mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Insurekcja warszawska

O 05:00 rozpoczęło się planowane przez Rosjan natarcie na Arsenał, jednak niespodziewany opór ze strony przygotowanych polskich obrońców sprawił, że szturm szybko się załamał. Wkrótce po pierwszych strzałach załoga Arsenału rozpoczęła także rozdawanie broni i amunicji chętnym mieszkańcom Warszawy, których coraz większy tłum zbierał się w okolicy, i którzy zasilili szeregi obrońców. Obrona Arsenału pokrzyżowała plany Rosjan, jednak plan Polaków by uderzyć z zaskoczenia na rosyjskich żołnierzy na ulicach miasta, a nie w ich koszarach czy punktach oporu również się nie powiódł, przepadł także element zaskoczenia. Wobec tego spod Arsenału ruszyły w miasto mniejsze oddziały z zadaniem likwidowania napotkanych placówek rosyjskich nim rosyjskie dowództwo w pełni zda sobie sprawę z rozmiaru powstania. Jeden z takich oddziałów, uzbrojony w dwa działa, przebił się przez Stare Miasto na plac Krasińskich, dwie inne grupy wyruszyły ulicą Długą. Ich działania rozniosły wieść o powstaniu po całym mieście. Do 06:30 regularne oddziały polskie toczyły walki z wojskiem rosyjskim na Nalewkach i Kłopot. Na Bonifraterskiej około 07:00 batalion majora Wasyla Titowa został zaatakowany przez Gwardię Pieszą; bronił się przez cztery godziny, jednak ostatecznie z resztą ludzi wycofał się na Powązki pod opiekę stacjonujących tam wojsk pruskich. Ciężkie walki wywiązały się także na Lesznie, gdzie u stóp kościoła Karmelitów Rosjanie ponieśli ciężkie straty. Ostatecznie po kilku godzinach zaciekłych walk większość walczących tam rosyjskich szeregowych poddała się do niewoli, a oficerów chcących kontynuować walkę wybito do nogi.

Pytanie: Jaki pierwszy element miasta chcieli zaatakować Rosjanie podczas powstania warszawskiego?
Odpowiedź: Arsenał

Pytanie: Czy atak Rosjan na arsenał poszedł zgodnie z planem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy w obronie arsenału brali udział tylko żołnierze?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy Polacy mogli zaatakować Rosjan z zaskoczenia podczas powstania warszawskiego?
Odpowiedź: przepadł także element zaskoczenia
Led Zeppelin

Pierwszym projektem po rozwiązaniu Led Zeppelin był założony z inicjatywy Roberta Planta The Honeydrippers, działający w latach 1981–1985. W studio grupę wspierali Jimmy Page, Jeff Beck, Paul Shaffer oraz Nile Rodgers. Plant skierował zespół bardziej w kierunku R&B, co dobrze dokumentuje jedyny wydany pod tym szyldem minialbum The Honeydrippers: Volume One, z własnym opracowaniem „Sea of Love” Phila Phillipsa, który zajął trzecie miejsce w zestawieniu Billboard. W 1982 ukazała się Coda – album zawierający dwa nagrania koncertowe Led Zeppelin pochodzące z Royal Albert Hall z 1970 oraz odrzuty z sesji Led Zeppelin III, Houses of the Holy i In Through the Out Door. Na albumie znalazł się także utwór Bonzo’s Montreux, który zawierał solowy popis Johna Bonhama uzupełniony o elektroniczne efekty dodane przez Page’a. Coda powstała jako wynik wcześniejszej umowy z wytwórnią Atlantic Records – zespół zobowiązał się stworzyć jeszcze jeden album.

Pytanie: Kto był wsparciem dla zespołu?
Odpowiedź: Jimmy Page, Jeff Beck, Paul Shaffer oraz Nile Rodgers

Pytanie: Jak nazywał się pierwszy projekt po zakończeniu działalności Led Zeppelin?
Odpowiedź: The Honeydrippers

Pytanie: Co znajdowało się na płycie "Coda"?
Odpowiedź: dwa nagrania koncertowe Led Zeppelin pochodzące z Royal Albert Hall z 1970 oraz odrzuty z sesji Led Zeppelin III, Houses of the Holy i In Through the Out Door. Na albumie znalazł się także utwór Bonzo’s Montreux
Led Zeppelin

