mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Klub Winx

Od samego początku produkowania serii Winx, w głowie Straffiego roił się plan na utworzenie wyłącznie 78 odcinków (trzech sezonów) serialu. Jak sam wspomina w jednym z wywiadów – „seria o czarodziejkach Winx nie może trwać wiecznie”. Nie bez powodu ostatni odcinek trzeciej serii kończył się retrospekcją ze słowami: „Zwycięstwo Klubu Winx to dopiero początek kolejnych, niezwykłych przygód czarodziejek. Przyszłość Bloom jest pełna przyjaźni, nadziei i miłości, tak jak przyszłość pozostałych dziewcząt z Klubu Winx!” (wersja ZigZap). W 2007 roku Rainbow ogłosiło pracę nad filmem kinowym Klub Winx – Tajemnica Zaginionego Królestwa, który miał ostatecznie rozwiązać główną zagadkę serialu (losy rodziców Bloom) i zakończyć historię Winx. Po udanej premierze filmu w 2008 roku i wciąż nieustannie rosnącej popularności serialu, Straffi postanowił przedłużyć serial o jeszcze jeden sezon.

Pytanie: Ile odcinków serialu chciał stworzyć Straffi?
Odpowiedź: 78

Pytanie: Kto jest odpowiedzialny za serial Winx?
Odpowiedź: Straffi

Pytanie: Czy Straffi udzielał wywiadów?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak nazywa się pełnometrażowy film o czarodziejkach Winx?
Odpowiedź: Klub Winx – Tajemnica Zaginionego Królestwa
Kardynał

Na początku ery nowożytnej tytuł kardynała nosili niektórzy szefowie rządów, najbardziej znanym z nich jest Jules Mazarin – pierwszy minister Francji. Te osoby nie pełniły funkcji kościelnych, ale były opłacane z kasy Kościoła zamiast królewskiej. Rzym zgadzał się na taki stan rzeczy w zamian za ochronę swojego stanu posiadania. W przeszłości także niektórzy kardynałowie nie posiadali święceń kapłańskich. Wynikało to z faktu, że najniższy stopień kardynalski, kardynałowie diakoni, wywodził się od najważniejszych diakonów Rzymu, posiadających tylko niższe święcenia, podobnie jak kardynałowie prezbiterzy od najważniejszych prezbiterów (kapłanów) Rzymu, a kardynałowie biskupi od biskupów diecezji podmiejskich Rzymu. (Zob. rangi kardynalskie)

Pytanie: Jak nazywa się jeden z najbardziej znanych kardynałów, pełniących funkcję szefa rządu?
Odpowiedź: Jules Mazarin

Pytanie: Czy Jules Mazarin pełnił funkcje kościelne?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kim był Jules Mazarin?
Odpowiedź: pierwszym ministrem Francji

Pytanie: Czy możliwa była sytuacja, w której kardynał nie posiadał święceń kapłańskich?
Odpowiedź: tak
Kardynał

Ostatnim żyjącym kardynałem bez święceń kapłańskich był watykański prawnik, diakon Teodolfo Mertel, którego do godności kardynalskiej wyniósł w roku 1858 papież Pius IX. Obecny kodeks prawa kanonicznego z 1983 nie przewiduje wyniesienia do tej godności osoby nieposiadającej święceń kapłańskich. Współczesną dyscyplinę reguluje kanon 351 § 1 KPK: Kardynałów ustanawia w sposób nieskrępowany Biskup Rzymski, wybierając ich spośród mężczyzn, którzy mają przynajmniej święcenia prezbiteratu, odznaczają się szczególną nauką, obyczajami, pobożnością i roztropnością w załatwianiu spraw. Ci, którzy nie są jeszcze biskupami, powinni przyjąć sakrę biskupią.

