mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Ultimate Fighting Championship

W 2001 roku organizacja została zakupiona przez spółkę Zuffa, należącą do braci Fertita, przedsiębiorców z branży hazardowej z Las Vegas za sumę 2 milionów USD. Prezydentem UFC został Dana White. Mimo że UFC była dominującą organizacją na terenie Ameryki, globalnie pozostawała ówcześnie w cieniu japońskiej PRIDE Fighting Championships, która dysponowała znacznymi środkami finansowymi i większość najlepszych zawodników walczyła w jej szeregach. W roku 2006 sytuacja zaczęła się odwracać. PRIDE straciła kontrakt ze stacją telewizyjną Fuji TV, głównie w wyniku pomówień dotyczących związków z Jakuzą, natomiast UFC rozwinęła się dzięki kontraktowi z telewizją Spike TV oraz popularności show The Ultimate Fighter. Stopniowo zaczęła ściągać do siebie najlepszych zawodników z innych organizacji, w tym także z PRIDE FC.

Pytanie: W jakiej branży działali bracia, którzy stali się właścicielami UFC w 2001 r.?
Odpowiedź: hazardowej

Pytanie: Dlaczego telewizja Fuji TV zrezygnowała ze współpracy z organizacją PRIDE Fighting Championships?
Odpowiedź: głównie w wyniku pomówień dotyczących związków z Jakuzą

Pytanie: Z jaką telewizją zaczęła współpracować organizacja Ultimate Fighting Championship?
Odpowiedź: Spike TV

Pytanie: Co wpłynęło na wzrost znaczenia organizacji Ultimate Fighting Championship?
Odpowiedź: kontrakt z telewizją Spike TV oraz popularność show The Ultimate Fighter
Ulica Warszawska w Katowicach

Charakterystycznym elementem krajobrazu miasta w najwcześniejszym okresie rozwoju była dzielnica willowa, rozciągnięta wzdłuż wschodniego odcinka głównej osi urbanistycznej − szosy mysłowickiej (obecnie ul. Warszawska). W początkach XX wieku ulica Warszawska była główną drogą wjazdową do Katowic od strony wschodniej. 20 czerwca 1922 wkroczył nią do miasta generał Stanisław Szeptycki ze swoimi wojskami. W 1926 drodze nadano imię Marszałka Józefa Piłsudskiego. Na ścianie budynku pod nr 6. znajduje się tablica pamiątkowa, ufundowana w 1962 przez społeczeństwo Katowic, ku czci zamordowanego przez niemieckie bojówki 17 sierpnia 1920 Andrzeja Mielęckiego. W 1927 oficynę drukarską o nazwie "Drukarnia Handlowa" z siedzibą przy ul. J. Piłsudskiego 33 założyli bracia Hil i Berek Sztrochlicowie z Będzina. Jesienią 1927 ulica została w kilku miejscach wybrukowana kostką drewnianą. W latach trzydziestych XX wieku przy ulicy pod numerem 49 zlokalizowany był III Komisariat Policji, a pod numerem 21 − hotel "Czora" z trzema pokojami. Podczas II wojny światowej przy ówczesnej Friedrichstraße znajdowała się siedziba grupy gospodarczej wytopu metali Schlesische AG für Bergbau und Zinkhüttenbetrieb.

Pytanie: W jakim położeniu była ulokowana dzielnica willowa?
Odpowiedź: wzdłuż wschodniego odcinka głównej osi urbanistycznej

Pytanie: Jak w 1926 roku nazywała się ul. Warszawska?
Odpowiedź: Marszałka Józefa Piłsudskiego

Pytanie: Jak w czasie II wojny światowej nazywała się ul. Warszawska?
Odpowiedź: Friedrichstraße

Pytanie: Jak nazywała się firma założona przez Hila i Bereka Sztrochliców?
Odpowiedź: "Drukarnia Handlowa"
Packard Hawk

