mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Moussa Dadis Camara

12 stycznia 2010 Camara został nieoczekiwanie przewieziony ze szpitala w Maroku do Burkina Faso, gdzie według władz tego państwa miał kontynuować swoją rekonwalescencję. Początkowo cel jego podróży nie był znany. Sam Camara sądził, że wracał do Gwinei i według relacji, był zdziwiony i zszokowany, kiedy spostrzegł już na miejscu, że znalazł się w Wagadugu. Jego powrót do zdrowia zrodził pytania na temat dalszych losów kraju i planowanego porozumienia z opozycją. Powrotowi Camary do życia politycznego przeciwna była opozycja oraz część społeczności międzynarodowej. Stany Zjednoczone wyraziły obawy na ten temat, a Francja już miesiąc wcześniej ostrzegła, że mogłoby to doprowadzić do wojny domowej w Gwinei. Po wylądowaniu w Burkina Faso, Camara domagał się niezwłocznego powrotu do ojczyzny. Tego samego zażądali jego stronnicy we władzach junty. W celu rozwiązania problemu podziału władzy, 13 stycznia 2010 do Wagadugu udał się p.o. prezydenta Sékouba Konaté. Ostrzegł on wojskowych, że powrót Camary może spowodować pogłębienie izolacji kraju na arenie międzynarodowej i dalsze wstrzymanie pomocy zagranicznej. W czasie trzydniowych rozmów z Camarą, przy mediacji prezydenta Compaoré, Konaté zagroził dymisją z zajmowanego stanowiska w przypadku nieosiągnięcia realnego porozumienia w kwestii podziału władzy w kraju.

Pytanie: Do szpitala w jakim mieście przewieziono Camare?
Odpowiedź: do Burkina Faso

Pytanie: Jakie uczucia towarzyszyły Camarze, gdy zobaczył gdzie się znalazł?
Odpowiedź: był zdziwiony i zszokowany

Pytanie: Czy opozycja chciała, aby Camara wrócił do polityki?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Do czego mógłby doprowadzić powrót do władzy Camary, według Francji?
Odpowiedź: wojny domowej w Gwinei
Moussa Dadis Camara

W wyniku wyborów przeprowadzonych po raz pierwszy w historii kraju w sposób demokratyczny (II tura wyborów odbyła się 7 listopada 2010), nowym prezydentem państwa został Alpha Condé, który objął urząd 21 grudnia 2010. Dwa dni przed jego zaprzysiężeniem Camara, przebywający wciąż w Burkina Faso, ogłosił wolę powrotu do ojczyzny. Stwierdził, że pragnie być „użytecznym dla kraju i nowego prezydenta”, choć oświadczył, że nie ma ambicji powrotu do polityki. Władze Gwinei nie odniosły się wówczas do jego stanowiska. Jednak 26 stycznia 2011 prezydent Condé oznajmił, że Camara ma swobodę w powrocie do Gwinei i może tego dokonać kiedykolwiek zechce.

Pytanie: W którym roku w Gwinei odbyły się pierwsze demokratyczne wybory?
Odpowiedź: 2010

Pytanie: Kto został prezydentem Gwinei w wyniku wyborów z 2010 roku?
Odpowiedź: Alpha Condé

Pytanie: Kiedy Alpha Condé przejął władzę?
Odpowiedź: 21 grudnia 2010

Pytanie: Gdzie znajdował się Camara 19 grudnia 2010 roku?
Odpowiedź: Burkina Faso
Tadeusz Pluciński

