mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Kururo niebieskawy

Kururo niebieskawe żyją w koloniach nie przekraczających zazwyczaj 15 osobników, w skład których wchodzi „rodzina” składająca się z kilku par i ich potomstwa. W codziennej komunikacji często jest stosowany kontakt dotykowy nos-w-nos. Badanie i komunikowanie węchowe obejmuje rejony narządów płciowych, biodra, uda i kark. Poszczególne kolonie rywalizują ze sobą o prawo do władania danym terenem i są w tym zakresie agresywne. Kururo niebieskawe używają moczu jako markera do znaczenia swojego terytorium, a podczas oznaczania przyjmują pozycję, w której podnoszą kończynę oddając mocz na zewnątrz. Podczas niebezpieczeństwa S. cyanus używają charakterystycznych sygnałów dźwiękowych o częstotliwości 0,9–1,2 kHz. Kururo potrafią bez problemu przepłynąć w wodzie krótki dystans, większy zapał do pływania mają S. cyanus maulinus – kururo niebieskawe z populacji w południowej części Chile. Przednie i tylne łapy podczas pływania wykonują dynamiczne ruchy, a nos, oczy i uszy utrzymywane są ponad powierzchnią wody.

Pytanie: Z jakich osobników składają się gromady tworzone przez te gryzonie?
Odpowiedź: kilku par i ich potomstwa

Pytanie: Jaki rodzaj komunikacji występuje często u przedstawicieli kururo niebieskawych?
Odpowiedź: kontakt dotykowy nos-w-nos

Pytanie: Jakie części ciała tych gryzoni uczestniczą w komunikacji węchowej?
Odpowiedź: rejony narządów płciowych, biodra, uda i kark

Pytanie: Jaką dodatkową funkcję pełni mocz tych gryzoni?
Odpowiedź: markera do znaczenia swojego terytorium

Pytanie: Jak wygląda styl pływania tych zwierząt?
Odpowiedź: Przednie i tylne łapy podczas pływania wykonują dynamiczne ruchy, a nos, oczy i uszy utrzymywane są ponad powierzchnią wody
Ibis żółtoszyi

Gniazda budowane są w niskich krzewach lub w dobrze osłoniętych szuwarach na wyspach. Przykładowo mogą lęgnąć się wśród Duma florulenta, ponikła (Eleocharis) i pałek (Typha). W lesie Barmah-Millewa zaobserwowano ibisy gniazdujące licznie w sitach Juncus ingens. Czasem przy braku stosownej roślinności ibisy żółtoszyje gniazdują na ziemi, niekiedy w naniesionych przez wodę odpadkach. Jeśli zakładają gniazdo w sitowiu, to wydeptują okoliczną roślinność, tworząc z niej prostą platformę. Gniazdo ma kształt płytkiej miseczki. Budulec stanowią patyki i rośliny wodne. Chociaż ibisy żółtoszyje odpoczywają na drzewach, to najprawdopodobniej nie wykorzystują ich do gniazdowania. Tworzą kolonie lęgowe, niekiedy z ptakami innych gatunków; wówczas można znaleźć zaledwie kilka par tych ibisów wśród ibisów czarnopiórych i czapli. Spośród wszystkich australijskich ptaków wodnych ibisy żółtoszyje tworzą najliczniejsze kolonie. Zdarzają się takie złożone z kilkudziesięciu tysięcy par, na początku XXI wieku największa znana liczyła 200 tys. par. W 1983 na jeziorze Narran (Nowa Południowa Walia) mieściła się kolonia ibisów żółtoszyich i czarnopiórych złożona z 400 tys. par. Mogą przejmować gniazda ibisów czarnopiórych, gdy ich młode je opuszczą. Przynajmniej do 1992 nic nie było wiadomo na temat zalotów u ibisów żółtoszyich, podobnie jak o ich zachowaniu się w gnieździe.

