mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Synagoga Wysoka w Krakowie

W 1966 roku synagoga została przekazana Pracowni Konserwacji Zabytków, która w latach 1969–1972 dokonała remontu i przebudowy wnętrz synagogi. Wówczas przebito nowe wejścia, dodano klatkę schodową, sklepienie kolebkowe sali głównej zastąpiono płaskim stropem, przeniesiono skarbonę do sąsiedniego budynku oraz nadbudowano szklaną konstrukcję na dachu bożnicy, poprzez co zyskała dodatkową kondygnację. W głównej sali modlitewnej zabezpieczono i zakonserwowano zabytkowe polichromie oraz Aron ha-kodesz. Wnętrza synagogi przez wiele lat przystosowane były do potrzeb działalności konserwatorskiej.

Pytanie: Jakiej instytucji ofiarowano synagogę w 1966?
Odpowiedź: Pracowni Konserwacji Zabytków

Pytanie: Kiedy odbyła się renowacja świątyni?
Odpowiedź: w latach 1969–1972

Pytanie: Czy synagoga została powiększona o nowe piętro podczas renowacji?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie obiekty z sali głównej poddano konserwacji?
Odpowiedź: polichromie oraz Aron ha-kodesz

Pytanie: Czy sufit synagogi pozostał niezmieniony?
Odpowiedź: nie
Synagoga Wysoka w Krakowie

W 1657 roku podczas potopu szwedzkiego synagoga została zdewastowana. Po tych wydarzeniach została wyremontowana, a do ściany północnej dobudowano małą przybudówkę w której ulokowano babiniec. Budynek synagogi odnawiano poza tym po pożarach w latach 1623, 1643, 1693 oraz gruntownie w roku 1863. Pod koniec lat 80. XIX wieku, do zachodniej ściany dobudowano dwupiętrowy budynek pod numerem 36. Na jego piętrze znajdowała się dodatkowa sala modlitewna z babińcem, a na parterze bożnica Bractwa Ner Tamid.

Pytanie: Co stało się z tym budynkiem w trakcie potopu szwedzkiego?
Odpowiedź: został zdewastowany

Pytanie: Czy po zdewastowaniu synagogi, nie dokonano w niej już żadnych napraw?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co znalazło się w przybudówce, która powstała podczas renowacji?
Odpowiedź: babiniec

Pytanie: Jaka konstrukcja została dodana do synagogi w XIX wieku?
Odpowiedź: dwupiętrowy budynek
Carcharhinus amblyrhynchoides

Z uwagi na spore rozmiary C. amblyrhynchoides uważany jest za potencjalnie niebezpiecznego, choć jak dotąd nie ma danych na temat ataków na ludzi ze strony tego gatunku. Poławiany jest sporadycznie na potrzeby handlu u wybrzeży Tajlandii, Indii, Sri Lanki oraz w innych miejscach, za pomocą sieci skrzelowych lub specjalnych lin z haczykami. U wybrzeży północnej Australii gatunek ten stanowi niecałe 2% wszystkich połowów rekinów. Niekiedy znajdowany jako przyłów. Nie ma szczegółowych informacji na temat połowów na innych obszarach jego występowania. Cenione są szczególnie płetwy, ale również mięso i olej z wątroby. Mięso podawane jest świeże lub w formie suszonej lub solonej, płetwy wysyła się do Azji Wschodniej, gdzie stanowią przysmak jako składnik zupy z rekina. Olej z wątroby przerabiany jest na potrzeby przemysłu farmakologicznego. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) wpisała C. amblyrhynchoides do Czerwonej księgi gatunków zagrożonych ze statusem gatunku bliskiego zagrożenia (NT).

