mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Smog

Smog prowadzi także do zanieczyszczenia gleby, w tym ziemi uprawnej. Badania tzw. chemizmu gleb ornych wykazały wzrost stężenia rakotwórczych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) na gruntach wykorzystywanych pod uprawę roślin. Na przykład w Zakliczynie odnotowano stężenie WWA na poziomie 1498,7 μg/kg, co klasyfikuje je jako „gleby zanieczyszczone” (3° zanieczyszczenia). Uprawa roślin na takim gruncie „stwarza pewne niebezpieczeństwo ich skażenia przez WWA”. Grunt zanieczyszczone na poziomie 3° zgodnie z wytycznymi WIOŚ zaleca się „nie przeznaczać nawet na użytki zielone (wypas zwierząt)”. Zanieczyszczenie gleby skutkuje nie tylko skażeniem roślin, ale także produktów pochodzenia zwierzęcego – w 2016 podczas badań prowadzonych przez Politechnikę Krakowską wykazały wysokie stężenia silnie toksycznych dioksyn w jajach z wolnego wybiegu produkowanych w Małopolsce.

Pytanie: Czy smog może powodować skażenie gleb?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Stężenie jakich związków występujących w glebie może wzrosnąć przez smog?
Odpowiedź: rakotwórczych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych

Pytanie: Czy na glebach zanieczyszczonych dużymi stężeniami WWA można bez obaw uprawiać rośliny?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy na glebach o trzecim stopniu zanieczyszczenia można bez obaw wypasać bydło?
Odpowiedź: nie
Nil

Nil Alberta kieruje się niemal prosto na północ wąską doliną Nimule. Po kilkuset kilometrach zatacza łuk i zaczyna płynąć na północny zachód. W tym miejscu wpada do niego jako prawy dopływ Aswa. Rzeka zaczyna płynąć na północ pod nazwą Nil Górski (Bahr al-Dżabal). Na tym odcinku koryto rzeki jest żeglowne dla większych statków. Poniżej miejscowości Dżuba wpływa na teren Kotliny Sudanu Wschodniego, a następnie pomiędzy 7 a 9°N wpada do kompleksu bagien As-Sudd i rozgałęzia się na liczne odnogi. Wysoka temperatura powietrza w porze suchej sprawia, że Nil Górski niemal całkowicie znika z powierzchni ziemi jako samodzielna rzeka. Na tym odcinku Nil Górski traci około 2/3 zasobów wody. W Sudanie Południowym przyjmuje duży lewy dopływ Bahr al-Ghazal. Dzięki niemu staje się potężną rzeką i od tego momentu nosi nazwę Nil Biały (Al-Bahr al-Abjad). Początkowo płynie on równoleżnikowo na wschód. Dopiero po wchłonięciu prawego dopływu Sobat, zaczyna płynąć na północ. Następnie podąża przez wyschniętą równinę stanowiącą wschodni skraj Sahary i dociera do stolicy Sudanu, Chartumu. W Chartumie łączy się ze swoim największym dopływem – Nilem Błękitnym (Al-Bahr al-Azraq). Poniżej ujścia Nilu Błękitnego rzeka aż do ujścia płynie jako Nil. Wkracza na obszar wyżyny Bajuda, gdzie przyjmuje kształt przypominający literę „S”. W miejscu, w którym napotyka skały tarczy saharyjskiej, tworzy katarakty. Na tym odcinku występuje ich sześć, oznaczonych cyframi rzymskimi w porządku rosnącym w górę rzeki. Są one spławne tylko w okresie wysokiego poziomu wody. Ostatnim większym dopływem Nilu jest Atbara. W dalszej części Nil pokonuje ponad 2500 km przez pustynną część Sahary. W dolnym biegu rozszerza się, a przy ujściu do Morza Śródziemnego tworzy rozległą deltę.

