mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Wyścig Tatrzański 1927

Najlepszy czas ogółem (6 min 48,6 s) uzyskał Henryk Liefeldt na wyścigowym samochodzie Austro-Daimler, zdobywając między innymi trzy nagrody przechodnie: Automobilklubu Polskiego za najlepszy czas dnia, Miasta Krakowa za najlepszy czas samochodu wyścigowego, oraz firmy Bosch za najlepszy czas dnia osiągnięty na świecach tej firmy. Drugi wynik – i zarazem najlepszy dla samochodów turystycznych, uzyskał niemiecki zawodnik von Wentzel-Mosau na Mercedesie z silnikiem 7 l, zdobywając m.in. nagrodę przechodnią K.K.A. za najlepszy czas samochodu turystycznego (7 min 2 s). Kolejne czasy osiągnęli: Stanisław Szwarcsztajn (Austro-Daimler, 7 min 40 s), Szwajcar Robert Vetterli (Bugatti 1,4 l z kompresorem, 7 min 44,4 s) i Jan Ripper (Lancia, 7 min 45,2 s) – wszyscy na samochodach turystycznych. Z uwagi na dużą liczbę nagród, oprócz zwycięzców poszczególnych kategorii otrzymywali je też zawodnicy z niektórych dalszych miejsc. Hanka Schielowa zwyciężyła w swojej kategorii i zdobyła też nagrodę fundowaną przez Jerzego Judkiewicza, jako jedyna kobieta w kategorii samochodowej.

Pytanie: W jakim czasie przebył wyścig Henryk Liefeldt?
Odpowiedź: 6 min 48,6 s

Pytanie: Jakim samochodem ścigał się Henryk Liegeldt?
Odpowiedź: Austro-Daimler

Pytanie: Z jakiego kraju pochodzi Robert Vetterli?
Odpowiedź: Szwajcarii

Pytanie: Jaka kobieta otrzymała nagrodę Jerzego Judkiewicza?
Odpowiedź: Hanka Schielowa
Maus (komiks)

Sam autor komiksu wyraził zasmucenie powstałą sytuacją, jako że jego intencją nie było wcale przedstawienie Polaków w negatywnym świetle – świński wygląd miał budzić pozytywne skojarzenia z sympatycznymi bohaterami amerykańskich filmów rysunkowych takimi jak Miss Piggy czy też Porky Pig. Natomiast jeżeli chodzi o „antypolskość” metaforycznej opowieści, to jest ona, zdaniem autora, w równej mierze „antysemicka”, ponieważ pokazuje przypadki Żydów współpracujących w czasie II wojny światowej z nazistami, nie mówiąc już o postaci Władka, odzwierciedlającej typowy stereotyp „starego, skąpego i nieufnego wobec nikogo Żyda”. Art Spiegelman wyraził również ogromną radość z powodu ukazania się polskiego wydania jego komiksu.

Pytanie: Z czym miała kojarzyć się formą bohaterów przedstawiających Polaków?
Odpowiedź: z sympatycznymi bohaterami amerykańskich filmów rysunkowych
Maus (komiks)

W Polsce komiks doczekał się wydania dopiero w 2001 roku – głównym powodem tak późnego pojawienia się tego dzieła na polskim rynku były oskarżenia o jego antypolski charakter. Przypisanie Polakom świńskiej twarzy oburzało wielu krytyków, którzy dopatrywali się w tym jawnej inwektywy. Również pokazanie w kilku miejscach Polaków nie tylko jako ludzi walczących z Niemcami i wspierających Żydów, lecz również jako antysemitów (scena linczu na Żydzie, który wrócił po wojnie na swoje gospodarstwo) bądź jako obozowych kapo spowodowało liczne protesty. Krytycy zaznaczali niesprawiedliwość w ocenie i podkreślali ogromne poświęcenie, jakim wykazali się Polacy w czasie II wojny światowej – za pomoc Żydom groziła śmierć.