Na początku lat dziewięćdziesiątych Page zaprosił Planta do kolejnego wspólnego projektu, wokalista jednak odmówił, wobec czego Jimmy zdecydował się na współpracę z Davidem Coverdale. Duet pozostawił po sobie jeden album Coverdale/Page. W 1990 ukazał się pierwszy zestaw Led Zeppelin box – wydawnictwo, oprócz zremasterowanych wcześniejszych utworów, zawierało cztery wcześniej nie publikowane, w tym cover „Travelling Riverside Blues” Roberta Johnsona. W 1992 ukazała się kompilacja Led Zeppelin Remasters, a w Stanach Zjednoczonych singel „Immigrant Song / Hey Hey What Can I Do”. Rok później światło dzienne ujrzał Led Zeppelin Box Set, Vol. 2 m.in. z premierowym „Baby Come on Home”. Kolejną kompilacją z tego samego roku był Complete Studio Recordings.

Pytanie: Jak nazywa się album, który Jimmy Page nagrał wspólnie z Davidem Coverdale?
Odpowiedź: Coverdale/Page

Pytanie: Jakie dzieła weszły w skład pierwszego Led Zeppelin box?
Odpowiedź: wydawnictwo, oprócz zremasterowanych wcześniejszych utworów, zawierało cztery wcześniej nie publikowane, w tym cover „Travelling Riverside Blues” Roberta Johnsona

Pytanie: Jaki nowy utwór znalazł się w drugim zestawie Led Zeppelin?
Odpowiedź: „Baby Come on Home”

Pytanie: Czy Robert Plant zgodził się na wznowienie współpracy z Pagem?
Odpowiedź: nie
Ursula von der Leyen

W powołanym w listopadzie 2005 pierwszym gabinecie Angeli Merkel, tworzonym przez tzw. wielką koalicję (CDU/CSU i SPD), została powołana na stanowisko ministra ds. rodziny, osób starszych, kobiet i młodzieży. W 2009 po raz pierwszy uzyskała mandat posłanki do Bundestagu, z powodzeniem ubiegała się o reelekcję w wyborach w 2013 i 2017. W zaprzysiężonym w październiku 2009 rządzie koalicyjnym CDU-FDP dotychczasowej kanclerz początkowo pozostała na dotychczasowej funkcji. W listopadzie tegoż roku objęła jednak urząd ministra pracy i spraw społecznych. W grudniu 2013, po odnowieniu w kolejnej kadencji wielkiej koalicji i powołaniu trzeciego gabinetu Angeli Merkel, otrzymała nominację na ministra obrony. Pozostała na tym stanowisku również w utworzonym w marcu 2018 czwartym rządzie dotychczasowej kanclerz.

Pytanie: Na jaką funkcję została wybrana Ursula Gertrud von der Leyen w 2005 roku?
Odpowiedź: ministra ds. rodziny, osób starszych, kobiet i młodzieży

Pytanie: Czy Ursula Gertrud von der Leyen uzyskała reelekcję?
Odpowiedź: tak

Pytanie:  Czy Ursula Gertrud von der Leyen była ministrem pracy?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie organy składają się na wielką koalicję?
Odpowiedź: CDU/CSU i SPD
Ursula von der Leyen

Data ta nie została dotrzymana z uwagi na problemy ze skompletowaniem składu KE (głównie przez zmianę rządu w Rumunii). Ostatecznie 27 listopada 2019 Parlament Europejski zaaprobował zaprezentowany przez Ursulę von der Leyen skład nowej Komisji Europejskiej (za zagłosowało 461 posłów, 157 było przeciw, a 89 wstrzymało się od głosu). Nowa Komisja Europejska pod jej przewodnictwem rozpoczęła urzędowanie 1 grudnia 2019. Ursula von der Leyen stała się pierwszą kobietą na stanowisku przewodniczącego KE.

