mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Juliusz Machulski

W latach 80. XX wieku Machulski próbował zdyskontować popularność Vabanku sequelem pod tytułem Vabank II, czyli riposta (1984), po czym nakręcił równie dystopijną jak Seksmisja komedię baśniową Kingsajz (1987), której zakończenie miało jednak znacznie bardziej gorzką wymowę. Szczególnym filmem w dorobku Machulskiego jest Deja vu (1990), pastisz kina gangsterskiego z udziałem Jerzego Stuhra jako amerykańskiego płatnego zabójcy, który w latach 20. XX wieku wyrusza do Odessy w celu wykonania wyroku mafii na zbiegłym ze Stanów gangsterze. Machulski sparodiował w Deja vu kino radzieckie spod znaku Siergieja Eisensteina.

Pytanie: Czego parodią jest jego Deja vu?
Odpowiedź: kina radzieckiego spod znaku Siergieja Eisensteina

Pytanie: Jaki jest zarys losów postaci granej przez Jerzego Stuhra w Deja vu?
Odpowiedź: w latach 20. XX wieku wyrusza do Odessy w celu wykonania wyroku mafii na zbiegłym ze Stanów gangsterze

Pytanie: W jakiej stylistyce stworzono Deja vu?
Odpowiedź: pastiszu

Pytanie: Czy pierwsza część Vabanku zdobyła popularność wśród publiczności?
Odpowiedź: tak
Juliusz Machulski

Jako reżyser filmów kinowych zadebiutował filmem Vabank (1981), utrzymanym w klimacie retro pastiszem kina kryminalnego, w którym jego ojciec Jan Machulski wystąpił w roli kasiarza Kwinty mszczącego się na swym dawnym współpracowniku za zdradę i śmierć przyjaciela. Vabank odniósł znaczący sukces kasowy, który Machulski powtórzył komedią fantastycznonaukową Seksmisja (1983). Jej bohaterowie, mężczyźni poddani hibernacji (Olgierd Łukaszewicz, Jerzy Stuhr), budzą się w totalitarnym świecie pozbawionym płci męskiej.

Pytanie: Jak nazywa się pierwszy film kinowy wyreżyserowany przez Machulskiego?
Odpowiedź: Vabank

Pytanie: Jakiego rodzaju filmem jest kinowy debiut Machulskiego?
Odpowiedź: utrzymanym w klimacie retro pastiszem kina kryminalnego

Pytanie: W jaką postać wcielił się w kinowym debiucie Machulskiego jego ojciec?
Odpowiedź: kasiarza Kwintę mszczącego się na swym dawnym współpracowniku za zdradę i śmierć przyjaciela

Pytanie: Do jakiej rzeczywistości trafiają protagoniści filmu Seksmisja?
Odpowiedź: totalitarnego świata pozbawionego płci męskiej
Rafał Bochenek

W 2015 brał udział w kampanii prezydenckiej Andrzeja Dudy, prowadząc jego konwencje wyborcze i wieczory wyborcze. 8 stycznia 2016 został powołany na rzecznika prasowego rządu Beaty Szydło, zastępując Elżbietę Witek. W tym samym miesiącu został doradcą w gabinecie politycznym prezesa Rady Ministrów. W październiku 2016, po krytycznej publikacji „Gazety Wyborczej” o pobieraniu diet i nieuczestniczeniu w sesjach rady powiatu wielickiego, komisarz wyborczy wygasił na jego wniosek mandat radnego. 14 czerwca 2017 został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w związku z czym przestał być doradcą w gabinecie politycznym prezesa Rady Ministrów. 18 grudnia 2017 został odwołany z funkcji rzecznika prasowego rządu, pozostał podsekretarzem stanu w KPRM. Później został też wiceprzewodniczącym Komitetu Społecznego Rady Ministrów. 12 marca 2018 premier Mateusz Morawiecki przyjął jego dymisję z funkcji podsekretarza stanu. W tym samym miesiącu został pełnomocnikiem ministra środowiska ds. organizacji sesji międzynarodowych negocjacji klimatycznych COP24, funkcję tę pełnił do końca lutego 2019.

