mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Sawant

Hipotezy dotyczące sawantyzmu formułowane przez naukowców sugerują przyczynę upośledzenia jako uszkodzenia lewej półkuli mózgu i dominujących w niej procesów pobudzające prawą do zwiększenia aktywności w celu kompensacji utraconych funkcji – wtedy dochodzi do ekspresji niezwykłych zdolności sawantów. Potwierdziły to badania pneumoencefalograficzne mózgu (nieużywana współcześnie technika obrazowania, polegająca na wstrzyknięciu do płynu mózgowo-rdzeniowego powietrza, a następnie wykonania serii zdjęć rentgenowskich) z 1975.

Pytanie: Efektem czego są prawdopodobnie niezwykłe umiejętności, które przejawiają sawanci?
Odpowiedź: uszkodzenia lewej półkuli mózgu i dominujących w niej procesów pobudzające prawą do zwiększenia aktywności w celu kompensacji utraconych funkcji

Pytanie: Jakie badania przeprowadzono w celu potwierdzenia źródła niezwykłych umiejętności sawantów?
Odpowiedź: pneumoencefalograficzne mózgu

Pytanie: W jaki sposób przeprowadza się badania pneumoencefalograficzne mózgu?
Odpowiedź: Wstrzykuje się do płynu mózgowo-rdzeniowego powietrze, a następnie wykonuje serię zdjęć rentgenowskich

Pytanie: Do jakiego typu technik zalicza się pneumoencefalografia mózgu?
Odpowiedź: obrazowania
Sawant

W 1998 stwierdzono pojawianie się cech sawantyzmu u osób dotkniętych otępieniem czołowo-skroniowym (ang. FTD, fronotemporal dementia), potwierdzone przez badania obrazowe z użyciem tomografii emisyjnej pojedynczego fotonu (ang. SPECT, single photon emission computed tomography), które wykazały zwiększony przepływ krwi w prawej półkuli mózgowej sawantów i uszkodzenia lewej półkuli (przeprowadził je Bruce L. Miller z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco). Dalsze badania z użyciem metody SPECT wykazały także zwiększoną aktywność tzw. kory nowej w prawej półkuli i upośledzenie tzw. przedniego płata skroniowego w lewej półkuli.

Pytanie: Jakie badanie potwierdziło cechy sawantyzmu u pacjentów z otępieniem czołowo-skroniowym?
Odpowiedź: badania obrazowe z użyciem tomografii emisyjnej pojedynczego fotonu

Pytanie: Jakie objawy anatomiczne potwierdziły cechy sawantyzmu przy FTD?
Odpowiedź: zwiększony przepływ krwi w prawej półkuli mózgowej sawantów i uszkodzenia lewej półkuli

Pytanie: Gdzie przeprowadzono badania dotyczące połączenia zjawiska FTD z sawantyzmem?
Odpowiedź: w San Francisco

Pytanie: Kto był odpowiedzialny za badania FTD i sawantyzmu?
Odpowiedź: Bruce L. Miller
Darth Vader

W tym czasie Padmé zaszła w ciążę, a Anakin we śnie doświadczył wizji, w której jego żona umierała w połogu, a on nie był w stanie jej pomóc – tak, jak swego czasu nie potrafił pomóc swojej matce. Palpatine, dzięki tajnikom ciemnej strony Mocy wyczytał z myśli młodego Jedi jego obawę o Padmé oraz powoli zaczął zwodzić Skywalkera, sugerując mu, że dzięki potędze Ciemnej Strony można uniknąć śmierci. W stosownym momencie Palpatine ujawnił się Anakinowi jako Darth Sidious – Mroczny Lord Sithów – i zaproponował, że przyjmie go na swojego ucznia. Z początku Anakin Skywalker nie chciał się na to zgodzić i był zdecydowany oddać Sitha w ręce Jedi, lecz wizja śmierci Padmé zmusiła go do przystania na warunki Palpatine’a i otrzymał od Sidiousa tytuł i imię Dartha Vadera. Chwilę wcześniej Anakin po raz pierwszy przyczynił się do śmierci rycerza Jedi – mistrza Windu, odcinając mu rękę, gdy ten usiłował zabić Palpatine’a.

