mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Wiedźmin 2: Zabójcy królów

Ścieżka Triss: Po uratowaniu Triss Geralt ściera się z wojskiem Nilfgaardu i dokonuje jego rozbicia. Triss wyjawia mu plany Loży Czarodziejek oraz role Sheali, Filippy i swoją w ostatnich wydarzeniach. Spotkanie królewskie, na którym Roche zostaje uznany za wyjętego spod prawa, a losy Temerii pozostają niepewne, kończy się przybyciem Letho. Ten przyznaje się do popełnionych czynów i oskarża wprost Shealę o zlecenie morderstwa. Sheala ucieka wraz z zamienioną w smoka Saskią, ale Geralt dopada ją i zabija bądź wydaje Radowidowi, a smoka pokonuje w walce. Saskia nie wraca do swojej ludzkiej postaci. Później Geralt spotyka Iorwetha zranionego przez Filippę i torturowanego przez Kaedweńczyków albo wyjętego spod prawa Roche'a otoczonego przez nich. W obu przypadkach otrzymują pomoc i uciekają. Triss mówi Geraltowi o powstaniu Rady i Kapituły Czarodziejów, która decyduje o losach krajów Północy. W innym przypadku wszyscy magowie zostają uznani przez królów za wrogów publicznych i ogłoszeni poszukiwanymi.

Pytanie: Jakie wojsko, według ścieżki Triss, zostało pokonane przez Geralta?
Odpowiedź: Nilfgaardu

Pytanie: Jaka misja Geralta poprzedza walkę z wojskiem Nilfgaardu?
Odpowiedź: uratowanie Triss

Pytanie: Jaki bohater pojawia się pod koniec spotkania królewskiego?
Odpowiedź: Letho

Pytanie: Jakie zarzuty przedstawia Letho przeciwko Sheali?
Odpowiedź: oskarża o zlecenie morderstwa

Pytanie: Co stalo się ze smokiem, na którym starała się zbiec Sheala?
Odpowiedź: został pokonany
Bogumiła Wander

W 1979 przerwała pracę w telewizji, wyjeżdżając z mężem do Brukseli. W 1982 wróciła do Polski i ponownie zaczęła występować w TVP, a także ukończyła podyplomowe studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim. W późniejszych latach, obok pracy jako spikerka, zajęła się również produkcją telewizyjną o tematyce artystycznej, realizowała teleturniej Panie na planie i cykliczny magazyn baletowy Życie na pointach. W 1987 wzięła udział w realizacji filmu Barbary Sass pt. W klatce, grając w epizodzie samą siebie. W 1989 została członkinią Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, a przez dziesięć lat pracowała w zarządzie warszawskim tej organizacji. W drugiej połowie lat 90. premierę miały jej dwa filmy dokumentalne: Conrad Drzewiecki o sobie. To nie ja, to taniec (1997) i Andrzej Strumiłło. A-4 dziennik rysowany (1998).

Pytanie: Czym było "Życie na pointach"?
Odpowiedź: cyklicznym magazynem baletowym

Pytanie: Kto wyreżyserował film "W klatce"?
Odpowiedź: Barbara Sass

Pytanie: Jakie tytuły noszą filmy stworzone przez Bogumiłę Wander?
Odpowiedź: Conrad Drzewiecki o sobie. To nie ja, to taniec i Andrzej Strumiłło. A-4 dziennik rysowany

Pytanie: Filmy należące do jakiego gatunku wyreżyserowała Wander? 
Odpowiedź: dokumentalnego
Bogumiła Wander

Ukończyła studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego. Podczas trzeciego roku studiów w 1965 rozpoczęła karierę telewizyjną, zostając spikerką w Łódzkim Ośrodku TVP, do którego trafiła w drodze konkursu. Pięć lat później przeprowadziła się do Warszawy, gdzie wkrótce zaczęła pracę w stołecznym oddziale TVP. Od połowy lat 70. XX wieku zapowiadała na żywo programy w TVP1 i TVP2, a po zróżnicowaniu obu anten w latach 80. pozostała w TVP1. Ponadto była konferansjerką na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze, Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i festiwalu w Sopocie.

