mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Henryk (książę Sussexu)

12 maja 2018 opublikowano zgodę królowej na ślub księcia Henryka. Ostatnie dni przed królewskim ślubem zostały przyćmione przed medialne wystąpienia rodziny Markle. 14 maja Pałac Kensington oświadczył, że ojciec Markle nie poprowadzi jej do ołtarza, jak wcześniej zapowiadano oraz że nie pojawi się na uroczystości. Rodzina królewska poprosiła o uszanowanie prywatności przyszłej panny młodej. 17 maja Meghan wydała własne oświadczenie w tej sprawie, a 18 maja potwierdzono, że to książę Walii odprowadzi ją do ołtarza.
19 maja 2018 w Kaplicy Świętego Jerzego na Zamku Windsor para zawarła związek małżeński w kościele anglikańskim. W trakcie ceremonii, w której wzięli udział wszyscy członkowie rodziny królewskiej, biskup Michael Curry wygłosił kazanie, a siostra księżnej Diany, lady Jane Fellowes przeczytała czytanie. Książę Cambridge pełnił funkcję świadka, a pannie młodej, która nie miała oficjalnej druhny, pomagała jej przyjaciółka, Jessica Mulroney. Jedynym gościem ze strony Markle była jej matka, Doria Ragland. Po ślubie para zaprezentowała pierwszy pocałunek na schodach kaplicy, a następnie odjechali powozem, pozdrawiając poddanych zgromadzonych w Windsorze. Od tego dnia ich oficjalne tytuły to książę i księżna Susseksu. Uroczystość transmitowana była na żywo przez telewizję BBC. W późniejszych godzinach odbyło się przyjęcie weselne na zamku w Windsorze. 21 maja opublikowano oficjalne zdjęcia ślubne.

Pytanie: Czego dotyczyło oświadczenie wydane w maju przez Pałac Kensington?
Odpowiedź: Pałac Kensington oświadczył, że ojciec Markle nie poprowadzi jej do ołtarza, jak wcześniej zapowiadano oraz że nie pojawi się na uroczystości

Pytanie: Kto poprowadził do ołtarza pannę młodą?
Odpowiedź: książę Walii

Pytanie: W jakim miejscu odbyła się ceremonia zaślubin?
Odpowiedź: w Kaplicy Świętego Jerzego na Zamku Windsor

Pytanie: Czy transmisja z uroczystości zaślubin była dostępna w mediach?
Odpowiedź: tak
Israel Adesanya

Równolegle do walk w kick-boxingu, Adesanya rywalizował również w MMA w którym zadebiutował 24 marca 2012 pokonując przed czasem Jamesa Griffithsa. Po serii kolejnych ośmiu zwycięstw z rzędu, 28 lipca 2017 zmierzył się o pas Australia Fighting Championship wagi średniej z Melvinem Guillardem, którego znokautował pod koniec pierwszej rundy. Pod koniec roku 24 listopada zdobył kolejny pas australijskiej organizacji Hex Fighting Series, nokautując Stuarta Dare'a wysokim kopnięciem również w pierwszej rundzie.

Pytanie: Kiedy po raz pierwszy Adesanya wystąpił w MMA?
Odpowiedź: 24 marca 2012

Pytanie: Z jakim zawodnikiem walczył Adesanya podczas swojej pierwszej walki w MMA?
Odpowiedź: Jamesem Griffithsem

Pytanie: Czy Adesanya wygrał swoją pierwszą walkę w MMA?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Adesanya zdobył pas Australia Fighting Championship wagi średniej?
Odpowiedź: tak
Israel Adesanya

Od 2016 ponownie rywalizował na chińskich galach, notując od 30 stycznia do 1 października pięć zwycięskich pojedynków m.in. nad Yousrim Belgaroui i Bogdanem Stoicą oraz jedyny przegrany z Alexsandro Pereirą (2 kwietnia). 21 października tego samego roku w Broomfield wygrał turniej pretendentów GLORY w wadze średniej, pokonując jednego wieczoru Roberta Thomasa i w rewanżu Yousriego Belgarouiego, obu na punkty. 20 stycznia 2017 na gali Glory 37 w Los Angeles zmierzył się o mistrzostwo świata z ówczesnym mistrzem Jasonem Wilnisem z którym ostatecznie przegrał jednogłośnie na punkty.

