mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Tadeusz Różewicz

Różewicz debiutował trzykrotnie – przed wojną w pismach literackich, w czasie wojny poprzez teksty leśne i po wojnie. Trzeci debiut, jedyny, który Przyboś znał, uznał za rewolucyjny. Różewicz był wedle niego poetą, który „jak Minerwa z głowy Jowisza wyskakuje zupełnie zbrojny”. Tomy poetyckie Niepokój (1947) i Czerwona rękawiczka (1948) wywołały szok ówczesnej poezji. Leopold Staff korzystał z nich przy pisaniu swych ostatnich wierszy. Do najbardziej popularnych wierszy wchodzi „Lament” i „Ocalony”. Ten ostatni nawiązywał polemiczny dialog z tomikiem Czesława Miłosza z 1945 roku Ocalenie. Różewicz nadał nowy kształt poezji, co zaliczane jest do nurtu poezji odbudowującej sens po tragedii Auschwitz (wedle tezy Theodora Adorno, iż po Auschwitz nie można stworzyć nic autentycznego). To nowatorstwo polegało przede wszystkim na poetyce inaugurującej czwarty system wersyfikacji w poezji, a następnie piąty, nazywany często „różewiczowskim”. Wersyfikację młodego Różewicza analizowali tacy powojenni eksperci jak Maria Dłuska czy Zbigniew Siatkowski.

Pytanie: W którym roku wyszedł tomik poezji zatytułowany Niepokój?
Odpowiedź: 1947

Pytanie: Z wierszem którego poety wchodził w konwersację jeden z utworów Różewicza?
Odpowiedź: Czesława Miłosza

Pytanie: Jaką reakcję wywołała twórczość Różewicza z drugiej połowy lat czterdziestych?
Odpowiedź: szok

Pytanie: Na czym polegała innowacyjność dzieł Różewicza?
Odpowiedź: na poetyce inaugurującej czwarty system wersyfikacji w poezji
Andrzej Łapicki

Od początku lat 80. działał w opozycji demokratycznej, należał do „Solidarności”. W lutym 1984 Służba Bezpieczeństwa rozpoczęła rozpracowanie Andrzeja Łapickiego w ramach sprawy operacyjnego rozpracowania kryptonim „Rektor”; SB zarzucało aktorowi „negatywny wpływ na młodzież studencką i przyczynianie się do dezintegracji środowiska teatralnego”. Pomimo usilnych starań SB nie udało się ulokować tajnego współpracownika w najbliższym otoczeniu aktora. Po wprowadzeniu stanu wojennego w przejętej dokumentacji „Solidarności” odnaleziono korespondencję między Lechem Wałęsą a Andrzejem Łapickim, co przyczyniło się do wzmożenia obserwacji aktora. Funkcjonariusze SB odnotowywali w zebranej dokumentacji, że tworzył wokół siebie grono osób nieprzychylnych komunistycznej władzy. Służba Bezpieczeństwa podejmowała działania mające na celu doprowadzenie do ich zwalniania z pracy, jednakże Andrzej Łapicki miał na tyle silną pozycję, że był w stanie chronić podległych mu pracowników PWST przed usunięciem z pracy. Był również postrzegany przez SB jako organizator akcji nieposłuszeństwa środowiska artystycznego wobec władzy, która przejawiała się bojkotowaniem mediów państwowych. W 1982 i 1983 SB sugerowała ministrowi kultury odwołanie go ze stanowiska rektora PWST „ze względu na sprzeczność jego działalności z etyką nauczycielską i polityką kulturalną państwa”. Mimo tych nacisków zachował to stanowisko. W 1987 był jednym z sygnatariuszy kilku oświadczeń kierowanych do władz PRL, m.in. ze stycznia dotyczącego wprowadzenia pluralizmu polityczno‑organizacyjnego w sferze kultury, z maja poprzedzającego wizytę Jana Pawła II w Polsce i z listopada o konieczności zmian systemowych w PRL. Spowodowało to wzywanie aktora na przesłuchania przez funkcjonariusza Departamentu III MSW.

