mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Nora Ney

Późniejsza wielka gwiazda przedwojennego kina polskiego wyjechała do Warszawy, gdzie rozpoczęła naukę w Instytucie Filmowym Wiktora Biegańskiego. Jej doskonałe warunki: egzotyczna uroda, doskonała sylwetka i wysoka sprawność fizyczna szybko zostały docenione, a pierwsza rola filmowa pozwoliła zdobyć stały kontrakt z wytwórnią Leo-Film, co zagwarantowało jej stabilność ekonomiczną i godziwe warunki egzystencji. Nora Ney zadebiutowała w 1926 roku epizodyczną rolą cyrkówki w niemym filmie Czerwony błazen (komedia-kryminał reżyserowana przez Henryka Szaro). Jej najbardziej znaną rolą stała się postać Aniuty w filmie Córka generała Pankratowa (1934).

Pytanie: W jakiej szkole uczyła się Nora Ney po przeprowadzce do Warszawy?
Odpowiedź: Instytucie Filmowym Wiktora Biegańskiego

Pytanie: Jakie cechy Nory Ney były cenione w środowisku filmowym?
Odpowiedź: egzotyczna uroda, doskonała sylwetka i wysoka sprawność fizyczna

Pytanie: Jakie osiągnięcie umożliwiło jej ustabilizować się finansowo?
Odpowiedź: zdobycie stałego kontraktu z wytwórnią Leo-Film

Pytanie: Jak nazywał się pierwszy film, w którym zagrała?
Odpowiedź: Czerwony błazen
Zołzy

Najczęściej do zakażenia dochodzi paciorkowcem, który bytuje na błonach śluzowych górnych dróg oddechowych jako saprofit. Ma to miejsce po pokonaniu odporności miejscowej. Pokonaniu tej odporności sprzyjają przeziębienia, osłabienie, złe warunki środowiskowe. Paciorkowiec po wniknięciu przedostaje się do okolicznych węzłów chłonnych powodując w nich zmiany ropne. Może również przedostawać się do dalej położonych węzłów. Powoduje również czasami posocznicę lub wywołuje ogniska ropne w narządach miąższowych.

Pytanie: Gdzie paciorkowiec występuje w roli saprofita?
Odpowiedź: na błonach śluzowych górnych dróg oddechowych

Pytanie: Kiedy paciorkowiec osiedla sie na błonach śluzowych?
Odpowiedź: po pokonaniu odporności miejscowej

Pytanie: Co wywołuje paciorkowiec po tym jak trafi do węzłów chłonnych?
Odpowiedź: zmiany ropne

Pytanie: Czy paciorkowiec może wywołać posocznicę?
Odpowiedź: tak
Monica Lewinsky

Pracę jako stażystka w Białym Domu rozpoczęła po studiach w 1995 roku, w czasie pierwszej kadencji prezydenckiej Clintona. Jak później przyznała, między nią a prezydentem doszło wtedy do kontaktów seksualnych. Clintonowi proces o molestowanie seksualne w czasach, gdy był jeszcze gubernatorem Arkansas, wytoczyła Paula Jones. Wkrótce pojawiły się plotki o innych kobietach, w tym o Lewinsky. Prezydent zaprzeczał, jakoby romansował z Lewinsky, mówiąc: I did not have sexual relations with that woman, Miss Lewinsky („Nie miałem stosunków seksualnych z tą kobietą, z panną Lewinsky”). Skandal wybuchł w styczniu 1998 roku. Sprawą zajął się niezależny prokurator, Kenneth Starr. Lewinsky zgodziła się zeznawać i potwierdziła, iż między nią a prezydentem USA doszło do stosunków seksualnych. Jednym z dowodów miała być poplamiona prezydenckim nasieniem niebieska sukienka. Clintonowi zarzucono mówienie nieprawdy i stanął na krawędzi odwołania z urzędu w drodze procedury impeachmentu. Ostatecznie, pomimo sprawy z Lewinsky (nazywanej także monicagate lub zippergate) Bill Clinton utrzymał swoje stanowisko. Hillary Clinton oficjalnie wybaczyła mężowi zdradę.