Pytanie: Jakiego wydziału jest absolwentką?
Odpowiedź: Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego

Pytanie: W jaki sposób dostała się do łódzkiego TVP?
Odpowiedź: w drodze konkursu

Pytanie: Od jakiej roli rozpoczynała swoją karierę w telewizji?
Odpowiedź: spikerki

Pytanie: Od kiedy pracowała jako spikerka w pierwszym i drugim kanale Telewizji Polskiej?
Odpowiedź: Od połowy lat 70. XX wieku

Pytanie: W jakim charakterze występowała na KFPP w Opolu?
Odpowiedź: konferansjerki
Tomasz Rożek

W 2014 został nominowany do nagrody dziennikarskiej Ślad. W 2015 został jej laureatem. W 2019 został nominowany do nagrody Press. W kwietniu 2020 otrzymał nagrodę rady programowej Polskiego Radia za audycję „Pytania z kosmosu” w radiowej Trójce. 20 maja tego samego roku, w związku z „aferą w radiowej Trójce” zrezygnował z pracy w stacji. 25 maja 2020, gdy Tomasz Kowalczewski zrezygnował ze stanowiska dyrektora Programu Trzeciego, zaś nowym szefem Trójki został Jakub Strzyczkowski, Tomasz Rożek ogłosił, że wraca na antenę; w związku z odwołaniem Strzyczkowskiego 28 września ponownie zrezygnował ze współpracy z Trójką. We wrześniu 2020 rozpoczął współpracę z Dariuszem Rosiakiem przy tworzeniu internetowych podcastów pt. „Raport o Stanie Świata". Od 5 stycznia 2021 w porannym paśmie Radia 357 od poniedziałku do piątku, ok. godziny 7:15 w audycji „Pytania z Księżyca" omawia różne zagadnienia związane z szeroko pojętą nauką, odpowiadając głównie na pytania i wątpliwości kierowane przez słuchaczy. Jest to program oparty na tej samej formule, co jego poprzedni prowadzony w Programie 3 Polskiego Radia. Na antenie Radia 357 Rożek prowadzi również okazjonalnie wieczorne magazyny publicystyczne o 21:00.

Pytanie: Jaką nagrodę zdobył Rożek w 2020 roku?
Odpowiedź: rady programowej Polskiego Radia

Pytanie: Za jaką audycję Rożek otrzymał nagrodę?
Odpowiedź: „Pytania z kosmosu”

Pytanie: Czy Rożek pracował w Programie Trzecim?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak nazywają się podcasty, które nagrywa Rożek?
Odpowiedź: „Raport o Stanie Świata"
Mieczysław Dziemieszkiewicz

Wiosną 1945 został wcielony do 1 zapasowego pułku piechoty w Warszawie, skąd na wiadomość o śmierci brata, zamordowanego w czasie napadu rabunkowego dokonywanego przez żołnierzy sowieckich w październiku 1945, zdezerterował i zbiegł na teren powiatu ciechanowskiego. Wkrótce wstąpił do oddziału NSZ-NZW ppor. Mariana Kraśniewskiego „Burzy”, przybierając pseudonim „Rój”. Początkowo był łącznikiem między komendą okręgu a komendą powiatu. W 1948 został awansowany do stopnia starszego sierżanta. Na polecenie dowódcy kompanii Mariana Koźniewskiego „Waltera”, wobec masowych aresztowań dokonywanych przez UB w Ciechanowie, stworzył patrol Pogotowia Akcji Specjalnej NZW, którego został dowódcą. Jako dowódca patrolu PAS dowodził wieloma akcjami przeciw komunistom, siłom bezpieczeństwa oraz ich agenturze.

Pytanie: Jak zginął brat Mieczysława Dziemieszkiewicza?
Odpowiedź: Został zamordowany w czasie napadu rabunkowego dokonywanego przez żołnierzy sowieckich

Pytanie: Jaki pseudonim przybrał w oddziałach Mariana Kraśniewskiego?
Odpowiedź: „Rój”

Pytanie: Jak nazywała się jednostka, którą dowodził?
Odpowiedź: patrol Pogotowia Akcji Specjalnej NZW

