mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Wikłacz krasnoszyi

J. Ash określił gatunek mianem „rzadkiego” już w 1997 – z 233 przedstawicieli Malimbus, które zaobserwował wokół Ibadanu, zaledwie 4 należały do M. ibadanensis; był to jedyny skutek intensywnych, 10-dniowych poszukiwań. Wtedy jeszcze IUCN uznawało wikłacza krasnoszyjego za krytycznie zagrożonego (CR), dopiero w 2000 zmieniono status na zagrożony (EN). Dzięki obecności tego ptaka w Rezerwacie leśnym Ifon zaproponowano utworzenie na tym obszarze ostoi ptaków IBA, co zostało zaakceptowane przez BirdLife International.

Pytanie: Jaki status z początku przyznany był wikłaczowi przez IUCN?
Odpowiedź: krytycznie zagrożonego

Pytanie: W którym roku IUCN określiło status wikłacza jako EN?
Odpowiedź: w 2000

Pytanie: Jaka organizacja zatwierdziła pomysł na budowę ostoi IBA?
Odpowiedź: BirdLife International
Wikłacz krasnoszyi

Jeden z trzech ptasich endemitów Nigerii, występujący w południowo-zachodniej części kraju. Od czasu odkrycia znany obszar występowania zmienił się, mimo kolejnych odkryć gatunek nadal jest uznawany przez BirdLife International za mający mały zasięg. Początkowo poznany zasięg ograniczał się do okolic Ibadanu. Dalsze obszary występowania wspomniane przez Elgooda (17 lat po opisaniu gatunku) to Ife, Olokemeji, Ilaro, Iperu i Gambari Forest. Dawało to łączny zasięg około 12 tys. km². Potem przedstawicieli gatunku nie widywano.

Pytanie: W jakiej części Nigerii występuje wikłacz krasnoszyi?
Odpowiedź: południowo-zachodniej

Pytanie: Czy od momentu wykrycia istnienia wikłacz krasnoszyjego zmodyfikował się obszar jego występowania?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy na początku wikłacz krasnoszyi występował dalej niż w Ibadanie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie miejsca występowania wikłacza krasnoszyjego wymienia Elgood?
Odpowiedź: Ife, Olokemeji, Ilaro, Iperu i Gambari Forest
Dmitrij Mendelejew

Mendelejew był szeroko doceniany przez cały europejski świat nauki (a więc de facto w tamtym okresie – cały świat nauki, bowiem wiodące dziś amerykańskie czy japońskie instytucje badawcze jeszcze nie istniały). Otrzymał m.in. Medal Copleya przyznany przez Royal Society z siedzibą w Londynie. Na drodze jego kariery naukowej jednak znów stanęły jego liberalne poglądy. Kiedy w 1890 Mendelejew ujął się za studentami domagającymi się liberalizacji systemu władzy, minister oświaty przysłał mu ordynarny list z naganą. Urażony tym Mendelejew 17 sierpnia 1890 zrezygnował z posady na Uniwersytecie Petersburskim.

Pytanie: Czy Mendelejew był szanowanym naukowcem? 
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie odznaczenie otrzymał Mendelejew?
Odpowiedź: Medal Copleya

Pytanie: Jaka organizacja przyznała Mendelewowi wyróżnienie? 
Odpowiedź: Royal Society

Pytanie: Jakie poglądy polityczne posiadał Mendelew? 
Odpowiedź: liberalne
Dzień świra

Dzień świra został uhonorowany między innymi główną nagrodą – Złotymi Lwami – na XXVII Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Na tym samym festiwalu zdobył nagrody za kreację Marka Kondrata i za dźwięk (laureatką w tej kategorii była Maria Chilarecka), a także nagrodę Stowarzyszenia Filmowców Polskich za „twórcze przedstawienie rzeczywistości”. Film otrzymał dwa Orły: dla najlepszej głównej roli męskiej (Marek Kondrat) oraz za najlepszy scenariusz (Koterski). Dzień świra został także zwycięzcą plebiscytu „Kino Wolność” na najlepszy film 25-lecia (1989-2014) przeprowadzonego wśród internautów i słuchaczy radiowej Trójki. W raporcie sporządzonym przez Uniwersytet SPWS dla Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego w 2021 odnotowano, że badani wskazali Dzień świra jako polski film wszech czasów.