Pytanie: W którym roku Monica Lewinsky zaczęła pracować w Białym Domu?
Odpowiedź: 1995

Pytanie: Jaka kobieta jako pierwsza wytoczyła Clintonowi proces o molestowanie?
Odpowiedź: Paula Jones

Pytanie: Co było dowodem w sprawie Lewinsky i prezydenta Clintona?
Odpowiedź: poplamiona prezydenckim nasieniem niebieska sukienka

Pytanie: Kto zajął się sprawą Lewinsky i prezydenta Clintona?
Odpowiedź: Kenneth Starr

Pytanie: Czy Clinton został odwołany ze swojego stanowiska?
Odpowiedź: nie
Kalina koralowa

Nazwa „kalina” jest tak rozpowszechniona w języku polskim, że w zasadzie nie istnieją inne określenia. O odległej genezie nazwy świadczy zresztą to, że w większości języków słowiańskich brzmi tak samo. Krzew nazywany po prostu „kaliną”, dopiero w drugiej połowie XIX wieku, w miarę upowszechniania się nazw zwyczajowych naśladujących binominalne nazwy naukowe określana zaczęła być „kaliną zwyczajną” (w przeciwieństwie do „kaliny hordowiny” wcześniej znanej jako „hordowina”), a od początków XX wieku „kaliną koralową”.
Rodzajowa nazwa naukowa (Viburnum), nadana formalnie przez Karola Linneusza w 1753 roku, wzięta została ze starożytnej łaciny. Prawdopodobnie wspominanym (m.in. przez Wergiliusza) krzewem o nazwie Viburnum była właśnie kalina (choć pewnie inny gatunek – kalina wawrzynowata lub hordowina). Nazwa gatunkowa opulus po raz pierwszy zastosowana została przez Josepha Tourneforta i zaakceptowana przez Linneusza. Słowo to znów genezę swą wywodzi z rzymskiej nazwy rośliny, w tym wypadku oznaczającej klon włoski (Acer opalus, syn. A. opulus). Nazwa została zastosowana w odniesieniu do kaliny koralowej ze względu na podobieństwo jej liści do klonu.

Pytanie: Kiedy oficjalnie przyjęto nazwę gatunku Viburnum?
Odpowiedź: w 1753

Pytanie: Kto nadał oficjalną nazwę gatunku Viburnum?
Odpowiedź: Karol Linneusz

Pytanie: Z jakiego języka zaczerpnięto termin Viburnum?
Odpowiedź: ze starożytnej łaciny

Pytanie: Kto jako pierwszy posłużył się terminem opulus?
Odpowiedź: Joseph Tournefort

Pytanie: Co stanowi podłoże do powstania terminu opulus?
Odpowiedź: rzymska nazwy rośliny
Kalina koralowa

Kalina zajmuje szczególne miejsce w tradycjach i sztuce Polaków i Słowian wschodnich, zwłaszcza Ukraińców, przez których uznana została za jeden z symboli Ukrainy. Jako symbol dziewictwa stała się obowiązkową ozdobą korowajów i rózg weselnych i częstym motywem pieśni weselnych. Kalina była także natchnieniem dla poetów i autorów różnych pieśni ludowych. W 1952 w cyklu „Pieśni kurpiowskie” Kazimierz Sikorski jedną z nich poświęcił „Kalinie”.
Teofil Lenartowicz napisał poświęcony jej wiersz pt. „Kalina” odnosząc się m.in. cyklu rozwoju tego gatunku w kolejnych porach roku i typowych miejsc występowania. Do wiersza tego muzykę skomponował Ignacy Komorowski, na którego nagrobku na warszawskich Powązkach wykuto napis „Śpiewakowi Kaliny ziomkowie”.

Pytanie: Symbolem jakiego kraju jest ta roślina?
Odpowiedź: Ukrainy

Pytanie: Do powstania jakich tradycji przyczyniły się jej konotacje z dziewictwem?
Odpowiedź: stała się obowiązkową ozdobą korowajów i rózg weselnych i częstym motywem pieśni weselnych

Pytanie: Jakie tematy związane z tą rośliną poruszane są w wierszu Teofila Lenartowicza?
Odpowiedź: cyklu rozwoju tego gatunku w kolejnych porach roku i typowych miejsc występowania

Pytanie: Jaka inskrypcja związana z tym krzewem widnieje na nagrobku Ignacego Komorowskiego?
Odpowiedź: „Śpiewakowi Kaliny ziomkowie”
Kazimierz Nowaczyk

