mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Historia Żydów w Polsce

Około 1648 roku w Rzeczypospolitej żyło 450 tys. Żydów, co stanowiło 4,5% populacji kraju. W tym czasie Rzeczpospolita znacznie ucierpiała na skutek szeregu konfliktów zbrojnych, w których utraciła ponad 1/3 ludności (ok. 3 mln osób). W czasie powstania Chmielnickiego część biedoty żydowskiej przeszła na stronę powstańców, ogromna jednak część ludności żydowskiej uczestniczyła czynnie w walkach z kozakami i Tatarami krymskimi. W czasie powstania kozaków pod przywództwem Bohdana Chmielnickiego zamordowano dziesiątki tysięcy Żydów i Polaków. Sam Chmielnicki miał powiedzieć, że Polacy sprzedali jego ludzi jako niewolników w ręce tych przeklętych Żydów. Dokładna liczba ofiar żydowskich nie jest znana, ale spadek liczebności populacji żydowskiej ocenia się na 100–200 tys., wliczając w to emigrację, śmierć w wyniku chorób zakaźnych i jasyr. W czasie samego powstania Chmielnickiego zginęło ok. 100 – 150 tys. wyznawców judaizmu. Wydarzenie to (nazywane Gezerah – „wielka katastrofa”) uznawane jest przez historyków żydowskich za symboliczną datę zakończenia pomyślnego okresu w historii polskich Żydów.

Pytanie: Czy podczas powstania Chmielnickiego wszyscy Żydzi dołączyli do powstańców?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy Chmielnicki w swoich wypowiedziach miał niepochlebnie wypowiadać się o Żydach?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie były przyczyny obniżenia się populacji Żydów w tym okresie, poza morderstwami popełnianymi w ramach powstania Chmielnickiego?
Odpowiedź: emigracja, śmierć w wyniku chorób zakaźnych i jasyr

Pytanie: Czyli liczba Żydów, którzy ponieśli śmierć w wyniku powstania Chmielnickiego przekracza prawdopodobnie sto tysięcy?
Odpowiedź: tak
Flow (gra komputerowa)

Ogólnie mówiąc, recenzenci uznali Flow za przypominającą bardziej dzieło sztuki niż grę. Navarro doszukał się w niej klimatu dzieła rodem z wystawy. Leadbetter uznał, że Flow jest bardziej eksperymentem niż tradycyjną grą, określając ją mianem „dziwnego ornamentu”. Zdaniem Freemana jest to pierwsze artystyczne dzieło na PlayStation 3. Roper podsumował Flow bardziej jako doznanie niż grę, a Mitchell stwierdził, że owemu produktowi udał się główny cel, jakim było zrobienie czegoś niepowtarzalnego i eksperymentalnego zarazem.

Pytanie: Czy recenzenci pozytywnie ocenili grę Flow?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Na jakiej konsoli można grać w grę Flow?
Odpowiedź: PlayStation 3

Pytanie: Jaki klimat tworzyła gra według Navarro?
Odpowiedź: dzieła rodem z wystawy

Pytanie: Kto stwierdził, że gra Flow jest eksperymentem?
Odpowiedź: Leadbetter

Pytanie: Jakiego określenia w stosunku do gry użył Leadbetter?
Odpowiedź: "dziwny ornament"
Stanisław Tymiński

Zgłosił swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich w Polsce w 1990. Pomimo spodziewanej porażki przedstawiany jako „kandydat znikąd” Stanisław Tymiński po bardzo intensywnej kampanii, podczas której przedstawiał się jako jedyny „człowiek spoza układu” i alternatywa dla pozostałych, a także zdecydowanie kontestował dokonywane reformy gospodarcze, uzyskał w I turze 3 797 605 głosów (23,1%), wyprzedzając m.in. Tadeusza Mazowieckiego i Włodzimierza Cimoszewicza i wchodząc do II tury przeciwko Lechowi Wałęsie.