Pytanie: Jaka realizacja zdobyła główną nagrodę na festiwalu filmowym w Gdyni?
Odpowiedź: Dzień świra

Pytanie: Jak nazywa się techniczka dźwięku, która zdobyła nagrodę na festiwalu w Gdyni za realizację Dnia świra?
Odpowiedź: Maria Chilarecka

Pytanie: Ile nagród filmowych Orły zdobył Dzień świra?
Odpowiedź: dwa
Dzień świra

Michał Sutowski z pozycji lewicowych krytykował głównego bohatera Dnia świra za jego aspołeczność, wyniosłość wobec „mas” oraz anachroniczne pojmowanie etosu polskiej inteligencji. Bartosz Żurawiecki, zachowując sceptycyzm wobec filmu Koterskiego, zarzucił reżyserowi obsesyjną koncentrację na własnym „Ja”. Zdaniem Żurawieckiego kino musi dopuszczać do głosu różnorodne podmioty, natomiast ta różnorodność w Dniu świra ulega spłaszczeniu i zawężeniu do jednego bohatera, pozostałe postaci zaś odgrywają role „figurek […] z taniego kabaretu”. Krytyk, mając na uwadze sukces filmu, postawił pytanie: „Co takiego jest w polskim społeczeństwie, że jego reprezentantem obwołuje się szowinistę, homofoba, mężczyznę agresywnego, nierzadko chama, inteligenta ograniczającego się do uwielbienia rodzimego romantyzmu?”. Łukasz Najder również z perspektywy lewicowej krytycznie odniósł się do Dnia świra, opisując go jako „straszny film, który zaszkodził tylu polskim umysłom – zwłaszcza męskim”. Zdaniem Najdera bohater filmu – zamiast atakować odpowiedzialne za jego niepowodzenie „siły kapitalistyczne” – wyżywa się na słabszych od siebie: „W jego kaznodziejskich, wściekłych tyradach nie ma polityków, nie ma miliarderów, nie ma episkopatu, nie ma cwaniaków wysysających ten kraj; są kobiety, sąsiedzi, którzy wyprowadzają psy, jest ktoś, kto zbyt głośno puszcza muzykę, albo robotnik”. Tomasz Markiewka odczytywał postawę Miauczyńskiego jako „gniew samotny, który nie zamienia się w żaden wspólnotowy gest o wymiarze politycznym”. Zdaniem Markiewki Miauczyński, jako reprezentant znacznej części obywateli III RP, gardzi politycznością (mającą z reguły charakter wspólnotowy) i zamyka się we własnej frustracji. Markiewka porównywał Dzień świra z filmem Podziemny krąg (1999) Davida Finchera, którego bohaterem jest również sfrustrowany samotnik gardzący otoczeniem.

Pytanie: Z jakiej perspektywy ocenił ten film Sutowski?
Odpowiedź: lewicowej

Pytanie: Z jaką produkcją zestawiali ten film niektórzy recenzenci?
Odpowiedź: Podziemny krąg

Pytanie: Czy Najder ocenił ten film w sposób pozytywny?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Za co głównego protagonistę tego filmu skrytykował Sutowski?
Odpowiedź: jego aspołeczność, wyniosłość wobec „mas” oraz anachroniczne pojmowanie etosu polskiej inteligencji

Pytanie: Jaki punkt widzenia w swojej recenzji przyjął Najder?
Odpowiedź: lewicowy
Andrzej Siciński (duchowny)

Siciński jest jednym z sygnatariuszy podpisanego 14 grudnia 1999 roku Oświadczenia Rady Konferencji Episkopatu do Spraw Ekumenizmu Kościoła Katolickiego w Polsce i Zwierzchności Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Polsce z okazji 15-lecia międzywyznaniowego dialogu. Jak sam napisał, oświadczenie to pomogło wielu adwentystom i ich dzieciom, którzy w miejscach swego zamieszkania byli dyskryminowani jako sekciarze. Otworzyło też dla adwentystów wiele domów kultury w małych miejscowościach, których dyrekcje przestały się bać wynajmować swoje lokale adwentystom. Dowodziło też ono otwartości adwentystów na rozmowy nawet z dalekimi ideologicznie rozmówcami. O swojej roli w tym dialogu napisał, że przystąpił do niego w roku 1998 po objęciu funkcji sekretarza Kościoła. Jego zdaniem, gdyby do podpisania Oświadczenia miało dojść po watykańskim dokumencie Dominus Iesus z roku 2000, to pewnie by do tego nie doszło. Co ważne, Kościół katolicki oficjalnie zaprzeczył w Oświadczeniu, że adwentyści mają charakter sekciarski.