Pytanie: W którym roku wydano "Maus. Opowieść ocalałego" w Polsce?
Odpowiedź: 2001

Pytanie: Z czego głównie wynikało opóźnienie w publikacji komiksu w Polsce?
Odpowiedź: z oskarżeń o jego antypolski charakter

Pytanie: Do jakiego zwierzęcia w komiksie "Maus. Opowieść ocalałego" przyrównani zostali Polacy?
Odpowiedź: świni

Pytanie: Jak dobór zwierzęcia charakteryzującego polaków zostało odebrane przez krytyków?
Odpowiedź: jako inwektywa

Pytanie: Jaką karę można było dostać za udzielenie pomocy Żydom?
Odpowiedź: śmierć
Daniel Olbrychski

W 1985 powrócił na polską scenę rolą Rodryka w Cydzie wystawianym w Teatrze Ateneum w Warszawie w reż. Adama Hanuszkiewicza, a także po latach przerwy pojawił się w polskim filmie, kreując postać Grzegorza, kierownika ośrodka Monaru w filmie Andrzeja Trzosa-Rastawieckiego …jestem przeciw. Także w 1985 zagrał Daniela, kochanka Chiary we włoskiej komedii Francesco Nuttiego Casablanca, Casablanca. W 1986 wcielił się w Leona Jogichesa w niemiecko-czeskosłowackim filmie biograficznym Róża Luksemburg w reż. Margarethe von Trotty, a także odegrał postać Scope’a, głównego bohatera filmu Piotra Szulkina Ga, ga. Chwała bohaterom i Franza von Schobera w filmie muzyczno-biograficznym Fritza Lehnera Notturno o życiu Franza Schuberta. Za rolę hokeisty Pita Hoefgesa w filmie telewizyjnym Dietera Wedela Kampf der Tiger (1987), reżyserowanym przez Dietera Wedela dla ZDF, zainkasował 120 tys. marek, wówczas najwyższą gażę w historii stacji. W 1988 zagrał Hareda we włoskim miniserialu Tajemnice Sahary, terrorystę w greckim filmie Kostasa Zinirisa To teleftaio stoichima oraz Szpicla w melodramacie Philipa Kaufmana Nieznośna lekkość bytu, a w 1989 zagrał księży w dwóch włoskich filmach: Adama w dramacie Michaela Andersona Przed sklepem jubilera na podstawie utworu Karola Wojtyły o tym samym tytule i Adriana w komedii telewizyjnej Franco Giraldiego Izabella Kłamczucha. Ponadto zagrał epizodyczne role w serialach telewizyjnych Gillesa Béhata: Victora, dziennikarza-alkoholika w jednym z odcinków Wysokiego napięcia (1988) i Rolanda Korsky’ego w Coplanie (1989) oraz wcielił się w postać Karla Gieringa, hitlerowskiego policjanta we włosko-francuskim dramacie wojennym Jacquesa Rouffio Czerwona orkiestra o losach Leopolda Treppera.

Pytanie: Kto był reżyserem Cyda, w którym wystąpił Olbrychski w 1985 roku?
Odpowiedź: Adam Hanuszkiewicz

Pytanie: W jakim teatrze pojawił się Olbrychski po raz pierwszy po długiej przerwie na polskiej scenie w 1985 roku?
Odpowiedź: Teatrze Ateneum

Pytanie: W jaka postać wcielił się Olbrychski w filmie Trzosa-Rastawieckiego?
Odpowiedź: Grzegorza

Pytanie: Jakiej produkcji był film Róża Luksemburg?
Odpowiedź: niemiecko-czechoslowackiej
Cerkiew św. Michała Archanioła w Warszawie

