mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Fidżi na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988

Na kolejnym punkcie pomiaru czasu Rogoyawa uzyskał czas 42:48,8 (tracił do pierwszej pozycji niemal czternaście i pół minuty) i był 84. na punkcie pomiaru. Jego strata była tak duża, że dziewięciu najlepszych zawodników zdążyło już ukończyć cały bieg. Fidżyjczyk powiększał przewagę nad Sammaritanim (1:33,4 min), jednak zaczął tracić dystans do Alváreza (22,3 s). Później Rogoyawa zdołał jeszcze odrobić stratę do Meksykanina i na ostatnich metrach wyścigu obaj stoczyli bardzo wyrównany pojedynek o 83. miejsce. Ostatecznie lepszy okazał się Rogoyawa, który wyprzedził Alváreza o jedną dziesiątą sekundy. Rogoyawa uzyskał czas 1-01:26,3 i wyprzedził tylko Meksykanina, Sanmaryńczyka i pięciu niesklasyfikowanych zawodników. Do zwycięzcy, reprezentującego ZSRR Michaiła Diewiatjarowa, stracił natomiast 20 minut, 7 sekund i 4 dziesiąte sekundy.

Pytanie: Reprezentant jakiego państwa wygrał bieg?
Odpowiedź: Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich

Pytanie: Jak miał na nazwisko zawodnik, z którym Rogoyawa stoczył bezpośrednią walkę o wyższą lokatę?
Odpowiedź: Alvárez

Pytanie: Jaką lokatę ostatecznie zajął Rogoyawa?
Odpowiedź: 83

Pytanie: O ile później od zwycięzcy Rogoyawa dotarł na metę?
Odpowiedź: 20 minut, 7 sekund i 4 dziesiąte sekundy
Fidżi na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988

Bieg na 15 km techniką klasyczną został rozegrany 19 lutego 1988 roku i przystąpiło do niego 90 zawodników. Już od samego startu Rogoyawa plasował się pod koniec stawki. Na pierwszym pomiarze czasu uzyskał czas 19:47,0 (do pierwszego miejsca tracił 6:40,9 min), który dawał mu tylko przedostatnie, 84. miejsce przed Sanmaryńczykiem Andreą Sammaritanim. Nad Sanmaryńczykiem miał bezpieczną przewagę wynoszącą niecałe 30 sekund. Bezpośrednio przed Rogoyawą biegł Roberto Alvárez z Meksyku, mający nad nim 7 sekund przewagi. Dwójka Alvárez–Rogoyawa traciła już jednak niemal minutę do plasującego się na 82. pozycji Arturo Kincha z Kostaryki. Z czasem tracili coraz więcej do kostarykańskiego biegacza, więc toczyli oni walkę tylko o 83. miejsce (równocześnie coraz bardziej dystans tracił biegacz z San Marino).

Pytanie: Ilu zawodników wystartowało w biegu na 15 km stylem klasycznym w 1988 roku?
Odpowiedź: 90

Pytanie: Ile czasu w pierwszym pomiarze tracił Rogoyawa do czoła biegu?
Odpowiedź: 6:40,9 min

Pytanie: Kto podczas pierwszego pomiaru wypadł gorzej niż Rogoyawa?
Odpowiedź: Andrea Sammaritani

Pytanie: Jaka była różnica w czasie między Rogoyawą, a Alvárezem na pierwszym pomiarze?
Odpowiedź: 7 sekund
Victor Hugo

W 1807 Sophie Hugo przybyła razem z synami do Włoch, gdzie jej mąż brał udział w zwalczaniu lokalnego antyfrancuskiego ruchu oporu, a następnie był zarządcą prowincji Avellino. Podróż i czteromiesięczny pobyt w Neapolu wywarły na pięcioletnim Victorze ogromne wrażenie i przyszły literat wielokrotnie przywoływał je we wspomnieniach. Po czterech miesiącach między małżonkami Hugo doszło ponownie do sporów i Sophie Hugo wróciła do Paryża. Victor Hugo i jego brat Eugène nie podjęli na nowo systematycznej nauki w szkole. Przyszły poeta sam nauczył się czytać. Pod kierunkiem katolickiego duchownego nauczył się łaciny, zaś Victor Fanneau de la Horie uczył go historii starożytnej. Sophie Hugo z synami mieszkała w budynku należącym dawniej do klasztoru feuillantów w Paryżu. Obiekt ten i jego obszerny ogród były wielokrotnie przywoływane w późniejszej poezji Hugo, zmitologizowany w jego wyobraźni.

