mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Jacek Odrowąż

Na kapitule prowincjonalnej w 1232 roku postanowiono, aby Jacek Odrowąż udał się do Prus. Przybywszy na Pomorze, po uwięzieniu biskupa Christiana przez Sambów i nawiązaniu stałej współpracy z zakonem krzyżackim został kierownikiem akcji misyjnej w Prusach. Nawracał Prusów i duszpasterzował rycerzom przybyłym na krucjatę. Praca musiała przebiegać z sukcesem, gdyż w 1236 roku papież polecił legatowi Wilhelmowi z Modeny podzielić Prusy na cztery diecezje i wybrać biskupów wśród zakonników dominikańskich. W 1236 roku Jacek Odrowąż udał się na kapitułę generalną zakonu, zwołaną przez bł. Jordana na 18 maja w Paryżu. W piątej dekadzie XIII wieku wybuchła wieloletnia wojna między Prusami wspieranymi przez księcia Świętopełka a Krzyżakami i koalicją polskich książąt, wskutek czego działalność misyjna została w 1242 roku zupełnie wygaszona. W trakcie działań wojennych zniszczony został klasztor św. Dominika w Płocku. Wówczas Jacek wrócił do Krakowa i tamże spędził ostatnie lata życia, nadal ewangelizując, głosząc kazania i spowiadając. Brał udział w corocznych kapitułach prowincjonalnych. Przypuszczalnie był kaznodzieją generalnym i przyczynił się do kanonizacji św. Stanisława Szczepanowskiego. Zmarł 15 sierpnia 1257 roku. Msza pogrzebowa, celebrowana przez biskupa Jana Prandotę, odbyła się w kościele św. Trójcy w Krakowie.

Pytanie: Kiedy postanowiono, że Odrowąż uda się do Prus?
Odpowiedź: w 1232 roku

Pytanie: Kto uwięził biskupa Christiana?
Odpowiedź: Sambowie

Pytanie: Jaka była rola Odrowąża w misji na chrystianizacyjnej na Prusy?
Odpowiedź: Nawracał Prusów i duszpasterzował rycerzom przybyłym na krucjatę

Pytanie: Co jaki okres odbywały się kapituły prowincjonalne?
Odpowiedź: Co rok
Hadji Ali

Podczas niektórych występów przedstawiciele publiczności zapraszani byli na scenę, by potwierdzić, że nie dochodzi do oszustwa. Mogli się oni przekonać, że artysta naprawdę połyka przedmioty i zwraca je poprzez dokonywanie regurgitacji. Od czasu do czasu Ali wędrował wśród publiczności podczas wykonywania swojej sztuczki z połykaniem orzechów, zachęcając ludzi do klepania odsłoniętego brzucha, by usłyszeć stukot znajdujących się wewnątrz orzechów. Jedna z gazet oświadczyła, iż wyczyny Alego, będące tak naprawdę „kontrolowanym wymiotowywaniem”, były wykonywane „w sposób pozbawiony jakiegokolwiek uczucia nieprzyjemności lub czegoś odrzucającego czy ohydnego”. Nie wszyscy jednak podzielali tę opinię: przynajmniej jeden z występów Alego został wstrzymany przez organizatorów, gdy zorientowano się, iż sposób, w jaki Ali wykonywał swoje sztuczki „szkodził ich kolacyjnym przedstawieniom”. Sławny specjalista od ucieczek Harry Houdini wspomniał w swojej książce z 1920 roku pt. Miracle Mongers and Their Methods, że wytryskiwanie wody Alego było „przedstawieniem, które zawsze obrzydzało współczesną publiczność”.

Pytanie: Dlaczego w trakcie niektórych pokazów Alego na scenę zapraszano osoby siedzące na publiczności?
Odpowiedź: by potwierdzić, że nie dochodzi do oszustwa

Pytanie: W trakcie jakiej sztuczki zdarzało mu się podchodzić do osób obecnych na publiczności i zachęcać je do klepania jego brzucha?
Odpowiedź: z połykaniem orzechów

Pytanie: Dlaczego został ściągnięty ze sceny w trakcie jednego ze swoich występów?
Odpowiedź: zorientowano się, iż sposób, w jaki Ali wykonywał swoje sztuczki „szkodził ich kolacyjnym przedstawieniom”