Jeszcze w podczas nauki, w 1947 zadebiutował w roli Leandra w Franciszka Zabłockiego Fircyk w zalotach w reżyserii Zofii Modrzewskiej u boku Bogdana Baera i Gustawa Lutkiewicza na scenie łódzkiego Teatru Powszechnego filii Teatru Wojska Polskiego, gdzie grał potem anioła w Igraszkach z diabłem Jana Drdy w reż. Leona Schillera (1948), gońca w szekspirowskim Otellu w reż. Henryka Szletyńskiego (1948), służącego w Zięciu pana Poirier Émile’a Augiera i Juliusza Sandeau w reż. Leona Pietraszkiewicza (1949) oraz Iwana Turkienina i pułkownika w Młodej Gwardii Aleksandra Fadiejewa w reż. Ludwika René (1949). Następnie pracował w Teatrze Polskim we Wrocławiu (1948–1950), gdzie był asystentem reżysera Stanisława Bugajskiego podczas prób do sztuki Leonida Malyugina Starzy przyjaciele, a także wystąpił w Henryku VI na łowach Wojciecha Bogusławskiego w reż. Maryny Broniewskiej (1950) jako Lurwell i Głosie Ameryki Borysa Ławreniewa w reż. Zbigniewa Skowrońskiego jako O’Leary i żołnierz. Później związał się z Teatrem Dramatycznym w Poznaniu (1950–1953), w którym grał w spektaklach: Igraszki trafu i miłości Pierre’a de Marivaux w reż. Jerzego Zegalskiego jako Paskin (1950), Wodewil warszawski Zdzisława Gozdawy i Wacława Stępnia w reż. Artura Kwiatkowskiego w roli inżyniera (1951), Ruchome piaski Piotra Choynowskiego w reż. Jerzego Zegalskiego jako Władek (1952), Król i aktor Romana Brandstaettera w reż. Adama Hanuszkiewicza jako książę Józef Poniatowski (1952), Tajna wojna Włodzimierza Michajłowa i Lwa Samojłowa w reż. Jerzego Zegalskiego jako Dymitr Jakowlewicz Kazin (1952), Bancroftowie Jerzego Broszkiewicza i Gustawa Gottesmana w reż. Włodzisława Ziembińskiego w roli Henry’ego (1952) oraz Trzydzieści srebrników Howarda Fasta w reż. Jerzego Zegalskiego jako David Graham (1953).

Pytanie: Na jakiej scenie po raz pierwszy wystąpił Pluciński?
Odpowiedź: łódzkiego Teatru Powszechnego filii Teatru Wojska Polskiego

Pytanie: W którym roku była premiera "Igraszek z diabłem"?
Odpowiedź: 1948
Tadeusz Pluciński

W Praskim Teatrze Ludowym (1953–1956) przy Szwedzkiej 4 na Nowej Pradze grał Valeria w Młynie Lope de Vegi w reż. Marii Broniewskiej i Władysława Hańczy (1954), Pawła Brzóskę w Gdzie ta ulica? Gdzie ten dom? Włodzimierza Dychawicznego i Michała Słobodskoja w reż. Artura Kwiatkowskiego (1954), Tomasza w Marchołcie Romana Brandstaettera w reż. Władysława Hańczy (1955), Kubę w Kocie w butach Zenona Laurentowskiego w reż. Barbary Fijewskiej i Konrada Swinarskiego (1955), Bukańskiego i Przełęckiego w Uciekła mi przepióreczka Stefana Żeromskiego w reż. Ireny Grywińskiej (1956). W Teatrze Ateneum (1956–1958) u Janusza Warmińskiego wystąpił m.in. w roli Freda Valorina w Ich głowach Marcela Aymé w reż. Zdzisława Tobiasza (1956), jako Torup w Lecie Tadeusza Rittnera w reż. Maryny Broniewskiej (1957) i jako Pablo w Tramwaju zwanym pożądaniem Tennessee Williamsa w reż. Janusza Warmińskiego (1958) z Aleksandrą Śląską. W Teatrze Współczesnym (1958–1964) u Erwina Axera został obsadzony m.in. w roli Macheatha, zwanego Mackie Majcherem w Operze za trzy grosze Brechta w reż. Konrada Swinarskiego (1958) i Pawła w Pierwszym dniu wolności Leona Kruczkowskiego w reż. Erwina Axera (1959). W Teatrze Polskim (1964–1975) wystąpił m.in. w roli Rileya w Harfie traw Trumana Capote (1963) i Kostryna w Balladynie Juliusza Słowackiego w reż. Władysława Krzemińskiego (1965), Stachonia w Derbach w pałacu Abramowa w reż. Ludwika René (1966), zbójnika Łamagę w Na szkle malowane Ernesta Brylla w reż. Augusta Kowalczyka (1970) i Gila w Paradach hr. Potockiego w reż. Lecha Wojciechowskiego (1972). Kolejne lata spędził na scenie warszawskiego Teatru Syrena (1975–1991).

