mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Witold Gombrowicz

Od grudnia 1947 do maja 1955 Gombrowicz pracował jako urzędnik bankowy w Banco Polaco, argentyńskiej filii Banku Pekao. W 1950 nawiązał korespondencję z Jerzym Giedroyciem i od 1951 publikował w paryskiej „Kulturze”, tam w 1953 rozpoczął druk fragmentów Dziennika. W tym samym roku Instytut Literacki w Paryżu wydał powieść Trans-Atlantyk i dramat Ślub (w jednym tomie, jako 1. tom „Biblioteki Kultury”). Powieść ta w kontrowersyjny sposób podejmowała problem tożsamości narodowej Polaków na emigracji, przedstawiając jej karykaturalny wizerunek. Po Październiku 1956 cztery książki Gombrowicza ukazały się w Polsce, a ich autor zyskał duży rozgłos. Po roku 1958 władze w kraju nie zezwalały jednak na druk następnych książek. Gombrowicz zyskał natomiast w latach 60. sławę światową, uwieńczoną tłumaczeniami dzieł, także kolejnych powieści: Pornografii i Kosmosu, oraz realizacjami teatralnymi jego dramatów, szczególnie we Francji, Niemczech i Szwecji. W 1963 powrócił do Europy, otrzymawszy stypendium Fundacji Forda na pobyt w Berlinie Zachodnim, na co władze komunistyczne w Polsce zareagowały kampanią prasową przeciw pisarzowi. Pisarz powrócił do Europy tak, jak przed laty ją opuścił - to znaczy drogą morską, na pokładzie włoskiego 21.000-tonowego turbinowca FEDERICO C. Swój powrót opisał szczegółowo w "Dzienniku 1961-66" na stronach 91-108 (Wyd. Literackie Kraków 1988).

Pytanie: Do jakiego czasopisma tworzył swoje teksty Gombrowicz?
Odpowiedź: "Kultura"

Pytanie: Czym zajmował się Gombrowicz przed rokiem 1955?
Odpowiedź: pracował jako urzędnik bankowy w Banco Polaco

Pytanie: Z kim Gombrowicz pisał listy?
Odpowiedź: z Jerzym Giedroyciem

Pytanie: Jakie stypendium otrzymał Gombrowicz?
Odpowiedź: Fundacji Forda
Witold Gombrowicz

Przez wielu współczesnych uznany był już za życia lub pośmiertnie za jednego z najwybitniejszych pisarzy polskiej literatury współczesnej. Przykładem tego była przeprowadzona przez Michała Chmielowca w londyńskich „Wiadomościach” ankieta, w której wzięli udział najwybitniejsi polscy pisarze i krytycy literaccy na emigracji w 1969. Ankietę tę uzupełniło Archiwum Emigracji (UMK) w 1996. Opinie o wadze pisarstwa Gombrowicza były tym bardziej zaskakujące wśród współczesnych mu, iż jako człowiek znany był z megalomaństwa, złośliwości i bardzo krytycznych opinii o innych pisarzach. Znając tę cechę charakteru Gombrowicza, redaktorzy „Kultury” paryskiej, Jerzy Giedroyc i Konstanty Jeleński, wysłali mu pocztówkę gratulacyjną z pozdrowieniami od znanych francuskich arystokratów. Pocztówka i podpisy były oczywiście żartem, ale Gombrowicz przyjął to z najwyższą powagą.

Pytanie: Z jakich cech charakteru słynął Gombrowicz?
Odpowiedź: z megalomaństwa, złośliwości i bardzo krytycznych opinii

Pytanie: W jaki sposób wyłoniono Gombrowicza za najwybitniejszego przedstawiciela polskiej literatury współczesnej, w gronie literatów na emigracji?
Odpowiedź: była przeprowadzona przez Michała Chmielowca w londyńskich „Wiadomościach” ankieta

Pytanie: Jaki magazyn redagował we Francji Jerzy Giedroyc?
Odpowiedź: Kulturę

Pytanie: Jak podpisali się Giedroyc i Jeleński w pocztówce gratulacyjnej dla Gombrowicza?
Odpowiedź: od znanych francuskich arystokratów
Kakapo