Pytanie: W jakim związku zawodowym działał Łapicki?
Odpowiedź: w Solidarności

Pytanie: Jaki powód dla dymisji Łapickiego z posady rektora podała Służba Bezpieczeństwa?
Odpowiedź: sprzeczność jego działalności z etyką nauczycielską i polityką kulturalną państwa

Pytanie: W którym roku SB wszczęła sprawę Łapickiego?
Odpowiedź: 1984

Pytanie: Czy Łapicki kiedykolwiek brał udział w przesłuchiwaniach?
Odpowiedź: tak
Andrzej Łapicki

Występował również w Teatrze Telewizji, m.in. w spektaklach: Z gawędy wuja Sławomira Mrożka w reż. Jerzego Gruzy (1961), Do kraju tego Cypriana Kamila Norwida w reż. Maryny Broniewskiej (1962), Cudza żona i mąż pod łóżkiem Fiodora Dostojewskiego w reż. Andrzeja Wajdy (1962), Świadkowie albo nasza mała stabilizacja Tadeusza Różewicza w reż. Adama Hanuszkiewicza (1963), Wiele hałasu o nic Williama Szekspira w reż. Ludwika René (1965), Brat marnotrawny Oscara Wilde’a w reż. Jerzego Gruzy (1968), Rozmyślania przy goleniu Stanisława Dygata w reż. Adama Hanuszkiewicza (1969) oraz w Makbecie Williama Szekspira w reż. Andrzeja Wajdy (1969), Czarownicach z Salem Arthura Millera w reż. Zygmunta Hübnera (1979) i w Kordianie Juliusza Słowackiego w reż. Jana Englerta (1994). Zagrał łącznie ponad 200 ról teatralnych, filmowych i telewizyjnych, występował w filmach Andrzeja Wajdy i Tadeusza Konwickiego. Wyreżyserował ponad 100 przedstawień teatralnych i telewizyjnych.

Pytanie: Czy grał u Wajdy?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy swoją działalność artystyczną ograniczał tylko do aktorstwa?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W ilu kreacjach aktorskich można było go podziwiać?
Odpowiedź: ponad 200

Pytanie: Kto wyreżyserował spektakl na podstawie Kordiana, w którym zagrał?
Odpowiedź: Jan Englert
Sławomir Borewicz

Z odcinków serialu można uzyskać informacje o prywatnym życiu Borewicza i przeszłości, w tym rodzinnej. Urodził się tuż przed II wojną światową (tj. przed 1939), jego matka zmarła przy porodzie, zaś ojciec – działacz PPS i wykładowca prawa karnego dla milicjantów – został zastrzelony. W 1947 Borewicz przez pół roku przebywał w domu dziecka, a następnie wychowywała go babcia (w odróżnieniu od jej zięcia – czyli ojca Borewicza, którego nie akceptowała jako „zdrajcę klasy robotniczej” – była działaczką KPP), która w 1947 powróciła z Syberii, gdzie rąbała drzewo za kręgiem polarnym. W 1981 babcia miała 83 lata, a w odcinku 17 (1984) porucznik wyznaje, że babcia przebywa w szpitalu w Górze Kalwarii i już go nie poznaje. Borewicz uczył się w warszawskim gimnazjum „Batorego”. Ukończył studia prawnicze. Według swojego oświadczenia jest bezpartyjny. Przed pracą w milicji przebywał na placówce dyplomatycznej w Wielkiej Brytanii (Londyn). W odcinku 1 przyznaje, że „bawił się tam w handel zagraniczny”.

Pytanie: Jak zginął ojciec Borewicza?
Odpowiedź: został zastrzelony

Pytanie: Kiedy pożegnała się z życiem matka Borewicza?
Odpowiedź: przy porodzie

Pytanie: Czy Borewicz poznał swoją matkę?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Gdzie Borewicz zdobył edukację?
Odpowiedź: w warszawskim gimnazjum „Batorego”
Sławomir Borewicz

