mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Robert Kupisz

W 2011 zaczął karierę jako projektant mody, posiada własną markę modową o nazwie Qπш. Latem 2012 powstała pierwsza kolekcja, która opierała się na stylu rockowym, inspirowanym muzyką lat 70. Druga, patriotyczna kolekcja „Heros” nawiązywała do poezji Krzysztofa Kamila Baczyńskiego oraz bohaterów powstania warszawskiego. Trzecia – „Wanted” (lato 2013) – kojarzyła się z Dzikim Zachodem, czwarta – „Galem” (zima 2013) – posiadała elementy kultury cygańskiej, piąta – „Fair Play” (lato 2014) – inspirowana była igrzyskami olimpijskimi oraz ogólnie pojętym sportem, a szósta nawiązywała do subkultury harleyowców, prezentowała ekskluzywną odzież skórzaną. Poszerzył swoje sezonowe kolekcje, wprowadzając linię ubrań Qπш Forever, do której wprowadził ponadczasowe i uniwersalne produkty. Do jego najpopularniejszych projektów należy T-shirt z białym orłem.

Pytanie: Z jakim projektem jest kojarzony?
Odpowiedź: T-shirtem z białym orłem

Pytanie: Kiedy wypuścił swoją pierwszą kolekcję?
Odpowiedź: Latem 2012

Pytanie: Do czego nawiązywała jego kolekcja "Wanted"?
Odpowiedź: Dzikiego Zachodu

Pytanie: Jaki był motyw przewodni jego kolekcji "Fair Play"?
Odpowiedź: igrzyska olimpijskie oraz ogólnie pojęty sport

Pytanie: Czy wypuszcza tylko kolekcje sezonowe?
Odpowiedź: nie
Jan Malalas

Fakt, że Kronika Malalasa była znana w wersji liczącej 17 lub 18 ksiąg oraz że autor początkowo zdradza się z sympatiami monofizyckimi, by w 18 księdze zająć stanowisko ortodoksyjne, przyczynił się do powstania tzw. „kwestii Malalasowej”. H. Gelzer wystąpił z hipotezą, że księgę 18. zorientowaną dodatkowo na Konstantynopol, napisał kto inny niż wcześniejsze 17 ksiąg skupionych wokół Antiochii. Koncepcję tę poparli Gleye i Rüger, wskazując, że księga 18., dodatkowo odróżnia się wulgarnością języka od pozostałych. Argument ten odparł K. Wolf wykazując, że wulgaryzmy występują już od 15. księgi, we wcześniejszych jest ich natomiast dlatego mniej, że Malalas korzysta w nich bardziej wiernie ze źródeł. Po obaleniu argumentu językowego, Haury starał się wyjaśnić niejednolitość stanowiska religijnego Kroniki, utożsamiając Malalasa z patriarchą Konstantynopola Janem III Antiocheńskim (565–577), który przed przeprowadzeniem się do Konstantynopola żył w Antiochii, był czynny literacko do śmierci w 575 roku (Kronika kończy się na 574 roku), sympatyzował z cesarzem Justynem II, a w sporze z monofizytami zajmował stanowisko pojednawcze. W ten sposób chciał też wytłumaczyć przejście ze stanowiska monofizyckiego na ortodoksję. W innym razie należałoby bowiem uznać, że dzieło pierwotnie monofizyckie zostało następnie opracowane przez ortodoksa, który niezbyt starannie pozacierał stanowisko swojego poprzednika. Przeciwko tej hipotezie wystąpił Gleye, twierdząc, że Jan Antiocheński nie mógłby napisać tak „nieliterackiego” dzieła. Zdaniem Szestakowa i Patziga dzieło było pierwotnie napisane w języku literackim, a zachowany tekst stanowi jego grecko-syryjską wulgaryzację, nie napisał go jednak, ich zdaniem, Jan Antiocheński, lecz współczesny mu Jan Retor (Malalas znaczy przecież tyle co retor), zwany Diakrinomenos, który to przydomek autorzy ci wyprowadzili z pism Ewagriusza Scholastyka. Na utożsamienie Jana Malalasa z Janem Diakrinomenosem lub Janem Antiocheńskim brak ostatecznie wystarczających dowodów, a wskazane różnice wyznaniowe da się wytłumaczyć zmianą poglądów autora lub uzupełnieniami dokonanymi przez innego kronikarza. Z fragmentów tekstu pełniejszego zachowanego w kodeksie oksfordzkim widać, że osoba skracająca i ekscerpująca Kronikę zachowała język i styl Malalasa bez większych zmian. Nie może więc być mowy o późniejszej wulgarnej jego przeróbce. I chociaż istotnie zachowały się dwie wersje utworu, koncepcja historii, sposób jej przedstawiania i koloryt są w obydwu częściach takie same.