Pytanie: Gdzie wcielił się w rolę Valeria?
Odpowiedź: W Praskim Teatrze Ludowym (1953–1956) przy Szwedzkiej 4 na Nowej Pradze

Pytanie: W jakiej role wcielił się podczas współpracy z Praskim Teatrem Ludowym?
Odpowiedź: Valeria w Młynie Lope de Vegi w reż. Marii Broniewskiej i Władysława Hańczy (1954), Pawła Brzóskę w Gdzie ta ulica? Gdzie ten dom? Włodzimierza Dychawicznego i Michała Słobodskoja w reż. Artura Kwiatkowskiego (1954), Tomasza w Marchołcie Romana Brandstaettera w reż. Władysława Hańczy (1955), Kubę w Kocie w butach Zenona Laurentowskiego w reż. Barbary Fijewskiej i Konrada Swinarskiego (1955), Bukańskiego i Przełęckiego w Uciekła mi przepióreczka Stefana Żeromskiego w reż. Ireny Grywińskiej (1956)

Pytanie: Jak nazywał się spektakl, w którym zagrał postać Freda Valorina?
Odpowiedź: Ich głowy

Pytanie: W jakim okresie współpracował ze stołecznym Teatrem Syrena?
Odpowiedź: 1975–1991
Ołena Zełenśka

W maju 2020 pierwsza dama zainicjowała dyskusję na temat tworzenia społeczeństwa bez barier. Kampania oraz związania z nią sonda internetowa powstały we współpracy z Ministerstwem Transformacji Cyfrowej oraz Ministerstwem Polityki Społecznej Ukrainy. W grudniu 2020 ogłoszono powstanie katalogu usług dla tzw. słabszych grup w państwowym portalu „Akcja” (Дія). W nowym dziale „Akcja. Bez barier” (Дія. Без бар’єрів) mają być dodawane informacje o usługach dla osób napotykających na bariery tj. m.in. osób starszych, niepełnosprawnych, rodziców małych dzieci. Nowy dział ma skupiać się na usługach dostępnych online, ale również ma katalogować usługi, które jeszcze nie są dostępne cyfrowo.

Pytanie: Jaką akcję z zapoczątkowała w 2020 roku pierwsza dama?
Odpowiedź: tworzenia społeczeństwa bez barier

Pytanie: Z jakimi organami współpracowała pierwsza dama?
Odpowiedź: z Ministerstwem Transformacji Cyfrowej oraz Ministerstwem Polityki Społecznej Ukrainy

Pytanie: O czym będzie można przeczytać w "Akcja. Bez barier"?
Odpowiedź: o usługach dla osób napotykających na bariery

Pytanie: Kto, dla przykładu, zalicza się do grupy ograniczonej barierami?
Odpowiedź: osoby starsze, niepełnosprawne, rodzice małych dzieci

Pytanie: Informacje dotyczące przede wszystkim jakich usług mają być poruszane na portalu?
Odpowiedź: dostępnych online
Ołena Zełenśka

Urząd pierwszej damy objęła w maju 2019 roku. W tym samym roku pojawiła się na okładce grudniowego, ukraińskiego wydania Vogue. W rozmowie z magazynem opowiedziała o swojej pierwszej inicjatywie – reformie żywienia w ukraińskich szkołach. W wyniku tego, w listopadzie 2020, wdrożony został system analizy zagrożeń i monitoringu w placówkach oświatowych bazujący na НАССР. Częścią reformy było również wprowadzenie nowych norm żywnościowych i opracowanie nowego menu szkolnego opracowanego przez znanego szefa kuchni Jewhena Kłopotenkę(ukr.). Gabinet Ministrów Ukrainy zatwierdził nowe normy żywnościowe, które weszły w życie 1 września 2021.