Pytanie: Jak Houdini nazwał jedną ze sztuczek wykonywanych przez Hadji Alego?
Odpowiedź: „przedstawieniem, które zawsze obrzydzało współczesną publiczność”
Alhambra

Zabytek arabskiego budownictwa w Europie. Składa się z pałacu z kilkoma dziedzińcami i dekorowanymi salami, Alkazaby, Generalife – letniej rezydencji z ogrodami oraz z samych ogrodów znajdujących się na całym wzgórzu. Wewnątrz jest Patio de los Leones (podwórze lwów) z wodotryskiem opartym na 12 lwach; do dziedzińca tego przylegają 4 sale: jedna z nich, Sala de las Dos Hermanas (sala dwóch sióstr), zwana tak z powodu dwóch jednakowych płyt marmurowych w podłodze. Dziedzińce okolone cienistymi kolumnami; wiele chłodnych zakątków, ogródki z płynącą wodą, na zewnątrz zaś balkony, z których roztaczają się widoki. Ornamenty przedstawiają wersety Koranu.

Pytanie: Gdzie znajduje się alhambra?
Odpowiedź: w Europie

Pytanie: Co to jest Generalfie?
Odpowiedź: letniej rezydencji z ogrodami

Pytanie: Jakie elementy składają się na Alhambrę?
Odpowiedź: Składa się z pałacu z kilkoma dziedzińcami i dekorowanymi salami, Alkazaby, Generalife – letniej rezydencji z ogrodami oraz z samych ogrodów znajdujących się na całym wzgórzu

Pytanie: Ile lwów znajduje się w Patio de los Leones?
Odpowiedź: 12

Pytanie: Jakie widoki można zaobserwować z podwórza lwów?
Odpowiedź: wersety Koranu
Parksozaur

Długi pysk przypomina ten spotykany u Thescelosaurus neglectus czy Bugenasaura infernalis, co stanowi efekt spłaszczenia kości czołowych. Kość łuskowa jest szeroka w kierunku poprzecznym. Dół przedoczodołowy jest małych rozmiarów, najmniejszy wśród przebadanych bazalnych ornitopodów; odpowiadający mu otwór przyjmuje kształt półksiężyca lub też jest mały i owalny. Kość kwadratowo-jarzmowa odsunęła się od stawu żuchwy, co jest wspólną cechą kladu łączącego parksozaura, tescelozaura i gasparinizaurę. Krótki boczny wyrostek kości przedszczękowej nie oddziela się zupełnie od kości nosowej czy szczęki, podobny stan występuje u większości bazalnych euornitopodów. Szczęka łączy się z kością nosową szerokim szwem. Kość szczękowa nosiła 18 zębów, tyle samo, co kość zębowa. Szkliwo pokrywa z obu stron koronę zębów o powierzchni usianej niskimi, zaokrąglonymi grzbietami układającymi się pionowo, rozpoczynającymi się u podstawy korony i skierowanymi w kierunku bocznego brzegu zęba. Natomiast u niektórych innych „hipsylofodontów” jego rozkład jest nierównomierny. Wedle niektórych autorów szkliwo na powierzchniach językowych zanikało u zaawansowanych ewolucyjnie „hipsylofodontów”, pozostając u form bazalnych. U Parksosaurus, Hypsilophodon i Dryosaurus odnotowano też zazębiające się fasetki. U bazalnych ornitopodów występowało uzębienie polifiodontyczne, wytwarzały się dwie generacje zębów.

Pytanie: Dlaczego Parksozaur posiadał długi pysk?
Odpowiedź: stanowi efekt spłaszczenia kości czołowych

Pytanie: W którym kierunku rozchodzi się kość łuskowa?
Odpowiedź: poprzecznym

Pytanie: Jaka cecha anatomiczna czaszki łączy parksozaura, tescelozaura i gasparinizaurę?
Odpowiedź: Kość kwadratowo-jarzmowa

Pytanie: Gdzie można spotkać zjawisko uzębienia polifiodontycznego?
Odpowiedź: U bazalnych ornitopodów
Å (litera)

W języku duńskim w latach pięćdziesiątych powstał problem umieszczenia litery w alfabecie. Miano do wyboru rozwiązanie szwedzkie, norweskie lub też umieszczenie litery jako pierwszej w alfabecie, za czym optowała duńska filolog Lis Jacobsen. W roku 1954 napisała artykuł Å bliver nu det første bogstav i alfabetet (å będzie pierwszą literą alfabetu). Obrońcy ostatniego miejsca litery argumentowali potrzebą jednorodności w językach nordyckich. Ostatecznie 9 lutego 1955 zdecydowano, iż å będzie ostatnią literą alfabetu.