Pytanie: Kto zgadzał się z hipotezą, że autorem 18. księgi jest ktoś inny?
Odpowiedź: H.Gelzer, Gleye i Rüger

Pytanie: Dlaczego według Wolfa wulgaryzmy we wcześniejszych księgach są mniej liczne?
Odpowiedź: Dlatego, że Malalas korzysta w nich bardziej wiernie ze źródeł

Pytanie: W jaki sposób rozbieżności pomiędzy poszczególnymi księgami tłumaczył Haury?
Odpowiedź: utożsamiając Malalasa z patriarchą Konstantynopola Janem III Antiocheńskim

Pytanie: Według koncepcji Szestakowa i Patzinga, jakim językiem została początkowo spisana ta kronika?
Odpowiedź: literackim

Pytanie: Co oznacza słowo malalas?
Odpowiedź: retor
Płomykówka malutka

Henri Schouteden nie dostarczył opisu środowiska, w jakim odłowiono holotyp. Wiadomo jednak, że na podanej wysokości w górach Itombwe występuje mozaika obszarów trawiastych oraz lasów bambusowych, a sam okaz, na podstawie którego opisano gatunek, został złapany na polanie. Osobnik złapany w 1996 wpadł w sieć 1,3 m nad ziemią, znajdował się w dość gęstym, nieznacznie tylko zdegradowanym lesie. Długie nogi płomykówki malutkiej mogą wskazywać na naziemny tryb życia. Ptak złapany na początku maja 1996 posiadał dobrze rozwiniętą plamę lęgową. Możliwe, że płomykówki malutkie gnieżdżą się w dziuplach. Brak informacji o pożywieniu.

Pytanie: Na jakim obszarze ujęto przedstawiciela gatunku?
Odpowiedź: na polanie

Pytanie: Kiedy ujęto przedstawiciela gatunku?
Odpowiedź: w 1996

Pytanie: W jaki sposób schwytano osobnika?
Odpowiedź: wpadł w sieć

Pytanie: Gdzie umieszczono sieć, w którą wpadł przedstawiciel gatunku?
Odpowiedź: 1,3 m nad ziemią
Płomykówka malutka

IUCN uznaje płomykówkę malutką za gatunek zagrożony wyginięciem (EN, Endangered). Po raz pierwszy ptaka zaobserwowano w 1951, kiedy to 24 marca o godzinie 14 zastano ptaka śpiącego w trawie na polanie. Przez kolejne 45 lat żaden osobnik T. prigoginei nie został zaobserwowany. Gatunek ponownie odkryto 1 maja 1996, kiedy wpadł w sieć przy okazji badań terenowych. Autorzy określili ptaka jako „niesamowicie pięknego”, po zmierzeniu został zaobrączkowany i wypuszczony. Sowie zrobiono sześć zdjęć. Zostały one przesłane do Michela Louette z Tervuren, który porównując wygląd uwiecznionego na fotografiach ptaka ze spreparowanym holotypem potwierdził przynależność obu ptaków do tego samego gatunku. Potencjalnym zagrożeniem dla gatunku jest wycinka lasów w lesie Itombwe, dzięki której mieszkańcy pozyskują obszar pod budowę małych gospodarstw rolnych lub pastwiska dla bydła. Z 1974 roku pochodzi niepotwierdzone doniesienie dotyczące obserwacji ptaka w Burundi, natomiast w 1990 w Rwandzie, w lesie Nyungwe, nagrano głos nieokreślonego gatunku sowy. Przeprowadzone w 1. dekadzie XXI wieku poszukiwania płomykówek malutkich w PN Kibira i Misotshi-Kabogo nie przyniosły rezultatów.