Pytanie: Kiedy Zełeńska została pierwszą damą?
Odpowiedź: w maju 2019

Pytanie: Jaka była pierwsza inicjatywa Zełeńskiej jako pierwszej damy?
Odpowiedź: reforma żywienia w ukraińskich szkołach

Pytanie: Kiedy inicjatywa Zełeńskiej weszła w życie?
Odpowiedź: 1 września 2021

Pytanie: Czyim zadaniem było stworzenie szkolnego menu?
Odpowiedź: Jewhena Kłopotenki
Stan wojenny

W Polsce stan wojenny może być wprowadzony przez Prezydenta Rzeczypospolitej na wniosek Rady Ministrów w formie rozporządzenia na części albo na całym terytorium państwa w razie zewnętrznego zagrożenia państwa, w tym spowodowanego działaniami terrorystycznymi, zbrojnej napaści na terytorium RP lub gdy z umowy międzynarodowej wynika zobowiązanie do wspólnej obrony przeciwko agresji. Rozporządzenie o wprowadzeniu stanu wojennego prezydent musi przedstawić Sejmowi w ciągu 48 godzin od podpisania. Sejm ma obowiązek niezwłocznie rozpatrzyć owo rozporządzenie, może je również uchylić bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów. Wprowadzenie stanu wojennego wywołuje skutki określone w ustawie i może wiązać się z ograniczeniem wolności i praw człowieka i obywatela. Rada Ministrów zarządza w czasie stanu wojennego systemem kierowania obroną państwa, w tym może również przekazać organom wojskowym określone kompetencje organów władzy publicznej w strefie bezpośrednich działań wojennych. Ostatnim stanem wojennym w Polsce był stan wojenny w latach 1981–1983 wprowadzony przez władze komunistyczne.

Pytanie: Kto może wprowadzić stan wojenny w Polsce?
Odpowiedź: Prezydent Rzeczypospolitej na wniosek Rady Ministrów

Pytanie: Czy stan wojenny musi objąć teren całego kraju?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile czasu ma prezydent na przekazanie Sejmowi podpisanego rozporządzenia?
Odpowiedź: 48 godzin

Pytanie: W którym roku został wprowadzony w Polsce stan wojenny?
Odpowiedź: 1981
ORP Krogulec (1962)

ORP „Krogulec” został wcielony do służby w Marynarce Wojennej 10 listopada 1963 roku, na mocy rozkazu dowódcy MW nr 047/org. z 4 listopada tego roku. Okręt z oznaczeniem burtowym 614 wszedł w skład 13. Dywizjonu Trałowców 9. Flotylli Obrony Wybrzeża, stacjonując na Helu. Jego zadaniem było poszukiwanie pól minowych i ich niszczenie, trałowanie rozpoznawcze i kontrolne, wytyczanie torów pływania i prowadzenie za trałami okrętów lub ich zespołów. Jednostka wraz z bliźniaczymi trałowcami brała udział w niemal wszystkich ważniejszych ćwiczeniach polskich okrętów oraz manewrach flot Układu Warszawskiego.

