był to jednak kolejny nieukończony przez Gachota wyścig – na 43 okrążeniu zepsuła się skrzynia biegów. Sesje kwalifikacyjne do Grand Prix Kanady francuski kierowca zakończył z dwudziestym rezultatem. Podczas wyścigu jechał przed Inouem, Moreno i Dinizem, jednak na dziewiątym okrążeniu spadł na ostatnie miejsce. Następnie wyprzedził Diniza, a później – Moreno. Gachot nie dojechał jednak do mety – na 37 okrążeniu zepsuł się akumulator. Do wyścigu o Grand Prix Francji Francuz startował z 22 pozycji. Gachot w wyścigu cały czas utrzymywał się przed Moreno i Monterminim, ale na 25 okrążeniu jego samochód przestał posiadać napęd na jakimkolwiek biegu, co zmusiło kierowcę do wycofania się. Kwalifikacje do Grand Prix Wielkiej Brytanii Gachot zakończył na 21 miejscu, za Pedro Dinizem. Na starcie wyścigu wyprzedził jednak Diniza i utrzymywał się przed Monterminim i kierowcami Forti. Gachot finiszował w zawodach na dwunastym miejscu, co oznaczało pierwszy jego ukończony wyścig w barwach Pacifika.

Pytanie: Na której pozycji przyjęto Gachota do Grand Prix Brazylii?
Odpowiedź: dwudziestej

Pytanie: Z jakiego powodu Gachot nie ukończył wyścigu podczas Grand Prix Brazylii?
Odpowiedź: awarii skrzyni biegów

Pytanie: Podczas którego okrążenia Gachot miał wypadek w Grand Prix Argentyny?
Odpowiedź: pierwszego

Pytanie: Czy Gachot ukończył Grand Prix San Marino?
Odpowiedź: nie
PWS-15

Napęd stanowił chłodzony cieczą 12-cylindrowy silnik widlasty w układzie W Lorraine-Dietrich 12 Eb o mocy nominalnej 336 kW (450 KM) przy 1850 obr./min, mocy startowej 478 KM i masie 400 kg, napędzający stałe, drewniane, dwułopatowe śmigło ciągnące firmy Szomański o średnicy 2,89 metra. Obciążenie mocy wynosiło 3,36 kg/KM. Odrzucany w locie zbiornik paliwa miał pojemność 280 litrów, zaś zbiornik oleju mieścił 30 litrów. Prędkość maksymalna wynosiła 237 km/h, prędkość przelotowa 210 km/h, zaś prędkość minimalna 88 km/h. Zużycie paliwa wynosiło 100 litrów/h. Maszyna osiągała pułap praktyczny 6000 metrów z prędkością wznoszenia wynoszącą 12 m/s przy ziemi. Samolot charakteryzował się rozbiegiem wynoszącym 80 metrów i dobiegiem 70 metrów. Zasięg wynosił 410 km. Minimalny promień zakrętu wynosił 65 metrów.

Pytanie: Jaki silnik, o jakich właściwościach, napędzał ten pojazd?
Odpowiedź: chłodzony cieczą 12-cylindrowy silnik widlasty w układzie W Lorraine-Dietrich 12 Eb o mocy nominalnej 336 kW (450 KM) przy 1850 obr./min, mocy startowej 478 KM i masie 400 kg

Pytanie: Jaka firma wyprodukowała śmigło wykorzystane w tym samolocie?
Odpowiedź: Szomański

Pytanie: Jak dużo paliwa mieściło się w zbiorniku PWS-15?
Odpowiedź: 280 litrów

Pytanie: Jakie prędkości, w zależności od warunków, był w stanie rozwijać ten samolot?
Odpowiedź: Prędkość maksymalna wynosiła 237 km/h, prędkość przelotowa 210 km/h, zaś prędkość minimalna 88 km/h
Boeing B-17 Flying Fortress