Pytanie: Czy ta sowa jest zagrożona wyginięciem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Co może stanowić zagrożenie dla tego gatunku sowy?
Odpowiedź: wycinka lasów w lesie Itombwe

Pytanie: W którym roku po raz pierwszy zaobserwowano płomykówkę malutką?
Odpowiedź: 1951

Pytanie: Czy na pewno spotyka się ją w Burundi?
Odpowiedź: nie
Adelajda Kazimierzówna

W XIX w. pojawiła się w literaturze niezgodna z zachowanymi źródłami teoria dotycząca Adelajdy. Przyjęto, że pochowana w sandomierskim kościele dominikanów Kazimierzówna musiała być tamtejszą mniszką. Jako że konwent został powołany w 1226, stwierdzono, że nie mogła ona umrzeć w 1211. Uznano za mało prawdopodobną tezę, iż była córką Kazimierza Sprawiedliwego, ponieważ wówczas zdecydowałaby się na wstąpienie do klasztoru dopiero w wieku około 40 lat lub poprzednio żyła w innej regule zakonnej. Wobec wątpliwości przemawiających przeciw ojcostwu księcia krakowskiego część badaczy uznała Adelajdę za córkę Kazimierza I kujawskiego.

Pytanie: Gdzie znajduje się miejsce pochówku Adelajdy?
Odpowiedź: w sandomierskim kościele dominikanów

Pytanie: Dlaczego Adelajdy raczej nie można uznać za dziecko Kazimierza Sprawiedliwego?
Odpowiedź: ponieważ wówczas zdecydowałaby się na wstąpienie do klasztoru dopiero w wieku około 40 lat lub poprzednio żyła w innej regule zakonnej

Pytanie: Czy niektórzy naukowcy opowiadają się za tezą, jakoby Adelajda miała być dzieckiem Kazimierza?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kiedy doszło do powołania konwentu?
Odpowiedź: w 1226

Pytanie: Jaką funkcję miała sprawować Adelajda w świątyni?
Odpowiedź: mniszki
Adelajda Kazimierzówna

Ustalono, że urodzona krótko przed 7 kwietnia 1249 Adelajda pochodziła z drugiego małżeństwa księcia kujawskiego z Konstancją, córką księcia krakowskiego i śląskiego Henryka II Pobożnego. Po 1278 wstąpiła do zakonu dominikanów w Sandomierzu, znajdującego się na ziemiach jej rodzonego brata Leszka Czarnego. Tytuł fundatorki miał utrwalić się dzięki nadaniom na rzecz konwentu poczynionym przez nią samą lub dzięki jej wstawiennictwu przez Leszka. Zmarła 8 grudnia 1291, a rok 1211 na nagrobku tłumaczono pomyłką rzeźbiarza.

Pytanie: Jakie osoby były rodzicami Adelajdy?
Odpowiedź: książe kujawski z Konstancją, córką księcia krakowskiego i śląskiego Henryka II Pobożnego

Pytanie: W jakiej miejscowości znajdował się zakon, do którego dołączyła?
Odpowiedź: Sandomierzu

Pytanie: Do jakiego zakonu dołączyła Adelajda?
Odpowiedź: dominikanów

Pytanie: Jakie działania miały zapewnić jej tytuł fundatorki zakonu dominikanów?
Odpowiedź: nadania na rzecz konwentu poczynione przez nią samą lub dzięki jej wstawiennictwu przez Leszka
SM UC-38