W 1996 roku w ramach wymiany naukowej wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie kontynuował pracę naukową. Pracował jako fizyk doświadczalny na stanowisku assistant professor (adiunkt) w Centrum Spektroskopii Fluorescencyjnej na Wydziale Biochemii i Biologii Molekularnej Szkoły Medycznej University of Maryland w Baltimore. Jego umowa o pracę nie została przedłużona przez władze uczelni w 2013 i wygasła w grudniu tego roku. W związku z tym w roku 2013 zbierał w środowisku polonijnym fundusze na pomoc prawną. Jak poinformował w roku 2015 na spotkaniu z Polonią, proces przeciw University of Maryland się rozpoczął, ale jego adwokat sam mu odradził dalsze postępowanie, ponieważ wysokość ewentualnego odszkodowania może nie wystarczyć na pokrycie kosztów obrony.

Pytanie: Dokąd udał się uczony w 1996 roku?
Odpowiedź: do Stanów Zjednoczonych

Pytanie: W którym roku uczony zdobył posadę w USA?
Odpowiedź: W 1996

Pytanie: W jakiej jednostce pracował naukowiec w Baltimore?
Odpowiedź: w Centrum Spektroskopii Fluorescencyjnej na Wydziale Biochemii i Biologii Molekularnej Szkoły Medycznej University of Maryland

Pytanie: W którym mieście znajdowała się jednostka, w której uczony pracował w Stanach?
Odpowiedź: w Baltimore
Kazimierz Nowaczyk

28 marca 2012 roku w Parlamencie Europejskim w Brukseli brał udział w publicznym wysłuchaniu w sprawie śledztwa smoleńskiego. Wystąpił jako jeden z prelegentów, prezentując wyniki swoich analiz dotyczących katastrofy. Zgodnie z ustaleniami Kazimierza Nowaczyka samolot Tu-154M nr boczny 101 przeleciał nad tzw. brzozą smoleńską na wysokości 20 metrów nad ziemią, nie zderzył się z drzewem i nie utracił końcówki lewego skrzydła w wyniku kolizji z brzozą. Przez następne dwie sekundy leciał zgodnie z kursem i wznosił się, osiągając w miejscu zapisu TAWS #38 wysokość 35 metrów nad ziemią. Za punktem TAWS #38, 144 metry za brzozą, wykonał gwałtowny skręt w lewo, niezgodny ze swoją aerodynamiką. Według analizy dokonanej przez Kazimierza Nowaczyka w raportach końcowych Międzypaństwowego Komitetu Lotniczego oraz polskiej Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego (KBWLLP) nie podano metodologii badań i weryfikowalnych metod analizy poszczególnych etapów katastrofy, dane odczytane z instrumentów samolotu zostały poddane nieuzasadnionym korekcjom, a część z nich (np. alarmy TAWS i FMS) nie zostały uwzględnione w końcowych wnioskach.

Pytanie: Czy według niego samolot w Smoleńsku zderzył się z drzewem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie nieprawidłowości zawierały według niego raporty Międzypaństwowego Komitetu Lotniczego i KBWLLP?
Odpowiedź: nie podano metodologii badań i weryfikowalnych metod analizy poszczególnych etapów katastrofy, dane odczytane z instrumentów samolotu zostały poddane nieuzasadnionym korekcjom, a część z nich (np. alarmy TAWS i FMS) nie zostały uwzględnione w końcowych wnioskach

Pytanie: Czy wyniki swoich analiz przebiegu katastrofy smoleńskiej miał okazję zaprezentować w Brukseli?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy brał udział w ustalaniu przebiegu katastrofy smoleńskiej?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak według niego doszło do katastrofy Tupolewa?
Odpowiedź: samolot Tu-154M nr boczny 101 przeleciał nad tzw. brzozą smoleńską na wysokości 20 metrów nad ziemią, nie zderzył się z drzewem i nie utracił końcówki lewego skrzydła w wyniku kolizji z brzozą. Przez następne dwie sekundy leciał zgodnie z kursem i wznosił się, osiągając w miejscu zapisu TAWS #38 wysokość 35 metrów nad ziemią. Za punktem TAWS #38, 144 metry za brzozą, wykonał gwałtowny skręt w lewo, niezgodny ze swoją aerodynamiką
Robert Pattinson