Bazowa cena samochodu wynosiła 3995 dolarów i był on najdroższym samochodem Packarda w ostatnim roku produkcji (dla porównania, Studebaker Golden Hawk z takim samym silnikiem kosztował 3282 dolary). Packard Hawk nie zdobył jednak popularności i łącznie do zakończenia produkcji w połowie 1958 roku powstało tylko 588 samochodów, co stanowiło 22,4% produkcji Packarda w ostatnim roku. Samochód miał co prawda pozytywne recenzje i wyniki testów w amerykańskiej prasie motoryzacyjnej, lecz ukazały się one dopiero wiosną 1958 roku, już po decyzji o zakończeniu produkcji. Warto zaznaczyć jednak, że Golden Hawków z tego rocznika powstało niewiele więcej – 878, a sprzedaż większości samochodów w tym roku była zmniejszona z uwagi na recesję. W tym roku zadebiutował jednak również czteromiejscowy model Forda Thunderbirda, który pomimo niewiele niższej ceny (3631 dolarów), osiągnął aż 60 razy lepsze wyniki sprzedaży.

Pytanie: Ile trzeba było zapłacić za podstawową wersję tego modelu?
Odpowiedź: 3995 dolarów

Pytanie: Czy jakikolwiek inny pojazd używał takiej samej jednostki napędowej co ten Packard?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Ile Hawków ostatecznie wyprodukowano?
Odpowiedź: 588

Pytanie: Jaka była przyczyna zmniejszonego popytu na tego typu samochody w 1958?
Odpowiedź: recesja
Packard Hawk

Napęd stanowił ten sam co w Studebakerze Golden Hawk silnik V8 o pojemności 289 cali sześciennych (4,7 l) z doładowaniem Jet Stream Supercharger, osiągający moc 275 KM. Wyposażony był w sprężarkę VS57 firmy McCulloch. Napęd przenoszony był na tylne koła przez automatyczną skrzynię biegów Flightomatic, ewentualnie opcjonalnie dostępna była bez dopłaty trzybiegowa skrzynia manualna z nadbiegiem. Wśród wyposażenia dodatkowego były między innymi radio (80 dolarów), klimatyzacja (325 dolarów), elektrycznie podnoszone szyby, elektrycznie regulowane fotele, wspomaganie kierownicy i wspomaganie hamulców. Samochód miał kod fabryczny modelu: 58LSK9, w ramach 58. serii Packarda.

Pytanie: Jakie urządzenie napędzało ten samochód?
Odpowiedź: silnik V8 o pojemności 289 cali sześciennych (4,7 l) z doładowaniem Jet Stream Supercharger

Pytanie: W jakim samochodzie znajdował się ten sam silnik, co w Packard Hawk?
Odpowiedź: Studebakerze Golden Hawk

Pytanie: Jaka firma wyprodukowała sprężarkę znajdującą się w silniku tego samochodu?
Odpowiedź: McCulloch

Pytanie: Jakie przykładowe urządzenia wchodziły w skład wyposażenia dodatkowego tego pojazdu?
Odpowiedź: radio (80 dolarów), klimatyzacja (325 dolarów), elektrycznie podnoszone szyby, elektrycznie regulowane fotele, wspomaganie kierownicy i wspomaganie hamulców
Okręty podwodne typu IIA

Pracowano też w tym czasie nad projektami dla Hiszpanii, a następnie także dla Turcji. Finlandia rozważała wówczas możliwość budowy małych okrętów podwodnych, o wielkości nie przekraczającej 99 ton, ostatecznie jednak zdecydowała się na nieco większe okręty, stąd zwodowano „Saukko” o wyporności 114 ton. We wrześniu 1927 roku w Finlandii położono stępkę pod pierwszy z fińskich okrętów typu Vetehinen o wyporności 500 ton, budowanych według projektu IvS oznaczonego jako CV702. 23 kwietnia 1928 roku doszło do spotkania szeregu emerytowanych i czynnych oficerów, doradców oraz projektantów, podczas którego ustalono, że jednostki o wyporności 250 ton są najmniejszą z dopuszczalnych możliwości, z uwagi na konieczne właściwości taktyczno-techniczne na przyszłym teatrze działań wojennych. Za podstawę przyszłego projektu uznano konstrukcję jednostek typu UB II z I wojny światowej. Spotkanie to uznaje się za punkt zwrotny w historii rozwoju okrętów typu II. Mimo wielu bowiem trudności i chwilowych zmian koncepcji, ostatecznie podstawowe założenia nowego okrętu nie uległy zmianie. Uznawano przy tym, że z korzyścią dla projektu będzie, jeśli jakieś obce państwo wybuduje pierwszy okręt takiego typu, a z doświadczeń przy jego budowie będzie mogła skorzystać IvS. 20 lutego 1930 roku w specjalnym memorandum ustalono, że szczególne znaczenie należy przyznać przygotowaniom do budowy małych, prostych w budowie okrętów, które mogą być budowane szybko. Skonkretyzowano założenie, że nowe okręty powinny mieć około 200 ton wyporności i prędkość nawodną 12 węzłów, z trzema dziobowymi wyrzutniami torpedowymi kalibru 53 cm.

