mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Powódź tysiąclecia we Wrocławiu

Przybór wody poniżej granicy polsko-czeskiej rozpoczął się 5 lipca 1997 r., a następnie w Raciborzu-Miedonii w godzinach 2:00−4:00 kulminacja osiągnęła stan 1045 cm (o 207 cm wyższa niż dotychczas zaobserwowane absolutne maksimum w roku 1985). Największe straty w dorzeczu górnej Odry zanotowano w powiatach wodzisławskim i raciborskim oraz opolskim. Jeszcze dwa dni przed powodzią lokalne wydanie Gazety Wyborczej informowało: We Wrocławiu nie grozi nam powódź, ale (...) pojedyncze piwnice mogą być podtopione. Do Wrocławia najwyższa fala powodziowa zaczęła docierać 12 lipca, w sobotę, w godzinach południowych. Fakt, że mieszkańcy miasta wiedzieli już z prasy, radia i telewizji, jakie szkody wyrządziła Odra w Raciborzu i Opolu, oraz że dla większości z nich był to dzień wolny od pracy, znacząco wpłynął na ich mobilizację i zdolność do samoorganizacji w działaniach wobec zbliżającego się zagrożenia. Już w poprzedzający czwartek (10 lipca) prezydent miasta Bogdan Zdrojewski, zaalarmowany sytuacją w Opolu, zaapelował do mieszkańców Wrocławia, by zaczęli gromadzić zapasy wody pitnej, a do dyrektorów największych instytucji w mieście – by podjęli stosowne działania przygotowawcze na wypadek powodzi. Na dodatek tuż przed Wrocławiem doszło do połączenia się dwóch szczytowych stanów wód: z Nysy i Odry.

Pytanie: Kiedy powódź dotarła na teren Wrocławia?
Odpowiedź: 12 lipca, w sobotę, w godzinach południowych

Pytanie: Kto obejmuje stanowisko prezydenta Wrocławia?
Odpowiedź: Bogdan Zdrojewski

Pytanie: O co Zdrojewski zwrócił się do mieszkańców miasta?
Odpowiedź: by zaczęli gromadzić zapasy wody pitnej

Pytanie: O co Zdrojewski zwrócił się do dyrektorów najbardziej znaczących wrocławskich instytucji?
Odpowiedź: by podjęli stosowne działania przygotowawcze na wypadek powodzi
SM UC-4

13 września 1917 roku miała miejsce kolejna zmiana na stanowisku dowódcy okrętu, którym został por. mar. Walter Schmitz. Pierwszym sukcesem nowego kapitana było zatopienie 20 października uzbrojonego trawlera HMT „Vitality” (202 ts), który ze stratą 2 ludzi wszedł na minę w okolicy Lowestoft. 11 listopada na postawioną przez UC-4 zagrodę minową wszedł zbudowany w 1911 roku brytyjski parowiec „Lapwing” (1192 BRT), płynący z Rotterdamu do Londynu z ładunkiem drobnicy (statek zatonął bez strat w ludziach na pozycji 52°15′30″N 2°00′00″E/52,258333 2,000000), zaś 2 dni później ten sam los spotkał brytyjski parowiec „Axminster” (1905 BRT), transportujący węgiel na trasie Blyth – Dieppe ((52°26′N 1°48′E/52,433333 1,800000, ze stratą 3 ludzi). Ostatnie w 1917 roku zatopienie miało miejsce 23 grudnia, kiedy to na wschód od Aldeburgh został zniszczony zbudowany w 1902 roku brytyjski parowiec „Grantley Hall” (4008 BRT), płynący z ładunkiem rudy żelaza z Villaricos do Middlesbrough.

