mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
USS Scorpion (SSN-589)

Bardzo istotnym założeniem konstrukcyjnym nowych okrętów była wysoka prędkość, stąd też wyeliminowano powszechnie dotąd występującą wystającą kopułę sonaru oraz do minimum ograniczono płaską powierzchnię pokładu. Wyrzutnie torpedowe umieszczono w dwóch poziomych − zamiast pionowych − rzędach z sonarem aktywnym AN/SQS-4 powyżej oraz pasywnym AN/BQR-2B poniżej nich. „Scorpion” był okrętem większym o połowę niż nieco wcześniejsze jednostki typu Barbel pod względem wyporności nawodnej. Wymagania napędu nuklearnego spowodowały, iż był znacznie dłuższy, posiadał też większą średnicę. Podczas gdy typ Barbel miał płaski pokład, Skipjack otrzymał kadłub o rewolucyjnym wówczas zaokrąglonym w przekroju poprzecznym kształcie. Z dziobu na kiosk przeniesione zostały stery głębokości jednostki. Kadłub „Scorpiona” o stosunku długości do szerokości wynoszącym 8:1 mieścił cztery poziomy pokładów, zaś jego kształt oraz sprawność śruby zapewniały bardzo dobrą szybkość tych okrętów, która przewyższyła oczekiwania. Do budowy kadłuba użyta została rozwijana od późnych lat czterdziestych XX wieku stal HY-80. Koszt kadłuba wyniósł około 40 milionów ówczesnych dolarów.

Pytanie: Jakie rozwiązania zaimplementowano w tych okrętach w celu poprawy ich prędkości?
Odpowiedź: wyeliminowano powszechnie dotąd występującą wystającą kopułę sonaru oraz do minimum ograniczono płaską powierzchnię pokładu

Pytanie: W jakie sonary wyposażone były wyrzutnie rakiet na pokładzie „Scorpiona”?
Odpowiedź: sonar aktywny AN/SQS-4 powyżej oraz pasywny AN/BQR-2B poniżej nich

Pytanie: Co sprawiło, że „Scorpion” przewyższał długością wcześniejsze okręty typu Barbel?
Odpowiedź: Wymagania napędu nuklearnego

Pytanie: Jaki materiał wykorzystano do budowy kadłuba tego okrętu?
Odpowiedź: stal HY-80
Daniel-André Tande

15 stycznia 2017 zajął 2. pozycję w konkursie Pucharu Świata w Wiśle. W kolejnych tygodniach regularnie zajmował w Pucharze Świata miejsca w pierwszej dziesiątce indywidualnie, nie stając jednak na podium. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2017, indywidualnie zajmując 15. miejsce na skoczni normalnej oraz 10. na skoczni dużej, był też 5. w konkursie drużyn mieszanych, zaś w zawodach drużynowych mężczyzn zdobył, wraz z Andersem Fannemelem, Johannem André Forfangiem i Andreasem Stjernenem, srebrny medal. Puchar Świata 2016/2017 Tande zakończył na 3. miejscu klasyfikacji generalnej, zdobywając 1201 punktów.

Pytanie: Z kim wystąpił w drużynie męskiej na Mistrzostwach Świata w 2017 roku?
Odpowiedź: Andersem Fannemelem, Johannem André Forfangiem i Andreasem Stjernenem

Pytanie: Czy znalazł się na podium klasyfikacji generalnej Pucharu Świata w sezonie 2016/2017?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Które miejśce zajął w zawodach drużyn mieszanych na Mistrzostwach Świata w 2017 roku?
Odpowiedź: 5
Daniel-André Tande

W rozgrywanym 10 stycznia 2021 drugim konkursie w Titisee-Neustadt zajął 2. miejsce. Od tego momentu zaczął osiągać w Pucharze Świata lepsze wyniki, większość konkursów indywidualnych kończąc w pierwszej dziesiątce. W dalszej części sezonu jeszcze raz stanął na podium, 30 stycznia w Willingen zajmując 2. lokatę. Na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2021 indywidualnie zajął 9. miejsce na skoczni normalnej i 12. na dużej, był też 6. w drużynie męskiej. Sezon 2020/2021 Pucharu Świata zakończył na 14. pozycji w klasyfikacji generalnej z 543 punktami.