Pytanie: Jaki wpływ ma na rzekę wysoka temperatura?
Odpowiedź: Nil Górski niemal całkowicie znika z powierzchni ziemi jako samodzielna rzeka

Pytanie: Jak nazywa się stolica Sudanu?
Odpowiedź: Chartum

Pytanie: Jaki jest największy dopływ Nilu?
Odpowiedź: Nil Błękitny

Pytanie: Czy rzeka przepływa przez Sudan Południowy?
Odpowiedź: tak
Anabisetia

Kość biodrowa, długa i niska, cechuje się długim, przekraczającym połowę długości całej kości biodrowej wyrostkiem przedpanewkowym, wchodzącym w skład cech diagnostycznych anabisetii. U żadnego ornitopoda nie odnotowano dłuższego wyrostka przedpanewkowego. Kierował się ku wyrostkowi przedłonowemu i sięgał jego krańca głowowego – stanu takiego się u innych ornitopodów nie spotyka. Przyśrodkowo jest on głęboko wgłębiony. Długi i niski jest też wyrostek zapanewkowy. Wracając do talerza kości biodrowej, jego górne odgraniczenie jest trochę esowate, co autorzy rodzaju porównują do gasparinizaury czy iguanodonów bardziej zaawansowanych ewolucyjnie, a w części tylnej także nieco grubsze – tutaj zaznacza się różnica między anabisetią a hipsylofodonem. Wspominany wyżej wyrostek przedłonowy jest spłaszczony bocznie, czym odróżnia się od prętowatych wyrostków gasparinizaury czy Trinisaura. Otwór zasłoniony nie różnił się istotnie od obserwowanego u gasparinizaury. Kość kulszowa cechuje się prostym trzonem, w części bliższej w przekroju jest ona raczej trójkątna, w dalszej stając się bardziej czworokątna. Jej wyrostek zasłonowy, położony w przedniej części, nie różni się istotnie od swych odpowiedników u innych Dryomorpha. Dystalnie natomiast kość nosi stopę.

Pytanie: Czego nie zauważono u przedstawicieli ornitopodów?
Odpowiedź: dłuższego wyrostka przedpanewkowego

Pytanie: Jakie gatunki charakteryzują się podobnym zakończeniem talerza kości biodrowej?
Odpowiedź: gasparinizaury czy iguanodony bardziej zaawansowane ewolucyjnie

Pytanie: Czym wyróżnia się wyrostek przedłonowy gatunku?
Odpowiedź: spłaszczeniem bocznym

Pytanie: Czym charakteryzuje się kość kulszowa gatunku?
Odpowiedź: prostym trzonem, w części bliższej w przekroju jest ona raczej trójkątna, w dalszej stając się bardziej czworokątna

Pytanie: Gdzie ulokowany jest wyrostek zasłonowy kości kulszowej gatunku?
Odpowiedź: w przedniej części
Anabisetia

Przedni koniec kości ramiennej zdobi wyraźna główka. Grzebień naramienno-piersiowy prawie prostej wedle odkrywców anabisetii, a zgiętej ku bokowi wedle odkrywców Trinisaura, przypominającej spotykane u innych iguanodonów kości ramiennej jest szczątkowy, podobnie jak u notohipsylofodonta czy Talenkauen, wedle autorów rodzaju niski, ale solidny. Brzeg tylny rzeczonej kości jest silnie wypukły. Kłykcie promieniowy i łokciowy rozwinęły się kiepsko. W przeciwieństwie do nich kość łokciowa ma dobrze zbudowany wyrostek łokciowy, podobnie jak u większości krewnych anabisetii. Kości śródręcza są smukłe, i to bardziej niż u driozaura czy hipsylofodona. Cechująca się ostrymi bokami piąta kość śródręcza uległa spłaszczeniu, co zalicza się do cech diagnostycznych.

Pytanie: Czym zakończony jest przedni koniec kości ramiennej dinozaurów tego rodzaju?
Odpowiedź: wyraźną główką

Pytanie: Jakie kości tego dinozaura są słabo rozwinięte?
Odpowiedź: Kłykcie promieniowy i łokciowy

Pytanie: Jaka jest jedna z cech diagnostycznych tego dinozaura?
Odpowiedź: Cechująca się ostrymi bokami piąta kość śródręcza uległa spłaszczeniu

Pytanie: Jacy naukowcy uważają, że kość łokciowa tego dinozaura jest zagięta ku bokowi?
Odpowiedź: odkrywcy Trinisaura
Sara James