Pytanie: Jaką wyporność ma "Saukko"?
Odpowiedź: 114 ton

Pytanie: Co zatwierdzono na spotkaniu oficerów?
Odpowiedź: że jednostki o wyporności 250 ton są najmniejszą z dopuszczalnych możliwości

Pytanie: Dlaczego ustalono, że należy budować okręty o wyporności 250 ton i więcej?
Odpowiedź: z uwagi na konieczne właściwości taktyczno-techniczne na przyszłym teatrze działań wojennych
Okręty podwodne typu IIA

Zawarcie jednak układu z Wielką Brytanią spowodowało, że marynarka mogła wybudować więcej okrętów, niż się spodziewała, i rozdzielanie ich między jednostki nawodne było niepraktyczne. Toteż począwszy od roku 1935, kolejno wykańczane okręty typów IIA i IIB (U-1 do U-24) zostały podzielone na cztery grupy w celu prowadzenia z Kilonii działalności szkoleniowo-treningowej Jednostki tego typu nie weszły w skład utworzonej 27 września 1935 roku 1. Flotylla U-Bootów w Kilonii, i nie podlegały bezpośrednio dowodzącemu nią Karlowi Dönitzowi, lecz znajdowały się we władaniu Inspektoratu Torped i kontrolowane były przez dowodzącego flotyllą szkolną (US-FL, Unterseebootsschulflotille) w Neustadt Kurta Slevogta. Tworzyły ją U-1 z Klausem Ewerthem, U-2 z Hermanem Michahellesem, U-3 pod dowództwem Hansa Meckela, U-4 z Hannesem Weingärtnerem, U-5 pod dowództwem Rolfa Dau'a oraz dowodzony przez Ludwiga Mathesa U-6. Już jednak od września 1935 roku, wszystkie jednostki IIA znajdowały się w Szkole Zwalczania Okrętów Podwodnych w celu szkolenia załóg w zakresie technicznym. W 1937 roku jednostki IIA utworzyły Flotyllę Szkoły U-Bootów i Grupę Treningową Szkoły U-Bootów.

Pytanie: Dlaczego nowo wybudowane okręty zostały ostatecznie inaczej zaszeregowane?
Odpowiedź: zawarcie układu z Wielką Brytanią spowodowało, że marynarka mogła wybudować więcej okrętów, niż się spodziewała, i rozdzielanie ich między jednostki nawodne było niepraktyczne

Pytanie: Jakie jednostki wchodziły w skład flotylli szkolnej w Neustadt?
Odpowiedź: U-1, U-2, U-3, U-4, U-5, U-6

Pytanie: Do czego miały być przeznaczone kolejne jednostki IIA i IIB oddawane do użytku od 1935 roku?
Odpowiedź: działalności szkoleniowo-treningowej

Pytanie: Kto sprawował funkcję dowódcy flotylli szkolnej w Neustadt?
Odpowiedź: Kurt Slevogta
Kanał żeglugowy na Mierzei Wiślanej