12 lipca załoga U-Boota odniosła kolejny sukces, topiąc zbudowany w 1912 roku amerykański parowiec „Grace” (1861 BRT), który transportował ropę naftową z Nowego Jorku do Salonik. W katastrofie, do której doszło nieopodal wyspy Andros (na pozycji 38°11′N 24°41′E/38,183333 24,683333), zginęły trzy osoby. 15 lipca na Morzu Egejskim łupem UC-38 padły dwa niewielkie greckie żaglowce o łącznej pojemności 30 BRT (o oznaczeniach L.B.S. 29 i L.B.S. 1011) oraz brytyjski okręt łącznikowy HMS „Redbreast” (1313 ton), na którego pokładzie zginęły 44 osoby, a jedna trafiła do niewoli. 16 lipca okręt podwodny storpedował bez ostrzeżenia zbudowany w 1915 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Firfield” (4029 BRT), przewożący pocztę na trasie z Salonik do Port Saidu. Statek zatonął bez strat w ludziach na pozycji 37°42′N 25°47′E/37,700000 25,783333. Tego samego dnia na pozycji 37°52′N 25°40′E/37,866667 25,666667 został zatrzymany i zatopiony mały grecki żaglowiec o pojemności 20 BRT. 17 lipca UC-38 zatopił w ataku torpedowym brytyjski pomocniczy trałowiec HMS „Newmarket” o wyporności 833 ton. Do zdarzenia doszło na pozycji 37°17′N 26°15′E/37,283333 26,250000, a na pokładzie okrętu śmierć poniosło 70 osób (trzech ocalałych zostało podjętych przez napastnika i trafiło do niewoli). Następnego dnia na Morzu Egejskim załoga U-Boota zatopiła też niewielki grecki żaglowiec K.507 (40 BRT).

Pytanie: Jaką trasę pokonywał okręt "Grace", gdy doszło do jego zatopienia?
Odpowiedź: z Nowego Jorku do Salonik

Pytanie: Ile osób zmarło w wyniku katastrofy niedaleko Andros?
Odpowiedź: trzy

Pytanie: Jakie wydarzenie miało miejsce 16 lipca?
Odpowiedź: okręt podwodny storpedował bez ostrzeżenia zbudowany w 1915 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Firfield”

Pytanie: Czy w wyniku ataku na HMS „Newmarket" śmierć ponieśli wszyscy pasażerowie?
Odpowiedź: nie
SM UC-38

16 lutego 1917 roku pierwszą ofiarą UC-38 został zbudowany w 1912 roku grecki parowiec „Laertis” (3914 BRT), płynący z Genui do La Goulette, który został zatopiony nieopodal Marettimo. Trzy dni później okręt podwodny zatopił pochodzący z 1888 roku włoski parowiec „Quinto” (1796 BRT), który zatonął bez strat ludzkich na południe od Rzymu. 20 lutego załoga U-Boota odniosła kolejny sukces, topiąc na południowy wschód od Elby (na pozycji 42°11′N 11°22′E/42,183333 11,366667) zbudowany w 1887 roku norweski parowiec „Doravore” (2760 BRT), który płynął z ładunkiem rudy cynku i drobnicy z Genui do Naples (załoga ocalała). Dwa dni później lista sukcesów UC-38 powiększyła się o sześć zatopionych jednostek: na pozycji 41°46′N 9°37′E/41,766667 9,616667 został zatrzymany i po zejściu załogi zatopiony ogniem artyleryjskim zbudowany w 1874 roku włoski drewniany bark „Adelina” (528 BRT); ten sam los spotkał zbudowaną w 1913 roku włoską barkentynę „Ape” o pojemności 301 BRT, zatopioną na pozycji 41°50′N 9°37′E/41,833333 9,616667. Tego dnia ofiarami U-Boota zostały też trzy mniejsze włoskie żaglowce: „Giovanni P.” (105 BRT), który został zatopiony na wschód od Solenzary oraz „Michielino” i „Vincenzino” (po 20 BRT), które zatonęły po wejściu na postawione przez U-Boota miny na Morzu Tyrreńskim. Szóstą zatopioną 22 lutego jednostką został zbudowany w 1893 roku drewniany włoski bark „San Michele” (583 BRT), zatrzymany i zatopiony ogniem artyleryjskim na pozycji 41°40′N 9°40′E/41,666667 9,666667. W dniach 24–27 lutego załoga UC-38 dopisała do listy zwycięstw kolejne trzy włoskie żaglowce: zbudowaną w 1903 roku drewnianą barkentynę „Albina” (187 BRT), która zatonęła na pozycji 40°39′N 9°58′E/40,650000 9,966667 oraz dwie jednostki – „Elena M.” (125 BRT) i „S. Ciro Palmerino” (113 BRT), które zatonęły na północny zachód od Palermo.