W 2021 wzięła udział w czwartej edycji programu The Voice Kids; dołączyła do drużyny prowadzonej przez Tomsona i Barona, pod których kierownictwem pomyślnie przeszła przez wszystkie rundy eliminacyjne i dotarła do finału, w którym zwyciężyła po zdobyciu największego poparcia telewidzów. We wrześniu 2021 uczestniczyła w programie Szansa na sukces, wyłaniającym reprezentanta Polski w 19. Konkursie Piosenki Eurowizji dla Dzieci; zakwalifikowała się do finału, w którym wykonała m.in. autorski utwór „Somebody”, za który otrzymała największe poparcie telewidzów oraz jurorów, dzięki czemu została reprezentantką Polski w konkursie. Jeszcze przed występem w finale konkursu, 18 listopada wydała minialbum pt. Jak co roku. 19 grudnia wystąpiła w finale Eurowizji Junior i zajęła w nim drugie miejsce po zdobyciu 218 punktów, w tym 102 pkt od widzów (2. miejsce) i 116 pkt od jury (2. miejsce).

Pytanie: Kto obejmował stanowisko mentora grupy w The Voice Kids, do której należała piosenkarka?
Odpowiedź: Tomson i Baron

Pytanie: Kiedy piosenkarka pojawiła się w Szansie na sukces?
Odpowiedź: We wrześniu 2021

Pytanie: Jakim tytułem opatrzony był utwór, który spotkał się z najlepszym odbiorem wśród widzów i jury podczas odcinka finałowego Szansy na sukces?
Odpowiedź: Somebody

Pytanie: Iloma punktami została nagrodzona piosenkarka w finale Eurowizji?
Odpowiedź: 218
Korzeń

Korzenie proteoidowe zostały opisane w roku 1960. Składają się z korzenia głównego o wyjątkowo licznych, lecz krótkich korzeniach bocznych. Ich występowanie początkowo stwierdzono u roślin z rodziny Proteaceae, stąd nazwa korzeni. Później korzenie o podobnej budowie zostały wykryte także u roślin z rodzin: Betulaceae, Casuarinaceae, Elaeagnaceae, Mimosaceae, Fabaceae, Moraceae i Myricaceae. Korzenie te są adaptacją do warunków niedoboru fosforu, żelaza i azotu. Liczne korzenie boczne mogą zwiększać powierzchnię chłonną w stosunku do typowego korzenia 140–300 razy. Poprawa wydajności pobierania związków mineralnych jest również związana z wydzielaniem przez korzenie karboksylanów, fenoli oraz wody. Wydzieliny zwiększają rozpuszczalność trudno przyswajalnych składników odżywczych. Wyróżniane są dwa główne typy korzeni proteoidowych. Typ pojedynczy, gdy korzeń główny i liczne korzenie boczne mają kształt szczotki do mycia butelek oraz typ złożony, gdy roślina wykształca wiele rozgałęzionych korzeni tworzących zwartą matę w organicznej warstwie gleby.

Pytanie: Skąd wynika ich nazwa?
Odpowiedź: Ich występowanie początkowo stwierdzono u roślin z rodziny Proteaceae

Pytanie: Do czego pozwalają się przystosować?
Odpowiedź: do warunków niedoboru fosforu, żelaza i azotu

Pytanie: W jaki sposób substancje wydzielane przez te korzenie wpływają na ich wydajność pobierania?
Odpowiedź: zwiększają rozpuszczalność trudno przyswajalnych składników odżywczych

Pytanie: Dlaczego liczne korzenie boczne pomagają rośliną przetrwać w warunkach niedoboru pewnych substancji?
Odpowiedź: mogą zwiększać powierzchnię chłonną w stosunku do typowego korzenia 140–300 razy

Pytanie: Co kształtem przypomina typ pojedynczy tych korzeni?
Odpowiedź: szczotkę do mycia butelek
Korzeń