Pytanie: Co umożliwiło Palpatinowi odkrycie myśli Anakina?
Odpowiedź: tajniki ciemnej strony Mocy

Pytanie: Co w myślach Anakina zauważył Palpatine?
Odpowiedź: obawę o Padmé

Pytanie: Co Palpatine próbował wmówić Anakinowi?
Odpowiedź: że dzięki potędze Ciemnej Strony można uniknąć śmierci
Darth Vader

Rada początkowo nie była przychylna temu pomysłowi, argumentując, że Anakin jest już za duży na rozpoczęcie szkolenia, poza tym, jak powiedział Mistrz Yoda, jest w nim dużo strachu, który może prowadzić do przejścia na Ciemną Stronę Mocy. Kiedy jednak Qui-Gon zginął na Naboo z rąk Dartha Maula, a umierając prosił Obi-Wana o wyszkolenie Anakina, ostatecznie Rada wyraziła na to zgodę i Anakin został padawanem tego Jedi. Pierwszy raz spotkał się też wtedy z nowo wybranym Najwyższym Kanclerzem Republiki, Palpatine’em, który zapowiedział, że będzie uważnie przyglądał się postępom młodego Jedi.

Pytanie: Jakie zagrożenia niesie za sobą strach według Mistrza Yody?
Odpowiedź: może prowadzić do przejścia na Ciemną Stronę Mocy

Pytanie: O co poprosił Obi-Wana jego mistrz w swoim ostatnim życzeniu?
Odpowiedź: o wyszkolenie Anakina

Pytanie: Na jakiej planecie stracił swoje życie Qui-Gon Jinn?
Odpowiedź: Naboo

Pytanie: Dlaczego, według Rady, Anakin nie powinien być szkolony na rycerza Jedi?
Odpowiedź: jest już za duży na rozpoczęcie szkolenia
Czyściec błotny

Gatunek ustępuje na siedliskach opanowywanych przez inwazyjny niecierpek gruczołowaty. Kwiaty niecierpka skuteczniej wabią owady zapylające i w efekcie na wspólnych stanowiskach znacznie spada liczba owadów odwiedzających kwiaty czyścca. Do kwiatów czyścca przylatują błonkoskrzydłe (głównie z rodzaju Anthidium, Anthophora i Bombus), poza tym chrząszcze (zwłaszcza Meligethes sp.) oraz muchówki. Wabione są przez kwiaty obficie wydzielające nektar obfitujący w węglowodany (pojedyncza roślina wydziela ich 1,384 mg na dobę).

Pytanie: Jakie rzędy wśród owadów podlatują do rośliny? 
Odpowiedź: błonkoskrzydłe, chrząszcze oraz muchówki

Pytanie: Ile węglowodanów produkuje gatunek w cyklu dobowym?
Odpowiedź: 1,384 mg

Pytanie: Co jest konsekwencją częstego osiadania owadów zapylających na niecierpku?
Odpowiedź: na wspólnych stanowiskach znacznie spada liczba owadów odwiedzających kwiaty czyścca
Czyściec błotny

W innych klasyfikacjach (np. The Plant List) dwa ostatnie podgatunki wyodrębniane są jako gatunek Stachys pilosa, różniący się od taksonu euroazjatyckiego kosmato owłosioną łodygą. Do gatunku Stachys palustris w szerokim ujęciu zaliczane bywają gatunki Stachys riederi (syn. Stachys japonica) (Japonia, Półwysep Koreański) i Stachys chinensis (wschodnie i południowo-wschodnie Chiny). Oba taksony wyróżniają się nagą lub niemal nagą łodygą, mniej lub wcale owłosionymi liśćmi, w przypadku S. riederi też dłuższym ogonkiem liściowym (osiągającym od 3 do 17 mm).

