mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Adolf Minck

W 1940 roku oświadczył, że każdy adwentysta wypełni swój obowiązek „podczas tego czasu wojny” i powołał się na tekst z Rz 7,12 (Prawo jest święte i przykazanie święte). 4 kwietnia 1941 roku nazistowskie państwo zabroniło adwentystom prowadzenia działalności w Gdańsku i Prusach Zachodnich. 24 czerwca tego roku – trzy dni po napaści na ZSRR – Adolf Minck w piśmie do gauleitera z Gdańska przekonywał o tym, że Kościół adwentystów wiernie służy III Rzeszy, zapewniał też, że „służba dla III Rzeszy to jego najszlachetniejszy obowiązek”.

Pytanie: Czy adwentyści byli zgromadzeniem legalnym w Gdańsku po 04.04.1941 r.?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jakim miesiący 1941 roku został zaatakowany Związek Radziecki?
Odpowiedź: czerwcu

Pytanie: Jaki stosunek do III Rzeszy deklarował?
Odpowiedź: zapewniał, że "slużba dla III Rzeszy to jego najszlachetniejszy obowiązek"

Pytanie: Czy zapewniał o wsparciu Kościoła adwentystów dla nazistów?
Odpowiedź: tak
Nauru na letnich igrzyskach olimpijskich

Pierwsze rozmowy na temat utworzenia Komitetu Olimpijskiego na Nauru odbyły się w marcu 1990 roku. Uczestniczyło w nich dwóch nauruańskich polityków Ruben Kun i Lawrence Stephen (ojciec Marcusa Stephena) oraz: Seiuli Paul Wallwork, Tamás Aján i Paul Coffa. Rok później, w marcu 1991 roku pod kierownictwem Vinsona Detenamo, utworzono Nauruański Komitet Olimpijski. Międzynarodowy Komitet Olimpijski uznał jego członkostwo trzy lata później, tj. 4 sierpnia 1994 r. podczas 105. sesji MKOl-u w Paryżu. Od tegoż roku Komitet Olimpijski Nauru zgłasza reprezentacje kraju do udziału w najważniejszych imprezach międzynarodowych, takich jak igrzyska Wspólnoty Narodów, czy igrzyska olimpijskie.

Pytanie: Jakie osoby brały udział w rozmowach na temat utworzenia Komitetu Olimpijskiego na Nauru? 
Odpowiedź: Ruben Kun i Lawrence Stephen oraz: Seiuli Paul Wallwork, Tamás Aján i Paul Coffa

Pytanie: Kiedy powstał Nauruański Komitet Olimpijski?
Odpowiedź: w marcu 1991

Pytanie: Kto kierował tworzeniem Nauruańskiego Komitetu Olimpijskiego? 
Odpowiedź: Vinson Detenamo

Pytanie: Kiedy oficjalnie uznano Nauruański Komitet Olimpijski?
Odpowiedź: 4 sierpnia 1994 r
Lombard (zespół muzyczny)

We wczesnym okresie działalności grupy teksty piosenek pisali znani polscy tekściarze: Andrzej Sobczak, Marek Dutkiewicz i Jacek Skubikowski – także autor wielu cenionych kompozycji zespołu. Początkowo w Lombardzie Grzegorzowi Stróżniakowi towarzyszyły dwie wokalistki: Małgorzata Ostrowska i Wanda Kwietniewska. W tym wokalnym rockowym trio Lombard w okresie lipiec – wrzesień nagrał płytę Śmierć dyskotece!, która osiągnęła status złotej (nakładem 400 000 egzemplarzy). Zespół nagrywał tę debiutancką płytę w atmosferze wewnętrznych personalnych konfliktów. Współpraca pomiędzy muzykami, realizatorami i współautorami (Skubikowski i Dutkiewicz) nie była najlepsza. We wrześniu 1982 zespół opuściła Wanda Kwietniewska, aby wkrótce założyć własną grupę Banda i Wanda. Zespół opuścił także dotychczasowy kierownik muzyczny Maurycy Przybyłowicz, a liderem został Grzegorz Stróżniak. Jesienią grupa zaczęła koncertować już w nowym składzie: Grzegorz Stróżniak, Małgorzata Ostrowska, Piotr Zander, Zbigniew Foryś i Przemysław Pahl. 21 listopada miało miejsce jedno z ważniejszych w dziejach grupy nagrań. Podczas dwóch koncertów w sali Filharmonii Szczecińskiej zespół nagrał album Live, który nie tylko przez słuchaczy, ale także krytyków został bardzo dobrze przyjęty.