Pytanie: Jakie były możliwe metody na zakończenie problemu dotyczącego umieszczenia tej litery w duńskim alfabecie?
Odpowiedź: duńska filolog Lis Jacobsen

Pytanie: Jaka ekspertka uważała, że literę te najlepiej byłoby umieścić na czele alfabetu?
Odpowiedź: rozwiązanie szwedzkie, norweskie lub też umieszczenie litery jako pierwszej w alfabecie

Pytanie: Jaki artykuł napisała Lis Jacobsen, aby bronić swojej wersji rozwiązania problemu umieszczenia tej litery w alfabecie?
Odpowiedź: Å bliver nu det første bogstav i alfabetet (å będzie pierwszą literą alfabetu)

Pytanie: Jaki był argument podnoszony w tej sprawie przez zwolenników umieszczenia tej litery na końcu alfabetu?
Odpowiedź: potrzeba jedności w językach nordyckich
Momo (powieść)

Inni przyjaciele Momo – dzieci zostali zabrani do tzw. "przechowalni dzieci", gdzie uczono ich, jak należy się bawić i co robić warto, a co nie. Momo była więc sama. Najpierw poszła do Nina zjeść śniadanie. Zjadła dużo, lecz bardzo mało dowiedziała się od barmana, gdyż ten ciągle był zajęty. Gdy najadła się do syta poszła szukać swoich przyjaciół. Z trudem znalazła dom, w którym obecnie mieszkał Gigi. Właśnie wyjeżdżał on na kolejne występy. Chłopak ucieszył się bardzo na widok dziewczynki i zaprosił ją do samochodu. Usiłował z nią porozmawiać, w czym przeszkadzały mu jego sekretarki. Wreszcie, gdy dojechali nad lotnisko Gigi zaproponował Momo, by pojechała z nim na występy. Dziewczynka odmówiła jednak i chłopak ruszył sam. Na dodatek, podczas, spotkania z Gigim Momo zgubiła Kasjopeę i została teraz sama. Próbowała więc spotkać się z dziećmi, ale one też były zajęte. Tak jak to przewidzieli Szarzy Panowie dziewczynka nie miała z kim się bawić, a jej czas stał się dla niej przekleństwem. Wtedy właśnie odwiedzili ją Szarzy Panowie z propozycją nie do odrzucenia: ona wskaże im, gdzie jest Mistrz Hora, a oni oddadzą jej przyjaciół. Momo odmówiła i wyjaśniła, że i tak nie może im pomóc, gdyż drogę do Mistrza Hory zna jedynie żółwica Kasjopea, a on zniknęła. Ogłoszono więc alarm pierwszego stopnia i poszukiwania żółwicy.

Pytanie: Co robiono w przechowalni dzieci?
Odpowiedź: uczono ich, jak należy się bawić i co robić warto, a co nie

Pytanie: Jak wiele informacji uzyskała Momo od Barmana?
Odpowiedź: bardzo mało

Pytanie: Czy Momo pojechała z Gigi na występy?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto posiadał wiedzę o miejscu przebywania miejsca Mistrza Hory?
Odpowiedź: żółwica Kasjopea

Pytanie: Czy Momo pomogła Szarym Panom w uzyskaniu informacji o drodze do Mistrza Hory?
Odpowiedź: nie
Casspir

Afganistan – rozminowanie przy użyciu Casspirów bazy lotniczej w Bagram od lutego 2002 do wygaśnięcia kontraktu w sierpniu 2007 roku, przez amerykańską firmę RONCO, na zlecenie Departamentu Stanu USA. W czerwcu 2006, RONCO zatrudniło 174 obcokrajowców z krajów trzeciego świata przy rozminowywaniu lotniska w Bagram. Zatrudnionych podzielono na następujące zespoły: 100 indywidualnych saperów, 22 oddziały z psami specjalizującymi się w wykrywaniu materiałów wybuchowych i 4 zmechanizowane oddziały używające Casspirów.

