mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Sentinelczycy

Od 1967 z inicjatywy antropologa Triloknatha Pandita zorganizowano szereg wypraw. Próby te – w asyście uzbrojonych policjantów – nie zakończyły się jednak sukcesem. Dopiero 29 marca 1970 ekspedycja Pandita natknęła się na grupę tubylców. Według jednego z członków ekspedycji wojownicy, po otrzymaniu w prezencie pewnej ilości ryb (wrzucono je do wody bez lądowania na brzegu), groźnie okrzyczeli członków ekspedycji. Następnie część z nich zaczęła kopulować z partnerkami, które wyszły na brzeg (pozostali nadal obserwowali badaczy). Po zakończonych stosunkach Sentinelczycy wycofali się w głąb wyspy, a ekspedycja zawróciła.

Pytanie: Kto stanowił ważny element wypraw, organizowanych przez Triloknatha Pandita?
Odpowiedź: uzbrojeni policjanci

Pytanie: Czy wyprawy organizowane przez Triloknatha Pandita przed 1970 były udane?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kiedy po raz pierwszy grupie Pandita udało się odnaleźć tubylców?
Odpowiedź: 29 marca 1970
Tero Pitkämäki

W swoim czwartym starcie w roku 2005, podczas mityngu w Kuortane 26 czerwca, pierwszy raz w karierze uzyskał wynik ponad 90 metrów ustawiając rekord życiowy rezultatem 91,53. 17 lipca zdobył drugi złoty medal mistrzostw Finlandii, a w ostatnim starcie przed mistrzostwami świata wygrał z wynikiem 90,54 (podczas zawodów w Oslo). Fin, który jako jedyny oszczepnik obok Rosjanina Siergieja Makarowa w sezonie przekroczył granicę 90 metrów, był faworytem czempionatu rozgrywanego w Helsinkach. W eliminacjach, które odbyły się 9 sierpnia, z wynikiem 82,21 zajął drugie miejsce za Makarowem. W rundzie finałowej w pierwszej serii Fin uzyskał wynik 75,44, a swój najlepszy rezultat osiągnął w czwartej próbie uzyskując 81,27. Będący faworytem zawodów oszczepnik zajął ostatecznie czwarte miejsce. Złoto mistrzostw przypadło Estończykowi Andrusowi Värnikowi, srebro zdobył Norweg Andreas Thorkildsen, a brąz Rosjanin Siergiej Makarow. Po mistrzostwach Pitkämäki wygrał m.in. zawody w Zurychu (88,71) i Berlinie (89,32), a w ostatnim starcie w sezonie zwyciężył w światowym finale lekkoatletycznym z wynikiem 91,33. W ciągu całego sezonu wygrał 12 z 16 zawodów, w których startował.

Pytanie: Który start przysporzył mu najlepszy wynik w Helsinkach?
Odpowiedź: czwarty

Pytanie: Ile zawodów wygrał oszczepnik w sezonie?
Odpowiedź: 12

Pytanie: Jaki rezultat zapewnił oszczepnikowi wygraną w Oslo?
Odpowiedź: 90,54

Pytanie: Jacy sportowcy znaleźli się na podium w Helsinkach?
Odpowiedź: Złoto mistrzostw przypadło Estończykowi Andrusowi Värnikowi, srebro zdobył Norweg Andreas Thorkildsen, a brąz Rosjanin Siergiej Makarow
Tero Pitkämäki

W swoim starcie w sezonie oszczepnik z wynikiem 87,78 zwyciężył 3 czerwca w Kuortane, a 15 czerwca poprawił się o równy metr wygrywając mityng Bislett Games w Oslo z rezultatem 88,78. 13 lipca w Rzymie podczas mityngu Golden Gala Pitkämäki źle wykonał rzut w wyniku czego oszczep poleciał za bardzo w lewo i trafił francuskiego skoczka w dal Salima Sdiriego. Ostatecznie w mityngu oszczepnik uplasował się na drugim miejscu. W kolejnych dniach Fin nie mógł otrząsnąć się po wypadku jednak już 22 lipca z wynikiem 91,23 (trzecim najlepszym w karierze) wygrał zawody w Lapinlahti. 31 sierpnia w eliminacjach mistrzostw świata na stadionie w Osace uzyskał rezultat 80,62 (dziesiąty wśród startujących) i awansował do finału czempionatu, który zaplanowano na 2 września. W finale na stadionie Nagai po pierwszej serii zajmował czwartą lokatę, a w drugiej próbie po rzucie na odległość 89,16 objął prowadzenie. W ostatniej próbie uzyskał swój najlepszy wynik w zawodach – 90,33 – i wyprzedzając Norwega Andreasa Thorkildsena i Amerykanina Breauxa Greera zdobył tytuł mistrza świata. Złoto Pitkämäkiego było pierwszym medalem z najcenniejszego kruszcu wywalczonym przez Fińskiego oszczepnika od roku 1999 kiedy w światowym czempionacie zwyciężył Aki Parviainen. Na koniec sezonu jako pierwszy Fin oraz drugi oszczepnik w historii wygrał prestiżowy plebiscyt European Athlete of the Year Trophy.