Cerkiew posiadała pięć kopuł z krzyżami oraz dzwonnicę z dodatkową kopułą nad wejściem. Reprezentowała styl starorosyjski (późną odmianę stylu bizantyjsko-rosyjskiego, oficjalnego stylu Imperium Rosyjskiego). Wszystkie kopuły były pokryte blachą cynkowaną i pomalowane na zielono w szachownicę. Piotr Paszkiewicz porównuje rozplanowanie świątyni do cerkwi Wasyla Błogosławionego w Moskwie – podobnie jak w przypadku tej budowli, cała kompozycja budynku była złożona z pozornie niezależnych elementów. Cztery boczne kopuły sprawiały wrażenie mniejszych świątyń połączonych luźno z głównym korpusem zwieńczonym główną, basztowo-namiotową kopułą na bębnie. Między wyglądem cerkwi w Moskwie i w Warszawie występowała jednak różnica – mniejsze kopuły stanowiły pomniejszony wariant głównej, a nie luźne nawiązanie do jej architektury. Autor ten jest zdania, że cerkiew św. Michała Archanioła odpowiadała opisowi, za pomocą którego Wojsław Molé charakteryzował sobór Wasyla Błogosławionego:

Pytanie: W jakim stylu została skonstruowana cerkiew?
Odpowiedź: starorosyjskim

Pytanie: Jaki materiał znajduje się na kopułach budowli?
Odpowiedź: blacha cynkowana

Pytanie: W jakiej barwie są kopuły budowli?
Odpowiedź: zielonej

Pytanie: Jaki wzór widnieje na kopułach świątyni?
Odpowiedź: szachownica

Pytanie: Gdzie znajduje się świątynia Wasyla Błogosławionego?
Odpowiedź: w Moskwie
Ava Gardner

Jednakże ich życie prywatne wciąż było pełne turbulencji i incydentów np. oboje jeździli po ulicach strzelając do sygnalizacji świetlnej, za co trafili na krótki czas do aresztu, z którego wydostali się ponoć za sprawą łapówki wysokości kilkudziesięciu tysięcy dolarów. Gardner nazywała Sinatrę gangsterem, a ten na wieść o rzekomych zdradach żony próbował odebrać sobie życie. Zdaniem aktorki był to okres „picia i walki. Rozstań i powrotów. To było szaleństwo. Randkowałam z innym, żeby go zranić. Frank robił to samo”. Z zazdrości o Gardner Sinatra przyleciał do Hiszpanii na wieść o jej romansie z torreadorem Mario Cabre. W 1951 Gardner wzięła udział w sesji zdjęciowej razem z Sammym Davisem Jr. dla magazynu „Ebony”, a prasa brukowa donosiła o rzekomym romansie obojga. Rozwścieczyło to Sinatrę. Na początku lat 50. Gardner wspierała finansowo Sinatrę, który wówczas nie miał pieniędzy nawet na prezenty dla swoich dzieci. Najprawdopodobniej to właśnie Gardner przekonała Harry’ego Cohna, szefa Columbia Pictures, aby zaangażował Sinatrę do Stąd do wieczności. Oscarowa rola spowodowała reaktywację kariery Sinatry. W czasie wspólnej podróży do Nairobi, na plan Mogambo, Gardner dowiedziała się, że jest w ciąży, ale w 1952 zdecydowała się ją usunąć, o czym zdruzgotany Sinatra dowiedział się po fakcie. Chciała, aby jej dziecko, tak jak ona, miało względnie spokojne dzieciństwo, a w ówczesnej sytuacji było to niemożliwe. Mężczyzna był przy Gardner po kolejnym zabiegu aborcji. Wprawdzie oboje dalej próbowali naprawić związek, ale ze względu na to, że oboje byli niezależni i mieli silne charaktery, trudno było im się porozumieć. Gardner miała dość zazdrości i zaborczości męża. W czasie kręcenia filmu Duma i namiętność Gardner oczekiwała na spotkanie z mężem, ale Sinatra unikał jej. W pewnym momencie aktorka pojechała do Rzymu wraz z kochankiem Walterem Chiarim i dała do zrozumienia prasie, że zamierza się z nim związać. Ostatecznie para rozwiodła się w 1957, ale po tym wciąż utrzymywali znajomość. Sinatra opiekował się Gardner po wylewie i regularnie dzwonił na święta z życzeniami. „Frank i ja zostaliśmy kochankami na wieczne czasy. Wielkie słowa, wiem, ale naprawdę czułam, że cokolwiek się stanie zawsze bylibyśmy zakochani” – mówiła Gardner. Córka Sinatry, Tina, stwierdziła, że Gardner była miłością życia ojca, po utracie której nigdy się nie otrząsnął.