Pytanie: Na której pozycji Tande uplasował się w Titisee-Neustadt?
Odpowiedź: 2

Pytanie: W jakim mieście w 2021 Tande ponownie znalazł się na drugiej pozycji?
Odpowiedź: Willingen

Pytanie: Ile punktów zdobył Tande w sezonie 2020/2021?
Odpowiedź: 543
Olivier Giroud

Olivier Giroud został powołany w skład 23-osobowej reprezentacji Francji na Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2014 w Brazylii. Na Mundialu w Brazylii Giroud zdobył jedną bramkę w meczu przeciwko Szwajcarii. Zaliczył także 1 asystę w tym samym meczu. Przez większość czasu Giroud przegrywał rywalizację z Karimem Benzemą. Ostatecznie Francja odpadła w ćwierćfinale przegrywając 1:0 z Niemcami. Po mundialu nie brał udziału w jesiennych meczach towarzyskich reprezentacji ze względu na kontuzję stawu skokowego odniesioną 23 sierpnia 2014 w meczu z Evertonem (wrócił na boisko dopiero w listopadzie 2014).

Pytanie: W jakim kraju były organizowane Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej w roku 2014?
Odpowiedź: w Brazylii

Pytanie: Czy podczas Mistrzostw Świata Giroundowi udało się strzelić gola?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Dlaczego Giroud nie grał w jesiennych meczach?
Odpowiedź: ze względu na kontuzję stawu skokowego odniesioną

Pytanie: W meczu z jakim państwem Giroud strzelił gola na Mistrzostwach Świata?
Odpowiedź: ze Szwajcarią

Pytanie: W reprezentacji jakiego kraju grał Giroud?
Odpowiedź: Francji
Dywizja

Idea dywizji jako zgrupowania bojowego pojawiła się w XVIII wieku na skutek wzrostu liczebności armii walczących w polu. Zamiast przemieszczać w jednej kolumnie po jednej drodze kilkudziesięciotysięczną armię, uznano, że lepiej podzielić ją na kilka mniejszych przemieszczających się po równoległych drogach. Każda z nich miała być na tyle silna, by mogła przez kilka godzin odpierać ataki o wiele większych sił wroga, gdy w tym czasie pozostałe kolumny maszerowały, kierując się na odgłos dział i wchodziły na pole bitwy z kilku kierunków. Ten pomysł, w połączeniu z administracyjnym podziałem wojsk na dywizje terytorialne, zaowocował pierwszymi w pełni sprawnymi dywizjami w armiach Republiki Francuskiej po 1791 roku. Następnie w wyniku wielkiego wzrostu liczby dywizji w armii francuskiej zdecydowano się je połączyć w większe zgrupowania tzw. korpusy.

Pytanie: Jaki był powód przedstawienia konceptu dywizji?
Odpowiedź: wzrost liczebności armii walczących w polu

Pytanie: Jakie wojska jako pierwszy posiadały kategorię dywizji?
Odpowiedź: Republiki Francuskiej

Pytanie: Kiedy utworzono pierwszą w historii dywizję?
Odpowiedź: w 1791

Pytanie: Jakiego określenia używa się do opisania większej od dywizji jednostki?
Odpowiedź: korpus
Bielsko-Biała

Etymologia nazwy Bielsko najprawdopodobniej wywodzi się od rzeki Białej, której nazwa pochodzi od przymiotnika biały. Określał on ogólne wrażenie barwy wody – białej, czyli jasnej i czystej. Niektórzy badacze nazwę miasta wiążą również z bieleniem płótna, co jest jednak wątpliwe ze względu na to, że w XIII w. Bielsko nie było jeszcze ośrodkiem tkackim ani sukienniczym. Od rzeki zapożyczyła nazwę także osada, a następnie miasto Biała. Nazwa Bielsko została utworzona za pomocą przyrostka -sko, natomiast Biała ponowiona z nazwy rzeki.