Pytanie: Skład jakiej komisji ogłaszała von der Leyen w 2019?
Odpowiedź: Komisji Europejskiej

Pytanie: Ile osób poparło propozycję von der Leyen?
Odpowiedź: 461

Pytanie: Kto przewodniczył nowej KE?
Odpowiedź: Ursula von der Leyen

Pytanie: Kiedy nowa KE rozpoczęła działania?
Odpowiedź: 1 grudnia 2019
Krążowniki lekkie typu Cöln

Po wejściu do służby „Cöln” i „Dresden” dołączyły do Hochseeflotte. Zostały przydzielone do 2. Grupy Rozpoznawczej, wraz z krążownikami „Königsberg”, „Pillau”, „Graudenz”, „Nürnberg” oraz „Karlsruhe”. Okręty brały udział w operacji głównych sił floty w rejonie Norwegii w dniach 23-24 kwietnia 1918 roku. 1. i 2. Grupy Rozpoznawcze, wraz z 2. Flotyllą Torpedowców, miały zaatakować silnie broniony brytyjski konwój zdążający do Norwegii, reszta floty niemieckiej płynęła w odwodzie. Niemcom nie udało się zlokalizować konwoju, który w rzeczywistości przepłynął akwen na dzień przed wyjściem z portów floty niemieckiej. W rezultacie admirał Reinhard Scheer przerwał operację i zdecydował o powrocie do portu.

Pytanie: Do jakiego oddziału przydzielono krążowniki Cöln i Dresden?
Odpowiedź: do 2. Grupy Rozpoznawczej

Pytanie: W jakiej akcji wykorzystano okręty w kwietniu 1918 roku?
Odpowiedź: w operacji głównych sił floty w rejonie Norwegii

Pytanie: Konwój jakiego kraju planowano zaatakować?
Odpowiedź: brytyjski

Pytanie: Jaką decyzję wydał Reinhard Scheer?
Odpowiedź: przerwał operację i zdecydował o powrocie do portu
Krążowniki lekkie typu Cöln

W czasie rewolty marynarzy „Dresden” otrzymał rozkaz przepłynięcia do Eckernförde. Następnie przeszedł do Swinemünde, gdzie załoga częściowo zatopiła okręt po usłyszeniu pogłosek, że obsadzone przez zbuntowanych marynarzy jednostki są w drodze, by zaatakować stacjonujące w porcie krążowniki. Po tym jak plotki te okazały się nieprawdziwe, krążownikowi przywrócono pływalność i wrócił do stanu pozwalającego na wyjście w morze. Na mocy rozejmu w Compiègne, kończącego I wojnę światową, okręty Kaiserliche Marine miały zostać rozbrojone i poddane kontroli sprzymierzonych. Na miejsce internowania wybrano kotwicowisko Royal Navy w Scapa Flow na Orkadach. W wyniku negocjacji pomiędzy przedstawicielami marynarek wojennych Wielkiej Brytanii i Niemiec ustalono listę internowanych okrętów. Znalazły się na niej także „Cöln” i „Dresden”. Pierwszy płynął w składzie poddającej się Hochseeflotte, ale w wyniku awarii skraplaczy część drogi przebył na holu, drugi z powodu złego stanu kadłuba dotarł do brytyjskiego portu 6 grudnia, z silnymi przeciekami.

Pytanie: Dlaczego po dotarciu do Swinemünde, załoga „Dresden” zdecydowała się częściowo zatopić ten okręt?
Odpowiedź: usłyszała pogłoski, że obsadzone przez zbuntowanych marynarzy jednostki są w drodze, by zaatakować stacjonujące w porcie krążowniki

Pytanie: Czy zbuntowani marynarze rzeczywiście płynęli, żeby zaatakować stojące w porcie krążowniki?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co miało się stać z okrętami należącymi do Kaiserliche Marine, zgodnie z postanowieniami rozejmu w Compiègne?
Odpowiedź: miały zostać rozbrojone i poddane kontroli sprzymierzonych

Pytanie: W jakim miejscu miało dojść do rozbrojenia i skontrolowania okrętów Kaiserliche Marine?
Odpowiedź: kotwicowisku Royal Navy w Scapa Flow na Orkadach
Ester Ledecká