Borewicz cieszy się powodzeniem u kobiet. Łatwo nawiązuje z nimi kontakt – niezależnie od okoliczności są to zarówno kobiety poznane przypadkowo, jak i przesłuchiwane w sprawach. W obu przypadkach bez zahamowań potrafi bezpośrednio wyrazić kobietom swoją opinię na temat ich urody. Często ogląda się za przechodzącymi kobietami. Wśród współpracowników znany jest jako podrywacz, przy tym również kobiet zatrudnionych w komendzie milicji. Jedna z kobiet mówi o nim: „milicjant filozof o wrażliwości dziecka i duszy poety”. Borewicz swobodnie spotyka się z kobietami, zapraszając je także do swojego mieszkania. Zdarza się, że utrzymuje kontakty jednocześnie z kilkoma – w odcinku 18 dochodzi do sytuacji, gdy aktualna partnerka Borewicza zastaje go w łóżku z inną kochanką. W odcinku 19 romansuje podczas służby z pilotką śmigłowca milicyjnego (według zapowiedzi Krzysztofa Szmagiera z 1987: na wysokości 4 tys. metrów). Potrafi być zalotny nawet wobec żony porucznika Jaszczuka (Jerzy Rogalski) w jego obecności. Ponadto dobrze orientuje się w półświatku prostytutek.

Pytanie: Czy dla kobiet jest atrakcyjny?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy ma trudności w nawiązywaniu znajomości z przedstawicielkami płci przeciwnej?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaką opinię ma w kręgu współpracowników?
Odpowiedź: podrywacza

Pytanie: Jaka niezręczna sytuacja ma miejsce w epizodzie 18 tego serialu?
Odpowiedź: aktualna partnerka Borewicza zastaje go w łóżku z inną kochanką
Stanisław Szozda

Zdobył mistrzostwo Polski w wyścigu indywidualnym na szosie w 1973 oraz wicemistrzostwo w tej konkurencji w 1971 i 1974. Był także mistrzem Polski w wyścigu górskim w 1975 i wicemistrzem w tej konkurencji w 1974, mistrzem Polski w wyścigu parami w 1974 (z Edwardem Barcikiem) i brązowym medalistą w 1975 (także z Edwardem Barcikiem). Dwukrotnie zdobył mistrzostwo Polski w szosowym wyścigu drużynowym: w 1971 i 1972 w barwach Legii Warszawa, a w 1975 brązowy medal w tej konkurencji (z zespołem LKS Ziemia Opolska).

Pytanie: W jakiej konkurencji wywalczył pierwsze miejsce na mistrzostwach Polski w siedemdziesiątym trzecim?
Odpowiedź: w wyścigu indywidualnym na szosie

Pytanie: W których latach zdobył drugą lokatę w wyścigu indywidualnym na szosie podczas mistrzostw Polski?
Odpowiedź: 1971 i 1974

Pytanie: Z kim zdobył krajowe mistrzostwo w siedemdziesiątym czwartym?
Odpowiedź: z Edwardem Barcikiem

Pytanie: Ile razy został mistrzem Polski w drużynowym wyścigu szosowym?
Odpowiedź: dwa razy
Stanisław Szozda

Pierwszy sukces międzynarodowy Stanisław Szozda osiągnął w 1971, kiedy wspólnie z Edwardem Barcikiem, Janem Smyrakiem i Lucjanem Lisem zdobył brązowy medal w drużynowej jeździe na czas na mistrzostwach świata w Mendrisio. W tej samej konkurencji reprezentacja Polski w składzie: Tadeusz Mytnik, Lucjan Lis, Stanisław Szozda i Ryszard Szurkowski zwyciężyła na mistrzostwach świata w Barcelonie w 1973, a w składzie Tadeusz Mytnik, Ryszard Szurkowski, Stanisław Szozda i Mieczysław Nowicki także na mistrzostwach świata w Yvoir w 1975. Polacy z Szozdą zdobyli także brąz na mistrzostwach świata w San Cristóbal w 1977, a na MŚ w 1974 zajęli siódme miejsce.

Pytanie: Jak wyglądał jego pierwszy sukces zdobyty na arenie międzynarodowej?
Odpowiedź: wspólnie z Edwardem Barcikiem, Janem Smyrakiem i Lucjanem Lisem zdobył brązowy medal w drużynowej jeździe na czas na mistrzostwach świata w Mendrisio

Pytanie: Jacy zawodnicy wchodzili w skład polskiej reprezentacji podczas mistrzostw świata w 1973 roku?
Odpowiedź: Tadeusz Mytnik, Lucjan Lis, Stanisław Szozda i Ryszard Szurkowski

Pytanie: Gdzie odbyły się mistrzostwa świata wygrane przez polską reprezentację w 1975 roku?
Odpowiedź: w Yvoir

Pytanie: Jaki medal udało się wygrać polskiej reprezentacji podczas mistrzostw świata w 1977 roku?
Odpowiedź: brązowy
Krew elfów