Pytanie: Gdzie lęgi odbywały ibisy z lasu Barmah-Millewa?
Odpowiedź: sitach Juncus ingens

Pytanie: W jaki sposób ibisy konstruują proste stanowisko w sitowiu?
Odpowiedź: wydeptują okoliczną roślinność

Pytanie: Jaką formę przybiera siedlisko ibisów?
Odpowiedź: płytkiej miseczki

Pytanie: Do jakiego rodzaju ptaków zaliczyć można ibisy żółtoszyje?
Odpowiedź: wodnych
Ibis żółtoszyi

Środowiskiem życia ibisów żółtoszyich są pastwiska, tereny upraw, obszary poddawane nawadnianiu, otwarte lasy i suche tereny trawiaste, nierzadko daleko od mokradeł. W porównaniu do innych australijskich ibisów żółtoszyje częściej są spotykane w suchych środowiskach. Według Carricka, przez cztery lata badającego zwyczaje żywieniowe ibisów żółtoszyich i ibisów czarnopiórych (T. molucca) we wschodniej Australii, 75,2% żerujących osobników przebywało w środowisku umiarkowanie wilgotnym, 14% – w wodnym. U ibisów czarnopiórych było to odpowiednio 64,2% i 25,2%. Na północy kontynentu szczególnie często są one użytkowane poza okresem lęgowym. Unikają obszarów porośniętych gęstą trawą i zadrzewień o gęstym podszycie. Nie spotyka się ich także w środowiskach nadmorskich. Typowymi żerowiskami tych ibisów są obszary trawiaste, w tym parki miejskie i skraje dróg, bagna, tereny upraw tuż po zbiorach. W przeciwieństwie do ibisów czarnopiórych żółtoszyje nie szukają pokarmu na wysypiskach śmieci.

Pytanie: Gdzie zazwyczaj żyją ibisy żółtoszyje?
Odpowiedź: pastwiska, tereny upraw, obszary poddawane nawadnianiu, otwarte lasy i suche tereny trawiaste

Pytanie: Czy ibis żółtoszyi to jedyny ibis Australii?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile procent ibisów wschodniej Australii, według badań Carricka, żyje w środowisku umiarkowanie wilgotnym?
Odpowiedź: 75,2

Pytanie: Czy ibisy żółtoszyje szukają pożywienia na wysypiskach śmieci?
Odpowiedź: nie
Dopamina

Dopamina nie przekracza bariery krew-mózg, więc jej synteza i funkcje w obszarach peryferyjnych są w znacznym stopniu niezależne od syntezy i działania w mózgu. Znaczna ilość dopaminy krąży we krwi, ale jej funkcje nie są do końca znane. Poziom dopaminy w osoczu krwi jest porównywalny do poziomu adrenaliny, ale u ludzi ponad 95% dopaminy w osoczu jest w formie siarczanu dopaminy, połączenia tworzonego przez sulfotransferazę 1A3/A4. Znaczna część siarczanu dopaminy jest produkowana w krezce otaczającej części układu trawiennego. Jej produkcja jest uważana za mechanizm detoksykujący dopaminę spożytą z jedzenia lub wytworzoną w procesach trawiennych – poziom w osoczu zwykle rośnie ponad pięćdziesięciokrotnie po posiłku. Siarczan dopaminy nie posiada żadnej znanej funkcji biologicznej i jest wydalany z moczem.

Pytanie: W wyniku jakiego procesu wytwarza się siarczan dopaminy?
Odpowiedź: sulfotransferazy 1A3/A4

Pytanie: W jaki sposób organizm pozbywa się siarczanu dopaminy?
Odpowiedź: jest wydalany z moczem

Pytanie: Czy wiadomo jakie funkcje spełnia dopamina?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Gdzie dochodzi do wytwarzania dużej ilości siarczanu dopaminy?
Odpowiedź: w krezce
Helena Kmieć

Po śmierci została patronką Regionalnego Konkursu Poezji Religijnej organizowanego przez Zespół Szkół Katolickiego Stowarzyszenia Wychowawców w Libiążu, którego finał pod jej imieniem miał miejsce po raz pierwszy 7 kwietnia 2017 r. w Libiąskim Centrum Kultury (była to jego XIV edycja). Helena Kmieć była również wśród nominowanych w XIII edycji plebiscytu „Miłosierny Samarytanin roku 2016” i ostatecznie została wyróżniona specjalną statuetką, którą odebrali jej rodzice podczas gali 31 marca 2017 r. w Auli Jana Pawła II przy sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.