W 1989 opracowano Kakapo Recovery Plan (Plan przywrócenia kakapo) i w tym samym roku powołano Kakapo Recovery Group (Grupa przywrócenia kakapo) do jego wdrożenia. Department of Conservation zastąpił w tym zadaniu Wildlife Service. Pierwszą operacją planu było przeniesienie wszystkich przetrwałych osobników na odpowiednie dla nich wyspy w celu zwiększenia liczebności populacji. Żadna z wysp Nowej Zelandii nie była idealna do umieszczenia kakapo bez odpowiedniego przygotowania w postaci rozległego nasadzenia roślinności preferowanej przez kakapo i usunięcia introdukowanych ssaków, stanowiących zagrożenie jako drapieżniki oraz konkurenci w walce o pożywienie. Ostatecznie wybrano cztery wyspy: Maud Island, Little Barrier, Codfish i Mana Island. 65 kakapo (43 samce i 22 samice) zostały pomyślnie przeniesione w pięć miejsc na czterech wyspach. Z niektórych wysp kilkanaście razy usuwano dzikie koty, gronostaje i weki.

Pytanie: Jaki plan powstał w 1989 roku?
Odpowiedź: Kakapo Recovery Plan (Plan przywrócenia kakapo)

Pytanie: Co obejmowała 1. operacja przeprowadzona według ustalonego planu?
Odpowiedź: przeniesienie wszystkich przetrwałych osobników na odpowiednie dla nich wyspy

Pytanie: Na jakie wyspy przeniesiono kakapo?
Odpowiedź: Maud Island, Little Barrier, Codfish i Mana Island

Pytanie: Ile łącznie kakapo przeniesiono na przygotowane dla nich wyspy?
Odpowiedź: 65
Kakapo

Pierwszym czynnikiem mającym wpływ na zmniejszenie liczebności kakapo było przybycie na Nową Zelandię człowieka. Zgodnie z folklorem Maorysów kakapo występowała w całym kraju, kiedy Polinezyjczycy po raz pierwszy pojawili się w Nowej Zelandii 700 lat temu. Zdeponowane szczątki subfosylne i odpady kuchenne świadczą o tym, że kakapo były obecne na Wyspie Północnej, Wyspie Południowej i Wyspie Stewart zarówno przed, jak i w czasach pierwszych Maorysów. Polinezyjscy przodkowie Maorysów polowali na kakapo dla mięsa, skór i piór, których używali do wyrobu luksusowych peleryn. Ususzone głowy kakapo nosili jako ozdoby uszu. Papugi te, w związku z brakiem zdolności do lotu, silnym zapachem i zwyczajem zastygania w bezruchu w obliczu zagrożenia, były łatwym łupem dla Maorysów i ich psów. Jaja i pisklęta kakapo były także zjadane przez szczury polinezyjskie, które Maorysi zawlekli do Nowej Zelandii. Ponadto celowy wyrąb roślinności przez Maorysów zmniejszył zasięg potencjalnego środowiska naturalnego kakapo. Chociaż kakapo zostały wytępione w wielu częściach wysp jeszcze przed przybyciem Europejczyków, wliczając pasma górskie: Tararua Range i Aorangi Range, były wciąż obecne w centralnej części Wyspy Północnej i zalesionych partiach Wyspy Południowej.

Pytanie: Kiedy pierwsi Polinezyjczycy przybyli na Nową Zelandię?
Odpowiedź: 700 lat temu

Pytanie: Jaki był główny czynnik ograniczenia liczebności kakapo?
Odpowiedź: przybycie na Nową Zelandię człowieka

Pytanie: Na jakich trzech wyspach kakao występował jeszcze przed pojawieniem się człowieka na jego obszarze?
Odpowiedź: Wyspie Północnej, Wyspie Południowej i Wyspie Stewart

Pytanie: Jakie trzy elementy kakapo były szczególnie przydatne dla Maorysów?
Odpowiedź: mięso, skóry i pióra
Kasia Moś

