mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Hillary Clinton

Poniższy wykres przedstawia, jak zmieniała się opinia publiczna na temat Hillary Clinton – według Instytutu Gallupa – w latach 1992–2016, czyli od czasu, gdy jej mąż po raz pierwszy kandydował na stanowisko prezydenta Stanów Zjednoczonych. Wynika z nich, że Hillary Clinton przez większość tego okresu cieszyła się wysokim poparciem, ponad 50% ankietowanych. Liczba osób mających negatywną opinię o Hillary Clinton przeważała nad osobami mającymi pozytywną opinię o niej tylko w okresie wyborów: w 1996 (kiedy jej mąż Bill Clinton kandydował ponownie na prezydenta), 2000 (wybory do senatu), 2008 (wybory prezydenckie) i 2016 (wybory prezydenckie). Wyjątkiem jest 2006 rok, kiedy Hillary Clinton ubiegała się o kolejną kadencję senatora. Najwyższe poparcie zostało odnotowane w grudniu 1998 roku, kiedy w kongresie toczyła się dyskusja nad impeachmentem wobec Billa Clintona z powodu zdrady małżeńskiej. Poparcie dla Hillary Clinton wyniosło wtedy 67%. Największy brak poparcia odnotowano w lipcu 2016 roku, w czasie wyborów prezydenckich. Hillary Clinton negatywnie oceniło 57% ankietowanych, a tylko 38% oceniało ją pozytywnie. Jednocześnie notowania głównego rywala Clinton w tych wyborach, Donalda Trumpa, również były rekordowo słabe. Najdłużej opinia pozytywna o Hillary Clinton przeważała nad opinią negatywną w latach 2008–2015, od wycofania się jej z wyborów prezydenckich w 2008 do początku jej kampanii prezydenckiej w 2015. W całym okresie sprawowania przez nią funkcji sekretarza stanu większość ankietowanych oceniała ją pozytywnie, przez większą część tego okresu popierało ją ponad 60% ankietowanych.

Pytanie: W jakich momentach pomiędzy 1992 a 2016 rokiem ponad połowa osób posiadała negatywną opinię o tej polityczce?
Odpowiedź: tylko w okresie wyborów: w 1996 (kiedy jej mąż Bill Clinton kandydował ponownie na prezydenta), 2000 (wybory do senatu), 2008 (wybory prezydenckie) i 2016 (wybory prezydenckie)

Pytanie: Jakie wydarzenia miały miejsce w okresie, w którym Hillary Clinton posiadała największe poparcie?
Odpowiedź: w kongresie toczyła się dyskusja nad impeachmentem wobec Billa Clintona z powodu zdrady małżeńskiej

Pytanie: Jak prezentowały się proporcje jej poparcia podczas wyborów prezydenckich w 2016 roku?
Odpowiedź: Hillary Clinton negatywnie oceniło 57% ankietowanych, a tylko 38% oceniało ją pozytywnie

Pytanie: W okresie pomiędzy jakimi wydarzeniami Clinton utrzymywała przewagę pozytywnych opinii na jej temat najdłużej?
Odpowiedź: od wycofania się jej z wyborów prezydenckich w 2008 do początku jej kampanii prezydenckiej w 2015
Konkurs Piosenki Eurowizji 2016

Po zwycięstwie Szwecji w Konkursie Piosenki Eurowizji w 2015 krajowy nadawca rozpoczął przygotowania do organizacji kolejnego konkursu, w tym m.in. rozpoczęcie negocjacji z władzami miast-kandydatów do przygotowania widowiska. 24 maja stacja poinformowała, że pierwszym kandydatem do zorganizowania konkursu została hala Tele2 Arena w Sztokholmie. Nadawca prowadził również negocjacje z właścicielami trzech innych obiektów widowiskowych na terenie stolicy: Friends Arena, w którym odbył się finał krajowych eliminacji Melodifestivalen w latach 2013–2015, a także Globe Arena, gdzie zorganizowano konkurs w 2000. Chęć organizacji 61. Konkursu Piosenki Eurowizji wyraziły także władze Göteborgu, które zaproponowały przygotowanie imprezy w hali Scandinavium, gdzie rozegrany został konkurs w 1985.