Najważniejsze i najczęściej spotykane funkcje korzeni to dostarczanie roślinie wody wraz z substancjami odżywczymi oraz przytwierdzenie rośliny. W korzeniu zachodzi wiele reakcji ważnych dla metabolizmu rośliny. Szacuje się, że 15–27% substancji organicznych rośliny jest wytwarzanych w korzeniu. Zdolność wchłaniania wody mają głównie drobne młode korzenie. Korzenie z wtórnym przyrostem pełnią funkcję transportową, która jest szczególnie ważna w rozbudowanych systemach korzeniowych. Do korzeni trafia od 5% do 20% węgla organicznego zasymilowanego w wyniku fotosyntezy. W korzeniu syntetyzowanych jest wiele substancji regulatorowych takich jak auksyny, cytokininy, gibereliny, kwas abscysynowy, jasmoniany i poliaminy. W przypadku cytokinin i kwasu abscysynowego korzeń jest głównym miejscem syntezy tych związków. Związki regulatorowe przenoszone są przez drewno do części nadziemnej wpływając na morfogenezę całej rośliny. Korzenie uczestniczą również w odbieraniu informacji ze środowiska, a także modyfikują środowisko glebowe poprzez dostarczanie do niego dodatkowych związków chemicznych. Statolity obecne w centralnych komórkach czapeczki korzeniowej umożliwiają odbiór informacji o kierunku działania siły ciążenia. Korzeń główny wykazuje geotropizm dodatni, korzenie boczne pierwszego rzędu diageotropizm albo plagiogeotropizm. Korzenie wyższych rzędów są ageotropiczne. Zwykle korzenie wykazują fototropizm ujemny oraz szereg chemotropizmów pozwalających na wzrost w kierunku zasobów niezbędnych dla roślin, najważniejszym z nich jest hydrotropizm. Eskudaty korzeniowe zmieniają rozpuszczalność soli mineralnych, wpływają pozytywnie lub negatywnie na rozwój innych organizmów obecnych w glebie, przede wszystkim bakterii, grzybów i owadów. Ważny ekologicznie jest też udział korzeni w tworzeniu związków mutualistycznych, głównie mikoryzy oraz brodawek korzeniowych.

Pytanie: Jakie są główne funkcje tych części organizmu?
Odpowiedź: dostarczanie roślinie wody wraz z substancjami odżywczymi oraz przytwierdzenie rośliny

Pytanie: Czy korzenie biorą udział w procesach metabolicznych?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy istnieją części rośliny odpowiadające za syntezę większej ilości cytokinin niż korzeń?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jaki sposób korzenie wpływają na właściwości otaczającej je gleby?
Odpowiedź: poprzez dostarczanie do niej dodatkowych związków chemicznych
Arystoteles

Z etyki wynikała teoria państwa. W tej dziedzinie Arystoteles twierdził, że państwo jest naturalną formą społeczeństwa („człowiek jest z natury stworzony do życia w państwie”). Tak samo jak każda forma, państwo powinno więc być dobrze dopasowane do społeczeństwa i warunków w których żyje. Oznaczało to w praktyce, że różne formy państwa są dobre dla różnych społeczeństw. Jedne społeczeństwa wymagają monarchii, inne zaś dobrze funkcjonują w warunkach demokracji. Arystoteles rozróżniał w zależności od konstelacji przyjaźni i sprawiedliwości następujące ustroje:

Pytanie: Co stanowiło fundament teorii państwa?
Odpowiedź: etyka

Pytanie: Jak państwo określał Arystoteles?
Odpowiedź: naturalna forma społeczeństwa

Pytanie: Jak można zrozumieć słowa Arystotelesa w praktyce?
Odpowiedź: że różne formy państwa są dobre dla różnych społeczeństw
Arystoteles

W wieku 17 lat Arystoteles został wysłany do Aten, aby odebrać wykształcenie w Akademii Platońskiej. W Akademii Arystoteles spędził w sumie 20 lat, w czasie których najpierw był studentem, potem asystentem Platona i w końcu samodzielnym wykładowcą. Po śmierci Platona (348/7 r. p.n.e.) był naturalnym pretendentem do objęcia scholarchatu Akademii – jednak inni członkowie Akademii zdecydowali się wybrać Speuzypa, siostrzeńca Platona, ze względu na dużą rozbieżność wypracowanego przez Arystotelesa systemu filozoficznego z systemem Platona.