Pytanie: W którym roku Tymiński wystartował w wyborach na prezydenta RP?
Odpowiedź: w 1990

Pytanie: Ile osób zagłosowało na Tymińskiego w I turze wyborów?
Odpowiedź: 3 797 605

Pytanie: Jaki odsetek wyborców zagłosował na Tymińskiego?
Odpowiedź: 23,1%

Pytanie: Czy Tymiński dostał się do II tury wyborów prezydenckich?
Odpowiedź: uzyskał w I turze 3 797 605 głosów (23,1%), wyprzedzając m.in. Tadeusza Mazowieckiego i Włodzimierza Cimoszewicza i wchodząc do II tury
Stanisław Tymiński

W trakcie kampanii wyborczej miało miejsce wiele ataków na Stanisława Tymińskiego, m.in. UOP i Krzysztof Kozłowski (ówczesny minister spraw wewnętrznych w rządzie Mazowieckiego) oskarżyli go o to, że ma związek z Libią (krajem wiązanym wówczas z terroryzmem) oraz z Kolumbią (gdzie silne były wpływy handlarzy narkotyków) – oskarżenia okazały się fałszywe. Tuż przed końcem kampanii wyborczej Telewizja Polska podała, że stosuje on przemoc wobec żony – po wyborach telewizja przegrała prawomocnie proces o pomówienie. „Gazeta Wyborcza” opublikowała opinię psychologa Andrzeja Samsona, że Stanisław Tymiński jest chory psychicznie.

Pytanie: Czy udowodniono, że miał związki z Libią?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaką funkcję w rządzie Mazowieckiego pełnił Krzysztof Kozłowski?
Odpowiedź: ministra spraw wewnętrznych

Pytanie: O związki z jakimi państwami został pomówiony?
Odpowiedź: Libią oraz Kolumbią

Pytanie: Jakiej sytuacji dotyczył jego proces o pomówienie przeciwko TVP?
Odpowiedź: Tuż przed końcem kampanii wyborczej Telewizja Polska podała, że stosuje on przemoc wobec żony
Finał Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2002

Sędzią w meczu finałowym, który rozpoczął się 30 czerwca 2002 o godzinie 20:00 czasu koreańskiego na Stadionie Nissan w Jokohamie, był Włoch Pierluigi Collina. W meczu tym, podobnie jak w całym turnieju grano piłką o nazwie Adidas Fevernova. Piłkarze obu drużyn rozpoczęli to spotkanie zmotywowani i skoncentrowani, jednak wydawało się, że to Niemcy są bardziej zdeterminowani, by odnieść zwycięstwo. Pierwsza połowa meczu to potwierdziła. W obronie brylowali Ramelow, Jeremies, Frings i Linke, którzy raz po raz zatrzymywali nieźle zapowiadające się akcje ofensywne Brazylijczyków. W ataku z kolei często pokazywał się Bernd Schneider, który długimi podaniami próbował „szukać” Miroslava Klose w polu karnym rywali. Z optycznej przewagi drużyny niemieckiej niewiele jednak wynikało, ponieważ brazylijski bramkarz Marcos był tego dnia dobrze dysponowany. Pierwsza groźna akcja Brazylijczyków miała miejsce w 19. minucie, kiedy to Ronaldinho podał za plecy obrońców do Ronaldo, który spudłował. Jedenaście minut później miała miejsce niemal kopia tej sytuacji, Ronaldinho ponownie posłał futbolówkę za linię obrony do Ronaldo, tym razem jednak Oliver Kahn obronił jego strzał. Tuż przed końcem pierwszej połowy Canarinhos mieli jeszcze dwie dogodne sytuacje do otwarcia wyniku meczu; najpierw strzał Klebersona z dystansu zatrzymał się na poprzeczce, a zaraz potem Roberto Carlos dograł piłkę w niemieckie pole karne, jednak strzał Ronaldo ponownie wybronił niemiecki golkiper. W 50. minucie z kolei fantastyczny strzał z rzutu wolnego oddał Oliver Neuville, jednak Marcos musnął piłkę, która uderzyła w słupek. O końcowym triumfie Canarinhos zadecydowały akcje z 67. i 79. minuty. W pierwszym przypadku Ronaldo wygarnął piłkę spod nóg Dietmarowi Hamannowi i podał ją do Rivaldo, który strzelił z dystansu. Kahn jednak popełnił błąd – zamiast wypiąstkować lub odbić piłkę przed siebie, próbował ją złapać, co przyczyniło się chwilę później do utraty gola przez Niemców po strzale Ronaldo w krótki róg bramki. W drugiej sytuacji z prawej strony pola karnego piłkę dogrywał Kleberson, Rivaldo przepuścił piłkę do wbiegającego Ronaldo, a ten pewnym strzałem ponownie umieścił piłkę w siatce. Pod koniec meczu szansę na zmianę wyniku miał jeszcze Oliver Bierhoff, jednak Marcos pewnie złapał piłkę i wynik tego meczu nie uległ już zmianie. Krótko po tej akcji włoski sędzia zakończył spotkanie, a piąty tytuł Brazylijczyków stał się faktem.