Pytanie: Czy Carcharhinus amblyrhynchoides jest groźnym rekinem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Gdzie poławia się Carcharhinus amblyrhynchoides?
Odpowiedź: u wybrzeży Tajlandii, Indii, Sri Lanki

Pytanie: Czy u wybrzeży północnej Australii można spotkać Carcharhinus amblyrhynchoides?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Carcharhinus amblyrhynchoides jest gatunkiem zagrożonym?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Carcharhinus amblyrhynchoides nadaje się do zjedzenia?
Odpowiedź: tak
Carcharhinus amblyrhynchoides

W przypadku większości gatunków rodzaju Carcharhinus ewolucyjne relacje są słabo poznane. Jack Garrick w 1982 roku na podstawie cech morfologicznych za najbliższych krewnych C. amblyrhynchoides uznał żarłacza czarnopłetwego (C. limbatus) oraz C. brevipinna. W 1988 roku Leonard Compagno, opierając się na fenetycznych badaniach, dołączył do "grupy limbatus" również C. leiodon i C. isodon. Gavin Naylor w 1992 roku nie objął swoją analizą filogenetyczną C. amblyrhynchoides, dowiódł jednak, że pomimo podobieństw morfologicznych C. limbatus, C. brevipinna i C. isodon nie są bezpośrednio blisko spokrewnione, czym obalił dotychczasowy skład "grupy limbatus". W 1992 roku S. Laverly w pracy dotyczącej elektroforezyjnej analizy filogenetycznych relacji pomiędzy 17 australijskimi gatunkami żarłaczowatych dowiódł bliskiego pokrewieństwa C. amblyrhynchoides z żarłaczem czarnopłetwym i C. tilstoni. Chociaż C. amblyrhynchoides i C. tilstoni uznane zostały za taksony siostrzane, to C. amblyrhynchoides posiada więcej wspólnych morfologicznych cech z C. limbatus. Tillett i inni w 2012 roku wskazali na bliższe pokrewieństwo C. amblyrhynchoides z C. limbatus, niż C. tilstoni.

Pytanie: Na czym oparł swoją klasyfikację z 1982 Jack Garrick?
Odpowiedź: cechach morfologicznych

Pytanie: Co w kwestii pokrewieństwa gatunków zaliczanych wcześniej do "grupy limbatus" udało się ustalić Naylorowi?
Odpowiedź: dowiódł, że pomimo podobieństw morfologicznych C. limbatus, C. brevipinna i C. isodon nie są blisko spokrewnione, czym obalił dotychczasowy skład "grupy limbatus"

Pytanie: Czy podobieństwa morfologiczne u różnych gatunków żarłaczowatych zawsze świadczą o ich bliskim pokrewieństwie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Na podstawie jakich badań Compagno poszerzył w 1988 roku "grupę limbatus" o nowe gatunki rekinów?
Odpowiedź: fenetycznych
ORP Nurek

Po zakończeniu budowy Minister Spraw Wojskowych wcielił z dniem 1 listopada 1936 roku okręt pomocniczy „Nurek” w skład okrętów Rzeczypospolitej Polskiej. Okręt wszedł w skład taboru pływającego Komendy Portu Wojennego Gdynia-Oksywie. Pierwszym dowódcą ORP „Nurek” został mianowany z dniem 1 października 1936 roku por. mar. Wacław Lipkowski. Na początku służby okręt miał słabą stateczność, co utrudniało prowadzenie prac podwodnych. Wadę tę usunięto poprzez przemieszczenie mas wewnątrz kadłuba. W okresie trzech lat służby nurkowie z „Nurka” brali udział w budowie portu wojennego w Helu oraz portu rybackiego we Władysławowie. Przeprowadzili akcję czyszczenia kanału Dypka oraz szereg akcji w porcie wojennym na Oksywiu. W 1938 roku nurkowie uczestniczyli w podwodnych badaniach archeologicznych w Biskupinie. 20 stycznia 1938 roku por. Lipkowskiego na stanowisku dowódcy okrętu zastąpił chor. mar. Wincenty Tomasiewicz. Dowodził on jednostką aż do wybuchu wojny.