Pytanie: Czy w Göteborgu odbył się konkurs piosenki Eurowizji?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W którym roku Eurowizja odbyła się w Globe Arena?
Odpowiedź: 2000

Pytanie: Jaki kraj wygrał widowisko w 2015 roku?
Odpowiedź: Szwecja

Pytanie: Jak nazywa się stolica, w której znajduje się Friends Arena?
Odpowiedź: Sztokholm
Dom (serial telewizyjny)

Najważniejszym bohaterem serialu jest Andrzej Talar, chłopak pochodzący z mazowieckiej wsi Sierpuchowo, który, po wyzwoleniu Warszawy w 1945, przyjeżdża tam na studia techniczne. Początkowo pracuje jako funkcjonariusz milicji protegowany przez uratowanego w czasie wojny pułkownika Ludowego Wojska Polskiego, który ułatwia mu również dostanie się na Politechnikę. Po studiach młody Talar podejmuje pracę inżyniera w FSO. Od końca wojny próbuje zdobyć serce Basi – dziewczyny mieszkającej w kamienicy przy ul. Złotej. Jej ukochany, poeta Łukasz Zbożny, zaginął w czasie wojny. Wielka miłość do niego, tęsknota i niepewność jego losów doprowadziły ją do problemów psychicznych, z których Andrzej pomógł jej wyjść ofiarując swoją miłość i wsparcie. Basia, będąc przekonaną, że Łukasz Zbożny nie żyje, zgadza się wyjść za mąż za Andrzeja. W tle – kontakty Andrzeja z komunistami i chęć opuszczenia rodzinnego Sierpuchowa prowadzą do konfliktu z ojcem.

Pytanie: Kto jest główną postacią w serialu?
Odpowiedź: Andrzej Talar

Pytanie: Gdzie urodził się Talar?
Odpowiedź: w Sierpuchowie

Pytanie: Jakie wykształcenie wyższe zdobył Andrzej?
Odpowiedź: techniczne

Pytanie: Kto zostaje mężem Basi?
Odpowiedź: Andrzej

Pytanie: Z jakiego powodu dochodzi do starcia pomiędzy Andrzejem i jego tatą?
Odpowiedź: ze względu na kontakty Andrzeja z komunistami i chęć opuszczenia rodzinnego Sierpuchowa
Dom (serial telewizyjny)

Po pewnym czasie do Warszawy przyjeżdżają bracia Andrzeja – Bronek i Leszek. Bronek uczestniczy w odbudowie stolicy, pracuje jako ochotnik przy budowie Trasy W-Z wyrabiając „110% normy” i stając się przodownikiem pracy, który, przekonany, że jako przodownik stał się kimś bardzo ważnym (awans na kierownika budowy, do czego nie miał niezbędnych kwalifikacji), nie zdaje sobie sprawy, że władza wykorzystuje go do celów propagandowych, by go porzucić, gdy już nie będzie potrzebny. W tym czasie, Bronek zakochuje się bez wzajemności w Ewie, artystce „Mazowsza” prowadzącej zajęcia dla młodych działaczy. Odrzucony, pewnej nocy upija się i wchodzi na rusztowanie tynkowanej kamienicy, którą wcześniej budował, aby kwiaty z wiechy dać ukochanej. Spada z rusztowania, ponosząc śmierć na miejscu. Świadkiem zdarzenia jest najmłodszy z braci – Leszek, który później obwinia Andrzeja i Ewę o śmierć brata. Z kolei Ewa popada w alkoholizm i zostaje wyrzucona z „Mazowsza”. Tymczasem, gdy żona Andrzeja dowiaduje się, że jej ukochany – Łukasz Zbożny – żyje i wrócił do Polski, postanawia odejść od męża. Podczas pobytu w rodzinnej wsi związanego z chorobą ojca, Andrzej spotyka Ewę. Przekonany, że nie uda mu się odzyskać Basi zaczyna romans z Ewą, która kocha go od dawna, w wyniku czego biorą ślub. Po śmierci ojca bracia decydują się zabrać matkę do Warszawy i sprzedać rodzinny dom.