Pytanie: Kto objął funkcję dowódcy jednostki w 1917 roku?
Odpowiedź: Walter Schmitz

Pytanie: W którym roku skonstruowany był statek "Grantley Hall"?
Odpowiedź: w 1902

Pytanie: Co statek stracony 23 grudnia przewoził do Middlesbrough?
Odpowiedź: rudę żelaza

Pytanie: Dokąd zmierzał statek stracony 23 grudnia?
Odpowiedź: do Middlesbrough
SM UC-4

Pierwszy w nowym roku sukces UC-4 miał miejsce 7 stycznia, gdy na południe od Lowestoft zatonął brytyjski uzbrojony trawler HMT „Donside” (182 ts), tracąc 4 członków załogi (na pozycji 52°17′N 1°44′E/52,283333 1,733333); 18 stycznia w tej samej okolicy zatonął też duński parowiec „Dagmar” (758 BRT), płynący pod balastem z Trouville do Methil (na pozycji 52°07′30″N 1°45′30″E/52,125000 1,758333), a 2 dni później brytyjski uzbrojony trawler HMT „New Comet” (177 ts), na którym poległo 8 członków załogi (na pozycji 52°07′30″N 1°43′40″E/52,125000 1,727778). W lutym 1917 roku na konto osiągnięć okrętu zapisano dwie brytyjskie jednostki: 13 lutego zatonął ze stratą 7 ludzi uzbrojony trawler HMT „Sisters Melville”, o wyporności 260 ts (na pozycji 52°07′N 1°44′E/52,116667 1,733333), a 23 lutego na pozycji 52°06′N 1°42′E/52,100000 1,700000 mina zniszczyła zbudowany w 1895 roku parowiec „Grenadier” (1004 BRT), transportujący drobnicę z Rotterdamu do Newcastle (zginęło 8 członków załogi wraz z kapitanem). Kolejne straty brytyjskiej żeglugi, spowodowane minami postawionymi przez UC-4, miały miejsce w dniach 11-12 marca: na pozycji 52°08′N 1°45′E/52,133333 1,750000 zatonął zbudowany w 1894 roku parowiec „Kwasind” (2211 BRT), płynący z ładunkiem rudy żelaza z Bilbao do Hartlepool (ze stratą 12 ludzi); niemal w tym samym miejscu (52°08′N 1°46′E/52,133333 1,766667) został zniszczony parowiec „Ambient” (1517 BRT), transportujący węgiel na trasie Sunderland – Dunkierka, a także zbudowany w 1883 roku parowiec „Pontypridd” (1556 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Tyne do Londynu (ze stratą 3 marynarzy)).

Pytanie: Na jakiej trasie podróżował „Dagmar”, kiedy wpadł na miny postawione przez UC-4?
Odpowiedź: z Trouville do Methil

Pytanie: Czy kapitan załogi okrętu o nazwie „Grenadier” nie przeżył jego zatonięcia?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaki towar przewoził na swoim pokładzie „Kwasind”, kiedy wpadł na minę postawioną przez UC-4?
Odpowiedź: rudę żelaza

Pytanie: Jakie okręty zatonęły w lokalizacji zbliżonej do miejsca zatonięcia „Kwasinda”?
Odpowiedź: parowiec „Ambient” (1517 BRT), transportujący węgiel na trasie Sunderland – Dunkierka, a także zbudowany w 1883 roku parowiec „Pontypridd” (1556 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Tyne do Londynu
Luteranizm

Mimo zabiegów Lutra, początkowo niewielu zareagowało na jego postulaty. Dopiero gdy rozesłał on tezy swoim przyjaciołom, a ci postarali się upowszechnić je za pomocą druku, nastąpił odzew. Jako pierwsi zareagowali humaniści z Erazmem z Rotterdamu i Tomaszem Morusem na czele. Ten ostatni wystąpił przeciwko nowinkom Lutra. Rzym także zareagował, wytaczając Lutrowi proces o herezję. W 1519 Luter musiał tłumaczyć się podczas obrad Sejmu Cesarstwa w Augsburgu. Ponieważ jednak cesarz Maksymilian I Habsburg nie był w najlepszych stosunkach z papieżem, nie zdecydował się na ukaranie zakonnika. Dochodzenie przeciwko Lutrowi zaowocowało bullą papieską „Exsurge Domine”. W bulli Leon X domagał się od Lutra odwołania swojej nauki i ukorzenia się przed Rzymem. Jako że papież nie odpowiadał na apele Lutra o reformy, ten zlekceważył papieża – w odwecie zakazano na niektórych uniwersytetach jego pism, on z kolei spalił bullę przy udziale publiczności.