Pytanie: W jakim zgrupowaniu pływał ten okręt?
Odpowiedź: w taborze pływającym Komendy Portu Wojennego Gdynia-Oksywie

Pytanie: Kto w tamtym czasie był odpowiedzialny za wojsko RP?
Odpowiedź: Minister Spraw Wojskowych

Pytanie: Kto jako pierwszy sprawował nadzór nad Nurkiem?
Odpowiedź: por. mar. Wacław Lipkowski

Pytanie: Czy por. Lipkowski piastował rolę dowódcy Nurka w czasie II Wojny Światowej?
Odpowiedź: nie
Luciano Pavarotti

13 grudnia 2003 Luciano Pavarotti wziął ślub z Nicolettą Mantovani, swoją byłą sekretarką. Uroczystość zaślubin odbyła się w teatrze w Modenie, rodzinnej miejscowości śpiewaka. Pavarotti świętował 68 urodziny, panna młoda była od niego młodsza o 35 lat. Zdarzenie to wywołało prawdziwy skandal, gdyż dla Nicoletty Mantovani artysta rozstał się z żoną Aduą Veroni (ur. 21 lutego 1936 r.), z którą miał trzy córki: Lorenzę (ur. 26 października 1962 r.), Cristianę (ur. 8 sierpnia 1964 r.) i Giulianę (ur. 9 stycznia 1967 r.).

Pytanie: Czy małżeństwo Pavarottiego z Mantovani miało charakter mezaliansu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Ile dzieci z poprzedniego małżeństwa miał Pavarotti?
Odpowiedź: miał trzy córki

Pytanie: Na jakim stanowisku Mantovani pracowała dla Pavarottiego, przed ślubem?
Odpowiedź: sekretarki

Pytanie: W jakim włoskim mieście odbyła się ceremonia ślubna?
Odpowiedź: w Modenie
Luciano Pavarotti

Już w 1964 r. zadebiutował w Covent Garden, 1965 w La Scali, a w 1968 w Metropolitan Opera. Specjalizował się w repertuarze bel canto, szczególnie w operach Belliniego, Donizettiego, Rossiniego i wczesnego Verdiego. Występował na scenach czołowych teatrów operowych świata. Dysponował głosem mocnym, o rozległej skali, sięgającej do d². Do jego repertuaru należały partie tenorowe takie jak w Napoju miłosnym i Córce pułku Donizettiego; w Rigoletcie i Aidzie Verdiego; w Carmen Bizeta, oraz w Tosce i Turandot Pucciniego.

Pytanie: W jakiej operze wystąpił po raz pierwszy w 1965 roku?
Odpowiedź: La Scali

Pytanie: Jaki repertuar był mocną stroną Pavarottiego?
Odpowiedź: bel canto, szczególnie opery Belliniego, Donizettiego, Rossiniego i wczesnego Verdiego

Pytanie: Jaki najwyższy dźwięk był w stanie zaśpiewać?
Odpowiedź: d²

Pytanie: W którym roku po raz pierwszy wystąpił w Covent Garden?
Odpowiedź: 1964
Piramida Cheopsa

W południowej ścianie piramidy, naprzeciwko wejścia, znajduje się otwór drzwiowy, prowadzący do ślepo zakończonego korytarza, również pozostawionego przez budowniczych w stanie nieukończonym. Prawdopodobnie porzucenie planu wykorzystania komory jako grobowej nastąpiło, gdy zaczęto wznosić część nadziemną piramidy. Spowodowało to zmianę planu budowy całej piramidy. Wykorzystano 18-metrową część Korytarza Zstępującego i zaczęto drążyć w jego suficie długi na 39 m Korytarz Wstępujący. Ma on przekrój taki jak Korytarz Zstępujący; wznosi się pod kątem 26° 20′. Po pogrzebie króla wejście do Korytarza Wstępującego zostało zamaskowane kamienną płytą o kształcie i kolorze pozostałych płyt sufitu Korytarza Zstępującego.