Pytanie: Jak nazywała się matka Victora Hugo?
Odpowiedź: Sophie Hugo

Pytanie: W jakim mieście przebywał Victor Hugo w wieku 5 lat?
Odpowiedź: Neapolu

Pytanie: Czy Victor Hugo miał rodzeństwo? 
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto nauczył Victora Hugo łaciny?
Odpowiedź: katolicki duchowny
Victor Hugo

Własne doświadczenie ojcostwa zbliżyło Hugo i jego ojca, jednak obaj nie zdążyli nawiązać bliskich relacji: Leopold Hugo zmarł nagle w 1828. W miarę poprawy relacji z ojcem zmieniał się również stosunek Hugo do Napoleona Bonapartego i I Cesarstwa. Dopiero po śmierci ojca Victor Hugo zapoznał się z dokumentami separacji rodziców oraz z listami ojca do żony. Lektura ta pozwoliła mu zrozumieć, że niesprawiedliwie oceniał ojca i nadmiernie idealizował matkę. Autobiograficzny obraz odkrywania prawdy o zmarłym ojcu-oficerze napoleońskim przez syna wychowywanego w duchu rojalizmu przez rodzinę matki Hugo ukazał na kartach Nędzników w postaci Mariusza Pontmercy. W 1826 w wierszu Ode à la Colonne Hugo po raz pierwszy dał wyraz swojej fascynacji Napoleonem. Była ona nie tylko wynikiem prywatnej ewolucji światopoglądowej, ale i upowszechnianiu się podobnych postaw wśród młodych poetów i pisarzy.

Pytanie: Z czego wynikała zmiana jego stosunku do Napoleona, której dał wyraz w Ode à la Colonne?
Odpowiedź: prywatnej ewolucji światopoglądowej i upowszechnianiu się podobnych postaw wśród młodych poetów i pisarzy

Pytanie: Czy był wychowywany wśród zwolenników monarchii?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Dzięki czemu zdał sobie sprawę, że niewłaściwie oceniał swoich rodziców?
Odpowiedź: dokumentom ich separacji oraz listom ojca do żony

Pytanie: Co pozwoliło mu zbliżyć się do swojego ojca?
Odpowiedź: Własne doświadczenie ojcostwa
K-19

Żaden okręt nie odniósł w rezultacie kolizji uszkodzeń zagrażających istnieniu jednostki, gdyż zarówno „Gato”, jak i K-19 płynęły z relatywnie niewielką prędkością. K-19 uderzył w sekcję reaktora „Gato”, gdzie kadłub jest najmocniejszy, toteż uderzenie nie wywołało poważnych uszkodzeń okrętu kraju NATO. Radziecki dowódca, który aż do momentu kolizji nie był świadomy obecności amerykańskiej jednostki, nawet po zderzeniu nie wiedział początkowo w co uderzył. Dopiero po uruchomieniu swojej echosondy (aktywnego sonaru służącego do pomiaru głębokości) i ustaleniu w ten sposób, że pod okrętem nie znajdują się żadne stałe obiekty, zdał sobie sprawę z tego, że jego okręt musiał zderzyć się z amerykańskim okrętem podwodnym. Dowódca radzieckiego okrętu wydał rozkaz natychmiastowego wynurzenia i drogą radiową zaczął wzywać pomocy, tymczasem USS „Gato” tak szybko jak to było możliwe opuścił rejon zdarzenia, wciąż pozostając w zanurzeniu. Bazując na raportach kapitana radzieckiej jednostki, sowieckie dowództwo uznało, że okręt typu Thresher mógł zatonąć w wyniku kolizji, i przez pewien czas flota radziecka szukała wraku „Gato” na dnie Morza Barentsa. Wkrótce jednak dowództwo Floty Północnej doszło do słusznego wniosku, że amerykański okręt ocalał i bezpiecznie wycofał się z rejonu zagrożenia.