Pytanie: Jaki dokument podpisał Andrzej Siciński w 1999 roku?
Odpowiedź: Oświadczenie Rady Konferencji Episkopatu do Spraw Ekumenizmu Kościoła Katolickiego w Polsce i Zwierzchności Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Polsce

Pytanie: Dlaczego, zdaniem Andrzeja Sicińskiego, oświadczenie było przydatne dla adwentystów?
Odpowiedź: pomogło wielu adwentystom i ich dzieciom, którzy w miejscach swego zamieszkania byli dyskryminowani jako sekciarze

Pytanie: Czy, według kościoła katolickiego, adwentyści to sekta?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaką funkcję pełnił Andrzej Siciński w hierarchii kościelnej?
Odpowiedź: sekretarza Kościoła
Andrzej Siciński (duchowny)

Uczestniczył w ekumenicznym przekładzie Nowego Testamentu, w którym pełnił rolę konsultanta ze strony KADS. Zgłosił około 150 zastrzeżeń do przekładu, z których uwzględnionych zostało ponad 50. Ponieważ większość jego zastrzeżeń nie zostało uwzględnionych, wkrótce po ukazaniu się ekumenicznego przekładu, opublikował na łamach pisma „Znaki Czasu” krytykę przekładu, zarzucając mu katolicką konfesjonalizację. Podane przezeń przykłady „konfesjonalizacji” na ogół dotyczą niezgodności pomiędzy doktryną adwentystyczną, a doktrynami pozostałych kościołów.

Pytanie: Jaką funkcję sprawował w ramach prac nad ekumenicznym przekładem Nowego Testamentu?
Odpowiedź: konsultanta ze strony KADS

Pytanie: Czy wszystkie uwagi zgłoszone przez Sicińskiego zostały zaakceptowane?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego zdecydował się na publikację krytycznej opinii na temat ekumenicznego przekładu Nowego Testamentu?
Odpowiedź: większość jego zastrzeżeń nie zostało uwzględnionych

Pytanie: Na czym głównie skupiają się przykłady „konfesjonalizacji” wymienione przez Sicińskiego?
Odpowiedź: niezgodności pomiędzy doktryną adwentystyczną, a doktrynami pozostałych kościołów
Pol’and’Rock Festival

Osiemnasty Przystanek Woodstock odbył się w dniach 2–4 sierpnia w Kostrzynie nad Odrą. Różne są szacunki co do frekwencji podczas tej edycji festiwalu: według organizatorów liczba widzów sięgnęła około 550 tys., natomiast według policji liczba uczestników wyniosła około 350 tys. Na dużej scenie zagrały zespoły takie jak: Machine Head, The Darkness, Ministry, Asian Dub Foundation, Damian Marley, Sabaton, Anti-Flag, Hardcore Superstar, The Qemists, Dubioza kolektiv, In Extremo, Elektryczne Gitary, Vavamuffin, happysad, The Analogs, Carrantuohill, Shantel & Bucovina Club Orkestar oraz My Riot. Prócz nich na scenie zaprezentowali się również Gooral, Piotr Bukartyk oraz beatboxer THePetebox, a także znany poznański raper Peja (gościnnie w trakcie występu zespołu My Riot). Na scenie wystąpili też tradycyjnie zdobywcy Złotych Bączków, którymi tym razem okazały się zespoły Luxtorpeda oraz Bethel. Po raz kolejny miały miejsce także eliminacje do Przystanku Woodstock, wyłoniły takie zespoły jak Plan, Poparzeni Kawą Trzy, występujący na scenie w towarzystwie Krakowskiej Orkiestry Staromiejskiej, Hope, Deriglasoff czy Eris Is My Homegirl, zapewniając im występ na dużej scenie festiwalu. Nagrodzone występem na scenie folkowej zostały zespoły Lemko Tower, Kabanos, Back To The Ocean, Ludzie Mili, Rust, Zgredybillies, Papa Musta oraz Marika & Spokoarmia.