Pytanie: W jaki sposób w 2017 roku przegrał pojedynek o mistrzostwo świata?
Odpowiedź: na punkty

Pytanie: Czy w 2017 roku Wilnis obronił tytuł mistrza świata?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z kim w 2017 roku stanął do walki o tytuł mistrza świata?
Odpowiedź: Jasonem Wilnisem
Ceratozaur

W monografii z 2000 Madsen i Welles potwierdzili przypisanie tych znalezisk do Ceratosaurus. Dodatkowo umieścili w nim kilka zębów, pierwotnie opisanych przez Janenscha jako możliwy gatunek Labrosaurus, Labrosaurus (?) stechowi. Inni autorzy podali w wątpliwość przypisanie jakichkolwiek znalezisk z Tendaguru Ceratosaurus, zauważając, że żadne ze znalezisk nie przedstawia żadnej cechy diagnostycznej tego rodzaju. W 2011 Rauhut uznał i Ceratosaurus roechlingi, i Labrosaurus (?) stechowi za możliwe ceratozaurydy, uznając je jednocześnie za niediagnozowalne na poziomie rodzaju, oznaczając je jako nomina dubia. W 1990 Timothy Rowe i Jacques Gauthier wymienili kolejny gatunek Ceratosaurus z Tendaguru, Ceratosaurus ingens, rzekomo stwierdzony przez Janenscha w 1920 i oparty na 25 izolowanych, bardzo długich zębach sięgających 15 cm długości. Jednakże Janensch przypisał gatunek do rodzaju Megalosaurus, a nie Ceratosaurus; może wobec tego chodzić po prostu o błąd przy kopiowaniu. Rauhut w 2011 pokazał, że Megalosaurus ingens nie był blisko spokrewniony z innymi Megalosaurus ani Ceratosaurus, ale być może zalicza się do karcharodontozaurydów.

Pytanie: Co przypisali do Ceratosaurus Madsen i Welles w odkryciu z 2000 roku?
Odpowiedź: kilka zębów

Pytanie: Jak określił Ceratosaurus i Labrosaurus Rauhhut?
Odpowiedź: za możliwe ceratozaurydy

Pytanie: Jaki nowy gatunek wymienili Rowe i Gauthier?
Odpowiedź: Ceratosaurus ingens

Pytanie: Co wpłynęło za wyznaczenie nowego gatunku przez Janenscha?
Odpowiedź: 25 izolowanych, bardzo długich zębów

Pytanie: Co mogło wpłynąć na inne przyporządkowanie Janenscha?
Odpowiedź: błąd przy kopiowaniu
Ceratozaur

