mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Willa Sobtzicków w Raciborzu

Po przejęciu miasta przez wojska radzieckie budynek nie doznał większych zniszczeń. W 1945 roku wojska radzieckie przy pomocy wystrzału z działa 76 mm wykonały otwór w ścianie skarbca, gdyż nie udało im się otworzyć ani wysadzić jego drzwi. W marcu 1945 roku pomieszczenia bankowe zajął Narodowy Bank Polski. W skrzydle od strony pl. Jagiełły na wszystkich trzech kondygnacjach urządzono mieszkania, a dawną willę od strony ul. Drzymały zajął urząd skarbowy. W 1945 roku radzieccy szabrownicy odsłonili kolumny i figury atlantów znajdujące się w holu budynku, lecz zostały ponownie zasłonięte w 1950 roku. W tym samym roku urząd skarbowy stał się wydziałem finansowym prezydium powiatowej rady narodowej. Wtedy też do budynku przy ul. Drzymały przeniosły się władze powiatowe. W 1975 roku rady powiatowe zostały zlikwidowane, a budynek był zajmowany przez wiele instytucji i organizacji. Znajdowało się tutaj m.in. Archiwum Państwowe oraz biuro opracowujące projekty dla Zakładów Elektrod Węglowych. W 1990 roku biuro projektów zostało zlikwidowane, a do budynku przeniósł się Urząd Skarbowy w Raciborzu. W maju 1995 roku uroczyście oddano odrestaurowany hol główny budynku.

Pytanie: Jakim kalibrem odznaczały się działa, które siły ZSRR wykorzystały, by dostać się do skarbca?
Odpowiedź: 76 mm

Pytanie: Dlaczego siły ZSRR zdecydowały się użyć działa do otwarcia skarbca?
Odpowiedź: gdyż nie udało im się otworzyć ani wysadzić jego drzwi

Pytanie: Jaka organizacja wykorzystała skarbiec jako siedzibę w 1945 roku?
Odpowiedź: Narodowy Bank Polski

Pytanie: W co przekształcił się urząd skarbowy w 1950 roku?
Odpowiedź: wydział finansowy prezydium powiatowej rady narodowej
Jan Holoubek

Jego pełnometrażowy film „25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy” został bardzo dobrze przyjęty zarówno przez krytyków, jak i publiczność. Obraz doceniono na festiwalach filmowych i obsypano licznymi nagrodami w kraju, jak i za granicą m.in.: nagroda za debiut reżyserski na 45. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz 15 nominacji do Polskich Nagród Filmowych Orły 2021, w tym za najlepszą reżyserię, film i odkrycie roku. Otrzymał także nagrody na festiwalu Camerimage, Wyróżnienie Specjalne w Konkursie Filmów Polskich oraz pięć statuetek na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film”. Film uhonorowano nagrodami także na Black Nights Film Festival w Tallinie oraz na Festiwalu Nuovo Cinema Europa w Genui. Reżyser został także laureatem Nagrody im. Janusza „Kuby” Morgensterna „Perspektywa”.

Pytanie: Ile nagród zdobyła realizacja na festiwalu filmowym w Koszalinie?
Odpowiedź: pięć

Pytanie: Czy realizacja cieszyła się dużym uznaniem wśród widzów i krytyków?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką nagrodę otrzymała realizacja na festiwalu w Gdyni?
Odpowiedź: za debiut reżyserski
Jan Śpiewak (działacz społeczny)

19 listopada 2016 nadzwyczajne walne zebranie MJN odwołało Śpiewaka z funkcji przewodniczącego. W marcu 2017 Śpiewak odszedł z Miasto Jest Nasze. Przyczyną jego odejścia był brak zaufania do nowego zarządu stowarzyszenia i rzekomy wyciek danych na temat jednego z informatorów stowarzyszenia. Osoba, która przekazała stowarzyszeniu informacje, miała następnie dostawać pogróżki. Jan Śpiewak uznał, że wyciek ten był „skrajnym nadużyciem zaufania, które mogło skończyć się tragicznie”. Jego odejście spotkało się z krytycznym odbiorem w mediach, gdyż zmienił nazwę profilu stowarzyszenia na Facebooku, na „Wolne Miasto Warszawa” (nazwa stowarzyszenia, które wówczas założył). Śpiewak argumentował, że założył profil jeszcze przed powstaniem MJN. W odpowiedzi MJN argumentowało, że stowarzyszenie zostało założone wcześniej niż profil, co znajdowało potwierdzenie w ówczesnej prasie oraz historii Stowarzyszenia. W efekcie administracja Facebooka pozbawiła Śpiewaka uprawnień i przywróciła kontrolę nad profilem zarządowi MJN. Profil z powrotem nazwano Miasto Jest Nasze.