Pytanie: Dlaczego żadna z jednostek nie odniosła większych obrażeń przy zderzeniu?
Odpowiedź: gdyż płynęły z relatywnie niską prędkością

Pytanie: Jakie miejsce kadłubu "Gato" jest najbardziej odporne na kolizje?
Odpowiedź: sekcja reaktora

Pytanie: Czym jest echosonda?
Odpowiedź: aktywnym sonarem służącym do pomiaru głębokości

Pytanie: Jaka jednostka zderzyła się z "Gato"?
Odpowiedź: K-19
K-19

K-19 powrócił do służby operacyjnej po domniemanym remoncie w październiku 1969 roku. Podczas swojego pierwszego patrolu po opuszczeniu Siewierodwińska, 15 listopada 1969 roku K-19 zderzył się na Morzu Barentsa ze śledzącym go amerykańskim okrętem myśliwskim USS „Gato”. Żadnemu z okrętów nie groziło zatonięcie, jednak obie jednostki odniosły uszkodzenia. Radzieckie okręty podwodne zaczęły być śledzone przez jednostki NATO, kiedy tylko radziecka flota podwodna wkroczyła na drogę intensywnego rozwoju i z floty przybrzeżnej, stała się prawdziwą flotą oceaniczną. Wprawdzie już przed II wojną światową – w sierpniu 1939 roku – Związek Radziecki dysponował flotą podwodną przewyższającą liczebnie floty podwodne USA i III Rzeszy razem wzięte, jednakże mimo dysponowania okrętami zdolnymi do prowadzenia operacji oceanicznych, flota radziecka prowadziła swoje operacje głównie przy macierzystych brzegach. Sytuację zmienił po wojnie program intensywnego rozwoju marynarki wojennej ZSRR Józefa Stalina, a zwłaszcza admirała Siergieja Gorszkowa, który w 1956 roku objął najwyższe wojskowe dowództwo radzieckiej floty i w szybkim czasie zamienił ją z floty przybrzeżnej na flotę oceaniczną w pełnym tego słowa znaczeniu. Spowodowało to, że dla zachodnich okrętów podwodnych śledzenie radzieckich jednostek tej klasy stało się najważniejszym zadaniem. Wprowadzenie w latach 50. XX wieku okrętów podwodnych przenoszących pociski balistyczne spowodowało, że to wyzwanie stało się jeszcze ważniejsze. Jedyną bowiem realną obroną przed atakiem jądrowym z ich strony było zatopienie radzieckich okrętów, zanim te zdążą wystrzelić swoje pociski. W tym celu, floty państw zachodnich przyjęły, że każdy radziecki podwodny okręt rakietowy powinien być w miarę możliwości śledzony od chwili wypłynięcia ze swojej bazy. Tak też było w listopadzie 1969 roku, kiedy uczestniczący w operacji Holystone – której częścią było monitorowanie aktywności radzieckich okrętów podwodnych – USS „Gato”, wykrył i śledził K-19.

Pytanie: W jakim mieście miał się odbywać rzekomy remont K-19?
Odpowiedź: W Siewierodwińsku

Pytanie: Czy USS "Gato" zaatakował K-19?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Na czym polegały reformy radzieckiej marynarki Siergieja Gorszkowa?
Odpowiedź: Zmienił radziecką flotę podwodną z przybrzeżnej na oceaniczną

Pytanie: Dlaczego NATO chciało śledzić jednostki radzieckie?
Odpowiedź: realną obroną przed atakiem jądrowym z ich strony było zatopienie radzieckich okrętów, zanim te zdążą wystrzelić swoje pociski
Przemysław Czarnek

3 sierpnia 2020 Przemysław Czarnek na antenie Radia Maryja przyrównał ruchy LGBT do narodowego socjalizmu, nazwał akcje tych ruchów, jak zawieszenie w lipcu 2020 tęczowej flagi na pomniku Chrystusa przed bazyliką św. Krzyża w Warszawie, bluźnierstwem, a samą flagę określił jako neomarksistowską. W październiku 2020 Jakub Urbanik pozwał Przemysława Czarnka za jego wypowiedzi dotyczące osób LGBT udzielone na antenie TVP Info i w Radiu Maryja, uznając je za homofobiczne i naruszające dobra osobiste oraz żądając publicznych przeprosin. Wypowiedzi te były również powodem, dla którego w dniu 18 listopada 2020 Czarnek został ukarany naganą przez Komisję Etyki Poselskiej. 23 listopada KRRiT poinformowała, iż nie stwierdziła naruszenia ustawy o radiofonii i telewizji przez Telewizję Polską, na antenie której miała miejsce emisja kontrowersyjnego odcinka programu Studio Polska z udziałem Przemysława Czarnka.