Pytanie: Dlaczego nie dokończono budowy korytarza w piramidzie?
Odpowiedź: zaczęto wznosić część nadziemną piramidy

Pytanie: Jakie nachylenie ma Korytarz Zstępujący?
Odpowiedź: 26° 20′

Pytanie: Co pojawia się w piramidzie naprzeciwko wejścia?
Odpowiedź: otwór drzwiowy

Pytanie: Do czego biegnie otwór drzwiowy w piramidzie?
Odpowiedź: ślepo zakończonego korytarza
Pola Negri

Od 2007 Lipnowskie Towarzystwo Kulturalne im. Poli Negri organizuje festiwal „Pola i inni”. Podczas imprezy emitowane są filmy z udziałem aktorki oraz przyznawane są statuetki „Politki” dla artystów polskich robiących karierę za granicą podobnie do Poli oraz promotorzy jej pamięci. Laureatami owej nagrody są.: Joanna Kulig (2018), Magdalena Lamparska (2018), Marcin Dorociński (2018), Andrzej Seweryn (2017), Daniel Olbrychski (2016), Małgorzata Zajączkowska (2016), Teatr Polski w Toronto (2016), Paweł Deląg (2015), Peter Lucas/Piotr Andrzejewski (2015), Piotr Adamczyk (2014), Magdalena Boczarska (2014), Weronika Rosati (2013), Robert Więckiewicz (2012), Natasza Urbańska (2012), Jerzy Maksymiuk (2012), Agnieszka Grochowska (2011), Mariusz Kotowski (2011), Agata Buzek (2010), Jan Nowicki (2010), Izabella Miko (2009), Olgierd Łukaszewicz (2009), Karolina Gruszka (2008), Bogusław Kaczyński (2007), Wiesława Czapińska (2007), Igor Chalupec (2007). Festiwal organizowany jest od kilku lat w Lipnie (rodzinnym mieście Poli Negri).

Pytanie: Jaką nagrodę można zdobyć na wydarzeniu "Pola i inni"?
Odpowiedź: Politki

Pytanie: Kto zdobył nagrodę "Polityki" na przestrzeni lat 2007-2018?
Odpowiedź: Joanna Kulig, Magdalena Lamparska, Marcin Dorociński, Andrzej Seweryn, Daniel Olbrychski, Małgorzata Zajączkowska, Paweł Deląg, Peter Lucas, Piotr Andrzejewski, Piotr Adamczyk, Magdalena Boczarska, Weronika Rosati, Robert Więckiewicz, Natasza Urbańska, Jerzy Maksymiuk, Agnieszka Grochowska, Mariusz Kotowski, Agata Buzek, Jan Nowicki, Izabella Miko, Olgierd Łukaszewicz, Karolina Gruszka, Bogusław Kaczyński, Wiesława Czapińska, Igor Chalupiec

Pytanie: Jaka organizacja zajmuje się realizacją wydarzenia "Pola i inni"? 
Odpowiedź: Lipnowskie Towarzystwo Kulturalne im. Poli Negri

Pytanie: Gdzie urodziła się Pola Negri?
Odpowiedź: w Lipnie
Pola Negri

Podczas podróży z Warszawy do Berlina na początku 1919 zatrzymano ją na stacji granicznej w Sosnowcu, rekwirując pudełka z kopią jej pierwszego filmu Niewolnica zmysłów. Ostatecznie nieporozumienie zakończyło się nawiązaniem bliskiej znajomości z komendantem Straży Granicznej, podporucznikiem Eugeniuszem Dąmbskim i jeszcze w listopadzie tego samego roku para pobrała się. Akt ślubu potwierdzający to wydarzenie znajduje się w katedrze sosnowieckiej (Kościół Wniebowzięcia NMP przy ul. Kościelnej), a aktorka podpisała się na nim od razu jako „Apolonia hr. Dąmbska-Chałupiec”. Przez kilka miesięcy mieszkała u rodziny Dąmbskich, w istniejącej do dziś kamienicy przy ul. Kołłątaja 6 (fakt ten przypomina tablica pamiątkowa umieszczona na ścianie budynku). Małżeństwo nie trwało długo, a całą winę za rozpad związku aktorka przypisała w swojej autobiografii mężowi. Po rozwodzie w 1922 Pola Negri nigdy nie wróciła już do Sosnowca.