Pytanie: W jakim celu przed ukończeniem osiemnastego roku życia Arystoteles udał się to Aten?
Odpowiedź: aby odebrać wykształcenie w Akademii Platońskiej

Pytanie: W jakim mieście znajdowała się siedziba Akademii Platońskiej?
Odpowiedź: Atenach

Pytanie: Jak na przestrzeni lat rozwinęła się jego kariera w Akademii Platońskiej?
Odpowiedź: najpierw był studentem, potem asystentem Platona i w końcu samodzielnym wykładowcą

Pytanie: Dlaczego osoby związane z Akademią Platońską zdecydowały, że to Speuzyp przejmie po Platonie jej scholarchat?
Odpowiedź: ze względu na dużą rozbieżność wypracowanego przez Arystotelesa systemu filozoficznego z systemem Platona
August II Mocny

Od początku swojego panowania w Polsce August II Mocny zmierzał do uzyskania w obrębie terytorium Rzeczypospolitej obszaru, którym mógłby władać dziedzicznie. W myśl postanowień kapitulacji podpisanej ze szlachtą inflancką w 1699 roku zapewnił sobie władzę dziedziczną w Inflantach. Inicjatywą Augusta II było wznowienie w 1700 roku, w przymierzu Saksonii z Carstwem Rosyjskim, wojny ze Szwecją o Inflanty. Kraina ta, jako własna zdobycz dynastyczna Wettynów, przez odzyskanie jej dla Polski miała wzmocnić pozycję króla wobec szlachty i umożliwić mu zaprowadzenie rządów absolutystycznych. Wojska saskie próbujące zdobyć Rygę, największy port w regionie, zostały jednakże odparte przez Szwedów, którzy rozgromili również Rosjan oblegających Narwę (zob. bitwa pod Narwą). Następnie król szwedzki Karol XII pomaszerował ze swym wojskiem na Rzeczpospolitą, odnosząc w lipcu 1701 r. kolejne zwycięstwo nad wojskami saskimi nad Dźwiną. W Wielkim Księstwie Litewskim trwała akurat wojna domowa pomiędzy potężnym rodem magnackim Sapiehów, a pomniejszymi magnatami i szlachtą litewską, która w pospolitym ruszeniu w bitwie pod Olkienikami pod Wilnem 18 listopada 1700 r. rozgromiła wojska Sapiehów, po czym ich majątki zostały rozgrabione i przejęte przez zwycięzców. Hetman wielki litewski Kazimierz Jan Sapieha i jego stronnicy oddali się więc pod opiekę Karola XII; on żądał tylko jednego: detronizacji Augusta II. W końcu lutego 1701 roku król spotkał się z Piotrem I w Birżach, gdzie obaj władcy oddali się kilkudniowej pijatyce, po czym urządzili zawody strzelania z armat, które wygrał król Polski. Zobowiązali się nie występować samodzielnie z sojuszu i nie zawierać pokoju separatystycznego ze Szwecją. Car ofiarował Augustowi II znaczną sumę w złocie i obiecał przysłać mu 8 tysięczny korpus wojsk rosyjskich. Ze swojej strony Sas zobowiązał się za wszelką cenę wciągnąć Rzeczpospolitą do wojny, wykorzystując w tym celu obiecane przez Piotra I 200 tysięcy rubli w złocie na przekupienie senatorów.

Pytanie: Kiedy miało miejsce starcie pod Olkienikami?
Odpowiedź: 18 listopada 1700

Pytanie: Jakim przydomkiem posługiwał się ówczesny król Szwecji?
Odpowiedź: Karol XII

Pytanie: Kiedy miało miejsce starcie nad Dźwiną?
Odpowiedź: w lipcu 1701
August II Mocny

Dotychczasowy król Polski, August II, nie miał jednak zamiaru abdykować. 29 stycznia 1704 roku doprowadził do zawiązania konfederacji sandomierskiej, grupującej jego zwolenników, ogłosił pospolite ruszenie obronne i 30 sierpnia, w Narwie zawarł w imieniu Rzeczypospolitej traktat sojuszniczy z Rosją, od tego momentu Polska była formalnie w stanie wojny ze Szwecją. W kraju zaczęła rozwijać się wojna domowa pomiędzy zwolennikami saskiego Augusta II i St. Leszczyńskiego. Augustowi udało się odbić Warszawę, jednak już po dwóch miesiącach wycofał się do Saksonii. W 1705 roku powrócił do Polski, odbył nawet tzw. radę grodzieńską, na której uzyskał powszechne poparcie większości senatorów. 13 lutego 1706 roku spóźnił się na plac boju i poniósł klęskę w bitwie pod Wschową.