Od 2016 roku zaczęła startować w zawodach narciarstwa alpejskiego. W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 6 lutego 2015 roku w Garmisch-Partenkirchen, zajmując 24. miejsce w zjeździe. Tym samym już w swoim debiucie wywalczyła pierwsze pucharowe punkty. W 2017 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Sankt Moritz, gdzie zajęła między innymi 20. miejsce w superkombinacji i 21. miejsce w zjeździe. Rok później brała udział w igrzyskach olimpijskich w Pjongczangu, gdzie zwyciężyła w supergigancie. W zawodach tych wyprzedziła Austriaczkę Annę Veith i Tinę Weirather z Liechtensteinu. Medal ten powszechnie był uznany za wielką sensację. Już samo zakwalifikowanie się przez nią do igrzysk olimpijskich w konkurencji narciarskiej było wydarzeniem – nikt wcześniej nie wystąpił na igrzyskach i w snowboardzie, i w narciarstwie alpejskim. Podczas mistrzostw świata w Cortina d’Ampezzo w 2021 roku była czwarta w zjeździe i supergigancie. Na igrzyskach olimpijskich w Pekinie w 2022 roku nie obroniła tytułu olimpijskiego, zajmując tym razem piąte miejsce w supergigancie. Zajęła tam również czwarte miejsce w superkombinacji i 27. miejsce w zjeździe. W sezonie 2019/2020 zajęła drugie miejsce w klasyfikacji zjazdu, a w sezonie 2021/2022 była trzecia.

Pytanie: Gdzie odbył się turniej, w którym wystąpiła w lutym 2015 roku?
Odpowiedź: w Garmisch-Partenkirchen

Pytanie: Podczas jakich zawodów uzyskała pierwsze miejsce w kategorii supergigant?
Odpowiedź: na igrzyskach olimpijskich w Pjongczangu

Pytanie: Czy ktoś przed sportsmanką reprezentował kraj zarówno w snowboardzie, jak i w narciarstwie, na igrzyskach?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Którą pozycję zdobyła w klasyfikacji zjazdu w sezonie 2021/22?
Odpowiedź: trzecią
Islandia

Około 69% pracujących na Islandii jest zatrudnionych w usługach, głównie turystycznych. Wyspę odwiedza około 1 mln turystów zagranicznych rocznie. Są to głównie turyści z Niemiec, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. W 2004 dochód z turystyki wyniósł 372 mln USD. W 2015 roku kraj ten odwiedziło 1,289 mln turystów (29,2% więcej niż w roku poprzednim – to największy wzrost w Europie), generując dla niego przychody na poziomie 1,579 mld dolarów. Coraz bardziej popularną formą podróżowania po Islandii staje się turystyka rowerowa.

Pytanie: Ile turystów podróżuje na Islandię rocznie?
Odpowiedź: 1 mln

Pytanie: Z jakich krajów przyjeżdża najwięcej turystów do Islandii?
Odpowiedź: z Niemiec, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych

Pytanie: Ile pieniędzy w 2004 roku zarobiła Islandia z turystyki?
Odpowiedź: 372 mln USD
Islandia

W Islandii uprawianie sportu jest powszechne wśród mieszkańców. Dzieci od 6. roku życia uczone są pływania w szkołach. W ostatnich latach na popularności zyskały sporty drużynowe. Reprezentacja Islandii w piłce ręcznej mężczyzn zdobyła srebrny medal na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie. Wcześniej reprezentanci Islandii zdobyli tylko trzy medale na Igrzyskach Olimpijskich (ani jednego na zimowych): Vilhjálmur Einarsson w 1956 roku srebro w trójskoku, Bjarni Friðriksson w 1984 roku brąz w judo oraz Vala Flosadóttir w 2000 roku brąz w skoku o tyczce.

Pytanie: Jaki medal w piłce ręcznej podczas IO w Pekinie wygrała Islandia?
Odpowiedź: srebrny

Pytanie: W jakiej dyscyplinie reprezentowała Islandię Vala Flosadóttir?
Odpowiedź: skoku o tyczce
Lana Turner

W 1947 r. Turner wystąpiła w melodramacie historycznym Ulica zielonego delfina. Do roli Marianne Patourel aktorka schudła 7 kg i przyciemniła włosy. Faktycznie jednak był to pierwszy film, który nie koncentrował się tylko na urodzie Turner. Obraz Victora Saville potwierdził wysoką pozycję aktorki, okazał się być największym przebojem MGM w owym czasie. W następnym roku Turner zagrała, po raz trzeci u boku Clarka Gable’a, w dobrze przyjętym melodramacie Powrót. Turner początkowo odmówiła występu w Trzech muszkieterach, ponieważ uznała, że podstępna Milady de Winter jest tylko drugoplanową postacią. Pierwotnie pierwszoplanową gwiazdą filmu miał być Gene Kelly. Szefostwo wytwórni zawiesiło aktorkę na pewien czas, ale jednocześnie wprowadzono poprawki do scenariusza, które wpłynęły na zmianę decyzji Turner. Występ aktorki, w filmie George’a Sidneya, „The New York Times” określił jako „całkowicie fantastyczny”. Adaptacja powieści Aleksandra Dumasa była pierwszym kolorowym filmem Turner w karierze, poza występem symbolicznym w Du Barry Was a Lady. Film znalazł się w czołówce najbardziej dochodowych produkcji USA w 1948 r.

