mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Historia Polski (1939–1945)

Po agresji niemieckiej na ZSRR przy pośrednictwie rządu brytyjskiego doszło do zawarcia układu o normalizacji stosunków pomiędzy Polską a ZSRR, zwany układem Sikorski-Majski. Układ został podpisany przez gen. Władysława Sikorskiego, premiera rządu RP na uchodźstwie i ambasadora ZSRR w Londynie Iwana Majskiego. Układ przewidywał unieważnienie przez ZSRR wszelkich układów zawartych z III Rzeszą odnośnie do Polski, przywrócenie stosunków dyplomatycznych między obydwoma krajami uwolnienie obywateli polskich skazanych i wywiezionych przez NKWD w okresie okupacji sowieckiej terytorium II Rzeczypospolitej i utworzenie armii polskiej w ZSRR pod dowództwem polskim. Porozumienie zostało podpisane 30 lipca 1941 roku. Stało się ono podstawą utworzenia Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR pod dowództwem gen. Władysława Andersa składającej się z Polaków uprzednio więzionych i deportowanych w głąb Związku Radzieckiego.

Pytanie: Czego dotyczył układ Sikorski-Majski?
Odpowiedź: normalizacji stosunków pomiędzy Polską a ZSRR

Pytanie: Jaką funkcję pełnił Władysław Sikorski?
Odpowiedź: premiera rządu RP na uchodźstwie

Pytanie: Jakie były postanowienia układu Sikorski-Majski?
Odpowiedź: unieważnienie przez ZSRR wszelkich układów zawartych z III Rzeszą odnośnie do Polski, przywrócenie stosunków dyplomatycznych między obydwoma krajami uwolnienie obywateli polskich skazanych i wywiezionych przez NKWD w okresie okupacji sowieckiej terytorium II Rzeczypospolitej i utworzenie armii polskiej w ZSRR pod dowództwem polskim

Pytanie: Kto zasilał szeregi Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR?
Odpowiedź: Polacy uprzednio więzieni i deportowani w głąb Związku Radzieckiego
Reprezentacja Ukrainy w piłce nożnej mężczyzn

Udało im się za to awansować do Mistrzostw Europy 2016. W swojej grupie eliminacyjnej grali z Hiszpanią, Słowacją, Białorusią, Luksemburgiem i Macedonią. Zajęli w niej ostatecznie trzecie miejsce z dorobkiem 19 punktów w 10 meczach po sześciu zwycięstwach, jednym remisie i trzech porażkach. Zagrali więc kolejny raz w barażach tym razem z reprezentacją Słowenii. Po zwycięstwie 2:0 w pierwszym meczu we Lwowie, w rewanżowym spotkaniu rozegranym w Mariborze padł wynik 1:1 i ukraińscy piłkarze mogli świętować awans na Euro.

Pytanie: W którym roku reprezentacja Ukrainy była na Mistrzostwach Europy?
Odpowiedź: 2016

Pytanie: Z jakimi krajami Ukraina rozgrywała mecze?
Odpowiedź: z Hiszpanią, Słowacją, Białorusią, Luksemburgiem i Macedonią

Pytanie: Ile punktów zdobyła Ukraina?
Odpowiedź: 19

Pytanie: W ilu meczach grała Ukraina?
Odpowiedź: 10
Reprezentacja Ukrainy w piłce nożnej mężczyzn

Wcześniej ukraińscy piłkarze grali w barwach reprezentacji Związku Radzieckiego. I to oni – zawodnicy Dynama Kijów, najbardziej utytułowanego klubu ZSRR – stanowili o jej sile w latach 80. Na początku lat 90. niektórzy Ukraińcy (np. Ilja Cymbalar, Wiktor Onopko, Oleg Salenko, Andriej Kanczelskis, Jurij Nikiforow czy Siergiej Juran) wybrali grę w barwach reprezentacji Rosji, która została ogłoszona oficjalnym następcą reprezentacji ZSRR, a Ukraina nie uczestniczyła w największych międzynarodowych rozgrywkach do 1994 r.