Przebywający w Oxenfurcie Jaskier, sam będący redańskim agentem, jest śledzony przez sługi Dijkstry, szefa redańskich służb wywiadowczych. Zaprowadzony przed jego oblicze zostaje napomniany za brak raportów na temat planów wiedźmina. Jaskier nieskutecznie próbuje dezinformować Dijsktrę wmawiając mu, że Geralta nie ma w mieście i dowiaduje się, że wiedźminem i Ciri interesuje się większość wywiadów państw Nordlingów. Rozmowa, przy której obecna jest bliska redańskim kręgom władzy czarodziejka Filippa Eilhart, kończy się usilną prośbą o skontaktowanie Dijsktry z Geraltem. Jaskier, nie zdając sobie sprawy, że jest śledzony przez czarodziejkę, nocą udaje się do Geralta, by ostrzec go przed grożącym mu niebezpieczeństwem.

Pytanie: Kto podąża tropem Jaskra?
Odpowiedź: sługi Dijkstry

Pytanie: Jaką informację Jaskier przekazuje Dijkstrze na temat Geralta?
Odpowiedź: że Geralta nie ma w mieście

Pytanie: W jakim celu Jaskier udaje się do Geralta po zmroku?
Odpowiedź: by ostrzec go przed grożącym mu niebezpieczeństwem

Pytanie: Czy Jaskier przekazuje Dijkstrze prawdziwe informacje?
Odpowiedź: nie
Krew elfów

Ciri pobiera nauki i uczy się walki mieczem w Kaer Morhen, dawnym wiedźmińskim siedliszczu. Wkrótce zaczyna przejawiać niezwykłe zdolności magiczne. Obecni w fortecy wiedźmini, nie wiedząc jak pielęgnować i rozwijać jej potencjał, wzywają na pomoc znajomą czarodziejkę Triss Merigold. Geralt w towarzystwie Ciri i słabującej na zdrowiu Triss Merigold opuszcza Kaer Morhen i dołącza do konwoju przewożącego tajny ładunek dla kaedweńskiego króla, Henselta, i spotyka tam znajomego, wynajętego jako eskortę krasnoluda, Yarpena Zigrina. Podróżując zostają napadnięci przez komando elfich i krasnoludzkich partyzantów, zwących się Scoia'tael, Wiewiórkami, a walczących o utworzenie własnego, niepodległego państwa. W walce wychodzi na jaw, że przewożony towar to kamienie, zaś cały konwój jest realizacją tajnej operacji mającej na celu ujawnienie zdrajcy przekazującego wrogowi tajne informacje na temat transportu królewskiego złota.

Pytanie: W czym między innymi szkoliła się Ciri w Kaer Morhen?
Odpowiedź: walce mieczem

Pytanie: Jakie niezwykłe zdolności ujawniły się u Ciri w trakcie jej pobytu w Kaer Morhen?
Odpowiedź: magiczne

Pytanie: Czy w Kaer Morhen chciano pomóc Ciri w rozwijaniu jej niezwykłych zdolności?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto pojawił się w Kaer Morhen, by pomóc Ciri rozwinąć jej niezwykłe zdolności?
Odpowiedź: Triss Merigold

Pytanie: Co w rzeczywistości przewoził konwój, do którego dołączyli Geralt z Ciri i Triss?
Odpowiedź: kamienie
Chełm

Najstarszym dowodem o obecności Żydów w mieście jest napis na nagrobku z miejskiego kirkutu, poświadczający rok 1442. Ale pierwsi żydowscy kupcy pojawili się w Chełmie, leżącym na ważnym szlaku handlowym, wcześniej. W XV wieku chełmscy Żydzi kupili od dominikanów podupadły kościół i przebudowali go na bożnicę. Z Chełma pochodził sławny reb Juda Aron z Chełma, rabin Lublina, Chełma i Bełza. Jego synem był Eliasz Baal Szem z Chełma. W 1550 mieszkało w Chełmie 371 Żydów. Nauczycielami w znanej chełmskiej jesziwie byli m.in. Symeon Auerbach i Eliasz ben Salomon Zalman. Rabinem w latach 1606–1615 był Samuel Eliezer ben Judah Edels. W 1648 w czasie powstania Chmielnickiego Kozacy wymordowali prawie wszystkich Żydów. Wydarzenia te upamiętnia ułożona wówczas modlitwa El mole rachamim (hebr. Boże, pełen miłosierdzia).