Pytanie: Do czego w Afganistanie wykorzystano te transportery opancerzone?
Odpowiedź: rozminowania bazy lotniczej w Bagram

Pytanie: Kto został zatrudniony do pracy przy rozminowywaniu lotniska w Bagram w 2006 roku?
Odpowiedź: 174 obcokrajowców

Pytanie: Skąd pochodziły osoby zatrudnione do pracy przy rozminowywaniu lotniska w Bagram w 2006 roku?
Odpowiedź: z krajów trzeciego świata
W poszukiwaniu straconego czasu

W roku 1986 dokonano odkrycia nowych, nieznanych wcześniej i nie opublikowanych rękopisów oraz maszynopisów składających się na tom Nie ma Albertyny. Autografy te znajdowały się w zbiorach rodzinnych, przekazanych Bibliotece Narodowej w 1962 roku. Okazało się, że odkryte zapiski zawierają zupełnie inne zakończenie VI tomu. W 1987 roku wygasły prawa autorskie do powieści Prousta. W tym samym roku ukazało się we Francji kilka wznowień, m.in. czterotomowa publikacja w wydawnictwie Gallimard (seria Biblioteka Plejady). W tym wydaniu po raz pierwszy opublikowano inne zakończenie Nie ma Albertyny. W obszernym wstępie Jeana-Yvesa Tadié znalazły się szczegółowe informacje o metodzie pracy twórczej Prousta. Polegała ona na zapisywaniu zmodyfikowanych wersji tekstu na marginesach zeszytu lub wyrwanych kartkach (później doklejanych przez autora). Ponieważ Proust zmarł przed odautorską redakcją ostatnich tomów, dzisiaj tekstolodzy usiłują ustalić wersję powieści zgodną z jego intencjami. Na przykład znanych jest szesnaście odmian fragmentu omawiającego przebudzenie w I tomie (W stronę Swanna). Dodatkowo, jak się dowiadujemy ze wstępu Jeana-Yvesa Tadié – Proust stawiał znaki przestankowe zgodnie z zasadami retoryki, czyli tam, gdzie trzeba było zaczerpnąć powietrza. Jednak swoje rękopisy czytał na głos bardzo rzadko, dlatego również ustalenie prawidłowej interpunkcji jest przedmiotem sporu badaczy. Prace nad tekstem komplikuje fakt, że Proust nie numerował stron rękopisu. Z tych właśnie powodów we francuskich wydaniach powieści (także kieszonkowych) można spotkać się z zamieszczaniem wszystkich lub wybranych odmian tekstu.

Pytanie: Kiedy Proust stracił prawa autorskie do swojej powieści?
Odpowiedź: 1987

Pytanie: Zapiski do którego tomu odnaleziono w 1986 roku?
Odpowiedź: Nie ma Albertyny

Pytanie: Którym tomem W poszukiwaniu straconego czasu była Nie ma Albertyny?
Odpowiedź: VI

Pytanie: Kto opatrzył wstępem Nie ma Albertyny w wydaniu z serii Biblioteki Plejady?
Odpowiedź: Jean-Yves Tadié
Hubert Hurkacz

W marcu Hurkacz wyleciał do Chin, by wystąpić w dwóch challengerach. W Shenzhen Polak nie został rozstawiony w eliminacjach. W pierwszym spotkaniu wygrał z Chińczykiem Jianhui Li 6:4, 6:2, w drugim – z rozstawionym z numerem 4. Rosjaninem Asłanem Karacewem 7:6(9), 4:6, 7:5. W meczu o awans Polak wygrał z reprezentującym Tajwan Lee Kuan-yi 4:6, 6:3, 6:2. W turnieju głównym wrocławianin pokonał Chińczyka Wu Di 6:3, 6:3. W drugiej rundzie Hurkacz uległ rozstawionemu z numerem 4. Koreańczykowi Lee Duck-hee 3:6, 6:2, 6:7(5). W Quanzhou Hurkacz został rozstawiony w eliminacjach z numerem 5. W pierwszej rundzie miał wolny los, w drugiej wygrał z Chińczykiem Xiao Gongiem 6:0, 6:2. W meczu o awans wygrał z rozstawionym z numerem 3. Axelem Michonem 6:3, 3:1 i krecz Francuza. W turnieju głównym w pierwszej rundzie wrocławianin wygrał z klasyfikowanym na 197. miejscu w rankingu ATP Serbem Nikolą Milojevicem. W drugiej rundzie przegrał z Białorusinem Ilją Iwaszką 4:6, 6:4, 5:7.