Pytanie: Co miało być powodem próby samobójczej Sinatry?
Odpowiedź: rzekome zdrady żony

Pytanie: Dlaczego Gardner zdecydowała się na aborcję w 1952 roku?
Odpowiedź: Chciała, aby jej dziecko, tak jak ona, miało względnie spokojne dzieciństwo, a w ówczesnej sytuacji było to niemożliwe

Pytanie: Czy Gardner zdecydowała się na zabieg aborcji więcej niż jeden raz?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Za co Sinatra i Gardner zostali aresztowani?
Odpowiedź: jeździli po ulicach strzelając do sygnalizacji świetlnej
Wietnam

W czasie II wojny światowej kolaboracyjny względem III Rzeszy rząd Francji Vichy zawarł porozumienie z Japonią, na mocy którego w 1940 zezwolono na stacjonowanie wojsk japońskich na północy Wietnamu. W 1941 rozszerzono japońską kontrolę wojskową na cały obszar Indochin, zachowano przy tym francuską administrację kolonialną. W tym samym roku z inicjatywy Hồ Chí Minha powołano niepodległościową organizację partyzancko-polityczną Việt Minh, która zdobyła wsparcie ze stron Chin i Stanów Zjednoczonych. W 1945 Việt Minh zorganizował ogólnonarodowe powstanie antyjapońskie, w wyniku którego utworzony przez ruch oporu Komitet Wyzwolenia Narodowego Wietnamu ogłosił utworzenie Demokratycznej Republiki Wietnamu. 6 marca 1946 w Paryżu, rząd Demokratycznej Republiki Wietnamu i Republiki Francuskiej podpisały porozumienie, uznając Wietnam Północny za państwo wolne, z własnym rządem, parlamentem i wojskiem, ale stanowiące część indochińskiej Unii Francuskiej. Na południu kraju z kolei Francja przywróciła swoją administrację.
Po wkroczeniu wojsk francuskich do Hanoi doszło do incydentu pomiędzy żołnierzami francuskimi a wietnamskimi w Hajfongu, efektem czego było wysunięcie przez Francję żądania przekazania portu. Wobec braku odpowiedzi osiem dni później wojska francuskie zajęły port siłą zabijając kilka tysięcy osób i w nocy z 19 na 20 listopada 1946 obaliły rząd Hồ Chí Minha. Komuniści wycofali się z miast i przystąpili do pierwszych uderzeń odwetowych. Działania Francji wsparte zostały przez USA, które zapewniły Francuzom nalot na pozycje Việt Minhu za pomocą bombowców. Wsparcie to nie przydało się jednak na tyle na ile spodziewali się tego Francuzi a wojska kolonialne zaczęły ponosić kolejne straty. Francuskie Siły Zbrojne ustąpiły ostatecznie z północnego Wietnamu w 1954 po przegranej bitwie pod Điện Biên Phủ, która oznaczała koniec kolonialnego statusu Wietnamu.