Ceratosaurus stanowił rzadkość w faunie teropodów formacji Morrison. W miejscach, gdzie współwystępują, allozaur przewyższa go liczebnością 7,5 do 1. W kilku badaniach starano się wyjaśnić, jak te sympatryczne gatunki mogły zmniejszać bezpośrednią konkurencję między sobą. Donald Henderson w 1998 argumentował, że Ceratosaurus współwystępował z dwoma potencjalnie różnymi gatunkami Allosaurus, które określał jako formy: z formą o skróconym pysku, wysokiej i szerokiej czaszce i krótkich, zakrzywionych do tyłu zębach oraz z formą cechującą się dłuższym pyskiem, niższą czaszką i długimi, pionowymi zębami. Ogólnie mówiąc, im większe podobieństwo między sympatrycznymi gatunkami w ich morfologii, fizjologii i behawiorze, tym intensywniejsza konkurencja między nimi. Henderson doszedł do wniosku, że krótkopyska forma Allosaurus zajmowała odmienną niszę ekologiczna od formy o długim pysku i Ceratosaurus. Ze względu na krótką czaszkę podejrzewać można stosunkowo dużą siłę zgryzu, podobnie jak to zachodzi u kotów. Ceratosaurus i druga forma Allosaurus miały z kolei pyski wydłużone, przypominające te występujące u psów. Dłuższe zęby służyły za kły, dostarczając szybkich cięć, podczas których siła koncentrowała się na mniejszej powierzchni dzięki węższej czaszce. Wedle Hendersona znaczne podobieństwa w czaszkach Ceratosaurus i długopyskiej formy Allosaurus oznaczają bezpośrednią konkurencję pomiędzy nimi. Wobec tego ceratozaur mógł zostać wyparty ze swego siedliska zdominowanego przez długopyską formę allozaura. Rzeczywiście Ceratosaurus jest bardzo rzadki w Cleveland-Lloyd Quarry, zawierającej szczątki formy długopyskiej Allosaurus, a zdaje się częstszy w Garden Park i Dry Mesa Quarry, gdzie współwystępował z krótkopyską formą allozaura.

Pytanie: Czy ten dinozaur, na tle innych teropodów z formacji Morrison, był szczególnie licznie występującym gatunkiem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co wpływa na stopień współzawodnictwa między gatunkami sympatrycznymi?
Odpowiedź: podobieństwo w ich morfologii, fizjologii i behawiorze

Pytanie: Dlaczego, według Hendersona, konkurencja między tym dinozaurem, a jedną z form allozaura była ograniczona?
Odpowiedź: krótkopyska forma Allosaurus zajmowała odmienną niszę ekologiczna od formy o długim pysku i Ceratosaurus

Pytanie: Jakie podobieństwo w wyglądzie występowało między tym dinozaurem, a jedną z form allozaura?
Odpowiedź: miały wydłużone pyski

Pytanie: Co, według Hendersona, miało wpływać na duży stopień konkurencji między tym dinozaurem, a jedną z form allozaura?
Odpowiedź: znaczne podobieństwa w czaszkach
Sealand

W styczniu 2007 roku Michael Bates, syn Roya Batesa, pełniący funkcję księcia-regenta, wystawił Sealand na sprzedaż za pośrednictwem hiszpańskiej agencji nieruchomości. Początkowa cena sprzedaży wynosiła 504 miliony funtów brytyjskich. Agencja nieruchomości sprzedająca Sealand żądała jednak 750 mln euro. Na ofertę odpowiedział serwis The Pirate Bay, rozpoczynając publiczną zbiórkę pieniędzy na zakup platformy. Szwedzcy piraci zamierzali zainstalować tam serwery, z których bezpłatnie można było udostępniać najnowsze filmy, gry i muzykę. Książę Michael Bates zbojkotował tę ofertę.

Pytanie: Kto został pośrednikiem sprzedaży mikronacji?
Odpowiedź: hiszpańska agencja nieruchomości

Pytanie: Ile wynosiła pierwotna oferta sprzedaży?
Odpowiedź: 504 miliony funtów brytyjskich

Pytanie: Co z Sealand planował uczynić The Pirate Bay?
Odpowiedź: zainstalować tam serwery

Pytanie: Czy książę przystał na propozycję The Pirate Bay?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka była przyczyna, dla której The Pirate Bay chciało umieścić serwery na Sealand?
Odpowiedź: bezpłatnie można było udostępniać najnowsze filmy, gry i muzykę
Sealand

W styczniu 1967 roku nieczynną platformę zajął Roy Bates, który był nękany problemami podatkowymi w Wielkiej Brytanii. Problemy te wynikały z założenia przezeń w 1965 roku pirackiej stacji radiowej. Po nałożeniu nań grzywny i nakazie zdemontowania nadajnika radiowego, Roy Bates zamierzał znaleźć inne miejsce dla swojej stacji. Jego wybór padł właśnie na Fort Roughs, jedną z dawnych wojskowych platform znajdujących się wówczas na wodach międzynarodowych, a więc poza brytyjskim prawem, jednak na tyle blisko brytyjskiego wybrzeża, że bez większych problemów można było z niej nadawać audycje radiowe.