Pytanie: Patronką jakiego wydarzenia jest Helena Agnieszka Kmieć?
Odpowiedź: Regionalnego Konkursu Poezji Religijnej

Pytanie: Jaka placówka zajmuje się organizacją konkursu?
Odpowiedź: Zespół Szkół Katolickiego Stowarzyszenia Wychowawców w Libiążu

Pytanie: Czy Helena Agnieszka Kmieć uzyskała nominację w konkursie „Miłosierny Samarytanin roku 2016”?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim miejscu odbyła się gala finałowa konkursu „Miłosierny Samarytanin roku 2016”?
Odpowiedź: w Auli Jana Pawła II przy sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach
Helena Kmieć

W czerwcu 2017 r. Rada Miasta Libiąża przyjęła wniosek o pośmiertne nadanie Helenie Kmieć tytułu Honorowego Obywatela Libiąża oraz wniosek o nazwanie jednej z ulic Libiąża jej imieniem. 18 sierpnia 2017 r. podczas uroczystej sesji Rady Miejskiej jednogłośnie podjęto decyzję o pośmiertnym nadaniu Helenie Kmieć tytułu Honorowego Obywatela Miasta Libiąża. Akt nadania obywatelstwa wręczyli rodzicom Heleny Kmieć przewodnicząca Rady Miejskiej, Bogumiła Latko, wspólnie z burmistrzem Libiąża, Jackiem Latko. Jednogłośnie przyjęto także wniosek o przemianowanie ulicy Kościelnej na ulicę Heleny Kmieć.

Pytanie: Kiedy nadano Kmieć tytuł Honorowego Obywatela Miasta Libiąża?
Odpowiedź: 18 sierpnia 2017

Pytanie: Jaka ulica zmieniła nazwę na Kmieć?
Odpowiedź: Kościelna

Pytanie: Kto odebrał za Kmieć akt nadania obywatelstwa?
Odpowiedź: rodzice Heleny Kmieć

Pytanie: Kto wręczył rodzicom Kmieć akt nadania obywatelstwa?
Odpowiedź: Bogumiła Latko, Jacek Latko
Ouyang Xiu

Nominacja Ouyanga na naczelnego egzaminatora miała wielki wpływ na utrwalenie się „starego stylu”, ponieważ zaczął on wymagać od zdających egzaminy pisania w tym stylu, a nie dotąd popularniejszym stylu prozy równoległej, bianwen. Z tego powodu nowe pokolenie uczonych-pisarzy przejęło ten styl – byli wśród nich najwybitniejsi songowscy literaci. Trzech z „ośmiu mistrzów prozy Tang i Song” zdało finałowy egzamin na stopień jinshi pod okiem Ouyang Xiu w 1057: Su Shi, Su Che i Zeng Gong. Pozostałych pięciu mistrzów to Han Yu i Liu Zongyuan (773–819) (z czasów dynastii Tang), a z okresu Song: Wang Anshi, Su Xun (ojciec Su Shi i Su Che). Ósmym był sam Ouyang Xiu.

Pytanie: Jakie stanowisko zyskał Ouyang?
Odpowiedź: naczelnego egzaminatora

Pytanie: Jakie styl został utrwalony wraz z nominacją Ouyanga?
Odpowiedź: stary

Pytanie: Czy mistrzowie prozy musieli zdawać egzamin?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Którym z kolei mistrzem był Ouyang Xiu?
Odpowiedź: Ósmym
Pi

Z biegiem lat uzyskiwano coraz lepsze przybliżenia wartości π sięgające kilkuset miejsc po przecinku. W 1853 William Rutherford podał liczbę Pi z dokładnością 440 miejsc po przecinku. Rekordzistą w ręcznych obliczeniach liczby Pi jest William Shanks, któremu w 1874 udało się uzyskać 707 miejsc po przecinku. Zajęło mu to 15 lat. Później okazało się, że 180 ostatnich cyfr obliczył błędnie (wynik, który uznano za prawidłowy uwzględnia 527 miejsc po przecinku). W 1946 roku Ferguson podał wartość π do 620. miejsca po przecinku. W końcowych obliczeniach wspomagał się już kalkulatorem. Od 1949, kiedy to przy pomocy komputera ENIAC obliczono 2038 miejsc po przecinku, dokładniejsze aproksymacje liczby π uzyskiwano już tylko przy użyciu komputerów. We wrześniu 1999 roku obliczono π z dokładnością 2,0615·1011 miejsc po przecinku. Dokonał tego Takahasi przy pomocy komputera Hitachi SR8000.