Pytanie: Zwycięstwo w jakim turnieju zapewnił mu rzut na 88,78 metra?
Odpowiedź: mityngu Bislett Games w Oslo

Pytanie: Jakie były konsekwencje nieudanego rzutu, który oddał w trakcie Golden Gala Pitkämäki?
Odpowiedź: oszczep poleciał za bardzo w lewo i trafił francuskiego skoczka w dal Salima Sdiriego

Pytanie: Jaki wynik pozwolił mu na zwycięstwo w turnieju w Lapinlahti?
Odpowiedź: 91,23

Pytanie: Gdzie odbył się w tamtym roku finał mistrzostw świata w rzucie oszczepem?
Odpowiedź: na stadionie Nagai
François Duval

16 listopada 2004 roku Duval podpisał roczny kontrakt z zespołem Citroëna na występy Citroënem Xsarą WRC w sezonie 2005. W Citroënie miał zastąpić odchodzącego z rajdów Hiszpana Carlosa Sainza i stać się drugim kierowcą zespołu obok Francuza Sébastiena Loeba. W sezonie 2005 pilotem Duvala pozostał Stéphane Prévot. Swój debiut w Citroënie Duval zaliczył w styczniu 2005 podczas Rajdu Monte Carlo. Do 6. odcinka specjalnego jechał na drugiej pozycji, jednak uderzył swoją Xsarą WRC w słup elektryczny. Słup zablokował drogę, przez co organizatorzy odwołali ten odcinek specjalny. W dwóch kolejnych rajdach Duval także nie zdobył punktów do klasyfikacji mistrzostw świata. W Rajdzie Szwecji dojechał na dwunastej pozycji, a marcowego Rajdu Meksyku nie ukończył. W kwietniowym Rajdzie Nowej Zelandii zdobył pierwsze punkty w sezonie. Dojechał na czwartej pozycji tracąc niespełna minutę do trzeciego Pettera Solberga z Norwegii. Natomiast w majowym Rajdzie Sardynii Belg był jedenasty. Innego majowego rajdu, Rajdu Cypru, Duval nie ukończył. Na 11. odcinku specjalnym miał wypadek, w wyniku czego doszło do pożaru auta. Ani Duval, ani jego pilot nie doznali obrażeń. W Rajdzie Turcji i Rajdzie Grecji Belg nie pojechał i został zastąpiony przez Carlosa Sainza. Belg wrócił do rajdów w lipcu, ale jego nowym pilotem został Sven Smeets. W Rajdzie Argentyny Duval był siódmy, a w Rajdzie Finlandii – ósmy. Pod koniec sierpnia zajął drugie miejsce w Rajdzie Niemiec. Przegrał jedynie z partnerem z zespołu, Loebem, tracąc do niego 37,4 sekundy. We wrześniu ponownie był drugi, tym razem w Rajdzie Wielkiej Brytanii. Rajd wygrał wówczas Petter Solberg. W odbywającym się na przełomie września i października Rajdzie Japonii Duval był czwarty. Z kolei październikowego Rajdu Korsyki nie ukończył na skutek wypadku na 10. oesie. Na koniec października 2005 Duval po raz trzeci w sezonie stanął na podium i po raz trzeci była to druga lokata. W Rajdzie Hiszpanii przegrał jedynie z Loebem, ale przyczynił się do wywalczenia przez zespół Citroëna mistrzostwa świata konstruktorów. W listopadzie Duval wystartował w ostatnim rajdzie sezonu, Rajdzie Australii. Po 14. oesie objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej po tym, jak Solberg miał zderzenie z kangurem i nie oddał go do końca rajdu. Odniósł tym samym swoje pierwsze i jedyne zwycięstwo w karierze w mistrzostwach świata. Na mecie rajdu wyprzedził Fina Harriego Rovanperę o 52,9 sekundy oraz Austriaka Manfreda Stohla minutę i 33 sekundy. Dzięki zwycięstwu w Australii został pierwszym Belgiem, który wygrał rajd mistrzostw świata. W sezonie 2005 Duval był szósty w klasyfikacji generalnej mistrzostw świata i wyrównał tym samym swoje osiągnięcie z sezonu 2004. W 2005 roku zdobył 47 punktów.