W lipcu 2019 Urząd Morski ogłosił, że pierwszy etap przekopu Mierzei Wiślanej prawdopodobnie wykona konsorcjum spółek NDI i Besix, które w postępowaniu przetargowym zaoferowało cenę 992 mln zł i otrzymało najwięcej punktów. Wybór zwycięzcy przetargu na budowę pierwszego etapu przekopu Mierzei Wiślanej Krajowa Izba Odwoławcza uznała następnie za zgodny z prawem, co oznaczało możliwość podpisania umowy z wyłonionym wykonawcą; nastąpiło to 4 października 2019. We wrześniu 2019 przystąpiono do przenoszenia trzcinowisk. W odpowiedzi na doniesienia medialne, że w budżecie państwa nie przewidziano środków (ok. 160 mln zł) na pogłębienie toru wodnego na terenie elbląskiego portu (zdaniem rządu, zadanie to sfinansowane być powinno przez port w Elblągu), Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej poinformowało, że środki zostały zabezpieczone na potrzeby budowy kanału żeglugowego i pogłębienie toru wodnego na Zalewie i rzece Elbląg.
18 października 2019 Urząd Morski w Gdyni przekazał wykonawcy teren budowy. Teren budowy wykonawca ogrodził, przy czym zachowana została ciągłość komunikacji drogowej. Równolegle podjęto prace o szacowanej wartości 10 mln zł przy oczyszczaniu dna z niewybuchów i wraków w rejonie torów wodnych, przyszłej sztucznej wyspy i portu osłonowego, które powstaną podczas budowy drogi wodnej przez Mierzeję Wiślaną. Urząd Morski w Gdyni poniesie też inne koszty, m.in. pełnienia funkcji inżyniera kontraktu i sprawowania nadzoru środowiskowego.

Pytanie: O czym poinformował Urząd Morski w 2019 roku?
Odpowiedź: że pierwszy etap przekopu Mierzei Wiślanej prawdopodobnie wykona konsorcjum spółek NDI i Besix

Pytanie: Czy zwycięzca przetargu był wybrany zgodnie z prawem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy wokół terenu budowy konieczne było zatrzymanie ruchu?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie dodatkowe wydatki musi pokryć Urząd Morski?
Odpowiedź: pełnienia funkcji inżyniera kontraktu i sprawowania nadzoru środowiskowego
Kanał żeglugowy na Mierzei Wiślanej

Podczas posiedzenia w dniu 24 maja 2016 rząd podjął uchwałę w sprawie budowy kanału żeglugowego pod nazwą „Budowa drogi wodnej łączącej Zalew Wiślany z Zatoką Gdańską”. Koszt tej inwestycji, która ma zostać wykonana w latach 2017–2022, oszacowano na 880 mln zł. Budowa zostanie sfinansowana z budżetu państwa. Jego realizację ma nadzorować minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej. Organem odpowiedzialnym za nadzór nad inwestycją będzie Urząd Morski w Gdyni, konsorcjum firm Mosty Gdańsk i Projmors Biuro Projektów Budownictwa Morskiego zrealizuje projekt budowy, natomiast wykonawca inwestycji zostanie wyłoniony w przetargu w 2018 roku. Uchwała weszła w życie z dniem podjęcia.

Pytanie: Jak zatytułowano uchwałę z 24 maja 2016 roku dotyczącej stworzenia kanału żeglugowego?
Odpowiedź: „Budowa drogi wodnej łączącej Zalew Wiślany z Zatoką Gdańską”

Pytanie: W jakim okresie ma zostać zbudowany ten kanał żeglugowy?
Odpowiedź: w latach 2017–2022

Pytanie: Czy budowa tego kanału żeglugowego powstanie, dzięki pieniądzom prywatnych inwestorów?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki urzędnik ma sprawować kontrolę nad budową tego kanału?
Odpowiedź: minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej
Mityng Solidarności z Bośnią i Hercegowiną 1996

7 września w Mediolanie odbył się finał Grand Prix IAAF – z tych zawodów lotem czarterowym do Bośni i Hercegowiny miało udać się ponad 100 czołowych lekkoatletów. Z wyjazdu na Bałkany zrezygnował dwa dni przed zawodami mistrz olimpijski w biegu na 400 metrów Amerykanin Michael Johnson, który swoją decyzję argumentował obawami o bezpieczeństwo. Algierczyk Noureddine Morceli, który na igrzyskach w Atlancie wygrał bieg na 1500 metrów zrezygnował z wyjazdu z powodu ataku grypy. Rekordzista świata w trójskoku Brytyjczyk Jonathan Edwards nie pojechał do Sarajewa mimo wcześniejszych zapowiedzi, ponieważ w programie zawodów zabrakło jego konkurencji. W ostatniej chwili ze startu wycofała się także Rosjanka Swietłana Mastierkowa. Postawę zawodników, którzy zrezygnowali ze startu w Sarajewie skrytykował szef IAAF Primo Nebiolo.