Pytanie: W jaki sposób znajomi Lutra przekazywali dalej jego tezy?
Odpowiedź: za pomocą druku

Pytanie: Jaki humanista sprzeciwił się ideom Lutra?
Odpowiedź: Tomasz Morus

Pytanie: W jaki sposób Rzym odpowiedział na idee rozgłaszane przez Lutra?
Odpowiedź: wytoczył Lutrowi proces o herezję

Pytanie: Jaki był wynik sprawy założonej przeciw Lutrowi?
Odpowiedź: bulla papieska "Exsurge Domine"

Pytanie: Jakie postulaty przedstawił w bulli papież?
Odpowiedź: domagał się od Lutra odwołania swojej nauki i ukorzenia się przed Rzymem
Luteranizm

3 stycznia 1521 roku rozpoczyna się oficjalnie reformacja: Leon X bullą „Docet pontificem Romanum” wyklął Marcina Lutra. Cesarz Karol V Habsburg wezwał Lutra przed oblicze Sejmu Cesarstwa do Wormacji. Decyzją cesarza i sejmu wormackiego skazano Lutra na banicję. Jako banita został wyjęty spod prawa, nikt nie mógł udzielić mu schronienia a każdy mógł go bezkarnie zabić. W celu chronienia Lutra upozorowano jego porwanie i umieszczono na zamku Wartburg. Za incydentem stał Fryderyk Mądry, książę-elektor Saksonii.

Pytanie: Jakie wydarzenie dało początek reformacji na początku 1521 roku?
Odpowiedź: Leon X bullą „Docet pontificem Romanum” wyklął Marcina Lutra

Pytanie: Dokąd miał udać się Marcin Luter, z polecenia Karola V?
Odpowiedź: przed oblicze Sejmu Cesarstwa do Wormacji

Pytanie: Czy wyklęty Marcin Luter został banitą?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie czynności podjęto, aby chronić Marcina Lutra?
Odpowiedź: upozorowano jego porwanie i umieszczono na zamku Wartburg
Pogrom kielecki

Około godziny 14.00 służby mundurowe zaczęły reagować na rozprzestrzeniającą się przemoc. Komendant UB – mjr Władysław Spychaj-Sobczyński, zebrał na komendzie zamieszkałe w różnych częściach miasta rodziny żydowskie i zapewnił im ochronę. Wystawiono straż wokół szpitali, do których przewożono ofiary pogromu, gdyż wokół nich również zaczęli gromadzić się agresywni ludzie. Po oddaniu kilku salw wojsku udało się około godziny 14.00 odepchnąć tłum od budynku na ulicy Planty 7. Przed wieczorem do miasta wkroczyły dodatkowe oddziały wojska, pojawiły się wozy pancerne. Wprowadzono godzinę milicyjną. Jeszcze tego samego dnia aresztowano ponad stu uczestników pogromu, w tym 34 żołnierzy i oficerów Ludowego Wojska Polskiego oraz 6 funkcjonariuszy Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Około godz. 18.00 pogrom się zakończył.

Pytanie: Kto zapewnił rodzinom żydowskim ochronę? 
Odpowiedź: mjr Władysław Spychaj-Sobczyński

Pytanie: Jaki stopień oficerski posiadał Spychaj-Sobczyński?
Odpowiedź: majora

Pytanie: Gdzie przewożono ofiary pogromu?
Odpowiedź: do szpitali

Pytanie: O której godzinie zakończył się pogrom kielecki? 
Odpowiedź: Około godz. 18.00

Pytanie: Ile osób zostało aresztowanych podczas pogromu kieleckiego?
Odpowiedź: ponad stu
Zakochani po uszy