Pytanie: Jak nazywali się artyści z Lombardu, którzy nagrali Śmierć dyskotece!?
Odpowiedź: Grzegorz Stróżniak, Małgorzata Ostrowska i Wanda Kwietniewska

Pytanie: Jaki tytuł nosi pierwszy krążek grupy Lombard?
Odpowiedź: Śmierć dyskotece!

Pytanie: Kiedy współpracę z zespołem zakończyła Kwietniewska?
Odpowiedź: We wrześniu 1982

Pytanie: Jak nazywała się nowopowstała formacja założona przez Wandę?
Odpowiedź: Banda i Wanda
Jimmy Carter

Jedną z pierwszych inicjatyw w polityce zagranicznej nowej administracji było dokończenie rozmów ze Związkiem Radzieckim w sprawie podpisania układ SALT II, rozpoczętych jeszcze za kadencji Geralda Forda. W tym celu Cyrus Vance pojechał do Moskwy, gdzie przedstawił projekt traktatu, zakładający zmniejszenie liczby rakiet balistycznych bazujących na lądzie. W ZSRR około 80% arsenału jądrowego to były właśnie takie rakiety, natomiast w USA ten ułamek wynosił jedynie 23%. Ponieważ oba kraje miały zredukować jednakową liczbę rakiet, Związek Radziecki nie zgodził się na tę propozycję, z uwagi na złamanie zasady równego bezpieczeństwa. Carter usiłował wymusić rozwiązanie bardziej korzystne dla Stanów Zjednoczonych, dlatego negocjacje w tej sprawie się przedłużały. Udało się je zakończyć dopiero 9 maja 1979 roku. Akt zawarcia porozumienia został podpisany 18 czerwca przez prezydenta USA i I sekretarza KPZR Leonida Breżniewa. Z uwagi na silną opozycję wobec SALT II w kołach amerykańskich przeciwników polityki odprężenia, mobilizowano senatorów, by nie poparli ratyfikacji. Ponieważ Carter był świadomy, że Senat nie będzie w stanie przegłosować układu, nakazał wycofanie go z porządku obrad, pod pretekstem wstrzymania go z powodu radzieckiej interwencji w Afganistanie.

Pytanie: Gdzie musiał udać się Cyrus Vance, aby rozmawiać ze Związkiem Radzieckim w sprawie SALT II?
Odpowiedź: do Moskwy

Pytanie: Ile procent arsenału jądrowego USA to rakiety batalistyczne?
Odpowiedź: 23

Pytanie: Ile procent arsenału jądrowego Rosji to rakiety batalistyczne?
Odpowiedź: 80

Pytanie: Jakie stanowisko piastował Leonid Breżniew?
Odpowiedź: I sekretarza KPZR

Pytanie: W jakim kraju ZSRR musiało interweniować? 
Odpowiedź: w Afganistanie
Jimmy Carter

W prawyborach odbywających się w stanach południowych udało mu się pokonać najgroźniejszego rywala – George’a Wallace’a. Głównych kandydatów do nominacji Partii Demokratycznej oprócz Cartera było czterech: Henry Jackson, Fred Harris, Morris Udall i Pat Brown. Na lipcowej konwencji demokratów w Nowym Jorku uzyskał nominację w pierwszym głosowaniu. Kandydatem na wiceprezydenta został Walter Mondale. Głównym rywalem Cartera był urzędujący prezydent Gerald Ford z Partii Republikańskiej. W kampanii wyborczej Carter podkreślał potrzebę reorganizacji gabinetu, reformę podatkową, zmniejszenie bezrobocia i wprowadzenia systemu opieki zdrowotnej. W zakresie polityki zagranicznej opowiadał się za rozluźnieniem w relacjach amerykańsko-radzieckich. W głosowaniu powszechnym uzyskał ponad 40 milionów głosów wobec 38,5 miliona dla Forda. W Kolegium Elektorskim na demokratę zagłosowało 297 elektorów, a na republikanina – 140. Carter został zaprzysiężony 20 stycznia 1977 roku.