Pytanie: Jaki numer boczny miał ORP "Krogulec"?
Odpowiedź: 614

Pytanie: Do jakiego oddziału został wcielony ORP "Krogulec"?
Odpowiedź: 13. Dywizjonu Trałowców 9. Flotylli Obrony Wybrzeża

Pytanie: Jakie zadanie postawiono przed ORP "Krogulec"?
Odpowiedź: poszukiwanie pól minowych i ich niszczenie, trałowanie rozpoznawcze i kontrolne, wytyczanie torów pływania i prowadzenie za trałami okrętów lub ich zespołów

Pytanie: Czy ORP "Krogulec" był wykorzystywany podczas manewrów okrętów Układu Warszawskiego?
Odpowiedź: tak
ORP Krogulec (1962)

Od 5 do 10 listopada 1964 roku zespół polskich okrętów, z dowódcą Marynarki Wojennej wiceadm. Zdzisławem Studzińskim na czele, złożył wizytę w Leningradzie (tworzyły go OORP „Krogulec”, „Jastrząb”, „Błyskawica”, „Orzeł” i „Sokół”). W dniach 11-15 lipca 1968 roku zespół okrętów MW pod dowództwem kmdra Henryka Pietraszkiewicza (OORP „Krogulec”, „Pelikan” i „Wicher”) odbył wizytę kurtuazyjną w Helsinkach. Okręt uczestniczył w latach 1970–1974 w poszukiwaniu min na obszarze przeznaczonym pod budowę Portu Północnego w Gdańsku.

Pytanie: Jakie polskie okręty przebywały z wizytacją w Leningradzie na początku lipca 1964 roku?
Odpowiedź: OORP „Krogulec”, „Jastrząb”, „Błyskawica”, „Orzeł” i „Sokół”

Pytanie: Gdzie przebywał zespół okrętów Marynarki Wojennej od 11 do 15 lipca 1968 roku?
Odpowiedź: w Helsinkach

Pytanie: Czym zajmował się ORP Krogulec między 1970 a 1974 rokiem?
Odpowiedź: poszukiwaniem min na obszarze przeznaczonym pod budowę Portu Północnego w Gdańsku

Pytanie: Kto dowodził okrętami podczas ich wizytacji w Helsinkach?
Odpowiedź: Henryk Pietraszkiewicz
Marcel Koller

W styczniu 2002 roku Koller przeniósł się do Grasshoppers Zurych, klubu, z którym związany był jako piłkarz. I, tak jak w Sankt Gallen, półtora roku później doprowadził go do tytułu mistrza Szwajcarii. Trzy miesiące później po tym, jak Grasshoppers nie udało się zakwalifikować do Ligi Mistrzów odpadając z AEK Ateny, a w lidze szwajcarskiej przegrywając mecz za meczem zrezygnował z funkcji trenera tej drużyny i przyjął ofertę walczącego o utrzymanie w niemieckiej Bundeslidze1. FC Köln. Przejął zespół po dziesiątej kolejce od Friedhelma Funkla, ale mając do dyspozycji słabych piłkarzy nie zdołał utrzymać zespołu w ekstraklasie, co w rezultacie przyczyniło się do tego, iż praca z popularnymi „Koziołkami” trwała zaledwie siedem miesięcy. Podczas swojej kadencji w tym zespole wygrał tylko cztery mecze, ale to właśnie dzięki niemu rozwinęły się talenty dwóch piłkarzy, którym dawał dużo szans, a mowa tu o Florianie Kringu czy Lukasie Podolskim. Ostatecznie FC Koln sezon zakończyło na ostatnim miejscu w tabeli, a Koller w czerwcu 2004 roku złożył dymisję.

Pytanie: W jakim klubie Koller grał jako zawodnik?
Odpowiedź: Grasshoppers Zurych

Pytanie: Czy Grasshoppers Zurych zdobył tytuł mistrza Szwajcarii?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z jakim klubem Grasshoppers Zurych przegrał starając się zakwalifikować do Ligi Mistrzów? 
Odpowiedź: AEK Ateny

Pytanie: Jaką następną drużynę do Grasshoppers Zurych zaczął trenować Koller?
Odpowiedź: FC Köln
Intelligenzaktion na Pomorzu