Pytanie: Kto zadecydował o tym, że diakon Teodolfo Merte zostanie kardynałem?
Odpowiedź: Pius XI

Pytanie: Jaki zawód wykonywał diakon Teodolfo Merte?
Odpowiedź: prawnika

Pytanie: Od którego roku osoba bez święceń kapłańskich nie może zostać kardynałem?
Odpowiedź: 1983

Pytanie: Jakie kryteria muszą spełnić kandydaci na kardynała?
Odpowiedź: muszą mieć przynajmniej święcenia prezbiteratu, odznaczać się szczególną nauką, obyczajami, pobożnością i roztropnością w załatwianiu spraw
Jan Maria Jackowski

Był jednym z założycieli związanego z Radiem Maryja Stowarzyszenia Rodzina Polska. W 1997 został posłem na Sejm III kadencji w okręgu podwarszawskim z listy Akcji Wyborczej Solidarność (otrzymał 37 239 głosów). Przewodniczył Komisji Kultury i Środków Przekazu. W 2001 należał krótko do Przymierza Prawicy. W tym samym roku z listy Akcji Wyborczej Solidarności Prawicy bez powodzenia ubiegał się o reelekcję jako bezpartyjny z poparciem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego (otrzymał 4240 głosów). Tuż po wyborach wstąpił do ZChN, z którego w 2002 przeszedł do Ligi Polskich Rodzin. Z jej listy w wyborach samorządowych w tym samym roku bez powodzenia kandydował na prezydenta Warszawy (otrzymał 2,16% głosów) oraz uzyskał mandat radnego tego miasta. W latach 2002–2004 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego, a następnie do 2005 przewodniczącego Rady m.st. Warszawy. Od 2005 do 2007 zasiadał w Trybunale Stanu. W 2005 bezskutecznie kandydował do Sejmu, a w 2006 został wykluczony z LPR. W wyborach prezydenckich w 2010 poparł kandydaturę Marka Jurka i wszedł w skład jego społecznego komitetu poparcia.

Pytanie: Jakie Radio jest związane ze Stowarzyszeniem Rodzina Polska?
Odpowiedź: Maryja

Pytanie: Z listy jakiego ugrupowania politycznego kandydował do sejmu Jackowski?
Odpowiedź: Akcji Wyborczej Solidarność

Pytanie: Ile głosów otrzymał Jackowski podczas kandydatury do sejmu w 1997 roku?
Odpowiedź: 37 239

Pytanie: Czy Jackowksi został prezydentem Warszawy?
Odpowiedź: nie
Jan Maria Jackowski

W wyborach parlamentarnych w 2011 został wybrany do Senatu w okręgu wyborczym nr 39 jako bezpartyjny kandydat z ramienia Prawa i Sprawiedliwości z wynikiem 33 421 głosów. W 2015 z powodzeniem ubiegał się o senacką reelekcję, otrzymując 56 216 głosów. W Senacie IX kadencji został m.in. zastępcą przewodniczącego Komisji Kultury i Środków Przekazu. W 2019 ponownie uzyskał mandat senatora, otrzymując 83 808 głosów. W X kadencji ponownie objął funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Kultury i Środków Przekazu. Jako jedyny senator Prawa i Sprawiedliwości głosował m.in. za wnioskiem o odrzucenie zmian Sejmu w ustawie o radiofonii i telewizji (tzw. lex TVN) oraz za powołaniem w senackiej Komisji Nadzwyczajnej do spraw wyjaśnienia przypadków nielegalnej inwigilacji, ich wpływu na proces wyborczy w Rzeczypospolitej Polskiej oraz reformy służb specjalnych. 22 lutego 2022 został wykluczony z klubu PiS.

Pytanie: Jakie ugrupowanie polityczne reprezentował w trakcie wyborów parlamentarnych w 2011 roku?
Odpowiedź: Prawo i Sprawiedliwość

Pytanie: Czy jego udział w wyborach parlamentarnych zakończył się sukcesem więcej niż jeden raz?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie przykładowe stanowisko objął w Senacie po wyborach parlamentarnych w 2015 roku?
Odpowiedź: zastępcy przewodniczącego Komisji Kultury i Środków Przekazu

Pytanie: Jakie przykładowe głosy oddał Jan Jackowski, jako jedyny senator w swojej partii?
Odpowiedź: za wnioskiem o odrzucenie zmian Sejmu w ustawie o radiofonii i telewizji (tzw. lex TVN) oraz za powołaniem w senackiej Komisji Nadzwyczajnej do spraw wyjaśnienia przypadków nielegalnej inwigilacji, ich wpływu na proces wyborczy w Rzeczypospolitej Polskiej oraz reformy służb specjalnych
Rodzanice