Pytanie: W czyim rządzie Bochenek był rzecznikiem prasowym? 
Odpowiedź: Beaty Szydło

Pytanie: Kto przed Bochenkiem piastował stanowisko rzecznika prasowego? 
Odpowiedź: Elżbieta Witek
Mona Lisa

W 2006 roku, historyk sztuki Giuseppe Pallanti w książce Mona Lisa Revealed potwierdził tezę Vasariego, opierając się na gruntownych studiach nad źródłami, jakie stanowiły dla niego zbiory dokumentów z epoki, zachowane w Archiwum Państwowym we Florencji. Pallanti w swojej pracy zapewnia, że ma wystarczające podstawy, aby potwierdzić istnienie Lisy Gherardini oraz jej związek z obrazem. Debatę wydaje się zamykać książka wydana w 2012 roku przez muzeum Luwr pt. Leonardo Da Vinci at the Louvre, w której autorzy twierdzą, że odkryte w ciągu ostatnich lat dokumenty potwierdzają, że postać na obrazie to Lisa Gherardini. Jednym z tych dokumentów była odręczna notatka Agostina Vespuciego sporządzona na marginesie tomu Epistiutale ad familiares autorstwa Cycerona. Zapis datowany na 3 października 1503 roku informował, iż Leonardo pracuje nad portretem Lisy del Giocondo.

Pytanie: Jaką książkę napisał Giuseppe Pallanti?
Odpowiedź: Mona Lisa Revealed

Pytanie: Jaką tezę potwierdził Giuseppe Pallanti w swoim dziele?
Odpowiedź: Vasariego

Pytanie: Na podstawie dokumentów z jakiego archiwum Giuseppe Pallanti napisał swoją książkę?
Odpowiedź: Archiwum Państwowego we Florencji

Pytanie: Jaka kobieta, według Pallantiego, jest namalowana na obrazie "Mona Lisa"?
Odpowiedź: Lisa Gherardini
Mona Lisa

Po śmierci mistrza w 1519 roku, na mocy pozostawionego testamentu, wszystkie pisma i obrazy dziedziczył Giovanni Francesco Caprotti, znany jako Salai, uczeń i powiernik da Vinciego. Salai zginął w 1524 roku, a portret Mona Lisy znajdował się prawdopodobnie u jego sióstr wraz z sześcioma innymi dziełami zmarłego malarza. W 1547 roku obraz powrócił do Francji, a zakupił go Franciszek I za kwotę czterech tysięcy złotych koron (około 9,7 miliona dzisiejszych dolarów). Portret zawisł w Fontainebleau, w królewskim salonie kąpielowym. Po pięćdziesięciu latach obraz został przeniesiony na wyższe piętro do Cabinet des Tableaux (późniejszy Pavillon des Peintures). W tym samym okresie portret został poddany przez ówczesnego kustosza królewskiego, holenderskiego malarza Jeana Hoeya lub jego syna Claude’a, nieudolnym próbom naprawy uszkodzeń powstałych w wyniku przebywania obrazu w salonie kąpielowym: na powierzchnię nałożono grubą warstwę lakieru, przez którą kolory na portrecie straciły swą intensywność. Z biegiem lat lakier popękał, tworząc sieć szczelin zwaną krakelurą. Za panowania Ludwika XIV, Mona Lisa została przeniesiona do Wersalu, pierwotnie do królewskiej sypialni, a po śmierci króla do mało reprezentacyjnego pomieszczenia gdzieś w pałacu. Po otwarciu Luwru, jako jedno z ostatnich dzieł zostało przeniesione z Wersalu do muzeum. Po kilku latach, Napoleon Bonaparte zabrał obraz i zawiesił go w swojej sypialni w pałacu Tuileries. W 1815 roku, po zesłaniu Napoleona na Wyspę Świętej Heleny, Mona Lisa wróciła do Luwru, gdzie znajduje się do dnia obecnego.

Pytanie: Kiedy zmarł Leonadro Da Vinci?
Odpowiedź: w 1519 roku

Pytanie: Kim dla Da Vinciego był Giovanni Francesco Caprotti?
Odpowiedź: Uczniem i powiernikiem

Pytanie: Jaką cenę uzyskała Mona Lisa w 1547 roku?
Odpowiedź: czterech tysięcy złotych koron

Pytanie: Jaki był skutek konserwacji Mona Lisy pod koniec XVI wieku?
Odpowiedź: kolory na portrecie straciły swą intensywność
Walki o archipelag Marianów