Pytanie: Od jakiej rzeki pochodzi nazwa Bielsko-Białej? 
Odpowiedź: Białej

Pytanie: Jaki przyrostek znajduje się w nazwie "Bielsko"?
Odpowiedź: sko

Pytanie: Od jakiego przymiotnika pochodzi nazwa rzeki "Białej"?
Odpowiedź: biały

Pytanie: Jakie ośrodki znajdowały się w Bielsku-Białej? 
Odpowiedź: tkacki i sukienniczy
Bielsko-Biała

W Bielsku-Białej istnieje kilka klubów, których drużyny biorą udział w rozgrywkach ogólnopolskich i regionalnych: pierwszoligowe TS Podbeskidzie Bielsko-Biała, trzecioligowy BKS Stal Bielsko-Biała, Rekord Bielsko-Biała – posiada sekcję piłkarską trzecioligową oraz futsalową występującą Ekstraklasie futsalu), LKS Zapora Wapienica (klasa A) oraz Podbeskidzie Kuloodporni Bielsko-Biała – drużyna amp futbolu występująca w Amp Futbol Ekstraklasie. Miasto posiada dwa pełnowymiarowe stadiony: Stadion Miejski przy ul. Żywieckiej oraz Stadion „Na Górce” przy ul. Młyńskiej. Swoje obiekty mają też Zapora (przy ul. Jaworzańskiej) i Rekord (przy ul. Startowej), a Podbeskidzie również niewielki stadion przy ul. Laurowej.

Pytanie: Jakie pełnowymiarowe stadiony znajdują się na terenie Bielska-Białej?
Odpowiedź: Stadion Miejski przy ul. Żywieckiej oraz Stadion „Na Górce” przy ul. Młyńskiej

Pytanie: Jaki reprezentujący to miasto klub sportowy gra w pierwszej lidze?
Odpowiedź: TS Podbeskidzie Bielsko-Biała

Pytanie: W jakiej lidze gra tutejszy zespół amp futbolu?
Odpowiedź: Amp Futbol Ekstraklasie

Pytanie: Do jakiego klubu należy obiekt sportowy przy ulicy Jaworzańskiej?
Odpowiedź: Zapora
Linia kolejowa nr 283

Od 12 grudnia 2014 ruch pasażerski odbywa się na odcinku Jelenia Góra – Lwówek Śląski – Zebrzydowa. Uruchamiane są kursujące w weekendy i święta połączenia linii D12 spółki Koleje Dolnośląskie: jedna para pociągu Dolina Bobru na trasie Jelenia Góra – Wrocław oraz dodatkowa para na odcinku Jelenia Góra – Lwówek Śląski. Według stanu z połowy czerwca 2016 średni czas przejazdu na odcinku Jelenia Góra – Lwówek Śląski wynosił 1 godzinę i 48 minut, a na odcinku Lwówek Śląski – Zebrzydowa 56 minut. Ogółem (wraz z pociągami towarowymi), od stycznia do listopada 2016 na linii odbywało się średnio 1,3 kursów pociągów na dobę.

Pytanie: Na jakiej trasie jeździ kolej od grudnia 2014 roku?
Odpowiedź: Jelenia Góra – Lwówek Śląski – Zebrzydowa

Pytanie: Kiedy można skorzystać z linii D12?
Odpowiedź: w weekendy i święta

Pytanie: Ile średnio czasu zajmuje podróż od Jeleniej Góry do Lwówka Śląskiego?
Odpowiedź: 1 godzinę i 48 minut

Pytanie: Ile średnio czasu zajmuje podróż od Lwówka Śląskiego do Zebrzydowa?
Odpowiedź: 56 minut

Pytanie: Ile średnio przejazdów linii odbywa się w ciągu doby?
Odpowiedź: 1,3
Linia kolejowa nr 283

Linia na odcinku Jelenia Góra – Lwówek Śląski w porównaniu z sąsiednimi odcinkami nie wyróżniała się zbytnio biorąc pod uwagę ofertę połączeń i frekwencję. Pomijając ruch tranzytowy, na trasie Jeżów Sudecki – Dębowy Gaj przewieziono w 1928 ponad 207 tys. osób. Duży udział w przewozach odgrywał ruch turystyczny. Pod koniec lat 20. XX w. na przystankach w Pilchowicach i Marczowie sprzedawano średnio rocznie ponad 20 tysięcy, a we Wleniu ponad 70 tysięcy biletów. Do II wojny światowej również odcinek Lwówek Śląski – Żagań miał charakter lokalny. Dodatkowo, jako że linia na trasie Zebrzydowa – Żagań przebiegała w pobliżu poligonu, była wykorzystywana przez wojsko do transportu żołnierzy i ładunków. W 1939 kursowało dziewięć par połączeń pasażerskich na trasie Jelenia Góra – Lwówek Śląski, z czego dwie były przedłużone do Zebrzydowej, a cztery do Żagania. Podczas II wojny światowej zmniejszono liczbę par pociągów (w 1944 do sześciu na trasie Jelenia Góra – Lwówek Śląski).