Pytanie: Do czego Czarnek porównał ruch LGBT?
Odpowiedź: narodowego socjalizmu

Pytanie: Jakiego przymiotnika użył Czarnek w stosunku do flagi LGBT? 
Odpowiedź: neomarksistowska

Pytanie: Kto pozwał Czarnka za jego wypowiedzi w mediach? 
Odpowiedź: Jakub Urbanik

Pytanie: Jakie, według Urbanika, były wypowiedzi Czarnka? 
Odpowiedź: homofobiczne i naruszające dobra osobiste
Przemysław Czarnek

Krytycznie wobec wyznaczenia Przemysława Czarnka na ministra edukacji i nauki odnieśli się: była minister edukacji narodowej Krystyna Szumilas, była minister nauki i szkolnictwa wyższego Lena Kolarska-Bobińska, wicemarszałkowie Sejmu Włodzimierz Czarzasty i Piotr Zgorzelski, marszałek Senatu Tomasz Grodzki, wicemarszałek Senatu Gabriela Morawska-Stanecka, przedstawiciele partii opozycyjnych – przede wszystkim posłowie Lewicy i KO oraz Młodzi Demokraci. Swoje zaniepokojenie kandydaturą Przemysława Czarnka wyraziło w specjalnym oświadczeniu ponad 100 osób związanych z nauką i kulturą – w tym pracownicy naukowi Uniwersytetu Warszawskiego, Uniwersytetu Jagiellońskiego i Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, członkowie Polskiej Akademii Nauk, działacze organizacji pozarządowych, artyści, publicyści oraz intelektualiści – a także Związek Nauczycielstwa Polskiego.

Pytanie: Jaki był ogólny odzew na kandydaturę Czarnka na ministra edukacji?
Odpowiedź: krytyczny

Pytanie: Jakie stanowisko piastowała Gabriela Morawska-Stanecka, gdy sprzeciwiła się kandydaturze Czarnka?
Odpowiedź: wicemarszałek Senatu

Pytanie: Pracownicy jakich trzech uniwersytetów byli niezadowoleni z kandydatury Czarnka?
Odpowiedź: Uniwersytetu Warszawskiego, Uniwersytetu Jagiellońskiego i Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II
X Factor (Polska)

W listopadzie 2010 TVN ogłosił prace nad następcą emitowanego przed laty w telewizji Polsat programu Idol. W styczniu 2011 potwierdzono natomiast, że show zostanie poprowadzony przez dziennikarza TVN24, Jarosława Kuźniara, a w jego jury zasiądą: Kuba Wojewódzki (prowadzący w TVN swój autorski program Kuba Wojewódzki, a wcześniej juror programów Idol i Mam talent!), muzyk Czesław Mozil (śpiewający i grający na akordeonie w zespole Czesław Śpiewa) oraz menedżerka gwiazd takich jak Doda czy Edyta Górniak, Maja Sablewska. Jesienią tego samego roku ogłoszono, że wiosną 2012 odbędzie się druga edycja show, w której nie weźmie udziału Sablewska. W internecie pojawiły się spekulacje, jakoby jej miejsce w składzie jurorskim miały zająć wokalistki Maria Peszek i Basia Trzetrzelewska czy aktorka Małgorzata Kożuchowska, jednak pogłoski o udziale każdej z nich w programie zostały zdementowane. 5 stycznia 2012 ogłoszono, że trzecim jurorem w programie będzie wokalistka Tatiana Okupnik. 21 listopada 2012 media podały, że z programu odchodzi prowadzący, Jarosław Kuźniar. 13 grudnia ogłoszono, że nową prowadzącą zostanie Patricia Kazadi. Do składu jurorskiego 4 edycji, której premiera odbyła się wiosną 2014, dołączyła Ewa Farna.

Pytanie: Kto był jurorem jedynie w pierwszej edycji tego programu?
Odpowiedź: Maja Sablewska

Pytanie: Na jakim instrumencie gra Czesław Mozil?
Odpowiedź: akordeonie

Pytanie: W którym roku rozpoczęła się 4. edycja tego programu?
Odpowiedź: 2014

Pytanie: Czy program ten był oparty o zupełnie nowy format?
Odpowiedź: nie
Kotewka orzech wodny