Pytanie: Który z braci Andrzeja z serialu Dom, uczestniczył w budowaniu trasy W-Z?
Odpowiedź: Bronek

Pytanie: Jaka była przyczyna zgony Bronka z serialu Dom?
Odpowiedź: Upadek z rusztowania

Pytanie: Dlaczego Ewa z serialu Dom, zostaje wyrzucona z zespołu?
Odpowiedź: Z uwagi na alkoholizm

Pytanie: Jak nazywa się ukochany żony Andrzeja, dla którego zostawiła go?
Odpowiedź: Łukasz Zbożny
Azulejo

Równolegle opracowano, głównie na życzenie kleru, inny rodzaj dekoracyjnych płytek azulejo, które charakteryzowały się mniejszym nakładem pracy i przez to tańszych w produkcji. Azulejo enxaquetado były używane do pokrywania dużych powierzchni ścian kościołów i klasztorów, gdzie nie było potrzeby dużego zróżnicowania wzorów. Kompozycje te stosowane od XVI do XVII wieku były układane głównie z jednobarwnych płytek w dwukolorowe mozaiki, przeważnie biało-niebieskie lub biało-zielone, w postaci ukośnej siatki. Wprowadzenie płytek typu azulejo de padrão z powtarzalnym wzorem zmniejszyło pracochłonność układania mozaik na rozległych powierzchniach ścian.

Pytanie: Do czego wykorzystywano tanie płytki dekoracyjne?
Odpowiedź: do pokrywania dużych powierzchni ścian kościołów i klasztorów

Pytanie: Kiedy korzystano z tanich płytek dekoracyjnych do tworzenia wzorów?
Odpowiedź: od XVI do XVII wieku

Pytanie: Jakie kolory zazwyczaj przyjmowały płytki dekoracyjne?
Odpowiedź: biało-niebieskie lub biało-zielone

Pytanie: Do czego przyczyniło się wykorzystywanie płytek azulejo?
Odpowiedź: zmniejszyło pracochłonność układania mozaik
Azulejo

Po 1500 roku warsztaty z Manises i Granady straciły na znaczeniu na korzyść innych miast, głównie Sewilli i Toledo. Miasta te przodowały w produkcji azulejo nowymi technikami, rozpoczynając wytwarzanie znormalizowanych kwadratowych płytek znacznie łatwiejszych do układania, a przede wszystkim tańszych w produkcji. Ponadto dzięki powtarzalnemu kształtowi wytwarzanie azulejo rozpoczęło się na skalę masową. Kwadratowe płytki wkrótce zaczęły zdobywać rynek hiszpański, później europejski, a także amerykański, głównie ze względu na niższą od azulejo wytwarzanego w Manises cenę.

Pytanie: Jaki był skutek nowoczesnej technologii produkcji azulejo z Sewilli?
Odpowiedź: łatwiejszych do układania, a przede wszystkim tańszych w produkcji

Pytanie: Czy azulejo posiadają unikatowy kształt co do każdej płytki?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co stanowiło główną przesłankę wyboru azulejo z Sewilli?
Odpowiedź: Cena
Bitwa nad Bzurą

W II fazie gen. dyw. Tadeusz Kutrzeba zdecydował o ataku w kierunku Skierniewic. Natarcie miała wykonać Armia „Pomorze” pod dowództwem gen. dyw. Władysława Bortnowskiego (skład: 26. Dywizja Piechoty; GO gen. Bołtucia: 4 DP, 16 DP). Pod osłoną natarcia na Skierniewice, pozostałe siły Armii Poznań miały się przegrupować: Grupa Operacyjna gen. Abrahama (Wielkopolska Brygada Kawalerii, Podolska Brygada Kawalerii) nad dolną Bzurę; Grupa Operacyjna gen. Knoll-Kownackiego (w poprzednim składzie) na podstawy wyjściowe do natarcia w rejonie Sochaczewa – doszło wtedy do 2,5 dniowej bitwy o Sochaczew – które stało się kluczowe dla powodzenia tej fazy operacji. Niemieckie lotnictwo rozpoczęło bombardowania siłami 4. Floty Powietrznej.