Pytanie: Kiedy odbyło się spotkanie, na którym to odwołano polityka ze stanowiska przewodniczącego stowarzyszenia?
Odpowiedź: 19 listopada 2016

Pytanie: Kiedy działacz zrezygnował ze współpracy ze stowarzyszeniem?
Odpowiedź: W marcu 2017

Pytanie: Co wymieniono jako powody rezygnacji działacza? 
Odpowiedź: brak zaufania do nowego zarządu stowarzyszenia i rzekomy wyciek danych na temat jednego z informatorów stowarzyszenia

Pytanie: Co o wypływie danych stwierdził sam działacz?
Odpowiedź: że wyciek ten był „skrajnym nadużyciem zaufania, które mogło skończyć się tragicznie”
Jan Śpiewak (działacz społeczny)

W czerwcu 2018 ogłosił, że będzie kandydować w wyborach samorządowych na stanowisko prezydenta Warszawy. Mimo wysuwanego przez MJN zaproszenia i wbrew oczekiwaniom wyrażanym przez część publicystów, odrzucił propozycję dołączenia do koalicji ruchów miejskich. Deklarował za to, że jest „zainteresowany współpracą z Kukiz’15 w wyborach samorządowych” i w celu uzyskania wsparcia w kandydowaniu spotkał się z Pawłem Kukizem. Przegrał jednak w prawyborach wewnątrz ruchu z Markiem Jakubiakiem. W czerwcu 2018 ogłosił start w ramach koalicji Wygra Warszawa, którą początkowo tworzyły ruch miejski Wolne Miasto Warszawa, Partia Razem, Inicjatywa Polska i Partia Zieloni. We wrześniu 2018 Inicjatywa Polska opuściła koalicję i ogłosiła poparcie dla Rafała Trzaskowskiego. Ostatecznie, startując z Partią Razem i Partią Zieloni do Rady Miasta jako KWW Jana Śpiewaka – Wygra Warszawa, otrzymał 34.293 głosów (3,92%). Jan Śpiewak uzyskał 26 689 głosów (2,99%). Jego komitet zdobył jeden mandat w Radzie Dzielnicy Pragi-Północ. Bezpośrednio po wyborach zapowiedział przerwę od polityki.

Pytanie: Jakie ugrupowania wchodziły w pierwotny skład koalicji Wygra Warszawa?
Odpowiedź: ruch miejski Wolne Miasto Warszawa, Partia Razem, Inicjatywa Polska i Partia Zieloni

Pytanie: Jakiego kandydata wsparła Inicjatywa Polska po odejściu z Wygra Warszawa?
Odpowiedź: Rafała Trzaskowskiego

Pytanie: Czy po wyborach Śpiewak ogłosił, że będzie kontynuował swoją działalność polityczną?
Odpowiedź: nie

Pytanie: O jakie stanowisko chciał się ubiegać Śpiewak, według jego deklaracji z czerwca 2018 roku?
Odpowiedź: prezydenta Warszawy
Rada Kompanii Filipin

15 kwietnia 1815 wiceprzewodniczący Omulryan zlecił Lardizábalowi, aby uzyskał pozwolenie króla na upamiętnienie tego wydarzenia na monumentalnym dziele godnym monarchy. Zgodę otrzymał 20 kwietnia. Prawdopodobnie dzięki licznym koneksjom zlecenie na obraz otrzymał Goya. Malarz nie tylko znał wielu akcjonariuszy kompanii (m.in. jej inicjatora Francisca Cabarrúsa i pierwszego dyrektora Bernarda de Iriarte), ale także sportretował kilkoro z nich. Jako członek Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda znał dobrze José Munárriza, który zrezygnował ze stanowiska dyrektora akademii, aby przewodniczyć kompanii. Ponadto teść syna Goi Miguel Martín de Goicoechea był jednym z akcjonariuszy kompanii i mógł poprzeć jego kandydaturę na wykonawcę obrazu. Możliwe, że sam Goya również był akcjonariuszem, gdyż miał dostęp do poufnych informacji.