Pytanie: Czy August II abdykował?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z kim sprzymierzyła się Polska przeciwko Szwecji w 1704 roku?
Odpowiedź: z Rosją

Pytanie: Kto był rywalem Augusta II w walce o tron?
Odpowiedź: St. Leszczyńskiego

Pytanie: Czy August II wygrał pod Wschową?
Odpowiedź: nie
Juventus F.C.

Juventus od wielu dekad pojawia się w utworach wielu artystów. Nazwa klubu pojawia się w książkach włoskich pisarzy takich jak np. Mario Soldati czy Niccolo Ammaniti. Bracia Mauro i Marco La Villa stworzyli film The Juventus Story: Black and White Stripes. Juventus to pierwszy klub sportowy ze światowej czołówki, o którym Netflix nagrał serial dokumentalny. O Juventusie lub piłkarzach tej drużyny utwory muzyczne nagrali artyści rapowi m.in.: Barbitch, Daniboy, METRO czy Polak Emcef. Juventus to także pierwszy klub piłkarski na świecie, który wydał własną aplikację VR. Dzięki niej można z perspektywy pierwszej osoby zobaczyć np. trening drużyny czy szatnię przed meczem. Pierwsze historyczne relacje na żywo z meczu piłkarskiego we włoskim radiu i telewizji dotyczyły meczów Juventusu.

Pytanie: Którzy pisarze wspomnieli o nim w swoich powieściach?
Odpowiedź: np. Mario Soldati czy Niccolo Ammaniti

Pytanie: Czy jakiś klub przed Juventusem dał swoim kibicom możliwość obejrzenia treningu w technologii VR?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Artyści reprezentujący jaki gatunek muzyczny nagrali o nim piosenki?
Odpowiedź: rap

Pytanie: Jakiego typu produkcję nagrał o nim Netflix?
Odpowiedź: serial dokumentalny
Przypadek

Podstawowy podział przypadków przebiega pomiędzy casus recti (przypadki niezależne) oraz casus obliqui (przypadki zależne). Te pierwsze to mianownik i wołacz, te drugie to reszta. W językach indoeuropejskich obserwuje się tendencję do stopniowej redukcji liczby przypadków tak, by pozostał tylko jeden casus rectus oraz jeden casus obliquus. Ponadto w wielu językach europejskich (np. w języku francuskim, włoskim i angielskim) zróżnicowanie form przypadka ogranicza się do zaimków. Inny podział przypadków to rozróżnienie między przypadkami konkretnymi (wskazującymi kierunek, np. polski miejscownik) a gramatycznymi, których znaczenie wynika z systemu konotacji.

Pytanie: Jakie dwie fundamentalne kategorie można wyróżnić dla przypadków?
Odpowiedź: casus recti, casus obliqui

Pytanie: Jakie przypadki zalicza się do casus recti?
Odpowiedź: mianownik i wołacz

Pytanie: Jak inaczej określa się casus obliqui?
Odpowiedź: przypadki zależne

Pytanie: Jak inaczej określa się casus recti?
Odpowiedź: przypadki niezależne
Dziadek do orzechów (balet)

W Krainie Słodyczy
Księżniczka Klara wraz z Księciem wędrują przez Krainę Słodyczy. Napotykane postacie są ożywiane przez Drosselmeyera. Wędrówce towarzyszy muzyka, a poszczególne postacie wykonują uroczyste tańce. W całej krainie trwa święto z okazji przybycia Książęcej Pary. Odbywa się ceremonia zaślubin. Klara z Księciem wędrują przez Cukrową Łąkę, przechodzą przez Bramę Łakomczuchów, trafiają do Gwiazdkowego Lasu. Płyną przez Jezioro Róż łódką ciągniętą przez delfiny do Konfiturowego Gaju. Dalej wędrują do Cukierkowa – stolicy Cukierkowej Krainy, w której znajduje się Marcepanowy Pałac. W cukierkowym świecie wszystko cudownie i słodko pachnie, wszyscy są weseli. W poszczególnych scenach balet wykonuje tańce charakterystyczne: Taniec wieszczki cukrowej, Taniec hiszpański, Taniec arabski, Taniec chiński, Trepak (Taniec rosyjski), Taniec pasterski. Suitę zamyka Walc kwiatów. Zachwycona Klara w końcu jednak budzi się w fotelu z zabawką w ramionach.