Wedle źródeł na cześć rodzanic przygotowywano stół z chlebem, miodem, serem i kaszą (kutią), czasami posiłek zostawiano w kapliczkach. Rodzanicom poświęcone były również postrzyżyny – ścięte włosy należało ofiarować rodzanicom. Słoweńcy i Chorwaci mieli w zwyczaju stawianie świeczki, wina, chleba i soli w pokoju kobiety leżącej dzień po porodzie. Niewypełnienie tego zwyczaju groziło tym, że rodzanice wyznaczą zły los dziecku. Słoweńcy mieszkający na Istrii kładli chleb pod głazami obok jaskiń, w których miały żyć rodzanice, a w Bułgarii przygotowywano uriśnicom kolację. W Czechach przygotowywano stół, na którym czekało na rodzanice biało ubranie, oraz krzesła, na których kładziono chleb, sól i masło, czasami ser i piwo. Jednym ze świąt Roda i rodzanic miał być 26 grudnia, który po chrystianizacji został zastąpiony przez Cerkiew prawosławną świętem Bogurodzicy.

Pytanie: Jakie produkty spożywcze zostawiano na stole w czasie rodzanic?
Odpowiedź: chleb, miód, ser i kaszę (kutię)

Pytanie: Na czym polegały postrzyżyny? 
Odpowiedź: ścięciu włosów

Pytanie: Co stawiano w mieszkaniu kobiety tuż po urodzeniu dziecka?
Odpowiedź: świeczki, wino, chleb, sól

Pytanie: Co mogłoby stać się, gdyby nie postawiono konkretnych produktów obok kobiety po porodzie?
Odpowiedź: rodzanice wyznaczą zły los dziecku

Pytanie: Kiedy odbywało się święto Bogurodzicy?
Odpowiedź: 26 grudnia
Inkwizycja

Niezależnie od lokalnie prowadzonych kampanii przeciwko waldensom i heretyckim mistykom XIV i XV wiek to okres stopniowego podupadania papieskiej inkwizycji. Wytępienie lub zepchnięcie na margines zorganizowanych ruchów heretyckich spowodowało zmniejszenie liczby procesów. Jednocześnie scedowanie przez papieża prawa nominacji inkwizytorów na dominikańskich lub franciszkańskich prowincjałów zakonnych doprowadziło do tego, że funkcja inkwizytora zaczęła być postrzegana jedynie jako stopień w karierze zakonnej, mający znaczenie wyłącznie honorowe i niewiążący się z dodatkowymi obowiązkami. Choć nominacje dokonywane przez prowincjałów zapewniały ciągłość obsady urzędu inkwizycji w poszczególnych regionach, a nawet doprowadziły do ukształtowania stałych trybunałów, o ustalonej siedzibie i obszarze jurysdykcji, ich praktyczne znaczenie było coraz mniejsze. Statuty miejskie Mediolanu z lat 1343–1495 nie zawierają żadnych odniesień do inkwizycji czy karania heretyków. Z kolei we Francji już w XIV wieku inkwizycja stała się sądem podrzędnym w stosunku do Parlamentu. W niektórych regionach, pomimo stałej obecności inkwizytorów, reguły postępowania wobec heretyków poszły w zapomnienie. Wielu XIV i XV-wiecznych inkwizytorów pełniło rozmaite funkcje administracyjne lub poświęcało się karierze naukowej, a urząd inkwizytorski traktowali jedynie jako prestiżowe wyróżnienie. Obsada urzędu w poszczególnych okręgach coraz częściej stawała się też przedmiotem wewnątrzzakonnej rywalizacji, zwłaszcza pomiędzy zakonnikami z konwentualnych i obserwanckich gałęzi zakonów franciszkanów i dominikanów. Spadkowi znaczenia inkwizycji i przekształcaniu funkcji inkwizytora w urząd stricte honorowy towarzyszyło jednocześnie zwiększanie liczby inkwizytorów. W Lombardii w 1475 działało 10 inkwizytorów, zgodnie z regulacją papieża Benedykta XI z 1304; w 1515 było ich już 19, choć nieliczni tylko prowadzili faktyczną działalność. W prowincji aragońskiej z kolei liczba inkwizytorów wzrosła z dwóch w 1413 do sześciu w 1459, co jednak nie przełożyło się na wzrost ich aktywności. Podobny kryzys dotknął też inkwizycję w Europie środkowo-wschodniej.