Pytanie: Czy występował przeciw komunistom?
Odpowiedź: tak
Jadwiga Jędrzejowska

Sławę zdobyła jednak przede wszystkim na kortach światowych, co było największym sukcesem w historii polskiego tenisa aż do 2020 roku, kiedy to Iga Świątek zdobyła tytuł. W półfinale Jędrzejowska pokonała Alice Marble (mistrzynię Wimbledonu dwa lata później), w finale prowadziła z Brytyjką Dorothy Round 4:1 i 30:15 w decydującym secie, by ostatecznie przegrać 2:6, 6:2, 5:7. Polka była również w finale mistrzostw USA we wrześniu 1937, w którym uległa Anicie Lizanie z Chile 4:6, 2:6. Trzeci finał wielkoszlemowy w singlu osiągnęła w 1939 na kortach im. Rolanda Garrosa, przegrywając z Francuzką Simonne Mathieu 3:6, 6:8.

Pytanie: Na jakich kortach Jędrzejowska zdobyła sławę?
Odpowiedź: światowych

Pytanie: W którym roku Świątek odniosła swoje pierwsze międzynarodowe zwycięstwo?
Odpowiedź: 2020

Pytanie: Czy Alice Marble wygrała Wimbledon?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką zawodniczkę pokonała Jędrzejowska w półfinałowym spotkaniu?
Odpowiedź: Alice Marble
Strzelec wyborowy

Do 2017 roku rekord odległości celnego strzału na polu walki wynosił 2815 metrów. Strzał oddał stacjonujący w Afganistanie (prowincja Helmand) australijski zespół snajperski z kompanii Delta 2. pułku Commando (2 Cdo Regt). Podczas działań obserwacyjnych dostrzegł on oddział talibów. Jedna z wystrzelonych kul trafiła dowódcę oddziału talibów. Jest to najdalszy oddany do tej pory skuteczny strzał. Bronią, z której oddano rekordowy strzał, był wielkokalibrowy karabin wyborowy Barrett Model 82 Alpha 3 (w skrócie M82A3). Nazwisko strzelca pozostaje nieznane. Poprzedni rekord wynosił 2475 metrów. Strzał został oddany przez brytyjskiego strzelca wyborowego Craiga Harrisona w 2010 roku podczas misji w Afganistanie z karabinu L115A3 Long Range Rifle. Jeszcze wcześniejszy rekord odległości celnego strzału na polu walki wynosił 2440 metrów. Został oddany z karabinu powtarzalnego McMillan TAC-50 kalibru.50 BMG (12,7 mm) przez kanadyjskiego strzelca wyborowego Roba Furlonga (nie, jak podają niektóre źródła, Aarona Perry’ego, będącego jedynie dowódcą drużyny snajperskiej) w 2002 roku podczas inwazji na Afganistan. Lot pocisku wystrzelonego z tego karabinu trwał 4 sekundy, a jego tor balistyczny obniżył się o 44,5 metra (był to trzeci strzał, dwa poprzednie nie trafiły celu). Jeszcze wcześniejszy rekordowy strzał na odległość 2250 metrów został oddany podczas wojny wietnamskiej przez strzelca wyborowego Marines Carlosa Hathcocka, jego strzał pozbawił życia wietnamskiego majora.

Pytanie: Jaki był rekord do 2017 roku celnego strzału?
Odpowiedź: 2815

Pytanie: Snajper z jakiego kraju oddał 2815 metrowy strzał?
Odpowiedź: Australii

Pytanie: Kogo zabił australijski snajper?
Odpowiedź: dowódcę oddziału talibów

Pytanie: Podczas jakiej wojny Hathcock oddał rekordowy strzał?
Odpowiedź: wietnamskiej
Strzelec wyborowy

Odległość do celu jest mierzona lub szacowana tak dokładnie, jak na to pozwalają aktualne warunki, zaś poprawność tych szacunków staje się krytyczna przy dużych dystansach. Tor lotu pocisku jest zakrzywiony, snajper musi go skompensować poprzez celowanie wyżej od celu bardzo oddalonego. Jeśli dokładna odległość do celu nie jest znana, wtedy strzelec poczyni niepoprawne kompensacje i pocisk trafi zbyt wysoko lub nisko. Dla przykładu, standardowy amerykański pocisk naboju Winchester 0.308” (NATO 7,62x51 mm) na odległość od 700 do 800 metrów opada o 200 mm (8 cali). To oznacza, że jeśli strzelec błędnie oceni odległość jako mniejszą niż 700 metrów, podczas gdy w rzeczywistości będzie ona wynosić 800 metrów to pocisk trafi o 200 mm (8 cali) niżej niż to było przewidziane.