Pytanie: Jakiego rywala pokonał Jimmy Carter w prawyborach?
Odpowiedź: George’a Wallace’a

Pytanie: Jacy kandydaci, oprócz Cartera, występowali z Partii Demokratycznej?
Odpowiedź: Henry Jackson, Fred Harris, Morris Udall i Pat Brown

Pytanie: Jaką partię reprezentował Gerald Ford?
Odpowiedź: republikańską

Pytanie: Jakie były postulaty Cartela w sprawie polityki zagranicznej? 
Odpowiedź: rozluźnienie relacji amerykańsko-radzieckich
DKD-III

W 1929 roku płatowiec otrzymał nowe znaki rejestracyjne SP-ACR. Od 24 września do 6 października 1930 roku DKD-III pilotowany przez por. pil. Jana Gaździka wziął udział w III Krajowym Konkursie Awionetek w Warszawie, oznaczony numerem 2. W zawodach miało wziąć udział 27 maszyn, jednak ostatecznie w rywalizacji uczestniczyło 19 awionetek (m.in. z powodu przekroczenia dopuszczalnej masy własnej do konkursu nie dopuszczono najnowszego samolotu Działowskich – DKD-V). DKD-III uzyskał następujące wyniki: długość startu wyniosła 200 metrów, czas wznoszenia na wysokość 1500 metrów wyniósł 21 minut, a w próbie szybkości w obwodzie zamkniętym o długości 181,2 km (pięciokrotne pokonanie trasy Warszawa – Raszyn – Piaseczno – Warszawa) zanotował średnią prędkość 98,8 km/h i zużycie paliwa 9,44 kg/100 km. W pozostałych próbach samolot nie wziął udziału, gdyż z powodu awarii podczas lotu okrężnego o długości 2718 km DKD-III został uszkodzony i ostatecznie wycofany z rywalizacji na lotnisku w Brześciu.

Pytanie: W jakich zawodach wystartował na przełomie września i października 1930 r.?
Odpowiedź: III Krajowym Konkursie Awionetek w Warszawie

Pytanie: Kto usiadł za jego sterami podczas III Krajowego Konkursu Awionetek, który zorganizowany został w stolicy?
Odpowiedź: por. pil. Jan Gaździk

Pytanie: Dlaczego w konkursie nie wystartowała maszyna DKD-V?
Odpowiedź: z powodu przekroczenia dopuszczalnej masy własnej

Pytanie: Dlaczego nie wystartował we wszystkich próbach?
Odpowiedź: gdyż z powodu awarii podczas lotu okrężnego o długości 2718 km DKD-III został uszkodzony i ostatecznie wycofany z rywalizacji na lotnisku w Brześciu

Pytanie: Ile zajęło mu wzniesienie się na wysokość 1500 m?
Odpowiedź: 21 minut
Edward Flatau

Oprócz neurologii Flatau zajmował się także psychiatrią oraz leczeniem migreny. Jego współpracownik Handelsman opisał znaczenie Edwarda Flatau dla psychiatrii polskiej w Warszawskim czasopiśmie lekarskim. Zaraz po przyjeździe z Berlina w 1899 roku założył w Warszawie nową lecznicę wyłącznie dla chorób nerwowych w odpowiedzi na zapotrzebowanie warstw uboższych, prowadził też prywatną praktykę psychiatryczną. W 1913 r. był w komitecie leczniczym zakładu leczniczego AMELIN, na Mokotowie na ulicy Nowo-Aleksandryjskiej (Puławskiej) nr 65 dla nerwowo chorych kobiet i mężczyzn. Był też cytowany przez prasę warszawską z tamtego okresu. W lutym 1927 roku komentował morderstwo całej rodziny na Solcu. Irena Solska, znana polska aktorka, opisuje w swoich pamiętnikach, że grając obłęd „Żony (Maria)” w „Nie-boskiej komedii” Zygmunta Krasińskiego około roku 1920 wizytowała szpital psychiatryczny Edwarda Flataua. Wspomina także, że oprócz wizyty była też przez niego badana. W odpowiedzi na notatkę z 25 lipca 1931 roku „Niesamowite dzieje uwiedzionej żony” w Naszym Przeglądzie, Nechemjasz Kincler stwierdzał, że umieszczenie w zakładzie Kinclerowej nie było podstępem, ale nastąpiło na zasadzie pisemnego orzeczenia tak poważnego lekarza jak dr. Edward Flatau. Jednym z pacjentów Flataua był Jan Lechoń. W opowiadaniu Izaaka Baszewisa Singera Potęga ciemności Flatau jest nawet wezwany w sprawie demonów. Fragment opowiadania Singera: „Wkrótce po Krochmalnej i okolicznych ulicach rozeszła się wieść, że dybuk zagnieździł się w uchu Cejtl i recytuje Torę, naucza oraz pieje jak kogut. Kobiety przychodziły, żeby przyłożyć ucho do ucha Cejtl i przysięgały, że słyszą Kol Nidre... Doktor Flatau, warszawski specjalista od nerwów, znany nie tylko w Polsce, ale w całej Europie, a może nawet i w Ameryce, zainteresował się tym przypadkiem. Artykuł na ten temat ukazał się w żydowskiej gazecie. Autor zapożyczył tytuł od sztuki Tołstoja Potęga ciemności...” W opowiadaniu Singera Matematyk Flatau jako „słynny psychiatra” doradza w sprawie niewierności małżeńskiej. W marcu 1931 r. Robotnik opisywał samobójstwo właściciela kantoru bankierskiego z Przasnysza, który leczył się z manii prześladowczej u dr. Flataua i dr. Simchowicza.

