mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Estonia

Emigracja polska do Estonii w latach 30. XX w. liczyła ok. 1 tys. osób. Polacy skupieni byli głównie w Tallinnie, Narwie i Tartu. Byli to głównie rzemieślnicy i robotnicy. Pierwsze polskie organizacje w Estonii to: założony w 1929 roku Związek Narodowy Polski Jutrzenka w Tartu i założony w 1930 Związek Narodowy Polaków w Estonii w Tallinnie (1937 – 340 członków). Rozwijano działalność kulturalno-oświatową (chóry, biblioteki, teatry amatorskie i kółka samokształceniowe języka polskiego, historii i geografii).

Pytanie: Ile osób przeprowadziło się w latach 30. XX wieku do Estonii?
Odpowiedź: ok. 1 tys

Pytanie: Członkowie jakich grup zawodowych najchętniej emigrowali do Estonii?
Odpowiedź: Rzemieślników i robotników

Pytanie: Gdzie w znacznej mierze osiedlili się Polacy emigrujący do Estonii?
Odpowiedź: w Tallinnie, Narwie i Tartu

Pytanie: W którym roku powstała pierwsza polska organizacja na terenie Estonii?
Odpowiedź: 1929

Pytanie: Czy polscy emigranci rozwijali na terenie Estonii kulturę i oświatę?
Odpowiedź: tak
Czerwona Ukraina

Uzbrojenie przeciwlotnicze po wejściu do służby stanowiło 8 pojedynczych dział 75 mm L/50 wzór 1928 (zmodernizowane działa Canet), na podstawach Mellera. Umieszczone były na pokładzie: jedno na samym dziobie (przed działem artylerii głównej), dwa przed drugim kominem (na końcu pokładu dziobowego, nad kazamatami), dwa na nadbudówce rufowej (przed działami artylerii głównej) i trzy w układzie trójkąta na pokładzie rufowym. Uzbrojenie to było teoretycznie silne, lecz działa 75 mm na podstawach Mellera okazały się niedogodne w obsłudze i problematyczne w naprowadzaniu na cel i w 1934 roku zastąpiono je przez 6 starszych, lecz sprawdzonych dział 76 mm 8-K Lendera wzór 1915. W 1936 roku zastąpiono je ostatecznie przez 3 dwudziałowe stanowiska włoskich dział 100 mm Minzini, z maskami ochronnymi (jedno na pokładzie dziobowym, przed armatą 130 mm i dwa na pokładzie rufowym, obok siebie). Stanowiska te ważyły po ok. 15 ton każde. Były one nowocześniejsze i o lepszych parametrach od dotychczasowych dział, lecz ich skuteczność ograniczał przestarzały centralny system kierowania ogniem, pochodzący sprzed I wojny światowej, powodujący, że działa w praktyce były naprowadzane przez ich obsady samodzielnie. Utrudnione było też donoszenie do nich amunicji, zwłaszcza do działa wysuniętego na dziobie.

Pytanie: Ile dział miało uzbrojenie przeciwlotnicze? 
Odpowiedź: 8

Pytanie: Gdzie znajdowały się działa w radzieckim krążowniku?
Odpowiedź: jedno na samym dziobie (przed działem artylerii głównej), dwa przed drugim kominem (na końcu pokładu dziobowego, nad kazamatami), dwa na nadbudówce rufowej (przed działami artylerii głównej) i trzy w układzie trójkąta na pokładzie rufowym

Pytanie: Czy działa na podstawach Mellera miały jakieś wady?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak ciężkie były stanowiska włoskich dział?
Odpowiedź: ok. 15 ton
Czerwona Ukraina