Pytanie: Co doprowadziło do redukcji liczby procesów?
Odpowiedź: Wytępienie lub zepchnięcie na margines zorganizowanych ruchów heretyckich

Pytanie: Czy w Statutach miejskich znajdują się jakiekolwiek odwołania dotyczące inkwizycji?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z jakiej przyczyny inkwizycja traciła dawną renomę?
Odpowiedź: Spadkowi znaczenia inkwizycji i przekształcaniu funkcji inkwizytora w urząd stricte honorowy towarzyszyło jednocześnie zwiększanie liczby inkwizytorów

Pytanie: W jakim kraju inkwizycja straciła na znaczeniu na rzecz Parlamentu?
Odpowiedź: we Francji
Inkwizycja

Mianowanie papieskich inkwizytorów nie spowodowało uchylenia jurysdykcji biskupów w sprawach o herezję. W Tuluzie inkwizytorzy mianowani w 1233 początkowo jedynie wspierali działalność inkwizycyjną biskupa Rajmunda, tak samo w Aragonii w XIII wieku ich rola była podrzędna i pomocnicza w stosunku do biskupów. W krajach, gdzie w ogóle nie powołano inkwizytorów papieskich, ściganie heretyków dalej należało do biskupów. W Anglii i Irlandii wszystkie procesy o herezję aż do czasu reformacji toczyły się przed trybunałami biskupimi. W Niemczech po zamordowaniu Konrada z Marburga w 1233, represje antyheretyckie aż do połowy XIV wieku pozostawały wyłącznie w rękach biskupów lub inkwizytorów działających z ich nominacji, a nie inkwizycji papieskiej. Nawet po przywróceniu papieskiej inkwizycji w Niemczech w 1348 i utworzeniu jej stałych struktur w 1372 większość procesów o herezję toczyło się przed sądami biskupimi. Prześladowania niemieckich waldensów w XIV i XV wieku, w tym masowe procesy na Pomorzu, w Turyngii, Bawarii, Austrii i na Węgrzech między 1389 a 1403, były dziełem sędziów działających na podstawie pełnomocnictw wyłącznie od miejscowych biskupów. W 1315 intensywną działalność przeciw waldensom na Śląsku prowadzili inkwizytorzy mianowani przez biskupa wrocławskiego Henryka. W połowie XV wieku za głównego prześladowcę husytów w Polsce uchodził biskup krakowski Zbigniew Oleśnicki, a nie żaden z działających wówczas papieskich inkwizytorów.

Pytanie: Kto zajmował się zwalczaniem heretyków w państwach, w których z ramienia papieża nie powołano inkwizytorów?
Odpowiedź: biskupi

Pytanie: Czy w połowie XV w. na terenie Polski działali inkwizytorzy z ramienia papieża?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaka grupa była na Śląsku w XIV w. prześladowana przez inkwizycję?
Odpowiedź: waldensi

Pytanie: Jakie instytucje w Anglii aż do czasów reformacji wydawały wyroki na heretyków?
Odpowiedź: trybunały biskupie

Pytanie: Czy w XIV wieku w Niemczech inkwizycja papieska przejęła wszystkie procesy toczące się przeciwko heretykom?
Odpowiedź: nie
Powstanie iżewsko-wotkińskie

8 sierpnia rano miało miejsce kolejne zebranie. Po odmowie wydania aresztowanych „frontowików” tłum zaatakował milicjantów i członków Czerwonej Gwardii, a następnie pozostałe siły bolszewickie. Czynnikiem sprzyjającym był fakt ich znacznego osłabienia, gdyż większość bolszewików i maksymalistów została wcześniej wysłana na front. Do końca dnia Iżewsk został opanowany przez powstańców. Największe znaczenie miało zdobycie arsenałów. Większość bolszewików i maksymalistów została aresztowana, niektórym udało się zbiec do leżącego na południe od Iżewska Sarapułu. 17 sierpnia 1918 roku robotnicy pobliskiego Wotkińska z pomocą 250-osobowego oddziału z Iżewska z 1 działem zajęli swoje miasto. Dużym sukcesem było zdobycie w obu miastach ok. 26 milionów rubli, zrabowanych wcześniej przez bolszewików. Wreszcie 30 sierpnia został zdobyty Sarapuł, w którym istniały duże zakłady skórzane. Było to ukoronowaniem sukcesów powstańczych.