Pytanie: Na jakim odcinku w czasie 1928 roku podróżowało ponad dwieście siedem tysięcy pasażerów?
Odpowiedź: Jeżów Sudecki – Dębowy Gaj

Pytanie: Jak wyglądał obrót biletami linii kolejowej nr 283 w drugiej połowie lat dwudziestych?
Odpowiedź: na przystankach w Pilchowicach i Marczowie sprzedawano średnio rocznie ponad 20 tysięcy, a we Wleniu ponad 70 tysięcy biletów

Pytanie: Dlaczego z usług tej linii kolejowej korzystała armia?
Odpowiedź: na trasie Zebrzydowa – Żagań przebiegała w pobliżu poligonu

Pytanie: Jaką dodatkową funkcję posiadała linia kolejowa nr 283 na trasie Zebrzydowa – Żagań?
Odpowiedź: była wykorzystywana przez wojsko do transportu żołnierzy i ładunków
Fala grawitacyjna

Dla słabych fal grawitacyjnych nieliniowe równania dają się aproksymować do postaci liniowej ogólnej teorii względności. Obliczenia stają się wtedy znacznie prostsze, co pozwala na symulację wpływu fal grawitacyjnych na gwiazdy neutronowe. Okazało się, że dwa bardzo szybko obiegające się obiekty będą zwalniać na skutek emisji energii w postaci fal grawitacyjnych. Zjawisko to zostało pośrednio zaobserwowane w latach 70. XX wieku przez Russella Hulse’a oraz Josepha Taylora podczas badań PSR B1913+16. Pomiary ruchu dwóch gwiazd neutronowych dokładnie potwierdziły przewidywania ogólnej teorii względności. Obaj naukowcy za swoje odkrycie otrzymali w 1993 roku nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki.

Pytanie: Do czego da się przybliżyć równania nieliniowe w przypadku słabych fal?
Odpowiedź: do postaci liniowej ogólnej teorii względności

Pytanie: Czemu błyskawicznie zataczające wokół siebie kręgi obiekty zwalniają?
Odpowiedź: na skutek emisji energii

Pytanie: W jakiej formie wytwarzana jest energia w przypadku obiegających się ciał?
Odpowiedź: fal grawitacyjnych

Pytanie: Kto odkrył zjawisko fal grawitacyjnych?
Odpowiedź: Russella Hulse oraz Joseph Taylor

Pytanie: Czy Hulse i Taylor zostali uhonorowani Noblem za swoje odkrycie?
Odpowiedź: tak
Cerkiew św. Mikołaja w Tomaszowie Lubelskim

Cerkiew zbudowano z funduszy państwowych. Budowę nadzorowali Gabriel Arbuzow i Konstanty Drozdowski. Świątynia została poświęcona w 1890, starsza cerkiew św. Mikołaja istniała jeszcze do 1904, gdy została rozebrana. W Tomaszowie Lubelskim parafia prawosławna liczyła wówczas 2761 wiernych. Oprócz nich ze świątyni korzystali także żołnierze ze stacjonującego w Tomaszowie pułku oraz z oddziałów ochraniających granicę rosyjsko-austriacką. Ikonostas dla cerkwi powstał w pracowni Kuźmy Morozowa w Moskwie. W 1899 świątynię wizytował biskup lubelski Herman.