Pytanie: W jakim miejscu rozegrano mecz finałowy?
Odpowiedź: na Stadionie Nissan w Jokohamie

Pytanie: Jak nazywali się piłkarze grający w obronie w drużynie niemieckiej podczas meczu finałowego?
Odpowiedź: Ramelow, Jeremies, Frings i Linke

Pytanie: W której minucie spotkania drużyna z Brazylii zagroziła niemieckim piłkarzom?
Odpowiedź: w 19

Pytanie: Na czym polegał błąd Kahna?
Odpowiedź: zamiast wypiąstkować lub odbić piłkę przed siebie, próbował ją złapać

Pytanie: Czy Ronaldo strzelił bramkę dla swojego klubu?
Odpowiedź: tak
Finał Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2002

Reprezentacja Brazylii z kolei w 1998 została wicemistrzem świata po przegranej z Francją. W czerwcu 2001, po zajęciu przez ten zespół czwartego miejsca w rozgrywkach o Puchar Konfederacji, selekcjonerem kadry został Luiz Felipe Scolari, który zastąpił Émersona Leão. Pod jego wodzą Brazylijczycy dokończyli eliminacje do azjatyckiego turnieju, zajmując trzecie miejsce w strefie CONMEBOL. W Korei i Japonii los przydzielił ich do grupy C z Turcją, Kostaryką i Chinami. W pierwszym meczu wygrali z Turcją 2:1, a już po drugim pewnie wygranym 4:0 meczu grupowym z Chinami zapewnili oni sobie awans do kolejnej rundy. Trener Luiz Felipe Scolari dał więc w ostatnim spotkaniu szansę występu rezerwowym. Zagrali wówczas m.in. strzelec bramki Júnior i 20-letni Kaká, późniejsza gwiazda Milanu. W 1/8 finału Canarinhos ograli 2:0 Belgię, ale spotkanie to wywołało wiele kontrowersji, gdyż zdaniem komentatorów sędzia nie uznał prawidłowo zdobytej bramki podopiecznym Roberta Waseige’a. Mecz ćwierćfinałowy z Anglią zapisał się w historii jako przede wszystkim popis Ronaldinho, który strzelił gola z rzutu wolnego z odległości około 35-40 jardów. W półfinale po raz drugi w turnieju Brazylijczycy pokonali Turków, a w batalii finałowej, dzięki dwóm bramkom Ronaldo, okazali się lepsi od Niemców; tamten mecz określany był mianem pojedynku najlepszego napastnika turnieju (Ronaldo) z najlepszym bramkarzem (Oliver Kahn).

Pytanie: Jaki kraj wygrał mistrzostwa świata w piłce nożnej w 1998 roku?
Odpowiedź: Francja

Pytanie: Z kim do grupy trafili Brazylijczycy na tych mistrzostwach?
Odpowiedź: Turcją, Kostaryką i Chinami

Pytanie: Kto pełnił funkcję szkoleniowca reprezentacji Brazylii na tych mistrzostwach?
Odpowiedź: Luiz Felipe Scolari

Pytanie: Dlaczego mecz 1/8 finału między Brazylijczykami a Belgami, rozegrany na tych mistrzostwach, wzbudził kontrowersje?
Odpowiedź: gdyż zdaniem komentatorów sędzia nie uznał prawidłowo zdobytej bramki podopiecznym Roberta Waseige’a

Pytanie: Z kim reprezentanci Brazylii zmierzyli się w finale tych mistrzostw?
Odpowiedź: Niemcami
Sztokholm

Sztokholm posiada dobrze rozwiniętą sieć komunikacji miejskiej. Metro (szw. Tunnelbana), autobusy, tramwaje, szybka kolej podmiejska (Pendeltåg) i regionalna pozwalają szybko przemieszczać się w obrębie miasta, jak i regionu sztokholmskiego.
Wszystkie formy transportu naziemnego (poza autobusami oraz pociągami z i na lotnisko) zarządzane są przez Storstockholms Lokaltrafik (SL), który powierza utrzymanie i naprawę sieci szeregowi firm – np. Connex (obsługuje Metro). Funkcjonują trzy koleje regionalne, w tym jedna wąskotorowa.