Pytanie: Kto podjął decyzję, aby zaatakować Skierniewice? 
Odpowiedź: gen. dyw. Tadeusz Kutrzeba

Pytanie: Jaką armią zarządzał gen. dyw. Władysław Bortnowski?
Odpowiedź: „Pomorze”

Pytanie: Co miała uczynić reszta sił Armii Poznań?
Odpowiedź: Przegrupować się

Pytanie: Ile trwała bitwa o Sochaczew?
Odpowiedź: dwa i pół dnia
Bitwa nad Bzurą

W I fazie zgrupowanie uderzeniowe Grupy Armii „Poznań”-„Pomorze”, którego trzon stanowiła Grupa Operacyjna pod dowództwem gen. bryg. Edmunda Knoll-Kownackiego (skład: 14 Dywizja Piechoty, 17 Dywizja Piechoty, 25 Dywizja Piechoty, 7 pułk artylerii ciężkiej), osłaniana od wschodu przez Wielkopolską Brygadę Kawalerii (dowódca gen. bryg. Roman Abraham), a od zachodu przez Grupę Operacyjną Kawalerii gen. bryg. Stanisława Grzmota-Skotnickiego (skład: Podolska Brygada Kawalerii, Pomorska Brygada Kawalerii, 7 batalion strzelców), zaatakowało godzinami popołudniowymi maszerującą wzdłuż prawego brzegu Bzury, na północnym skrzydle 8 Armii niemieckiej (dowódca gen. piech. Johannes von Blaskowitz), 30 Dywizję Piechoty.

Pytanie: Jakie jednostki wojskowe składały się na Grupę Operacyjną?
Odpowiedź: 14 Dywizja Piechoty, 17 Dywizja Piechoty, 25 Dywizja Piechoty, 7 pułk artylerii ciężkiej

Pytanie: Kto stał na czele Grupy Operacyjnej?
Odpowiedź: gen. bryg. Edmund Knoll-Kownacki

Pytanie: Jakie oddziały chroniły od strony wschodniej Grupę Operacyjną?
Odpowiedź: Wielkopolska Brygada Kawalerii

Pytanie: Jakie oddziały wroga zostały zaatakowane przez zgrupowanie uderzeniowe Grupy Armii „Poznań”-„Pomorze”?
Odpowiedź: 30 Dywizja Piechoty
Panama (miasto)

Pierwotnie istniała w tym miejscu rybacka wioska indiańska o nazwie Panama, co oznacza "wiele ryb". Starą Panamę (Panama La Vieja) założył w 1519 r. gubernator Pedro Arias Vavila. Miasto było siedzibą hiszpańskiej administracji oraz władzy kościelnej i rozwijało się w oparciu o handel morski. kilkakrotnie stawało się celem ataków piratów. W 1595 r. bezskutecznie próbował je splądrować Francis Drake, udało się to w 1671 r. Henry'emu Morganowi. W 1674 r. założono więc w sąsiedztwie Nową Panamę (Panama Nuevo) z inicjatywy hiszpańskiego gubernatora Alonsa Mercado y Villacorty. Na początku XVIII w. miasto podupadło politycznie i ekonomicznie. W 1751 r. okoliczny obszar został częścią Nowej Granady, a później Kolumbii. W XIX w. nastąpił rozwój związany z "gorączką złota" w Kalifornii i budową kolei. W 1903 r. ogłoszono niepodległość Republiki Panamy, której miasto zostało stolicą. Wielkiego znaczenia nabrało po otwarciu Kanału Panamskiego w 1914 r. Stolica stała się nowoczesna i kosmopolityczna. Jednak kontrolę nad miastem i jego stanem sanitarnym sprawowały USA (na mocy traktatu Hay-Bunau-Varilla), które sfinansowały m.in. budowę wodociągów i kanalizacji. Zniosły ją dopiero kolejne traktaty z 1936 i 1959 r. W 2003 r. Panama była Amerykańską Stolicą Kultury.

Pytanie: Co oznacza słowo Panama?
Odpowiedź: wiele ryb

Pytanie: Jaki przemysł przyczynił się do aktywizacji Panama La Vieja?
Odpowiedź: handel morski

Pytanie: Jaka udogodnienia zostały zasponsorowane przez Stany Zjednoczone?
Odpowiedź: budowa wodociągów i kanalizacji

Pytanie: Jak nazywał się pirat, który ograbił Starą Panamę?
Odpowiedź: Henry Morgan
Gottlieb Hering