Pytanie: Dlaczego tłum zaatakował Czerwoną Gwardię?
Odpowiedź: odmówili wydania aresztowanych "frontowników"

Pytanie: Kiedy odbyło się zebranie?
Odpowiedź: 8 sierpnia

Pytanie: Jaki obszar zajęli powstańcy?
Odpowiedź: Iżewsk

Pytanie: Czy bolszewicy zostali aresztowani?
Odpowiedź: tak
Portret Josefy Bayeu

Portret został odziedziczony przez bezpośrednich spadkobierców Goi – jego syna Javiera i wnuka Mariana. Po śmierci Javiera podziałem spuścizny malarza zajął się Federico Madrazo. Mariano, który sukcesywnie wyprzedawał majątek dziadka na pokrycie swoich długów, sprzedał go Románowi Garreta y Huerto, szwagrowi Madraza. Później obraz został nabyty królewskim dekretem z 5 kwietnia 1866 przez Muzeum Trójcy Świętej za cenę 300 eskudów, razem z Autoportret w wieku sześćdziesięciu dziewięciu lat z 1815 roku i przypisywanym Goi Egzorcyzmem. To muzeum zostało połączone z Prado, gdzie obraz znajduje się od 1872 roku. Niebieskie oznaczenie w lewym dolnym rogu to numer katalogowy 178.T pochodzący z inwentarza Muzeum Trójcy Świętej.

Pytanie: Kogo uznajemy za spadkobierców Goi?
Odpowiedź: jego syna Javiera i wnuka Mariana

Pytanie: Czy wnuk Goi miał długi?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakiej instytucji znalazł się obraz Goi w 1866 roku?
Odpowiedź: Muzeum Trójcy Świętej

Pytanie: Ile zapłacono za portret Goi, aby mógł zostać umieszczony w muzeum?
Odpowiedź: 300 eskudów
Portret Josefy Bayeu

Josefa Bayeu (1747–1812) była żoną Goi od 1773 aż do śmierci w 1812 roku. Pochodziła z zamożnej aragońskiej rodziny o tradycjach artystycznych. Jej bratem był Francisco Bayeu, malarz, który wspomagał karierę Goi na królewskim dworze. Mimo swojego pochodzenia Josefa najprawdopodobniej była analfabetką. Xavier de Salas opisuje ją jako naiwną, dobroduszną i niemądrą. Goya ożenił się z nią dla koneksji, które posiadała jej rodzina w artystycznych kręgach. Niewiele wiadomo o jej życiu u boku malarza. Josefa wielokrotnie zachodziła w ciążę (być może nawet 20 razy) i roniła. Jedynie siedmioro dzieci przeżyło okres niemowlęcy, przy czym tylko syn Francisco Javier dożył dorosłości. Wielokrotne macierzyństwo Josefy było dla niej wielkim obciążeniem, zarówno fizycznym, jak i psychicznym. Artysta rzadko wspominał o żonie w swojej obszernej korespondencji, nie była też jego modelką. Jedyny potwierdzony wizerunek Josefy, który przetrwał do czasów współczesnych, to niewielkich rozmiarów szkic węglem z 1805 roku przedstawiający jej profil. Widać na nim blisko sześćdziesięcioletnią Josefę – postarzałą, lekko przygarbioną kobietę o zwiotczałej skórze i zmęczonym wyrazie twarzy. Wydaje się spokojna, z nutą melancholii w oczach. Na głowie ma czepek, a ramiona okrywa wełnianym szalem. Jej fizjonomia w niczym nie odpowiada delikatnym rysom twarzy młodej damy przedstawionej na olejnym portrecie.

Pytanie: Czy Josefa Bayeu jest arystokratką?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak Xavier de Salas opisuje Josefę Bayeu?
Odpowiedź: jako naiwną, dobroduszną i niemądrą

Pytanie: Z którego roku pochodzi jedyny portret Josefy Bayeu?
Odpowiedź: z 1805 roku
Architektura Katowic