W 2017 z utworem „Flashlight” zakwalifikowała się do polskich eliminacji do 62. Konkursu Piosenki Eurowizji. 18 lutego wystąpiła w finale selekcji, w którym zwyciężyła po zdobyciu 19 punktów (10 pktów od jurorów i 9 pktów od telewidzów), dzięki czemu została reprezentantką Polski w 62. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Kijowie. 25 lutego wystąpiła gościnnie w finale ukraińskich selekcji eurowizyjnych, po czym wyruszyła w minitrasę promocyjną po Europie, obejmującą występy w Rydze, Londynie, Tel-Awiwie, Amsterdamie i Madrycie. 9 maja wystąpiła w pierwszym półfinale Eurowizji i z dziewiątego miejsca awansowała do finału, który odbył się 13 maja. Zajęła w nim 22. miejsce po zdobyciu 64 punktów, w tym 41 pkt od telewidzów (12. miejsce) i 23 pkt od jurorów (23. miejsce). 1 czerwca zagrała koncert w warszawskim klubie „Progresja”, podczas którego m.in. zaprezentowała premierowo utwory ze swojej drugiej płyty studyjnej, w tym m.in. piosenkę „Body”, zapowiedzianą na koncercie jako nowy singiel artystki. Również w 2017 była bohaterką jednego odcinka programu TVN Misja Pies oraz uczestniczyła w ósmej edycji programu rozrywkowego Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo; za wygraną siódmego odcinka otrzymała czek w wysokości 10 tys. zł, którą przekazała Straży dla Zwierząt w Polsce. 17 października zagrała jako support przed koncertem Imany Tauron Arena w Krakowie, a 9 grudnia zagrała koncert w NOSPR w Krakowie, gdzie zaprezentowała m.in. utwór „Wild Eyes”, który nagrała z duetem Norma John. W 2018 wydała teledysk do tej piosenki, a także do utworu „Przecież”, który stworzyła z Arturem Andrusem i Kubą Badachem.

Pytanie: Czy Moś brała udział w Eurowizji?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Ile punktów zdobyła Moś w konkursie Eurowizji?
Odpowiedź: 19

Pytanie: W jakich europejskich miastach występowała Moś?
Odpowiedź: w Rydze, Londynie, Tel-Awiwie, Amsterdamie i Madrycie

Pytanie: W jakim klubie w stolicy Polski odbył się koncert Moś?
Odpowiedź: „Progresja”
Kasia Moś

Po powrocie do Polski w 2012 wystąpiła w roli Kordelii w musicalu Król Lear wystawianym w ramach festiwalu Sacrum Profanum na scenie Teatru Łaźnia Nowa oraz uczestniczyła w trzeciej edycji programu Polsatu Must Be the Music. Tylko muzyka, w której zajęła trzecie miejsce w finale. W tym czasie nagrała wraz z zespołem Tax Free piosenkę „Uwierz”, napisaną z myślą o akcji przeciwko bezmyślnemu kupowaniu psów. W 2014 zaczęła występować w kampaniach reklamowych Towarzystwa Ubezpieczeń Link4. W październiku 2015 wydała debiutancki album studyjny pt. Inspination. Płytę promowała singlem „Addiction”, z którym zakwalifikowała się do finału krajowych eliminacji do 61. Konkursu Piosenki Eurowizji. 5 marca wystąpiła w koncercie finałowym i zajęła szóste miejsce, zdobywszy 3,39% głosów. Wystąpiła w rozbieranej sesji zdjęciowej dla październikowego wydania magazynu „Playboy”.

Pytanie: Podczas jakiego wydarzenia wcieliła się w rolę Kordelii?
Odpowiedź: festiwalu Sacrum Profanum

Pytanie: W jakim programie telewizyjnym wystartowała w 2012 roku?
Odpowiedź: Must Be the Music. Tylko muzyka

Pytanie: Jakie działania miał wspierać jej utwór o nazwie „Uwierz”?
Odpowiedź: akcję przeciwko bezmyślnemu kupowaniu psów

Pytanie: We współpracy z jakim zespołem powstał utwór „Uwierz”?
Odpowiedź: Tax Free
Krystyna Sienkiewicz (aktorka)