Pytanie: Jaką kategorię filmów reprezentuje obraz Ulica zielonego delfina?
Odpowiedź: melodramatów historycznych

Pytanie: Kto partnerował jej na ekranie w filmie Powrót?
Odpowiedź: Clark Gable

Pytanie: Kto wyreżyserował Ulicę zielonego delfina?
Odpowiedź: Victor Saville

Pytanie: Czy występ Turner w Trzech muszkieterach spotkał się z pozytywnym odbiorem?
Odpowiedź: tak
Lana Turner

W połowie lat 60. Turner wróciła do ról dramatycznych za sprawą udziału w produkcji Madame X. Wyreżyserowany w 1966 r. przez Davida Lowella Richa film powstał na podstawie sztuki z 1908 r. Turner wcieliła się w tytułową postać kobiety, która zmienia tożsamość w obawie przed ostracyzmem społecznym. Między Turner, a grającą jej filmową teściową, Constance Bennett, na planie trwała nieformalna rywalizacja o lepsze ujęcie, subtelniejszy makijaż. Bennett była dawną gwiazdą kina lat 30., ale nie chciała gorzej zaprezentować się od wciąż popularnej Turner. Recenzje Madame X były dla twórców zaskakująco negatywne. Jeden z krytyków stwierdził nawet: „Jeśli nie widziałeś żadnego filmu od 1930 r. to możesz uznać Madame X za wspaniały obraz”. Natomiast doceniono Turner za wiarygodność postaci i profesjonalizm. Film był szczególnie popularny we Włoszech, gdzie aktorka otrzymała nagrodę David di Donatello oraz Nagrodę Zielonej Perły od właścicieli kin. Rola Holly Parker uznawana jest za ostatnią, bardziej znaczącą w karierze Turner.

Pytanie: Kto był reżyserem Madame X?
Odpowiedź: David Lowell Rich

Pytanie: Jaką osobę zagrała w Madame X?
Odpowiedź: kobietę, która zmienia tożsamość w obawie przed ostracyzmem społecznym

Pytanie: Kim była dla jej postaci postać grana przez Bennett?
Odpowiedź: teściową

Pytanie: Z czego wynikała rywalizacja Bennett z Turner?
Odpowiedź: Bennett była dawną gwiazdą kina lat 30., ale nie chciała gorzej zaprezentować się od wciąż popularnej Turner

Pytanie: Czy Madame X została pozytywnie przyjęta przez krytyków?
Odpowiedź: nie
Polskie Towarzystwo „Oświata” w Mińsku

W połowie 1905 roku powołano do życia nielegalne Polskie Towarzystwo „Oświata” w Mińsku. Jego założycielami byli: ksiądz Kazimierz Mikołaj Michalkiewicz, Jan Offenberg, Michalina Łęska i Mieczysław Porowski. Działalność Towarzystwa polegała głównie na koordynowaniu i rozszerzaniu polskiego tajnego nauczania, które według raportów carskiej policji było na terenie guberni mińskiej szeroko rozpowszechnione. 4 marca 1906 roku wydany został ukaz ułatwiający zakładanie organizacji społecznych. W związku z tym polscy działacze oświatowi w Mińsku podjęli decyzję o przystąpieniu do działalności jawnej, która ich zdaniem mogła przynieść znacznie lepsze rezultaty. Polskie Towarzystwo „Oświata” w Mińsku zostało oficjalnie zarejestrowane przez władze rosyjskie 11 stycznia 1907 roku. 12 marca miało miejsce zebranie założycielskie, na którym według świadków wydarzeń panowało ogólne podniecenie i zapał do pracy. Uchwalono na nim statut organizacji i wybrano pierwszy zarząd. W jego skład weszli: prezes – ksiądz Kazimierz Mikołaj Michalkiewicz, wiceprezes – lekarz Jan Offenberg, sekretarz – lekarz Czesław Grabowiecki, skarbnik – adwokat Zygmunt Węcławowicz. Po tym, jak w 1908 roku ksiądz Michalkiewicz opuścił Mińsk, stanowisko prezesa pozostawało nieobsadzone, a jego obowiązki pełnił ówczesny wiceprezes Mieczysław Porowski. W skład Rady Towarzystwa wchodzili także księża: Kazimierz Bukraba, Adam Lisowski i I. Krukowski.