W przypadku silnego wzrostu kotewki jej gęsta pokrywa rozet liściowych może składać się nawet z trzech warstw liści. Masowo występująca kotewka ogranicza lub eliminuje inne gatunki roślin wodnych zanurzonych i pływających. W zbiornikach, gdzie kotewka jest ekspansywna, stwierdzono ustępowanie roślin z rodzajów nurzaniec, rdestnica i wywłócznik. Przyczyną jest znaczące ograniczenie dostępu światła do wnętrza zbiornika. Z tego samego powodu na kotewce gorzej rozwija się peryfiton niżeli na roślinach podwodnych. Jednak na kotewce stwierdzono większe zróżnicowanie gatunkowe epifitycznych glonów, co tłumaczy się różnorodnością mikrosiedlisk związanych z różną budową poszczególnych jej organów. Z gatunkiem tym związanych jest także więcej wodnych bezkręgowców. Powodowane spadki zawartości tlenu w zbiornikach z bujnie rosnącą kotewką powodować mogą padanie ryb i migrację drobnych ryb ze strefy przybrzeżnej na głębsze wody, gdzie łatwiej padają ofiarą drapieżników. Zarastanie rozległej powierzchni zbiorników przez rozety kotewki sprzyja z kolei drobnym roślinom pleustonowym z rodzajów rzęsa, spirodela i wolfia, niektórym gatunkom drobnych ryb i zbiorowiskom bezkręgowców związanych z roślinami wodnymi. Bez wyraźnej szkody rozwijają się także rośliny wyrastające ponad powierzchnię wody (np. z rodzaju pałka i pontederia). Z kożucha pływających liści korzystają podczas żerowania niektóre gatunki ptaków, a owocami kotewki żywią się niektóre gryzonie.

Pytanie: Jaka flora zanika przy ekspansji kotewki?
Odpowiedź: nurzaniec, rdestnica i wywłócznik

Pytanie: Dlaczego zanikają siedliska rdestnicy przy ekspansji kotewki?
Odpowiedź: Przyczyną jest znaczące ograniczenie dostępu światła do wnętrza zbiornika

Pytanie: Dlaczego na roślinie występuje większa różnorodność epifitycznych glonów?
Odpowiedź: przez różnorodność mikrosiedlisk związanych z różną budową poszczególnych jej organów

Pytanie: Dla jakich stworzeń ekspansja kotewki wiąże się z pozytywnymi skutkami?
Odpowiedź: drobnych roślinom pleustonowym z rodzajów rzęsa, spirodela i wolfia, niektórych gatunków drobnych ryb i zbiorowisk bezkręgowców związanych z roślinami wodnymi
Okręty podwodne typu Skipjack

Celem zarówno radzieckiej, jak i amerykańskiej marynarki w drugiej połowie lat 50. stało się stworzenie jak najszybszych okrętów podwodnych. Powody tego dążenia w obu marynarkach były jednak odmienne. O ile podstawowym celem, któremu służyć miała wysoka prędkość podwodna amerykańskich okrętów w tym czasie, były wymogi zwalczania okrętów podwodnych, o tyle decydenci marynarki radzieckiej kierowali się przede wszystkim zdolnością swoich okrętów do zwalczania szybkich amerykańskich nawodnych grup uderzeniowych – w pierwszej kolejności lotniskowców. W konsekwencji jednostki typu Skipjack były znacznie bardziej manewrowe niż jakiekolwiek inne okręty podwodne tego czasu – z wyjątkiem USS „Albacore”, który jednak nie dorównywał tym okrętom pod względem autonomiczności. Kombinacja szybkości oraz manewrowości tych okrętów stworzyła jednostki o bardzo wysokiej wartości bojowej, których prędkość podwodna przewyższała szybkość także większości ówczesnych okrętów nawodnych. Flota amerykańska otrzymała jednostki szybsze od typu Skipjack dopiero niemal 20 lat później, wraz z wejściem do służby okrętów typu Los Angeles. Było to efektem dwóch podwodnych „rewolucji” – hydrodynamicznego zoptymalizowania kadłuba jednostek tej klasy dzięki eksperymentom przeprowadzonym za pomocą USS „Albacore” oraz wprowadzenia do użytku operacyjnego napędu jądrowego. Sześć jednostek typu Skipjack stanowiło początek amerykańskiej drogi do celu, jakim było osiągnięcie trzech cech określanych jako „święta trójca broni podwodnej”: prędkość, duża głębokość operacyjna, cisza. Późniejsza katastrofa „Threshera” oraz wprowadzenie do użytku torped Mark 48, na kilkadziesiąt lat zahamowały amerykańskie wysiłki w kierunku zwiększania głębokości operacyjnej. Jednocześnie okręty Skipjack były ostatnimi amerykańskimi okrętami typowo myśliwskimi, aż do wejścia do służby jednostek typu Seawolf. Wszystkie bowiem amerykańskie typy jednostek budowane między tymi dwoma seriami miały wielozadaniowy charakter.