Pytanie: Czy Hurkacz wziął udział w eliminacjach w Shenzhen w 2017?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kogo Hurkacz pokonał w swoim pierwszym meczu w Chinach w 2017?
Odpowiedź: Jianhui Li

Pytanie: Z reprezentantem jakiego kraju Hurkacz mierzył się w meczu o awans w 2017?
Odpowiedź: Tajwan

Pytanie: Jaki numer przydzielono Hurkaczowi w Quanzhou?
Odpowiedź: 5
Ignacy Mościcki

Ignacy Mościcki był dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną, Michaliną (1871–1932), miał trzech synów: Michała (1894–1961), Józefa (1898–1955) (byli dyplomatami) i Franciszka (1899–1927) (był inżynierem chemikiem) oraz córkę Helenę (1897–1962) (w drugim małżeństwie żona wiceministra komunikacji, płk. Aleksandra Bobkowskiego). Nieco ponad rok po śmierci pierwszej żony, Mościcki nawiązał romans z Marią z domu Dobrzańską, primo voto Nagórną (1896–1979) będącą jego sekretarką a jednocześnie żoną adiutanta prezydenta, kpt. Zbigniewa Nagórnego. Związek wywołał skandal obyczajowy – przyczyną była nie tylko duża różnica wieku (29 lat), ale również fakt, że Mościcki wszedł w nowy związek niedługi czas po śmierci swojej żony. Związkowi z Nagórną przeciwny był Józef Piłsudski, który żądał od Mościckiego zakończenia romansu. Mościcki jednak nie zgodził się i zamierzał poślubić żonę swojego adiutanta. Aby było to prawnie możliwe musiał zmienić wiarę. W obawie przed dodatkowym skandalem (konwertyta z żoną bigamistką na czele katolickiego kraju) papież Pius XI zgodził się uznać za nieważny poprzedni związek małżeński Marii Nagórnej. 10 października 1933 Ignacy Mościcki ożenił się ponownie. Byłego męża Marii Nagórnej wysłano do Brukseli jako konsula.

Pytanie: W którym roku urodził się pierwszy syn Mościckiego?
Odpowiedź: 1894

Pytanie: Jak miała na imię córka Mościckiego z pierwszego małżeństwa?
Odpowiedź: Helenę

Pytanie: Ile lat dzieliło Mościckiego i jego drugą żonę?
Odpowiedź: 29
Ignacy Mościcki

W tym czasie Mościcki podkreślał wagę złej sytuacji przemysłu chemicznego w Polsce, postulując oparcie tej gałęzi gospodarki państwa polskiego na surowcach krajowych, co miało ją uniezależnić od zagranicznych koncernów. Opowiadał się także za własnością państwową zakładów chemicznych oraz budową zaplecza technologicznego skoncentrowanego w jednym ośrodku badawczym. Te propozycje nie zostały podjęte przez władze państwowe, dlatego Mościcki zdecydował się je zrealizować przy pomocy środków społecznych. Z jego inicjatywy 22 marca 1922 udziałowcy spółki „Metan” przekazali jej majątek na rzecz nowo powołanego Chemicznego Instytutu Badawczego. Ignacy Mościcki kierował Instytutem od 1922 do 1926. Budowę siedziby instytutu na warszawskim Żoliborzu rozpoczęto w sierpniu 1925 (instytut otworzył 14 stycznia 1928 Ignacy Mościcki, już jako prezydent Polski).

Pytanie: Jak Mościcki oceniał przemysł chemiczny w Polsce?
Odpowiedź: źle

Pytanie: Czy rząd poparł Mościckiego w budowie państwowego przemysłu chemicznego?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak Mościcki zamierzał zrealizować powstanie przemysłu chemicznego w Polsce bez pomocy rządu?
Odpowiedź: Mościcki zdecydował się je zrealizować przy pomocy środków społecznych

Pytanie: Gdzie powstał Chemiczny Instytut Badawczy zainicjowany przez Mościckiego?
Odpowiedź: na warszawskim Żoliborzu
Spółdzielczy Dom Handlowy „Feniks” we Wrocławiu