Liczne egzekucje miały miejsce na Ziemi Chełmińskiej i Ziemi Lubawskiej. Jesienią 1939 na terenie nieczynnej kopalni piasku w pobliżu wsi Łopatki pod Wąbrzeźnem Selbstschutz zamordował od 1000 do 2000 osób – w większości przedstawicieli polskiej inteligencji z terenów powiatu wąbrzeskiego, których przetrzymywano uprzednio w obozie dla internowanych na terenie fabryki Polskiego Przemysłu Gumowego w Wąbrzeźnie. W powiecie brodnickim Polaków aresztowanych w ramach akcji „Inteligencja” osadzano w areszcie policji bezpieczeństwa w Brodnicy. Po przesłuchaniach byli oni deportowani do obozów koncentracyjnych lub zabijani na miejscu. Głównym miejscem kaźni stał się las koło majątku Birkenek (gmina Zbiczno), gdzie jesienią 1939 członkowie Selbstschutzu oraz funkcjonariusze SS i policji zamordowali około 400 osób. Z kolei Polaków aresztowanych w Nowym Mieście Lubawskim i okolicznych miejscowościach rozstrzeliwano w lesie koło Nawry oraz w okolicach Bratiana (150 ofiar).

Pytanie: Gdzie odbył się mord jesienią 1939 roku?
Odpowiedź: na terenie nieczynnej kopalni

Pytanie: W jakiej gminie służby dokonały ludobójstwa 400 osób?
Odpowiedź: Zbiczno
Intelligenzaktion na Pomorzu

W rezultacie liczba ofiar Intelligenzaktion na Pomorzu może być podawana jedynie szacunkowo. Czesław Madajczyk oszacował minimalną liczbę zamordowanych na 20 tys. osób. Zdaniem Dariusza Matelskiego, Kazimierza Radziwończyka oraz części autorów niemieckich między wrześniem 1939 a kwietniem 1940 zamordowano na Pomorzu około 30 tys. osób. Dr Barbara Bojarska oraz dr Maria Wardzyńska oceniały liczbę ofiar na około 40 tys.. Również profesor Włodzimierz Jastrzębski szacował liczbę zamordowanych na około 36 tys. – 42 tys. Z kolei Dieter Schenk obliczył, iż w latach 1939–1945 w Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie okupanci niemieccy zamordowali od 52 794 do 60 750 osób. Z wyjątkiem kilkuset, niemal wszystkie te osoby miały stracić życie w pierwszych miesiącach po wkroczeniu wojsk niemieckich. Liczbę 60 000 zamordowanych podaje również Witold Kulesza. Należy przy tym podkreślić, że obok członków „polskiej warstwy przywódczej” wśród ofiar operacji „politycznego oczyszczania terytorium” znalazło się także wiele innych osób uznanych przez nazistów za „niepożądane” – pacjenci pomorskich szpitali psychiatrycznych lub zakaźnych, Żydzi, Cyganie. Ponadto w Piaśnicy zamordowano co najmniej 10 000 osób przywiezionych z głębi Rzeszy. Na Pomorzu miała miejsce najbardziej krwawa spośród wszystkich regionalnych operacji eksterminacyjnych, przeprowadzonych przez Niemców w okupowanej Polsce w ramach Intelligenzaktion.

Pytanie: Kto uważa, że w trakcie Intelligenzaktion na Pomorzu zginęło mniej więcej 30 tysięcy osób?
Odpowiedź: Dariusz Matelski, Kazimierz Radziwończyk oraz część autorów niemieckich

Pytanie: Kiedy zginęło większość osób z Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie, według Dietera Schenka?
Odpowiedź: w pierwszych miesiącach po wkroczeniu wojsk niemieckich

Pytanie: Jaka jest liczba ofiar Intelligenzaktion na Pomorzu według Witolda Kuleszy?
Odpowiedź: 60 000