Pytanie: Czy rośliny należące do taksonu euroazjatyckiego mają kosmato owłosioną łodygę?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czym wyróżnia się S. chinensis?
Odpowiedź: nagą lub niemal nagą łodygą, mniej lub wcale owłosionymi liśćmi
Szymon Rak-Michajłowski

13 grudnia 1919 roku Szymon Rak-Michajłowski wziął udział w posiedzeniu Rady BRL w Mińsku, w czasie którego wyraził poparcie dla dotychczasowych działań Rady Ministrów BRL pod kierownictwem Antona Łuckiewicza, zarzucając jednocześnie sabotaż niektórym jej członkom. Następnego dnia wobec panującego na sali bałaganu posiedzenie Rady BRL zostało zerwane, a jej członkowie opuścili budynek. Pozostało w nim ośmiu działaczy Białoruskiej Partii Socjalistów-Rewolucjonistów, trzech przedstawicieli Białoruskiej Partii Socjalistów-Federalistów i kilka osób roszczących sobie prawo do bycia delegatami Rady BRL. Grupa ta dokonała przewrotu przeciwko Radzie i premierowi Antonowi Łuckiewiczowi, powołując konkurencyjną wobec Rady BRL Ludową Radę BRL. Tymczasem pozostała część Rady spotkała się w prywatnym mieszkaniu Aleksandra Własowa, gdzie powołano pięcioosobową Radę Najwyższą BRL. Szymon Rak-Michajłowski został jej członkiem.

Pytanie: Kiedy odbyło się zgromadzenie Rady?
Odpowiedź: 13 grudnia 1919

Pytanie: Co Rak-Michajłowski przekazał podczas zgromadzenia?
Odpowiedź: wyraził poparcie dla dotychczasowych działań Rady Ministrów BRL pod kierownictwem Antona Łuckiewicza, zarzucając jednocześnie sabotaż niektórym jej

Pytanie: Dlaczego obrady zostały wstrzymane?
Odpowiedź: wobec panującego na sali bałaganu

Pytanie: Jak nazwano organ, który działał przeciwko Radzie BRL?
Odpowiedź: Ludowa Rada BRL
Karel Čurda

Opálka i Čurda niezależnie od siebie dostali się poprzez Lázně Bělohrad do Pragi. Opálka dotarł do Alfréda Bartoša z grupy Silver-A, przez którego został skierowany do stolicy w celu wsparcia przygotowań do zamachu na Heydricha. Silver-A 14 kwietnia 1942 poinformował Londyn o przyjęciu grupy Out Distance. Rozpoczęto przygotowanie do realizacji zadania zespołu – naprowadzenia bombowców na fabrykę Škoda w Pilźnie. Opálka zameldował stratę radiolatarni i zaproponował nakierowanie za pomocą sygnałów świetlnych – dwóch ognisk, pomiędzy którymi miał się znajdować cel. Akcja wymagała udziału Gabčíka, Kubiša, Valčíka, Opálki i Čurdy oraz pomocy ruchu oporu z Pragi. 25 kwietnia 1942 zostało przeprowadzone nieudane bombardowanie. Mimo wysiłku konspiratorów i załóg samolotów, bomby spadły poza fabryką.