Pytanie: Czy policja i organizatorzy festiwalu wskazują na taką samą liczbę uczestników?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie zespoły uzyskały wyróżnienie w postaci koncertu na scenie folkowej?
Odpowiedź: Lemko Tower, Kabanos, Back To The Ocean, Ludzie Mili, Rust, Zgredybillies, Papa Musta oraz Marika & Spokoarmia

Pytanie: Jaką formę muzyczną wykonuje THePetebox?
Odpowiedź: beatbox

Pytanie: Nad jaką rzeką odbywa się festiwal?
Odpowiedź: nad Odrą
Gabriel Radomir

W czasie oblężenia Mogleny car przebywał po drugiej stronie, okalającego kotlinę Megleny od zachodu, pasma górskiego Woras, nad jeziorem Ostrowo (jez. Wegoritida), skąd obserwował przebieg działań wojennych. Dla odciągnięcia Bizantyńczyków spod Mogleny podjął desperacką wyprawę, która dotarła aż pod mury Konstantynopola, nie wpłynęła jednak na wynik oblężenia. Obrońcy trzymali się dzielnie do czasu, gdy cesarz przybywszy pod twierdzę rozkazał, aby zmienić bieg rzeki opływającej miasto i wysadzić odsłonięte w ten sposób fundamenty. Dowódcy zmuszeni zostali do poddania się. Do niewoli dostali się kauchan Domecjan, wojewoda Ilica i wielu możnowładców. Żołnierzy cesarz deportował na granicę z Armenią, a miasto zniszczył i spalił. Upadek Mogleny i utrata potężnego stronnika w osobie kauchana Domecjana istotnie zachwiała tronem Gabriela Radomira. Nie jest wykluczone, że już wcześniej cesarz Bazyli intrygował przeciw carowi sugerując Iwanowi Władysławowi, że może liczyć na jego przychylność w razie przejęcia władzy. W sierpniu 1015 roku, podczas polowania w lasach w pobliżu miasteczka Petrisk Gabriel Radomir został zamordowany przez Iwana Władysława.

Pytanie: Jakie pasmo górskie znajduje się w pobliżu kotliny Magleny?
Odpowiedź: Woras

Pytanie: Kim był kauchan Domecjan?
Odpowiedź: wojewodą Ilica

Pytanie: Co zrobił cesarz z żołnierzami przegranej armii?
Odpowiedź: deportował na granicę z Armenią

Pytanie: Kto zabił Petriska Gabriela Radomira?
Odpowiedź: Iwan Władysław
Zagłada Żydów

Kolejnym uzależnionym od Niemiec państwem, które włączono w plan Holocaustu, była Francja. W podzielonym (od czerwca 1940) na 2 strefy państwie mieszkało około 350 tys. Żydów, z których połowa była uciekinierami bez francuskiego obywatelstwa. W strefie okupowanej przez Niemców stosowano nazistowskie antysemickie przepisy bezpośrednio, a w strefie tzw. „wolnej” marionetkowy rząd francuski posłusznie współpracował z Niemcami. Od października 1940 rząd Vichy zakazał Żydom wykonywania określonych zawodów, a Żydów-cudzoziemców internował w obozach. Po tym nastąpiła rejestracja i konfiskata majątków. 27 marca 1942 ruszyły z Francji pierwsze transporty Żydów do obozu Auschwitz. Powszechną praktyką było rozdzielanie rodziców i dzieci; rodziców wysyłano do obozów zagłady jako pierwszych. Szacuje się, że w Auschwitz zginęła większość (11 tys.) tych dzieci. Ostatni transport Żydów odjechał w lipcu 1944. 80 do 90% przywożonych zabijano w Auschwitz w ciągu pierwszego dnia pobytu; zamordowano 76 tys., czyli około 25% wszystkich Żydów – obywateli francuskich. Akcję masowej deportacji nadzorował we Francji SS-Hauptsturmführer Theodor Dannecker. W 2009 roku Rada Państwa uznała odpowiedzialność państwa francuskiego za deportacje.