Pytanie: Gdzie doszło do ataku tego stawiacza min na okręt „Laertis”?
Odpowiedź: nieopodal Marettimo

Pytanie: Jaki okręt padł ofiarą UC-38 19 lutego 1917 roku?
Odpowiedź: włoski parowiec „Quinto”

Pytanie: Jakie towary wiózł na swoim pokładzie „Doravore”, kiedy został zatopiony przez UC-38?
Odpowiedź: rudę cynku i drobnicę

Pytanie: W jaki sposób UC-38 zaatakował okręt o nazwie „San Michele”?
Odpowiedź: ogniem artyleryjskim
Fernando González

W czerwcu González zadebiutował na Wimbledonie docierając do II rundy, w której uległ Nicolasowi Kieferowi. Pierwszy półfinał turnieju z serii ATP Masters Series Chilijczyk osiągnął w sierpniu w Cincinnati. Po drodze wygrał m.in. z Timem Henmanem i Andym Roddickiem, zanim przegrał z liderem rankingu, Lleytonem Hewittem. Na US Open González awansował do pierwszego w karierze wielkoszlemowego ćwierćfinału, eliminując m.in. Juana Carlosa Ferrero. W meczu o półfinał González odpadł ze Sjengiem Schalkenem.

Pytanie: Z kim tenisista przegrał w II rundzie Wimbledonu?
Odpowiedź: z Nicolasem Kieferem

Pytanie: Do jakiego etapu US Open dotarł tenisista?
Odpowiedź: półfinału

Pytanie: Z kim zawodnik przegrał w półfinale US Open?
Odpowiedź: z Sjengiem Schalkenem

Pytanie: Kto pokonał Gonzáleza w ATP Masters Series?
Odpowiedź: Lleyton Hewitt
Courteney Cox

Początkiem kariery aktorskiej stał się teledysk „Dancing in the Dark” (Tańczmy w mroku, 1984) Bruce’a Springsteena zrealizowany przez znanego reżysera Briana De Palmę. Dostawała epizody w popularnych serialach telewizyjnych, m.in. CBS As the World Turns (1984), odtwarzała rolę Glorii Dinallo o telekinetycznych zdolnościach w komediowym przygodowym sci-fi serialu NBC Nieprzystosowane sensacje (Misfits of Science, 1985), ABC Statek miłości (The Love Boat, 1986), sitcomach Kroniki Seinfelda (Seinfeld, 1994) i Życie jak sen (Dream On, 1992). Sporą popularność przyniosła jej rola nastoletniej Lauren Miller, dziewczyny Alexa P. Keatona (w tej roli Michael J. Fox) sitcomie NBC Więzi rodzinne (Family Ties, 1987–1989).