Pytanie: Co było powodem problemów podatkowych Roya Batesa?
Odpowiedź: założenie przezeń w 1965 roku pirackiej stacji radiowej

Pytanie: Czy po zostaniu ukaranym za prowadzenie pirackiej stacji radiowej, Roy Bates postanowił zakończyć pracę nad tym projektem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego Roy Bates zdecydował się zamontować swoją stację radiową akurat na terenie Fort Roughs?
Odpowiedź: znajdowała się wówczas na wodach międzynarodowych, a więc poza brytyjskim prawem, jednak na tyle blisko brytyjskiego wybrzeża, że bez większych problemów można było z niej nadawać audycje radiowe
Kalev (1936)

„Kalev” swój pierwszy patrol bojowy rozpoczął 8 sierpnia 1941 roku. Jego zadaniem było postawienie zagrody minowej na niemieckim szlaku komunikacyjnym u wybrzeży Kurlandii, w okolicach Windawy. Ponieważ na szkoleniu załogi pominięto informacje o wpływie obrotu śruby na prędkość okrętu, pozycja jednostki nie zgadzała się z założonym kursem. Okazało się, że okręt trafił 42 mile morskie za daleko w stosunku do oczekiwanej pozycji, w okolice Lipawy. Po powrocie na wyznaczoną pozycję patrolu okręt rozpoczął w nocy z 12 na 13 sierpnia stawianie pola minowego. Miejsce stawiania min znajdowało się na południowy zachód od latarni morskiej Užava. Zamiast na płytkim (4–5 m) szlaku komunikacyjnym, zagroda minowa została postawiona na wodach o głębokości 16–18 metrów. Okręt posiadał jedynie 10 min – połowę standardowego uzbrojenia. Miny zostały rozstawione w trzech rzędach, na głębokości 3 metrów. Do Tallinna „Kalev” powrócił 21 sierpnia.

Pytanie: Jakie działania rozpoczął "Kalev" z 12 na 13 sierpnia?
Odpowiedź: stawianie pola minowego

Pytanie: Gdzie zlokalizowane było pole minowe?
Odpowiedź: na południowy zachód od latarni morskiej Užava

Pytanie: W ile min został zaopatrzony "Kalev"?
Odpowiedź: 10

Pytanie: Czy podczas szkolenia przekazano załodze wszystkie niezbędne informacje?
Odpowiedź: nie
Kalev (1936)

W dniu ataku Niemiec na ZSRR okręt przebywał w Lipawie. Ponieważ szkolenie załogi udało się przeprowadzić jedynie w części dotyczącej podstawowych manewrów, „Kalev” (a wraz z nim „Lembit”, S-7 oraz trałowiec „Fugas”) otrzymał rozkaz wycofania się do Windawy, gdzie dotarł 23 czerwca. W związku z aktywnością Luftwaffe 25 czerwca okręty przebazowano do Dyjamentu (obecnie dzielnica Rygi). Postępy Niemców spowodowały kolejne przebazowania – 27 czerwca okręty przeniesiono do Kuivastu i 1 lipca do Tallinna. Stąd „Kalev” i „Lembit” zostały 5 lipca skierowane do Kronsztadu, gdzie miały zostać poddane remontowi. Prace zakończono 31 lipca, między innymi przystosowano wyrzutnie okrętów do korzystania z radzieckich torped 53-22, co wiązało się z niskim stanem ilościowym torped produkcji brytyjskiej. Już 2 sierpnia obie jednostki powróciły do bazy 1. Brygady Okrętów Podwodnych w Tallinnie.