Pytanie: Dla jakiej reprezentacji grali w okresie zimnej wojny zawodnicy ukraińskiego pochodzenia?
Odpowiedź: Związku Radzieckiego

Pytanie: Jaki był najbardziej utytułowany zespół w Związku Radzieckim?
Odpowiedź: Dynamo Kijów

Pytanie: Jaki kraj został następcą Związku Radzieckiego?
Odpowiedź: Rosja

Pytanie: Kiedy Oleg Salenko zdecydował się na grę w reprezentacji Rosji?
Odpowiedź: Na początku lat 90
Wojna koreańska

Opinia publiczna w krajach uczestniczących w operacji ONZ była mocno podzielona, szczególnie w Wielkiej Brytanii gdzie liczne grono ludzi sprzeciwiało się uczestnictwu w wojnie. Wiele osób obawiało się eskalacji wojny a nawet wybuchu wojny nuklearnej. Silna opozycja względem wojny była przyczyną często napiętych relacji brytyjsko-amerykańskich. Z tych powodów brytyjscy politycy szukali sposobu na jak najszybsze zakończenie konfliktu, prędkie wycofanie wszystkich obcych sił ONZ i zjednoczenie Korei pod auspicjami tej organizacji. Ostatecznie wybór Eisenhowera i zmęczenie społeczeństwa amerykańskiego wojną (jednorazowo w Korei przebywało 500 tys. żołnierzy amerykańskich, zmieniani byli co 6 miesięcy, w sumie przewinęło się przez front 2,5 mln Amerykanów), a z drugiej strony śmierć Stalina i walka o schedę po nim oraz brak znaczących efektów działań militarnych po obu stronach zmusiły wreszcie obie strony konfliktu 27 lipca 1953 roku w Panmundżomie do podpisania rozejmu i ustanowienia strefy demarkacyjnej (po 2 km na północ i południe, zatem szerokość tej strefy wynosi 4 km) dzielącej półwysep na dotychczasowej linii frontu (linii Kansas-Wyoming; w sprawie jeńców swoje stanowisko także przeforsowała strona ONZ – w rezultacie część jeńców północnokoreańskich osiedliła się w Korei Południowej, a jeńców chińskich na Tajwanie). Rozejm został podpisany przez przedstawicieli Korei Północnej (w osobie Kim Ir Sena jako zwierzchnika armii Korei Północnej), Chin Ludowych (przedstawiciel: Peng Dehuai – dowódca Ochotników Ludowych) oraz ONZ-tu, reprezentowanego przez głównodowodzącego wojsk Narodów Zjednoczonych, amerykańskiego generała Marka W. Clarka. Nieobecność i brak podpisu przedstawiciela Republiki Korei (czyli Korei Południowej) stanowił przez długie lata pretekst dla KRLD do odmowy rozpoczęcia rozmów pokojowych z Południem, które dla Koreańczyków z Północy nie było stroną konfliktu. Nad przestrzeganiem rozejmu czuwali inspektorzy sił rozjemczych (Komisja Nadzorcza Państw Neutralnych) rozmieszczeni po obu stronach tej linii, na północy Polacy oraz Czesi i Słowacy, a na południu Szwajcarzy i Szwedzi. Ci ostatni po szykanach amerykańskich w 1956 roku zwinęli swoje posterunki. W przypadku Czechosłowacji (potem Czech) i Polski po zmianach politycznych w 1989 roku władze KRLD zaczęły także szykanować ich przedstawicieli tak, że ci w końcu wyjechali.

Pytanie: Jaki stosunek do udziału Wielkiej Brytanii w wojnie mieli obywatele tego państwa?
Odpowiedź: liczne grono ludzi sprzeciwiało się uczestnictwu w wojnie

Pytanie: Ilu amerykańskich wojskowych łącznie pojawiło się na froncie?
Odpowiedź: 2,5 mln

Pytanie: Jakie wydarzenia przyczyniły się do zawarcia pokoju w Panmundżomie?
Odpowiedź: śmierć Stalina i walka o schedę po nim oraz brak znaczących efektów działań militarnych po obu stronach

Pytanie: Czy przedstawiciel Korei Południowej podpisał się na dokumencie ustanawiającym rozejm?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie kraje zostały szykanowane przez KRLD?
Odpowiedź: Czechosłowacja i Polska
Wojna koreańska