Zakończywszy służbę w Bełżcu, Hering objął stanowisko komendanta obozu pracy dla Żydów w Poniatowej. Ze względu na swe okrucieństwo szybko stał się największym postrachem więźniów. Pod byle pretekstem skazywał Żydów na śmierć lub osobiście ich mordował. Estera Rubinsztejn, ocalała więźniarka Poniatowej, wspominała, że komendant miał w zwyczaju nieoczekiwanie wjeżdżać konno na pole obozowe; towarzyszył mu wtedy specjalnie ubrany czternastoletni żydowski chłopiec, który jechał na ośle. W czasie takich eskapad Hering strzelał do przypadkowych więźniów lub tratował ich koniem. Miał również doprowadzić do skazania na śmierć sanitariusza SS nazwiskiem Backhaus, który utrzymywał niedozwolone stosunki seksualne z żydowską więźniarką. 4 listopada 1943 roku wszystkich więźniów Poniatowej rozstrzelano w ramach akcji „Erntefest”. Po zakończeniu masakry Hering nadzorował spalenie zwłok ofiar.

Pytanie: Za co Hering chciał zabić Backhausa?
Odpowiedź: stosunki seksualne z żydowską więźniarką

Pytanie: Kiedy odbyło się wymordowanie wszystkich więźniów obozu?
Odpowiedź: 4 listopada 1943

Pytanie: Jak nazywała się akcja wymordowania wszystkich więźniów?
Odpowiedź: „Erntefest”

Pytanie: Jaką funkcję pełnił Hering w Poniatowej?
Odpowiedź: komendanta obozu pracy
Gottlieb Hering

Hering osobiście rozkazywał rozstrzelać żydowskich więźniów, których oskarżono o rozmaite wykroczenia przeciw obozowemu regulaminowi. Egzekucje w obozowym „lazarecie” uważał przy tym za „próbę wytrzymałości” i wymagał od wszystkich niemieckich esesmanów, aby rotacyjnie brali w nich udział. Jeden z polskich kolejarzy pracujących na stacji w Bełżcu wspominał, że pewnego razu Hering rozkazał przywiązać Żyda do swojego samochodu, a następnie zmusił go, by biegł za jadącym pojazdem. W tym samym czasie ofiara była atakowana przez psa komendanta.

Pytanie: Czy Hering samodzielnie rozstrzeliwał Żydów?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Za co rozstrzeliwani byli więźniowie żydowscy z rozkazu Heringa?
Odpowiedź: wykroczenia przeciw obozowemu regulaminowi

Pytanie: Czy wszyscy żołnierze SS zabijali z rozkazu Heringa?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto był świadkiem przywiązania Żyda do auta Heringa?
Odpowiedź: Jeden z polskich kolejarzy
Wojny napoleońskie

Wszystkie te poczynania Napoleona spowodowały zawiązanie się kolejnej, trzeciej koalicji antyfrancuskiej w składzie: Wielka Brytania, Austria, Rosja, Szwecja i Królestwo Neapolu. Nowa wojna rozpoczęła się we wrześniu 1805 od ataku Austrii na Księstwo Bawarii, sprzymierzone z Francją. Wtedy Napoleon ruszył ze swą armią do Niemiec, pobił Austriaków pod Ulm, zajął Wiedeń, po czym wkroczył na Morawy. Tam 2 grudnia Francuzi rozgromili pod Austerlitz połączone siły austriacko-rosyjskie. Austria wycofała się wówczas z koalicji i zawarła z Francją 26 grudnia 1805 roku pokój w Preszburgu, zaś cesarz Aleksander I wycofał resztki swego korpusu interwencyjnego do Rosji.

Pytanie: Kto należał do sojuszu przeciwko Francji?
Odpowiedź: Wielka Brytania, Austria, Rosja, Szwecja i Królestwo Neapolu

Pytanie: Czy Austriacy wygrali w bitwie pod Ulm?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Gdzie został zawarty pokój austriacko-francuski?
Odpowiedź: w Preszburgu

Pytanie: Jakie państwo zrezygnowało z koalicji antyfrancuskiej po bitwie pod Austerlitz?
Odpowiedź: Austria
Agnieszka Maciąg

Będąc u szczytu międzynarodowej kariery, w 1992 zaszła w ciążę i wróciła do kraju, by urodzić syna. Po dwóch latach przerwy wróciła na krótko do pracy międzynarodowej. W latach 1994–1996 sporadycznie pojawiała się na wybiegach w Paryżu, Mediolanie oraz Berlinie. Odbywała sesje zdjęciowe dla międzynarodowych magazynów mody, takich jak „Hampton” i „Sybille”. W 1996 zakończyła międzynarodową karierę, lecz nie zrezygnowała z pracy w kraju. Od czasu do czasu prezentuje na wybiegu kolekcje polskich projektantów mody.