Pytanie: Co zabrano jej podczas zatrzymania w Sosnowcu w 1919 roku?
Odpowiedź: pudełka z kopią jej pierwszego filmu Niewolnica zmysłów

Pytanie: Czy odwiedzała Sosnowiec po rozstaniu z Eugeniuszem Dąmbskim?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaką funkcję pełnił Eugeniusz Dąmbski, kiedy poznał aktorkę?
Odpowiedź: komendanta Straży Granicznej

Pytanie: Gdzie można odnaleźć akt ślubu aktorki i komendanta?
Odpowiedź: w katedrze sosnowieckiej
Organizacja Specjalnych Akcji Bojowych

W sobotę 5 czerwca 1943 roku Gestapo niespodziewanie otoczyło kościół św. Aleksandra na pl. Trzech Krzyży w Warszawie, w którym odbywał się ślub por. Mieczysława Uniejewskiego ps. „Marynarz”, dowódcy jednego z patroli warszawskiego zespołu „Osy”-„Kosy 30”, z siostrą żołnierza tego oddziału, Teofilą Suchanek (córką artysty malarza Antoniego Suchanka). Niemcy zatrzymali niemal wszystkie przebywające w kościele osoby, w tym blisko 25 żołnierzy oddziału, którzy wbrew wszelkim zasadom konspiracji tak dużą grupą wzięli udział w uroczystości. W gronie aresztowanych znaleźli się m.in. por. Jan Papieski vel Papis ps. „Jerzy” (I zastępca komendanta), Aleksandra Sokal ps. „Władka” (łączniczka sztabu) oraz Andrzej Jankowski ps. „Jędrek” i Tadeusz Battek ps. „Góral” (żołnierze ośrodka krakowskiego, uczestnicy zamachu na SS-Obergruppenführera Krügera). Z zachowanego niemieckiego raportu wynika, że akcja nie miała przypadkowego charakteru, gdyż już wcześniej Gestapo uzyskało informację, że tego dnia w kościele św. Aleksandra odbędzie się ślub z udziałem ważnych osobistości polskiej konspiracji. Raport ten wskazuje ponadto, że celem Niemców było nie tyle zlikwidowanie „Osy”-„Kosy 30”, co schwytanie osób odpowiedzialnych za zamachy na Krügera i berliński dworzec.

Pytanie: Kto brał ślub 5 czerwca 1943 roku?
Odpowiedź: por. Mieczysław Uniejewski i Teofilia Suchanek

Pytanie: Kim był Uniejewski?
Odpowiedź: dowódcą jednego z patroli warszawskiego zespołu „Osy”-„Kosy 30”

Pytanie: W jakim kościele odbywała się uroczystość zaślubin?
Odpowiedź: św. Aleksandra

Pytanie: Czy napad w trakcje ślubu był planowaną akcją?
Odpowiedź: tak
Organizacja Specjalnych Akcji Bojowych

22 stycznia 1943 roku Komendant Główny AK gen. Stefan Rowecki ps. „Grot” wydał rozkaz nr 84, w którym nakazywał „uporządkowanie odcinka walki czynnej”. Jednym ze skutków tego rozkazu było włączenie „Osy” do struktur Kierownictwa Dywersji (Kedywu). Formalnie stało się to z dniem 1 marca 1943 roku, choć Tomasz Strzembosz przypuszczał, że w rzeczywistości przeniesienie nastąpiło już w lutym tegoż roku. „Osa” stanowiła odtąd jeden z trzech podstawowych oddziałów dyspozycyjnych Kedywu (obok jednostek „Motor 30” i „Liga 30”). Niedługo później zmieniła także nazwę na „Kosa 30”. Oddział zachował jednak dotychczasową strukturę, niemal niezmieniony skład osobowy oraz dotychczasowy duży stopień autonomii. Rola dowódcy oddziałów dyspozycyjnych Kedywu, formalnie przełożonego „Kosy 30”, sprowadzała się w praktyce do funkcji koordynatora.