Udany desant amerykański (ONZ) 15 września 1950 roku gen. Douglasa MacArthura pod miastem Inczon oraz jednoczesne kontruderzenie z miasta Pusan doprowadziły do odzyskania zajętych przez wojska Północy terenów. Jednostki Koreańskiej Armii Ludowej odcięte na południu Korei próbowały przejść do działań partyzanckich, tworząc tzw. „drugi front”, ale próby te zostały szybko udaremnione, ponieważ ludność południowokoreańska już zniechęciła się do KRLD (z powodu postępowania jej wojsk i organów bezpieczeństwa). W październiku działania przeniosły się na północ od 38 równoleżnika, a 90% Korei Północnej do 25 października znalazło się pod okupacją amerykańską. ONZ (Stany Zjednoczone) zaproponowały zawieszenie broni i uznanie siłowego zjednoczenia Korei, ale 25 października 1950 Mao Zedong wprowadził na front kilkusettysięczną armię „Chińskich Ochotników Ludowych”. ChOL okrążyli X Korpus amerykański, który jednak zdołał się przebić i został ewakuowany z Hŭngnam („koreańska Dunkierka”). Pod naciskiem Chińczyków (i odtwarzającej się armii KRLD) oddziały ONZ cofały się, tracąc w styczniu 1951 roku Seul. Chiny bezskutecznie prosiły o wsparcie ZSRR, Stalin zgodził się jedynie na wysłanie Chińczykom sprzętu wojskowego, z czym jednak zwlekał. Polityka ta spowodowana była chęcią utrzymania ZSRR w „neutralności” a tym samym zrzuceniem kosztów prowadzenia wojny na Chiny. Rządy KRLD i Chin otrzymały różnorakie wsparcie ze strony Indii i niektórych państw bloku wschodniego.

Pytanie: Czym był drugi front?
Odpowiedź: działań partyzanckich

Pytanie: Kto przewodniczył Chińskiej Republice Ludowo Demokratycznej w 1950 roku?
Odpowiedź: Mao Zedong
Seksmisja

Pierwszy pomysł Seksmisji pojawił się u Juliusza Machulskiego jesienią 1977 roku, kiedy ten szlifował scenariusz do filmu Vabank. Wówczas przyszły reżyser odnalazł w książce poświęconej prognozom w nauce XXI wieku, iż komórkę jajową kobiety można zapłodnić bez udziału plemnika, a więc i bez mężczyzn. Już wówczas Machulski „miał w głowie ostatnią scenę – zbliżenie wiadomego organu noworodka płci męskiej”. W trakcie odbywania stypendium rządu francuskiego w Paryżu Machulski znalazł dogodne warunki do pisania scenariusza. Zarysowawszy wstępną koncepcję planowanego filmu, Machulski udał się z nim do Zespołu Filmowego „Kadr”, którego dyrektor artystyczny Jerzy Kawalerowicz przyjął projekt. Pierwotny scenariusz filmu miał nadany tytuł Lamia, ale kierownik literacki Krzysztof Teodor Toeplitz proponował inny – Pierwiastek żeński. Ostatecznie stanęło na tym, że Machulski wymyślił tytuł Seksmisja. Toeplitz zasugerował Machulskiemu, aby kobiety ze scenariusza „były bardziej opresyjne”, puentując ową poradę słowami: „Wie pan, trzeba przyłożyć kobietom za wszystkie nasze niedole”.

Pytanie: Który film powstał jako pierwszy Seksmisja czy Vabank?
Odpowiedź: Vabank

Pytanie: Kiedy Machulski wpadł na pomysł nakręcenia Seksmisji?
Odpowiedź: jesienią 1977 roku

Pytanie: Stypendium jakiego kraju pobierał J. Machulski?
Odpowiedź: Francji

Pytanie: Kto zaproponował tytuł "Pierwiastek żeński" dla filmu Machulskiego?
Odpowiedź: Krzysztof Teodor Toeplitz
Seksmisja