Pytanie: Komu przekazał informację Silver-A 14 kwietnia 1942?
Odpowiedź: Londynowi

Pytanie: Czego dotyczyła informacja dedykowana Londynowi 14 kwietnia 1942?
Odpowiedź: przyjęciu grupy Out Distance

Pytanie: Jaki sposób nakierowania bombowców opracował Opálka?
Odpowiedź: sygnałów świetlnych

Pytanie: Czy bombardowanie z 25 kwietnia 1942 powiodło się?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki był cel bombardowania 25 kwietnia 1942?
Odpowiedź: fabryka Škoda w Pilźnie
U-64 (1939)

Tego samego dnia Royal Navy rozpoczęła operację mającą na celu zniszczenie operujących w Narviku i okolicach niemieckich niszczycieli komodora Friedricha Bonte. W głąb Ofotfiordu wpłynął silny zespół złożony z pancernika „Warspite” i dziewięciu niszczycieli. Dla rozpoznania sytuacji w wąskim fiordzie z pancernika katapultowano wodnosamolot Fairey Swordfish z załogą w składzie: Lt Cdr W.L.M. Brown (dowódca i obserwator), P/O F.C. Rice (pilot) i L/A M.G. Pacey (strzelec-radiotelegrafista). Wykryli oni pozostającego w wynurzeniu U-64 kotwiczącego w Herjangsfiordzie w pobliżu portu Bjerkvik i przeprowadzili nalot. Zrzucili na cel dwie bomby do zwalczania okrętów podwodnych o wagomiarze po 100 funtów (ok. 45 kg) każda (według innego źródła U-64 został zatopiony bombą 350-funtową i ostrzelany z broni maszynowej). Atak okazał się skuteczny – niemiecka jednostka zatonęła, pociągając za sobą ośmiu (według innych źródeł 12) członków załogi. Był to pierwszy U-Boot zatopiony podczas II wojny światowej przez samolot Fleet Air Arm. Pozostałych 38 (36) marynarzy z załogi okrętu dotarło do pobliskiego brzegu, gdzie dołączyli do walczących w rejonie niemieckich strzelców górskich. Wzięli oni udział w walkach o Troldvik w składzie 139. pułku. Gdy później sformowano z nich załogę U-124, na pamiątkę wspólnych działań przyjęli jako swoje godło wyróżniający oddziały górskie emblemat z kwiatem szarotki.

Pytanie: W jaki sposób dokonano rozeznania terenu we fiordzie?
Odpowiedź: F.C. Rice

Pytanie: Kto obejmował stanowisko pilota wodnosamolotu?
Odpowiedź: z pancernika katapultowano wodnosamolot Fairey Swordfish z załogą

Pytanie: Gdzie znajdował się U-64?
Odpowiedź: w Herjangsfiordzie

Pytanie: Jakim wagomiarem odznaczały się wykorzystane bomby?
Odpowiedź: po 100 funtów
U-64 (1939)

Po wejściu do służby U-64 został wysłany do Kilonii, gdzie miał przejść próby i szkolenia na Bałtyku. Były one utrudnione przez silne zimowe sztormy i mrozy. Od początku marca wszedł w skład frontowej 2. Flotylli U-Bootów, stacjonującej w Wilhelmshaven. 6 kwietnia 1940 roku opuścił bazę, wypływając na swój jedyny patrol bojowy na Morze Północne i do brzegów Norwegii. W pierwszych dniach rejsu miał eskortować krążownik pomocniczy „Orion”, płynący prowadzić działania rajderskie na Atlantyku. 9 kwietnia dowódca U-64 otrzymał zakodowany rozkaz, zgodnie z którym miał płynąć ku brzegom Norwegii i zająć pozycję w rejonie Narwiku, dla wsparcia rozpoczynającej się inwazji na ten kraj.