Rozwój dzisiejszego śródmieścia Katowic z dawnej wsi rozpoczął się w połowie XIX wieku, po budowie kolei w 1846; jednak dynamizmu nabrał po wojnie krymskiej i zmianie relacji międzynarodowych w pobliżu miasta. Według pierwszego planu regulacyjnego stworzonego przez Heinricha Moritza Augusta Nottebohma w 1856 powstały wzdłuż osi łączącej dzisiejszą ul. Warszawską, Rynek, ul. 3 Maja i plac Wolności kamienice mieszczańskie w stylu neorenesansu włoskiego lub neoklasycystycznym mające zazwyczaj jedynie dwie kondygnacje (Rynek 6, ul. Dworcowa 11, ul. Warszawska 10). W pewnym oddaleniu powstawały wille należące do burżuazji (najokazalsza była nieistniejąca willa Grundmanna przy ul. Warszawskiej). Drugi etap zabudowy śródmieścia nastąpił po wyraźnym ożywieniu gospodarczym jakie miało miejsce około 1880, gdy zaczęto zabudowywać tereny w kierunku obecnych ul. A. Mickiewicza, ul. Piastowskiej, ul. Stanisława Moniuszki, a także przebudowano większość budynków wzniesionych wcześniej nadbudowując je do czterech lub pięciu kondygnacji. Powstały wtedy pierwsze typowe kamienice czynszowe. W epoce późnego historyzmu większość obiektów powstawała w stylu eklektycznym z zastosowaniem elementów neorenesansowych i neobarokowych (dość rzadko neogotyckich stosowanych częściej w budynkach publicznych), a w początku XX wieku – także z elementami dekoracji secesyjnej (np. ul. 3 Maja 40, ul. A. Mickiewicza 14, ul. T. Kościuszki 23). Budynki w tym okresie często były także licowane cegłą (żółtą, czerwoną, białą). Najbardziej nieszablonowe kamienice z tego etapu rozwoju śródmieścia powstały po 1910, gdy zmniejszono dekoracyjność fasad, a bryły stały się asymetryczne.

Pytanie: Na kiedy określa się początki rozwoju śródmieścia miasta?
Odpowiedź: połowę XIX wieku

Pytanie: Gdzie miała mieścić się posiadłość Grundmanna?
Odpowiedź: przy ul. Warszawskiej

Pytanie: Co działo się podczas rozkwitu gospodarczego, przed drugą partią zabudowy?
Odpowiedź: zaczęto zabudowywać tereny w kierunku obecnych ul. A. Mickiewicza, ul. Piastowskiej, ul. Stanisława Moniuszki, a także przebudowano większość budynków wzniesionych wcześniej nadbudowując je do czterech lub pięciu kondygnacji

Pytanie: Kiedy utworzono pierwsze budynki czynszowe?
Odpowiedź: około 1880
Architektura Katowic

Po II wojnie światowej w planowaniu urbanistycznym Katowic położono nacisk na złagodzenie dzielącego działania przebiegającej przez centrum miasta w kierunku równoleżnikowym linii kolejowej. W opracowanym w 1947 przez Juliana Duchowicza i Mariana Śramkiewicza planie rozwoju miasta zaproponowano poszerzenie Rynku w kierunku południowym, w miejsce zniszczonego w 1945 r. kwartału zabudowy. Dalsze projekty przewidywały jednak rozwój centrum na północ, a w miejscu kilkunastu kamienic wzdłuż al. W. Korfantego wzniesiono nowe obiekty biurowe i usługowe. Nowo założone biuro architektoniczno-urbanistyczne Miastoprojekt Katowice, zatrudniało głównie absolwentów Politechniki Krakowskiej, interesujących się rozwojem architektury w krajach zachodnich. W rezultacie powstał w centrum Katowic na przełomie lat 60. i 70. ciekawy i zróżnicowany zespół urbanistyczny, reprezentujący formy stylu międzynarodowego, częściowo do dziś awangardowe. Ze względu jednak na słabą jakość detali i materiałów budowlanych, a także brak odpowiedniej konserwacji (w tym czyszczenia elewacji) oraz nieskoordynowane umieszczanie na budynkach tablic reklamowych i wymianę elementów obecna ich forma jest znacznie zniekształcona.