Pytanie: Czy Maciąg-Wolańska miała dziecko?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Maciąg-Wolańska występowała na wybiegach w stolicy Francji?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakich czasopismach pojawiały się zdjęcia Maciąg-Wolańskiej?
Odpowiedź: „Hampton” i „Sybille”
Agnieszka Maciąg

Karierę modelki rozpoczęła w 1989, zostając laureatką konkursu dla modelek, organizowanego przez nowojorską agencję Wilhelmina. Występowała na największych światowych pokazach mody, począwszy od Nowego Jorku poprzez Mediolan i Paryż oraz pracowała dla znanych projektantów, takich jak: Karl Lagerfeld, Nino Cerruti, Laura Biagiotti, Claude Montana, Pierre Cardin, Louis Féraud czy Escada, jak również dla Teresy Rosati czy Macieja Zienia. Pracując jako modelka w USA, była gościem programów Good Morning America, Rich & Famous oraz Saturday Night with Chani Chang.

Pytanie: Jaka instytucja odpowiadała za organizację konkursu, który wygrała Agnieszka Maciąg-Wolańska w 1989 roku?
Odpowiedź: nowojorska agencja Wilhelmina

Pytanie: Jacy popularni projektanci mody korzystali z jej usług?
Odpowiedź: Karl Lagerfeld, Nino Cerruti, Laura Biagiotti, Claude Montana, Pierre Cardin, Louis Féraud czy Escada, jak również Teresa Rosati czy Maciej Zień

Pytanie: W którym roku Agnieszka Maciąg-Wolańska zaczęła pracować jako modelka?
Odpowiedź: 1989

Pytanie: Czy w trakcie swojej kariery, Agnieszka Maciąg-Wolańska brała udział w pokazach mody światowej klasy?
Odpowiedź: tak
Giosuè Carducci

Pod koniec życia Carducci, choć nadal budził kontrowersje, był szanowanym autorytetem literackim i naukowym. Z okazji 35-lecia pracy profesorskiej został obdarowany gałązką wawrzynu z drzewa rosnącego przy grobie Dantego w Rawennie oraz księgą pamiątkową zawierającą nazwiska wszystkich jego studentów. Kiedy ze względu na hemiplegię musiał w roku 1904 zaniechać prowadzenia wykładów, parlament przyznał mu – podobnie jak kiedyś Alessandrowi Manzoniemu – dożywotnią emeryturę. Katedrę objął po nim Giovanni Pascoli. W roku 1906 Giosuè Carducci został wyróżniony Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury. Komitet Noblowski czuł się w obowiązku podkreślić, że pogańskie motywy w jego wierszach wcale nie oznaczały odrzucenia chrześcijaństwa, a jedynie krytykę błędnych posunięć Kościoła. Schorowany Carducci nie zdołał pojechać do Sztokholmu, żeby osobiście odebrać nagrodę, gościł natomiast u siebie ambasadora Szwecji. Zmarł na marskość wątroby dwa miesiące później, 16 lutego 1907 roku. Jego śmierć upamiętnił wierszem Per la tomba di G. Carducci (Na grób G. Carducciego) Gabriele D’Annunzio, główny przedstawiciel włoskiego dekadentyzmu. Utwory Carducciego często inspirowały kompozytorów, którzy wykorzystywali je jako teksty swoich pieśni (Alfredo Casella – Notte de maggio, Guido Alberto Fano – Vere novo, Stanislao Gastaldon – Viva il Re).

Pytanie: Czy Carducci był profesorem na uczelni?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Na jaką chorobę cierpiał Carducci?
Odpowiedź: hemiplegię

Pytanie: Jakie wyróżnienie otrzymał Carducci?
Odpowiedź: Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury

Pytanie: Jakie motywy pojawiały się w utworach Carducciego?
Odpowiedź: pogańskie
Giosuè Carducci