Pytanie: Do czego wiceprzewodniczący wyasygnował Lardizábala?
Odpowiedź: aby uzyskał pozwolenie króla na upamiętnienie tego wydarzenia na monumentalnym dziele godnym monarchy

Pytanie: Czemu Goya uzyskał zamówienie na wykonanie dzieła?
Odpowiedź: Prawdopodobnie dzięki licznym koneksjom

Pytanie: Czemu Munárriza odszedł z posady dyrektora?
Odpowiedź: aby przewodniczyć kompanii
Rada Kompanii Filipin

Wśród akcjonariuszy i członków rady znalazło się wielu znajomych Goi, z których kilkoro zostało przez niego sportretowanych. Kolejno w 1788 i 1797 Goya namalował inicjatorów powstania kompanii hrabiego Cabarrúsa i Bernarda de Iriarte. W 1815 powstały indywidualne portrety trzech członków kompanii: jej przewodniczącego Miguela de Lardizábala pozbawionego stanowiska w trakcie powstawania obrazu (w ręce trzyma kartkę z inskrypcją nawiązującą do wygnania), wiceprzewodniczącego Ignacia Omulryana i nowego dyrektora (byłego sekretarza) José Munárriza. Na portrecie rady Ferdynand VII ma na sobie wojskowy strój galowy, podobnie jak na obrazie Ferdynand VII w obozie wojskowym z ok. 1815.

Pytanie: Czy wszyscy akcjonariusze Rady Kompanii Filipin posiadali swoje portrety zrobione przez Goię?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kiedy powstał portret hrabiego Cabarrúsa?
Odpowiedź: w 1788

Pytanie: Jak nazywali się twórcy Kompanii Filipin?
Odpowiedź: Cabarrúsa i Bernarda de Iriarte
Janusz Korwin-Mikke

W 2002 bezskutecznie kandydował z listy UPR do sejmiku mazowieckiego. W 2005 zainicjował partię Platforma Janusza Korwin-Mikke w celu startu z jej komitetu kandydatów UPR w wyborach parlamentarnych w tym samym roku. Sam nie przystąpił wówczas do nowej partii, lecz jako członek UPR z jej listy kandydował po raz kolejny do Sejmu w okręgu warszawskim. W 2006 zdecydował się na start w wyborach samorządowych jako kandydat na prezydenta miasta stołecznego Warszawa. Wybory przegrał, zajmując 4. miejsce za Kazimierzem Marcinkiewiczem, Hanną Gronkiewicz-Waltz i Markiem Borowskim z wynikiem 2,3%. Kandydował w tych wyborach bez powodzenia także do sejmiku mazowieckiego, a w maju 2007 w przedterminowych wyborach wojewódzkich w podlaskim.

Pytanie: Jak nazywało się ugrupowanie polityczne, które utworzył w 2005 roku?
Odpowiedź: Platforma Janusza Korwin-Mikke

Pytanie: Dlaczego założył ugrupowanie polityczne w 2005 roku?
Odpowiedź: w celu startu z jej komitetu kandydatów UPR w wyborach parlamentarnych w tym samym roku

Pytanie: Na jaki urząd startował w 2006 roku?
Odpowiedź: prezydenta miasta stołecznego Warszawa

Pytanie: Na której pozycji uplasował się Korwin-Mikke w wyborach na prezydenta Warszawy?
Odpowiedź: 4
Janusz Korwin-Mikke

Konserwatywno-Liberalną Partią UPR Janusz Korwin-Mikke kierował do 1997, kiedy to złożył rezygnację z funkcji prezesa, przyjmując odpowiedzialność za porażkę opartego na tym ugrupowania komitetu wyborczego w wyborach do Sejmu. Jednocześnie wskazał na swojego następcę dotychczasowego wiceprezesa UPR Stanisława Michalkiewicza. W 1999 ponownie objął tę funkcję, ustępując tym razem ze stanowiska w 2002 po nieudanych dla UPR wyborach samorządowych. Swoją powtórną dymisję uzasadnił chęcią przekazania władzy w partii w ręce działaczy młodszego pokolenia.