Od najmłodszych lat była uzdolniona humanistycznie. Już jako czteroletnia dziewczynka potrafiła czytać i pisać. Na scenie zadebiutowała przez zbieg okoliczności. Studiując na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, 1 września 1955 zastąpiła chorą koleżankę w Studenckim Teatrze Satyryków (STS). Krzysztof Teodor Toeplitz napisał wtedy o niej: „różowe zjawisko STS-u”. W 1957 ukończyła studia plastyczne i została zaangażowana jako aktorka do STS-u. Rok później zadebiutowała na dużym ekranie w dramacie Wojciecha Jerzego Hasa Pożegnania (1958) u boku Tadeusza Janczara. W komedii sensacyjnej Jana Batorego Lekarstwo na miłość (1965) zagrała Jankę, przyjaciółkę Joanny (Kalina Jędrusik), w komedii wojennej Rzeczpospolita babska (1969) wystąpiła w roli szeregowego Anieli. W serialu Rodzina Leśniewskich (1978) wcieliła się w rolę matki, Jadwigi Leśniewskiej. W serialu Rozalka Olaboga pojawiła się jako nauczycielka Bożkowa, mama tytułowej bohaterki.

Pytanie: Jaką uczelnię wyższą skończyła artystka?
Odpowiedź: Akademii Sztuk Pięknych

Pytanie: W jaką postać wcieliła się artystka w Lekarstwie na miłość?
Odpowiedź: Janki

Pytanie: W jakiej produkcji artystka zagrała Leśniewską?
Odpowiedź: Rodzina Leśniewskich
Hezbollah

Na terenie Libanu Hezbollah zbudował swego rodzaju państwo w państwie, które znajduje się de facto poza kontrolą władz Libanu. Hezbollah zajmuje się ekstensywnym programem rozwoju socjalnego. Prowadzi przynajmniej cztery szpitale, 12 klinik, 12 szkół i dwa centra agro-gospodarcze. Pomoc medyczna organizowana przez Hezbollah jest tańsza niż w większości szpitali prywatnych w Libanie. Ta charytatywna działalność Hezbollahu istnieje jednak wyłącznie dzięki hojnemu wsparciu zagranicznemu – partia nie musi, tak jak legalny rząd Libanu, bilansować wydatków i martwić się o braki funduszy w swoim budżecie.

Pytanie: Kto kontroluje państwo w państwie?
Odpowiedź: władze Libanu

Pytanie: Jakie instytucje prowadzi Hezbollah?
Odpowiedź: cztery szpitale, 12 klinik, 12 szkół i dwa centra agro-gospodarcze

Pytanie: Jakiego typu działalność prowadzi Hezbollah?
Odpowiedź: charytatywną
Adrian Zandberg

W maju 2015 współtworzył Partię Razem i zasiadł w jej zarządzie krajowym, odpowiada także za stronę internetową i media społecznościowe tego ugrupowania. W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydował do Sejmu z pierwszego miejsca na liście Partii Razem w okręgu warszawskim, zdobywając 49 711 głosów, co stanowiło 4,54% głosów oddanych w okręgu i było siódmym wynikiem uzyskanym w stolicy. Nie uzyskał mandatu, ponieważ Razem nie przekroczyło progu wyborczego. Jego występ w przedwyborczej debacie liderów ośmiu ugrupowań sprawił, że przez niektóre media uznany został za zwycięzcę tej debaty i nową twarz lewicy. Pojawiły się także opinie, że swoim wystąpieniem zdobył dodatkowe poparcie dla Partii Razem kosztem Zjednoczonej Lewicy, której zabrakło 0,45 punktu procentowego do przekroczenia progu wyborczego dla koalicji. Inni komentatorzy, w tym liderka Zjednoczonej Lewicy Barbara Nowacka, wskazywali jednak na to, że większość wyborców Razem stanowiły osoby niegłosujące wcześniej na partie wchodzące w skład ZL i że ich popularność malała już od dłuższego czasu.

Pytanie: Z jaką partią był związany Zandberg?
Odpowiedź: Razem

Pytanie: Jakie funkcje pełnił Zandberg w partii Razem?
Odpowiedź: zasiadał w jej zarządzie krajowym, odpowiadał także za stronę internetową i media społecznościowe

Pytanie: Ile osób głosowało na Zandberga w 2015 roku?
Odpowiedź: 49 711

Pytanie: Jaki procent głosów uzyskał Zandberg w wyborach w 2015 roku?
Odpowiedź: 4,54
K-141 Kursk