Pytanie: Jak w Szwecji określa się metro?
Odpowiedź: Tunnelbana

Pytanie: Jaka spółka odpowiada za większość sztokholmskich środków komunikacji publicznej?
Odpowiedź: Storstockholms Lokaltrafik

Pytanie: Ile linii kolei regionalnych obsługuje SL?
Odpowiedź: trzy

Pytanie: Jakie środki transportu publicznego nie podlegają SL?
Odpowiedź: autobusy oraz pociągi z i na lotnisko
Sława Przybylska

Udzielała się artystycznie już w czasie studiów, debiutowała na szerszej scenie pod koniec lat pięćdziesiątych XX w.: w 1956 w STS, a potem śpiewała w Stodole. W 1957 zdobyła I miejsce w ogólnopolskim konkursie Polskiego Radia. Rozgłos zdobyła w 1958 piosenką Pamiętasz, była jesień, podkładając głos w filmie Wojciecha Hasa Pożegnania. W 1960 wystąpiła w filmach Zezowate szczęście, śpiewając piosenkę Kriegsgefangenenpost oraz Niewinni czarodzieje. Wykonuje także piosenki w języku rosyjskim, hiszpańskim oraz jidysz – m.in. Miasteczko Bełz. Jej wykonanie piosenki Minuty nadziei znajduje się w zbiorach Muzeum Holokaustu w USA .

Pytanie: Na której pozycji uplasowała się piosenkarka w konkursie Polskiego Radia z 1957 roku?
Odpowiedź: na pierwszej

Pytanie: W jakim filmie Hasa piosenkarka użyczyła swojego głosu?
Odpowiedź: Pożegnania

Pytanie: W jakich realizacjach filmowych znalazła się piosenkarka w 1960 roku?
Odpowiedź: Zezowate szczęście, Niewinni czarodzieje

Pytanie: W którym roku artystka wydała przebój Pamiętasz, była jesień?
Odpowiedź: w 1958
Ustasze

Ruch znalazł się pod silnym wpływem faszyzmu włoskiego i nazizmu. Tytuł Ante Pavelića, Poglavnik, oparty został na tytule Duce Benito Mussoliniego i Führer Adolfa Hitlera. Ustasze jako faszyści promowali gospodarkę korporacyjną. Pavelić i ustasze po wygnaniu ich z Jugosławii założyli swoje bazy we Włoszech. Pavelić był negocjatorem umów z faszystami włoskimi, według której ustasze tolerowali włoskie aneksje terytorium Dalmacji, a w zamian Włochy miały wesprzeć suwerenną i niezależną Chorwację. Poparcie Mussoliniego dla ustaszy związane było z podejściem pragmatycznym mającym na celu maksymalizację wpływów włoskich na Bałkanach. Po 1937 roku, gdy Niemcy remilitaryzowały Nadrenię, a pozycja Francji znacznie osłabła, w Jugosławii władzę sprawował quasi-faszystowski rząd Milana Stojadinovića. Mussolini już przed 1939 rokiem porzucił poparcie dla ustaszy i dążył do poprawy stosunków z Jugosławią, obawiając się, że dalszy wrogi kurs wobec Jugosławii spowoduje włączenie Jugosławii do niemieckiej strefy wpływów. Upadek quasi-faszystowskiego rządu spowodował ponowne poparcie dla ustaszy i idei oderwania Chorwacji od Jugosławii. Chorwacja związana miała być z Włochami unią personalną. Nieufność Mussoliniego wobec ustaszy stopniowo rosła, włoski minister spraw zagranicznych hrabia Galeazzo Ciano zanotował w swoim dzienniku, że „Duce jest oburzony na Pavelića, który twierdzi iż Chorwaci są potomkami Gotów. Będzie to miało wpływ na wprowadzenie ich w niemiecką orbitę”.