Tymczasem dywizje marines przygotowywały się do ataku na północ. Szczególne zadanie, jakim było zdobycie wzgórza 500 w pobliżu wioski Tsutsuran, przypadło 25 PMar. Wzgórze to było dobrze przygotowane do obrony, ale słabo obsadzone. Bataliony 25 PMar ruszyły kolumnami 19 czerwca o 10.30 i korzystając z zasłony dymnej w południe zdobyły szczyt. Resztę dnia poświęcono na penetrację licznych jaskiń, podczas której to akcji marines stracili 49 ludzi, zabijając 48 Japończyków. Dopiero wieczorem 20 czerwca teren został uznany za wolny od nieprzyjaciela. Tego samego dnia żołnierze 8 PMar posunęli się na tyle naprzód, że obie dywizje marines zetknęły się wreszcie skrzydłami i mogły przygotować wspólne uderzenie na północ, tym bardziej że 2 DMar otrzymała nieoczekiwane wsparcie w postaci 106 PP, który miał stanowić rezerwę 27 DP na Guam, ale z tych samych co dywizja powodów został skierowany na Saipan.

Pytanie: Gdzie znajdowało się wzgórze 500?
Odpowiedź: w pobliżu wioski Tsutsuran

Pytanie: Co stanowiło o niewystarczającej zdolności do obrony tego wzgórza?
Odpowiedź: było słabo obsadzone

Pytanie: Jaką akcję podjęli żołnierze 25 PMar po zdobyciu tego wzgórza?
Odpowiedź: penetrację licznych jaskiń

Pytanie: Co ułatwiło marines zdobycie szczytu?
Odpowiedź: zasłona dymna

Pytanie: Jaka dywizja dołączyła do członków 25 PMar?
Odpowiedź: 8 PMar
Walki o archipelag Marianów

Lądowanie sił głównych rozpoczęło się o 7.00 rano 15 czerwca 1944. Siłom desantowym wsparcia artyleryjskiego udzielało 11 okrętów: pancerniki USS „Tennessee” i „California”, krążowniki „Birmingham” i „Indianapolis”, niszczyciele „Norman Scott”, „Monssen”, „Colahan”, „Halsey Powell”, „Bailey”, „Robinson” i „Albert W. Grant”. Ponad trzysta amtraków wysadziło 8000 marines na zachodnim wybrzeżu Saipanu – 2 Pułkowa Grupa Bojowa (ang. Regimental Combat Team, dalej RCT) ze składu 2 DMar na plażach „zielona” (8 PMar) i „czerwona” (6 PMar) na północ od Przylądka Afetna; 24 RCT ze składu 4 DMar na plażach „niebieska” (23 PMar) i „żółta” (25 PMar) na południe od tego samego przylądka, na wysokości miasteczka Charan Kanoa aż po przylądek Agingan.

Pytanie: Ile okrętów wspierało siły desantowe w 1944 roku?
Odpowiedź: 11

Pytanie: Jak nazywały się krążowniki wspierające siły desantowe w 1944 roku?
Odpowiedź: „Birmingham” i „Indianapolis”

Pytanie: Jakim typem okrętu były USS „Tennessee” i „California”?
Odpowiedź: pancerniki

Pytanie: Kiedy nastąpiło lądowanie sił głównych podczas walk o archipelag Marianów?
Odpowiedź: 15 czerwca 1944
Panzerkampfwagen I

W przeddzień kampanii francuskiej liczba przygotowanych do działań czołgów PzKpfw I wynosiła 523 (ok. 20% ogółu), a dodatkowo 96 wozów dowodzenia opartych na tej konstrukcji. Setka znajdowała się w 33 Regimencie Pancernym należącym do sformowanej w Austrii 9 Dywizji Pancernej generała von Hubickiego. Operujące bardziej na południe 3 i 4 Dywizja Pancerna posiadały po 140 czołgów typu PzKpfw I A i B. Podobną liczbę tych pojazdów posiadała 5 Dywizja, natomiast 6, 7 i 8 Dywizja Pancerna (jako rezerwowe) miały na stanie jedynie po 10 sztuk. Wchodzące w skład XIX Korpusu Pancernego dywizje 1, 2 i 10 posiadały po 30 PzKpfw I każda. W trakcie kampanii na zachodzie pojazdy te służyły głównie do celów zwiadowczych.