Pytanie: Jakimi gałęziami medycyny, z wyjątkiem neurologii, interesował się Flatau?
Odpowiedź: psychiatrią oraz leczeniem migreny

Pytanie: Kto opisał rolę Flatau w psychiatrii polskiej? 
Odpowiedź: Handelsman

Pytanie: W jakiej sztuce występowała Irena Solska?
Odpowiedź: „Nie-boskiej komedii”

Pytanie: Czy Irena Solska była badana przez Flatau?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto napisał opowiadanie o Flatau?
Odpowiedź: Signer
Edward Flatau

W wieku 26 lat opublikował atlas mózgu (Karger, Berlin, 1894), który przedstawiał szczegółowo m.in. powierzchnię, przekroje i stosunki anatomiczne bruzd i zwojów świeżo preparowanego mózgu. Badania te prowadził w berlińskiej pracowni profesora Emanuela Mendla. Fotografie zostały wykonane przy pomocy specjalnej kamery z małym otworem i stosunkowo długim naświetlaniem (10 do 20 minut). Atlas mózgu ludzkiego i przebiegu włókien (Atlas des menschlichen Gehirns und des Faserverlaufes, S. Karger) ukazał się w roku 1894 i został przetłumaczony na języki polski (wydany w 1895), angielski i rosyjski. Polskie wydanie było zadedykowane „Pamięci szlachetnego człowieka i wybitnego lekarza Prof. Tytusa Chałubińskiego pracę tę poświęca autor”. Według słów Zygmunta Freuda, wtedy praktykującego neurologa, „zdjęcia [zawarte w atlasie] są wyraziste i są znakomitym materiałem edukacyjnym”. Pierwsze wydanie atlasu kosztowało 12 marek i według Freuda: jest to minimalna cena, jeżeli uwzględni się ilość materiału i piękno prezentacji. W 1899 roku wyszło drugie poszerzone wydanie atlasu, do którego materiał był także opracowany w Instytucie Anatomicznym Wilhema Waldeyera; wydanie było złożone z dwóch części: atlasu i suplementu. Wstęp do drugiego wydania i suplementu napisany był przez Edwarda Flataua już w Warszawie. W drugim wydaniu Flatau dodał m.in. opis swojego odkrycia (patrz Prawo Flataua). Atlas mózgu Flataua był opublikowany dwa lata przed pracą Das Menschenhirn Gustafa Retziusa; pierwszą w ogóle publikacją zdjęć mózgu była praca Luysa z 1873. Freud i Flatau byli razem redaktorami czasopisma „Roczny raport dotyczący postępów w neurologii i psychiatrii” w roku 1897. Obaj byli w tym czasie neurologami.