Pytanie: Gdzie znajduje się Dyjament?
Odpowiedź: W Rydze

Pytanie: Kiedy zakończono prace remontowe okrętu "Kalev"?
Odpowiedź: 31 lipca

Pytanie: Jakiego pochodzenia były torpedy 53-22, używane na okręcie "Kalev"?
Odpowiedź: Radzieckiego

Pytanie: Dlaczego 27 czerwca statek Kalev został przeniesiony do Kuivastu?
Odpowiedź: Przez postępy Niemców
Żarłacz srebrnopłetwy

Osobniki tego gatunku są poławiane komercyjnie na całym świecie na potrzeby handlu za pomocą sieci skrzelowych lub specjalnych linek z haczykami. Niekiedy znajdowane są jako przyłów. Największe znaczenie gatunek ten ma w wodach Indonezji, Filipin i Indii. Z powodu przełowienia wielkość populacji zachodniego Oceanu Indyjskiego znacznie spadła. Podobna sytuacja ma miejsce również u wybrzeży Australii, Indii oraz Ameryki Środkowej. Najbardziej cenione są płetwy, będące składnikiem zupy z rekina. Wysyła się je do Chin lub na Tajwan. Wykorzystuje się również skórę, mięso, olej z wątroby oraz szczęki. Mięso podawane jest solone lub świeże. Olej z wątroby wykorzystuje się na potrzeby przemysłu farmakologicznego. Szczęki i zęby sprzedawane są jako elementy dekoracyjne lub kolekcjonerskie. Z uwagi na stosunkowo wolne tempo reprodukcyjne oraz duży wpływ rybołówstwa Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) wpisała C. albimarginatus do Czerwonej księgi gatunków zagrożonych jako gatunek bliski zagrożenia (NT), bliski spełnienia kryteriów gatunku narażonego na wyginięcie (VU).

Pytanie: W jaki sposób się poławia się go do celów komercyjnych?
Odpowiedź: za pomocą sieci skrzelowych lub specjalnych linek z haczykami

Pytanie: Jaki status posiada w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych?
Odpowiedź: gatunek bliski zagrożenia

Pytanie: Z jakiego powodu został wpisany do Czerwonej księgi gatunków zagrożonych?
Odpowiedź: Z uwagi na stosunkowo wolne tempo reprodukcyjne oraz duży wpływ rybołówstwa

Pytanie: Jaką cześć ciała rekina wykorzystuje się do przyrządzenia zupy?
Odpowiedź: płetwy
Żarłacz srebrnopłetwy

Tępo zakończona pierwsza stosunkowo niska płetwa grzbietowa ma długą wolną dalszą końcówkę. Kształtem przypomina łagodnie wygięty ku tyłowi sierp. Jej przednia krawędź leży dokładnie nad tylną krawędzią podstawy płetw piersiowych. Mała druga płetwa grzbietowa ma romboidalny kształt i wąską podstawę. Umiejscowiona jest nad płetwą odbytową. Pomiędzy płetwami grzbietowymi występuje wyraźny międzygrzbietowy łuk. Ostro zakończone płetwy piersiowe są długie i szerokie, z mocno zagiętą dystalną krawędzią. Proporcjonalnie duże płetwy brzuszne, podobnie jak druga płetwa grzbietowa, mają romboidalny kształt, lecz dużo szerszą podstawę. U samca z części płetw brzusznych wykształcił się narząd kopulacyjny zwany pterygopodium. Płetwa odbytowa jest większa od drugiej płetwy grzbietowej. Posiada zaokrągloną, mocno wygiętą ku tyłowi dolną i ostrą wolną górną końcówkę. Na końcu ogona mieści się długa, heterocerkiczna, asymetryczna płetwa ogonowa. Na końcu jej górnego łuku, kilkukrotnie dłuższego od dolnego, mieści się szeroki wydłużony fałd skórny poprzedzony wyraźnym sierpowatym wcięciem. Skórę pokrywają romboidalne połyskujące łuski plakoidalne. Grzbiet rekina cechuje się błękitną, jasnoszarą lub ciemnoszarą barwą. Spód, boki oraz tył korpusu są nieco jaśniejsze. Cechą charakterystyczną tego gatunku (podobnie jak u żarłacz białopłetwego) są śnieżnobiałe szerokie tylne krawędzie pierwszej płetwy grzbietowej, płetwy odbytowej, płetwy ogonowej, płetw piersiowych i brzusznych (stąd pochodzi zarówno łacińska nazwa naukowa, jak i polska nazwa zwyczajowa). Końcówka drugiej płetwy grzbietowej jest ciemnego koloru, najczęściej czarnego. Dorosłe osobniki osiągają zazwyczaj 2-2,5 m (maksymalnie 3 m) długości przy masie do 160 kg. Wielkość jest cechą dymorfizmu płciowego, samice są większe od samców.