Pytanie: Dlaczego wojska USA chciały skonstruować niezwykle szybkie jednostki podwodne?
Odpowiedź: przez wymogi zwalczania okrętów podwodnych

Pytanie: Dlaczego wojska ZSRR chciały skonstruować niezwykle szybkie jednostki podwodne?
Odpowiedź: kierowali się zdolnością swoich okrętów do zwalczania szybkich amerykańskich nawodnych grup uderzeniowych

Pytanie: Jak nazywały się okręty cechujące się najlepszą manewrowością w tamtych czasach?
Odpowiedź: Skipjack

Pytanie: Co spowodowało, że Amerykanie zaniechali zwiększania głębokości operacyjnej?
Odpowiedź: katastrofa „Threshera” oraz wprowadzenie do użytku torped Mark 48
Transformers (film)

Decepticon Blackout niszczy bazę wojskową Stanów Zjednoczonych i włamuje się do wojskowej sieci, aby zdobyć informacje na temat Megatrona i Wszechiskry. Grupa komandosów pod dowództwem kapitana Williama Lennoxa ucieka przez pustynię ścigana przez Scorponoka, Transformera przypominającego skorpiona. W trakcie walki między nimi Amerykanie odkrywają, że Transformery można pokonać ładunkami zapalającymi. W Pentagonie sekretarz John Keller prowadzi śledztwo w sprawie ataku. Autoboty rozpoczynają poszukiwania Wszechiskry, aby zdążyć przed Megatronem.

Pytanie: W jakim celu Decepticon Blackout dostał się do sieci wojska?
Odpowiedź: aby zdobyć informacje na temat Megatrona i Wszechiskry

Pytanie: Kto dowodził zespołem kombatantów?
Odpowiedź: William Lennox

Pytanie: Kto tropił zespół kombatantów na obszarze pustynnym?
Odpowiedź: Scorponok

Pytanie: Jakiego pajęczaka przypomniał Scorponok?
Odpowiedź: skorpiona
Obrona Wizny

Schrony odcinka "Wizna" zostały zniszczone przez wycofujące się w 1944 r. wojska niemieckie. W ruinach schronu dowodzenia na Górze Strękowej znajduje się pomnik – wiele lat po śmierci Raginisa umieszczono tu skromną tablicę: Przechodniu, powiedz Ojczyźnie, żeśmy walczyli do końca, spełniając swój obowiązek. W 2011 r. powstała tam także mogiła wojenna. Stan zachowania pozostałych schronów jest bardzo zły. Oprócz pomnika na Górze Strękowej w samej Wiźnie jest też pomnik poświęcony polskim obrońcom w 1939 oraz pomnik-armata poświęcony por. Stanisławowi Brykalskiemu.

Pytanie: Jaki tekst znajduje się na pomnikowej tablicy?
Odpowiedź: Przechodniu, powiedz Ojczyźnie, żeśmy walczyli do końca, spełniając swój obowiązek

Pytanie: Co utworzono na obszarze byłego schronu w 2011 roku?
Odpowiedź: mogiła wojenna

Pytanie: Komu dedykowany jest pomnik-armata?
Odpowiedź: Stanisławowi Brykalskiemu

Pytanie: Jakie formacje zdewastowały schrony "Wizna"?
Odpowiedź: wojska niemieckie
Obrona Wizny

Niemcy podpalili znalezione w schronie zwłoki kapitana Raginisa. Został on pochowany wraz z porucznikiem Brykalskim tuż obok schronu na Górze Strękowej. Gdy teren znalazł się pod okupacją sowiecką, kazano przenieść ciała, aby utrudnić oddawanie czci bohaterom. Nowy grób znajdował się w pobliżu drogi, kilkaset metrów od schronu. Na zdjęciach z 1962 roku oznaczony jest drewnianym krzyżem. W tym miejscu później postawiono nagrobek widoczny na zdjęciu obok. W emitowanym we wrześniu 2011 roku programie Adama Sikorskiego „Było... nie minęło” odnaleziono za pomocą georadaru przypuszczalne miejsce złożenia ciał. Rok później ekipa programu sfilmowała organizowane przez Stowarzyszenie „Wizna 1939” poszukiwania miejsca pochówku – okazało się, że znajduje się ono obok nowego, lastrykowego nagrobka. Po ekshumacji analiza DNA i znalezione przedmioty pozwoliły na określenie tożsamości bohaterów. Uroczysty pogrzeb został zorganizowany przez Stowarzyszenie "Wizna 1939" i odbył się na Górze Strękowej 10 września 2011 roku, w 72. rocznicę śmierci oficerów.