Pytanie: Kto wyreżyserował wideoklip do "Dancing in the Dark"?
Odpowiedź: Brian de Palma

Pytanie: W jaką postać wcieliła się aktorka w Nieprzystosowanych sensacjach?
Odpowiedź: Glorii Dinallo

Pytanie: W jakiej produkcji z 1986 roku wystąpiła aktorka?
Odpowiedź: Statek miłości

Pytanie: W jakich latach aktorka grała w Więziach rodzinnych?
Odpowiedź: 1987–1989
Peru

Peru jest krajem o bogatej, wielowiekowej historii. Na terenie obecnego Peru w okresie prekolumbijskim istniały rozwinięte cywilizacje indiańskie. Po zdobyciu Peru przez hiszpańskich konkwistadorów z Francisco Pizarro na czele, utworzono tu największe i najbogatsze wicekrólestwo Hiszpanii. Mimo zrywów powstańczych Inków nie udało im się pokonać hiszpańskich kolonizatorów. W 1572 roku Hiszpanie podbili ostatni ośrodek Inków i pokonali inkaskiego wodza Tupaca Amaru. W połowie XVIII wieku wybuchło powstanie indiańskie z Juanem Santosem Atahualpą na czele, a pod koniec wieku wybuchło powstanie Tupaca Amaru II. W XIX wieku w całej Ameryce Południowej pojawiły się dążenia niepodległościowe. Dopiero w 1821 dzięki obcym bojownikom Peru proklamowało niepodległość. Mimo wielu bogactw naturalnych Peru w XIX i XX wieku nie mogło uzyskać odpowiadającej mu pozycji międzynarodowej. Sytuacja wewnętrzna kraju była niestabilna, a szerokie rzesze społeczne cierpiały biedę. Wielokrotnie armia przejmowała władzę na dłuższe lub krótsze okresy lub wpływała na sytuację polityczną w kraju. W latach 60. XIX wieku Hiszpanie bez powodzenia próbowali odzyskać kontrolę nad Peru, tocząc w latach 1866–1867 wojnę z Chile i Peru i w roku 1879 byli zmuszeni uznać jego niepodległość. Przez wieki swojej historii Peru toczyło liczne spory graniczne ze swoimi sąsiadami. Najistotniejsze znaczenie miała tzw. „wojna o saletrę” (lub wojna o Pacyfik) w latach 1879–1883. Chile ostatecznie pokonało sprzymierzone Peru i Boliwię i wojna została zakończona podpisaniem 20 października 1883 traktatu z Ancón. W efekcie Chile otrzymało obfitującą w saletrę peruwiańską prowincję Tarapacá. W 1889 roku władzę w kraju objęli liberałowie z prezydentem Guillermo Billinghurstem. Rząd liberałów usiłował realizować program socjalny i chronić chłopstwo przed nadużyciami latyfundystów. Reformy zakończyły się niepowodzeniem a prezydent w 1914 roku został obalony.

Pytanie: Kto dowodził grupą hiszpańskich konkwistadorów?
Odpowiedź: Francisco Pizarro

Pytanie: Czy Inkowie podejmowali próby odzyskania niepodległości?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W którym roku Peru odzyskało suwerenność?
Odpowiedź: 1821

Pytanie: Jaki spór toczył się od 1879 do 1883 roku?
Odpowiedź: tzw. „wojna o saletrę” (lub wojna o Pacyfik)
Ania z Zielonego Wzgórza (powieść)

Również starsi (dorośli) bardzo lubią Anię. Surowa Maryla szybko łagodnieje przy tym rozgadanym i pełnym miłości dziecku. Po pierwszym niefortunnym spotkaniu i kłótni z panią Małgorzatą Linde, przyjaciółką Maryli, Ania zaprzyjaźnia się z tą największą plotkarką z Avonlea. Jej pokrewnymi duszami stają się także pani Allan, żona nowego pastora, bogata ciotka Diany – stara panna Józefina Barry, a także panna Muriel Stacy, nowa nauczycielka w Avonlea. Panna Stacy zachęca Anię do dalszej nauki w seminarium nauczycielskim w Charlottetown. Ania zdaje egzaminy razem z kilkorgiem innych uczniów z Avonlea, m.in. zakochanym w niej Gilbertem. Po intensywnym roku nauki zdobywa dyplom nauczycielski i stypendium mogące sfinansować jej studia na uniwersytecie w Redmond.