Pytanie: Czy Francja była niezależnym państwem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Od kiedy Francja została podzielona?
Odpowiedź: od czerwca 1940

Pytanie: Ile semitów mieszkało we Francji w tym czasie?
Odpowiedź: 350 tys

Pytanie: Dokąd przewożono Żydów z Francji?
Odpowiedź: do obozu Auschwitz
Geralt z Rivii

Historia Geralta kontynuowana jest w nienależących do kanonu grach komputerowych stworzonych przez CD Projekt Red: Wiedźmin (2007), Wiedźmin 2: Zabójcy królów (2011), Wiedźmin 3: Dziki Gon (2015) oraz w dodatkach do niej, Serca z kamienia (2015) oraz Krew i wino (2016). Po pięciu latach od swojej rzekomej śmierci, cierpiący na amnezję Geralt powraca do Kaer Morhen. Niedługo później wyrusza w pogoń za przestępcami, którzy ukradli z warowni wiedźmińskie artefakty. W toku fabuły angażuje się w konflikt na tle rasowym i udaje mu się zapobiec skrytobójczemu atakowi na króla Temerii Foltesta, dzięki czemu zyskuje jego zaufanie. W prologu Zabójców królów przypuszczony zostaje kolejny, tym razem udany zamach na władcę, zaś Geralt – będący jedyną osobą, która widziała zajście –zostaje oskarżony o jego zamordowanie. Chcąc oczyścić swoje imię, wyrusza tropem królobójcy, ponownie angażując się w konflikt na tle rasowym. W grach nawiązuje romans z Triss Merigold, stara się również przypomnieć sobie swoje wcześniejsze życie. Udaje mu się rozwiązać tajemnicę królobójstw, jednocześnie odzyskując pamięć. W Dzikim Gonie postanawia odnaleźć swoją ukochaną Yennefer i przybraną córkę Ciri oraz ochronić ją przed Dzikim Gonem.

Pytanie: Na co cierpi główny bohater serii gier komputerowych o Wiedźminie?
Odpowiedź: na amnezję

Pytanie: Jakiego przestępstwa dopuścili się ludzie ścigani przez Geralta?
Odpowiedź: ukradli z warowni wiedźmińskie artefakty

Pytanie: Czy w grach komputerowych pojawiają się nawiązania do rasy?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakiej kobiecie jest zakochany Geralt?
Odpowiedź: Yennefer

Pytanie: Przed kim Geralt chce ochronić Ciri?
Odpowiedź: Dzikim Gonem
Geralt z Rivii

Pomimo swojego przydomku, Geralt najprawdopodobniej nie pochodził z Rivii, lecz nauczył się rivskiego akcentu i został pasowany zgodnie ze swoim przydomkiem przez królową Rivii i Lyrii, Meve, za obronę mostu na Jarudze. Vesemir zachęcał młodych wiedźminów, żeby wybrali sobie przydomki, co miało sprawić, że będą postrzegani jako bardziej godni zaufania. Geralt pierwotnie chciał przedstawiać się jako Geralt Roger Eryk du Haute-Bellegarde, Vesemir wyperswadował mu jednak ten pomysł, twierdząc, że imię jest zbyt śmieszne i pretensjonalne. Ostatecznie zdecydował się na Geralta z Rivii. Wybranie sobie takiego przydomku miało mu też pomóc identyfikować się z jakimkolwiek miejscem.

Pytanie: Kto nadał Geraltowi przydomek?
Odpowiedź: Meve

Pytanie: Czym Geralt zasłużył na swój przydomek?
Odpowiedź: obroną mostu na Jarudze

Pytanie: Dlaczego każdy wiedźmin powinien mieć przydomek?
Odpowiedź: by być bardziej godnym zaufania

Pytanie: Czy Geralt z własnej woli porzucił pomysł pierwotnego pseudonimu?
Odpowiedź: nie
Quentin Tarantino