Pytanie: Gdzie przeprowadzał badania opublikowane w atlasie mózgu?
Odpowiedź: w berlińskiej pracowni profesora Emanuela Mendla

Pytanie: Jaki sprzęt został wykorzystany do wykonania zdjęć umieszczonych w atlasie?
Odpowiedź: specjalna kamera z małym otworem i stosunkowo długim naświetlaniem

Pytanie: Dla jakiego czasopisma pracował razem z Zygmuntem Freudem?
Odpowiedź: „Roczny raport dotyczący postępów w neurologii i psychiatrii”

Pytanie: W jakich językach został wydany jego atlas mózgu?
Odpowiedź: polskim (wydany w 1895), angielskim i rosyjskim
Artur Włodarski

Dwukrotny laureat nagrody Grand Press: w 2001 r. (za dwuczęściowy wywiad "Sekrety Ewolucji Kochania i Swawolenia" [1])
oraz w 2010 r. (za tekst „Polak, który uratował 100 tys. osób” [2]).
Oprócz tego zdobywca nagrody w konkursie "Oczy otwarte" (za trzyczęściowy reportaż "Szósty pacjent na świecie" [3]), nagrody Polskiego Towarzystwa Genetycznego w 2002 r., nagrody Ministerstwa Środowiska w 2010 r. [4]. Nominowany do Nagrody Kapuścińskiego w 2011 r. Także w 2011 r. laureat, a w 2012 zdobywca głównej nagrody w konkursie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości [5], [6]. W 2013, 2016 i 2019 r. zdobywca głównej nagrody Urzędu Patentowego RP w konkursie na najlepsze teksty dziennikarskie poświęcone własności intelektualnej.[7][8]

Pytanie: Za jaki reportaż Włodarski wygrał konkurs "Oczy otwarte"?
Odpowiedź: "Szósty pacjent na świecie"

Pytanie: W którym roku Włodarski był nominowany do Nagrody Kapuścińskiego?
Odpowiedź: 2011

Pytanie: W jakich latach Włodarski otrzymał nagrodę Urzędu Patentowego RP?
Odpowiedź: 2013, 2016 i 2019
List do Kolosan

List do Efezjan z literackiego punktu widzenia jest zależny od Listu do Kolosan, ale nie wzoruje się na nim. Podejmuje wiele tematów i wyrażeń, ale tylko nieliczne zdania i sekwencje zdań. Uczeni postawili hipotezę, że List do Efezjan nie zależy wprost od Listu do Kolosan, ale od hymnów i tradycji liturgicznych i katechetycznych wykorzystywanych w obydwu listach. Autor Listu do Efezjan wyraźnie jednak posługuje się tekstem Listu do Kolosan – swobodnie streszcza albo rozbudowuje określone fragmenty tekstu, mówi wyraźnie to, co w pierwszym liście było pozostawione domysłowi, dając często dowód stylistycznego i teologicznego postępu w stosunku do Listu do Kolosan.

Pytanie: Czy twórca Listu do Efezjan zna treść Listu do Kolosan?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy List do Efezjan doprecyzowuje w pewnym stopniu treść Listu do Kolosan?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak uczeni wyjaśnili fakt, że jeden tekst posiada pewien stopień zależności od drugiego?
Odpowiedź: postawili hipotezę, że List do Efezjan nie zależy wprost od Listu do Kolosan, ale od hymnów i tradycji liturgicznych i katechetycznych wykorzystywanych w obydwu listach

Pytanie: Który list powstał jako pierwszy: do Kolosan czy do Efezjan?
Odpowiedź: do Kolosan
List do Kolosan

Najstarsze hipotezy nowożytne łączą błąd szerzący się wśród kolosan z gnostycyzmem. XIX-wieczna szkoła tybińska uznawała List do Kolosan za przeróbkę Listu do Efezjan, wykorzystywaną w polemikach antygnostycznych. Podstawę identyfikacji poglądów kolosan z gnostycyzmem stanowił werset 21. rozdziału 2., przestrzegający przed braniem, kosztowaniem czy dotykaniem rzeczy materialnych, który zdaniem badaczy nawiązywał do gnostyckiej odrazy do materii. Na gnostycyzm mogły też wskazywać inne pojęcia przytoczone w Liście, a występujące w gnostycyzmie: ascetyzm, pełnia Boga, mądrość, poznanie, dualizm. Obecnie odrzuca się tezę o zależności Listu do Kolosan od Listu do Efezjan. Wątpliwości budzi również istnienie gnostycyzmu we Frygii w I wieku po Chr.