Pytanie: Z jakim państwem porozumienie zawarł rząd Vichy?
Odpowiedź: Japonią

Pytanie: Poparcie jakich państw uzyskała założona w 1941 roku organizacja partyzancko-polityczna?
Odpowiedź: Chin i Stanów Zjednoczonych

Pytanie: Do czego doprowadziło powstanie, do którego doszło w 1945 r.?
Odpowiedź: utworzenia Demokratycznej Republiki Wietnamu

Pytanie: Czy Francja zdecydowała się na współpracę z władzami Demokratycznej Republiki Wietnamu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W którym roku Wietnam przestał być kolonią?
Odpowiedź: 1954
Wietnam

Pierwsze protopaństwo wietnamskie powstało w I tysiącleciu p.n.e. na północy Wietnamu. Văn Lang założone zostało przez plemiona Lạc Việt. W drugiej połowie III wieku p.n.e. Văn Lang podbite zostało przez lud Tây Âu i włączone do sąsiedniego królestwa Âu Lạc. Âu Lạc upadło w drugim wieku przed naszą erą gdy zostało podbite przez dynastię Qin z Chin. Na skutek podboju Wietnamczycy znaleźli się w cywilizacyjnym kręgu Chin. W okresie rządów chińskich doszło do kilku powstań, które w VII wieku naszej ery poskutkowało czasowym odrodzeniem się państwowości wietnamskiej. W X wieku Wietnamczycy wyzwolili się spod chińskiego państwa i utworzyli odrębne państwo Đại Cồ Việt, które zdołało ochronić swoją niepodległość przed Chinami oraz narzucić panowanie Czampie. W XIII wieku Wietnam odparł najazdy mongolskie. Na początku XV wieku kraj został na krótko zajęty przez Chińczyków, którzy opuścili kraj na skutek powstania. Od początku XVI wieku umacniały się w Wietnamie wpływy europejskie. W połowie XIX wieku Francja przypuściła atak na Wietnam a pod koniec wieku kraj wraz z Kambodżą i Laosem został włączony w skład Indochin Francuskich. Po I wojnie światowej nasiliły się tendencje niepodległościowe. W 1927 powstała związana z Kuomintangiem Narodowa Partia Wietnamu w 1930 roku Komunistyczna Partia Wietnamu, na czele której przez wiele lat stał Hồ Chí Minh. W 1930 doszło do nieudanego antyfrancuskiego powstania. Po nieudanym powstaniu przewagę w ruchu antykolonialnym zyskali komuniści.

Pytanie: Jaki kraj położył kres Văn Lang?
Odpowiedź: Chiny

Pytanie: Jakie kraje wchodziły w skład Indochin Francuskich?
Odpowiedź: Wietnam, Kambodża i Laos

Pytanie: Kto stanął na czele Komunistycznej Partii Wietnamu?
Odpowiedź: Hồ Chí Minh
Jezioro Aralskie

Od lat 60. poziom wody w Jeziorze Aralskim zaczął systematycznie opadać w tempie około 20 cm rocznie. W następnej dekadzie już 50–60 cm rocznie, potem dalej przyspieszył i dziś wynosi nawet 80–90 cm rocznie. W 1960 roku powierzchnia jeziora wynosiła 68,5 tys. km² (niemal tyle, co powierzchnia Republiki Irlandii), do roku 2009 zmniejszyła się o ⁴⁄₅ (do 13,5 tys. km²). W 1960 r. jezioro było czwartym co do wielkości na świecie, obecnie spadło na szesnaste miejsce. Zanikanie wód jeziora doprowadziło do jednej z największych katastrof ekologicznych na obszarze byłego ZSRR, co nie było zresztą zaskoczeniem dla władz sowieckich, którym raporty o przewidywanym wyschnięciu jeziora przedstawiono wiele lat wcześniej. Przeważyła jednak irracjonalna teza, że powstanie i istnienie jeziora Aralskiego jest „oczywistą pomyłką natury”, a bieżące potrzeby społeczeństwa sowieckiego Uzbekistanu są ważniejsze od opinii ekologów. Wykorzystanie wód Amu-darii i Syr-darii do nawadniania rosło nadal mimo obserwowanego zanikania jeziora i w okresie między 1960 a 1980 rokiem podwoiło się. W tym samym czasie podwoiła się też skala produkcji uzbeckiej bawełny. Woda z Amu-darii i Syr-darii wykorzystywana jest nie tylko do upraw bawełny, ale i ryżu. Na terenach niemal pustynnych zakładano plantacje monokultur roślin o dużym zapotrzebowaniu wody. Nadmierna gospodarka rolno-spożywcza i wodna (na utrzymanie sieci kanałów w czasach ZSRR wydawano około 25$/ha, obecnie 1,5$ – 10$) doprowadziła do zahamowania zasilania z rzek.