Tarantino, uznany przez krytyków po sukcesie Pulp Fiction za twórcę innowacyjnego dla branży filmowej, umocnił współpracę z Rodriguezem (jednocześnie tu rozeszły się jego drogi z Rogerem Avarym). Zagrał epizodyczną rolę w jego dziele Desperado (1994), natomiast w 1995 roku wraz z nim oraz dwojgiem innych twórców niezależnych, Allison Anders i Alexandre’em Rockwellem, nakręcił kooperacyjny film Cztery pokoje. Quentinowi Tarantino do reżyserii przypadła, inspirowana serialem Alfred Hitchcock przedstawia, nowela Człowiek z Hollywood. Grał on w niej zepsutego hollywoodzkiego reżysera każącemu hotelarzowi (Tim Roth) obciąć palec swojemu koledze. Nowela Tarantino, jak również i cały film, została jednak negatywnie przyjęta przez krytyków ze względu na pozbawione humoru dialogi i potraktowana jako niewypał. Status gwiazdy Tarantino mocno nadwyrężył również drugoplanową rolą w filmie Włącz się do gry (1995) w reżyserii Jacka Barana, a także występem w wyreżyserowanym przez Rodrigueza i negatywnie przyjętym przez krytyków horrorze Od zmierzchu do świtu, do którego napisał scenariusz.

Pytanie: Czy Pulp Fiction odniósł sukces?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto wyreżyserował Pulp Fiction?
Odpowiedź: Tarantino

Pytanie: W którym roku wyemitowano Desperado?
Odpowiedź: 1994

Pytanie: Z kim Tarantino nakręcił film Cztery pokoje?
Odpowiedź: Allison Anders i Alexandre’em Rockwellem

Pytanie: Jaki film Tarantiono został uznany za nieudany?
Odpowiedź: Człowiek z Hollywood
Quentin Tarantino

Popularność Wściekłych psów pozwoliła Tarantino na zawarcie kontraktu z wytwórnią Miramax. Nowy film jego autorstwa otrzymał budżet 8 milionów dolarów (ponad 12,5 miliona dolarów według cen z roku 2012). Tematyką Pulp Fiction, do którego Tarantino pisał scenariusz wraz z Rogerem Avarym, były trzy nowele gangsterskie inspirowane powieściami brukowymi, w których wystąpili między innymi Samuel L. Jackson i John Travolta. Również ten film został entuzjastycznie przyjęty przez krytyków, którzy zwracali uwagę na niezwykle staranne dialogi, znakomitą grę aktorską oraz nowatorski sposób opowiadania. Wpływ Pulp Fiction był doniosły, jako że film ten stanowił dzieło o całkowicie zaburzonej chronologii akcji, swobodnie mieszające różne style XX wieku i produkty kultury masowej. Właśnie z tego względu jury konkursu głównego na 47. MFF w Cannes przyznało filmowi Złotą Palmę – ku oburzeniu części publiczności, która za faworyta festiwalu uznawała Trzy kolory. Czerwony w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego. Dzięki Pulp Fiction Tarantino otrzymał Złoty Glob za scenariusz i siedem nominacji do Nagrody Akademii Filmowej – Oscara; walkę o miano najlepszego filmu przegrał z filmem Forrest Gump w reżyserii Roberta Zemeckisa, ale ostatecznie otrzymał wraz z Avarym statuetkę za najlepszy scenariusz oryginalny.

Pytanie: Czy scenariusz do Pulp Fiction tworzył sam?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co wpłynęło na to, że Pulp Fiction zostało docenione przez jury 47. MFF w Cannes?
Odpowiedź: film ten stanowił dzieło o całkowicie zaburzonej chronologii akcji, swobodnie mieszające różne style XX wieku i produkty kultury masowej

Pytanie: W jakiej kategorii wywalczył Oscara za Pulp Fiction?
Odpowiedź: najlepszy scenariusz oryginalny

Pytanie: Jaki film Kieślowskiego rywalizował o nagrody w Cannes w tym samym czasie co Pulp Fiction?
Odpowiedź: Trzy kolory. Czerwony
Karny obóz pracy w Treblince