Pytanie: Jakie osoby przyczyniły się do założenia "Oświaty"?
Odpowiedź: ksiądz Kazimierz Mikołaj Michalkiewicz, Jan Offenberg, Michalina Łęska i Mieczysław Porowski

Pytanie: Czy "Oświata" mogła swobodnie działać w Mińsku w 1905 r.?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Od kiedy "Oświata" mogła legalnie działać w Mińsku?
Odpowiedź: 11 stycznia 1907 roku

Pytanie: Jakie stanowisko piastował ksiądz Kazimierz Mikołaj Michalkiewicz w "Oświacie" tuż po jej zarejestrowaniu?
Odpowiedź: prezesa
Polskie Towarzystwo „Oświata” w Mińsku

Polskie Towarzystwo „Oświata” w Mińsku od założenia w 1905 roku do rejestracji w 1907 roku prowadziło swoją działalność w konspiracji i nielegalnie. Była ona śledzona przez rosyjskie władze i zwalczana, jednak niezbyt intensywnie. W styczniu 1907 roku Towarzystwo zostało zalegalizowane. Nie oznaczało to jednak, że praca na rzecz wzmacniania polskości będzie tolerowana. Władze wyrażały opinię, że jest ona przeszkodą w asymilowaniu żywiołu polskiego przez rosyjski i w różny sposób utrudniały działalność „Oświaty” i innych podobnych organizacji w zachodniej części Imperium Rosyjskiego. Przeprowadzano ciągłe i szczegółowe kontrole w poszukiwaniu naruszenia statutu, który stanowiłby podstawę do jej zamknięcia. Wiosną 1909 roku miński gubernator ocenił, że zamknięcie „Oświaty” będzie trudne, gdyż nie łamie ona prawa, a jej członkowie nie zakładają na ogół szkółek i oficjalnie ich nie finansują.

Pytanie: Przez jaki okres organizacja ta działała nielegalnie?
Odpowiedź: od założenia w 1905 roku do rejestracji w 1907 roku

Pytanie: Czy w czasie, gdy organizacja ta działała nielegalnie była zaciekle zwalczana przez rządzących?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego władze rosyjskie nieprzychylnie patrzyły na działalność tej organizacji nawet po jej zalegalizowaniu?
Odpowiedź: wyrażały opinię, że jest ona przeszkodą w asymilowaniu żywiołu polskiego przez rosyjski

Pytanie: Jakie działania podejmowały władze rosyjskie, by doprowadzić do zamknięcia tej organizacji po tym jak została zalegalizowana?
Odpowiedź: ciągłe i szczegółowe kontrole w poszukiwaniu naruszenia statutu

Pytanie: Dlaczego gubernator ocenił, że szanse na zamknięcie tej organizacji są nikłe?
Odpowiedź: gdyż nie łamie ona prawa, a jej członkowie nie zakładają na ogół szkółek i oficjalnie ich nie finansują
Andora

Do lat siedemdziesiątych XX w. Andora była ubogim krajem pasterskim z dość dobrze rozwiniętym rękodzielnictwem. Działania podjęte od początku lat 90. w ciągu ćwierćwiecza zmieniły zasadniczo strukturę gospodarczo-społeczną tego minipaństwa. Do kraju napłynęło ponad 30 tys. imigrantów, zatrudnionych głównie w obsłudze żywiołowo rozwijającego się ruchu turystycznego i finansach. Aż 80% PKB stanowią wpływy z turystyki, w tym z handlu towarami, na które państwo wcale lub prawie wcale nie nakłada podatków, głównie paliwem, alkoholami i wyrobami tytoniowymi – każdego roku Andora jest odwiedzana przez 9 milionów turystów. Dzięki korzystnym prawom fiskalnym i celnym Andora ma opinię raju podatkowego, co wspomaga rozwój banków i skłania zagranicznych przedsiębiorców do zakładania tam swoich siedzib. Przemysł jest rozwinięty słabo, głównie wydobycie surowców naturalnych (ruda żelaza, ołów, marmur, granit). Rolnictwo, ze względu na brak ziemi ornej, to prawie wyłącznie hodowla owiec i bydła domowego, z czym związana jest wytwórczość odzieży, produkcja galanterii skórzanej i biżuterii oraz pamiątkarstwo. Sieć drogowa obejmuje 380 km znakomitych dróg powiązanych z siecią państw ościennych. Bilans handlowy jest wybitnie ujemny. W 2002 wyeksportowano towarów za 111 mln euro, zaś sprowadzono za 1,2 mld euro. PKB w tym samym roku wyniósł 1,3 mld euro, czyli około 20 tys. na mieszkańca.