Pytanie: W którym wieku powstała szkoła tybińska?
Odpowiedź: XIX

Pytanie: Przeróbką jakiego Listu, według szkoły tybińskiej, był List do Kolosan?
Odpowiedź: Listu do Efezjan

Pytanie: Do czego, według szkoły tymińskiej, wykorzystywano przeróbkę listu do Efezjan?
Odpowiedź: polemik agnostycznych

Pytanie: Jakie pięć pojęć przytoczone w Liście mogą świadczyć o jego charakterze gnostycznym?
Odpowiedź: ascetyzm, pełnia Boga, mądrość, poznanie, dualizm
Język rosyjski na Ukrainie

W XIX wieku język rosyjski stopniowo wypierał język ukraiński z użycia. Przyczyniały się do tego liczne ukazy rządu rosyjskiego, przede wszystkim cyrkularz wałujewski (1863) і ukaz emski (1876). Język rosyjski, jako „ponadruski”, „wszechruski”, „ponadplemienny” dla Ukraińców, Białorusinów i Rosjan, przyjmowali także niektórzy działacze ukraińskiego ruchu narodowego. Według powszechnego spisu rosyjskiego przeprowadzonego w 1897 ludność rosyjskojęzyczna posługująca się językiem wielkoruskim (rosyjskim) na terenie guberni leżących na terenie dzisiejszej Ukrainy stanowiła mniej niż 10%.

Pytanie: W którym roku pojawił się ukaz emski?
Odpowiedź: 1876

Pytanie: Jaki procent ludności na terenie guberni posługiwał się językiem rosyjskim w 1897 roku?
Odpowiedź: 10

Pytanie: Czy cyrkularz wałujewski przyczynił się do wypierania języka ukraińskiego?
Odpowiedź: tak
Język rosyjski na Ukrainie

W 2006 roku na Ukrainie było 1880 szkół z rosyjskim językiem wykładowym. Ponadto, na Ukrainie były wtedy również 2242 szkoły z co najmniej dwoma językami wykładowymi, z czego w części obok ukraińskiego drugim językiem był rosyjski. W 2000 roku z 11 tysięcy zarejestrowanych mediów, 7 tysięcy było rosyjsko- lub dwujęzycznymi. W 2003 roku opublikowano na Ukrainie 15,4 miliona książek w języku rosyjskim (i 24 miliony w ukraińskim). Na koniec 2003 roku 82% stron internetowych w ukraińskich domenach było rosyjskojęzyczne, 14% ukraińskojęzyczne i 4% – dwujęzyczne.

Pytanie: Czy w 2003 roku na Ukrainie wydawano jedynie książki ukraińskojęzyczne?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile procent stron w ukraińskich domenach w 2003 roku było w języku rosyjskim?
Odpowiedź: 82
Karabin wz. 98a

Karabin wz. 98a był indywidualną bronią powtarzalną przeznaczoną dla kompanii strzeleckich piechoty II RP. Konstrukcyjnie niewiele różnił się od karabinów niemieckich Gew98. Różnice pomiędzy karabinem niemieckim i polskim w dużej mierze wynikają z zastosowania w karabinie wz. 98a kilku zmian zastosowanych wcześniej w karabinku wz. 29. Podstawową zmianą jest inny celownik. Zastosowano celownik ramieniowo-krzywiznowy, z krzywizną w podstawie. Skalowany był on na ramieniu od 100 do 2000 m. Ponadto bączek tylny karabinu wz. 98a również pochodzi z kbk wz. 29 z tą różnicą, że jest mocowany wkrętem zamiast sprężyny. Po obu stronach kolby umieszczono także okucie babki do rozbierania zamka.

Pytanie: Jakie oddziały miały korzystać z modelu wz. 98a?
Odpowiedź: kompanie strzeleckie piechoty II RP

Pytanie: Do jakiej broni zbliżony był model wz. 98a?
Odpowiedź: karabinów niemieckich Gew98

Pytanie: Jaki celownik miał model wz. 98a?
Odpowiedź: ramieniowo-krzywiznowy, z krzywizną w podstawie

Pytanie: Czym przede wszystkim różnią się od siebie model wz. 98a i karabin niemiecki Gew98?
Odpowiedź: celownikiem

Pytanie: Gdzie zastosowano wcześniej podobny co w modelu wz. 98a bączek tylny karabinu?
Odpowiedź: w kbk wz. 29
Kamil Glik

1 lipca 2011 za niespełna 2,5 mln euro został zawodnikiem drugoligowego wówczas Torino FC. W sezonie 2011/2012 wywalczył z klubem awans do Serie A. 31 października 2012 w meczu z S.S. Lazio, zdobył swoją pierwszą bramkę w Serie A. W drugiej połowie lipca 2013 jako pierwszy obcokrajowiec w historii został kapitanem tego klubu. Opaskę kapitańską założył po raz pierwszy 20 lipca w pierwszym przedsezonowym meczu Torino FC z US Bormiese Calcio (drużyna z miejscowości Bormio); zdobył jedną z dziesięciu bramek w tym spotkaniu (mecz zakończył się wygraną Torino 10:0).