W latach 70. XIX wieku Carducci zdobył sławę jako poeta i wyrazisty publicysta, więc na jego wykłady i wieczory dyskusyjne ściągali entuzjaści z całego kraju. Pisarz starał się przekazać słuchaczom wiarę w wielkość ojczyzny i podkreślał zalety rodzimej kultury. Różnicował przy tym wypowiedzi przekonując zarówno tych, którzy odwoływali się do tradycji arystokratycznych, jak i tych, którym bliskie były poglądy demokratyczne. Wśród studentów Carducciego znaleźli się przyszli pisarze i poeci, którzy zapisali się w historii włoskiej literatury, między innymi: Giovanni Pascoli, Severino Ferrari, Adolfo Albertazzi, Manara Valgimigli, Guido Mazzoni i Luigi Federzoni. Od roku 1881 Carducci był członkiem Najwyższej Rady Edukacji, dzięki czemu miał znaczny wpływ na ocenę dorobku naukowego kandydatów do prowadzenia wykładów. Z jego decyzji jednoznacznie wynika, że, dokonując wyboru, kierował się wyłącznie przyszłym dobrem uczelni i nie ulegał żadnym uniwersyteckim naciskom. Zdarzało mu się także odrzucać kandydatury osób, z którymi prywatnie utrzymywał bliskie stosunki. W roku 1888 europejska renoma Carducciego była bezsporna, uznano więc za oczywiste, że to on wygłosi uroczyste przemówienie z okazji zjazdu studentów, który zorganizowano w Bolonii, by uczcić osiemsetną rocznicę założenia uczelni. Carducci należał do pedagogów, którzy angażowali się w życie studenckiej społeczności, toteż w czasie pobytu na uniwersytecie w Heidelbergu zapoznał się z zasadami działania burschenschaftów. Dzięki temu przyczynił się do powstania bolońskiej Goliardii.

Pytanie: Jakimi wartościami chciał się podzielić ze swoimi odbiorcami Carducci?
Odpowiedź: wiarą w wielkość ojczyzny i zaletami rodzimej kultury

Pytanie: Jacy przykładowi włoscy artyści byli jego uczniami?
Odpowiedź: Giovanni Pascoli, Severino Ferrari, Adolfo Albertazzi, Manara Valgimigli, Guido Mazzoni i Luigi Federzoni

Pytanie: Na co pozwalało mu należenie do Najwyższej Rady Edukacji?
Odpowiedź: miał znaczny wpływ na ocenę dorobku naukowego kandydatów do prowadzenia wykładów

Pytanie: Co pozwoliło Carducciemu na posiadanie wpływu na powstanie bolońskiej Goliardii?
Odpowiedź: w czasie pobytu na uniwersytecie w Heidelbergu zapoznał się z zasadami działania burschenschaftów
Szwajcaria

Historycznie kraj jest dość równo podzielony pomiędzy rzymskich katolików i wyznawców kalwinizmu, ze skomplikowaną mozaiką mniejszości na obszarze niemal całego kraju. Niektóre kantony, np. Appenzell, są nawet oficjalnie podzielone na sekcje katolickie i protestanckie. W większych miastach (Berno, Zurych, Bazylea) dominują protestanci. Centralna Szwajcaria jest tradycyjnie katolicka. Istnieje też Kościół Chrześcijańskokatolicki w Szwajcarii, zaliczany do nurtu starokatolickiego. Jest jednym z oficjalnych Kościołów w kraju, choć liczba jego członków bardzo szybko się zmniejsza i obecnie należy do niego jedynie 0,2% Szwajcarów. Konstytucja szwajcarska z roku 1848 – w dużym stopniu pod wpływem ówczesnych starć pomiędzy kantonami katolickimi a protestanckimi (tzw. szwajcarska wojna domowa, niem. Sonderbundskrieg) – świadomie wprowadziła zasady, które umożliwiają pokojową koegzystencję pomiędzy różnymi wyznaniami. W 1980 roku odbyło się referendum w sprawie całkowitego rozdziału państwa od Kościołów. Zostało to odrzucone (80% przeciw).

Pytanie: Jakie religie dawniej wyznawano w tym kraju?
Odpowiedź: katolicyzm i kalwinizm

Pytanie: W jakich miastach dominuje wyznanie protestanckie?
Odpowiedź: Berno, Zurych, Bazylea

Pytanie: Ile procent Szwajcarów należy do Kościoła Chrześcijańskokatolickiego?
Odpowiedź: 0,2

Pytanie: W którym roku w Szwajcarii została wprowadzona konstytucja?
Odpowiedź: 1848