Pytanie: Jakiego kierowcę miał zastąpić Duval?
Odpowiedź: Carlosa Sainza

Pytanie: Kim w zespole był Prévot?
Odpowiedź: pilotem Duvala

Pytanie: Czy w Rajdzie Monte Carlo Duval zdobył punkty do klasyfikacji?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy Duval występował w wyścigu w Szwecji?
Odpowiedź: tak
Grudziądz

Grudziądz jest położony na Pomorzu Nadwiślańskim, na prawym brzegu Wisły. Położenie miasta w połowie drogi między portami północy i dużymi ośrodkami gospodarczymi (jak np. Bydgoszcz, Toruń), jak również na najkrótszym szlaku, łączącym zachód Polski z Warmią i Mazurami. Z racji położenia miasto od zawsze odgrywało ważną rolę. Na mapie administracyjnej Polski, Grudziądz leży w województwie kujawsko-pomorskim, i wypełnia zadania powiatu grodzkiego. Jest ono również siedzibą starostwa powiatowego, obejmującego swoim zasięgiem 6 gmin. W jego północnej części dominuje zabudowa jednorodzinna, centralną część miasta stanowi stara, zabytkowa zabudowa śródmiejska, natomiast w południowej usytuowane są dzielnice przemysłowo-składowe, a także duże osiedla mieszkaniowe z „wielkiej płyty”. Grunty miasta należą do: Skarbu Państwa (27,5%), Miasta Grudziądz (40,1%), mienia prywatnego (28,3%) oraz (4,1%) do podmiotów gospodarczych (kościołów, związków wyznaniowych). Grudziądz położony jest w Kotlinie Grudziądzkiej, której powierzchnia wynosi około 240 km², długość 20 km, a szerokość 18 km. Jej cechą charakterystyczną są trzy tzw. kępy, które wznoszą się ponad 60 m nad poziom doliny Wisły. Największą z nich jest Kępa Forteczna, wznosząca się na wysokość 86,1 m n.p.m. Pozostałe dwie kępy to Kępa Strzemięcińska i Górnej Grupy. Miasto może pochwalić się bogatymi zasobami czwartorzędowych wód podziemnych. Grudziądz i jego okolice, zaliczone zostały do obszarów najwyższej ochrony w podziale na Główne Zbiorniki Wód Podziemnych Polski i oznaczone jako zbiornik nr 129.

Pytanie: Po której stronie rzeki Wisły leży miasto Grudziądz?
Odpowiedź: prawej

Pytanie: Jaki procent powierzchni ziemi Grudziądza należy do Skarbu Państwa?
Odpowiedź: 27,5%

Pytanie: Co stanowi element reprezentatywny Kotliny Grudziądzkiej?
Odpowiedź: kępy

Pytanie: Który numer uzyskał zbiornik Grudziądza wraz z okolicami ze względu na występujące tam wody?
Odpowiedź: 129
Grudziądz