Pytanie: Gdzie pochowano ciało kapitana Raginisa?
Odpowiedź: tuż obok schronu na Górze Strękowej

Pytanie: Dlaczego podczas okupacji sowieckiej nakazano zmianę lokalizacji ciał kapitana Raginisa i porucznika Brykalskiego?
Odpowiedź: aby utrudnić oddawanie czci bohaterom

Pytanie: Jaki przedmiot pozwalał na zidentyfikowanie grobu kapitana Raginisa na fotografiach z 1962 roku?
Odpowiedź: drewniany krzyż

Pytanie: Jaka organizacja podjęła próby odnalezienia jego ciała w 2012 roku?
Odpowiedź: Stowarzyszenie „Wizna 1939”
Daniel Carroll (rugbysta)

Powrócił następnie na studia i ukończył je w 1920 roku, po czym został grającym trenerem Cardinal. W tej samej roli uczestniczył z kadrą złożoną w większości ze studentów uniwersytetów Santa Clara, Berkeley i Stanford w turnieju rugby union na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1920. W rozegranym 5 września 1920 roku na Stadionie Olimpijskim spotkaniu amerykańska drużyna pokonała faworyzowanych Francuzów 8–0. Podobnie jak osiem lat wcześniej był to jedyny mecz tych zawodów, co oznaczało zdobycie złotego medalu przez zawodników z Ameryki Północnej.

Pytanie: W którym roku zawodnik zdobył dyplom uczelni wyższej?
Odpowiedź: w 1920

Pytanie: Jakim wynikiem zakończył się mecz USA-Francja z 1920 roku?
Odpowiedź: 8–0

Pytanie: Kiedy odbył się mecz USA-Francja?
Odpowiedź: 5 września 1920

Pytanie: Jaką nagrodę zdobyło USA w rugby union?
Odpowiedź: złoty medal

Pytanie: Czy zawodnik przerwał edukację na uczelni wyższej?
Odpowiedź: tak
Jessie Ware

Pierwszym singlem z albumu What's Your Pleasure? utrzymanym w stylu disco był Adore You, wydany na początku 2019 roku. Następnie pojawiły się Mirage (Don't Stop) w listopadzie, Spotlight w lutym 2020 r., a następnie Ooh La La w kwietniu, Save a Kiss w maju i tytułowe What's Your Pleasure? w lipcu. Czwarta studyjna płyta Ware miała ukazać się 5 czerwca 2020, jednak ostatecznie została wydana 27 czerwca. Album spotkał się z szerokim uznaniem krytyków. Zanurzony w dźwiękach disco z lat 70. i muzyki house z lat 80. disco album Jessie Ware był porównywany z wydanym chwile wcześniej albumem Lady Gagi, twórczością Kylie Minogue, Diany Ross oraz wydanym w 2005 roku Confessions on a Dance Floor Madonny. Pod koniec 2020 roku, Barack Obama podzielił się swoimi ulubionymi piosenkami na liście, gdzie umieścił Remember Who You Are, ostatnią kompozycję z płyty. Ze względu na wzrost popularności Ware postanowiła wydać ją jako ostatni singiel. Krótki film zawierający utwór wyreżyserował Dominic Savage, a w nagraniu oprócz Ware można zobaczyć brytyjską aktorkę Gemmę Arterton.

Pytanie: Jak nazywał się pierwszy utwór z płyty What's Your Pleasure?
Odpowiedź: Adore You

Pytanie: W którym roku ukazał się czwarty krążek studyjny artystki?
Odpowiedź: w 2020

Pytanie: Jaki utwór artystki znalazł się w zestawieniu prezydenta USA?
Odpowiedź: Remember Who You Are

Pytanie: Kto zrealizował film, w którym usłyszeć można było piosenkę artystki?
Odpowiedź: Dominic Savage