W latach 1956–1957 Spółdzielczy Dom Handlowy został wcielony do Powszechnej Spółdzielni Spożywców Stare Miasto we Wrocławiu i otrzymał nazwę Spółdzielczy Dom Handlowy (SDH). Kolejne poważniejszy remont miał miejsce w latach 1961–1965. Podczas trwających ponad trzy lata prac remontowych wymieniono okna, drzwi i witryny, usunięto dębowe parkiety a w ich miejsce położono posadzki ceramiczne. W salach sprzedaży i wiatrołapach zostały zainstalowane stropy podwieszane z oświetleniem. Miasto przekazało spółdzielni budynek przy ulicy Szewskiej 77, gdzie przeniesiono biura, a tym samym II i III piętro mogło zostać przeznaczone do handlu. Podczas prac remontowych obiekt cały czas funkcjonował, a został zamknięty jedynie na jeden dzień. W 1965 roku, drogą konkursu ogłoszonego na łamach Słowa Polskiego, wyłoniono nową nazwę budynku: „Feniks” (pełna nazwa: Spółdzielczy Dom Handlowy „Feniks”). Na fasadzie umieszczono wielki czerwony neon z napisem „SDH FENIKS” autorstwa architekta inżyniera Jana Tarczyńskiego. W 2015 roku neon został zdjęty i przekazany fundacji Neon Side Wrocław. Dzięki prowadzonej sprzedaży na czterech piętrach był to wówczas największy dom handlowy wśród spółdzielczych domów handlowych w Polsce – o powierzchni 5000 m².

Pytanie: Jaki twór wchłonął Spółdzielczy Dom Handlowy?
Odpowiedź: Powszechnej Spółdzielni Spożywców Stare Miasto we Wrocławiu

Pytanie: Kiedy SDH zyskał swoją nazwę?
Odpowiedź: 1956–1957

Pytanie: Kiedy SDH został poddany renowacji?
Odpowiedź: 1961–1965

Pytanie: Jak długo trwała renowacja SDH?
Odpowiedź: trzy lata

Pytanie: Jaką powierzchnię osiągnął SDH Feniks?
Odpowiedź: 5000 m²
Konflikt w Darfurze

W odpowiedzi na te oskarżenia Chiny wskazują na walkę z ubóstwem jako najlepszą metodę na rozwiązanie konfliktu w Sudanie. Specjalny chiński wysłannik do Darfuru, Liu Guijin, oskarżył zachodnie media i organizacje pozarządowe o wzbudzanie nastrojów antychińskich oraz manipulację informacji dotyczących działalności Chin w Sudanie. Wśród wojsk wchodzących w skład sił UNAMID znajduje się 300 wojskowych z chińskiej armii. Przedstawiciele „państwa środka” wskazują również na to, że chińskie dostawy broni do Sudanu stanowią 8% dostarczanej tam broni, zaś największymi eksporterami broni do tamtego regionu są USA, Rosja oraz Wielka Brytania.

Pytanie: Jaki jest najlepszy sposób, aby zakończyć konflikt w Sudanie, według Chin?
Odpowiedź: walka z ubóstwem

Pytanie: Co zarzucił zachodnim instytucjom Liu Guijin?
Odpowiedź: wzbudzanie nastrojów antychińskich oraz manipulację informacji dotyczących działalności Chin w Sudanie

Pytanie: Jakie państwa dostarczają najwięcej broni do regionu objętego tym konfliktem?
Odpowiedź: USA, Rosja oraz Wielka Brytania

Pytanie: Czy wojska sił UNAMID składają się wyłącznie z żołnierzy sudańskiego pochodzenia?
Odpowiedź: nie
Aleksander Doba

W wyborach samorządowych w 2014 roku bezskutecznie kandydował do sejmiku województwa zachodniopomorskiego z listy komitetu Bezpartyjni Pomorze Zachodnie. W wyborach prezydenckich w 2015 roku został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego. W wyborach samorządowych w 2018 roku uzyskał mandat radnego sejmiku województwa zachodniopomorskiego, zdobywając 9,2 tysiąca głosów, najwięcej spośród bezpartyjnych kandydatów, jednak 16 listopada tego samego roku zrezygnował z pełnienia tej funkcji.