Popularność przyniósł mu film Harry Potter i Czara Ognia (2005), w którym zagrał postać Cedrika Diggory’ego. Trzy lata później wystąpił w adaptacji światowego bestsellera pod tytułem Zmierzch, gdzie wcielił się w rolę Edwarda Cullena. Na ścieżce dźwiękowej tego filmu pojawiają się dwa utwory zaśpiewane przez Pattinsona: „Never Think”, napisana przez niego wspólnie z Samem Bradley, i „Let Me Sign”, autorstwa Marcusa Fostera i Bobby’ego Longa. W tym samym 2008 roku zagrał w dramacie How to Be jako Art oraz filmie Summer House, gdzie wcielił się w rolę Richarda.

Pytanie: W jaką postać wcielił się w filmie dotyczącym przygód Harry'ego Pottera?
Odpowiedź: Cedrika Diggory’ego

Pytanie: W jakim filmie zagrał Edwarda Cullena?
Odpowiedź: Zmierzch

Pytanie: Czy tworzył własne utwory muzyczne?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto jest autorem piosenki "Let Me Sign"?
Odpowiedź: Marcus Foster i Bobby Long
General Dynamics F-16 Fighting Falcon

Produkowany od 1977 roku do chwili obecnej F-16, jest użytkowany przez siły powietrzne 26 krajów, w tym Polski (pierwsze dostawy miały miejsce 8 listopada 2006 roku). 1000. samolot wyprodukowano w 1983, w 1987 produkcja sięgnęła 2000 sztuk, a w 1991 już 3000 egzemplarzy. 4000. F-16 dla Egiptu wyprodukowano w 1999 roku. 8 maja 2008 dostarczony do Polski F-16C #4069 był 4400. szesnastką. 3 kwietnia 2012 Maroko odebrało 4500. produkcyjnego F-16. Produkcja została rozpoczęta przez General Dynamics. W roku 1993 prawa do produkcji w Fort Worth kupił Lockheed Corporation, który w 1995 zmienił nazwę na Lockheed Martin. Od zakończenia zimnej wojny dostarczono około 1800 F-16, w tym ponad 900 szt. przekazał Lockheed. Do czasu zamknięcia linii w Fort Worth wyprodukowano 3620 sztuk. Do 2018 roku powstało ogółem 4588 sztuk F-16.
Poza Stanami Zjednoczonymi F-16 produkowane były na licencji przez belgijskie zakłady SABCA (226 sztuk) i Fokker w Holandii (292 sztuki), w produkcję komponentów zaangażowane były też Dania i Norwegia. Dostawy nowych samolotów dla czterech oryginalnych nabywców z Europy zakończyły się w 1992. Koreańskie Korea Aerospace Industries (właściwie Samsung Aerospace) dostarczyły w latach 1994-2004 128 KF-16 Block 52 dla rodzimych wojsk lotniczych, w tym 36 zmontowano z dostarczonych zestawów, a 92 wyprodukowano na licencji. Ostatnim dostawcą poza USA były tureckie zakłady Turkish Aerospace Industries. W latach 1987–2012 TAI zmontowały 308 samolotów: 262 dla Turcji i 46 dla Egiptu. W Japonii wyprodukowano 98 sztuk głęboko zmodyfikowanej wersji F-16, oznaczonej Mitsubishi F-2. Samoloty sprzedawane są w ramach programu Foreign Military Sales i z wyjątkiem maszyn licencyjnych dostarczane są z insygniami USAF-u, z tego powodu 46 egipskich F-16 zbudowanych w Turcji dostarczono najpierw do USA, skąd odleciały do Egiptu.