W ciągu następnych dni zdołano zdjąć z wraku 9 dział 130 mm, 3 stanowiska dział przeciwlotniczych 100 mm, działa mniejszych kalibrów, aparat torpedowy i zapasy amunicji i żywności. Z dział 130 mm utworzono 4 baterie artylerii nadbrzeżnej Sewastopola (Nr 112 – 115), a dwa dwudziałowe stanowiska dział 100 mm zamontowano na krążowniku „Krasnyj Kawkaz”, podobnie jak jedną ze śrub napędowych (w miejsce uszkodzonej). Krążownik „Czerwona Ukraina” skreślono z listy floty 17 grudnia 1941 roku. 2 kwietnia 1942 roku wrak został dodatkowo zbombardowany przez Niemców. Po wojnie, 3 listopada 1947 roku wrak został podniesiony, po czym 8 lutego 1948 roku zadokowany. Po częściowym remoncie, krążownik został 11 kwietnia 1949 roku przekształcony na obiekt szkolny, a 6 lutego 1950 oznaczony STŻ-4 (СТЖ-4).
30 października 1950 roku przekształcono krążownik w okręt-cel do strzelań artyleryjskich z oznaczeniem CŁ-53 (ЦЛ-53). 10 maja 1952 roku został skreślony z listy floty i osadzony na mieliźnie w rejonie półwyspu Bakajskaja na Krymie, jako cel dla lotnictwa, po czym został zniszczony w kolejnych latach. Wrak spoczywa w rejonie pozycji 45°50′N 33°09′E/45,833333 33,150000.

Pytanie: Co zrobiono z działami 130 mm z krążownika Czerwona Ukraina?
Odpowiedź: Utworzono 4 baterie artylerii nadbrzeżnej

Pytanie: W którym roku krążownik Czerwona Ukraina przestał pełnić rolę statku wojennego po raz pierwszy?
Odpowiedź: 17 grudnia 1942

Pytanie: Kiedy "Czerwona Ukraina" stała się obiektem szkoleniowym?
Odpowiedź: 11 kwietnia 1949

Pytanie: Gdzie znajduje się półwysep Bakajskaja?
Odpowiedź: Na Krymie
Joanna Lazer

W 2009 zespół Energy rozpadł się, a rok później z Lazerem założyła grupę Red Lips. W 2011 wzięli udział w pierwszej edycji programu Polsatu Must Be the Music. Tylko muzyka. Dotarli do półfinałów. W 2013 wylansowali przebój „To co nam było”, z którym wystąpili na kilku festiwalach, i który był notowany na wielu listach radiowych. W tym samym roku wydali album studyjny, zatytułowany To co nam było, na który Czarnecka współtworzyła większość kompozycji. Z płytą dotarli do 36. miejsca listy najlepiej sprzedających się płyt w Polsce. Odebrali status złotej za sprzedaż w nakładzie przekraczającym 15 tys. egzemplarzy. Z wydawnictwa, oprócz tytułowego przeboju, pochodzą również single: „Czarne i białe” czy „Zanim odejdziesz”.

Pytanie: Jaką formację założyła piosenkarka?
Odpowiedź: Red Lips

Pytanie: W jakim show telewizyjnym wziął udział zespół Lazer?
Odpowiedź: Must Be the Music. Tylko muzyka

Pytanie: Jak nazywa się popularny utwó Red Lips?
Odpowiedź: To co nam było

Pytanie: Czy album Red Lips uplasował się w pierwszej 50 najlepiej sprzedających się krążków?
Odpowiedź: tak
Gustav Wied

W Roskilde, mieście, z którym pisarz był związany w ostatnich latach swego życia, działa Towarzystwo Gustawa Wieda (Gustav Wied Selskabet), założone w lutym 1938, pielęgnujące pamięć o twórcy i jego dziełach. Towarzystwo od 1998 wydaje periodyk Wiediana, zajmujący się na swoich łamach życiem i twórczością pisarza. Na fasadzie pierwszego domu, w którym zamieszkał on po przeprowadzce do Roskilde w 1897, wmurowano tablicę pamiątkową. W 1988 w mieście ustawiono popiersie pisarza dłuta norweskiej artystki Elise Brandes (1908). Jego imieniem nazwano plac, położony w sąsiedztwie jego dawnego domu (2003) oraz jedną z lokalnych winiarni. Ulice Gustava Wieda można też znaleźć w kilku innych miastach Danii. Jego dom w Roskilde, gdzie pisarz zmarł, został wpisany na listę zabytków. Ustawiono przed nim niewielki pomnik dłuta Walthera Linisa, wykonany na podstawie fotografii pisarza. Obok domu zachował się ogród pamięci (mindelunden), w którym pisarz upamiętniał niewielkimi obeliskami zmarłych członków swojej rodziny i przyjaciół. Muzeum Roskilde oraz lokalne archiwum historyczne w Roskilde przechowują archiwalia i inne eksponaty związane z osobą Wieda, w tej liczbie jego interesujący portret na złotawożółtym tle, pędzla Franza Henriquesa (ok. 1913). W 2008 uroczyście obchodzono 150. rocznicę urodzin pisarza. Na jego temat ukazały się liczne książki i publikacje prasowe, przede wszystkim w Danii, gdzie nadal uważany jest za jednego z najbardziej znanych i płodnych rodzimych dramaturgów. Gustaw Wied był jednym z pierwszych Duńczyków, których głos został zarejestrowany na płycie gramofonowej. Miało to miejsce latem 1913, kiedy pisarz odczytał wstęp do swej powieści Pastor Sørensen i spółka.