Około 5 kilometrów od granic miasta przebiega 91, z której odchodzą dwie drogi krajowe przebiegające przez miasto 16 (Dolna Grupa – Grudziądz – Olsztyn – Ełk – Ogrodniki granica państwa z Litwą), 55 (Stolno – Grudziądz – Kwidzyn – Malbork – Nowy Dwór Gdański). Przez teren miasta przebiega również 534 (Grudziądz – Wąbrzeźno – Golub-Dobrzyń – Rypin) i 498 (Grudziądz ul.Paderewskiego – Grudziądz ul.Szosa Toruńska). Ważną rolę w rozwoju miasta odgrywa trasa średnicowa, dzięki której można dostać się na autostradę A1, E75 która łączy północ i południe Polski. W odległości nie przekraczającej 20 km od miasta znajdują się 4 węzły autostrady A1: Warlubie, Nowe Marzy, Grudziądz oraz Lisewo. W Grudziądzu jest 379 dróg o łącznej długości 220 km, 23 mosty, 9 kładek oraz 3 wiadukty o łącznej długości ponad pół kilometra. Po grudziądzkich drogach jeździ ponad 40 tysięcy pojazdów. W mieście organizacją komunikacji osobowej zajmuje się Urząd Miasta. Natomiast przewoźnikiem jest Miejski Zakład Komunikacji obsługujący linie tramwajową oraz linie autobusowe. W mieście funkcjonuje również ok. 500 taksówek. W okresie od 2010 – 2019 roku wybudowano 24 ronda: im. gen. Andersa, im. gen. „Nila”, im. gen. Skalskiego, im. kard. Wyszyńskiego, im. ks. Popiełuszki, im. R. Dmowskiego, im. P. Jasienicy, im. W. Grabskiego, im. E. Kwiatkowskiego, im. gen. Maczka, im. Z. Herberta, im. rotm. W. Pileckiego, im. matematyka J. Sikorskiego, im. marsz. E. Rydza-Śmigłego, im. Lotników, im. gen. St. Sosabowskiego, im. Ryszarda Kaczorowskiego, im. Józefa Błachnio, im. Augustyna Blocha, im. Ireny Sendlerowej, im. ks. Janusza Majewskiego, im. chor. Jana Balcera, im. Janusza Bucholca i im. ks. prof. Janusza Pasierba.

Pytanie: Jak przebiega trasa drogi krajowej nr 55?
Odpowiedź: Stolno – Grudziądz – Kwidzyn – Malbork – Nowy Dwór Gdański

Pytanie: Dokąd można dotrzeć, poruszając się trasą średnicową?
Odpowiedź: na autostradę A1

Pytanie: Jakie dwa obszary są połączone ze sobą drogą E75?
Odpowiedź: północ i południe Polski

Pytanie: Jakie ronda powstały na terenie Grudziądza w latach 2010-1019?
Odpowiedź: im. gen. Andersa, im. gen. „Nila”, im. gen. Skalskiego, im. kard. Wyszyńskiego, im. ks. Popiełuszki, im. R. Dmowskiego, im. P. Jasienicy, im. W. Grabskiego, im. E. Kwiatkowskiego, im. gen. Maczka, im. Z. Herberta, im. rotm. W. Pileckiego, im. matematyka J. Sikorskiego, im. marsz. E. Rydza-Śmigłego, im. Lotników, im. gen. St. Sosabowskiego, im. Ryszarda Kaczorowskiego, im. Józefa Błachnio, im. Augustyna Blocha, im. Ireny Sendlerowej, im. ks. Janusza Majewskiego, im. chor. Jana Balcera, im. Janusza Bucholca i im. ks. prof. Janusza Pasierba
Super Mario Bros.

Super Mario Bros. doczekała się wielu kontynuacji: Super Mario Bros.: The Lost Levels, Super Mario Bros. 2, Super Mario Bros. 3, Super Mario Land, Super Mario World, Super Mario Land 2: 6 Golden Coins, Super Mario World 2: Yoshi’s Island, Super Mario 64, Super Mario Sunshine, New Super Mario Bros., Super Mario Galaxy, New Super Mario Bros. Wii, Super Mario Galaxy 2, Super Mario 3D Land, New Super Mario Bros. 2, New Super Mario Bros. U, Super Mario 3D World, Super Mario Run, Oraz Super Mario Odyssey. W 1989 roku świat gry został zaadaptowany do serialu animowanego Przygody braci Mario, a w 1993 roku ukazał się na jej podstawie film aktorski Super Mario Bros., zawierający fabułę niezwiązaną z akcją pierwowzoru. Został on negatywnie oceniony przez krytyków ze względu na miałką fabułę. Powstały również liczne nieoficjalne przeróbki dzieła Nintendo, między innymi niemiecka The Great Giana Sisters z 1987 roku, a także bezpłatne Mario Forever i Super Maryo Chronicles.