Pytanie: Za jakie niepowodzenie związane z UPR wziął odpowiedzialność w 1997 roku?
Odpowiedź: porażkę opartego na tym ugrupowania komitetu wyborczego w wyborach do Sejmu

Pytanie: Kogo mianował swoim następcą po odejściu z Konserwatywno-Liberalnej Partii UPR?
Odpowiedź: dotychczasowego wiceprezesa UPR Stanisława Michalkiewicza

Pytanie: Czy Janusz Korwin-Mikke kierował Konserwatywno-Liberalną Partią UPR tylko raz?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Po jakim wydarzeniu Janusz Korwin-Mikke po raz drugi rozstał się z tą partią?
Odpowiedź: nieudanych dla UPR wyborach samorządowych
Krążowniki liniowe typu Derfflinger

Główne uzbrojenie artyleryjskie krążowników typu Derfflinger stanowiło osiem dział kalibru 305 mm, umieszczonych po dwa w czterech wieżach artyleryjskich. Dwie z nich zostały zabudowane na dziobie, w superpozycji (jedna nad drugą), dwie pozostałe w podobnym układzie na rufie okrętu. Wieże były obracane elektrycznie, zaś mechanizm podniesienia dział posiadał napęd hydrauliczny. Maksymalny kąt podniesienia dział na dwóch pierwszych jednostkach wynosił 13,5°, po bitwie jutlandzkiej na „Derfflingerze” został zwiększony do 16°. „Hindenburg” otrzymał nowocześniejsze wieże artyleryjskie również z kątem podniesienia 16°. Pozwoliło to zwiększyć donośność z 16 200 m do 20 400 m. Zapas pocisków (o masie 405,5 kg) kalibru 305 mm wynosił 720 sztuk (po 90 na lufę). Działa były ładowane za pomocą mechanizmu hydraulicznego, a ich szybkostrzelność wynosiła 1 strzał na minutę.

Pytanie: Co stanowiło kluczowe zbrojenie okrętów Derfflinger?
Odpowiedź: osiem dział kalibru 305 mm

Pytanie: Jak inaczej określić można ułożenie wież w superpozycji?
Odpowiedź: jedna nad drugą

Pytanie: Z jakiego do jakiego kątu został zwiększone unoszenie dział?
Odpowiedź: z 13,5° do 16°

Pytanie: Jaką wagą odznaczał się pocisk kalibru 305 mm?
Odpowiedź: 405,5 kg
Sługa Ludu

Rusłan Stefanczuk, przedstawiciel Zełenskiego w Radzie Najwyższej, ogłosił, że partia wybrała libertarianizm jako swoją podstawową ideologię. 10 listopada 2019 roku nowy lider partii, Ołeksandr Kornijenko, oświadczył, że ideologia partii zostanie zmodyfikowana i że nowym kierunkiem ruchu stanie się coś „pomiędzy liberalizmem a socjalizmem”. 13 listopada Dawid Arachamia, wiceprezes partii Sługa Ludu, wyróżnił dwie frakcje w swojej partii: socjalliberalną i libertariańską. W przeddzień wywiadu dla Liga.net Arachamia powiedział, że zmiana ideologicznej orientacji z libertarianizmu na socjalliberalizm była konsekwencją orientacji na masowego wyborcę. 2 lutego 2020 lider partii określił pozycję polityczną Sługi Ludu jako „aktywny centryzm”.

Pytanie: Jaką ideologię posiadała Sługa Ludu przed 10 listopada 2019 roku?
Odpowiedź: libertarianizm

Pytanie: Kto został liderem Sługi Ludów?
Odpowiedź: Ołeksandr Kornijenko

Pytanie: Na jaką orientacje ideologiczną zmieniono partię Sługa Ludu?
Odpowiedź: „aktywny centryzm”
Karol Bedorf

Po ponad dwuletniej przerwie wrócił do KSW. W marcu 2011 roku przegrał przez jednogłośną decyzję z innym specjalistą brazylijskiego jiu-jitsu, Katalończykiem Rogentem Lloretem. Jednak 25 lutego 2012 roku, na gali KSW 18, dostał szansę walki ze zwycięzcą turnieju KSW w wadze ciężkiej, Davidem Olivią. Pokonał go przez jednogłośną decyzję sędziów. 15 września na jubileuszowej dwudziestej gali KSW pokonał Amerykanina Karla Knothe'a po 3. rundowym pojedynku. 16 marca 2013 roku pokonał na punkty w eliminatorze do walki o pas wagi ciężkiej Brytyjczyka Oli Thompsona. Do walki o pas doszło 28 września na KSW 24, rywalem Bedorfa był mistrz olimpijski z Atlanty w judo Paweł Nastula. Bedorf zwyciężył przed czasem (TKO – niezdolność do kontynuowania walki) w 2. rundzie i zdobył inauguracyjne mistrzostwo KSW w wadze ciężkiej.