Pytanie: Czy pocisk zmierzający do celu leci prosto do niego?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie są wymiary standardowego pocisku winchester?
Odpowiedź: 7,62x51 mm

Pytanie: Jakie rozwiązanie musi zastosować snajper, żeby trafić do znacząco oddalonego celu?
Odpowiedź: Wyżej celować

Pytanie: O ile milimetrów niżej spadnie pocisk, jeśli różnica między celem a mierzonym punktem wynosi ponad 100 metrów?
Odpowiedź: 200 mm
Agnostycyzm

Według Richarda Dawkinsa, rozróżnienie między agnostycyzmem a ateizmem jest niewygodne i zależy od tego, jak blisko zera osoba jest skłonna ocenić prawdopodobieństwo istnienia jakiegokolwiek podmiotu podobnego do boga. O sobie, kontynuuje Dawkins: „Jestem agnostykiem tylko w takim zakresie, w jakim jestem agnostykiem o wróżkach na dole ogrodu”. Dawkins identyfikuje również dwie kategorie agnostycyzmu; „Tymczasowa Agnostykacja w praktyce” (TAP) i „Stała Agnostykacja Zasad” (PAP). Stwierdza on, że „agnostycyzm o istnieniu Boga należy do kategorii przejściowej lub kategorii TAP albo istnieje albo nie. Jest to pytanie naukowe, pewnego dnia możemy znać odpowiedź, a tymczasem możemy powiedzieć coś dość silnego O prawdopodobieństwie” i uważa PAP za „głęboko nieunikniony rodzaj ogrodzenia”.

Pytanie: Na czym, według Dawkinsa, opiera się rozdział agnostycyzmu i ateizmu?
Odpowiedź: jak blisko zera osoba jest skłonna ocenić prawdopodobieństwo istnienia jakiegokolwiek podmiotu podobnego do boga

Pytanie: Ile wariantów agnostycyzmu wyróżnia uczony?
Odpowiedź: dwie

Pytanie: Jak uczony postrzega Stałą Agnostykację Zasad?
Odpowiedź: jako głęboko nieunikniony rodzaj ogrodzenia

Pytanie: Rozdział między jakimi poglądami uczony postrzega jako kłopotliwy?
Odpowiedź: agnostycyzmem a ateizmem
Henryk Arctowski

Po powrocie z wyprawy Arctowski w 1899 roku nie dostał porzuconej wcześniej posady na Uniwersytecie w Liège, więc podjął pracę w Observatoire Royal de Belgique w Uccle(Ukkel) w Belgii, gdzie poświęcił się opracowywaniu materiałów zebranych podczas wyprawy. Badania Arctowskiego obejmowały zagadnienia z zakresu geologii, glacjologii, meteorologii, oceanografii, optyki atmosfery oraz zjawiska zórz polarnych. Arctowski zredagował „Projekt międzynarodowych badań Antarktydy” i przedstawił go na Kongresie Brytyjskiego Stowarzyszenia Popierania Rozwoju Nauki, który odbywał się w angielskim Dover we wrześniu 1899 roku. Podczas rautu na zamku królewskim w Belgii, gdzie zaproszono po powrocie z wyprawy Arctowskiego i Gerlacha, Polak poznał amerykańską śpiewaczkę Arian Jane Addy, którą około 1900 poślubił w Londynie. W latach 1903–1909 kierował stacją meteorologiczną obserwatorium w belgijskim Uccle. W 1907 projektował drugą belgijską wyprawę antarktyczną, ale wyprawa ta nie doszła do skutku. Kolejne ekspedycje wyruszyły na Antarktydę dopiero w 1910. Kierowali nimi Amundsen i Robert Scott.