Pytanie: Co jest najdawniejszym dowodem na istnienie Żydów w Chełmie?
Odpowiedź: napis na nagrobku z miejskiego kirkutu

Pytanie: Z którego roku pochodzi najdawniejszy dowód na istnienie Żydów w Chełmie?
Odpowiedź: 1442

Pytanie: Jak nazywał się ojciec Eliasza Baala Szema z Chełma?
Odpowiedź: reb Juda Aron z Chełma

Pytanie: Ilu Żydów mieszkało w XVI wieku w Chełmie?
Odpowiedź: 371
Mięsak Kaposiego

Patogeneza mięsaka Kaposiego jest ściśle powiązana z zakażeniem wirusem KSHV (HHV-8). Sekwencje DNA wirusa KSHV są obecne w ponad 90% przypadków mięsaka Kaposiego, także tych niezwiązanych z zakażeniem HIV. Wiadomo, że zakażenie KSHV wyprzedza rozwój mięsaka Kaposiego. Pośrednio za rolą tego wirusa przemawiają dane epidemiologiczne, ponieważ obszary o największej zapadalności na KSHV pokrywa się z obszarem o najwyższej zapadalności na postać klasyczną postać mięsaka Kaposiego, z kolei w obszarach o niskiej zapadalności na KSHV również zapadalność na postać klasyczną mięsaka Kaposiego pozostaje niska. Również częstsze występowania mięsaka Kaposiego u homoseksualnych mężczyzn chorych na AIDS jest powiązane z epidemiologią z KSHV, którego zakażenie jest częściej obserwowane u homoseksualnych mężczyzn oraz w innych grupach ryzyka zakażenia HIV niż w populacji ogólnej. Z drugiej strony większość zakażonych KSHV nie rozwija mięsaka Kaposiego, zatem sam wirus nie jest wystarczającym czynnikiem do rozwoju tego nowotworu. Znaczne zwiększenie ryzyka rozwoju mięsaka Kaposiego u zakażonych HIV oraz spadek tego ryzyka po włączeniu skutecznego leczenia antyretrowirusowego sugeruje, że jest on głównym kofaktorem prowadzącym do tego nowotworu.

Pytanie: Jaki wirus wpływa na patogenezę mięsaka Kaposiego?
Odpowiedź: KSHV

Pytanie: U jakiej grupy społecznej jest częściej obserwowane zakażenie mięsakiem Kaposiego?
Odpowiedź: u homoseksualnych mężczyzn

Pytanie: U ilu procent chorych na mięsaka Kaposiego występuje sekwencje DNA wirusa KSHV?
Odpowiedź: 90

Pytanie: Czy sam wirus KSHV jest wystarczającym czynnikiem do rozwoju mięsaka Kaposiego?
Odpowiedź: nie
Mięsak Kaposiego

Mięsak Kaposiego wraz z chłoniakami nieziarniczymi należy do najczęstszych nowotworów związanych z AIDS i około 30% nieleczonych chorych zakażonych HIV rozwija tego mięsaka. Przed pandemią zakażenia HIV mięsak Kaposiego, poza obszarami basenu Morza Śródziemnego, Europy Wschodniej oraz Afryki Subsaharyjskiej był bardzo rzadką chorobą. Pandemia AIDS znacząco wpłynęła na epidemiologię mięsaka Kaposiego, wielokrotnie zwiększając częstość jego występowania w częściach świata o wysokiej zapadalności na HIV i występowania AIDS. W regionach typowych dla postaci klasycznej, takich jak Włochy, u osób poniżej 50. roku życia zaobserwowano kilkukrotne zwiększenie zapadalności na mięsaka Kaposiego, z kolei u osób powyżej 50. roku życia nie stwierdzono istotnej zmiany zapadalności. Od lat 80. do połowy lat 90. w związku ze wzrostem liczby przypadków AIDS obserwowano systematyczny wzrost zapadalności na mięsaka Kaposiego i na te lata przypadał szczyt zapadalności na ten nowotwór. Wprowadzenie do leczenia AIDS skutecznej terapii antyretrowirusowej w latach 90. spowodowało znaczne zmniejszenie zapadalności na mięsaka Kaposiego i pomogło obniżyć liczbę nowych przypadków o 60–70%. W badaniu z 2003 roku opisano spadek zapadalności na mięsaka Kaposiego z 30 rozpoznań na 1000 osobo-lat do 0,03 na 1000 osobo-lat.