Pytanie: Od którego roku wytwarzano samoloty F-16?
Odpowiedź: od 1977

Pytanie: Ile państw dysponuje egzemplarzami F-16?
Odpowiedź: 26

Pytanie: W którym roku wytworzono tysięczną sztukę samolotu?
Odpowiedź: w 1983

Pytanie: W którym roku skonstruowano dwutysięczny egzemplarz samolotu?
Odpowiedź: w 1987
General Dynamics F-16 Fighting Falcon

Produkcja F-16 w Fort Worth zakończyła się po zmontowaniu ostatniej maszyny dla Iraku we wrześniu 2017 roku. Następnie Lockheed Martin planował na dwa lata przerwać produkcję, aby wznowić ją w ograniczonym zakresie w Greenville w stanie Karolina Południowa, gdzie obsługiwane są samoloty Lockheed C-130 Hercules i Lockheed P-3 Orion. W 2014 roku z braku zamówień rozpoczęło się wygaszanie produkcji. W 2014 roku dostarczono siedemnaście sztuk, a w 2015 – jedenaście. W 2016 roku nie uzyskano zgody na eksport dziewiętnastu F-16C/D dla Bahrajnu i dalszych ośmiu sztuk dla Pakistanu. W 2016 roku Lockheed Martin zaoferował uruchomienie linii montażowej w Indiach, kraju, który anulował wcześniej konkurs na 126 samolotów wielozadaniowych. W czerwcu 2017 partnerem Lockheed Martin, z którym miał oferować F-16 Block 70 w konkursie na jednosilnikowy myśliwiec dla Indii została Grupa TATA.

Pytanie: Dla jakiego kraju przeznaczony był ostatni F-16 wytworzony w Fort Worth?
Odpowiedź: Iraku

Pytanie: Jak długą przerwę w produkcji planował Lockheed Martin?
Odpowiedź: dwuletnią

Pytanie: Gdzie Lockheed Martin planował wznowienie produkcji po dwóch latach?
Odpowiedź: Greenville w stanie Karolina Południowa

Pytanie: Z jakiego powodu w 2016 roku nie dostarczono F-16C/D do Bahrajnu?
Odpowiedź: nie uzyskano zgody
Dmitrij Jaroszenko

Sezon 2008/2009 Jaroszenko zaczął od fatalnych startów. W pierwszych zawodach w Östersund, biegu indywidualnym, Dmitrij sześć razy spudłował na strzelnicy i zajął odległe sześćdziesiąte-pierwsze miejsce. W sprincie i biegu pościgowym było niewiele lepiej – odpowiednio 23 i 20 miejsce. Kolejny tydzień nie przyniósł zwyżki formy. Jaroszenko oddał po dwa niecelne strzały w pozycji stojącej i leżącej co dokładając nie najlepszy bieg pozwoliło zająć mu dopiero 67 miejsce, wskutek czego nie awansował do biegu pościgowego. Fatalne występu spowodowały, że Jaroszenko nie znalazł się w składzie rosyjskiej drużyny, która dzień później wygrała sztafetę. Podczas kolejnego tygodnia w Hochfilzen (zawody odbywały się w zastępstwie startów w Pokljuce), Rosjanin zanotował znacznie lepsze występy. najpierw zajął 11 miejsce w biegu indywidualnym, a dwa dni później, pod nieobecność Norwegów: Svendsena oraz Bjørndalena, Jaroszenko strącił wszystkie krążki i uplasował się na trzeciej pozycji. Bieg sztafetowy nie był już jednak tak udany, Rosjanie zajęli dopiero piąte miejsce, na co duży wkład miał Dmitrij, który biegł karną rundę. Zawody inaugurujące nowy rok odbywały się w Oberhofie. Jaroszenko zajął tam drugie miejsce w sztafecie, a także szóste w sprincie oraz dziewiąte w biegu masowym. Tydzień później w Ruhpolding Rosjanin nie miał już tak pomyślnych startów. W sztafecie Rosjanie zajęli dopiero siódme miejsce, a w sprint Dima ukończył na odległej 45 pozycji. Bardzo słabe wyniki zadecydowały, że Jaroszenko nie wystąpił w biegu pościgowym, a także nie pojechał na występu do Anterselvy.

Pytanie: Ile nietrafionych strzałów oddał Dmitrij w Östersund?
Odpowiedź: sześć

Pytanie: Na której pozycji Dmitrij uplasował się w sprincie w Östersund?
Odpowiedź: 23

Pytanie: Gdzie miał miejsce turniej, który rozpoczynał nowy rok zmagań?
Odpowiedź: w Oberhofie

Pytanie: Na której pozycji uplasował się Jaroszenko w sztafecie w Oberhofie?
Odpowiedź: drugiej
Dmitrij Jaroszenko

Kolejne zawody miały odbyć się w słowackim Osrblie, jednak z powodu braku śniegu zostały przeniesione do Hochfilzen, gdzie Jaroszenko kolejny raz zajął drugie miejsce w sztafecie. W pierwszych zawodach w 2007. Rosjanie znowu wygrali sztafetę w Oberhofie oraz zajęli drugie miejsce w Ruhpolding, poza tym Jaroszenko dorzucił jeszcze swoją drugą pozycję w biegu pościgowym w Oberhofie, przegrywając jedynie z Nikołajem Krugłowem. W kolejny weekend biathloniści gościli w słoweńskiej Pokljuce, gdzie najlepszą pozycją Rosjanina była szósta lokata w biegu pościgowym.