Pytanie: Z jakiego powodu zaczął pracować w belgijskim obserwatorium?
Odpowiedź: nie dostał porzuconej wcześniej posady na Uniwersytecie w Liège

Pytanie: Jakiemu zajęciu poświęcał się, pracując w belgijskim obserwatorium?
Odpowiedź: opracowywaniu materiałów zebranych podczas wyprawy

Pytanie: Zagadnienia z jakich dziedzin poruszał w swoich badaniach Arctowski?
Odpowiedź: geologii, glacjologii, meteorologii, oceanografii, optyki atmosfery oraz zjawiska zórz polarnych

Pytanie: Czy Arctowski był żonaty?
Odpowiedź: poznał amerykańską śpiewaczkę Arian Jane Addy, którą około 1900 poślubił w Londynie
Henryk Arctowski

W Waszyngtonie Arctowski przyjął propozycję pracy w Smithsonian Institution (obserwatorium astronomiczne w Waszyngtonie). Z tą instytucją był związany w latach 1939–1950. Prowadził tam badania promieniowania słonecznego, a w szczególności zmian stałej słonecznej i ich wpływ na zmiany pogody. 23 lipca 1940 roku Henryk Arctowski wraz z żoną otrzymali obywatelstwo amerykańskie. W 1945 roku nawiązał współpracę z polskimi instytucjami naukowymi. Był członkiem zwyczajnym Polskiego Towarzystwa Geologicznego. W 1950 zrezygnował z pracy w Smithsonian Institution ze względu na zły stan zdrowia. Przeprowadził się do Nowego Jorku (1953), później na Florydę (1954), a w 1957 wrócił do Waszyngtonu. Tam zmarł 21 lutego 1958. Zgodnie z wolą wyrażoną w testamencie oraz późniejszym staraniem Polskiej Akademii Nauk prochy Henryka Arctowskiego i jego żony Jane (zm. wkrótce po nim 4 maja 1958) zostały przewiezione do Polski i pochowane na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B2-13-30).

Pytanie: Od kiedy mógł się posługiwać obywatelstwem amerykańskim?
Odpowiedź: 23 lipca 1940 roku

Pytanie: Dlaczego przestał pracować w Smithsonian Institution?
Odpowiedź: ze względu na zły stan zdrowia

Pytanie: Czy jego żona zmarła w tym samym roku co on?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy na miejsce ostatniego spoczynku wybrał Polskę?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czym zajmował się w Smithsonian Institution?
Odpowiedź: Prowadził tam badania promieniowania słonecznego, a w szczególności zmian stałej słonecznej i ich wpływ na zmiany pogody
Zdobycie kościoła św. Krzyża i Komendy Policji

Na początku września, równocześnie z generalnym szturmem na Powiśle, Niemcy podjęli próbę wyparcia oddziałów AK z linii Krakowskiego Przedmieścia i Nowego Światu. Jednym z głównych celów ataku stały się utracone 23 sierpnia gmachy kościoła św. Krzyża, Komendy Policji i pałacu Staszica. Wstępem do natarcia były gwałtowne naloty lotnicze i ostrzał artyleryjski, którymi 3 września obłożono powstańcze pozycje. Tego dnia na ul. Świętokrzyskiej od odłamku niemieckiej bomby zginął por. „Harnaś”. Następnego dnia do natarcia ruszyła niemiecka piechota wsparta bronią pancerną. Poważnie ranny został wtedy por. „Lewar”. Walki miały bardzo zacięty charakter, niektóre pomieszczenia kościoła św. Krzyża kilkukrotnie przechodziły z rąk do rąk. 6 września Niemcy ostatecznie wyparli powstańców z ruin świątyni. Następnego dnia polscy żołnierze wycofali się z gmachu Komendy i ruin pałacu Zamoyskich.

Pytanie: Jaki manewr odbył się w tym samym czasie, co atak na Powiśle?
Odpowiedź: próba wyparcia oddziałów AK z linii Krakowskiego Przedmieścia i Nowego Światu

Pytanie: Jaki był wiodący cel szturmu?
Odpowiedź: gmachy kościoła św. Krzyża, Komendy Policji i pałacu Staszica

Pytanie: Kto umarł na ulicy Świętokrzyskiej?
Odpowiedź: por. „Harnaś”