W trakcie debat rosyjskich polityków w Moskwie, rosyjskie służby ratownicze zlokalizowały „Kursk” i podjęły kilka prób dokowania za pomocą rosyjskiego podwodnego pojazdu ratowniczego. Żadna z tych prób nie powiodła się – z powodu wyczerpania się akumulatora elektrycznego, innym razem z powodu problemów technicznych. Obserwujący operację na pokładzie rosyjskich okrętów oficerowie Floty Północnej, dawali wyraz swojej frustracji nieporadnością jej prowadzenia przez adm. Wiericza, jeden z nich krzyknął nawet w jego kierunku „Admirale, przynosi Pan hańbę swojemu mundurowi i swojej flocie!”. Tymczasem we wtorek wieczorem znacznie pogorszyła się pogoda i Wiericz zmuszony został do zawieszenia operacji. Ostatecznie w Moskwie podjęto decyzję o przyjęciu zagranicznej pomocy i w środę o godzinie 14 adm. Popow zadzwonił do swojego norweskiego odpowiednika i poprosił o przysłanie profesjonalnych nurków, wyposażonych w najnowocześniejszy sprzęt do nurkowania i dekompresji, którzy zdobyli duże doświadczenie pracując dla morskiego przemysłu wydobywczego. Kilka godzin później telefon odebrał także Russell w Londynie, który został zaproszony na spotkanie z rosyjskim ambasadorem w centrali NATO w Brukseli, wieczorem zaś rosyjski rząd zaakceptował ofertę pomocy ze strony Kwatery Głównej NATO. W drogę na Morze Barentsa wyruszył LR5 na pokładzie „Normand Pioneer”. Jednak gdy David Russell znajdował się w drodze, aby na pokładzie „Piotra Wielikijego” omówić szczegóły wspólnej operacji, w ostatniej chwili otrzymał wiadomość o cofnięciu zgody na wejście na pokład krążownika. Rosjanie podejrzewali go bowiem o chęć szpiegowania. Także dowożące sprzęt ratunkowy, w tym LR5, statki „Normand Pioneer” i „Seaway Eagle” otrzymały polecenie nie zbliżania się na odległość mniejszą niż 14 mil od wraku zatopionego „Kurska”. W tym czasie adm. Wiericz, rosyjski pojazd ratunkowy oraz rosyjscy nurkowie, podejmowali kolejne bezskuteczne próby dostania się do zatopionego okrętu. Admirałowie zaś z Moskwy zapewniali na spotkaniu z rodzinami, że ich bliscy owszem znajdują się w trudnej sytuacji, ale są żywi, Marynarka robi wszystko co w jej mocy, aby wydostać ich z wraku. Tego samego wieczora, Igor Baranow – dyrektor budowy „Kurska” – zapewniał na konferencji prasowej, że ten okręt jest najlepszą jednostką na świecie w zakresie systemów wsparcia życia. Zapewniał, że choć nie są znane przyczyny wypadku ani jego skala, „Kursk” ma wszystko czego potrzebują w tej chwili ludzie pod jego pokładem – żywność, wodę i systemy regeneracyjne. Całkiem możliwe – jak twierdził – że cała załoga może być ocalona. Według jego słów, mogą na okręcie przetrwać jeszcze pięć–sześć dni.

Pytanie: Kogo oficerowie uważali za nieporadnego?
Odpowiedź: adm. Wiericza

Pytanie: Dlaczego odwołano operację?
Odpowiedź: znacznie pogorszyła się pogoda

Pytanie: Czyją pomoc adm. Popow dostał od norweskiego odpowiednika?
Odpowiedź: profesjonalnych nurków

Pytanie: Ile czasu po wypadku może na okręcie przebywać załoga?
Odpowiedź: pięć–sześć