Pytanie: Gdzie, w ramach regionalnych operacji eksterminacyjnych przeprowadzonych przez Niemców w okupowanej Polsce, zostało zamordowanych najwięcej osób?
Odpowiedź: Na Pomorzu
Józef Papkin

Józef jest szlachcicem o słabym rodowodzie. Mieszka tymczasowo w zamku Cześnika. Niezbyt imponującą historię rodziny nadrabia opowiadaniem kłamstw i bujd o swym życiu, w czym odbija się jego prawdziwe oblicze – dwulicowego chwalipięty, podszytego tchórzem. Sam o sobie mówi „Lew północy”, co dowodzi o jego skłonności do pustych przechwałek. Jego nazwisko pochodzi od słowa papka, co w staropolskim języku oznacza „resztki z pańskiego stołu” – znakomicie pasujące określenie, bowiem Papkin szuka łaski u Cześnika, by chwilę potem przymilać się również do Rejenta. Jeżeli Papkin miał kiedyś jakiekolwiek pieniądze, to najpewniej wszystkie przehulał. Gdyby nie Cześnik Raptusiewicz, Papkin cierpiałby głód. Jego jedynym majątkiem jest zastawiona kolekcja motyli, szpada oraz gitara angielska. Jest hipochondrykiem. Najlepszym tego przykładem jest sytuacja, w której Papkin dowiedział się, że Rejent rzekomo go otruł – Józef zaczął wówczas wymyślać sobie dolegliwości, płacząc przy tym nieprzerwanie. Zakochał się w Klarze, lecz nie miał u niej szans; szlachcianka, w odpowiedzi na jego oświadczyny, wymyśliła mu niewykonalne zadania do zrobienia. Papkin wnosi do komedii powiew dworskich klimatów, choć sam niewiele znaczy w świecie.

Pytanie: Gościem czyjego zamku jest Papkin: Cześnika czy Rejenta?
Odpowiedź: Cześnika

Pytanie: Jaki pseudonim nadał sobie Papkin?
Odpowiedź: „Lew północy”

Pytanie: Z czego składa się cały dobytek Papkina?
Odpowiedź: Kolekcji motyli, szpady i gitary angielskiej

Pytanie: Czy Papkin jest lojalny wobec Cześnika?
Odpowiedź: nie
Biathlon

Bieg sprinterski (SP = sprint) w biathlonie rozgrywany jest na dystansie 10 km dla mężczyzn lub 7,5 km dla kobiet. Zawodnicy pojawiają się dwa razy na strzelnicy, gdzie oddają po 5 strzałów, raz w pozycji leżącej, raz w pozycji stojącej. Za każdy błąd muszą pokonać dodatkowe 150 m rundy karnej. Zawodnicy wypuszczani są do biegu w odstępach czasowych, zazwyczaj co 30 sekund.
Gdy zawodnik nie trafi do celu i nie przejedzie za to rundy karnej zostają mu doliczone 2 minuty kary. Jest jedną z najczęściej rozgrywanych konkurencji biathlonowych.

Pytanie: Jaki jest długość biegu sprinterskiego w biathlonie dla kobiet?
Odpowiedź: 7,5 km

Pytanie: Ile w sumie strzałów oddają zawodnicy?
Odpowiedź: 10

Pytanie: Co dzieje się, gdy zawodnik popełni błąd?
Odpowiedź: musi pokonać dodatkowe 150 m rundy karnej

Pytanie: Zawodnicy jakiej płci biegną 10 km w biegu sprinterskim?
Odpowiedź: mężczyźni
Polski październik 1956

Ostatecznie zmiany zostały zaakceptowane przez delegację radziecką, w czym pomogło uzyskanie przez Sowietów informacji, że robotnicy warszawscy są mobilizowani przez warszawskiego sekretarza PZPR Stefana Staszewskiego, aby w razie potrzeby zademonstrować poparcie przyszłego składu Biura Politycznego. 21 października plenum zadecydowało o przywróceniu do władzy Gomułki i wybrano go na stanowisko I sekretarza KC PZPR. Wybór Gomułki oraz zapowiedzi reform zostały entuzjastycznie przyjęte przez wielu obywateli, czego świadectwem był liczny wiec 24 października na placu Defilad. Podczas przemówienia na wiecu Gomułka potępił wówczas stalinizm i zapowiedział reformy mające na celu demokratyzację ustroju. Bezpośrednio po tych wydarzeniach z Polski wyjechał marszałek Konstanty Rokossowski oraz wielu innych oficerów radzieckich, służących w Siłach Zbrojnych PRL.