Pytanie: Do jakiego narzędzia rolnego porównuje się płetwę żarłacza srebrnopłetwego?
Odpowiedź: sierp

Pytanie: Gdzie znajduje się mała płetwa grzbietowa żarłacza srebrnopłetwego?
Odpowiedź: nad płetwą odbytową

Pytanie: Czy płetwy piersiowe żarłacza srebrnopłetwego są krótkie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak nazywa się narząd kopulacyjny żarłacza srebrnopłetwego?
Odpowiedź: pterygopodium
2016

Na początku miesiąca dzień trwał od 7:46 do 15:33, natomiast ostatniego dnia stycznia wydłużył się o ponad godzinę: Słońce wschodziło o 7:20 i zachodziło o 16:20. Również maksymalna wysokość nad horyzontem wzrsła z 14,7° do 20,3°. 2 stycznia Ziemia była najbliżej Słońca, o około 5 mln km bliżej niż w lipcu. Miłośnicy meteorów mieli okazję zapolować na Kwadrantydy. Radiant tego roju znajduje się na pograniczu Wolarza, Herkulesa i Smoka. Maksimum Kwadrantydów było przewidywane na 3 stycznia. Nazwa roju upamiętnia nieistniejący gwiazdozbiór Kwadrantu.

Pytanie: O której godzinie kończył się dzień pod koniec stycznia?
Odpowiedź: o 16:20

Pytanie: O której godzinie kończył się dzień na początku miesiąca?
Odpowiedź: 15:33

Pytanie: Na jaką datę przypadło peryhelium?
Odpowiedź: 2 stycznia

Pytanie: Gdzie występuje radiant Kwadrantyd?
Odpowiedź: na pograniczu Wolarza, Herkulesa i Smoka
Liga Mistrzów w piłce siatkowej (2020/2021)

W ćwierćfinałach zespoły w drodze losowania zostają podzielone na cztery pary, tworząc drabinkę rozgrywek. W ramach pary drużyny rozgrywają między sobą po dwa spotkania – mecz u siebie i rewanż na wyjeździe. O awansie decyduje większa liczba zdobytych punktów meczowych. Za zwycięstwo 3:0 lub 3:1 drużyna otrzymuje 3 punkty meczowe, za zwycięstwo 3:2 – 2 punkty, za porażkę 2:3 – 1 punkt, natomiast za porażkę 1:3 lub 0:3 – 0 punktów. Jeżeli po rozegraniu dwumeczu obie drużyny mają tę samą liczbę punktów, o awansie decyduje tzw. złoty set grany do 15 punktów z dwoma punktami przewagi jednej z drużyn.