Pytanie: Jaki okręt uległ wypadkowi?
Odpowiedź: „Kursk”
K-141 Kursk

Na początku 2001 roku marynarka rosyjska oraz biuro konstrukcyjne Rubin zwróciło się z zapytaniem do zagranicznych firm o możliwość wydobycia „Kurska” z nieprzekraczalnym terminem do końca roku. Sztywny termin wynikał ze złożonej rodzinom marynarzy z „Kurska” stosownej obietnicy przez Władimira Putina. Taki termin nie był do przyjęcia dla niektórych firm, które wycofały się z przedsięwzięcia, operacja wiązała się bowiem z dużym ryzykiem związanym z pozostałymi w zniszczonym okręcie torpedami oraz innymi pociskami. W trakcie ćwiczeń, w których brał udział „Kursk”, okręt zaopatrzony był w 24 torpedy, z których dwie miały głowice ćwiczebne – jedna z nich została wystrzelona tuż przed wypadkiem, druga zaś eksplodowała i stała się jego przyczyną. W przedziale torpedowym pozostawały więc jeszcze 22 torpedy, wszystkie z konwencjonalnymi głowicami bojowymi. 7 z nich eksplodowało w trakcie wypadku, co oznaczało, że w zniszczonym przedziale torpedowym znajduje się 15 torped z bojowymi głowicami, których stan po eksplozji w przedziale był nieznany. Co gorsza wybuchy w przedziale torpedowym mogły rzucić niektóre z nich do dalszych przedziałów, gdzie pozostawały niezabezpieczone. Ostatecznie wydobycia okrętu podjęło się holenderskie konsorcjum Mammoet-Smit, które zawarło odpowiedni kontrakt z marynarką rosyjską i Rubinem w maju 2001 roku. W ciągu następnych sześciu miesięcy, zniszczony dziób okrętu został odcięty, a pozostała część wraku podniesiona przez dwa umieszczone na barce Giant-4 60-tonowe dźwigi. Wydobytą część okrętu podczepiono pod barką wykorzystując do tego 26 wykonanych w tym celu otworów o średnicy około 1 metra w kadłubie lekkim. 23 października 2001 roku wrak okrętu został opuszczony w pływającym suchym doku stoczni w Roslakowie koło Siewierodwińska.

Pytanie: Co zapoczątkowało katastrofę okrętu Kursk?
Odpowiedź: Eksplozja drugiej torpedy

Pytanie: Ile torped na pokładzie Kurska nie wybuchło?
Odpowiedź: 15

Pytanie: Z kim Rosja zawarła umowę na wydobycie okrętu Kursk?
Odpowiedź: Mammoet-Smit

Pytanie: Dlaczego wydobycie okrętu Kursk musiało nastąpić do końca 2001 roku?
Odpowiedź: termin wynikał ze złożonej rodzinom marynarzy z „Kurska” stosownej obietnicy przez Władimira Putina

Pytanie: Do jakiej stoczni trafił wrak Kurska?
Odpowiedź: w Roslakowie koło Siewierodwińska
Małgorzata Foremniak

Dwukrotnie zamężna. Z pierwszego małżeństwa, z Tomaszem Jędruszczakiem (zginął w wypadku samochodowym pod Białobrzegami 4 maja 2005), ma córkę Aleksandrę. Wraz z drugim mężem, Waldemarem Dzikim, ma dwójkę adoptowanych dzieci, Milenę i Patryka. Jesienią 2005, gdy brała udział w programie Taniec z gwiazdami, w mediach pojawiły się pogłoski o jej romansie z Rafałem Maserakiem. Pomimo początkowych zaprzeczeń obu stron, w lutym 2007 potwierdzili, że są parą. W 2009 rozstali się, a w 2011 aktorka rozwiodła się z drugim mężem.

Pytanie: Ile razy wyszła za mąż?
Odpowiedź: dwa

Pytanie: Z kim była po raz pierwszy w związku małżeńskim?
Odpowiedź: z Tomaszem Jędruszczakiem