Pytanie: Jakie okoliczności skomplikowały szkolenia, które miał odbyć ten okręt?
Odpowiedź: zimowe sztormy i mrozy

Pytanie: Gdzie znajdowała się baza, w której przebywał od marca 1940 roku?
Odpowiedź: w Wilhelmshaven

Pytanie: Jakiemu okrętowi miał towarzyszyć na początku patrolu bojowego?
Odpowiedź: krążownikowi pomocniczemu „Orion”

Pytanie: Dlaczego, zgodnie z poleceniem z 9 kwietnia 1940 roku, U-64 miał udać się w kierunku Norwegii?
Odpowiedź: dla wsparcia rozpoczynającej się inwazji na ten kraj
Dolar amerykański

Aczkolwiek zamiana na pieniądz fiducjarny w 1971 (ze zniesieniem wymiany na kruszec), pokazuje mniejszy spadek siły nabywczej pieniądza fiducjarnego do analogicznego spadku tego samego pieniądza w stosunku do kruszcu. W 1972 1 uncja miała wartość 42,74 dolara. W 2012 wartość 1 uncji złota to 1692,40 dolara. Co oznacza wartość 1 dolara w kruszcu na ok. 0,025 dolara z 1972. Zgodnie z wartościami odpowiednika siły nabywczej 1 dolar z 2011 roku jest to 0,034 dolara z 1774, a dolar z roku 1970 to 0,20 dolara z 1774. Spadek fiducjarnego jest ok. 6 razy, a w stosunku do kruszcu 40 razy.

Pytanie: Ile dolarów warta była uncja w 1972 roku?
Odpowiedź: 42,74

Pytanie: Ile dolara z 1774 roku stanowi dolar z 2011?
Odpowiedź: 0,034

Pytanie: W którym roku za uncję można było otrzymać 1692,4 dolara?
Odpowiedź: W 2012
Jerzy Skolimowski

Skolimowski w latach 1959–1965 był w związku z aktorką Elżbietą Czyżewską. Po ich wzajemnym rozstaniu Czyżewska poślubiła amerykańskiego dziennikarza Davida Halberstama. Skolimowski natomiast ożenił się z Joanną Szczerbic (ur. 1941, zm. 2014), również aktorką, z którą miał dwóch synów: Michała (ur. 1968) i Józefa (ur. 1970, zm. 2012). Obaj synowie reżysera szli w jego ślady, pisząc scenariusze i pomagając ojcu w realizowanych przezeń projektach. Józef Skolimowski zmarł jednak podczas pobytu z bratem w Indiach. Po śmierci małżonki Jerzy Skolimowski związał się ze swą wieloletnią współpracowniczką, Ewą Piaskowską (ur. 1973).

Pytanie: Kto był jego partnerką na przełomie lat 50. i 60.?
Odpowiedź: Aktorka Elżbieta Czyżewska

Pytanie: Z kim związała się Czyżewska po rozstaniu ze Skolimowskim?
Odpowiedź: Amerykańskim dziennikarzem Davidem Halberstamem

Pytanie: Czy Skolimowski miał synów?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakich okolicznościach odszedł Skolimowski?
Odpowiedź: podczas pobytu z bratem w Indiach
Jerzy Skolimowski

Treścią Fuchy, kręconej pośpiesznie we własnej posiadłości reżysera, są losy polskich emigrantów pracujących w Londynie. Jeden z nich, Nowak (Jeremy Irons), dowiaduje się o wprowadzeniu stanu wojennego i za wszelką cenę stara się nie dopuścić do tego, żeby pozostali członkowie jego brygady dowiedzieli się o owym tragicznym wydarzeniu. Jak pisała Grodź: „Film oglądany po latach razi amatorszczyzną, […] a także realizacją niemal chałupniczymi metodami, bez profesjonalnego przygotowania od strony technicznej”. Wszelako film trafił w swój czas; Vincent Canby na łamach „The New York Timesa” stwierdzał, że Fucha „daleko przewyższa wszystko, co nakręcił dotąd Skolimowski”, po czym porównał wręcz film pod względem jakości do dzieła innego polskiego emigranta Romana Polańskiego, Lokatora (The Tenant, 1976). Za scenariusz do Fuchy Skolimowski otrzymał nagrodę na 35. MFF w Cannes. Co więcej, film Skolimowskiego po latach był odczytywany jako komentarz do zobojętnienia, z jakim polscy imigranci spotykali się w Wielkiej Brytanii.