Pytanie: Jaki obszar zajmowało jezioro w 1960 roku?
Odpowiedź: 68,5 tys. km²

Pytanie: Jaki obszar zajmowało jezioro w 2009 roku?
Odpowiedź: 13,5 tys. km²

Pytanie: O ile zmalała powierzchnia jeziora od 1960 do 2009 roku?
Odpowiedź: o ⁴⁄₅

Pytanie: W którym roku obszar zajmowany przez jezioro był równy 68,5 tysiąca kilometrów kwadratowych?
Odpowiedź: W 1960
Jezioro Aralskie

W 2003 roku ruszył ambitny projekt – jedno z największych przedsięwzięć – wspierany przez Bank Światowy podwyższenia poziomu wód w północnym skrawku jeziora Aralskiego i przywrócenia mu dawnej świetności. Mocno zaangażowany jest w to prezydent Kazachstanu. W sierpniu 2005 ukończono Tamę Kökarał, która oddzieliła wody północnej części Jeziora Aralskiego, nazywanego obecnie Jeziorem Północnoaralskim od jego znacznie większej południowej części. Tamę tę wzniesiono w przewężeniu jeziora, na przedłużeniu naturalnego półwyspu Kökarał i od niego wzięła nazwę. Od tego czasu poziom zasilanego wodami Syr-Darii Jeziora Północnoaralskiego podniósł się, a jego zasolenie spadło, kosztem jednak wód południowej części jeziora. Planowano podnieść poziom wody na tyle, by w 2015 Aralsk (Arał) mógł ponownie funkcjonować jako port (w 1990 r. znajdował się 100 km od brzegu).

Pytanie: Czego dotyczył projekt z 2003 roku oscylujący wokół jeziora Aralskiego?
Odpowiedź: podwyższenia poziomu wód w północnym skrawku jeziora Aralskiego i przywrócenia mu dawnej świetności

Pytanie: Z jakiej części Jeziora Aralskiego wydzielono Jezioro Północnoaralskie?
Odpowiedź: północnej

Pytanie: Jaka tamę na Jeziorze Aralskim skonstruowano w 2005 roku?
Odpowiedź: Kökarał

Pytanie: Czy nazwa tamy została zainspirowana nazwą pobliskiej miejscowości?
Odpowiedź: nie
ASMR

Ludzie, którzy doświadczyli zjawiska ASMR, powołują się na różne bodźce, jakie stały się dla nich wyzwalaczami. Na portalu YouTube znajdują się tysiące filmów, w których wyzwalaczem ASMR są łagodnie wypowiadane zdania, szepty oraz przeróżne dźwięki jak np. skrobanie, szuranie, dźwięk suszarki do włosów, dźwięk nożyczek fryzjerskich itp. Ponadto wyzwalaczem może być delikatne muśnięcie np. karku lub sam bodziec wizualny w postaci np. masażu karku. Najczęściej jednak do zjawiska ASMR dochodzi w przypadku połączenia ze sobą co najmniej 2 bodźców np. wizualnego i słuchowego. Wywołanie ASMR stało się możliwe zdalnie, głównie dzięki filmom nagranym z użyciem technologii nagrywania binauralnego.