Pytanie: Na jakich terenach występował regularnie ten nowotwór, przed początkiem pandemii AIDS?
Odpowiedź: obszarach basenu Morza Śródziemnego, Europy Wschodniej oraz Afryki Subsaharyjskiej

Pytanie: Jaki wpływ na epidemiologię tego nowotworu miała pandemia zakażenia HIV?
Odpowiedź: wielokrotnie zwiększyła częstość jego występowania w częściach świata o wysokiej zapadalności na HIV i występowania AIDS

Pytanie: Czy po wybuchu pandemii AIDS Włosi powyżej pięćdziesiątego roku życia zaczęli częściej zapadać na ten nowotwór?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jakim okresie odnotowano największą liczbę zapadalności na mięsaka Kaposiego?
Odpowiedź: Od lat 80. do połowy lat 90
Międzynarodowy Trybunał Karny

Rada Bezpieczeństwa może na 12 miesięcy zablokować każde postępowanie, z możliwością przedłużenia tego okresu nieograniczoną liczbę razy. Państwo przystępujące do statutu może przez 7 lat nie uznawać jurysdykcji trybunału w odniesieniu do zbrodni wojennych. Trybunał działa zgodnie z zasadami norymberskimi. Katalog kar możliwych do wymierzenia przez MTK nie przewiduje kary śmierci. Maksymalna możliwa kara to 30 lat pozbawienia wolności lub kara dożywotniego pozbawienia wolności. Kary wykonywane są w zakładach karnych na terytorium państwa wyznaczonego przez Trybunał z listy państw, które zadeklarowały wolę przyjęcia osób skazanych (art. 103 statutu rzymskiego). Każdy skazany ma prawo ubiegać się o warunkowe przedterminowe zwolnienie po odbyciu 2/3 wymierzonej przez Trybunał kary lub 25 lat w przypadku kary dożywotniego pozbawienia wolności (art. 110). W przypadku, gdy dane państwo wbrew przepisom statutu rzymskiego odmawia współpracy z Trybunałem, uniemożliwiając mu w ten sposób wykonywanie jego statutowych funkcji i uprawnień, Trybunał może zgłosić ten fakt zgromadzeniu państw-stron statutu rzymskiego lub Radzie Bezpieczeństwa (ale tylko jeśli to ona wniosła daną sprawę).

Pytanie: Ile razy może zostać zablokowane postępowanie?
Odpowiedź: nieograniczoną liczbę razy

Pytanie: Z jakimi zasadami musi być zgodny Trybunał?
Odpowiedź: norymberskimi

Pytanie: Jakiej kary nie może wymierzyć Trybunał?
Odpowiedź: śmierci

Pytanie: Jakie są najcięższe kary wymierzane przez Trybunał?
Odpowiedź: 30 lat pozbawienia wolności lub kara dożywotniego pozbawienia wolności
Międzynarodowy Trybunał Karny

Wśród zbrodni objętych jurysdykcją Trybunału w żadnym miejscu nie została wymieniona zbrodnia terroryzmu, chociaż można w drodze wykładni odpowiednich przepisów Statutu (art. 7 Statutu MTK) uznać, że stanowi ona szczególnego rodzaju przypadek zbrodni przeciwko ludzkości. Warto podkreślić, że zbrodnia terroryzmu celowo została pominięta w czasie negocjacji na konferencji rzymskiej, gdyż nie było zgodności co do definicji zbrodni terroryzmu między państwami. W obawie przed konfliktem mogącym udaremnić przyjęcie Statutu MTK, zrezygnowano z dyskusji nad zbrodnią terroryzmu. Należy pamiętać, że Statut MTK został wynegocjowany w 1998 r., czyli przed zamachami 11 września 2001.