Pytanie: Do czego służyły czołgi tego typu podczas działań na zachodzie?
Odpowiedź: głównie do celów zwiadowczych

Pytanie: Status jakiej dywizji miała 6. Dywizja Pancerna?
Odpowiedź: rezerwowej

Pytanie: Które dywizje dysponowały najmniejszą liczbą jednostek tego typu?
Odpowiedź: 6, 7 i 8 Dywizja Pancerna
Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego w Ciechanowcu

W 1951 parafia w Ciechanowcu została restytuowana, jednak taki stan rzeczy trwał tylko przez dwa lata. W 1953 cerkiew ponownie straciła status parafialnej i stała się jedną z pomocniczych świątyń parafii w Siemiatyczach. Dzięki kolekcie na terenie całej diecezji warszawsko-bielskiej możliwy był remont zniszczonej cerkwi, w ramach którego odbudowano jej dzwonnicę, pokryto dach blachą i położono tynk. Rozebrano natomiast zniszczone cztery mniejsze cebulaste kopuły nad nawą świątyni. Mimo przeprowadzonej renowacji już w latach 70. XX wieku stan techniczny budowli ponownie oceniono jako grożący ruiną. Kolejny remont generalny miał miejsce w latach 1977–1980, dzięki staraniom ks. Grzegorza Sosny. W tym czasie rzeźbiarz z Siemiatycz, Wiaczesław Szum, wykonał dla cerkwi nowy ikonostas. Uzupełniono również inne utensylia liturgiczne. Świątynię wpisano do rejestru zabytków 11 maja 1981 pod nr A-138. Rok później obiekt sakralny ponownie stał się świątynią parafialną.

Pytanie: Jaki status odzyskała w 1982 roku?
Odpowiedź: świątyni parafialnej

Pytanie: Co stworzył dla świątyni Wiaczesław Szum?
Odpowiedź: ikonostas

Pytanie: Jakie prace naprawcze zostały wykonane podczas jej remontu w latach pięćdziesiątych?
Odpowiedź: odbudowano jej dzwonnicę, pokryto dach blachą i położono tynk

Pytanie: Co umożliwiło remont świątyni, który odbył się w latach pięćdziesiątych?
Odpowiedź: kolekta na terenie całej diecezji warszawsko-bielskiej
Piotr Rogucki

W 2001 zdobył II nagrodę na 37. Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie. W 2004 wraz z zespołem Coma otrzymał Grand Prix, nagrodę im. Agnieszki Osieckiej i wyróżnienie na 25. Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu za interpretację piosenki „Underground” Toma Waitsa i „100 tysięcy jednakowych miast” własnego autorstwa. Jest też laureatem nagrody im. Grzegorza Ciechowskiego dla wszechstronnego młodego twórcy 2004. Wraz z zespołem Coma otrzymał w 2007 nagrodę „Złotego Bączka” na XIII Przystanku Woodstock. Uczestniczył w nagraniach wszystkich albumów zespołu.

Pytanie: Czy "Underground" jest jego autorskim przebojem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co zdobył na 25. edycji PPA we Wrocławiu?
Odpowiedź: Grand Prix, nagrodę im. Agnieszki Osieckiej i wyróżnienie

Pytanie: Która edycja Przystanku Woodstock odbyła się w 2007 roku?
Odpowiedź: XIII
Elżbieta Penderecka

Od połowy lat 60. prowadziła sekretariat Krzysztofa Pendereckiego. W 1990 założyła i do 1995 kierowała pierwszą prywatną agencją kulturalną Heritage Promotion of Music and Art. Od 1992 pomagała mężowi w organizacji Festiwalu im. Pablo Casalsa w San Juan w Portoryko (Krzysztof Penderecki był dyrektorem artystycznym tego festiwalu w latach 1992–2002). Elżbieta Penderecka zasiadała w radach nadzorczych kilku organizacji kulturalnych, była współzałożycielką Europejskiej Fundacji Mozartowskiej. Przyczyniła się do powstania orkiestry kameralnej Sinfonietta Cracovia, stanowiącej oficjalną orkiestrę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa. W 1997 zorganizowała wraz z Centrum Sztuki „Studio” koncert charytatywny na rzecz powodzian z udziałem Sinfonii Varsovii, Yehudiego Menuhina, Chóru Filharmonii Narodowej oraz solistów (w tym Ewy Pobłockiej). W tym samym roku zainicjowała cykl „Koncerty Wielkich Mistrzów – Elżbieta Penderecka zaprasza”, prezentując takich artystów jak Mstisław Rostropowicz, Jessye Norman czy Simon Estes. W latach 1996–2000 była przewodniczącą rady programowej Festiwalu Kraków 2000 – Europejskie Miasto Kultury, a w 1998 dyrektorem artystycznym Festiwalu Krzysztofa Pendereckiego. W 1997 zorganizowała pierwszy Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena, który przez pierwsze siedem lat odbywał się w Krakowie, a w 2004 został przeniesiony do Warszawy.