Pytanie: Co opłaciło konstrukcję świątyni?
Odpowiedź: fundusze państwowe

Pytanie: Kto zajmował się nadzorem budowy świątyni?
Odpowiedź: Gabriel Arbuzow i Konstanty Drozdowski

Pytanie: W którym roku dokonano rozbiórki budowli?
Odpowiedź: w 1904

Pytanie: Ilu praktykujących należało do parafii, gdy dokonano rozbiórki świątyni?
Odpowiedź: 2761
Marek Edelman

Po agresji Niemiec na Polskę razem z przyjaciółką wyjechał z Warszawy. Po powrocie do miasta jesienią 1939 zatrudnił się jako goniec w Szpitalu Bersohnów i Baumanów, gdzie kiedyś pracowała jego matka. Ponownie zaangażował się w działalność w Bundzie. W listopadzie 1940 rejon miasta, w którym mieszkał (okolice więzienia Pawiak), znalazł się w warszawskim getcie. Przez pewien czas posiadał przepustkę uprawniającą do opuszczania getta, niezbędną do dostarczania kart chorobowych i próbek krwi do Urzędu Higieny na ul. Nowogrodzką, a później ul. Spokojną. W szpitalu pomagał także w przeprowadzaniu sekcji zwłok dzieci zmarłych na tyfus.

Pytanie: Kto towarzyszył mu podczas wyjazdu z Warszawy?
Odpowiedź: Przyjaciółka

Pytanie: Do czego uprawniała go przepustka?
Odpowiedź: do opuszczania getta

Pytanie: Do czego była mu potrzebna przepustka?
Odpowiedź: do dostarczania kart chorobowych i próbek krwi do Urzędu Higieny

Pytanie: Czy przeprowadzał sekcje zwłok?
Odpowiedź: tak
Marek Edelman

13 grudnia 1981, po wprowadzeniu stanu wojennego, został internowany w ośrodku odosobnienia w Łęczycy. Na skutek licznych interwencji (m.in. Jana Józefa Szczepańskiego, prezesa Związku Literatów Polskich i Aleksandra Gieysztora, prezesa PAN) już 16 grudnia tego samego roku odzyskał wolność. Nawiązał następnie kontakty z redakcją podziemnego „Tygodnika Mazowsze”. W 1983 odmówił wejścia w skład Honorowego Komitetu Obchodów 40. rocznicy Powstania w Getcie Warszawskim, natomiast Służba Bezpieczeństwa uniemożliwiła mu udział w obchodach niezależnych. Wówczas jego list pod pomnikiem Bohaterów Getta odczytał Roman Zimand. W 1984, wraz z Jerzym Dłużniewskim, został członkiem podziemnej Regionalnej Komisji Wykonawczej Ziemia Łódzka. W drugim obiegu ukazywały się wznowienia jego książki z 1945 pt. Getto walczy. Udział Bundu w obronie getta warszawskiego. W 1985 podpisał list (wraz z Władysławem Bartoszewskim, Janem Józefem Lipskim i Tadeuszem Mazowieckim) przeciw uniemożliwieniu Sewerynowi Blumsztajnowi powrotu do Polski.

Pytanie: Jaką funkcję pełnił Szczepański w Związku Literatów Polskich?
Odpowiedź: prezesa

Pytanie: Kim był w 1981 roku Aleksander Gieysztor?
Odpowiedź: Prezesem PAN

Pytanie: Kiedy Marek Edelman odzyskał wolność po internowaniu w stanie wojennym?
Odpowiedź: 16 grudnia tego samego roku

Pytanie: Które obchody powstania w Getcie Warszawskim miały miejsce w 1983 roku?
Odpowiedź: 40
Konstanty Schmidt-Ciążyński

Również w maju 1883 Schmidt-Ciążyński dowiedział się od przebywającej w Londynie panny Anny Wolskiej, przyjaciółki Karola Estreichera, że działa już Muzeum Narodowe w Krakowie (zostało powołane 5 października 1879, a po czteroletnim okresie formowania uzyskało statut w marcu 1883). Schmidt-Ciążyński jej jednak nie dowierzał, więc ta zwróciła się listownie do Karola Estreichera, by przekonał go, żeby swoje zbiory zamiast do Rapperswilu przekazał do Krakowa. Argumentacja okazała się skuteczna, gdyż nie mając ciągle stanowczej odpowiedzi od hrabiego Platera na zaproponowane warunki (mimo wymieniania intensywnej korespondencji), Schmidt-Ciążyński zdecydował się na podarowanie Muzeum Narodowemu w Krakowie przedmiotów już przesłanych Platerowi oraz na przekazanie do Krakowa, na ręce Estreichera, kolejnych pakunków przygotowanych już do wysyłki do Rapperswilu. Były w tych pakunkach m.in.:

Pytanie: Od kogo kolekcjoner dostał informację o funkcjonowaniu krakowskiego muzeum? 
Odpowiedź: od Anny Wolskiej

Pytanie: Kiedy krakowskie muzeum dostało statut?
Odpowiedź: w marcu 1883

Pytanie: Dokąd początkowo Schmidt-Ciążyński miał skierować swoje kolekcje?
Odpowiedź: do Rapperswilu

Pytanie: Gdzie zamieszkiwała Wolska, gdy przekazała informację na temat muzeum kolekcjonerowi?
Odpowiedź: w Londynie

Pytanie: Z kim przyjaźniła się Wolska?
Odpowiedź: z Karolem Estreicherem
Reformy Piotra Wielkiego

Dążąc do wymuszenia na szlachcie stałej służby na rzecz państwa, Piotr I dbał, by młodzieńcy z tej warstwy społecznej (najpóźniej w wieku szesnastu lat) byli przydzielani, wedle zdolności, do służby wojskowej lub cywilnej i by pozostawali w tej służbie przez całe życie. W 1722 car wydał tabelę rang, która ustalała hierarchię urzędów wojskowych, cywilnych i dworskich. Czternaście rang otrzymało szumne, zapożyczone z języków obcych nazwy. System rang obowiązywał z niewielkimi modyfikacjami do upadku caratu w Rosji. Piotr I pragnął, by uzyskiwanie kolejnych rang wynikało wyłącznie z prawdziwych, oddanych państwu usług, a nie czynników pozamerytorycznych. Uzyskanie rangi ósmej cywilnej lub dwunastej wojskowej gwarantowało dziedziczne szlachectwo dla osób, które nie posiadały go wcześniej.

Pytanie: Kiedy wdrożono tabelę rang w Rosji?
Odpowiedź: W 1722

Pytanie: Jakie było założenie tabeli rang?
Odpowiedź: ustalała hierarchię urzędów wojskowych, cywilnych i dworskich

Pytanie: Ile rang obejmowała tabela?
Odpowiedź: Czternaście

Pytanie: Kiedy zrezygnowano z systemu rang?
Odpowiedź: po upadku caratu
Reformy Piotra Wielkiego

Między rokiem 1720 a 1721 Piotr I powrócił do zagadnień związanych z samorządem lokalnym, jednak próba ożywienia działalności mieszczaństwa i lokalnych inicjatyw nie spotkała się z większym odzewem. W 1727 car ostatecznie wycofał się z forsowania reformy samorządu lokalnego, przekonawszy się także o braku odpowiednich kadr do jej wdrażania. Odrębne działania Piotr I prowadził w celu silniejszego związania z Rosją terytoriów pogranicznych, w tym Ukrainy i Donu. W edykcie z 1714 zalecał sprowadzanie urzędników rosyjskich na Ukrainę i zachęcanie rosyjskich osadników do osiedlania się w regionie, by stworzyć mieszankę ludności. Inspiracją dla Piotra I była w tym wypadku polityka angielska w Szkocji, Irlandii i Walii.

Pytanie: Dlaczego Piotrowi I nie udało się stworzyć samorządu lokalnego?
Odpowiedź: próba ożywienia działalności mieszczaństwa i lokalnych inicjatyw nie spotkała się z większym odzewem

Pytanie: W którym roku Piotr I zrezygnował z utworzeni samorządu lokalnego?
Odpowiedź: 1727

Pytanie: Skąd mieli pochodzić urzędnicy na Ukrainie zgodnie z edyktem Piotra I?
Odpowiedź: Z Rosji

Pytanie: Co zainspirowało Piotra I w jego polityce kadr urzędniczych na Ukrainie?
Odpowiedź: polityka angielska w Szkocji, Irlandii i Walii
Ford Customline