Pytanie: Czy od gry Mario powstał serial o takiej tematyce?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak nazywał się serial utworzony od gry Mario?
Odpowiedź: Przygody braci Mario

Pytanie: W którym roku pojawił się film o Mario?
Odpowiedź: 1993

Pytanie: Czy film o Mario został pozytywnie oceniony?
Odpowiedź: nie
Bethanie Mattek-Sands

W sezonie 2015 Amerykanka w parze z Sanią Mirzą triumfowały w zawodach w Sydney, pokonując w finale 6:3, 6:3 Raquel Kops-Jones i Abigail Spears. Dwa tygodnie później Mattek-Sands została mistrzynią Australian Open w konkurencji gry podwójnej. Razem z Lucie Šafářovą pokonały wynikiem 6:4, 7:6(5) Chan Yung-jan oraz Zheng Jie. Para wygrała również zawody w Stuttgacie, pokonując w finale Caroline Garcię i Katarinę Srebotnik 6:4, 6:3. Razem z Mikiem Bryanem triumfowali na French Open w rozgrywkach mikstowych, pokonując w meczu mistrzowskim Lucie Hradecką i Marcina Matkowskiego. Trzy dni później razem z Šafářovą triumfowała także w konkurencji gry podwójnej, w finale wygrywając z Casey Dellacquą i Jarosławą Szwiedową 3:6, 6:4, 6:2. Razem z Samem Querreyem uczestniczyli w finale gry mieszanej podczas US Open, jednakże ulegli szwajcarsko-hinduskiej parze Martina Hingis–Leander Paes. W drugiej połowie marca 2016 roku Mattek-Sands w parze z rodaczką Coco Vandeweghe wygrały rozgrywki rangi Mandatory w Indian Wells.

Pytanie: Z kim Bethanie Mattek-Sands rozgrywała zwycięski mecz w Sydney?
Odpowiedź: z Sanią Mirzą

Pytanie: Jakie zawodniczki przegrały z Bethanie Mattek-Sands i Sania Mirza w 2015 roku? 
Odpowiedź: Raquel Kops-Jones i Abigail Spears

Pytanie: Czy Lucie Šafářovą i Bethanie Mattek-Sands odniosły zwycięstwo w Stuttgacie?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie państwa reprezentowali Martina Hingis i Leander Paes?
Odpowiedź: Szwajcarię i Indie
Bethanie Mattek-Sands

W roku 2009 wystąpiła w trzech turniejach zaliczanych do Wielkiego Szlema. W 1. rundzie French Open uległa rozstawionej z numerem trzecim Amerykance Venus Williams 1:6, 6:4, 2:6. Później, na kortach Wimbledonu, w 1. rundzie turnieju trafiła na Australijkę Samanthę Stosur. Przegrała z nią 4:6, 7:6, 2:6. Podczas US Open doszła do 2. rundy ponownie przegrywając z Venus Williams, tym razem w dwóch setach. W 1. rundzie pokonała Czeszkę Ivetę Benešovą 6:3, 6:4. Rok 2009 zakończyła na 152. pozycji w rankingu gry pojedynczej.

Pytanie: W ilu turniejach wielkoszlemowych wzięła udział w 2009 r.?
Odpowiedź: trzech

Pytanie: Na której rundzie zakończył się jej udział we French Open 2009?
Odpowiedź: 1

Pytanie: Jaki był wynik jej meczu z Williams, rozegranego na French Open 2009?
Odpowiedź: 1:6, 6:4, 2:6

Pytanie: Kto wyeliminował ją z Wimbledonu 2009?
Odpowiedź: Samantha Stosur
Miedź Legnica (piłka nożna)