Pytanie: Czy współpracowała z mężem przy jego projektach?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaka była jej rola w organizacji Festiwalu Kraków 2000 - Europejskie Miasto Kultury?
Odpowiedź: była przewodniczącą rady programowej

Pytanie: Jakich artystów promowała w ramach swojego cyklu?
Odpowiedź: Mstisława Rostropowicza, Jessye'ego Normana czy Simona Estesa

Pytanie: Od którego roku organizowany jest Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena?
Odpowiedź: 1997
Betel (używka)

Dawniej twierdzono, że żucie betelu ma działanie orzeźwiające, lekko podniecające i lecznicze – zabija pasożyty i odkaża przewód pokarmowy, a jedynym ubocznym (estetycznym) skutkiem zażywania betelu jest barwienie zębów na czarno, a śliny na czerwono. Takie działanie ma jednak tylko sam liść pieprzu żuwnego, ale rzadko jest on używany bez dodatku nasion areki, które są bardzo szkodliwe dla zdrowia. Badania medyczne wykazują, że regularne żucie betelu jest źródłem wielu poważnych chorób jamy ustnej (zaniku dziąseł, trwałego uszkodzenia zębów oraz raka jamy ustnej), a także w istotny sposób zwiększa ryzyko zachorowania na raka krtani, płuc, wątroby i trzustki, i to nie tylko wtedy, gdy jest zażywany z dodatkiem tytoniu.

Pytanie: Co dawnej uważano za jedyny niekorzystny skutek żucia betelu?
Odpowiedź: barwienie zębów na czarno, a śliny na czerwono

Pytanie: W jaki sposób ludzie przyjmowali betel?
Odpowiedź: żując

Pytanie: Jakie nasiona występujące w betelu są szkodliwe dla zdrowia?
Odpowiedź: areki

Pytanie: Czy ludzie zażywają betel wraz z tytoniem?
Odpowiedź: tak
Żółta i czerwona kartka

W ligach krajowych, a także podczas turniejów piłkarskich obowiązuje zasada polegająca na tym, że gdy zawodnik zdobędzie określoną liczbę żółtych kartek, jest automatycznie odsuwany od następnego (czasem następnych) spotkania. Decyzję sędziego o pokazaniu żółtej i czerwonej kartki można zakwestionować i są znane przypadki anulowania żółtej bądź czerwonej kartki już po meczu. Mundialowy rekord w żółtych kartkach (16) pobił w dniu 25 czerwca 2006 rosyjski arbiter Walentin Iwanow w meczu Portugalii z Holandią na mistrzostwach świata w roku 2006.

Pytanie: Co dzieje się z graczem, który otrzymał wystarczająco dużo żółtych kartek w ligach krajowych?
Odpowiedź: jest automatycznie odsuwany od następnego (czasem następnych) spotkania

Pytanie: Czy werdykt sędziego o wystawieniu żółtej kartki jest nieodwołalny?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto przyznał najwięcej żółtych kartek w historii mundiali?
Odpowiedź: Walentinowi Iwanow

Pytanie: W jakim meczu Iwanow wystawił aż szesnaście żółtych kartek?
Odpowiedź: Portugalii z Holandią na mistrzostwach świata w roku 2006
Sepsa

Rozpoznanie sepsy stawiano dawniej na podstawie stwierdzenia objawów SIRS. Obecnym kryterium rozpoznania sepsy jest nagła zmiana wyniku oceny w skali SOFA (Sepsis-related organ failure assessment score) o co najmniej 2 punkty, jeśli występuje podejrzenie zakażenia. Następnym etapem jest potwierdzenie obecności specyficznego patogenu w badaniach mikrobiologicznych. Pobiera się 2 próbki krwi do diagnostyki z osobnego nakłucia żyły oraz z każdego cewnika naczyniowego wprowadzonego przed upływem 48 godzin. Wskazane jest pobranie próbki krwi przed wdrożeniem przeciwdrobnoustrojowego leczenia empirycznego. W zależności od przypuszczalnej etiologii pobiera się materiał na posiew także z innych miejsc:

Pytanie: Jakie jest obecne kryterium rozpoznania sepsy?
Odpowiedź: nagła zmiana wyniku oceny w skali SOFA

Pytanie: O ile minimum punktów musi zmienić się wynik skali SOFA, aby uznać to za sepsę? 
Odpowiedź: 2

Pytanie: Kiedy należy pobrać krew w przypadku leczenia sepsy?
Odpowiedź: przed wdrożeniem przeciwdrobnoustrojowego leczenia empirycznego

Pytanie: W jaki sposób dawniej rozpoznawano sepsę?
Odpowiedź: na podstawie stwierdzenia objawów SIRS

Pytanie: Czy krew do badania, w przypadku sepsy, należy pobierać z jednego miejsca?
Odpowiedź: nie
Sepsa

Równocześnie do uogólnionej reakcji zapalnej (SIRS) zachodzą procesy przeciwzapalne (CARS – compensatory antiinflammatory response syndrome), w których biorą udział m.in. interleukina 4, interleukina 10 czy interleukina 13. We krwi podczas sepsy wzrasta również poziom TGF-β, kortyzolu, rozpuszczalnych receptorów TNF, które zmniejszają intensywność reakcji. Przy przewadze czynników przeciwzapalnych, jak to ma miejsce np. u osób osłabionych czy starszych, dochodzi do upośledzenia odporności i możliwości pogłębienia ciężkości sepsy.

Pytanie: Jakie procesy współwystępują z reakcją zapalną?
Odpowiedź: przeciwzapalne

Pytanie: Poziom jakich markerów we krwi wzrasta podczas sepsy?
Odpowiedź: TGF-β, kortyzolu, rozpuszczalnych receptorów TNF

Pytanie: Na co wpływa wzrost TGF-β, kortyzolu, rozpuszczalnych receptorów TNF we krwi?
Odpowiedź: zmniejszenie intensywności reakcji

Pytanie: Jakie między innymi są narażone na pogłębienie ciężkości sepsy?
Odpowiedź: osłabione i starsze
Mary Komasa

Po przyjeździe do Berlina Mary zaczęła się obracać w środowisku artystów, chłonąc tamtejsze życie kulturalne. Zarejestrowała tam swój debiutancki album wydany w marcu 2015 roku przez wytwórnię Warner Music Poland, z którą podpisała kontrakt w maju 2014 roku. Producentem płyty jest Niemiec Guy Sternberg (wcześniej współpracował z m.in. Feist, Yōko Ono i Depeche Mode), który pomógł artystce stworzyć charakterystyczne dla niej brzmienie. Oryginalne, surowe brzmienie udało się osiągnąć dzięki rozmaitości instrumentów i mikrofonów z lat 60. i 70. Producent wybrał dla Mary taki mikrofon, z jakiego kilka dekad wcześniej korzystała amerykańska śpiewaczka jazzowa Billie Holiday.

Pytanie: Co wpływa na orygialne brzmienie jej muzyki?
Odpowiedź: rozmaitość instrumentów i mikrofonów z lat 60. i 70

Pytanie: Kto był producentem jej pierwszego albumu?
Odpowiedź: Guy Sternberg

Pytanie: Czy Mary była pierwszą artystką, z którą miał okazję współpracować Sternberg?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Gdzie nagrała swoją pierwszą płytę?
Odpowiedź: w Berlinie

Pytanie: Czy wybór mikrofonu Billie Holiday był jej własnym pomysłem?
Odpowiedź: nie
Tsukuyomi

Jolanta Tubielewicz w swojej książce Od mitu do historii, wykłady o Japonii, wspomina o Tsukiyomim w kwestii istnienia w Japonii mitu lunarnego. Po micie z zabiciem Ukemochi, pojawia się on już tylko we wzmiankach. Na wyspach Riukiu funkcjonował mit, w którym Tsukiyomi miał dać ludziom wodę nieśmiertelności. Przez rozbieżność wersji (których nie da się ze sobą porównać przez duże różnice fabularne), nie można jednoznacznie mówić o micie lunarnym. Tsukiyomi miał wysłać posła, który zasnął podczas podróży, a wtedy wodę wypił wąż. Dobry bóg mimo wszystko dał ludziom inną wodę, o działaniu uzdrawiającym i odmładzającym.