Pytanie: Czy w 2014 r. uzyskał mandat radnego?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego nie dokończył kadencji radnego, na którą został wybrany w 2018 r.?
Odpowiedź: zrezygnował z pełnienia tej funkcji

Pytanie: Czy w 2015 r. wsparł kandydaturę Komorowskiego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W sejmiku jakiego województwa mógł zasiadać po wyborach w 2018 r.?
Odpowiedź: zachodniopomorskiego
SM UB-47

W czasie swojej służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej SM UB-47 odbył 7 patroli, w czasie których zatopił 20 statków o łącznej pojemności 76 195 BRT, trzy uszkodził (16 967 BRT) oraz zatopił dwa okręty o wyporności 11 450 ton. Pierwszym z nich był włoski parowy statek pasażerski „Stampalia” o pojemności 9000 BRT. Statek był zbudowany w 1909 roku w stoczni Cantieri Navali Riuniti w La Spezia. Należący od 1912 roku do La Veloce Navigazione Italiana pływał na trasie transatlantyckiej Genua – Neapol – Palermo – Nowy Jork. Został storpedowany i zatopiony w dniu 17 sierpnia 1916 roku, 30 mil na południe od Matapanu. 8 września 1916 roku około 50-60 mil na południowy zachód od przylądka Matapan UB-47 zatopił trzy statki. Pierwszym był brytyjski parowiec „Butetown” o pojemności 3789 BRT, który płynął z ładunkiem drobnicowym oraz węgla z Malty do Mudro. Statek został zatopiony na pozycji 36°00′N 21°15′E/36,000000 21,250000. Drugim statkiem był także brytyjski parowiec „Llangorse” (3841 BRT). Zbudowany w 1900 roku w Richardson, Duck & Co. w Stockton, płynął z ładunkiem owsa z Montrealu do Salonik. Został storpedowany i zatonął na pozycji 36°00′N 21°55′E/36,000000 21,916667. Ostatnim zatopionym przez UB-47 w tym dniu statkiem był grecki parowiec „Spetzai” (3841 BRT). Zbudowany w 1891 roku w W. Gray & Co., Ltd. w West Hartlepool statek, który płynął z Cypru do Liverpoolu, został zatopiony na pozycji 36°00′N 21°12′E/36,000000 21,200000. Nikt z załóg trzech zatopionych statków nie zginął.

Pytanie: Jaki okręt udało mu się zatopić 17 sierpnia 1916 roku?
Odpowiedź: parowy statek pasażerski „Stampalia”

Pytanie: Gdzie wyprodukowano okręt „Stampalia”?
Odpowiedź: w stoczni Cantieri Navali Riuniti w La Spezia

Pytanie: Na jakiej trasie kursował włoski okręt „Stampalia”?
Odpowiedź: Genua – Neapol – Palermo – Nowy Jork

Pytanie: Jaki towar wiózł na swoim pokładzie „Llangorse”, kiedy został zaatakowany przez UB-47?
Odpowiedź: owies
Masakra w Budach

W swoich wspomnieniach esesman Pery Broad sugeruje, że powodem dla którego więźniarka funkcyjna wszczęła fałszywy alarm była chęć spotkania się z kochankiem-wartownikiem. Wartownicy nie mogli w nocy przebywać wewnątrz obozu, ale alarm pozwolił im wejść do środka, zaś ogólne zamieszanie dało kochankom czas na osobności. Z kolei szef Politische Abteilung (obozowego gestapo), Max Grabner, twierdził, że masakra była efektem lęku funkcyjnych, które bały się, że żydowskie więźniarki doniosą władzom obozowym o zakazanych stosunkach pomiędzy tzw. "zielonymi" więźniarkami a strażnikami. Dlatego też postanowiły zabić Żydówki.

Pytanie: Co sprawiło, że więźniarka zaczęła bić na alarm, według zeznań Pery'ego Broada?
Odpowiedź: chęć spotkania się z kochankiem-wartownikiem

Pytanie: Czy wartownicy nie byli upoważnieni do znajdowania się na terenie obozu w godzinach nocnych?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Dlaczego funkcyjne zdecydowały się na zabicie więźniarek, według relacji Maxa Grabnera?
Odpowiedź: bały się, że żydowskie więźniarki doniosą władzom obozowym o zakazanych stosunkach pomiędzy tzw. "zielonymi" więźniarkami a strażnikami

Pytanie: Kto uważał, że to strach funkcyjnych doprowadził do masakry w Budach?
Odpowiedź: Max Grabner