Pytanie: Na podstawie którego rozkazu organizacja ta została włączona do Kedywu?
Odpowiedź: nr 84

Pytanie: Kto wydał rozkaz na podstawie którego organizacja ta została włączona do Kedywu?
Odpowiedź: gen. Stefan Rowecki ps. „Grot”

Pytanie: Jak nazywały się pozostałe podstawowe oddziały dyspozycyjne Kierownictwa Dywersji?
Odpowiedź: „Motor 30” i „Liga 30”

Pytanie: Czy była to jednostka, która w obrębie Kedywu cieszyła się sporą autonomią?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak nazywała się później "Osa"?
Odpowiedź: „Kosa 30”
Sułtanat Rumu

Syn Sulajmana, Kilidż Arslan, stał się zakładnikiem na dworze Wielkich Seldżuków, i powrócił do Anatolii by dokonać restauracji sułtanatu dopiero po śmierci Malikszaha w 1092. Tymczasem w trakcie sześcioletniego bezkrólewia dominującą siłą w Anatolii stało się inne tureckie państwo, Daniszmendydzi, które zajmowało jej północną i wschodnią część, podczas gdy Seldżukidzi zajmowali część południową i zachodnią. Ci naturalni rywale sprzymierzyli się przeciwko I wyprawie krzyżowej, co nie zapobiegło ich klęsce w bitwie pod Doryleum w 1097, i utracie przez sułtanat stolicy oraz szeregu terytoriów wzdłuż wybrzeży Morza Egejskiego i Czarnego na rzecz Bizancjum. Wtedy to z konieczności Kilidż Arslan przeniósł stolicę sułtanatu do Konyi (greckie Ikonion), gdzie miała pozostać już do końca jego dziejów. Późniejsza ekspansja Kilidż Arslana na wschód, kosztem Daniszmendydów, doprowadziła go ostatecznie tak samo jak dziada i ojca do konfliktu z Wielkimi Seldżukami. W 1107 Kilidż Arslan zajął Mosul, rzucając tym samym wyzwanie Mohammadowi Taparowi (1105 – 1118), jednak jeszcze w tym samym roku zginął w bitwie nad rzeką Chabur.

Pytanie: Kiedy Arslan dokonał restauracji sułtanatu?
Odpowiedź: po śmierci Malikszaha w 1092

Pytanie: Czy Sulajman miał potomstwo?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Ile lat trwało bezkrólewie w Anatolii?
Odpowiedź: sześć

Pytanie: Który region Anatolii zamieszkiwali Seldżukidzi?
Odpowiedź: południowy i zachodni
Antoni Łaciak