Pytanie: Gdzie Wied żył przed śmiercią?
Odpowiedź: W Roskilde

Pytanie: Jakie cale ma Towarzystwo Gustawa Wieda?
Odpowiedź: pielęgnowanie pamięci o twórcy i jego dziełach

Pytanie: W którym roku powstało Gustav Wied Selskabet?
Odpowiedź: 1938

Pytanie: Kto wykonał pomnik pisarza, umieszony w mieście w 1998 r.?
Odpowiedź: Elisa Brandes
Gustav Wied

W krótkim, najbardziej twórczym okresie swego życia na przełomie stuleci Gustav Wied cieszył się sporym powodzeniem, a jego twórczość była porównywana do osiągnięć Guy de Maupassanta. Pod koniec swego życia pisarz cierpiał jednak na niemoc twórczą, pogłębiającą się depresję i kłopoty finansowe. W 1913 był zmuszony zawrzeć umowę z firmą wydawniczą Gyldendal, zrzekając się na jej korzyść praw autorskich do swoich książek. Wydawnictwo zobowiązało się przejąć w zamian długi pisarza, wynoszące niebagatelną ówcześnie sumę 30 tys. koron. Poza kłopotami finansowymi Wied miał też problemy zdrowotne (poza depresją – poważne dolegliwości żołądka). Niepowodzenie powieści Pastor Sørensen i spółka (1913), z którą krytycy obeszli się bezlitośnie, doprowadziło pisarza do kolejnej, nieudanej, próby samobójczej. Po następnym pobycie w szpitalu i niepowodzeniu sztuki Kærlighedens Kispus (wygwizdanej przez publiczność podczas premiery 17 października 1914 i zaatakowanej przez krytyków literackich) Wied popełnił samobójstwo zażywając cyjanek, co potwierdza świadectwo zgonu wystawione przez jego lekarza, Fritza Jørgensena. Miał wówczas 56 lat.

Pytanie: Do działalności artystycznej jakiego autora porównywano dzieła Gustava Wieda?
Odpowiedź: Guy de Maupassanta

Pytanie: Czego doświadczył Gustav Wied pod koniec życia?
Odpowiedź: niemocy twórczej, depresji i kłopotów finansowych

Pytanie: Komu w 1913 roku Gustav Wied oddal prawa autorskie do swoich dzieł?
Odpowiedź: firmie wydawniczej Gyldendal

Pytanie: Ile wynosił dług Gustava Wieda, przejęty przez Gyldendal?
Odpowiedź: 30 tys. koron
Bitwa pod Lubawą

W 1263 roku Natangowie pod wodzą Montego, którzy byli szczególnie groźnymi przeciwnikami dla Krzyżaków, wyprawili się na ziemię chełmińską. Poruszając się pod osłoną puszcz, dokonali niespodziewanego dla Zakonu najazdu. Złupili zaatakowane tereny, niszcząc nieumocnione osady i uprowadzając tamtejszą ludność w niewolę. Wedle krzyżackiego kronikarza Piotra z Dusburga, Monte „ziemię chełmińską uczynił czerwoną od krwi chrześcijańskiej”. Natangowie zdobyli gród w Radzyniu, zaatakowali również Chełmżę, siedzibę biskupa, a być może zapuścili się także pod Toruń i Grudziądz. Po złupieniu ziemi chełmińskiej rozpoczęli odwrót na swoje tereny. W pościg za nimi, na czele zebranych sił zakonnych, ruszył mistrz krajowy Prus Helmeryk von Würzburg. Udało mu się dogonić Prusów w ziemi lubawskiej.