Pytanie: Dlaczego konkurs, który miał zostać przeprowadzony na terenie Osrblie, odbył się ostatecznie w Hochfilzen?
Odpowiedź: z powodu braku śniegu

Pytanie: W jakiej konkurencji Dmitrij Władimirowicz Jaroszenko stanął na podium podczas zawodów w Hochfilzen?
Odpowiedź: sztafecie

Pytanie: W jakim mieście rosyjskiej reprezentacji udało się wygrać sztafetę na początku 2007 roku?
Odpowiedź: Oberhofie

Pytanie: Czy podczas zawodów w Pokljuce Dmitrij Władimirowicz Jaroszenko zajął miejsce w czołowej trójce?
Odpowiedź: nie
SM UC-70

8 czerwca nowym dowódcą okrętu został mianowany por. mar. Karl Dobberstein, dowodzący uprzednio UC-11 i UB-40. 9 lipca w odległości około 21 Mm na północny zachód od Hoek van Holland UC-70 zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił zbudowany w 1902 roku holenderski żaglowiec „Frederika” o pojemności 91 BRT, przewożący ładunek szkła i rybich łusek z Rotterdamu do Hawru. 17 lipca w odległości 15 Mm na południowy wschód od latarni morskiej Flamborough okręt uszkodził z działa pokładowego zbudowany w 1908 roku norweski żaglowiec z pomocniczym napędem motorowym „Elin” (139 BRT), transportujący węgiel z South Shields do Caen (jednostka została odholowana do Grimsby). 21 lipca operujący u wschodnich wybrzeży Anglii U-Boot storpedował bez ostrzeżenia dwie brytyjskie jednostki handlowe: zbudowany w 1891 roku parowiec pasażerski „Mongolian” o pojemności 4892 BRT, płynący z Middlesbrough do Londynu, który zatonął w odległości 5 Mm na południowy wschód od Filey ze stratą 36 osób oraz pochodzący z 1900 roku zbiornikowiec „Genesee”, płynący pod balastem z Middlesborough do estuarium Humber, który jedynie doznał uszkodzeń 4 Mm na północny zachód od latarni morskiej Flamborough (obyło się bez strat w załodze). Dwa dni później w odległości 12 Mm na południe od ujścia Tees okręt storpedował zbudowany w 1913 roku brytyjski parowiec „Boorara” o pojemności 6570 BRT, przewożący ładunek drobnicy z Southampton do Newcastle upon Tyne (statek został uszkodzony, nikt nie zginął). 24 lipca na wschód od Hartlepool UC-70 zatopił w ataku torpedowym zbudowany w 1906 roku grecki parowiec „Kilkis” (4302 BRT), płynący z Almeríi do Newcastle upon Tyne (na pozycji 54°42′N 1°01′W/54,700000 -1,016667). Dwa dni później w odległości 2 Mm na wschód od latarni morskiej Flamborough okręt storpedował zbudowany w 1913 roku francuski parowiec „Ango” o pojemności 7393 BRT, płynący pod balastem z Falmouth do Hartlepool, jednak statek doznał jedynie uszkodzeń.