Pierwsza wersja scenariusza została ukończona we wrześniu 1981. Złożony w Naczelnym Zarządzie Kinematografii scenariusz został początkowo zaaprobowany przez kierownictwo, ale dopiero w połowie lutego 1982 – ze względu na tymczasowe wstrzymanie wszelkiej produkcji filmowej tuż po wprowadzeniu stanu wojennego – można było go skierować do produkcji. Machulskiemu zezwolono na reżyserię Seksmisji, ponieważ należała ona do garstki filmów, które nie miały antyradzieckiej wymowy. Seksmisja została pierwotnie zaplanowana jako koprodukcja polsko-czechosłowacka, więc do ekipy Machulskiego dołączył czeski scenarzysta Pavel Hajny. Jednak Czesi ze studia Barrandov odrzucili propozycję współpracy, gdyż planowany czas akcji – rok 2044 – oznaczał dla nich zbyt szybki koniec komunizmu. Kawalerowicz wstrzymał więc projekt do czasu, gdy w lipcu 1982 Machulski mu zasugerował, że odejdzie z „Kadru” i będzie kręcił dla Zespołu Filmowego „Zodiak” Jerzego Hoffmana. Wówczas produkcja ruszyła w ramach „Kadru”.

Pytanie: Dlaczego Czesi ze studia Barrandov nie zdecydowali się jednak na udział przy tej produkcji?
Odpowiedź: gdyż planowany czas akcji – rok 2044 – oznaczał dla nich zbyt szybki koniec komunizmu

Pytanie: Dlaczego Machulskiemu pozwolono na realizację tej produkcji?
Odpowiedź: ponieważ należała ona do garstki filmów, które nie miały antyradzieckiej wymowy

Pytanie: Jakie wydarzenie polityczne opóźniło rozpoczęcie produkcji Seksmisji?
Odpowiedź: wprowadzenie stanu wojennego

Pytanie: Przez jaką instytucję musiał przejść scenariusz do tego filmu?
Odpowiedź: Naczelny Zarząd Kinematografii

Pytanie: W którym roku miała planowo toczyć się akcja Seksmisji?
Odpowiedź: 2044
Efekt litery z imienia

Litery, których dziecko uczy się na początku, najczęściej występujące w zapisie jego imienia, mogą mieć trwałe pozytywne skojarzenia. Hoorens i Todorova zbadali tę kwestię, szukając efektu litery z imienia z dwujęzycznych osób, których pierwszy język zapisywano cyrylicą, kolejny zaś – alfabetem łacińskim. Ponieważ uczenie się języka obcego nie nakłada zwykle specjalnej uwagi na litery zapisu nazwiska, efekt nie powinien występować w przypadku ich drugiego alfabetu, a być obecny tylko w pierwszym. Badanie, które objęło 100 osób bułgarskich, którzy w starszym wieku nauczyli się angielskiego, niemieckiego, francuskiego lub hiszpańskiego, ujawniło efekt litery imienia tak samo jak w cyrylicy. Nie wynikał on ze wspólnych liter obydwu alfabetów. Stwierdzono go dla wspólnych liter o identycznej wymowie (AEKMT), wspólnych liter o różnej wymowie (BCFPYU) i dużych liter łacińskich nie występujących w cyrylicy (DFGIJNRVWZ). Badacze doszli do wniosku, że mastery pleasure nie stanowi głównej przyczyny efektu. W kolejnym badaniu Hoorens, Nuttin, Herman & Pavakanun przetestowali siłę efektu litery z imienia u dzieci szkoły podstawowej w badaniu przekrojowym uczniów flamandzkich i węgierskich z II, IV i VI klasy. Zamiast spodziewanego spadku działania badanego efektu z wiekiem znaleziono jego wzrost, dowodząc, że mastery pleasure nie jest jego główną przyczyną. Inne badania również wykazały wzrost efektu z wiekiem, przykładowo Corenblum i Armstrong w badaniu aborygeńskich dzieci kanadyjskich. Przebadano również występowanie efektu litery z imienia w dwujęzycznej grupie tajskiej, z której część osób uczyła się angielskiego alfabetu w tym samym czasie, co pisma tajskiego, inni zaś podjęli naukę angielskiego później. Jako bodźce prezentowano tylko tajskie spółgłoski. Samogłosek tajskich nie można użyć samodzielnie, gdyż ich brzmienie zależy od kontekstu. Badacze odkryli, że czas, w którym uczniowie uczą się drugiego alfabetu, nie wpływa na siłę efektu litery z imienia, wykluczając w ten sposób mastery pleasure jako jeden z kodeterminantów.