Pytanie: Dokąd najlepsi lekkoatleci zmierzali z finału Grand Prix IAAF?
Odpowiedź: do Bośni i Hercegowiny

Pytanie: Jak nazywał się zawodnik, który nie przyjechał na Bałkany z powodu choroby?
Odpowiedź: Noureddine Morceli

Pytanie: Jakiej narodowości jest rekordzista świata w trójskoku?
Odpowiedź: brytyjskiej

Pytanie: Kto zganił zawodników za nieprzybycie do Sarajewa?
Odpowiedź: szef IAAF Primo Nebiolo
Sasikala

Odegrała istotną, zakulisową rolę w czasie kryzysu sukcesyjnego w AIADMK po śmierci M. G. Ramachandrana (1987). Wraz z grupą swych powinowatych zajmowała się ochroną swej przyjaciółki. Po przejęciu kontroli nad AIADMK przez Jayalalithę (1989) Sasikala stała się wpływową osobą w strukturach partyjnych. Łączone z nią skandale, w tym ekstrawaganckie wesele jednego z jej krewnych z 1995, wymieniano często wśród przyczyn porażki wyborczej AIADMK z 1996. Jayalalitha niemniej konsekwentnie broniła swej zaufanej powierniczki, wielokrotnie określając ją mianem siostry. Natura łączącego je związku stała się podstawą intensywnych spekulacji medialnych, włącznie z, najprawdopodobniej nieuprawnionymi, pogłoskami o homoseksualizmie. W źródłach tamilskojęzycznych pojawia się w odniesieniu do Sasikali słowo thozhi. W okresie przed kolonizacją europejską terminu tego używano wobec towarzyszek arystokratek i członkiń rodów królewskich. Zwrócono jednocześnie uwagę na to, że oddanie okazywane Sasikali przez Jayalalithę mogło przysparzać tej ostatniej popularności wśród tamilskich wyborców.

Pytanie: Kogo Sasikala starała się chronić?
Odpowiedź: swoją przyjaciółkę

Pytanie: Kto kontrolował AIADMK?
Odpowiedź: Jayalalitha

Pytanie: Czy Sasikala stała się osobą, o której wybuchły różne skandale?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W którym roku zmarł Ramachandr?
Odpowiedź: 1987
Sasikala

16 października 2021 Sasikala złożyła wizytę w poświęconym Jayalalicie mauzoleum. Ogłosiła się przy tej okazji rewolucyjną matką (Puratchi Thai). Podobne tytuły honorowe, podkreślające zalety i dokonania noszącej je osoby, mają długą tradycję w tamilskim życiu politycznym. Tytuł wybrany przez Sasikalę ma ją zrównywać z M.G. Ramachandranem i Jayalalithą. Następnego dnia odwiedziła z kolei mauzoleum M.G. Ramachandrana. Odsłoniła tam tabliczkę, na której określono ją mianem sekretarz generalnej AIADMK. Poczynania te, mające dużą wartość symboliczną, komentowano w kontekście obchodów rocznicy założenia AIADMK.

Pytanie: Komu dedykowane było mauzoleum, odwiedzone przez Sasikalę 16 października 2021?
Odpowiedź: Jayalalicie

Pytanie: Jaki tytuł nadała sobie Sasikala podczas wizyty w mauzoleum?
Odpowiedź: rewolucyjnej matki

Pytanie: Co ma na celu tytuł, który przyznała sobie Sasikala w mauzoleum?
Odpowiedź: podkreśla zalety i dokonania noszącej go osoby

Pytanie: Do kogo porównała się Sasikala przyjmując tytuł rewolucyjnej matki?
Odpowiedź: M.G. Ramachandrana i Jayalalithy

Pytanie: Sekretarzem generalnym jakiej partii ogłoszono Sasikalę 17 października 2021?
Odpowiedź: AIADMK
Kodeks Hammurabiego

Prawo ustanowione przez Hammurabiego miało charakter kazuistyczny, to znaczy jego przepisy formułowano przewidując konkretne, możliwe do popełnienia przestępstwa, nie starając się o wypracowanie uniwersalnych zasad ogólnych.
Mieszkańcy państwa Hammurabiego nie byli równi wobec prawa. O wielkości kary decydował status: wolny czy niewolnik, posiadany majątek lub funkcja (wyróżnia się urzędników – dwór). Liczyło się, kto skarżył i kto był oskarżonym. Za uszkodzenie ciała niewolnika odszkodowanie brał jego właściciel (odszkodowanie za utratę zdolności do pracy).