Pytanie: Kto prowadził Natangów?
Odpowiedź: Montego

Pytanie: Kto był autorem kroniki traktującej o najeździe?
Odpowiedź: Piotr z Dusburga

Pytanie: Czy Krzyżacy zdobyli radzyński gród?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak nazywał się zakonny mistrz, który wyruszył w pogoń za Prusami?
Odpowiedź: Helmeryk von Würzburg
Bitwa pod Lubawą

Doścignąwszy Prusów, mistrz Würzburg zdecydował się na atak, mimo trudnej sytuacji i doświadczeń porażek oddziałów zakonnych, które podjęły walkę z przeciwnikiem w podobnych warunkach. Bitwa rozpoczęła się więc natarciem krzyżackim. Wedle opisu Piotra z Dusburga, pruscy wojownicy stawili skuteczny opór, odpierając kolejne uderzenia. W końcu zostali zmuszeni do ucieczki, a Krzyżacy rzucili się za nimi w pościg, łamiąc szyk. Jednak Natangowie dostrzegli rozproszenie sił wroga i zawrócili do walki. Być może ucieczka ludzi Montego była przemyślanym manewrem: zasadzką, w którą udało się wciągnąć przeciwnika. Ostatecznie, w boju, który ponownie wywiązał się wśród zasieków, Krzyżacy ponieśli druzgocącą klęskę.

Pytanie: Która strona przegrała tę bitwę?
Odpowiedź: Krzyżacy

Pytanie: Czy przegrana Krzyżaków była znacząca?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Dzięki komu wiemy co wydarzyło się podczas tej bitwy?
Odpowiedź: Piotrowi z Dusburga

Pytanie: Co zachęciło Prusów do podjęcia walki, po tym jak rozpoczęli już ucieczkę?
Odpowiedź: dostrzegli rozproszenie sił wroga

Pytanie: Czy Krzyżacy byli zdecydowanymi faworytami w boju w takich warunkach?
Odpowiedź: nie
Bernie Sanders

W pierwszym głosowaniu, w stanie Iowa, zdobył najwięcej głosów ze wszystkich kandydatów, jednak to Pete Buttigieg wygrał w większości okręgów i zdobył o jednego delegata więcej. W kolejnym głosowaniu, w New Hampshire, Sanders ponownie otrzymał najwięcej głosów i tym razem przypadło mu tyle samo dodatkowych delegatów, co Buttigiegowi. W trzecich prawyborach, w Nevadzie, Sanders wygrał, zdobywając zarówno większość głosów powszechnych i delegatów i tym samym zaczął wysunął się na prowadzenie. Sanders był pierwszym w historii kandydatem Partii Demokratycznej lub Republikańskiej, który w prawyborach wygrał wybory powszechne we wszystkich trzech pierwszych stanach - Iowa, New Hampshire i Nevada. Dzięki poparciu Latynosów w prawyborach w Nevadzie Sanders został faworytem prawyborów, jednak nie udało mu się uzyskać poparcia większości Afroamerykanów, i począwszy od prawyborów w Karolinie Południowej, najsilniejszym kandydatem zaczął stawać się Joe Biden, wokół którego szybko zjednoczyli się inni kandydaci, którzy wycofali się na jego rzecz z prawyborów. Sanders pomimo nikłych szans na wygranie nominacji, postanowił pozostać czynnym kandydatem, aby kontynuować debatę publiczną. Po dotarciu do USA pandemii koronawirusa SARS-CoV-2 dyskusje polityczne Demokratów straciły zainteresowanie i śledziło je już niewiele osób, w związku z czym Sanders ogłosił 8 kwietnia wycofanie się z ubiegania o nominację.