Pytanie: Jak długo Shanks obliczał liczby po przecinku do liczby pi?
Odpowiedź: 15 lat

Pytanie: Ile miejsc po przecinku zostało obliczonych przez Shanksa poprawnie? 
Odpowiedź: 527

Pytanie: Jaki komputer obliczył jako pierwszy bardzo dużą ilość liczby po przecinku dla pi?
Odpowiedź: ENIAC

Pytanie: Czego dokonał Takahasi?
Odpowiedź: obliczył π z dokładnością 2,0615·1011 miejsc po przecinku
Pi

Księga Guinnessa zawiera listę ludzi, którzy zapamiętali najwięcej cyfr liczby π. Należy do nich np. Rajan Mahadevan (40 000 zapamiętanych cyfr), Daniel Tammet. Aby ją zapamiętać, korzystają często z mnemotechniki GSP i pałacu pamięci. Światowy potwierdzony rekord w zapamiętaniu ciągu cyfr liczby π należy aktualnie do Japończyka Akiry Haraguchi, który podał ją z dokładnością do 100 tysięcy miejsc po przecinku, bijąc własny rekord 83 431 cyfr po przecinku z roku 1995. Starszy rekord należał do Chińczyka Lu Chao, który powtórzył ponad 67 tysięcy znaków po przecinku.

Pytanie: Ile liczb po przecinku w cyfrze pi zapamiętał Mahadevan?
Odpowiedź: 40 000

Pytanie: Jakie metody wykorzystywane są do zapamiętywania liczby pi?
Odpowiedź: mnemotechniki GSP i pałacu pamięci

Pytanie: Z jakiego kraju pochodzi Haraguchi?
Odpowiedź: Japonii

Pytanie: Czyj rekord pobił Haraguchi?
Odpowiedź: Lu Chao
Fran Lebowitz

W latach siedemdziesiątych zamieszkała w Nowym Jorku. Wykonywała różne prace, sprzedawała na ulicy paski, sprzątała mieszkania, prowadziła taksówkę, by się utrzymać. Pisała też recenzje filmów i książek w małym piśmie o charakterze muzycznym Change (Zmiana). Jej los się odmienił, gdy w 1971 Andy Warhol zatrudnił ją jako felietonistkę w wydawanym przez siebie magazynie Interview (Wywiad). W 1978 opublikowała pierwszy zbiór dowcipnych esejów Metropolitan Life (Życie w metropolii), w 1981 zaczęła pisać felietony w miesięczniku Mademoiselle. Wtedy też opublikowała drugi zbiór esejów Social Studies (Nauka o społeczeństwie). W 1995 opublikowała Mr Chas & Lisa Sue Meet the Panda (Pan Chas i Lisa Sue spotykają pandę) – powieść dla dzieci o ogromnych pandach mieszkających w Nowym Jorku i marzących o przeprowadzeniu się do Paryża.

Pytanie: W jaki sposób pisarka utrzymywała się oprócz pisania?
Odpowiedź: sprzedawała na ulicy paski, sprzątała mieszkania, prowadziła taksówkę

Pytanie: Do jakiego magazynu "Fran" pisała recenzje?
Odpowiedź: Change

Pytanie: Kto wydawał czasopismo Interview?
Odpowiedź: Andy Warhol
Lambeozaur

W 1975 Peter Dodson, badając zagadkę różnorodności gatunków Lambeosaurinae żyjących w tak krótkim okresie na małym obszarze, opublikował wyniki badania morfometrycznego, w którym zmierzył tuziny czaszek. Zauważył, że wiele gatunków bazuje na szczątkach, które lepiej interpretować jako pozostałości osobników młodocianych lub odmiennej płci. W przypadku Lambeosaurus odkrył, że L. clavinitialis był prawdopodobnie samicą L. lambei, natomiast Corythosaurus frontalis czy Procheneosaurus praeceps stanowiły prawdopodobnie osobniki młodociane tego gatunku. L. magnicristatus wyróżniał się dostatecznie, by dać podstawę dla umieszczenia w oddzielnym gatunku. Naukowiec uznał też Procheneosaurus cranibrevis i P. erectofrons za młode korytozaury. Jednakże powtórne przestudiowanie szczątków Procheneosaurus/Tetragonosaurus pokazało, że klasyfikowanie ich w obrębie tego gatunku było mylne, a okaz typowy P. cranibrevis to młodociany lambeozaur, podczas gdy inne zaliczały się do Corythosaurus. Wnioski te opierają się o odmienne formy spojenia pomiędzy kością nosową i przysieczną.