Pytanie: Czy kodeks Hammurabiego posiadał ogólne zasady?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy ludność mogła liczyć na sprawiedliwość?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki charakter posiadało prawo Hammurabiego?
Odpowiedź: kazuistyczny

Pytanie: Czy niewolnik mógł liczyć na odszkodowanie wyrządzonej kary?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co oznaczało pojęcie "kazuistyczny"?
Odpowiedź: przepisy formułowano przewidując konkretne, możliwe do popełnienia przestępstwa
Kodeks Hammurabiego

Intencją Hammurabiego jako prawodawcy było spisanie wszystkich panujących zwyczajów i praw oraz ustanowienie jednolitych norm ułatwiających rozwój społeczno-gospodarczy Mezopotamii. Przez tę kodyfikację dążył też do zatarcia różnic pomiędzy południem a północą rozległego kraju (pomiędzy Sumerami i Akadami). W tym celu kazał wyryć obowiązujące w jego państwie prawa (prawdopodobnie w znacznej mierze stosowane przez Sumerów) na wysokiej ponad dwa metry steli. W roku 1160 p.n.e., po najeździe Elamitów pod wodzą Szutruk-Nahhunte I na dolną Mezopotamię, stela z Kodeksem została zrabowana z Sippar i wywieziona do Suzy.

Pytanie: Co chciał osiągnąć Hammurabi poprzez kodyfikację panujących zwyczajów i praw?
Odpowiedź: zatarcie różnic pomiędzy południem a północą rozległego kraju (pomiędzy Sumerami i Akadami)

Pytanie: Co zrobił Hammurabi, aby zrealizować swoje pragnienie spisania wszystkich panujących zwyczajów i praw?
Odpowiedź: kazał wyryć obowiązujące w jego państwie prawa (prawdopodobnie w znacznej mierze stosowane przez Sumerów) na wysokiej ponad dwa metry steli

Pytanie: Po jakim wydarzeniu spisany kodeks Hammurabiego trafił do Suzy?
Odpowiedź: najeździe Elamitów pod wodzą Szutruk-Nahhunte I na dolną Mezopotamię

Pytanie: Jaki był cel tego władcy z zakresu prawa?
Odpowiedź: spisanie wszystkich panujących zwyczajów i praw oraz ustanowienie jednolitych norm ułatwiających rozwój społeczno-gospodarczy Mezopotamii
Hanna Lis

Karierę dziennikarską rozpoczęła w 1993 w TVP1, gdzie prowadziła programy: Teleexpress (1993–2001), a także Klub dobrej książki, Twój dekalog i Stopklatkę. W 2002 miał premierę film Rób swoje, ryzyko jest twoje, w którym wystąpiła epizodycznie. W maju 2003 została prowadzącą i wydawcą Dziennika w TV4, a od listopada 2003 do 2004 była kierownikiem zespołu redakcyjnego. Od października 2004 do września 2007 prowadziła Wydarzenia w telewizji Polsat. W tym czasie szefem programu był Tomasz Lis. Z Polsatu odeszła na znak solidarności wraz ze zwolnionym Tomaszem Lisem.

Pytanie: Z kim solidaryzowała się dziennikarka?
Odpowiedź: z Tomaszem Lisem

Pytanie: Czy dziennikarka należała kiedyś do zespołu redakcyjnego Dziennika?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim okresie dziennikarka prowadziła program w Polsacie?
Odpowiedź: Od października 2004 do września 2007

Pytanie: Kto został zwolniony z Polsatu?
Odpowiedź: Tomasz Lis
Hanna Lis

Wiosną 2018 była gospodynią talk-show Między słowami w Polsat Café, w którym decydującym czynnikiem przy wyborze bohatera odcinka były aktualne informacje na jego temat. W czasie nadawania audycji stacja zajmowała trzecie miejsce w rynku telewizyjnym wśród kanałów lifestylowych. Wiosną 2019 przed wyborami do Parlamentu Europejskiego prowadziła cykl wywiadów Studio EuroWyborcza na portalu „Gazety Wyborczej”. W czerwcu 2019 ukazała się jej książka kucharska Mój świat na talerzu. Jesienią tego samego roku prowadziła program Hanna i przyjaciele w Wirtualnej Polsce, w którym rozmawiała z zaproszonym gościem, gotując przy tym. W czerwcu 2020 prowadziła program kulinarny Moje smaki w serwisie Onet.pl.