W myśl zarządzenia gubernatora Fischera z 15 listopada 1941 roku więźniów należało „zająć surową pracą”. Okólnik do zarządzenia, wydany 1 grudnia 1941 roku, przewidywał dodatkowo, że na mocy umów zawartych przez komendanta, osadzeni będą wykonywali pracę na rzecz niemieckich przedsiębiorstw. Więźniów bez zawodu lub posiadających zawód nieprzydatny w obozie wyznaczano zazwyczaj do ciężkich prac fizycznych. Około 400 osób pracowało stale w żwirowni – przy wydobyciu żwiru i ładowaniu go do wagonów kolejowych. Więźniowie pracowali także na stacjach kolejowych w Małkini i Komorowie, przy usypywaniu wałów przeciwpowodziowych w okolicach Małkini i osuszaniu okolicznych bagien, przy budowie brukowanej drogi prowadzącej z obozu pracy do obozu zagłady („Czarna Droga”), przy pozyskiwaniu drewna na opał lub do obróbki. Znaczna liczba więźniów była zatrudniona wewnątrz obozu: w sortowni, w warsztatach i budynkach gospodarczych, przy obsłudze załogi, przy budowie i konserwacji dróg i baraków. W odległym o pół kilometra gospodarstwie rolnym pracowali polscy więźniowie z krótkimi wyrokami, których rodziny zamieszkiwały pod adresem znanym władzom niemieckim, a także żony i dzieci żydowskich fachowców. Pewna liczba Polaków i Żydów, zwłaszcza starszych wiekiem, pracowała w pobliżu Majdanu Kupientyńskiego przy wydobywaniu i osuszaniu torfu. Wiosną 1942 roku grupa więźniów uczestniczyła w budowie obozu zagłady Treblinka II.

Pytanie: Jak brzmiało hasło Fischera dotyczące więźniów?
Odpowiedź: „zająć surową pracą”

Pytanie: Dla kogo więźniowie pracowali?
Odpowiedź: na rzecz niemieckich przedsiębiorstw

Pytanie: Ile osób pracowało w obozowej żwirowni?
Odpowiedź: Około 400

Pytanie: Jak nazwano drogę, którą dojeżdżano do obozu?
Odpowiedź: Czarna Droga
Karny obóz pracy w Treblince

Osoby niezdolne do pracy z powodu ran, chorób i wycieńczenia lub uznane za winne popełnienia ciężkich wykroczeń przeciw obozowemu regulaminowi były rozstrzeliwane w tzw. Lesie Maliszewskim, położonym w odległości około pół kilometra na południe od obozu. Jesienią 1942 roku zamordowano tam m.in. większość więźniów chorych na tyfus. Egzekucje o szczególnie okrutnym charakterze odbywały się na obozowym Holzplatzu, gdzie Schwarz i Gruppenwachman Franz Swidersky mordowali więźniów uderzeniami młota lub kilofa. Niezdolni do pracy więźniowie narodowości żydowskiej byli czasami mordowani w komorach gazowych pobliskiego obozu zagłady Treblinka II.

Pytanie: Gdzie rozstrzeliwano osoby, które nie były zdolne do pracy w Treblince?
Odpowiedź: w tzw. Lesie Maliszewskim

Pytanie: Jak daleko znajdował się las Maliszewski od obozu w Treblince?
Odpowiedź: około pół kilometra

Pytanie: Jaka choroba zakaźna była powodem masowego rozstrzelania więźniów w Treblince w 1942 roku?
Odpowiedź: tyfus

Pytanie: Kto dokonywał pokazowych egzekucji na Holzplatzu w obozie Treblinka?
Odpowiedź: Schwarz i Gruppenwachman Franz Swidersky
Neverwinter Nights

Pierwsze rozmowy na temat Neverwinter Nights odbyły się w 1997 roku, a prace nad nią rozpoczęły się w styczniu 1998 roku. Początkowo gra miała się skupiać na trybie wieloosobowym, lecz po upływie kilku miesięcy zmieniono główne założenia. Według producenta Trenta Ostera głównym miastem w grze od początku było Neverwinter, a celem BioWare było przeniesienie graczy z MMORPG Neverwinter Nights i zbudowanie podobnej grupy fanów. Tytuł gry nawiązuje do miasta Faerûnu – Neverwinter, na podstawie którego stworzono także pierwszą sieciową grę RPG z interfejsem graficznym. Pierwsze doniesienia o tworzeniu gry pojawiły się w maju 1999 roku, natomiast oficjalna zapowiedź odbyła się w sierpniu 1999 roku na Gen Conie. Podczas pracy nad grą BioWare kontaktowało się z firmą Wizards of the Coast w celu uzgodnienia wszystkich zmian zachodzących w kolejnej edycji Dungeons & Dragons.

Pytanie: W którym roku zaczęto realizować Neverwinter Nights?
Odpowiedź: w 1998

Pytanie: Czy rozgrywka w Neverwinter Nights odbywa się tylko w trybie multiplayer?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki tytuł nosi gra, której produkcji podjęła się firma BioWare?
Odpowiedź: Neverwinter Nights