Pytanie: Ile par losowanych jest do rozgrywek ćwierćfinałowych?
Odpowiedź: cztery

Pytanie: Gdzie odbywają się mecze par w ćwierćfinałach?
Odpowiedź: u siebie i na wyjeździe

Pytanie: Za jaki wynik meczów par zwycięski zespół jest wynagradzany 3 punktami?
Odpowiedź: 3:0 lub 3:1

Pytanie: Ile punktów zdobywa zespół, któremu uda się zwyciężyć 3:2?
Odpowiedź: 2

Pytanie: Ile punktów przyznawanych jest zespołowi w wypadku przegranej 2:3?
Odpowiedź: 1
Kisajno

Jezioro można podzielić na trzy główne części. Północna kończy się szerokim przejściem na jezioro Dargin pomiędzy Królewskim Rogiem i Fuledzkim Rogiem. W południowej części jeziora występują liczne wyspy (m.in. Duży Ostrów, Górny Ostrów, Sosnowy Ostrów, Wielka Kiermuza), na których gniazdują rzadkie gatunki ptaków (m.in. bocian czarny, czapla siwa, łabędzie (np. łabędź niemy), łyska, perkoz). Wszystkie wyspy na Kisajnie są objęte rezerwatem przyrody i nie wolno do nich przybijać. Wyspy rozdzielają południową część jeziora na dwie różne części. Część wschodnia to szeroki szlak żeglowny, a część zachodnia to wąskie przejścia, zarośnięte trzciną płycizny i kilka bindug.

Pytanie: Na ile segmentów dzieli się jezioro?
Odpowiedź: trzy

Pytanie: Od której części jezioro przechodzi w jezioro Dargin?
Odpowiedź: północnej

Pytanie: Co znajduje się w południowej części Jeziora?
Odpowiedź: liczne wyspy

Pytanie: Na znajduje się na wyspach leżących na jeziorze Kisajno?
Odpowiedź: rzadkie gatunki ptaków
Wielkie kodeksy biblijne

Kodeks Efrema zawiera tekst Mt 16,2b-3 (znaki czasu). Nie zawierają go natomiast kodeksy Synajski i Watykański. Kodeks Aleksandryjski ma lukę od 1,1 do 25,3 i nie wiadomo, czy w ogóle zawierał ten tekst. Łk 22,43-44 (krwawy pot Jezusa) zawarty jest w Kodeksie Synajskim, brak go natomiast w Aleksandryjskim i Watykańskim. Kodeks Efrema ma w tym miejscu lukę. Wszystkie cztery kodeksy nie zawierały tekstu Pericope adulterae (J 7,53 – 8,11). W przypadku Kodeksu Aleksandryjskiego oraz Kodeksu Efrema tekst perykopy przypada na utracone karty, jednak porównanie objętości tekstu z objętością kart wskazuje, że nie było jej w oryginalnym tekście rękopisu. Tekst J 5,4 zawarty jest tylko w Kodeksie Aleksandryjskim. Ponadto Kodeks Synajski i Watykański nie zawierają Dłuższego zakończenia Marka.

Pytanie: Gdzie nie można znaleźć Dłuższego zakończenie Marka?
Odpowiedź: w Kodeksie Synajskim i Watykańskim

Pytanie: Jakiego tekstu nie można znaleźć w żadnym z kodeksów?
Odpowiedź: w Kodeksie Aleksandryjskim

Pytanie: Gdzie przeczytać można tekst J 5,4?
Odpowiedź: w Kodeksie Synajskim
Nagroda Kisiela

Od 1991 laureatów nagrody wybiera Kapituła Nagrody Kisiela. W jej składzie znajdują się wszyscy dotychczasowi żyjący laureaci, a ponadto Jerzy Kisielewski (syn twórcy nagrody). W przeszłości drugim stałym członkiem, nie-laureatem był Marek Król, do 2006 redaktor naczelny tygodnika „Wprost”. Nagroda Kisiela przyznawana jest w trzech kategoriach: polityk, publicysta i przedsiębiorca. Wyróżniane są osoby, które w mijającym roku osiągnęły szczególnie wiele i których działalność jest zgodna z duchem twórczości Kisiela.