Pytanie: Dokąd ustasze przenieśli swoje obozy z Jugosławii?
Odpowiedź: do Włoch

Pytanie: Kto obejmował stanowisko ministra spraw zagranicznych we Włoszech?
Odpowiedź: Galeazzo Ciano
Ustasze

Specjalnością ustaszy są zamachy bombowe, takie jak na „Simplon-Orient-Express” (wiozący ministrów spraw zagranicznych Małej Ententy) w 1933 r. lub w rocznicę zjednoczenia l grudnia 1932 r. w Zagrzebiu. Jednym z najważniejszych działań ustaszy był zamach na króla Jugosławii, Aleksandra I. Organizatorem zamachu był Dido Kvaternik, a zabójcą Vlado Chernozemski, członek Wewnętrznej Macedońskiej Organizacji Rewolucyjnej. Wkrótce po zamachu wszystkie organizacje związane z ustaszami, w tym Hrvatski Domobran, zostały zakazane w całej Europie. Pavelić i Kvaternik od października 1934 do marca 1936 roku przebywali we Włoszech. Po marcu 1937 roku, gdy Włochy i Jugosławia podpisały układ o przyjaźni, także we Włoszech zakazano działalności ustaszy. Wcześniej, już w 1927 roku, włoski rząd przedstawił ustaszom propozycję udzielenia im włoskiego poparcia. Pavelić był gotów poprzeć włoską propozycję ochrony w zamian za poparcie Rzymu dla mieszkańców Chorwacji, do Włoch trafić miała natomiast Dalmacja. Jugosłowiańscy ustasze w odróżnieniu od Pavelicia byli zwolennikami bliższych stosunków z Niemcami niż Włochami. Grupy ustaszy powstały również na Węgrzech, rządzonych przez autorytarną prawicę. Kolejna grupa ustaszy z Mladenem Lorkovicem na czele osiedliła się w hitlerowskich Niemczech.

Pytanie: W jakiego rodzaju atakach specjalizuje się ta grupa?
Odpowiedź: zamachach bombowych

Pytanie: Czy zabójstwo Aleksandra I zorganizowała i przeprowadziła ta sama osoba?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy jugosłowiańskim ustaszom wyjątkowo zależało na bliskich relacjach z Włochami?
Odpowiedź: nie
Przetacznik bluszczykowy

W obrębie podrodzaju V. hederifolia jest jednym z pięciu gatunków tworzących podsekcję subsect. Cochlidiosperma (Rchb.) Albach, które przez znaczną część XX wieku i czasem też jeszcze w XXI wieku klasyfikowane bywają jako gatunek zbiorowy przetacznik bluszczykowy V. hederifolia aggr. Podział gatunku zbiorowego zaproponował jako pierwszy Manfred Fischer w latach 70. XX w. Gatunek V. hederifolia w wąskim ujęciu (sensu stricto) odpowiada podgatunkowi nominatywnemu V. hederifolia subsp. hederifolia w ujęciu szerokim.

Pytanie: Ile gatunków tworzy podsekcję subsect. Cochlidiosperma?
Odpowiedź: pięć

Pytanie: Do jakiej podsekcji jest zaliczany przetacznik bluszczykowy?
Odpowiedź: subsect. Cochlidiosperma

Pytanie: Do jakiego podrodzaju jest zaliczany przetacznik bluszczykowy?
Odpowiedź: V. hederifolia
Przetacznik bluszczykowy

Z drobnych gatunków wchodzących w skład V. hederifolia aggr. do szerzej rozpowszechnionych należą: przetacznik trójklapowy V. triloba i blady V. sublobata. Przetacznik trójklapowy rośnie w całej Europie południowej i sięga na północ do Francji, południowych Niemiec, Polski i Ukrainy, poza Europą gatunek ten rośnie w Turcji, Libanie i Syrii. Przetacznik blady występuje w centrum Europy – od Francji i Wielkiej Brytanii na zachodzie po kraje bałtyckie, Białoruś i Ukrainę na wschodzie. Granica północna biegnie przez Danię i Finlandię, a południowa przez Włochy, Albanię i Bułgarię. Pozostałe dwa gatunki mają stosunkowo niewielkie zasięgi – V. sibthorpioides występuje w południowo-wschodniej Hiszpanii i północno-zachodniej Afryce – od Maroka na zachodzie do Tunezji na wschodzie, a V. stewartii w zachodnich Himalajach, Afganistanie i Pakistanie.