Pytanie: Z kim Klara odbywa podróż przez magiczny świat?
Odpowiedź: z Księciem

Pytanie: Kto przywraca kreatury do życia?
Odpowiedź: Drosselmeyer

Pytanie: Dlaczego w magicznym świecie trwa święto?
Odpowiedź: z okazji przybycia Książęcej Pary

Pytanie: Dokąd przybywają podróżnicy po przekroczeniu Bramy Łakomczuchów?
Odpowiedź: do Gwiazdkowego Lasu

Pytanie: Jakie zwierzęta znajdują się w składzie zaprzęgu łodzi?
Odpowiedź: delfiny
Biełsat TV

Profile stacji na portalach społecznościowych takich, jak Facebook, Twitter, Instagram, TikTok, Telegram, Odnoklassniki, VKontakte i Linkedin, są prowadzone w pięciu językach. W kwietniu 2021 roku miały łącznie 775 tys. użytkowników. W tym samym czasie dziesięć kanałów tematycznych Biełsatu na platformie YouTube miało łącznie ponad milion subskrybentów. Belsat News jako jedyny białoruskojęzyczny kanał w serwisie przekroczył w kwietniu 2019 r. liczbę 100 tys. subskrybentów, a rok później rosyjskojęzyczny „Vot tak” skierowany do widzów z byłego ZSRS – liczbę 200 tys. W czerwcu 2021 r., również ze 100 tys. użytkowników, dołączył do nich kanał Belsat life. YouTube przyznał tym trzem kanałom Biełsatu nagrodę Srebrnego Przycisku.

Pytanie: Ile kanałów Biełsatu zostało wyróżnionych nagrodą YouTube'a?
Odpowiedź: trzy
Biełsat TV

W 2017 r. doszło do przeszukania w mińskim biurze stacji, podczas którego skonfiskowano sprzęt komputerowy. W tym samym roku zakazano Biełsat TV posługiwania się jej znakiem handlowym, który zdaniem sądu w Mińsku naruszał prawa przedsiębiorcy Andreja Bielakowa do zarejestrowanej na Białorusi nazwy firmy Belsat Plus. Od tego czasu reporterzy Biełsatu posługują się sprzętem oznakowanym logotypem alternatywnym, zawierającym nazwę stacji zapisaną przy użyciu samych spółgłosek – cyrylicznych „BLS” oraz łacińskich „tv”.

Pytanie: Kto miał prawa do nazwy firmy Belsat Plus? 
Odpowiedź: Andrej Bielakow

Pytanie: Jaka część nazwy stacji jest zapisana cyrylicą? 
Odpowiedź: „BLS”

Pytanie: Co zostało skonfiskowane w stacji w Mińsku?
Odpowiedź: sprzęt komputerowy

Pytanie: Gdzie została zarejestrowana firma Belsat Plus?
Odpowiedź: na Białorusi
Resident Evil Village

Krytycy pozytywnie ocenili głównie początek gry. W opinii redaktora z serwisu Gry-Online początek to najmocniejszy punkt produkcji. W recenzji stwierdził, że „spokój zostaje zaburzony gwałtownie i dramatycznie, a zdezorientowany Ethan trafia w sam środek tytułowej przysypanej śniegiem wioski”. Podobnego zdania był Leon Hurley z GamesRadaru, któremu podobały się elementy horroru na początku opowieści, jednak później gra zamienia się w zwykłą strzelankę. Tristan Ogilvie z IGN zauważył, że liczba wrogów zwiększa się wraz z przechodzeniem kolejnych etapów – początkowo gra przypomina horror, jednak później budzi skojarzenie z kampanią Call of Duty. Według agregatora Metacritic Resident Evil Village w wersji na konsolę PlayStation 5 uzyskał średnią wynoszącą 84% ze 106 recenzji.

Pytanie: Na jakim serwisie pojawiły się opinie na temat Resident Evil Village?
Odpowiedź: Gry-Online

Pytanie: Która część Resident Evil Village najbardziej spodobała się krytykom? 
Odpowiedź: początek

Pytanie: Jakie elementy pojawiają się na początku gry według Hurleya?
Odpowiedź: horroru

Pytanie: Kto zamieścił swoją opinię na temat Resident Evil Village na IGN?
Odpowiedź: Tristan Ogilvie

Pytanie: Do jakiej innej gry jest porównywana Resident Evil Village?
Odpowiedź: Call of Duty