Listwa boczna w modelu Customline otrzymała nową formę – prosta, szeroka, na całą długość nadwozia, poprowadzona tuż ponad wyobleniami błotników tylnych, z charakterystycznym „zębem” przed nimi. Zrezygnowano z imitacji chwytów powietrza na przedniej krawędzi wyobleń błotników, montując jedynie ozdobną osłonę z metalu w jej dolnej części. Na bokach ponownie pojawiły się metalowe napisy Customline, tym razem umieszczone w przedniej części błotników tylnych (w modelach kombi: Country Sedan lub Ranch Wagon). Znaczek V8 w tej wersji silnika umieszczano na błotnikach przed przednimi kołami. Ponownie zmieniła się ozdoba w formie stylizowanego samolotu na masce, otrzymując trójkątne skrzydełka i trójkątny statecznik pionowy. W gamie nadwozi pojawiło się trzydrzwiowe sześciomiejscowe kombi Ranch Wagon, wcześniej dostępne tylko w gamie Mainline (kod 59B).

Pytanie: Czy listwa boczna w Customline wyglądała tak samo jak w jego poprzedniku?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z jakiego materiały była wykonana ozdobna osłonka?
Odpowiedź: metalu

Pytanie: Gdzie w aucie znajdują się napisy "Customline"?
Odpowiedź: w przedniej części błotników tylnych

Pytanie: W jakim kształcie była ozdoba na masce samochodu?
Odpowiedź: samolotu
Ford Customline

W modelu z 1958 roku wprowadzono atrapę chłodnicy zaadaptowaną z kanadyjskich Fordów z 1955 roku, wytwarzanych tam pod marką Meteor Rideau, oraz ozdoby boczne z Meteora z 1956 roku. Atrapa miała czteroramienną gwiazdę w literze V pośrodku i ponownie duże okrągłe światła postojowe modelu z 1955 roku. Deska rozdzielcza była wersją amerykańskiej z 1956 roku. Odmiany ze skrzynią biegów Fordomatic nosiły taką nazwę w miejsce Customline i miały dodatkową listwę boczną. Ocenia się, że wyprodukowano ok. 18.000 australijskich sedanów Customline generacji z lat 1955-1959. Następcą na rynku australijskim był Ford Fairlane.

Pytanie: Jakie auto zastąpiło Forda Customline w Australii?
Odpowiedź: Ford Fairlane

Pytanie: Z jakiego samochodu zapożyczono chłodnicę do Forda z 1958?
Odpowiedź: kanadyjskich Fordów z 1955

Pytanie: Czy deska rozdzielcza była inspirowana tą z innego pojazdu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak nazywały się odmiany auta ze skrzynią biegów?
Odpowiedź: Fordomatic
Pierwszy masowy transport do Auschwitz

Z tarnowskiego więzienia wybrano do transportu 753 osoby, lecz do KL Auschwitz dotarło ostatecznie tylko 728 więźniów. Wiadomo, że w ostatniej chwili, tuż przed załadunkiem do wagonu, jedna osoba została wycofana z transportu. Losu pozostałych 24 więźniów nie udało się dotąd przekonująco wyjaśnić. Spekulowano, że zdołali oni uciec lub także zostali wycofani z transportu. Relacje kilku więźniów wskazują, że Niemcy mogli zawrócić z powrotem do więzienia grupę aresztantów ze Stalowej Woli. Na korzyść tej teorii przemawiają także zachowane dokumenty z więziennej ewidencji, w których pod datą 15 czerwca 1940 widnieje zapis: „transport St. Wola 24 osoby”. Nie udało się jednak potwierdzić z całą pewnością, że ów zapis odnosił się właśnie do tych 24 więźniów, którzy ostatecznie nie dotarli do Auschwitz.

Pytanie: Ilu ludzi planowano przetransferować do Auschwitz?
Odpowiedź: 753

Pytanie: Ilu jeńców ostatecznie dotarło do Auschwitz?
Odpowiedź: 728

Pytanie: Na co wskazują niektórzy jeńcy w sprawie transferu 24 więźniów?
Odpowiedź: że Niemcy mogli zawrócić z powrotem do więzienia grupę aresztantów ze Stalowej Woli

Pytanie: Co stanowi dowód w sprawie transferu 24 zaginionych jeńców?
Odpowiedź: dokumenty z więziennej ewidencji

Pytanie: Jaki zapis można odnaleźć w dokumentach z 1940 roku?
Odpowiedź: transport St. Wola 24 osoby