Pytanie: Jak nazywała się bliska znajoma Maryli?
Odpowiedź: Małgorzata Linde

Pytanie: Kim była Allan?
Odpowiedź: żoną nowego pastora

Pytanie: Czy Diany była biedna?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kim była Stacy?
Odpowiedź: nauczycielką w Avonlea
Ania z Zielonego Wzgórza (powieść)

Akcja książki toczy się przez pierwsze pięć lat pobytu Ani w Avonlea. Przez ten czas Ania poznaje wiele nowych osób. Jej serdeczną przyjaciółką i bratnią duszą zostaje jej rówieśnica, mieszkająca nieopodal Diana Barry. Na początku roku szkolnego Ania poznaje ubóstwianego przez wszystkie dziewczęta Gilberta Blythe, który, nazywając ją dla żartu „marchewką”, skazuje się tym samym na jej niechęć. Ania mimo przeprosin ze strony Gilberta jest uparta i przez wiele lat traktuje go z dystansem jako największego wroga.

Pytanie: Jaki okres obejmuje fabuła tej powieści?
Odpowiedź: pierwsze pięć lat pobytu Ani w Avonlea

Pytanie: Kim dla Ani staje się Diana Barry?
Odpowiedź: Jej serdeczną przyjaciółką i bratnią duszą

Pytanie: Dlaczego Ania nie polubiła Gilberta Blythe'a na początku ich znajomości?
Odpowiedź: nazwał ją dla żartu „marchewką”

Pytanie: Czy Ania szybko wybaczyła Gilbertowi jego uszczypliwości?
Odpowiedź: nie
Transpłciowość

Niektóre państwa przewidują procedury prawne, które pozwalają obywatelom na zmianę ich płci prawnej lub imienia, aby odzwierciedlić ich tożsamość płciową. Wymagania dla tych procedur mogą być różne, począwszy od wyraźnej formalnej diagnozy transseksualizmu, poprzez diagnozę zaburzeń tożsamości płciowej, aż po zaświadczenie od lekarza poświadczające zmianę płci lub przyjęcie innej roli płciowej. W 1994 r. wpis DSM IV został zmieniony z „transseksualizm” na „zaburzenia identyfikacji płciowej”. Na ogół osoby transpłciowe nie są prawnie chronione przed dyskryminacją w miejscu pracy lub w miejscach publicznych, wiele z nich spotyka się z dyskryminacją w miejscu pracy, w opiece zdrowotnej i przy uzyskiwaniu pomocy społecznej. Zgodnie z raportem opublikowanym w lutym 2011 r. 90% osób transpłciowych spotkało się z dyskryminacją w miejscu pracy, a ich poziom bezrobocia był dwukrotnie wyższy niż w ogólnej populacji. Ponad połowa z nich była prześladowana lub odrzucona podczas próby uzyskania dostępu do usług publicznych. Ponadto osoby należące do środowisk transpłciowych spotykają się z wysokim poziomem dyskryminacji w opiece zdrowotnej.

Pytanie: Czy w niektórych krajach przepisy dotyczące zmiany płci mogą być różnorodne?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakim określeniem zastąpiono "transseksualizm" w 1994 roku?
Odpowiedź: zaburzenia identyfikacji płciowej

Pytanie: Jaki odsetek osób transpłciowych zeznał, iż został dyskryminowany w pracy?
Odpowiedź: 90%

Pytanie: Kiedy ukazała się analiza, która wskazała, że 90% osób transpłciowych było dyskryminowanych w pracy?
Odpowiedź: w lutym 2011
Jerzy Szczakiel

Rok 1971 był jednym z najlepszych w karierze Jerzego Szczakiela. 11 lipca 1971 na Stadionie Miejskim w Rybniku wraz z Andrzejem Wyglendą zdobył mistrzostwo świata par, na tym samym stadionie zdobył indywidualne wicemistrzostwo Polski oraz zadebiutował w finale indywidualnych mistrzostw świata w szwedzkim Göteborgu, które zakończył na 15. miejscu bez zdobyczy punktowej, a także zajął 3. miejsce w Turnieju o Złoty Kask oraz 2. miejsce w Memoriale Alfreda Smoczyka. Rok później, w 1972 w Lesznie został młodzieżowym indywidualnym wicemistrzem Polski.