Według danych Nielsen Audience Measurement udostępnionych portalowi Wirtualne Media przez MediaCom, 21 stycznia 2019 średnia oglądalność premierowego odcinka serialu na antenie TVN wyniosła 1,22 mln widzów, co przełożyło się na 8,92% udziału w rynku telewizyjnym wśród wszystkich widzów, 10,18% w grupie komercyjnej 16–49 oraz 9,59% w grupie 16–59. Przynajmniej przez jedną minutę produkcję obejrzało 2,59 mln osób w grupie 4+. W TVN 7 średnia widownia pierwszego epizodu, wyemitowanego tego samego dnia, wyniosła 181 tys., a przez jedną minutę 639 tysięcy widzów w grupie 4+. Wyniki przełożyły się na 1,19% udziału wśród wszystkich widzów, 1,91% w grupie 16–49 oraz 1,65% w grupie komercyjnej 16–59. Pierwszą serię serialu na antenie TVN 7 oglądało średnio 435 tys. widzów.

Pytanie: Ile osób średnio śledziło debiut serialu na TVN-ie?
Odpowiedź: 1,22 mln

Pytanie: Kiedy wyemitowano premierową część serialu na TVN-ie?
Odpowiedź: 21 stycznia 2019

Pytanie: Ile osób średnio śledziło debiut serialu na TVN 7?
Odpowiedź: 181 tys.

Pytanie: Ile osób średnio śledziło pierwszą odsłonę serialu na TVN 7?
Odpowiedź: 435 tys.
Bobby Fischer

Od chwili zdobycia mistrzostwa świata Fischer nie rozegrał już ani jednej partii w oficjalnych rozgrywkach. Przed kolejnym meczem o mistrzostwo z Anatolijem Karpowem, który miał odbyć się w 1975, Fischer przedstawił FIDE szczegółową listę warunków, na jakich mógłby przystąpić do tego meczu. Nie wszystkie jego postulaty mogły zostać spełnione, w związku z czym Fischer odmówił przystąpienia do meczu. FIDE uznała to za walkower i kolejnym mistrzem świata w 1975 został Karpow. Od tego czasu Fischer uciekł od życia publicznego, przez długi czas nie było nawet wiadomo, gdzie się znajduje. Po dwudziestu latach, w 1992 roku wrócił na chwilę na szachową arenę, by rozegrać mecz z Borisem Spasskim w Czarnogórze, w Jugosławii. Mecz nazywany rewanżem za mecz stulecia, sponsorowany ogromną sumą 5 milionów dolarów przez jugosłowiańskiego biznesmena, zakończył się zwycięstwem Fischera 10 – 5 (remisy nie były liczone).

Pytanie: Czy Bobby Fischer zdobył tytuł mistrz świata?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Dlaczego Bobby Fischer odmówił wzięcia udziału w meczu z Anatolijem Karpowem?
Odpowiedź: Nie wszystkie jego postulaty mogły zostać spełnione

Pytanie: Czy Fischer wygrał mecz z Borisem Spasskim ?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim mieście odbył się mecz Fischera z Borisem Spasskim?
Odpowiedź: w Czarnogórze