Pytanie: Jak nazywał się program, który prowadziła w 2018 roku?
Odpowiedź: Między słowami

Pytanie: Co decydowało o wyborze osób biorących udział w programie prowadzonym przez Hannę Lis w 2018 roku?
Odpowiedź: aktualne informacje na ich temat

Pytanie: Jaka jej publikacja została wydana w czerwcu 2019 roku?
Odpowiedź: książka kucharska Mój świat na talerzu

Pytanie: Czym zajmowała się w ramach programu, który prowadziła jesienią 2019 roku?
Odpowiedź: rozmawiała z zaproszonym gościem, gotując przy tym
Paulina Guba

Medalistka mistrzostw Polski seniorów – zdobyła sześć złotych (Bydgoszcz 2011, Bielsko Biała 2012, Szczecin 2014, Kraków 2015, Białystok 2017 i Lublin 2018) oraz jeden srebrny (Bielsko-Biała 2010) medal. Ośmiokrotnie stanęła na podium halowych mistrzostw kraju zdobywając sześć złotych (Spała 2011, Spała 2012, Toruń 2015, Toruń 2016, Toruń 2017 i Toruń 2018), srebrny (Sopot 2014) i brązowy (Spała 2010) medal. Uczestniczka mistrzostw Europy w Amsterdamie (2016), w których dotarła do finału, zajmując w nim 11. pozycję. W ciągu swojej kariery stawała na podium ogólnopolskiej olimpiady młodzieży oraz mistrzostw kraju w kategorii juniorów młodszych i juniorów (m.in. wygrała juniorski czempionat w 2010).

Pytanie: Ile złotych medali zdobyła Paulina Guba?
Odpowiedź: sześć

Pytanie: Czy w 2010 roku Paulina Guba zdobyła złoty medal?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Do którego etapu Paulina Guba doszła w Amsterdamie?
Odpowiedź: do finału

Pytanie: Czy Paulina Guba startowała zarówno w zawodach juniorów, jak i seniorów?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Które miejsce zajęła w Amsterdamie?
Odpowiedź: 11
Anna Aloysia Esterle

Anna Aloysia Esterle zarówno w Polsce, jak i w Saksonii była powszechnie krytykowana za swoją wyniosłość i próżność. Gdy 11 sierpnia 1698 urodziła królowi nieślubnego syna zmarłego wkrótce po urodzeniu, szydzono z przedwczesnej śmierci dziecka w Lamencie nad śmiercią Esterli syna. Jej wpływy na królewskim dworze sprawiły jednak, że o względy grafowej zabiegało wielu przedstawicieli ówczesnej magnaterii polskiej i saskiej, między innymi saski poseł w Prusach Jakub Henryk Flemming. Związek Esterle z Augustem II zakończył się, gdy hrabina nawiązała romans z polskim magnatem Januszem Antonim Wiśniowieckim. Monarcha rozkazał jej wówczas w ciągu doby opuścić Warszawę i udać się za granicę. Według La Saxe Galante, król wysłał gońców za Esterle w celu pozbawienia jej klejnotów, które niegdyś otrzymała od władcy. Anna Aloysia miała oddać im pustą szkatułkę, a swój majątek przekazała włoskiemu muzykantowi, który wywiózł go do Gdańska. Po rozstaniu z Augustem II Mocnym grafowa zamieszkała we Wrocławiu, zaś najprawdopodobniej w 1700 rozwiodła się z mężem Franzem Michaelem.

Pytanie: Za jakie cechy na Annę spadła fala krytyki?
Odpowiedź: wyniosłość i próżność

Pytanie: Kto zabiegał o względy Anny?
Odpowiedź: wielu przedstawicieli ówczesnej magnaterii polskiej i saskiej

Pytanie: Czy Flemming starał się o względy Anny?
Odpowiedź: tak