Pytanie: Jaki polityk zwyciężył w 1. głosowaniu?
Odpowiedź: Pete Buttigieg

Pytanie: Czy w 2. głosowaniu Sanders zdobył największą liczbę głosów?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakich stanach Sanders zwyciężył w wyborach?
Odpowiedź: Iowa, New Hampshire i Nevada

Pytanie: Czy większość Afroamerykanów głosowała na Sandersa?
Odpowiedź: nie
Filip IV Piękny

Nieustanne wojny, jakie prowadził Filip IV, wymagały wielkich pieniędzy. Zdobywał je wszelkimi sposobami, m.in. przez konfiskaty majątków lombardzkich bankierów i bogatej ludności żydowskiej, przez zamianę powinności lennych na świadczenia pieniężne oraz przez nałożenie specjalnego podatku na duchowieństwo. Gdy ponadto przejął sądownictwo nad duchownymi, papież Bonifacy VIII ogłosił zamiar ekskomunikowania go, do czego jednak nie doszło, wobec wojny domowej między możnymi w samym państwie papieskim i śmierci papieża w 1303 roku. Filip IV kazał wykopać zwłoki Bonifacego VIII i spalić go na stosie jako heretyka.

Pytanie: Jak nazywał się władca, który prowadził kapitałochłonne konflikty zbrojne?
Odpowiedź: Filip IV

Pytanie: Między innymi, jakich metod używał Filip IV do pozyskania kapitału?
Odpowiedź: konfiskował majątki lombardzkich bankierów i bogatej ludności żydowskiej, zamienił powinności lennych na świadczenia pieniężne oraz nałożył specjalny podatek na duchowieństwo

Pytanie: Czy Filipa IV pozbawiono praw do uczestniczenia w życiu Kościoła?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W którym roku nastąpił zgon Bonifacego VIII?
Odpowiedź: 1303
Filip IV Piękny

Filip IV równie bezwzględnie rozprawił się z legendarnie bogatym rycerskim Zakonem Templariuszy, utworzonym w XII wieku w Jerozolimie. Gdy oskarżono ich o herezję, wytoczył im, jako zwierzchnik Królestwa Jerozolimy i za zgodą papieża Klemensa V, proces sądowy, w którego wyniku kilkudziesięciu braci zakonnych, z wielkim mistrzem Jakubem de Molay na czele, zostało – po torturach – spalonych na stosie. Po ogołoceniu skarbca majątek zakonu (w tym twierdza Temple w Paryżu) uległ konfiskacie na rzecz joannitów.

Pytanie: Jaki król zlikwidował zakon Templariuszy?
Odpowiedź: Filip IV

Pytanie: Jaką rolę w zakonie Templariuszy pełnił Jakub de Molay?
Odpowiedź: wielkim mistrzem

Pytanie: Pod jakim zarzutem Filip Piękny zdołał zlikwidować zakon Templariuszy?
Odpowiedź: Herezji

Pytanie: Jaki zakon przejął dobra Templariuszy?
Odpowiedź: Joannici
Druga szansa (polski serial telewizyjny)

Rok po śmierci Marcina Monika próbuje ułożyć sobie życie na nowo, w czym pomagają jej przyjaciele. Pewnego dnia Borecka zauważa dziewczynkę, Zosię (Maja Kwaśny), która zarabia pieniądze, tańcząc. Podąża jej śladem i trafia do "Bazy", świetlicy prowadzonej przez zbuntowanego społecznika Piotra Marczaka (Michał Żurawski), któremu postanawia pomóc. Kiedy organizuje akcję charytatywną, na jaw wychodzą tajemnice z przeszłości Piotra. Po jakimś czasie okazuje się, że komuś zależy na zniszczeniu "Bazy:. Piotr i Monika za wszelką cenę bronią świetlicy, a Borys (Radosław Pazura) pomaga im w śledztwie.

Pytanie: W jaką rolę wcieliła się Kwaśna?
Odpowiedź: Zosi

Pytanie: Jaka aktorka grała Zosię?
Odpowiedź: Maja Kwaśny

Pytanie: W jaki sposób Zosia zdobywa fundusze?
Odpowiedź: tańcząc

Pytanie: Jak nazywa się świetlica prowadzona przez Piotra?
Odpowiedź: "Baza"
Roanoke (kolonia)

Gdy wreszcie White dotarł do Roanoke w sierpniu roku 1590 zastał fort pusty. Osadnicy zniknęli bez śladu. Nie widać było śladów przemocy, ani pozostawionych resztek. Osiedle wyglądało tak, jakby zostało ewakuowane, nie napadnięte. Jedynym znakiem był napis, wyryty na palisadzie: CROATOAN, co mogło znaczyć zarówno, że fort został napadnięty, jak też, że osadnicy ewakuowali się do wioski Mantea na wyspach mierzejowych, lub zbudowali statek chcąc uciec do Anglii i zginęli gdzieś na oceanie. W niecałe 20 lat później, w roku 1607 powstało pierwsze stałe osiedle angielskie Jamestown na ziemi amerykańskiej w nowej kolonii Wirginii.