Po 40 latach działalności, na przełomie których piłkarski zespół Miedzi występował w różnych szczeblach rozgrywek – od czwartego do drugiego poziomu, w 2011 roku rozpoczął się nowy okres w historii Miedzi. Dzięki zaangażowaniu biznesmena Andrzeja Dadełło i prowadzonej przez niego międzynarodowej Grupy Kapitałowej DSA miejsce ASPN Miedź zajęła nowa spółka akcyjna pod nazwą Miejski Klub Sportowy Miedź Legnica S.A. Biznesowy model zarządzania klubem, wdrożony w Miedzi, szybko zapewnił pierwsze sukcesy sportowe i organizacyjne. Znacznie zwiększyła się frekwencja na trybunach stadionu w Legnicy podczas meczów domowych. W czerwcu 2012 roku Miedź zwyciężyła w rozgrywkach II ligi i awansowała do I ligi. Już pierwszy rok spędzony na zapleczu ekstraklasy potwierdził, że w parze z szybkim rozwojem sportowym idzie także rozwój organizacyjny spółki. W rocznej ocenie dokonanej przez Polski Związek Piłki Nożnej w zakresie organizacji, infrastruktury i bezpieczeństwa widowisk sportowych, Miedź została wyróżniona aż w 12 obszarach (na 17 ocenianych). Klubem sprawnie zarządza Martyna Pajączek, pełniąca rolę Prezesa Zarządu piłkarskiej spółki. Jej umiejętności i kompetencje szybko zostały docenione także poza Legnicą. Od października 2012 roku zasiada w Komisji Rewizyjnej Polskiego Związku Piłki Nożnej, jak pierwsza kobieta w historii. Dodatkowo w 2014 roku podczas głosowania przedstawicieli wszystkich klubów I ligi, została wybrana na wiceprezesa Pierwszej Ligi Piłkarskiej.

Pytanie: Po ilu latach aktywności ASPN Miedź została wchłonięta przez Miejski Klub Sportowy?
Odpowiedź: po 40

Pytanie: Jakie zyski przyniosło klubowi nowe podejście do administracji?
Odpowiedź: sportowe i organizacyjne

Pytanie: W ilu kategoriach ewaluacji prowadzonej przez PZPN Miedzi udało się uzyskać wyróżnienie?
Odpowiedź: w 12

Pytanie: Kto jest zarządcą zespołu Miedzi?
Odpowiedź: Martyna Pajączek

Pytanie: Jaką funkcję pełni Martyna Pajączek od 2014 roku?
Odpowiedź: wiceprezesa Pierwszej Ligi Piłkarskiej
Miedź Legnica (piłka nożna)

Miedź jako jedna z pierwszych w Polsce postawiła na integrację treningu piłkarskiego w szkole i klubie. Dlatego zawodnicy Akademii Miedzi mają możliwość nauki w Szkole Mistrzostwa Sportowego Miedź (gimnazjum i liceum), gdzie zajęcia sportowe – 16 godzin tygodniowo – prowadzą klubowi trenerzy. Oferta skierowana jest zarówno do chłopców, jak i dziewcząt w wieku gimnazjalnym i licealnym. Sale lekcyjne SMS mieszczą się w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej im. Witelona w Legnicy, zaś zajęcia piłkarskie odbywają się w Bazie Treningowej Piłkarskiej Akademii Miedzi przy ul. Świerkowej, której standard jest stale podnoszony poprzez kolejne remonty i inwestycje.

Pytanie: W jakiej placówce uczą się piłkarze z Akademii Miedzi?
Odpowiedź: Szkole Mistrzostwa Sportowego Miedź

Pytanie: Kto odpowiada za organizację zajęć sportowych w Szkole Mistrzostwa Sportowego Miedź?
Odpowiedź: klubowi trenerzy

Pytanie: Jakie osoby mogą wziąć udział w zajęciach sportowych prowadzonych w Szkole Mistrzostwa Sportowego Miedź?
Odpowiedź: chłopcy, jak i dziewczęta w wieku gimnazjalnym i licealnym

Pytanie: Gdzie odbywają się treningi prowadzone w ramach tej oferty?
Odpowiedź: w Bazie Treningowej Piłkarskiej Akademii Miedzi przy ul. Świerkowej
Stanisław Tym

Autor wielu sztuk teatralnych, skeczy (jednym ze słynniejszych jest Ucz się Jasiu w wykonaniu Jana Kobuszewskiego, Wiesława Gołasa i Wiesława Michnikowskiego, prezentowany w kabarecie „Dudek”) i słuchowisk radiowych, a także scenariuszy do filmów Stanisława Barei, w których również występował i był współreżyserem. Był odtwórcą improwizowanej roli pasażera bez biletu, mylnie uznanego za kaowca, którą współtworzył w filmie Marka Piwowskiego Rejs. Był odtwórcą postaci Ryszarda Ochódzkiego w filmach Miś i Rozmowy kontrolowane. Szeroką popularność przyniosły mu zwłaszcza telewizyjne transmisje występów kabaretowych.