21 lutego, w ramach zawodów FIS, odbył się konkurs skoków na Średniej Krokwi. Był on wcześniej dwukrotnie odwoływany z powodu opadów śniegu i silnego wiatru. Wzięło w nim udział 62 skoczków. Zawody przerwano tylko raz, w południe, na okres około jednej godziny. Podmuchy wiatru i opady śniegu stwarzały nierówne warunki dla zawodników. Przez pewien czas zasypane były tory najazdowe. Faworytem Polaków do walki o medale miał być Wieczorek. Jego upadek, kilka dni przed rozpoczęciem zawodów, odebrał gospodarzom nadzieję na sukces. Prowadzenie w konkursie, po skoku na 68 m, objął norweski skoczek Toralf Engan. Drugie miejsce po pierwszej serii, z rezultatem 68,5 m, zajmował Łaciak, który skakał na enerdowskich nartach marki Poppa, z numerem startowym 57. Sędziowie przyznali mu dość niskie noty. W następnej kolejce Polak miał 64,5 m i spadł na czwartą pozycję w klasyfikacji. Podczas trzeciej i ostatniej serii padał gęsty śnieg. Faworyt konkursu, Helmut Recknagel, wylądował na 71,5 m i wyszedł na prowadzenie. Łaciak uzyskał taką samą odległość i uplasował się w rankingu konkursu przed Niemcem, z łączną notą 222,5 pkt. Do noty skoczka zaliczano wówczas sumę punktów z dwóch najlepszych skoków. Kończący konkurs Engan uzyskał 70,5 m i został mistrzem świata, wyprzedzając Łaciaka i Recknagla. Łaciak, który uważał werdykt sędziów za niesprawiedliwy i twierdził, że to on jest mistrzem, na ramionach kibiców został zaniesiony do hotelu „Imperial”.

Pytanie: Dlaczego rezygnowano z konkursu skoków na Średniej Krokwi?
Odpowiedź: z powodu opadów śniegu i silnego wiatru

Pytanie: Ilu zawodników brało udział w konkursie skoków na Średniej Krokwi?
Odpowiedź: 62

Pytanie: Czy Polacy liczyli na wygraną Wieczorka?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Wieczorek miał wypadek?
Odpowiedź: tak
Mont Saint-Michel

Według legendy w 709 roku biskupowi Avranches, świętemu Aubertowi, objawił się Michał Archanioł, prosząc o zbudowanie kościoła na skale. Biskup dwukrotnie zlekceważył prośbę aż do momentu, kiedy św. Michał, dotknąwszy palcem biskupiej głowy, wypalił w niej dziurę, ale pozostawił nieszczęśnika przy życiu. Czaszka św. Auberta z owym otworem przechowywana jest do dziś w katedrze w Avranches. Krótko potem została zbudowana pierwsza kaplica w grocie, a poprzednia nazwa Mont-Tombe została zastąpiona Mont Saint-Michel-au-péril-de-la-Mer. Podczas budowy według legend doszło do rzekomych cudów – poranna rosa wyznaczyła zarys fundamentów, skradziona krowa ukazała się nagle tam gdzie powinien lec pierwszy złom granitu, trzymane na rękach niemowlę odsunęło stopami głaz zagradzający drogę oraz ukazanie się świętego Michała, który wskazał źródło słodkiej wody.

Pytanie: Kto ukazał się biskupowi Avanches?
Odpowiedź: Michał Archanioł

Pytanie: Jak nazywał się biskup Avanches?
Odpowiedź: Aubert

Pytanie: W którym roku objawił się archanioł?
Odpowiedź: 709

Pytanie: Czy biskup odmówił aniołowi?
Odpowiedź: tak
Mont Saint-Michel

Zasługą przybyłych do Armoryki Rzymian była budowa sieci dróg przecinających całe jej terytorium: jedna z nich, łącząca Dol-de-Bretagne z Fanafmers (Saint-Pair), biegła na południe od Mons Belenus (Góry Belena). W miarę podnoszenia się poziomu wód w kanale La Manche, droga była stopniowo przesuwana ku wschodowi, aż do całkowitego połączenia się z tą, która obecnie przebiega przez Avranches. Wyspa w tym okresie była znana jako Mont Tombe (łac. Góra Cmentarna). Mieszkający w pobliżu Rzymianie rozwijali kult boga słońca, nazywanego przez nich Mitrą. Według miejscowej legendy z tego okresu, na wzgórzu pochowano w złotych butach i trumnie Juliusza Cezara.