Pytanie: W którym roku pojawiło się pierwsze permanentne osiedle Anglików?
Odpowiedź: w 1607

Pytanie: Jaką nazwę nosiło pierwsze permanentne osiedle Anglików?
Odpowiedź: Jamestown

Pytanie: W którym roku White przybył do opuszczonego osiedla?
Odpowiedź: w 1590

Pytanie: Czy White znalazł kogokolwiek w Roanoke?
Odpowiedź: nie
Roanoke (kolonia)

Indianie uczyli osadników własnych sposobów łowiectwa i rybołówstwa, ale generalnie stosunki układały się różnie. W jednym przypadku biali spalili wioskę na lądzie, bowiem Indianin z plemienia Sekotan ukradł srebrny kubek. Podobne incydenty prowadziły do eskalacji napięć. Chcąc mieć pewność, że jego ludzie będą zaopatrywani w żywność przez nadbrzeżne plemiona, Lane wziął wiosną 1586 r. jako zakładnika syna sachema Menatonona. Śmierć Granganimea i jego ojca, którzy stali na czele probrytyjskiego stronnictwa wśród Indian, jeszcze bardziej zaogniła stosunki. Miejscowy wódz – Wingina – zmienił imię na Pemisapan i stanął na czele partii otwarcie wrogiej wobec Brytyjczyków. Odwiedzający rok wcześniej Anglię jego kuzyn Wanchese stanął po jego stronie, natomiast Manteo został przyjacielem białych.

Pytanie: Czego Anglicy mogli nauczyć się od Indian z osady?
Odpowiedź: łowiectwa i rybołówstwa

Pytanie: Z jakiego powodu spalono jedną z wiosek Indian?
Odpowiedź: kradzieży srebrnego kubka

Pytanie: Indianin z jakiego plemienia dopuścił się kradzieży?
Odpowiedź: Sekotan

Pytanie: Czy relacje między Indianami a Anglikami układały się pokojowo?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kiedy umarł Granganime i jego ojciec?
Odpowiedź: 1586
Egzekucje w „dzielnicy policyjnej” w Warszawie (1944)

W tym okresie ofiary przywożono zazwyczaj z Siekierek, Sielc, Górnego Mokotowa i Powiśla Czerniakowskiego. Okolice gmachu Gestapo w al. Szucha stały się bowiem miejscem „selekcji” ludności wypędzanej z południowych dzielnic Warszawy. Polegała ona na wyławianiu z tłumu uchodźców osób podejrzewanych o udział w powstaniu lub żydowskie pochodzenie, a także osób starszych i niedołężnych – niezdolnych do pracy i niebędących w stanie dotrzeć o własnych siłach do obozu przejściowego w Pruszkowie. Kryteria „selekcji” były zresztą na tyle płynne, że w praktyce z tłumu mogła zostać wyciągnięta każda osoba, która z jakiegoś powodu nie spodobała się SS-manom. „Wyselekcjonowanych” uchodźców rozstrzeliwano w ruinach GISZ. Nie zachowało się wiele informacji na temat tych egzekucji. Wiadomo jedynie, że 23 sierpnia zamordowano w ruinach GISZ blisko 100 mężczyzn z Siekierek, a w ciągu następnych dwóch dni – prawdopodobnie kolejnych 120. W zeznaniach świadków kilkukrotnie powtarzały się także informacje, że w koszarach SS i Luftwaffe na Mokotowie (Stauferkaserne przy ul. Rakowieckiej i Flakkaserne przy ul. Puławskiej), gdzie w czasie powstania więziono tysiące polskich cywilów, gestapowcy z al. Szucha wielokrotnie wybierali z tłumu więźniów grupki liczące po kilkunastu lub kilkudziesięciu mężczyzn, których następnie wywożono w nieznane. Mieszkańcy Śródmieścia Południowego zaobserwowali w tym samym czasie liczne egzekucje niewielkich grup skazańców na terenie ruin GISZ. Egzekucje „wyselekcjonowanych” kobiet i mężczyzn miały tam również miejsce po upadku Czerniakowa (23 września 1944). Świadek Szczepan Grudzień zeznał, że ponowne nasilenie tempa egzekucji przeprowadzanych w ruinach GISZ nastąpiło mniej więcej w połowie września 1944 – a więc w trakcie walk prowadzonych na Sielcach i Górnym Czerniakowie (Solec). Później liczba egzekucji zmalała, aby na przełomie września i października ustać zupełnie.