Pytanie: Na jakim portalu pojawiają się filmy z wyzwalaczami ASMR?
Odpowiedź: YouTube

Pytanie: Czy ASMR może zostać wywołane za sprawą dotyku? 
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakiej technologii są tworzone filmy wywołujące ASMR?
Odpowiedź: nagrywania binauralnego

Pytanie: Czy gdy połączymy dwa bodźce efekt ASMR jest bardziej prawdopodobny niż w przypadku jednego? 
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie dźwięki mogą powodować ASMR?
Odpowiedź: skrobanie, szuranie, dźwięk suszarki do włosów, dźwięk nożyczek fryzjerskich
Dariusz Kordek

W Teatrze Syrena wystąpił w widowiskach: Taka noc nie powtórzy się więcej (2001) autorstwa grupy dziennikarzy ukrywających się pod pseudonimem Kasper Stefanowicz w reż. Artura Barcisia jako Gucio i Jesienne manewry (2013) Petera Coke’a w reż. Krzysztofa Szustera jako Żółty Jim. W Teatrze Muzycznym „Roma” grał w musicalach: Grease (2002) w reż. Wojciecha Kępczyńskiego jako Johnny Casino, Pięciu braci Moe (2002) w reż. Olafa Lubaszenki jako Nomax, Cohen (2002) Leonarda Cohena w reż. Krzysztofa Zaleskiego, Deszczowa piosenka (2012) w reż. Wojciecha Kępczyńskiego jako Don Lockwood i Mamma Mia! (2015) w reż. Wojciecha Kępczyńskiego jako Sam Carmichael. W warszawskim Teatrze Na Woli grał Tomka w przedstawieniu Sztuka kochania, czyli serdeczne porachunki (2004) Jadwigi Has w reż. Jana Szurmieja. W Teatrze Komedia wystąpił z recitalem Songi (2006) Bertolta Brechta w reż. Tomasza Dutkiewicza.

Pytanie: W jakich musicalach zagrał w "Romie"?
Odpowiedź: Grease, Pięciu braci Moe, Cohen, Deszczowa piosenka i Mamma Mia!

Pytanie: Kto wyreżyserował Jesienne manewry?
Odpowiedź: Krzysztof Szustera

Pytanie: Kogo zagrał w przedstawieniu Taka noc nie powtórzy się więcej?
Odpowiedź: Gucia

Pytanie: Gdzie zaprezentował się w recitalu Songi?
Odpowiedź: W Teatrze Komedia

Pytanie: Gdzie wystawiane były Taka noc nie powtórzy się więcej i Jesienne manewry?
Odpowiedź: W Teatrze Syrena
Dariusz Kordek

W 1995 w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu grał gościnnie rolę Jimmy’ego Portera w sztuce Johna Osborne’a Miłość i gniew w reż. Jana Buchwalda. Był Gustawem w komedii Aleksandra Fredry Śluby panieńskie (1995) w reż. Zbigniewa Lesienia we Wrocławskim Teatrze Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego, gdzie w 1996 wystąpił w recitalu Playback Romana Kołakowskiego. Był faraonem w biblijnym musicalu Tima Rice i Andrew Lloyda Webbera Józef i cudowny płaszcz snów w technikolorze (1996) w Teatrze Powszechnym im. Jana Kochanowskiego w Radomiu. W warszawskim Teatrze „Scena Prezentacje” wystąpił w roli Leopolda w przedstawieniu Françoise Sagan Czasami skrzypce... (1997) w reż. Romualda Szejda u boku Ewy Wiśniewskiej i Leonarda Pietraszaka. W Teatrze Rozrywki w Chorzowie wystąpił gościnnie jako Riff-Raff w musicalu Richarda O’Briena The Rocky Horror Show (1999) w reż. Marcela Kochańczyka. Był królewiczem w produkcji Jacka Bromskiego i Krzysztofa Kolbergera Królewna Śnieżka i krasnoludki (1999) w Operze na Zamku w Szczecinie. W Teatrze Polskim w Bielsku-Białej wystąpił w potrójnej roli taksówkarza Freda, studenta Antona i polityka Charlesa w spektaklu Davida Hare’a Tonacja blue albo Blue Room (2000) w reż. Krzysztofa Zaleskiego.