Pytanie: Czym zajął się Dodson w swoim badaniu z 1975 roku?
Odpowiedź: zmierzył tuziny czaszek

Pytanie: Czego samicą miał być L. clavinitialis według Dodsona?
Odpowiedź: L. lambei

Pytanie: Czy L. magnicristatus został wyodrębniony przez naukowca jako oddzielny gatunek?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Do jakiego rodzaju dinozaura Dodson zaklasyfikował P. erectofrons?
Odpowiedź: korytozaurów

Pytanie: Jaki argument podważył zaproponowaną przez Dodsona klasyfikację m.in. P. cranibrevisa?
Odpowiedź: odmienne formy spojenia pomiędzy kością nosową i przysieczną
Lambeozaur

Obecnie za pewne uznaje się tylko dwa gatunki lambeozaura, trzeci jest szeroko akceptowany, czwarty zaś tylko czasami. L. lambei Parks, 1923 znany jest z co najmniej 17 osobników. Znaleziono 7 czaszek i niekompletnych szkieletów oraz około 10 izolowanych czaszek. L. clavinitialis Sternberg, 1935, Corythosaurus frontalis Parks, 1935 i Procheneosaurus praeceps Parks, 1931 uznaje się w najnowszych pracach za synonimy L. lambei. Możliwe, że czaszka L. clavinitialis bez odchylającego się w tył wyrostka reprezentuje L. magnicristatus, choć opcję tą odrzucono w redeskrypcji L. magnicristatus z 2007. Wiedza o L. magnicristatus Sternberg, 1935 pochodzi definitywnie tylko z dwóch okazów, w obu przypadkach czaszek. Niestety utracono większość połączonego stawowo szkieletu holotypowego. Wiele kości doznało rozległych uszkodzeń spowodowanych wodą w miejscu przechowywania i trzeba je było odrzucić jeszcze przed opisem. Stracono też inne części szkieletu. Szczątki te pochodzą z nieco młodszych skał, niż L. lambei. Epitet gatunkowy pochodzi od łacińskich słów magnus (wielki) i cristatus (grzebieniasty). Odnosi się on do kostnego grzebienia zwierzęcia. Ponadto Jack Horner zidentyfikował fragmentarycznie szczęki Lambeosaurinae z formacji Bearpaw z Montany jako prawdopodobnie należące do L. magnicristatus; jako pierwsze reprezentują one szczątki lambepoaurynów ze skał morskich. Ogromny meksykański gatunek „L.” laticaudus Morris, 1981, znany z niepołączonych pozostałości kilku osobników, bywał przez część autorów uznawany za osobny gatunek lambeozaura, a przez innych za gatunek hipakrozaura. Jego pewność zakwestionowali autorzy opisu Velafrons, uważający jego pozostałości za niediagnostyczne dla tego rodzaju. Ostatecznie gatunek ten w 2012 r. ustanowiony został gatunkiem typowym odrębnego rodzaju Magnapaulia.

Pytanie: Ile gatunków lambeozaura istnieje z całą pewnością?
Odpowiedź: dwa

Pytanie: Jakie elementy ciała L. lambei Parks udało się odkopać?
Odpowiedź: czaszki i niekompletne szkielety

Pytanie: Na jakim znalezisku opierają się badania L. magnicristatus Sternberg?
Odpowiedź: czaszkach

Pytanie: Od jakich dwóch łacińskich słów powstało wyrażenie magnicristatus?
Odpowiedź: magnus i cristatus
Roman Polański

W 1961, po ponownym pobycie w Paryżu, wrócił do Łodzi na prośbę Jerzego Bossaka, który powiadomił go o zgodzie na realizację Noża w wodzie (1962), po tym jak Polański przerobił scenariusz filmu przygotowywany dwa lata wcześniej. Film kręcony był latem 1961 na Mazurach. Po zakończeniu zdjęć operator Jerzy Lipman prowadząc samochód uderzył w drzewo – Polański jadący jako pasażer doznał złamania kości podstawy czaszki i trafił na dwa tygodnie do szpitala. Psychodrama rozgrywająca się między zamożnym małżeństwem (Leon Niemczyk, Jolanta Umecka) a tajemniczym młodzieńcem (Zygmunt Malanowicz) została ostro oceniona przez krytyków polskich. O ile strona formalna filmu nie budziła zarzutów, Nóż w wodzie potępiano powszechnie za promowanie zachodnich wzorców, a oficjalnie dzieło Polańskiego zrugał nawet I sekretarz KC PZPR Władysław Gomułka. Jednakże paradoksalnie Nóż w wodzie stał się pierwszym obficie nagradzanym filmem debiutanta, zdobywając Złotą Kaczkę dla najlepszego filmu, nagrodę FIPRESCI na Festiwalu Filmowym w Wenecji oraz pierwszą polską nominację do Oscara za film nieanglojęzyczny. Mimo to niechęć polskich krytyków do filmu, motywowana wówczas osobą reżysera, zmusiła Polańskiego do wyjazdu z Polski.