Pytanie: Na czym polegała tzw. selekcja ludności?
Odpowiedź: na wyławianiu z tłumu uchodźców osób podejrzewanych o udział w powstaniu lub żydowskie pochodzenie, a także osób starszych i niedołężnych – niezdolnych do pracy i niebędących w stanie dotrzeć o własnych siłach do obozu przejściowego w Pruszkowie

Pytanie: Czy kryteria tzw. selekcji ludności były ściśle określone?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co działo się z wyselekcjowanymi osobami?
Odpowiedź: „Wyselekcjonowanych” uchodźców rozstrzeliwano w ruinach GISZ

Pytanie: Czy do grupy wyselekcjowanych trafiały również kobiety?
Odpowiedź: tak
Samobójstwo

Wskaźnik samobójstw jest różny w zależności od państwa. W 2008 r. samobójstwo stanowiło następujący odsetek wszystkich zgonów: Afryka – 0,5%, Azja Południowo-Wschodnia – 1,9% Ameryki – 1,2% oraz Europa – 1,4%. Współczynnik umieralności na 100 tysięcy osób w przypadku samobójstw wynosił: Australia – 8,6, Kanada – 11,1, Chiny – 12,7, Indie – 23,2, Wielka Brytania – 7,6, USA – 11,4. W USA samobójstwo jest wymieniane jako dziesiąta najczęstsza przyczyna zgonu w 2009 r., powodując śmierć 36 tysięcy osób w ciągu roku. Co więcej, ok. 650 tysięcy osób rocznie trafia na pogotowie w wyniku prób samobójczych. Wskaźnik samobójstw jest najwyższy na Litwie, w Japonii i na Węgrzech. Państwa o największej liczbie samobójstw to Chiny i Indie; popełnia się w nich ponad połowę wszystkich samobójstw. Samobójstwo jest piątą najczęstszą przyczyną zgonu w Chinach.

Pytanie: Czy w Stanach Zjednoczonych stosunkowo często ludzie odbierają sobie życie?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Ile osób w Stanach Zjednoczonych w ciągu roku popełnia samobójstwo?
Odpowiedź: 36 tysięcy

Pytanie: W jakich krajach jest najwięcej samobójstw?
Odpowiedź: w Chinach i Indiach

Pytanie: Ile procent zgonów w Afryce to samobójstwa?
Odpowiedź: 0,5
Samobójstwo

W USA 92,3% samobójstw wiąże się z użyciem trzech najczęstszych metod: broni palnej, powieszenia i zatrucia. W Szwajcarii, gdzie prawie każdy posiada broń palną, najwięcej samobójstw dokonywanych jest przez powieszenie się. Samobójstwo poprzez skok jest częste w Hongkongu oraz Singapurze i stanowi przyczynę odpowiednio 50% i 80% samobójstw. Najczęstszym sposobem popełnienia samobójstwa w Chinach jest spożycie pestycydów. W Japonii nadal spotyka się tradycyjną formę samobójstwa poprzez seppuku, jednak najpowszechniejszym sposobem jest powieszenie się.

Pytanie: Jakie trzy metody odpowiadają za zdecydowaną większość samobójstw na terenie Stanów Zjednoczonych?
Odpowiedź: broń palna, powieszenie i zatrucie

Pytanie: Jaka metoda samobójstwa jest najczęściej wybierana w Szwajcarii?
Odpowiedź: powieszenie się

Pytanie: W jakich krajach samobójcy często decydują się na skok z wysokości?
Odpowiedź: w Hongkongu oraz Singapurze

Pytanie: Jak nazywa się tradycyjna japońska metoda odebrania sobie życia?
Odpowiedź: seppuku