Pytanie: Które litery zazwyczaj dziecko uczy się na początku?
Odpowiedź: występujące w zapisie jego imienia

Pytanie: Jacy naukowcy zajęli się badaniem związku występowania liter z imion z innymi kwestiami?
Odpowiedź: Hoorens i Todorova

Pytanie: Ile osób wzięło udział w badaniu?
Odpowiedź: 100

Pytanie: Jaki efekt był badany u dzieci ze szkoły podstawowej?
Odpowiedź: litery z imienia
Efekt litery z imienia

Subiektywna częstość to poczucie, jak często dany bodziec pojawia się wedle badanego. Litery z nazwiska mogą być zauważane w większym stopniu i w konsekwencji przypisuje im się częstsze niż w przypadku innych liter występowanie. Wczesne badania wpływu ekspozycji wykazały, że różnice w subiektywnej częstości przyniosły odmienne rezultaty, nawet gdy rzeczywista częstość była taka sam. Hoorens i Nuttin zbadali, czy subiektywna częstość może stanowić wyjaśnienie efektu litery z imienia, prosząc badanych o dwukrotną ocenę wszystkich liter z alfabetu: raz w zakresie preferencji liter i raz w kwestii szacowanej częstości występowania. Badani rzeczywiście znacznie przeszacowywali częstość występowania liter ich nazwisk, jednak nie wykryto pozytywnej korelacji pomiędzy przeszacowaniem częstości występowania danej litery a efektem litery imienia. Badacze poprosili również badanych o ocenę, jak bardzo lubią swe nazwisko. Osoby lubiące je wykazywały silniejszy efekt litery z imienia od osób nielubiących swego nazwiska, jednak nie przeszacowywały częstości tychże liter bardziej, niż osoby nie lubiące swego nazwiska. Hoorens & Nuttin doszli do wniosku, że badania nie wspierają hipotezy subiektywnej częstości.

Pytanie: Czy jest subiektywna częstość?
Odpowiedź: poczucie, jak często dany bodziec pojawia się wedle badanego

Pytanie: Jakie badanie przeprowadzili Hoorens i Nuttin?
Odpowiedź: czy subiektywna częstość może stanowić wyjaśnienie efektu litery z imienia

Pytanie: Jaka była podstawa działania w badaniu Hoorens i Nuttin?
Odpowiedź: dwukrotną ocenę wszystkich liter z alfabetu: raz w zakresie preferencji liter i raz w kwestii szacowanej częstości występowania

Pytanie: Czy według badania Hoorens i Nuttin efekt litery ma związek z upodobaniem do własnego nazwiska?
Odpowiedź: tak
Jean-Claude Juncker

20 stycznia 1995 stanął na czele luksemburskiego rządu, kontynuując koalicję z Luksemburską Socjalistyczną Partią Robotniczą (LSAP), której jeden z liderów Jacques Poos pozostał wicepremierem. Jean-Claude Juncker kontynuował jednocześnie pracę jako minister finansów oraz pracy i zatrudnienia. W tym samym roku zrezygnował z przywództwa w CSV (funkcję tę przejęła Erna Hennicot-Schoepges). Po zwycięstwie chadeków w 1999 ponownie stanął na czele gabinetu (przy zachowaniu teki ministra finansów), tym razem współtworzonego przez Partię Demokratyczną (wicepremierem została Lydie Polfer). Doprowadził tym samym do zakończenia współpracy z LSAP trwającej łącznie 15 lat.

Pytanie: Jakiego państwa premierem był Juncker?
Odpowiedź: Luksemburgu

Pytanie: Kiedy Juncker został premierem?
Odpowiedź: 20 stycznia 1995

Pytanie: Z jaką partią był związany Juncker w 1995 roku?
Odpowiedź: z Luksemburską Socjalistyczną Partią Robotniczą

Pytanie: Kto zsiadł na stanowisku wicepremiera?
Odpowiedź: Jacques Poos
Jean-Claude Juncker

W wyborach w 2009 partia chrześcijańsko-społeczna odnotowała najlepszy wynik od 45 lat, Jean-Claude Juncker po raz czwarty został premierem, przejmując też ministerstwo skarbu. 11 lipca 2013 przedłożył swoją rezygnację wielkiemu księciu Henrykowi. Doszło do tego na skutek utraty poparcia ze strony koalicyjnych socjalistów Aleksa Bodry’ego w związku z ujawnionym w raporcie parlamentarnym skandalem korupcyjnym w służbach specjalnych Service de Renseignement de l’Etat i brakiem w ocenie koalicjanta wyciągnięcia przez premiera konsekwencji wobec kierownictwa SREL. Pozostał na czele rządu, rozpisując jednak przedterminowe wybory, w których CSV ponownie odniosła zwycięstwo.