Pytanie: Gdzie odbywały się zdjęcia do Noża w wodzie?
Odpowiedź: na Mazurach

Pytanie: Jaki uraz u reżysera spowodował wypadek samochodowy?
Odpowiedź: złamanie kości podstawy czaszki

Pytanie: Reprezentantem którego gatunku jest ten film?
Odpowiedź: dramatu psychologicznego

Pytanie: Jakie zarzuty wobec filmu miały współczesne polskie władze?
Odpowiedź: promowanie zachodnich wzorców
Roman Polański

Po klęsce Dziewiątych wrót zdecydował się dokonać zwrotu w swojej twórczości. Za sprawą Iana Burlinghama jesienią 1999 przeczytał angielski przekład autobiografii Władysława Szpilmana, kompozytora, który dzięki życzliwym mu ludziom przetrwał inwazję niemiecką na Polskę, pobyt w getcie warszawskim oraz zniszczenie stolicy Polski w wyniku powstania warszawskiego. O ile pierwszą próbę nakręcenia dziejów Szpilmana podjęto tuż po II wojnie światowej, w wyniku ingerencji władz komunistycznych powstał film Miasto nieujarzmione (1950), który miał niewiele wspólnego z pierwotnym materiałem. Gorącym orędownikiem ekranizacji losów Szpilmana był Gene Gutowski, który planując reżyserię Polańskiego nad będącym dopiero w sferze marzeń filmem, spotykał się już w tej sprawie z głównym bohaterem opowieści. Polański, podjąwszy próbę uchwycenia losów Szpilmana, zdecydował się nie powtórzyć błędu polegającego na rezygnacji z nakręcenia ekranizacji książki Thomasa Keneally’ego Lista Schindlera (powieść wyreżyserował Steven Spielberg w 1993). W koprodukcji brytyjsko-niemiecko-francusko-polskiej Polański nakręcił film wojenny Pianista (The Pianist, 2002) na podstawie scenariusza Ronalda Harwooda. W rolę Szpilmana wcielił się Adrien Brody, a operatorem zdjęć został Paweł Edelman. Pomimo negatywnych recenzji w Polsce oraz we Francji, Pianista spotkał się z uznaniem anglosaskich krytyków. Film odniósł spory sukces artystyczny, zdobywając Złotą Palmę na 55. MFF w Cannes, siedem Cezarów oraz trzy Oscary (za najlepszą reżyserię, scenariusz adaptowany oraz rolę męską). Przy budżecie 35 milionów dolarów Pianista przyniósł 120 milionów dolarów dochodów. Praca nad tym filmem była swego rodzaju zwieńczeniem współpracy filmowej Gutowskiego i Polańskiego po ponad 40 latach od jej podjęcia.

Pytanie: Co przekonało Polańskiego do podjęcia decyzji o zmianie kierunku w swojej twórczości?
Odpowiedź: klęska "Dziewiątych wrót"

Pytanie: Jakie kraje brały udział w produkcji "Pianisty"?
Odpowiedź: Wielka Brytania, Niemcy, Francja, Polska

Pytanie: Kto był autorem scenariusza do "Pianisty"?
Odpowiedź: Ronald Harwood

Pytanie: Jakie nagrody zyskał "Pianista"?
Odpowiedź: Złotą Palmę na 55. MFF w Cannes, siedem Cezarów oraz trzy Oscary
Łódź Fabryczna