Pytanie: Na której pozycji uplasował się zawodnik podczas mistrzostw w Göteborgu?
Odpowiedź: 15

Pytanie: Na której pozycji uplasował się zawodnik w Turnieju o Złoty Kask?
Odpowiedź: 3

Pytanie: Jaki tytuł zdobył zawodnik w 1972 roku?
Odpowiedź: młodzieżowego indywidualnego wicemistrza Polski
Jerzy Szczakiel

Po zakończeniu kariery żużlowej próbował swoich sił w roli trenera, od 2002 corocznie na torze w Opolu organizował turniej żużlowy „Mistrz Świata Jerzy Szczakiel zaprasza”. Bez powodzenia kandydował z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego w wyborach samorządowych w 2014 i 2018 do sejmiku województwa opolskiego oraz w wyborach parlamentarnych w 2015 do Sejmu. Jerzy Szczakiel zmarł 1 września 2020 roku. Msza święta pogrzebowa odbyła się w kościele Matki Boskiej Fatimskiej w Opolu-Grudzicach. Żużlowiec został pochowany na cmentarzu parafialnym w Opolu-Grudzicach.

Pytanie: Jakim zawodem zajął się, kiedy przestał brać udział w wyścigach żużlowych?
Odpowiedź: trenera

Pytanie: Jak nazywają się zawody, organizowane przez niego od 2002 roku?
Odpowiedź: „Mistrz Świata Jerzy Szczakiel zaprasza”

Pytanie: Gdzie odbywa się coroczny turniej żużlowy, zainicjowany przez Szczakiela?
Odpowiedź: w Opolu

Pytanie: Gdzie złożono ciało Szczakiela?
Odpowiedź: na cmentarzu parafialnym w Opolu-Grudzicach
Helmut Kohl

Podczas wyborów do Bundestagu w 1976 Kohl po raz pierwszy wystąpił jako kandydat swojej partii na kanclerza. CDU/CSU nieznacznie straciła bezwzględną większość, uzyskując 48,6% głosów. Był to do tej pory drugi najwyższy wynik CDU/CSU w jej historii. Po wyborach Kohl zrezygnował ze stanowiska premiera (Nadrenii-Palatynatu) i został szefem frakcji CDU/CSU w niemieckim Bundestagu w Bonn. 2 grudnia 1976 jego następcą na stanowisku premiera został Bernhard Vogel. Po przegranych wyborach CSU podjęła tzw. Uchwałę kreutherską dot. podziału (Kreuther Trennungsbeschluss) w celu rozwiązania wspólnej frakcji z CDU. Kohlowi jednak udało się, przy sprzeciwie przewodniczącego CSU Franza Josefa Straußa, przeforsować dalsze jej istnienie. W zamian za to, podczas wyborów do Bundestagu w 1980, musiał zrezygnować na rzecz Straußa z kandydowania na urząd kanclerski. Gdy Strauß po przegranych wyborach jednak pozostał premierem w Bawarii, Kohl w dalszym ciągu był przywódcą opozycji.

Pytanie: Jakie poparcie zdobyło CDU/CSU podczas wyborów w 1976 roku?
Odpowiedź: 48,6%

Pytanie: Kto został premierem po Kohlu?
Odpowiedź: Bernhard Vogel

Pytanie: W jakim celu podpisano Uchwałę kreutherską? 
Odpowiedź: w celu rozwiązania wspólnej frakcji z CDU

Pytanie: W którym roku Strauß przegrał wybory?
Odpowiedź: w 1980