Pytanie: Kiedy Niemcy ostatecznie pokonali walczących?
Odpowiedź: 6 września

Pytanie: Czy powstańcy wygrali batalię z Niemcami?
Odpowiedź: nie
Selim I Groźny

Po podbiciu Egiptu sprowadził do Stambułu kalifa Al-Mutawakkila III (1508–1517), ostatniego potomka Abbasydów żyjącego dotąd pod kuratelą mameluków. W 1519, dzięki Hajreddinowi Barbarossie, zwierzchnictwo sułtana uznała Algieria. Tuż przed śmiercią planował wyprawę na Rodos. Zmarł po krótkiej chorobie, prawdopodobnie na raka. Na jego rozkaz powstał nowy kodeks prawny Kanunname. Pisał poezje pod pseudonimem „Selimi”. Był jednym z głównych budowniczych potęgi i prestiżu państwa osmańskiego i jego pozycji w świecie islamu. Podboje sułtana na długo ukształtowały mapę polityczną Bliskiego Wschodu. Częściowo ich skutki widoczne są do dziś (Kurdystan).

Pytanie: Jaka była prawdopodobna przyczyna śmierci Selima I Groźnego?
Odpowiedź: Rak

Pytanie: Jaki dokument powstał z inicjatywy sułtana?
Odpowiedź: nowy kodeks prawny Kanunname

Pytanie: Czy współcześnie dostrzega się efekty podbojów dokonanych przez Selima I Groźnego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kim był kalif Al-Mutawakkila III?
Odpowiedź: Ostatnim potomkiem Abbasydów żyjącym dotąd pod kuratelą mameluków
Gibraltar

Rejon Zatoki Gibraltaru zwanej także Zatoką Algeciras to zespół miejski, na który składa się Gibraltar oraz hiszpańska comarca Campo de Gibraltar. Zgodnie z danymi Europejskiej Sieci Obserwacyjnej Rozwoju Terytorialnego i Spójności Terytorialnej, funkcjonalny zespół miejski (ang. Functional Urban Area, FUA) ma 206 000 mieszkańców. Według danych hiszpańskiego Ministerstwa Rozwoju tzw. Wielki Zespół Miejski Zatoki Algeciras (hiszp. Grande Área Urbana) ma 235 572 mieszkańców na powierzchni 583 km², w latach 2001-2011 nastąpił wzrost ludności o 33 494 osób, co stanowi wzrost o 16,6%.

Pytanie: Ile ludzi mieszka w Zatoce Algeciras, wg. danych Europejskiej Sieci Obserwacyjnej Rozwoju Terytorialnego i Spójności Terytorialnej?
Odpowiedź: 206 000

Pytanie: Jak duża jest Zatoka Algeciras?
Odpowiedź: 583 km²

Pytanie: O ile procent więcej mieszkańców jest w Zatoce Algeciras w 2011 roku niż w roku 2000?
Odpowiedź: 16,6

Pytanie: W jakim okresie zaobserwowano wzrost populacji na Gibraltarze? 
Odpowiedź: w latach 2001-2011
Patryk Vega

W 2005 stworzył film PitBull, który został zrealizowany również w formie serialu telewizyjnego. Od 2010 wyreżyserował, oparte na autorskim scenariuszu, filmy, takie jak Ciacho (2010) i Last Minute (2013) oraz Służby specjalne (2014), Botoks (2017) i Kobiety mafii (2018), które zostały zrealizowane również w formie seriali. W 2016 stworzył też dwie kolejne części filmu Pitbull: Pitbull. Nowe porządki i Pitbull. Niebezpieczne kobiety. Botoks został uznany za jedną z najgorszych produkcji 2017 przez serwis Mediakrytyk.pl − agregujący recenzje polskich krytyków.

Pytanie: Czy Last Minute to film stworzony przez Vege?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W którym roku wyszedł film Służby specjalne?
Odpowiedź: 2014

Pytanie: Jaki film z 2005 r. ma swoją wersję serialową?
Odpowiedź: PitBull

Pytanie: Jak nazywa się druga i trzecia część PitBulla?
Odpowiedź: Pitbull. Nowe porządki i Pitbull. Niebezpieczne kobiety
Apollo/Skylab A7L

System oczyszczania tlenu ang. Oxygen Purge System (OPS) dostarczał tlen i sterowanie ciśnieniem w zestawie PGA przy ustalonych z góry awariach PLSS. W standardowych konfiguracjach EVA OPS był zamontowany na górze PLSS i używany tylko w przypadku niebezpieczeństwa. Sprawą niepewną jest, czy OPS był częścią PLSS, czy EMU (źródła różnie to interpretują), ale obiektywnie OPS był samowystarczalny, niezależnie zasilany i nieładowalny. Zapewniał działanie przez minimum 30 minut. System składał się z dwóch połączonych butli z tlenem, z automatycznego modułu sterowania temperaturą, regulatora ciśnienia, baterii zasilających, koniecznego oprzyrządowania. OPS nie zapewniał łączności, chociaż na jego wierzchołku była zamontowana antena VHF do łączności realizowanej przez sprawny PLSS.