Pytanie: Kto wykonuje jeden z najpopularniejszych skeczy Tyma "Ucz się, Jasiu"?
Odpowiedź: Jan Kobuszewski, Wiesław Golas i Wiesław Michnikowski

Pytanie: Czy występował w filmach Stanisława Barei?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką rolę odgrywał w "Rejsie"?
Odpowiedź: pasażera bez biletu

Pytanie: W jakich filmach wcielał się w rolę Ryszarda Ochódzkiego?
Odpowiedź: Miś i Rozmowy kontrolowane
Michał Jagiełło

W 1966 został członkiem PZPR. Był świadkiem oskarżenia w procesie taterników. Od grudnia 1980 pełnił przez rok funkcję zastępcy kierownika Wydziału Kultury Komitetu Centralnego PZPR. Wystąpił z partii po ogłoszeniu stanu wojennego i związał się z opozycją demokratyczną, utrzymując się głównie z prac wysokościowych. Publikował m.in. w drugoobiegowym kwartalniku politycznym „Krytyka”, współredagował miesięcznik „Przegląd Powszechny”. Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Prowadził zajęcia w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego (mniejszości narodowe w Polsce).

Pytanie: W jakiej partii działał Michał Jagiełło od 1966 roku?
Odpowiedź: PZPR

Pytanie: Jaki był okres sprawowania funkcji zastępcy kierownika Wydziału Kultury Komitetu Centralnego PZPR przez Michała Jagiełło?
Odpowiedź: rok

Pytanie: Czy Michał Jagiełło wykładał na UW?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim kwartalniku pojawiały się teksty Jagiełły?
Odpowiedź: Krytyka
Konrad Berkowicz

Z ramienia KNP kandydował w wyborach europejskich w 2014, do rady Krakowa w wyborach samorządowych w tym samym roku oraz w wyborach parlamentarnych w 2015. W wyborach samorządowych w 2018 z ramienia KWW Nowoczesny Kraków Konrada Berkowicza ubiegał się o urząd prezydenta Krakowa oraz ponownie do krakowskiej rady miejskiej. Uzyskał 8458 głosów jako kandydat na prezydenta (2,5% procent wszystkich głosów) oraz 1633 głosy jako kandydat na radnego. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019 był kandydatem Konfederacji KORWiN Braun Liroy Narodowcy w okręgu wyborczym nr 10. Uzyskał 50 426 głosów, a komitet wyborczy nie przekroczył progu wyborczego.

Pytanie: Jakie jest pełne brzmienie skrótu KNP?
Odpowiedź: Kongres Nowej Prawicy

Pytanie: O władzę w którym mieście zabiegał w 2018?
Odpowiedź: Krakowie

Pytanie: Ile osób poparło jego kandydaturę na urząd prezydenta miasta Kraków?
Odpowiedź: 8458

Pytanie: Z ramienia której partii starał się o miejsce w Parlamencie Europejskim?
Odpowiedź: Konfederacji KORWiN Braun Liroy Narodowcy
Konrad Berkowicz

W 2005 został członkiem Unii Polityki Realnej. Był częstym gościem emitowanego w TVP Info programu Młodzież kontra. Jako kandydat UPR startował bez powodzenia w 2007 do Sejmu (z listy Ligi Polskich Rodzin, w ramach Ligi Prawicy Rzeczypospolitej) i w 2009 do Parlamentu Europejskiego. Po odejściu z UPR pełnił funkcję wiceprezesa Kongresu Nowej Prawicy, był również rzecznikiem Janusza Korwin-Mikkego w jego kampanii wyborczej przed wyborami prezydenckimi w 2015. W tym samym roku został członkiem zarządu partii KORWiN, a następnie objął funkcję jej wiceprezesa.

Pytanie: Od którego roku Berkowicz działał w UPR?
Odpowiedź: 2005

Pytanie: W jakim programie TVP Info Berkowicz często brał udział?
Odpowiedź: Młodzież kontra

Pytanie: Jaką posadę objął Berkowicz po odejściu z UPR?
Odpowiedź: wiceprezesa Kongresu Nowej Prawicy

Pytanie: Kogo w kampanii wyborczej w 2015 roku wspierał Berkowicz?
Odpowiedź: Janusza Korwin-Mikkego