Pytanie: Kto był mistrzem świata w 1975 roku?
Odpowiedź: Karpow
Sebastian Mila

Po zakończeniu sezonu Mila został sprzedany do ówczesnego beniaminka Ekstraklasy – Śląska Wrocław. Już w pierwszym sezonie w klubie ze stolicy Dolnego Śląska, Mila wraz z kolegami wywalczył Puchar Ekstraklasy. Śląsk zajął wówczas wysokie 6. miejsce w rozgrywkach ligowych. W sezonie 2009/2010 Wojskowi zajęli miejsce dziewiąte, jednak rok później wyżej od Śląska uplasowała się jedynie Wisła Kraków. Wicemistrzostwo Polski dało wrocławianom, których Mila od 2010 roku był kapitanem, przepustkę do europejskich pucharów. Śląsk rozpoczynał zmagania w II rundzie kwalifikacji do Ligi Europy, eliminując kolejno Dundee United oraz Łokomotiw Sofia, a przegrywając dopiero w fazie play-off (IV, ostatnia runda kwalifikacyjna) z Rapidem Bukareszt. W sezonie 2011/2012 zdobył wraz ze Śląskiem Wrocław drugie w historii klubu mistrzostwo Polski, w następnym zaś ligowe zmagania zakończył z tytułem najlepszego pomocnika sezonu, trzecim miejscem w lidze oraz wygranym Superpucharem Polski, strzelając 9 bramek i uzyskując 21 asyst we wszystkich rozgrywkach. 28 lutego 2014 roku stracił opaskę kapitana w Śląsku na rzecz Marco Paixão. Sezon 2014/2015 zaczął 4 golami i 4 asystami w 10 kolejkach. Strzelał Ruchowi Chorzów, Legii Warszawa, Górnikowi Łęczna i Jagiellonii Białystok, a Śląsk odnosił zwycięstwa w każdym z tym meczów (oprócz meczu z Legią Warszawa – 3:4).

Pytanie: Od którego roku pełnił funkcję kapitana drużyny?
Odpowiedź: 2010

Pytanie: Jakie zespoły klub Mili pokonał w II turze eliminacji do Ligi Europy?
Odpowiedź: Dundee United oraz Łokomotiw Sofia

Pytanie: Jakie osiągnięcia zapewniły mu Puchar Polski?
Odpowiedź: 9 bramek i 21 asyst

Pytanie: Czy jego klub zdobył Puchar Ekstraklasy?
Odpowiedź: tak
Sebastian Mila

Z kolei grając w klubie, przyczynił się do wyeliminowania drużyny Atlantas Kłajpeda i wejścia do Pucharu UEFA, a później eliminacji Herthy Berlin i Manchesteru City z rozgrywek pucharowych. Na przełomie sezonów 2004 i 2005 Mila został wypożyczony na 2,5 roku z opcją pierwokupu do Austrii Wiedeń. W lidze nie zdobył ani jednej bramki, strzelił natomiast po jednym golu w pucharze Austrii i Pucharze UEFA. Zawodnik w drużynie z Wiednia grał bardzo niewiele, przez co przestały się nim interesować zarówno polskie, jak i austriackie media. Co jednak ważniejsze dla samego piłkarza, był również pomijany przy powołaniach przez trenera reprezentacji Polski, Leo Beenhakkera. W lutym 2007 przeszedł do norweskiego klubu Vålerenga Fotball, w którym rozegrał pełny sezon 2007.

Pytanie: W jakich turniejach udało mu się zdobyć punkty w barwach Austrii Wiedeń?
Odpowiedź: pucharze Austrii i Pucharze UEFA

Pytanie: Czym poskutkowała jego niewielka aktywność w zespole Austria Wiedeń?
Odpowiedź: przestały się nim interesować zarówno polskie, jak i austriackie media. Co jednak ważniejsze dla samego piłkarza, był również pomijany przy powołaniach przez trenera reprezentacji Polski, Leo Beenhakkera

Pytanie: Dla jakiego zespołu zaczął grać w 2007 roku?
Odpowiedź: Vålerenga Fotball

Pytanie: Czy w barwach Austrii Wiedeń udało mu się strzelić gola w ramach rozgrywek ligowych?
Odpowiedź: nie
Michał Dworczyk