Pytanie: Co wybudowano w Armoryce dzięki Rzymianom?
Odpowiedź: sieć dróg przecinających całe jej terytorium

Pytanie: Jak Rzymianie nazywali boga słońca, którego czcili?
Odpowiedź: Mitra
Ospa wietrzna

Wysypka podobna do ospy wietrznej u osób szczepionych może być wywołana przez VZV typu dzikiego, atenuowanego VZV stosowanego w szczepionce lub związanego z inną etiologią niż ospa wietrzna. Wysypki powstałe w ciągu 14 dni od szczepienia mogą być związane z VZV typu dzikiego, ponieważ ekspozycja na wirusa nastąpiła przed zaszczepieniem i wytworzeniem odporności. Wysypka występująca w ciągu 15–42 dni od szczepienia może być związana z VZV typu dzikiego lub VZV stosowanego w szczepieniu. Wynika to z możliwości zakażenia VZV typu dzikiego przed wytworzeniem się odporności po zaszczepieniu. Zaczerwienienie skóry może być następstwem działania niepożądanego szczepionki. Po okresie 42 dni od zaszczepienia wysypka jest związana z typem dzikim. Jedna dawka szczepionki chroni 97% zaszczepionych przez ospą wietrzną o ciężkim i umiarkowanym przebiegu oraz 85% chorych przed ospą o łagodnym przebiegu (obecnie zaleca się dwie dawki szczepionki). Przebieg zakażenia u chorych zaszczepionych zazwyczaj jest bezobjawowy lub skąpoobjawowy. Liczba wykwitów o charakterze plamisto-grudkowym jest niewielka, nie przekraczająca 50, pęcherzyki zwykle są nieobecne.

Pytanie: Co może powodować wykwity na skórze, które przypominają te wywołane przez ospę?
Odpowiedź: VZV typu dzikiego, atenuowanego VZV stosowanego w szczepionce lub związanego z inną etiologią niż ospa wietrzna

Pytanie: O czym może świadczyć zaróżowiona skóra po szczepieniu?
Odpowiedź: O niepożądanym działaniu szczepionki

Pytanie: Jaką skuteczność wykazuje pojedyncza dawka szczepionki przeciw ospie?
Odpowiedź: chroni 97% zaszczepionych przez ospą wietrzną o ciężkim i umiarkowanym przebiegu oraz 85% chorych przed ospą o łagodnym przebiegu

Pytanie: Czy rekomenduje się tylko jedną dawkę szczepionki przeciw ospie?
Odpowiedź: nie
Ospa wietrzna

Ospowe (śródmiąższowe) zapalenie płuc jest jednym z najczęstszych i najpoważniejszych powikłań ospy wietrznej u dorosłych. Szacuje się, że zmiany radiologiczne w przebiegu ospy wietrznej u dorosłych występują u około 3–16% chorych, ale objawy zapalenia płuc stwierdza się tylko u jednej trzeciej z nich. Z kolei u zdrowych dzieci zapalenie płuc w przebiegu ospy wietrznej jest stosunkowo rzadko rozpoznawane w porównaniu do osób dorosłych. Większe ryzyko rozwoju ospowego zapalenia płuc jest obserwowane u palaczy tytoniu, osób z upośledzoną odpornością. Wysoką śmiertelność obserwuje się u kobiet w II i III trymestrze ciąży.

Pytanie: Do rozwoju jakiej przykładowej choroby może doprowadzić ospa wietrzna u osób dorosłych?
Odpowiedź: ospowego (śródmiąższowego) zapalenia płuc

Pytanie: Jakie grupy chorych są wyjątkowo narażone na rozwój ospowego zapalenia płuc?
Odpowiedź: palacze tytoniu, osoby z upośledzoną odpornością

Pytanie: Czy w przypadku zdrowych dzieci ospowe zapalenie płuc jest częściej diagnozowane niż u dorosłych?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy rozwój tej choroby może w niektórych przypadkach prowadzić nawet do śmierci?
Odpowiedź: tak