Pytanie: Czy V. stewartii występuje w Europie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Gdzie w Europie można spotkać V. sibthorpioides?
Odpowiedź: w południowo-wschodniej Hiszpanii

Pytanie: Jaki zasięg występowania ma przetacznik trójklapowy?
Odpowiedź: rośnie w całej Europie południowej i sięga na północ do Francji, południowych Niemiec, Polski i Ukrainy, poza Europą gatunek ten rośnie w Turcji, Libanie i Syrii

Pytanie: Czy zasięg występowania przetacznika bladego jest względnie szeroki?
Odpowiedź: tak
New York Crusade (1957)

Krytyka wyszła również ze strony liberalnych protestantów. Pewien wydawca chrześcijański zarzucił, że Graham chce cofnąć religię o pięćdziesiąt lat. Inni zarzucali, że zrobił dla chrześcijaństwa więcej zła, niż ktokolwiek w ciągu dwóch tysięcy lat. Teolog Reinhold Niebuhr, jeszcze w trakcie krucjaty napisał krytyczny artykuł w „Life”, zarzucił mu, że upraszcza problemy życiowe, że oferuje zbyt łatwe rozwiązania. Pochwalił jednak Grahama za to, że jego krucjaty nie są tak pospolite i tak skomercjalizowane, jak było to w przypadku krucjat Billy’ego Sundaya. Niebuhr zapoczątkował krytykę Grahama ze strony teologów.

Pytanie: W jakim magazynie Niebuhr opublikował krytykę ideologii Grahama?
Odpowiedź: Life

Pytanie: Za co Niebuhr potępił ewangelistę?
Odpowiedź: że upraszcza problemy życiowe, że oferuje zbyt łatwe rozwiązania

Pytanie: Co Niebuhr uznał za godne uwagi u Grahama?
Odpowiedź: to, że jego krucjaty nie są tak pospolite i tak skomercjalizowane, jak było to w przypadku krucjat Billy’ego Sundaya

Pytanie: Czy krucjaty przeprowadzone przez Sundaya były znacznie bardziej urynkowione niż te Grahamowskie?
Odpowiedź: tak
New York Crusade (1957)

Zorganizowano grupę dwudziestu ochotników, która działała przez dwa lata. Piętnaście z nich należało do liberalnych Kościołów protestanckich, a 5 – do fundamentalnych. Przygotowano 250 tysięcy śpiewników, 100 tysięcy egzemplarzy Ewangelii Jana. Na potrzeby krucjaty ewangelizacyjnej przygotowano chór liczący 4000 osób z nowojorskich Kościołów, przy czym każdego wieczoru miało być z nich obecnych 2000 osób (rotacja). Na czas trwania krucjaty zgłosiło się 6 tysięcy ochotników do pomocy. Zorganizowano około 5 tysięcy grup modlitewnych w USA i 10 tysięcy takich grup w 75 krajach, dla modlitewnego wspierania nowojorskiej krucjaty. Ponadto w Nowym Jorku codziennie odbywały się całonocne modlitwy dla wsparcia krucjaty.

Pytanie: Ilu ochotników zgłosiło się do udziału w New York Crusade?
Odpowiedź: dwudziestu

Pytanie: Jak długo ochotnicy zgromadzeni na początku byli aktywni?
Odpowiedź: dwa lata

Pytanie: Ilu spośród zgromadzonych ochotników należało do fundamentalnych kościołów?
Odpowiedź: 5

Pytanie: Ile osób zostało zaangażowanych w prace w chórze w ramach New York Crusade?
Odpowiedź: 4000
Anna Jantar

W 1972 zdała egzamin przed Komisją Weryfikacyjną Ministerstwa Kultury i Sztuk, uzyskując tytuł zawodowej piosenkarki oraz przyjęła pseudonim artystyczny: Anna Jantar. Koncertowała z programem estradowym wraz z Andrzejem Frajndtem, do scenariusza Janusza Weissa. W 1973 uczestniczyła w XI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie śpiewała swój pierwszy solowy przebój „Najtrudniejszy pierwszy krok”. Od tego momentu stała się bardziej rozpoznawalną i uznaną piosenkarką w Polsce lansując wiele innych przebojów, m.in.: „Tyle słońca w całym mieście”, „Staruszek świat”, „Za każdy uśmiech”, „Baju-baj proszę pana (Jambalaya)”, „Radość najpiękniejszych lat”, „Mój tylko mój”, „Nie wierz mi, nie ufaj mi”, „Wielka dama tańczy sama”, „Moje jedyne marzenie” czy „Nic nie może wiecznie trwać”.