Pytanie: Kim był David Olivia?
Odpowiedź: zwycięzcą turnieju KSW w wadze ciężkiej

Pytanie: Czy werdykt sędziów w starciu Bedorf-Olivia był jednogłośny?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakiej narodowości jest Karl Knothe?
Odpowiedź: Amerykańskiej

Pytanie: Na której gali zmierzył się z Nastulą?
Odpowiedź: na KSW 24
Swastyka

Niemieccy naziści, tworząc ideologię wyższości „rasy aryjskiej”, zaczerpnęli z tradycji Ariów również ten starożytny symbol, czyniąc zeń w 1920 roku godło NSDAP, a następnie symbol państwowy III Rzeszy. Hitler prawdopodobnie zetknął się ze swastyką w dziełach Guido von Lista. List popularyzował swastykę jako symbol niezwyciężonego niemieckiego herosa. Za osobę, która namówiła Hitlera do użycia swastyki uważa się współtwórcę DAP, Antona Drexlera. Związany był on pośrednio z Towarzystwem Thule, gdzie po raz pierwszy użyto tego symbolu w kontekście narodowym. W odróżnieniu jednak od tradycyjnej swastyki, rysowanej jako krzyż prosty, swastyka hitlerowska rysowana była zazwyczaj ukośnie, obrócona o 45°. Miała ona ramiona zagięte w prawo, długości równej ramionom krzyża. Skojarzona ze zbrodniami niemieckiego systemu nazistowskiego, swastyka obecnie uważana jest za symbol nazistowski i konkretnie jako taki (w stylistyce używanej przez nazistów) jest prawnie zabroniona w wielu krajach (np. w Niemczech regulują to przepisy §86 i §86a niemieckiego kodeksu karnego StGB). Niektóre organizacje neonazistowskie odwołują się do symboliki swastyki, używając zbliżonych symboli wpisanych w plan koła, a nie kwadratu lub swastyk trójramiennych (triskelionów).

Pytanie: Jaka rasa według Niemców była lepsza od innych?
Odpowiedź: aryjska

Pytanie: Na jakim godle była umieszczona swastyka? 
Odpowiedź: NSDAP

Pytanie: Gdzie Hitler poznał symbol swastyki? 
Odpowiedź: w dziełach Guido von Lista

Pytanie: W jaki sposób rysowało się hitlerowską swastykę? 
Odpowiedź: ukośnie, obrócona o 45°
Korea Południowa

Do 1905 roku na Półwyspie Koreańskim istniało Cesarstwo Koreańskie. Wtedy to, po zwycięstwie w wojnie rosyjsko-japońskiej, aneksji terytorium Korei dokonała Japonia. Po kapitulacji Japonii w 1945 roku Półwysep Koreański został podzielony przez Związek Radziecki i Stany Zjednoczone na dwie strefy wpływów, oddzielone granicą wzdłuż 38. równoleżnika. Z tego względu kluczową rolę w ustabilizowaniu sytuacji na północ od 38. równoleżnika odegrał właśnie Związek Radziecki.
Na południu władzę objął rząd proamerykańskiego Li Syng Mana. 20 lipca 1948 roku Li został wybrany przez tamtejsze Zgromadzenie Narodowe na prezydenta Korei Południowej. Politycy z północnej części kraju odmówili udziału w zorganizowanych przez ONZ wyborach z 1948 roku, mających wyłonić władze całej Korei. W 1948 na wyspie Czedżu wybuchło zbrojne powstanie, a sytuacja w kraju stawała się coraz bardziej niestabilna. Li rozpoczął próbę stabilizacji kraju drogą likwidacji opozycji względem jego rządów – do więzień trafiło ponad 30 000 domniemanych komunistów i około 300 000 podejrzanych o sympatyzowanie z komunistami lub jakimikolwiek grupami opozycyjnymi.