Pytanie: Jaki surowiec przewoził "Elin"?
Odpowiedź: węgiel

Pytanie: Dokąd "Elin" przewoził surowiec?
Odpowiedź: do Caen

Pytanie: Jaką pojemnością odznaczała się jednostka "Mongolian"?
Odpowiedź: 4892 BRT

Pytanie: Jaka była trasa jednostki "Mongolian"?
Odpowiedź: z Middlesbrough do Londynu
SM UC-70

7 maja w odległości 4 Mm na południowy wschód od latarni morskiej Nab Tower na postawionej przez UC-70 minie zatonął zbudowany w 1888 roku brytyjski parowiec „Lowmount” o pojemności 2070 BRT, przewożący transport rudy żelaza na trasie Bilbao – Stockton-on-Tees (na pokładzie śmierć poniosło pięć osób). 18 maja okręt zatrzymał i po ewakuacji załóg zatopił dwie brytyjskie jednostki: zbudowany w 1903 roku parowiec „Dromore” (268 BRT), płynący pod balastem z Saint-Malo do Swansea (nieopodal Guernsey) oraz pochodzący z 1869 roku drewniany kecz „C.E.C.G.” o pojemności 47 BRT (w odległości 30 Mm na południowy wschód od Start Point, na pozycji 50°48′N 4°48′W/50,800000 -4,800000). 23 maja w odległości 29 Mm na północ od Ouessant UC-70 zatopił zbudowany w 1884 roku hiszpański parowiec „Begona N°3” (2699 BRT), transportujący rudę żelaza z Almeríi do Barrow-in-Furness (na pozycji 48°55′N 5°04′W/48,916667 -5,066667, bez strat w załodze). 27 maja w odległości około 70 Mm na zachód od Ouessant UC-70 zatopił w ataku torpedowym zbudowany w 1898 roku francuski bark ze stalowym kadłubem „General De Boisdeffre” o pojemności 2195 BRT, przewożący azotany z Mejillones do Brestu (nikt z załogi nie ocalał). Nazajutrz w odległości 110 Mm na południowy zachód od Ouessant U-Boot storpedował bez ostrzeżenia i zatopił zbudowany w 1888 roku brytyjski parowiec „Ancona” o pojemności 1168 BRT, przewożący ładunek drobnicy na trasie Falmouth – Lizbona (bez strat w ludziach).

Pytanie: Czy ktokolwiek zginął w jego ataku na "Anconę"?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Do jakiego miasta miał dotrzeć "Dromore"?
Odpowiedź: Swansea

Pytanie: Jaki ładunek przewoził "General De Boisdeffre", gdy poszedł na dno?
Odpowiedź: azotany

Pytanie: Ile ludzi zginęło na "Lowmount"?
Odpowiedź: pięciu
Niko Kovač

W reprezentacji Chorwacji Kovač zadebiutował 11 grudnia 1996 w zremisowanym 2:2 meczu z reprezentacją Maroka podczas turnieju o puchar króla Hassana II. Niko od lat był podstawowym zawodnikiem reprezentacji i gdy tylko nie miał kontuzji mógł liczyć na grę w pierwszym składzie. Tak było podczas Mistrzostw Świata w 2002, które były pierwszą wielką imprezą zaliczoną przez Niko. Zagrał na nich wszystkie 3 mecze w pełnym wymiarze czasowym, ale Chorwacja odpadła już po fazie grupowej. Potem przyszły Mistrzostwa Europy w Portugalii. Tam Chorwaci nie wygrali żadnego meczu i również odpadli z turnieju, a Kovač znów był podstawowym zawodnikiem i zagrał wszystkie mecze po 90 minut. Zdobył także bramkę w przegranym 2:4 meczu z reprezentacją Anglii. Kolejna wielka impreza, na której grał Kovač to Mistrzostwa Świata w Niemczech i po raz trzeci z rzędu Chorwaci nie pokazali niczego szczególnego. I tam także Kovač zagrał w 3 meczach, zdobył bramkę w meczu z reprezentacją Australii zremisowanym 2:2, a Chorwacja znów nie wygrała meczu zajmując 3. miejsce w grupie. Przez dużą jej część reprezentacyjnej kariery Niko był kapitanem Chorwatów. Reprezentacyjną karierę zakończył po Mistrzostwach Europy 2008, na których jego reprezentacja dotarła do ćwierćfinału.

Pytanie: Jaki był wynik spotkania Chorwacji z Marokiem, w którym Kovač wystąpił po raz pierwszy jako piłkarz reprezentacji?
Odpowiedź: 2:2

Pytanie: W ilu spotkaniach podczas mistrzostw z 2002 roku wystąpił zawodnik?
Odpowiedź: 3

Pytanie: Do jakiego etapu gry udało się wytrwać chorwackiej reprezentacji podczas mistrzostw z 2008 roku?
Odpowiedź: do ćwierćfinału