Pytanie: Jaki przydomek wybrała piosenkarka?
Odpowiedź: Anna Jantar

Pytanie: Z jakim utworem wystąpiła na festiwalu w Opolu?
Odpowiedź: Najtrudniejszy pierwszy krok

Pytanie: Kiedy wystąpiła na festiwalu w Opolu?
Odpowiedź: W 1973

Pytanie: Czy występ na wydarzeniu w Opolu przyniósł jej sławę?
Odpowiedź: tak
Anna Jantar

Początkowo występowała w poznańskich klubach studenckich m.in. Od Nowa (róg ul. Żydowskiej i Wielkiej na Starym Rynku) oraz Studenckim Teatrze Nurt na Winogradach jako akompaniatorka, a później także jako wokalistka. 16 grudnia 1968 w poznańskim radiu, w trakcie współpracy z grupą Polne Kwiaty nagrała utwór „Po ten kwiat czerwony”. W styczniu 1969 wystąpiła w Krakowie, na prestiżowym w środowisku artystycznym Festiwalu Piosenki Studenckiej, gdzie otrzymała wyróżnienie. W latach 1969–1972 Anna Szmeterling była wokalistką zespołu Waganci, z tego okresu pochodzi popularny utwór „Co ja w tobie widziałam”. Grupa współpracowała z zespołem Czerwono-Czarni podczas wspólnej trasy koncertowej. Wystąpiła w filmowej komedii muzycznej „Milion za Laurę” w reżyserii Hieronima Przybyła, wykonując z „Wagantami” piosenkę „Czujna straż”.

Pytanie: Kiedy powstała piosenka „Po ten kwiat czerwony”?
Odpowiedź: 16 grudnia 1968

Pytanie: Z kim współpracowała Jantar by stworzyć „Po ten kwiat czerwony”?
Odpowiedź: z Polnymi Kwiatami

Pytanie: Do jakiego zespołu należała Jantar w latach 1969–1972?
Odpowiedź: Waganci
Szwecja

Polityka socjalna Szwecji opiera się na założeniu, że wszyscy obywatele niezależnie od pochodzenia i stanu majątkowego powinni mieć równy dostęp do edukacji, służby zdrowia, dóbr kultury itd. Szwecja przeznacza z budżetu na cele socjalne 27% swojego PKB, jeden z najwyższych na świecie poziomów. W Szwecji budżet państwa oraz firmy prywatne przeznaczają na badania naukowe 4% PKB, co daje pod tym względem pierwsze miejsce na świecie. Charakterystyczne dla Szwecji jest finansowanie służby zdrowia i emerytur z podatków, a nie dodatkowych ubezpieczeń społecznych. W Szwecji 6,5% ludności oraz 3% dzieci żyje poniżej granicy ubóstwa. Szwecja zajmuje 6. miejsce na świecie pod względem HDI, wskaźnika rozwoju społecznego, i 1. miejsce pod względem HPI, wskaźnika ubóstwa społecznego.

Pytanie: Z czego finansuje się tam emerytury?
Odpowiedź: podatków

Pytanie: Ile procent PKB rozdysponowanych jest w Szwecji na cele społeczne?
Odpowiedź: 27%

Pytanie: Czy kraj ten znajduje się w pierwszej dziesiątce państw z najlepszym wskaźnikiem rozwoju społecznego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy jakieś inne państwo na świecie przeznacza na badania naukowe większą część PKB?
Odpowiedź: nie
Geografia świata wiedźmina

Królestwo Koviru i Poviss to najważniejsze państwo leżące na Dalekiej Północy wiedźmińskiego świata, u podnóża Gór Smoczych nad Zatoką Praksedy. Krajem rządzi król Esterad Thyssen, noszący tytuł króla Koviru, Poviss, Naroku, Velhadu i Talgaru z dynastii Thyssenidów, powiązanej więzami krwi z dynastiami z Kaedwen, Redanii, Aedirn, Cidaris, Rivii i Verden. Loża Czarodziejek planowała mariaż Ciri, księżniczki Cintry z kovirskiem księciem Tankredem, a na Południu słychać było o planach tworzenia związków dynastycznych Koviru i Caingorn.

Pytanie: Kto jest władcą Królestwa Koviry i Poviss?
Odpowiedź: Esterad Thyssen

Pytanie: Z jakiego rodu wywodzi się Esterad?
Odpowiedź: z dynastii Thyssenidów

Pytanie: Kto opracowywał projekt małżeństwa Ciri z Tankredem?
Odpowiedź: Loża Czarodziejek

Pytanie: Jakim tytułem posługiwał się Esterad?
Odpowiedź: króla Koviru, Poviss, Naroku, Velhadu i Talgaru