Pytanie: Pod panowaniem jakiego państwa pozostał Półwysep Koreański między 1905 a 1945 rokiem?
Odpowiedź: Japonii

Pytanie: Które państwo posiadało swoją strefę wpływów na południu Półwyspu Koreańskiego po 1945 roku?
Odpowiedź: Stany Zjednoczone

Pytanie: Czy dokonany w 1945 roku podział Półwyspu Koreańskiego na dwie strefy wpływów ustabilizował sytuację w kraju?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy wszyscy Koreańczycy byli pozytywnie nastawieni do rządów prezydenta Li?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W którym roku przestało istnieć Cesarstwo Koreańskie?
Odpowiedź: 1905
Proces legislacyjny w Polsce

Pierwsze czytanie może się odbyć nie wcześniej niż siódmego dnia od doręczenia posłom druku projektu, chyba że Sejm lub komisja postanowią inaczej. Przeprowadza się je na posiedzeniu właściwej przedmiotowo komisji sejmowej, z wyjątkiem projektów ustaw dotyczących m.in. Konstytucji, praw i wolności obywatelskich, prawa wyborczego, ustaw budżetowych i podatkowych pociągających za sobą istotne skutki finansowe, organów państwa i samorządu terytorialnego, których czytanie odbywa się na plenarnym posiedzeniu Sejmu. Jeżeli pierwsze czytanie ma odbyć się na posiedzeniu komisji, Prezydium Sejmu przesyła projekt ustawy do odpowiedniej komisji.

Pytanie: Kiedy dochodzi do pierwszego czytania?
Odpowiedź: nie wcześniej niż siódmego dnia od doręczenia posłom druku projektu, chyba że Sejm lub komisja postanowią inaczej

Pytanie: Gdzie odbywa się pierwsze czytanie?
Odpowiedź: na posiedzeniu właściwej przedmiotowo komisji sejmowej, z wyjątkiem projektów ustaw dotyczących m.in. Konstytucji, praw i wolności obywatelskich, prawa wyborczego, ustaw budżetowych i podatkowych pociągających za sobą istotne skutki finansowe, organów państwa i samorządu terytorialnego, których czytanie odbywa się na plenarnym posiedzeniu Sejmu
Wieża. Jasny dzień

Wieża zwróciła też uwagę zagranicznych krytyków. Sarah Ward z brytyjskiego magazynu „Screen” wytypowała film Jagody Szelc jako jeden z dziesięciu kobiecych utworów do obejrzenia w 2018. Jednakże Neil Young z pisma „Hollywood Reporter” ocenił Wieżę negatywnie, twierdząc, iż choć w filmie „widać przebłyski talentu na różnych frontach”, ostatecznie jest on „pustą powtórką z utartych stylistycznych tropów”. Ben Sachs z pisma „Chicago Reader” porównał debiut Szelc do innych kobiecych dzieł: Bagna (2001) Lucresi Martel oraz Cudów (2014) Alice Rohrwacher, ale zaznaczył, że u Jagody Szelc „brakuje humoru i współczucia, jakie cechują inne filmy. Perspektywa Szelc jest tak pesymistyczna i mroczna, że często można odnieść wrażenie, iż jest to film grozy, a przytłaczająco upiorna muzyka i efekty dźwiękowe potęgują to skojarzenie”.

Pytanie: Gdzie wydawane jest czasopismo "Screen"?
Odpowiedź: w Wielkiej Brytanii

Pytanie: Kto jest twórcą filmu "Wieża. Jasny dzień"?
Odpowiedź: Jagoda Szelc

Pytanie: Kto skrytykował film Szelc?
Odpowiedź: Neil Young

Pytanie: Do jakiego magazynu pisał Neil Young?
Odpowiedź: „Hollywood Reporter”
Wieża. Jasny dzień

Piotr Mirski w recenzji dla „Dwutygodnika” uważał, iż film Jagody Szelc jest antytezą dzieła Krzysztofa Skoniecznego Hardkor Disko: „O ile Hardkor Disko stanowi zaledwie zlepek buńczucznych haseł, klisz i efekciarskich chwytów, to Wieża. Jasny dzień może służyć za wzór młodego, radykalnego kina artystycznego”. Jarosław Kowal z portalu Film.org.pl doceniał dojrzałość debiutu Szelc i dowodził, że Wieża jest filmem na pograniczu wielu gatunków: „Szelc tworzy ponad gatunkami, na pograniczu świata rzeczywistego oraz metafizyki, ale zamiast podsycać konflikt, po prostu zauważa ich istnienie, a już na pewno nie namaszcza któregokolwiek na lepszy od drugiego”.