Pytanie: O czym opowiada produkcja o nazwie Fucha?
Odpowiedź: losach polskich emigrantów pracujących w Londynie

Pytanie: Kto wcielił się w rolę emigranta o nazwisku Nowak?
Odpowiedź: Jeremy Irons

Pytanie: Jakimi słowami Grodź skrytykowała Fuchę?
Odpowiedź: „Film oglądany po latach razi amatorszczyzną, […] a także realizacją niemal chałupniczymi metodami, bez profesjonalnego przygotowania od strony technicznej”

Pytanie: W jakiej gazecie opublikował swoją opinię na temat tego filmu Vincent Canby?
Odpowiedź: „The New York Times”
Newag 19WE

W listopadzie 2010 roku Koleje Dolnośląskie ogłosiły przetarg na dostawę 5 elektrycznych zespołów trakcyjnych. W specyfikacji przetargu znalazł się wymóg wykazania się dostawą 5 EZT posiadających świadectwo dopuszczenia typu do eksploatacji z prędkością 160 km/h. Newag, który nie spełniał tego wymogu odwołał się do Krajowej Izby Odwoławczej, w wyniku czego zmniejszono wymóg doświadczenia do 3 EZT, nie zmieniając jednak warunku związanego z prędkością. Aby sprostać temu wymogowi, Newag wykonał dodatkowe testy jednego z 19WE po dostawieniu fotela dla pomocnika maszynisty. Rezultatem było otrzymanie dopuszczenia do eksploatacji z prędkością 160 km/h, do której pojazd został konstrukcyjnie przygotowany, lecz nie wymagała jej SKM Warszawa. Ostatecznie, 17 października 2011 Koleje Dolnośląskie podpisały z Newagiem umowę na dostawę 5 EZT typu 31WE.

Pytanie: Co ogłosiły Koleje Dolnośląskie pod koniec 2010 roku?
Odpowiedź: przetarg na dostawę 5 elektrycznych zespołów trakcyjnych

Pytanie: O jakim wymogu była mowa w przetargu?
Odpowiedź: wykazania się dostawą 5 EZT posiadających świadectwo dopuszczenia typu do eksploatacji z prędkością 160 km/h

Pytanie: Czy Newag początkowo spełniał wszystkie wymogi zawarte w specyfikacji przetargu?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Do jakiej instytucji Newag złożył odwołanie?
Odpowiedź: Krajowej Izby Odwoławczej
Newag 19WE

19WE/20WE to odpowiednio cztero-/sześcioczłonowe, wysokopodłogowe składy przeznaczone do obsługi przewozów pasażerskich aglomeracyjnych.
Człony skrajne (typ 314B) posiadają po dwie pary odskokowo-przesuwnych drzwi (prześwit 1300 mm, produkcji Ultimate) na stronę członu, a środkowe (typ 414B) po trzy pary drzwi tego samego typu. Wejścia dostosowane są do obsługi peronów wysokości od 760 do 1060 mm, przy czym w przypadku niższych peronów rozkładają się stopnie ułatwiające wsiadanie. Dodatkowo, w przedsionkach czołowych, znajdują się stopnie służbowe do wsiadania obsługi z poziomu międzytorza oraz ewakuacji pasażerów.

Pytanie: Czy 19WE/20WE są dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z ilu składów stworzony był 20WE?
Odpowiedź: sześcioczłonowe

Pytanie: Ile par drzwi zawierał typ typ 414B?
Odpowiedź: po trzy pary drzwi
Donieckie Zagłębie Węglowe