Pytanie: Jakie zadanie miał system oczyszczania tleny?
Odpowiedź: dostarczał tlen i sterował ciśnieniem

Pytanie: Kiedy korzystano z OPS?
Odpowiedź: w przypadku niebezpieczeństwa

Pytanie: Czy OPS mógł działać bez pomocy innych urządzeń?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak długo działał OPS po uruchomieniu?
Odpowiedź: 30 minut
Apollo/Skylab A7L

W konfiguracjach niestandardowych było przewidziane stosowanie OPS bez PLSS. Podczas misji Apollo 15, 16, 17 w drodze powrotnej na Ziemię w odległości 307 800 km od planety przeprowadzane były spacery kosmiczne z modułu dowodzenia do wnęki z instrumentami naukowymi ang. Scientific Instrument Module (SIM), które znajdowały się w module serwisowym (Fot. 14). Podczas EVA do wnęki SIM modułu serwisowego nie były wykorzystywane zestawy PLSS. Tlen był dostarczany instalacją pneumatyczną z systemu kontroli środowiska modułu dowodzenia. OPS był używany jako system bezpieczeństwa. Dostępne źródła nie podają, jak był rozwiązany problem chłodzenia odzieży LCG.

Pytanie: Jaka była trasa spacerów kosmicznych, które odbyły się, między innymi, w trakcie misji Apollo 15?
Odpowiedź: z modułu dowodzenia do wnęki z instrumentami naukowymi ang. Scientific Instrument Module (SIM), które znajdowały się w module serwisowym

Pytanie: Jak daleko od Ziemi znajdowały się statki Apollo, kiedy odbyły się na nich spacery kosmiczne?
Odpowiedź: 307 800 km

Pytanie: Czy w trakcie tych spacerów kosmicznych używano zestawów przenośnego systemu podtrzymywania życia?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jaki sposób podczas tych spacerów kosmicznych zapewniono dostawę tlenu?
Odpowiedź: był dostarczany instalacją pneumatyczną z systemu kontroli środowiska modułu dowodzenia
Joseph Goebbels

Na przełomie 1925 i 1926 roku w partii toczyły się spory na temat programu. Ścierały się ze sobą dwie frakcje, „socjalistyczna” skupiona dookoła Gregora Strassera i bardziej konserwatywna. Goebbels zaliczał się do frakcji socjalistycznej. W lutym 1926 roku Hitler wezwał około 60 gauleiterów i innych działaczy, w tym Goebbelsa, na spotkanie w Bambergu, w podlegającej Juliusowi Streicherowi Frankonii, gdzie wygłosił dwugodzinną mowę, odrzucając program polityczny „socjalistycznego” skrzydła partii. Dla Hitlera prawdziwym wrogiem narodu niemieckiego byli zawsze Żydzi, a nie kapitaliści. Goebbels był gorzko rozczarowany. Czuję się zdruzgotany, napisał. Był przerażony określeniem przez Hitlera socjalizmu jako „żydowskiego stworzenia”, oświadczeniem, że Związek Radziecki musi zostać zniszczony i deklaracją, że własność prywatna nie będzie przywłaszczona przez rząd nazistowski. Już nie w pełni wierzę w Hitlera. To jest straszna rzecz: moje wewnętrzne wsparcie dla niego zniknęło.

Pytanie: Kiedy doszło do konfliktu wewnątrz partii?
Odpowiedź: Na przełomie 1925 i 1926

Pytanie: Do jakiego odłamu partyjnego należał Goebbels?
Odpowiedź: socjalistycznego

Pytanie: Gdzie odbyła się zorganizowana przez Hitlera narada z 1926 roku?
Odpowiedź: w Bambergu

Pytanie: Kto był głównym rywalem Niemców zgodnie z przemówieniem Hitlera?
Odpowiedź: Żydzi