Pytanie: W jakim celu Staszewski aktywizował robotników?
Odpowiedź: aby w razie potrzeby zademonstrować poparcie przyszłego składu Biura Politycznego

Pytanie: Na jakim stanowisku znalazł się Gomułka w październiku?
Odpowiedź: I sekretarza KC PZPR

Pytanie: Organizacja czego stanowiła dowód poparcia społecznego Gomułki?
Odpowiedź: wieca na placu Defilad

Pytanie: Kto ponownie znalazł się u władzy w dniu 21 października?
Odpowiedź: Gomułka
IAR-80

5 września 42/52 eskadra odnotowała trzy zestrzelenia w walce z sowieckimi myśliwcami kosztem uszkodzenia jednego IAR-a, który lądował przymusowo. 7 września piloci IAR-ów odnieśli największy sukces podczas całej kampanii. Lotnicy 8 Grupy otrzymali zadanie eskorty bombowców Savoia-Marchetti SM.79B. Podczas wykonywania zadania zestrzelili oni dwa I-16 prawdopodobnie. Później, w trakcie wymiatania, zaatakowali podobne samoloty szturmujące pozycje wojsk Osi, meldując 6 zwycięstw pewnych i 3 prawdopodobne. Trzecia walka, stoczona przez cztery IAR-y eskortujących Potezy przyniosła zestrzelenie kolejnych trzech I-16. Dodatkowo zniszczono na ziemi jeden naprawiany bombowiec. Wszystkie te sukcesy odniesiono bez strat własnych. Następnego dnia jeden uszkodzony IAR wylądował przymusowo na brzuchu. 13 września piloci 42/52 eskadry zestrzelili trzy bombowce na pewno i jeszcze jeden oraz jednego I-16 prawdopodobnie. Dwa dni później piloci IAR-ów odnotowali 8 zwycięstw przeciwko I-16 oraz „I-17".: sześć zestrzeleń uzyskali piloci 60 eskadry, a po jednym por. Ioan Micu z 41 eskadry i chor. Ioan Maga z 42/52 eskadry. 16 września piloci 42/52 eskadry zameldowali o czterech zestrzeleniach, lecz dwóch nie uznano. Następnego dnia dowództwo odrzuciło pięć zgłoszeń pilotów IAR-ów i Hurricane’ów. 21 września piloci IAR-ów wykonali 53 samoloty w 12 zadaniach. Najpierw ppor. Anca z 42/52 eskadry zestrzelił I-16 i uszkodził bombowiec, następnie cztery IAR-y eskortujące trzy bombowce Bristol Blenheim zmierzyły się z około 20 I-16 odnotowując 6 zestrzeleń pewnych i 2 niepotwierdzone. Po dwa zwycięstwa uzyskali sierż. Florian Budu oraz ppor. E. R. Selei, który odnotował także jedno zwycięstwo niepotwierdzone.

Pytanie: Czy sierż. Florian Budu odniósł jakieś zwycięstwo?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z jakimi myśliwcami walczyła 42/52 eskadra we wrześniu?
Odpowiedź: sowieckimi

Pytanie: Kiedy piloci IAR-ów odnieśli największe zwycięstwo z całej kompanii?
Odpowiedź: 7 września

Pytanie: Jakie bombowce mieli eskortować lotnicy 8 Grupy?
Odpowiedź: Savoia-Marchetti SM.79B