Pytanie: W jakich dziedzinach trudnili się imigranci napływający do Andory?
Odpowiedź: Ruchu turystycznym i finansach

Pytanie: Ilu turystów podróżuje co roku do Andory?
Odpowiedź: 9 milionów

Pytanie: Co sprawia, że Andorę określa się jako "raj podatkowy"?
Odpowiedź: Korzystne prawa fiskalne i celne

Pytanie: Czy przemysł w Andorze jest dobrze rozwinięty?
Odpowiedź: nie
Andora

W nagrodę za waleczność mieszkańców podczas walk z Maurami Karol Młot nadał Andorze prawa miejskie. Następnie stała się ona lennem hrabiów Urgell, aby ostatecznie w 1133 r. przejść pod władanie biskupa z La Seu d’Urgell. W XII wieku była przedmiotem sporu pomiędzy biskupami a ich francuskimi sąsiadami z północy, hrabiami z Foix. W 1278 r. udało się rozwiązać konflikt – na mocy zawartego porozumienia biskup i hrabia zostali współrządcami. Andora natomiast zobowiązała się płacić obu stronom daniny: biskupom Urgell w wysokości 460 peset rocznie, hrabiom Foix w wysokości 960 franków rocznie. W 1419 r. na wniosek ludności Andory został powołany lokalny parlament nazywany Radą Terytorialną (Consell de la Terra), nazywany również Radą Dwudziestu Czterech, który później został przekształcony w Radę Generalną (Consell General). W 1607 król Henryk IV, hrabia Foix wydał edykt, na mocy którego przekazał swe prawa do współrządzenia Andorą francuskiemu władcy. Rewolucja francuska spowodowała utratę zwierzchnictwa Francji nad Andorą – jej jedynym władcą pozostawał biskup Urgell. Determinacja lokalnej ludności doprowadziła jednak do wydania przez Napoleona I dekretu, na mocy którego zwierzchnik państwa francuskiego ponownie zarządzał Andorą wraz z biskupem.

Pytanie: Od kogo mieszkańcy Andory otrzymali prawa miejskie?
Odpowiedź: Karol Młot

Pytanie: Kto objął władztwo nad Andorą w 1133 roku?
Odpowiedź: Biskup z La Seu d’Urgell

Pytanie: Ile wynosiła roczna danina do biskupa Urgellu od Andory?
Odpowiedź: 460 peset

Pytanie: Jak nazywał się pierwotnie parlament Andory?
Odpowiedź: Rada Terytorialna

Pytanie: Czy współwładcą Andory musi być król?
Odpowiedź: nie
Samael

W tradycji żydowskiej Samael to anioł śmierci, zarządzający Piątym Niebem, jeden z siedmiu wysłanników Boga na świecie. Służą mu dwa miliony aniołów. On to kusił Ewę w raju jako wąż (ponoć uwiódł ją potem i spłodził Kaina), on też zatrzymał rękę Abrahama, kiedy ten chciał poświęcić życie swego syna. W żydowskich Świętych Księgach Kabały, Samael, określany jest jako surowość Boga i jest uznawany za piątego archanioła świata – wykonawcę wyroków śmierci wydanych przez Boga. Jest uosobieniem gniewu i kojarzony jest z prostytucją (mylnie, ponieważ tej patronuje Asmodeusz).

Pytanie: Kim jest Samael zgodnie z wierzeniami żydowskimi?
Odpowiedź: anioł śmierci

Pytanie: Formę jakiego zwierzęcia przybrał Samael podczas pobytu w raju?
Odpowiedź: węża

Pytanie: Kto jest patronem prostytucji zgodnie z wierzeniami żydowskimi?
Odpowiedź: Asmodeusz

Pytanie: Czym administruje Samael?
Odpowiedź: Piątym Niebem