Pytanie: Kto jest autorką książki Od mitu do historii, wykłady o Japonii?
Odpowiedź: Jolanta Tubielewicz

Pytanie: Jaki miał być jego dar dla ludzkości według mitów z wysp Riukiu?
Odpowiedź: woda nieśmiertelności

Pytanie: Dlaczego poszczególnych wersji mitu nie można ze sobą zestawić?
Odpowiedź: przez duże różnice fabularne

Pytanie: Dlaczego woda nieśmiertelności nie znalazła się w posiadaniu ludzkości według niektórych podań?
Odpowiedź: Tsukiyomi miał wysłać posła, który zasnął podczas podróży, a wtedy wodę wypił wąż
Niszczyciele typu Tucker

Wszystkie sześć okrętów służyło w czasie służby w US Navy na Atlantyku. Wszystkie także uczestniczyły w czasie I wojny światowej w misjach konwojowych i patrolach przeciwpodwodnych bazując w Queenstown w Irlandii po tym, jak Stany Zjednoczone weszły do wojny w kwietniu 1917 roku. USS „Conyngham” (DD-58), „Porter”, „Wadsworth” i „Wainwright” znajdowały się w pierwszej grupie sześciu amerykańskich niszczycieli, które zawinęły do tego portu 4 maja. „Tucker” i „Jacob Jones” dołączyły do nich jako część drugiej grupy, która dotarła tam trzynaście dni później. Kilka jednostek walczyło z U-Bootami w czasie wojny: dowódca „Conynghama” został wyróżniony pochwałą za akcję, w której – jak sądzono – prawdopodobnie zatopił wrogi okręt podwodny. „Jacob Jones” został zatopiony przez U-53 w grudniu 1917 roku. Wszystkie pozostałe okręty tego typu wróciły do Stanów Zjednoczonych na przełomie lat 1918-1919 i służyły w różnych rolach przez kolejne dwa lata. „Tucker” został wycofany ze służby w maju 1921 roku, następnie, w maju 1922 roku, wycofany został „Wainwright”, pozostała trójka zaś w czerwcu 1922 roku.

Pytanie: W jakim kraju była baza okrętów przeciwpodwodnych? 
Odpowiedź: Irlandii

Pytanie: Kiedy Stany Zjednoczone zaangażowały się w wojnę? 
Odpowiedź: w kwietniu 1917 roku

Pytanie: Dowódca jakiego okrętu został wyróżniony? 
Odpowiedź: „Conynghama”

Pytanie: Do którego roku „Tucker” czynnie służył? 
Odpowiedź: 1921
Niszczyciele typu Tucker

USS „Tucker” (DD-57) był okrętem wiodącym dla typu. Jego stępkę położono w stoczni Fore River Shipbuilding Company w Quincy (Massachusetts) w listopadzie 1914 roku. Został zwodowany w maju 1915 roku. Był pierwszym okrętem amerykańskim, którego patronem był Samuel Tucker. Po tym jak w kwietniu 1916 roku wszedł do służby, pływał po wodach wschodniego wybrzeża USA i na Karaibach. Kiedy Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny w kwietniu 1917 roku, „Tucker” był częścią drugiej eskadry niszczycieli, która została wysłana na wody europejskie. Patrolował Morze Irlandzkie bazując w Queenstown w Irlandii. Kilka razy ratował pasażerów i załogi jednostek zatopionych przez okręty podwodne. Za udział w ratowaniu załogi z francuskiego krążownika „Dupetit-Thouars” w sierpniu 1918 roku „Tucker” otrzymał list pochwalny od Préfet Maritime. W czerwcu okręt został przeniesiony do Brestu we Francji i spędził resztę wojny bazując w tym porcie.

Pytanie: Kiedy USS Tucker został oddany do użytku?
Odpowiedź: w kwietniu 1916 roku

Pytanie: Jakim typem statku był USS Tucker?
Odpowiedź: Niszczycielem

Pytanie: Gdzie przed I wojną światową służył USS Tucker?
Odpowiedź: pływał po wodach wschodniego wybrzeża USA i na Karaibach

Pytanie: Gdzie USS Tucker posiadał swoją bazę w Europie?
Odpowiedź: w Queenstown w Irlandii