Pytanie: Uzyskany w 2009 roku przez ugrupowanie chrześcijańsko-społeczne wynik wyborów był rekordem od jak długiego czasu?
Odpowiedź: 45 lat

Pytanie: Jaki dodatkowy urząd przejął Junker w wyniku wyborów z 2009 roku?
Odpowiedź: ministerstwo skarbu

Pytanie: Kiedy Juncker złożył rezygnację ze stanowiska?
Odpowiedź: 11 lipca 2013

Pytanie: Wśród jakiej partii Juncker stracił zaufanie po wypłynięciu skandalu korupcyjnego?
Odpowiedź: koalicyjnych socjalistów
J.R.R. Tolkien

Dalej okres studiów przebiegał już spokojnie, Tolkien nadal spotykał się z przyjaciółmi z T.C.B.S., którzy umacniali go w wysiłkach poetyckich. Anegdota z tego okresu rzuca światło na charakterystyczny, także później, sposób pracy Tolkiena: na pytanie przyjaciela G. B. Smitha o tło jego wiersza o Earendelu Tolkien odpowiedział: „I don’t know. I’ll try to find out.” – „Nie wiem. Spróbuję je odnaleźć.” Takie pojmowanie pisania, nie jako tworzenia czegoś nowego, lecz jako odkrywczej podróży, pozostało charakterystyczne dla niego przez całe jego życie. W roku 1915, w drugim tygodniu czerwca, Tolkien ukończył studia. Tym razem wybór kierunku okazał się trafny – za swoje wyniki Tolkien uzyskał wyróżnienie First Class Honours.

Pytanie: Z jakimi przyjaciółmi spotykał się Tolkien?
Odpowiedź: z T.C.B.S

Pytanie: Czy przyjaciele wspierali Tolkiena?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kim był G. B. Smith?
Odpowiedź: przyjacielem Tolkiena

Pytanie: Co powiedział Tolkien na temat swojego wiersza?
Odpowiedź: „I don’t know. I’ll try to find out.”
J.R.R. Tolkien

Mimo pewnej dozy ironii w satyrze Tolkiena Rudy Dżil i jego pies, dotyczącej okresu pracy nad New English Dictionary, czas ten można uznać za szczęśliwy dla autora. Po raz pierwszy, mieszkając razem z Edith we własnym domu, Tolkien czuł intelektualną satysfakcję ze swojej pracy. Jak się później wyraził, w tym krótkim okresie pracy nad słownikiem nauczył się więcej niż kiedykolwiek w życiu. Przygotowywanie słownika nie zajmowało mu całych dni, miał więc czas na inne zajęcia m.in. udzielał odpłatnych korepetycji studentom. Dzięki zaoszczędzonym pieniądzom w 1920 roku Tolkien mógł zrezygnować z pracy nad New English Dictionary. Chociaż jego sytuacja materialna była zadowalająca, Tolkien nigdy nie porzucił marzeń o karierze akademickiej. Ku jego zaskoczeniu latem 1920 roku pojawiła się możliwość ich realizacji: na Uniwersytecie w Leeds zwolniło się stanowisko wykładowcy języka angielskiego. Początkowo Tolkien nastawiony był sceptycznie do tej szansy, jednak w końcu otrzymał tę posadę. Oznaczało to jednak kolejną rozłąkę z Edith, która zanim przeprowadziła się do męża, pozostała z synami w Oksfordzie do 1921 roku.