Plany modernizacji linii Łódź – Warszawa zakładały wyburzenie wszystkich budynków w całym kwartale ulic Kilińskiego, Składowa, Węglowa i Tramwajowa, przeniesienie dworca pod ziemię, z jednoczesnym przesunięciem go na północ. Tunel prowadzący na nowe perony miał rozpoczynać się zaraz za przystankiem osobowym Łódź Niciarniana. Początkowe plany zakładały zmianę nazwy dworca na Łódź Centralny lub Łódź Centralna, jednak ostatecznie nazwa dworca nie uległa zmianie, gdyż zbyt dobrze kojarzona jest z dotychczasową stacją. Zgodnie z planami pasażerowie mieli być odprawiani jednocześnie z 4 peronów. 3 z nich miały być przystosowane do obsługi pociągów regionalnych, międzywojewódzkich i TLK, zaś ostatni przeznaczony do odprawy szybkich pociągów, poruszających się po linii „Y”. Linia ta miała połączyć Warszawę z Kaliszem, Wrocławiem i Poznaniem, przebiegając przez Łódź. Rozpoczęcie budowy pierwszego odcinka linii „Y” z Warszawy do Łodzi planowano na przełomie 2013/2014 i miało kosztować 10 mld euro. Decyzją Ministra Infrastruktury budowę linii „Y” przesunięto na bliżej nieokreślony termin, jednak nie wcześniej niż na lata 2020–2030.

Pytanie: Gdzie chciano przenieść dworzec Łódź Fabryczna?
Odpowiedź: pod ziemię

Pytanie: Jak chciano nazwać zmodernizowany dworzec?
Odpowiedź: Łódź Centralny lub Łódź Centralna

Pytanie: Z zmieniono nazwę dworca w Łodzi?
Odpowiedź: nie
Płód arlekin

Rybia łuska arlekinowa spowodowana jest mutacjami powodującymi utratę funkcji białka transportującego lipidy w ziarnistościach błonowych keratynocytów. Zanim zdefiniowano defekt molekularny leżący u podłoża choroby, wiedziano, że mutacje punktowe genu ABCA12 są związane z wrodzoną rybią łuską blaszkowatą dziedziczoną autosomalnie recesywnie (OMIM#601277). W rybiej łusce arlekinowej mutacje mają charakter dużych delecji lub mutacji nonsensownych, skutkujących skróceniem łańcucha polipeptydowego ABCA11 (protein truncation). Rybia łuska blaszkowata i rybia łuska typu arlekinowego są zatem schorzeniami allelicznymi.

Pytanie: Z jakiego powodu powstaje płód arlekin?
Odpowiedź: spowodowana jest mutacjami powodującymi utratę funkcji białka transportującego lipidy w ziarnistościach błonowych keratynocytów

Pytanie: Czy obecnie znany jest defekt molekularny, który powoduje rybią łuskę arlekinową?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Do jakiego typu chorób należą płód arlekin i rybia łuska blaszkowata?
Odpowiedź: Allelicznych

Pytanie: Mutacja jakiego genu odpowiada za powstanie rybiej łuski arlekinowej?
Odpowiedź: ABCA12

Pytanie: Z czym wiążą się nieprawidłowości związane z genem ABCA11?
Odpowiedź: z wrodzoną rybią łuską blaszkowatą dziedziczoną autosomalnie recesywnie
Płód arlekin

W czwartek 5 kwietnia 1750, udałem się zobaczyć najbardziej godne pożałowania dziecko, urodzone ostatniej nocy z Mary Evans w Charleston. Wszyscy którzy je widzieli byli zdumieni, i ja też ledwo wiedziałem jak to opisać. Skóra była sucha i twarda, i wyglądała jak popękana na małe kawałki, nieco przypominając łuski ryby. Usta były duże, okrągłe i otwarte. Nie miało nosa zewnętrznego, ale dwa otwory w miejscu gdzie powinien znajdować się nos. Oczy wydawały się być kawałkami skrzepłej krwi, wybałuszone, wielkości śliwek, stanowiąc przerażający widok. Nie było uszu zewnętrznych, tylko otwory gdzie powinny się znajdować. Dłonie i stopy wyglądały na opuchnięte, były skurczone i dosyć twarde. Tylna część głowy była otwarta. Wydawało dziwny krzyk, bardzo niski, którego nie potrafię opisać. Żyło około 48 godzin i było jeszcze przy życiu gdy je zobaczyłem.

Pytanie: Co przypominała autorowi skóra nowo narodzonego dziecka?
Odpowiedź: łuski ryby

Pytanie: Jak autor wypowiedzi opisywał usta noworodka?
Odpowiedź: duże, okrągłe i otwarte

Pytanie: Jakiej zewnętrznej części układu oddechowego było pozbawione nowo narodzone dziecko?
Odpowiedź: nosa

Pytanie: Kto był matką zdeformowanego noworodka, opisywanego przez autora relacji?
Odpowiedź: Mary Evans