Pytanie: Który przepis stanowi podstawę ścigania terrorystów przez MTK?
Odpowiedź: art. 7 Statutu MTK

Pytanie: Dlaczego ściganie terroryzmu przez MTK nie zostało określone wprost w statucie?
Odpowiedź: gdyż nie było zgodności co do definicji zbrodni terroryzmu

Pytanie: W którym roku zakończyły się negocjacje co do statutu MTK?
Odpowiedź: 1998

Pytanie: Na czym polega wykładnia rozszerzająca artykułu 7 statutu MTK?
Odpowiedź: Że terroryzm stanowi szczególnego rodzaju przypadek zbrodni przeciwko ludzkości

Pytanie: Gdzie odbywało się negocjowanie statutu MTK?
Odpowiedź: W Rzymie
Dzień Dziecka

25 maja 1979 roku na Dolnym Manhattanie w dzielnicy SoHo w Nowym Yorku zaginął 6-letni Etan Kalil Patz. Chłopiec tego dnia po raz pierwszy miał sam dotrzeć do szkoły. Nie pojawił się w niej już nigdy. Nie dotarł nawet na przystanek, znajdujący się w pobliżu jego mieszkania, z którego odchodził szkolny autobus. Wydawało się, że dosłownie zapadł się pod ziemię. Poszukiwania chłopca poruszyły całą społeczność Stanów Zjednoczonych. Wizerunek Etana był m.in. publikowany w całych Stanach na kartonach z mlekiem. Działania poszukiwawcze za zaginionym chłopcem były prowadzone na skalę międzynarodową. Ostatecznie w 2001 r. chłopiec został uznany oficjalnie za zmarłego. W 1983 roku ówczesny Prezydent Stanów Zjednoczonych Ronald Reagan ustanowił dzień zaginięcia chłopca, tj. 25 maja Międzynarodowym Dniem Dziecka Zaginionego. Dlatego też każdego roku, tego właśnie dnia, celem zwrócenia uwagi na zjawisko zaginięć dzieci, wszystkie kraje na świecie, w tym również Polska, podejmują działania na rzecz upamiętnienia powyższego zdarzenia.

Pytanie: Kto piastował stanowisko Prezydenta Stanów Zjednoczonych w 1983 roku?
Odpowiedź: Ronald Reagan

Pytanie: Jakie święto obchodzi się w USA 25 maja?
Odpowiedź: Międzynarodowy Dzień Dziecka Zaginionego

Pytanie: Jaka nazywał się chłopiec, który zaginął 25 maja 1979 roku?
Odpowiedź: Etan Kalil Patz

Pytanie: Kiedy Etana Kalila Patza uznano za zmarłego?
Odpowiedź: w 2001 r
Dzień Dziecka

Day of the African Child – święto obchodzone corocznie 16 czerwca od 1991 roku. Inicjatorem obchodów była Organizacja Jedności Afrykańskiej (obecnie Unia Afrykańska) w zespół z organizacją UNICEF-u. Dzień ten przypomina masakry dzieci w Soweto koło Johannesburga w Południowej Afryce, dokonane w r. 1976 przez tamtejszy reżim rasistowski, gdy tysiące czarnoskórych dzieci wyszło 16 czerwca na ulicę w proteście przeciw niskiemu poziomowi edukacji i żądając prawa do nauki w swoim języku. Policja zastrzeliła wtedy wiele chłopców i dziewcząt, a w ciągu kolejnych dwóch tygodni zajść zabiła w sumie ponad sto osób, a ponad tysiąc zraniła.

Pytanie: Kiedy przypada Day of the African Child?
Odpowiedź: 16 czerwca

Pytanie: Czyją inicjatywą był Day of the African Child?
Odpowiedź: Organizacji Jedności Afrykańskiej, organizacji UNICEF-u

Pytanie: Co upamiętnia Day of the African Child?
Odpowiedź: masakry dzieci w Soweto koło Johannesburga w Południowej Afryce, dokonane w r. 1976

Pytanie: Dlaczego w 1976 roku w Soweto czarnoskóre dzieci zdecydowały się zamanifestować swoje niezadowolenie?
Odpowiedź: w proteście przeciw niskiemu poziomowi edukacji i żądając prawa do nauki w swoim języku

Pytanie: Co wydarzyło się na skutek protestu czarnoskórych dzieci w Soweto?
Odpowiedź: Policja zastrzeliła wtedy wiele chłopców i dziewcząt, a w ciągu kolejnych dwóch tygodni zajść zabiła w sumie ponad sto osób, a ponad tysiąc zraniła