Historia przemysłowego Donbasu zaczęła się latem 1869 r., gdy walijski potentat John Huges z czterema synami, setką inżynierów, metalurgów, górników i budowlańców przybył z częściami maszyn parowych i dwoma wielkimi piecami na teren dzisiejszego miasta Donieck, gdzie po ośmiu miesiącach pierwszy wielki piec wytopił surówkę, a po roku gotowe były pierwsze szyny, z których w roku kolejnym ułożono pierwszą w Donbasie 120-kilometrową linię Konstantynówka – Juzowka – Elenówka. Linia ta dała połączenie z magistralą Moskwa – Krym, a ta z całą siecią kolejową. W 1880 roku rozpoczęła się trwająca dwie dekady „donbaska gorączka węglowa” ściągająca do regionu kapitał, technologie i specjalistów z całego świata. Największe miasta w tym czasie to Nikopol i Mariupol, a zakłady to stocznia w Nikołajewie, Belgijskie Zakłady Metalurgiczne „Unia” w Makiejewce, niemieckie stalownie i huty w Kramatorsku, brytyjsko-francuskie Enakievo Steel Works w Jenakijewie, rosyjskie huty w Ałczewsku i Iłowajsku, niemiecka Fabryka Parowozów Hartmana w Ługańsku, tramwajów i obrabiarek w Charkowie, belgijskie Towarzystwo Akcyjne Przemysłu Szklarskiego i Chemicznego w Konstantynówce. W czerwcu 1892 roku z powodu epidemii cholery wybuchł pierwszy wielki bunt górników, który zamienił się w pogrom żydowski. Według spisu z 1897 r. w Doniecku mieszkali: Ukraińcy (52,4 proc.), Rosjanie (28,7 proc.), Grecy (6,4 proc.), Niemcy (4,2 proc.), Żydzi (2,9 proc.), Tatarzy (2,1 proc.), Białorusini (0,8 proc.), Polacy (0,4 proc.), uważający się za osobną grupę etniczną Kozacy dońscy (0,3 proc.), Belgowie i Francuzi (0,1 proc.).

Pytanie: Z jakiego kraju był John Huges?
Odpowiedź: Walii

Pytanie: Czy John Huges miał potomstwo?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Na jakiej trasie biegła pierwsza 120-kilometrowa linia w Donbasie?
Odpowiedź: Konstantynówka – Juzowka – Elenówka

Pytanie: Jak długo trwała donbaska gorączka węglowa?
Odpowiedź: dwie dekady
Mitsubishi G6M1