Pytanie: Jaki był powód zgonu Jędruszczaka?
Odpowiedź: wypadek samochodowy

Pytanie: Jak nazywa się syn aktorki?
Odpowiedź: Patryk
Himalaizm

II wojna światowa, a następnie sytuacja polityczna w Polsce Ludowej po zakończeniu wojny uniemożliwiła polskim wspinaczom działalność górską poza polskimi górami. Dopiero w roku 1956 po śmierci Bolesława Bieruta wznowiono starania o organizację kolejnych polskich wypraw w góry wysokie. W tym też roku Polska po sześcioletniej przerwie była ponownie reprezentowana na kongresie UIAA w Madrycie, udało się także zorganizować dwie wyprawy w Alpy, a Jerzy Rudnicki jako pierwszy Polak zdobył Elbrus. W sierpniu 1956 po raz pierwszy wydana została książka Janusza Klarnera opisująca wyprawę z roku 1939. W 1960 udało się wreszcie zorganizować wyprawę w góry wysokie, nie była to co prawda wyprawa w Himalaje, lecz w Hindukusz (wyprawa na Noszak), ale rozpoczęła ona nową erę polskich wypraw w góry wysokie. Także w roku 1960 Adam Skoczylas i Jerzy Hajdukiewicz uczestniczyli w zorganizowanej przez Szwajcarów międzynarodowej wyprawie pod kierownictwem Maxa Eiselina na Dhaulagiri, która dokonała pierwszego wejścia na ten ośmiotysięcznik.
Niestety w okresie 1950-1960, trzynaście spośród czternastu głównych dziewiczych ośmiotysięczników zostało zdobytych, a w 1964 został zdobyty ostatni dziewiczy ośmiotysięcznik. Polacy więc w swoich początkach działali na Kaukazie, w Hindukuszu (m.in. Kohe Nadir Shah, Noszak, Akher Chagh, Kohe Mandaras, Kohe Hawar, Kohe Keshnikhan, Kohe Bandaka, Kohe Tez, Kohe Sesare; w roku 1976 miało miejsce 13 polskich wypraw, a w 1977 aż 22 polskie wyprawy zdobyły 102 szczyty z tego 29 to były pierwsze wejścia), Pamirze, a w Himalajach i Karakorum skupili swoją aktywność na szczytach niższych, ale często dziewiczych jak np. Malubiting (pierwsza polska powojenna wyprawa w region Himalajów i Karakorum), Kunyang Chhish, CB13A (6180 m), CB12, Kangbachen, Ghenta Sar, Shispare, Broad Peak Middle (pierwszy szczyt ośmiotysięczny zdobyty przez Polaków), Gaszerbrum III, Kanczendzonga Południowa, Kanczendzonga Środkowa, Ngadi Chuli (Peak 29, który był wówczas najwyższym niezdobytym jeszcze szczytem na Ziemi), Maszerbrum południowo-zachodni.

Pytanie: Jaki polski polityk umarł w 1956 roku?
Odpowiedź: Bolesław Bierut

Pytanie: Jaki szczyt zdobył Rudnicki w 1956 roku?
Odpowiedź: Elbrus

Pytanie: Ile polskich wypraw zorganizowano w 1976 roku? 
Odpowiedź: 13

Pytanie: Czy w 1960 roku odbyła się polska wyprawa w Himalaje?
Odpowiedź: nie
CTLA-4

CTLA-4 działa przede wszystkim jako cząsteczka hamująca aktywację limfocytów T, stanowiąc tym samym element negatywnego sprzężenia zwrotnego odpowiedzi odpornościowej. Z jednej strony ekspresja CTLA-4 jest pobudzana w wyniku stymulacji kompleksu TCR/CD3, z drugiej natomiast akumulacja cząsteczek CTLA-4 w obrębie synapsy immunologicznej jest wprost proporcjonalna do siły sygnału TCR. Funkcja CTLA-4 uwidacznia się także w przypadku indukcji tolerancji pokarmowej, gdyż blokowanie CTLA-4 nie pozwala na jej uzyskanie. Hamujące znaczenie CTLA-4, szczególnie w przypadku sygnałów indukowanych przez CD28, widoczne jest u myszy posiadających uszkodzony, niefunkcjonalny gen CTLA-4: zwierzęta te giną w 2–3 tygodniu życia na skutek niekontrolowanego podziału limfocytów (syndrom limfoproliferacyjny), co prowadzi do masywnego zapalenia w większości narządów. CTLA-4 występujący na limfocytach B hamuje przełączanie klas i produkcję przeciwciał.

Pytanie: Jaka jest wiodąca funkcja CTLA-4?
Odpowiedź: hamowanie aktywacji limfocytów T

Pytanie: Ile czasu żyją gryzonie z defektywnym CTLA-4?
Odpowiedź: 2-3 tygodnie

Pytanie: Jakie są konsekwencje nieopanowanego podziału jednego z rodzajów białych krwinek?
Odpowiedź: do masywnego zapalenia w większości narządów

Pytanie: Czym charakteryzuje się gen zaobserwowany na limfocytach B?
Odpowiedź: hamuje przełączanie klas i produkcję przeciwciał