7 lipca 15. Armia Powietrzna wykonała pierwszy nalot na kompleks rafineryjny w Blachowni Śląskiej. Był on wówczas trzecim co do wielkości producentem paliwa na świecie i był silnie broniony. Tego dnia obrona przeciwlotnicza i myśliwce (w tym Fw 190 i Me 410) strąciły siedem B-17. Osiem dni później Amerykanie po raz kolejny zbombardowali Ploeszti, a nazajutrz – magazyny paliwa pod Wiedniem. Nad Austrią 15. Armia Powietrzna straciła jedenaście bombowców, w tym sześć Flying Fortressów. 18 lipca w uderzeniu na lotnisko w Memmingen 483. Grupa Bombowa, która ze względu na problemy z pogodą i łącznością jako jedyna znalazła się nad celem, została niemal unicestwiona przez myśliwce: 816. Eskadra straciła wszystkie siedem B-17, cała grupa – czternaście z dwudziestu sześciu wysłanych w powietrze. Grupę uratowało pojawienie się dwunastu P-51 z 31. Grupy Myśliwskiej. Z kolei 26 lipca 301. Grupa straciła jedenaście Flying Fortressów w nalocie na zakłady lotnicze w Wiener Neudorf.

Pytanie: Dlaczego kompleks rafineryjny w Blachowni Śląskiej był pod ścisłą obroną?
Odpowiedź: Był on wówczas trzecim co do wielkości producentem paliwa na świecie

Pytanie: Ile samolotów stracili amerykanie 7 lipca podczas nalotu na rafinerię?
Odpowiedź: siedem

Pytanie: Dlaczego 483. Grupa Bombowa znalazła się w tarapatach nad lotniskiem w Memmingen?
Odpowiedź: ze względu na problemy z pogodą i łącznością jako jedyna znalazła się nad celem

Pytanie: Co było zbawienną deską ratunku dla 483. Grupy Bombowej?
Odpowiedź: dwanaście P-51 z 31. Grupy Myśliwskiej
Siarhiej Babrou

Pod koniec stycznia 1999 wystąpił w Zimowej Uniwersjadzie 1999, gdzie odniósł swój największy sukces w karierze. Zdobył złoty medal w jednoseryjnym konkursie na skoczni HS-125 w Szczyrbskim Jeziorze (choć samą uniwersjadę organizowano w Popradzie), skacząc 128,5 m (zdobył 125,3 pkt., pokonując drugiego zawodnika o 3,1 pkt.). Babrou ustanowił rekord skoczni MS 1970 A, który nadal jest niepobity (stan na marzec 2014). 21 i 26 lutego 1999 po raz ostatni zaprezentował się na dużej imprezie międzynarodowej, którą były mistrzostwa świata w Ramsau. Zajął ostatnie 67. miejsce na skoczni dużej (na skoczni dużej rywalizowano w Bischofshofen) i przedostatnie 68. miejsce na skoczni małej (skoczył 66,5 m i wyprzedził tylko Jeroena Nikkela). Jego wynik uzyskany na dużej skoczni był tak słaby (55 m), że otrzymał za niego notę równą 0,0 pkt..

Pytanie: Podczas jakiego turnieju Siarhiej Babrou osiągnął największy sukces w historii swojej kariery?
Odpowiedź: Zimowej Uniwersjady 1999

Pytanie: Jaki był największy sukces w historii kariery Siarhieja Babroua?
Odpowiedź: Zdobył złoty medal w jednoseryjnym konkursie na skoczni HS-125 w Szczyrbskim Jeziorze

Pytanie: Rekord jakiej skoczni został ustanowiony przez tego zawodnika?
Odpowiedź: MS 1970 A

Pytanie: Czym poskutkował wyjątkowo słaby wynik Siarhieja Babroua, uzyskany przez niego na dużej skoczni podczas mistrzostw świata?
Odpowiedź: otrzymał za niego notę równą 0,0 pkt