Pytanie: Jak nazywa się skład, który przyznaje nagrodę?
Odpowiedź: Kapituła Nagrody Kisiela

Pytanie: Kto pełni rolę jury?
Odpowiedź: wszyscy dotychczasowi żyjący laureaci, a ponadto Jerzy Kisielewski

Pytanie: Kim jest Jerzy Kisielewski?
Odpowiedź: synem twórcy nagrody

Pytanie: W jakich kategoriach można zdobyć wyróżnienie?
Odpowiedź: polityk, publicysta i przedsiębiorca
Nagroda Kisiela

Nagrody za rok 2007, 2008 i 2009 nie zostały przyznane z powodu sprzeciwu 25 członków kapituły, ponieważ ich zdaniem poziom niektórych publikacji „Wprost” oraz zaangażowanie tygodnika nie pozwala na kontynuowanie idei nagrody w dotychczasowej formie. Wśród laureatów, którzy oprotestowali patronat mediowy „Wprost”, byli m.in.: Władysław Bartoszewski, Lech Wałęsa, Andrzej Olechowski oraz Jan Krzysztof Bielecki. Część członków zaproponowała powołanie niezależnej fundacji (wówczas pomysł nie doczekał się realizacji: w 2008 roku przez Janusza Korwin-Mikkego została założona Fundacja Kisiela, która jednakże nigdy nie brała udziału w rozpatrywaniu kandydatur do nagrody; z kolei w 2015 została założona Fundacja im. Stefana Kisielewskiego).

Pytanie: W jakich latach nastąpiła przerwa w przyznawaniu Nagrody Kisiela?
Odpowiedź: 2007, 2008 i 2009

Pytanie: Z jakiego powodu w 2009 roku nikt nie otrzymał Nagrody Kisiela?
Odpowiedź: sprzeciwu 25 członków kapituły

Pytanie: Dlaczego, zdaniem sprzeciwiających się członków kapituły, nagroda nie może funkcjonować w tej samej postaci co dotychczas?
Odpowiedź: poziom niektórych publikacji „Wprost” oraz zaangażowanie tygodnika

Pytanie: Jakie możliwe rozwiązanie problemu dostrzeżono?
Odpowiedź: powołanie niezależnej fundacji
Elektrownia szczytowo-pompowa Dlouhé Stráně

W elektrowni znajdują się dwie sztolnie upadowe łączące oba zbiorniki. Od górnego zbiornika do zespołu hydrozespołów o długościach: 1547 m i 1499 m oraz średnicy 3,6 m, natomiast na odcinku najniższym od hydrozespołów do zbiornika dolnego odpowiednio o długościach: 354 m i 390 m oraz średnicy 5,2 m, mające za zadanie przeniesienie wody z górnego do dolnego zbiornika i na odwrót, zaopatrzone są na końcach w zestawy zaworów kulowych. Biegną wykutymi w stoku góry Dlouhé stráně specjalnymi skalnymi tunelami w stalowym opancerzeniu o grubości (od 12 do 54) mm. Maksymalny spadek tunelu w stoku góry to 45°. Przy pełnej mocy przepływa nimi woda z prędkością około 68,5 m³/s.

Pytanie: Jakie sztolnie znajdują się w elektrowni? 
Odpowiedź: upadowe

Pytanie: W ile sztolni jest wyposażona elektrownia? 
Odpowiedź: dwie

Pytanie: Jaką średnicę ma dolny zbiornik w elektrowni? 
Odpowiedź: 5,2 m

Pytanie: Jaki jest cel funkcjonowania sztolni upadowych w elektrowni? 
Odpowiedź: przeniesienie wody z górnego do dolnego zbiornika i na odwrót

Pytanie: Jak szybko woda przepływa przez tunele?
Odpowiedź: z prędkością około 68,5 m³/s