Pytanie: Czy został przyjęty na stanowisko wykładowcy?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Na jakim uniwersytecie miał pracować?
Odpowiedź: Uniwersytecie w Leeds

Pytanie: Czy pracując nad New English Dictionary czuł się wyjątkowo nieszczęśliwy?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jaki sposób dorabiał w okresie, gdy pracował nad New English Dictionary?
Odpowiedź: udzielał odpłatnych korepetycji studentom

Pytanie: Czy marzył o karierze uniwersyteckiej?
Odpowiedź: tak
SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii

Graczyka odnaleźli już po opublikowaniu książki prokuratorzy pionu śledczego IPN w Białymstoku, po numerze PESEL. Z książki wynika, że autorzy czytali akta personalne Graczyka, ale tam adnotacji o śmierci Edwarda Graczyka nie było. Lech Wałęsa w wypowiedzi dla „Gazety Wyborczej” stwierdził, że „IPN celowo uśmiercił kluczowego świadka” oraz zaprzeczył, że przyjmował pieniądze. Odnaleziony Graczyk w przesłuchaniu przed IPN potwierdził fakt odbycia kilkukrotnych spotkań z Wałęsą, przekazywania mu pieniędzy, w tym 1500 zł na koszty podróży do Warszawy oraz posługiwaniem się pseudonimem „Bolek” wobec jego osoby. Stwierdził, że Wałęsa nigdy nie podpisał żadnego dokumentu odbioru pieniędzy, dlatego dziwi się, że jest on podpisany ps. „Bolek”. Drugiego dokumentu w ogóle nie rozpoznał. Ostatecznie zeznał: „Kategorycznie stwierdzam, że nic nie wiem, aby pan Lech Wałęsa był tajnym współpracownikiem służb bezpieczeństwa” oraz „Powtarzam jeszcze raz, że żadna osoba nie została pokrzywdzona w związku z informacjami, jakie otrzymywałem od Lecha Wałęsy”.

Pytanie: Jaka informacja pomogła prokuratorem IPN w zlokalizowaniu Graczyka?
Odpowiedź: PESEL

Pytanie: Czy finalnie Graczyk przyznał, że Wałęsa miał być wspólnikiem służb bezpieczeństwa?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czego nie można znaleźć w książce?
Odpowiedź: adnotacji o śmierci Edwarda Graczyka

Pytanie: Jakim pseudonimem podpisany miał być dokument o odbiorze funduszy?
Odpowiedź: Bolek
Katowice Załęże

Stan techniczny przystanku, jak całej jej infrastruktury towarzyszącej z biegiem lat się pogarszał. Dopiero 14 listopada 2014 roku spółka PKP Polskie Linie Kolejowe ogłosiła przetarg na rewitalizację linii kolejowej nr 137 Katowice – Chorzów Batory, w ramach którego przystanek Katowice Załęże miał ulec całkowitej przebudowie. Prace te w zakresie przebudowy przystanku zakładały rozbiórkę starych elementów małej architektury (w tym otwartej poczekalni i zlikwidowanej kasy biletowej), nawierzchni peronu, balustrad, a także zadaszenia. Nowy peron miał być wybudowany wraz z przebudową instalacji podziemnych, a także miał zyskać nową nawierzchnię – ściany peronowe z betonu, z czego płyty krawędziowe mają mieć nawierzchnię ułatwiającą orientację osobom niewidomym, natomiast nawierzchnia peronu miała być z kostki betonowej, zastępując istniejącą nawierzchnię z płyt betonowych. Na peronach zaplanowano nowe balustrady ze stali nierdzewnej, a także zainstalowanie nowej instalacji oświetleniowej, urządzeń informacji podróżnych (w tym głośniki i zegary) oraz elementów małej architektury – kosze na śmieci, gabloty informacyjne, tablice z nazwą przystanku, piktogramy i tablice kierunkowe. Nowa wiata miała być stalowa, z dachem dwuspadowym.

Pytanie: Co miało zostać zdemontowane podczas trwania projektu?
Odpowiedź: elementy małej architektury, nawierzchnia peronu, balustrady, a także zadaszenia

Pytanie: Z jakiego materiału miały zostać wykonane ściany na peronie?
Odpowiedź: z betonu

Pytanie: Co miało zostać wykorzystane w celu renowacji nawierzchni?
Odpowiedź: kostka betonowa

Pytanie: Z jakiego materiału miały zostać wykonane balustrady?
Odpowiedź: ze stali nierdzewnej