Pytanie: Jaki był cel zaplanowania urbanistycznego Katowic po 1945 roku?
Odpowiedź: Złagodzenie działania linii kolejowej

Pytanie: Kto był autorem planu urbanistycznego powojennych Katowic?
Odpowiedź: Julian Duchowicz i Marian Śramkiewicz

Pytanie: Jakie są przyczyny braku zauważalności awangardowej architektury urbanistycznej Katowic?
Odpowiedź: słabą jakość detali i materiałów budowlanych, brak odpowiedniej konserwacji, nieskoordynowane umieszczanie na budynkach tablic reklamowych, wymiana elementów

Pytanie: Jak nazwano biuro zajmujące się planowaniem urbanistycznym Katowic?
Odpowiedź: Miastoprojekt Katowice
Lincz we Włodowie

Pomiędzy zabójstwem Ciechanowicza a przyjazdem policji (ok. 2 godzin), na miejsce zbrodni przychodzili okoliczni mieszkańcy, doszło tam również do znieważenia zwłok (uderzanie kijami) co udowodniono jednak tylko Stanisławowi M. i Wiesławowi K. Ok. 20.45 we Włodowie pojawił się patrol policji, który został poinformowany przez Jadwigę Rybak oraz sąsiada Winków, iż Ciechanowicz został pobity, leży w zagajniku i może potrzebować pomocy. Wezwany wkrótce na miejsce lekarz potwierdził zgon Ciechanowicza.

Pytanie: Ile czasu minęło między śmiercią Ciechanowicza i przybyciem służb mundurowych?
Odpowiedź: ok. 2 godzin

Pytanie: Jaką techniką poturbowano ciało zmarłego?
Odpowiedź: uderzanie kijami

Pytanie: Kto przyczynił się do zabójstwa Ciechanowicza?
Odpowiedź: Stanisław M. i Wiesław K
Lincz we Włodowie

Rankiem 1 lipca 2005 r. Ciechanowicz znajdując się pod wpływem alkoholu kolejny raz pojawił się we Włodowie zachowując się przy tym agresywnie (wykrzykiwał groźby przemieszczając się po wsi z nożem). Około godziny 17.00 nadal pijany Ciechanowicz napotkał Jadwigę Rybak udającą się do domu rodziny Winków. Podążył za nią, a po wtargnięciu na posesję wywołał awanturę z mieszkającym tam Tomaszem Winkiem, w czasie której Jadwiga Rybak uciekła do swojego domu. Pod groźbą wyrzucenia siłą Ciechanowicz oddalił się, jednak już po kilku minutach powrócił, ponownie wdając się w kłótnię z gospodarzem, który ostatecznie kopnął go w krocze i wyrzucił za ogrodzenie.

Pytanie: Jakie agresywne zachowania przejawiał, kiedy przybył do Włodowa na początku lipca 2005 roku?
Odpowiedź: wykrzykiwał groźby przemieszczając się po wsi z nożem

Pytanie: Dokąd zmierzała Jadwiga, kiedy natknęła się na nietrzeźwego Ciechanowicza?
Odpowiedź: domu rodziny Winków

Pytanie: Na kogo wpadł nietrzeźwy w okolicach godziny siedemnastej?
Odpowiedź: Jadwigę Rybak

Pytanie: Jak zachował się Ciechanowicz po spotkaniu z Jadwigą Rybak?
Odpowiedź: Podążył za nią, a po wtargnięciu na posesję wywołał awanturę z mieszkającym tam Tomaszem Winkiem
Krzysztof Rutkowski (ur. 1960)

W listopadzie 2008 przed Sądem Okręgowym w Katowicach rozpoczął się jego proces karny, w związku z zarzutami dotyczącymi uczestnictwa w tzw. śląskiej mafii paliwowej. Krzysztof Rutkowski został oskarżony o polecenie pracownikom swego biura wystawienia faktur na 2,5 mln zł za fikcyjne usługi na rzecz innej firmy oraz o powoływanie się na wpływy w instytucjach państwowych. W marcu 2012 został skazany w tej sprawie na karę 2,5 roku pozbawienia wolności. Po odwołaniu się od wyroku w grudniu 2013 prawomocnie orzeczono wobec niego karę 1,5 roku pozbawienia wolności.

Pytanie: W którym roku wszczęto proces przeciwko Rutkowskiemu?
Odpowiedź: w 2008

Pytanie: O przynależność do jakiej organizacji został oskarżony Rutkowski?
Odpowiedź: śląskiej mafii paliwowej

Pytanie: Jaki wyrok usłyszał Rutkowski w 2012 roku?
Odpowiedź: 2,5 roku pozbawienia wolności

Pytanie: Jaka była ostateczna decyzja sądu w sprawie procesu Rutkowskiego?
Odpowiedź: prawomocnie orzeczono wobec niego karę 1,5 roku pozbawienia wolności