Pytanie: W jaką rolę wcielił się Kordek w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu?
Odpowiedź: Jimmy’ego Portera

Pytanie: Z kim grał Kordek w sztuce Czasami skrzypce...?
Odpowiedź: Ewą Wiśniewską i Leonardem Pietraszakiem

Pytanie: Czy Kodek odmówił Zaleskiemu grania w jego sztuce?
Odpowiedź: nie
PZL SW-4

Po przejęciu w roku 2010 PZL Świdnik przez firmę AgustaWestland rozpoczęto prace nad budową bezzałogowej wersji SW-4. Demonstrator zaprezentowano po raz pierwszy na MSPO 2013. Wariant bezzałogowy został oznaczony jako SW-4 RUAS/OPH i wyposażony w układ zdalnego sterowania, dzięki czemu śmigłowiec może zostać wykorzystany do monitoringu środowiskowego, badania terenu skażonego i oceny skutków klęsk żywiołowych. Ponadto układ automatyczny może zostać całkowicie odłączony od układu sterowania maszyną, nad którą kontrolę przejmuje pilot.

Pytanie: Jak nazywała się spółka, która wchłonęła PZL Świdnik?
Odpowiedź: AgustaWestland

Pytanie: Kiedy po raz pierwszy pokazano nowy śmigłowiec publicznie?
Odpowiedź: w 2013

Pytanie: Jakim oznaczeniem został wyróżniony nowoczesny śmigłowiec?
Odpowiedź: SW-4 RUAS/OPH

Pytanie: W jakim celu można użytkować bezzałogową maszynę?
Odpowiedź: do monitoringu środowiskowego, badania terenu skażonego i oceny skutków klęsk żywiołowych
Obiekt Herbiga-Haro

Znanych jest około 500 obiektów HH występujących pojedynczo lub w grupach. Są one wszechobecne w gwiazdotwórczych regionach H II i często znajduje się je w większych grupach. Zwykle udaje się je zaobserwować niedaleko globuli Boka (ciemnych mgławic, które zawierają bardzo młode gwiazdy), z których często emanują. Często kilka obiektów HH jest widzianych blisko jednego źródła energii, tworząc sznur obiektów wzdłuż osi biegunowej gwiazdy źródłowej.
Liczba znanych obiektów HH wzrosła gwałtownie na przestrzeni ostatnich lat, ale uważa się, że nadal jest to niewielka część całkowitej liczby istniejących w naszej Galaktyce.
Szacunki sugerują, że istnieje ich 150 000, przy czym ogromna większość znajduje się poza zasięgiem możliwości rozdzielczych współczesnych technologii obserwacyjnych. Większość obiektów HH znajduje się w odległości nie większej niż 0,5 parseka od swojej gwiazdy źródłowej, a tylko niewielką liczbę można znaleźć w odległości większej niż 1 parsek. Mimo to, pewne obiekty są dostrzegane w odległości kilku parseków, co prawdopodobnie oznacza, iż ośrodek międzygwiazdowy nie jest zbyt zagęszczony w ich pobliżu, co pozwala im na przebycie większej odległości bez rozproszenia energii.

Pytanie: Czy obiekty HH mogą pojawiać się razem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Ile znanych człowiekowi obiektów HH występuje w kosmosie?
Odpowiedź: około 500

Pytanie: Czym są globule Boka?
Odpowiedź: ciemnymi mgławicami, które zawierają bardzo młode gwiazdy

Pytanie: W jakiej odległości od gwiazdy źródłowej znajdują się obiekty HH?
Odpowiedź: nie większej niż 0,5 parseka