Jeszcze przed oblataniem prototypu G4M, pomimo sprzeciwów ze strony wytwórni, pod koniec 1938 roku zapadła decyzja o przebudowie samolotu na maszynę eskortową. Inicjatorem całego przedsięwzięcia była marynarka, która z jednej strony chciała pozyskać maszynę eskortową ale z drugiej, była to również próba opóźnienia wprowadzenia bombowych wersji G4M. Pracę nad nową konstrukcją podjęto w Pierwszym Arsenale Lotniczo–Technicznym Lotnictwa Marynarki (第一海軍航空技術廠, Dai–Ichi Kaigun Kōkū Gijutsu–shō, znanym pod skrótowym określeniem Kūgishō) w Yokosuka. Nowa konstrukcja otrzymała oznaczenie 12–Shi Rikujo Kogeki–Ki Kai (12–Shi Doświadczalny Lądowy Samolot Uderzeniowy Marynarki Wojennej Zmodyfikowany). Usunięto wyposażenie bombowe a same drzwi bombowe zaspawano. Pod kadłubem – w miejscu komory bombowej – umieszczono dużą kroplową gondolę strzelecką. W jej wnętrzu umieszczono dwa działka Typ 99–1 Model1 kalibru 20 mm. Jedno z nich mogło prowadzić ogień do przodu, a drugie do tyłu. Kolejne działko Typ 99–1 umieszczono w ogonie samolotu, a następne, takie samo – zainstalowano na przenośnej lawecie – w środku kadłuba. Laweta umożliwiała prowadzenie ognia z boku kadłuba raz z jednej, raz z drugiej strony. Na dziobowym stanowisku strzeleckim, podobnie jak w wersji bombowej, pozostawiono pojedynczy karabin Typ 97 kalibru 7,7 mm. Zlikwidowano grzbietowe stanowisko strzeleckie, usunięto część skrzydłowych, integralnych zbiorników paliwa znajdujących się na zewnątrz od silnika, a pozostawione zbiorniki pokryto trójwarstwową osłoną z gumy, ochraniając w ten sposób tylne i przednie ściany zbiorników. Zapas paliwa umieszczony w skrzydłach został przeznaczony na dolot nad cel; walkę nad celem i powrót do bazy miały natomiast zapewnić dodatkowe zbiorniki umieszczone w komorze bombowej wewnątrz kadłuba, które również zostały osłonięte warstwą gumy. Ilość paliwa w porównaniu z wersją bombową uległa zmniejszeniu z 4900 do 3640 litrów. Liczbę członków załogi zwiększono do 10 osób. Podobnie jak to miało miejsce w przypadku eskortowej wersji G3M, a później amerykańskich Boeing YB-40 Flying Fortress i Consolidated XB-41 Liberator, pomysł, aby uzbrojone bombowce pełniły rolę samolotów eskortowych, nie sprawdził się. Pomimo usunięcia wyposażenia i uzbrojenia bombowego, dodatkowe uzbrojenie strzeleckie oraz wieżyczki zwiększały masę samolotu oraz pogarszały właściwości lotne. W efekcie osiągi maszyny odbiegały od parametrów bombowców, które pozbywszy się swojego ładunku nad celem, pozostawiały swoją eskortę za sobą. Dopiero wprowadzanie klasycznych samolotów myśliwskich (w sierpniu 1940 roku w Chinach pojawił się myśliwiec Mitsubishi A6M, o dużym zasięgu) zapewniło ochronę wyprawom bombowym. Prace prowadzone nad wersją G6M1, opóźniły wprowadzenie do linii bombowych wariantów G4M o około rok.

Pytanie: Co wydano pod koniec 1938 roku?
Odpowiedź: decyzję o przebudowie samolotu

Pytanie: Kto zlecił renowację samolotu?
Odpowiedź: marynarka

Pytanie: Jaki model samolotu ukazał się w Chinach w 1940 roku?
Odpowiedź: Mitsubishi A6M

Pytanie: O ile przesunęła się realizacja G4M?
Odpowiedź: około rok
Euro w Polsce

W okresie funkcjonowania koalicji PiS-u, Samoobrony i LPR wprowadzenie nowej waluty nie zaliczało się do priorytetów kolejnych rządów. W 2006 roku premier Kazimierz Marcinkiewicz wspominał o planach rozmów na temat wejścia do strefy euro, które miałyby rozpocząć się w 2009 roku. Jeszcze bardziej sceptycznie do kwestii euro odnosił się premier Jarosław Kaczyński, który wyrażał obawy na temat negatywnych konsekwencji przebywania w ERM II oraz przedstawił swoją opinię na temat wpływu euro na wzrost cen. Z dystansem do wprowadzenia nowej waluty odnosiły się też osoby z otoczenia prezydenta Lecha Kaczyńskiego, m.in. Aleksander Szczygło. W 2007 roku wicepremier i minister finansów Zyta Gilowska mówiąc o rozpoczęciu rozmów na temat euro wskazywała przełom lat 2009 i 2010, zaś odnośnie do samego przyjęcia euro wymieniała rok 2012.

Pytanie: Kto był na stanowisku premiera Polski w 2006 roku?
Odpowiedź: Kazimierz Marcinkiewicz

Pytanie: Czy Jarosław Kaczyński miał pesymistyczne podejście na temat wejścia Polski do strefy euro?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie stanowisko pełnił Lech Kaczyński?
Odpowiedź: prezydenta

Pytanie: W którym roku Zyta Gilowska pracowała jako minister finansów?
Odpowiedź: 2007