Pytanie: Ile wynosił koszt transferu piłkarza do Torino FC?
Odpowiedź: 2,5 mln euro

Pytanie: Do jakiego zespołu dołączył zawodnik w 2011 roku?
Odpowiedź: Torino FC

Pytanie: W którym roku piłkarz objął pozycję kapitana w Torino FC?
Odpowiedź: w 2013
Całka

Całki niektórych funkcji nie istnieją, a niektórych innych funkcji nie dają się zapisać za pomocą standardowych funkcji matematycznych. Często całkowanie jest twórczym procesem nie opierającym się na żadnym ścisłym algorytmie. Co prawda, algorytm Rischa pozwala dla każdej funkcji elementarnej sprawdzić, czy jej całka jest funkcją elementarną i jeśli tak, znaleźć ją. Ten algorytm jednak jest bardzo długi i skomplikowany, dlatego też rzadko stosowany; ponadto nie obejmuje on całek wyrażonych przez funkcje specjalne.

Pytanie: Czy każda funkcja ma swoją całkę? 
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dzięki czyjemu algorytmowi możliwe jest sprawdzenie czy dla danej funkcji całka jest funkcją elementarną?
Odpowiedź: Rischa

Pytanie: Czy często stosuje się w matematyce algorytm Rischa?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy algorytm Rischa można zastosować do wszystkich całek?
Odpowiedź: nie
Radovan Karadžić

18 lipca 2008 został aresztowany w podmiejskim autobusie w Belgradzie. Według ustaleń serbskiej prokuratury, w okresie poprzedzającym zatrzymanie Karadžić mieszkał w stolicy Serbii, gdzie pracował w prywatnej klinice medycyny alternatywnej. Używał fałszywego nazwiska Dragan Dabić (cyryl. Драган Дабић), a dla odwrócenia uwagi nosił długą brodę. Został namierzony po anonimowym telefonie do serbskich służb specjalnych (BIA) kilka miesięcy przed zatrzymaniem. Parze agentów BIA udało się, pod pretekstem chęci wyleczenia problemów seksualnych, dostać na terapię do dra Dabicia. Zdobyli kosmyk jego włosów, który po przeprowadzonym badaniu DNA w 100% potwierdził tożsamość Karadžicia.

Pytanie: W jaki sposób agenci weszli w posiadanie kosmyka jego włosów?
Odpowiedź: pod pretekstem chęci wyleczenia problemów seksualnych, dostali się do niego na terapię

Pytanie: Z czego pozyskano DNA, na podstawie którego ustalono jego tożsamość?
Odpowiedź: kosmyka jego włosów

Pytanie: Co robił przed aresztowaniem w 2008 r.?
Odpowiedź: pracował w prywatnej klinice medycyny alternatywnej

Pytanie: W jaki sposób go namierzono?
Odpowiedź: po anonimowym telefonie do serbskich służb specjalnych (BIA)
Radovan Karadžić

31 lipca 2008 Karadžić stanął przed sędzią podczas rozprawy wstępnej. Zadeklarował chęć samodzielnej obrony, choć przyznał, że ma doradcę prawnego, który jednak nie będzie występował podczas procesu. Skarżył się również na sposób zatrzymania go przez serbskie władze – miał być przez trzy dni przetrzymywany przez niezidentyfikowanych cywilów, pozbawiony prawa do kontaktu z rodziną i prawnikami, a dopiero potem oficjalnie aresztowany. Sąd nałożył środek zapobiegawczy w postaci aresztu tymczasowego.

Pytanie: Czy Karadžić stawił się na rozprawie w 2008 roku z adwokatem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Na co Karadžić żalił się sędziemu w 2008 roku?
Odpowiedź: sposób zatrzymania

Pytanie: Po ilu dniach od zatrzymania Karadžica doszło do jego aresztowania?
Odpowiedź: trzech