Pytanie: Czy Kowal uznał ten film za eklektyczny gatunkowo?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto jest twórcą tego filmu?
Odpowiedź: Jagoda Szelc

Pytanie: Czy ten film spotkał się z miażdżącą krytyką wszystkich recenzentów?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto jest twórcą Hardkor Disko?
Odpowiedź: Krzysztof Skonieczny
Mistrz i Małgorzata

Akcja powieści przebiega w dwóch płaszczyznach miejsca i czasu. Wątek tytułowy (miłość Małgorzaty Nikołajewny i Mistrza, autora powieści historycznej o Poncjuszu Piłacie) jest snuty i przeplatany z równoczesnym oraz równoważnym wątkiem wizyty Szatana i jego świty w Związku Radzieckim, a większość opisywanych zdarzeń ma miejsce w Moskwie lat 30. XX w. Wątek historyczny (losy Poncjusza Piłata, tytułowego bohatera powieści napisanej przez Mistrza, skupione wokół procesu i kaźni wędrownego proroka Jeszui Ha-Nocri) nawiązuje tematycznie do niektórych wątków biblijnych, ma formę apokryficznej powieści w powieści, osadzonej w Judei (głównie Jerozolima) czasu panowania cesarza Tyberiusza i przedstawianej fragmentarycznie przez różne źródła narracyjne (opowiadanie Szatana, sen Iwana Bezdomnego oraz lektura rękopisu przez Małgorzatę).

Pytanie: Jakie dwa wątki przedstawione są w publikacji?
Odpowiedź: miłość Małgorzaty i Mistrza, wizyta Szatana i jego świty w Związku Radzieckim

Pytanie: Jaką publikację wydał Mistrz?
Odpowiedź: powieść historyczną o Poncjuszu Piłacie

Pytanie: Czym inspirowane są fragmenty historyczne książki?
Odpowiedź: wątkami biblijnymi

Pytanie: Jaką postać przybierają wątki poświęcone Piłatowi?
Odpowiedź: apokryficznej powieści w powieści
Mistrz i Małgorzata

Tymczasem ukochana Mistrza wciąż za nim tęskni. W parku spotyka innego z towarzyszy Wolanda – Asasella, który ofiarowuje jej tajemniczą maść i skłania do nocnego spotkania z tajemniczym cudzoziemcem. Małgorzata opiera się, ale do zgody skłania ją obietnica spotkania z Mistrzem. Po natarciu się maścią Małgorzata zmienia się w czarownicę, leci nad miastem na miotle i niszczy mieszkanie Łatuńskiego, krytyka literackiego, który w największym stopniu odpowiadał za związane z publikacją powieści kłopoty jej ukochanego. Ostatecznie Małgorzata dociera do mieszkania na Sadowej, gdzie u boku Wolanda pełni rolę gospodyni balu u szatana, nazywanego Balem Wiosennej Pełni lub Balem Stu Królów. W nagrodę po balu w mieszkaniu pojawia się Mistrz. Magicznym sposobem Woland odzyskuje też rękopis powieści o Piłacie, mimo że został on wcześniej spalony przez autora. Małgorzata i Mistrz, którzy zapewne nie mogliby odnaleźć się w rzeczywistości, zostają otruci przez Asasella. Jakkolwiek ich cielesne odpowiedniki umierają (Małgorzata w swoim mieszkaniu, Mistrz – w swoim pokoju w szpitalu), oni sami zmartwychwstają. Na czarnych koniach galopują z Wolandem i jego świtą do innego świata, w którym ma na nich czekać wieczny spokój i wieczny dom.

Pytanie: Co robi Asasell podczas spotkania z ukochaną Mistrza?
Odpowiedź: ofiarowuje jej tajemniczą maść i skłania do nocnego spotkania z tajemniczym cudzoziemcem

Pytanie: Co sprawia, że Małgorzata przystaje ostatecznie na propozycję Asasella?
Odpowiedź: obietnica spotkania z Mistrzem

Pytanie: Co dzieje się z ukochaną Mistrza po tym, jak naciera się maścią ofiarowaną jej przez Asasella?
Odpowiedź: zmienia się w czarownicę, leci nad miastem na miotle i niszczy mieszkanie Łatuńskiego

Pytanie: Jaką funkcję sprawuje, po znalezieniu się w mieszkaniu przy ulicy Sadowej?
Odpowiedź: gospodyni balu u szatana