W 1985 roku wstąpił do harcerstwa. W 1989 roku szczep Hawrań Wielki, do którego należał Michał Dworczyk, włączył się w tworzenie niezależnego Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Michał Dworczyk był kolejno zastępowym, drużynowym, komendantem szczepu i hufcowym. Z jego inicjatywy Hufiec Centrum otrzymał imię Obrońców Kresów Wschodnich. W latach 2001–2006 pełnił funkcje szefa Głównej Kwatery Organizacji Harcerzy, szefa Referatu Wschód oraz członka Naczelnictwa ZHR. W czasie studiów jako instruktor (w stopniu harcmistrza), szef Głównej Kwatery OH ZHR oraz szef Referatu Wschód angażował harcerzy w pomoc Kresom, organizując m.in. obozy, szkolenia dla polskich instruktorów z Kresów czy Akcję „Paczka” – Pomoc Polakom na Kresach. W latach 2003–2005 jako członek Naczelnictwa ZHR był odpowiedzialny za pomoc i współpracę ZHR z polskimi środowiskami i organizacjami harcerskimi poza granicami kraju – w szczególności na Litwie, Łotwie, Białorusi i Ukrainie. Od połowy lat 90. angażował się w działalność w Stowarzyszeniu „Wspólnota Polska” – w latach 2000–2006 był wiceprezesem Zarządu Oddziału Warszawskiego oraz członkiem Rady Krajowej, w 2008 zasiadł w Zarządzie Krajowym tej organizacji. Działał również w Towarzystwie Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich. W 2005 wraz z przyjaciółmi założył i został członkiem Rady Programowej Fundacji „Wolność i Demokracja” celem pomocy Polakom na Białorusi, kultywowania pamięci o polskiej historii i dziedzictwie oraz wspierania działań organizacji prodemokratycznych na terenach byłego ZSRR, a później objął funkcję prezesa tej organizacji.

Pytanie: Kiedy działacz dołączył do harcerstwa?
Odpowiedź: W 1985

Pytanie: W skład jakiego szczepu wchodził Dworczyk?
Odpowiedź: Hawrań Wielki

Pytanie: Jakie były zadania działacza, podczas gdy ten należał do Naczelnictwa ZHR?
Odpowiedź: był odpowiedzialny za pomoc i współpracę ZHR z polskimi środowiskami i organizacjami harcerskimi poza granicami kraju

Pytanie: Kiedy instruktor harcerski dołączył do Stowarzyszenia „Wspólnota Polska”?
Odpowiedź: w połowie lat 90
Dolina Krzemowa

Po trzęsieniu ziemi w San Francisco na początku XX wieku rozpoczął się napływ przybyszów. Gubernator Kalifornii Leland Stanford, aby uczcić pamięć zmarłego syna, ufundował w Stanford (koło Palo Alto) Uniwersytet. Od tego, początkowo lokalnego, uniwersytetu wszystko się powoli zaczęło. Jednak dynamiczny rozwój przypada na czas II wojny światowej. Wtedy najsilniejsze ośrodki technologiczne i badawcze USA skoncentrowane były niekorzystnie pod względem strategicznym w stanach na wschodnim wybrzeżu. Część badań i produkcji zdecydowano przesunąć do Stanfordu. Sprowadzono tam znakomitych fachowców, a tamtejsze fabryki zaczęły produkować, zamiast pługów i traktorów, czołgi i radary. Uniwersytet zaczął skupiać wokół siebie przedsiębiorstwa, które stopniowo się rozrastały i mnożyły, bo ludzie w nich pracujący zakładali potem własne firmy. W roku 1980 istniało 90 przedsiębiorstw zatrudniających 25 tys. osób. Pracowano nad zaawansowanymi technologiami przemysłowymi (produkcja półprzewodników). Głównym odbiorcą tych produktów była armia Stanów Zjednoczonych. W 1985 roku znajdowało się tam ponad 2500 zakładów, które zatrudniały ponad 220 tys. pracowników.

Pytanie: Dlaczego liczba firm istniejących wokół uniwersytetu stale rosła?
Odpowiedź: bo ludzie w nich pracujący zakładali potem własne

Pytanie: Z jakiego powodu Gubernator Kalifornii zdecydował się sfinansować powstanie tego uniwersytetu?
Odpowiedź: aby uczcić pamięć zmarłego syna

Pytanie: Gdzie początkowo skoncentrowane były najważniejsze ośrodki badawcze w Stanach Zjednoczonych?
Odpowiedź: na wschodnim wybrzeżu

Pytanie: Na czyj użytek zaczęto produkować większość z wytwarzanych tutaj towarów?
Odpowiedź: armii Stanów Zjednoczonych

Pytanie: Co wytwarzano tam zanim zajęto się produkcją sprzętu wojskowego?
Odpowiedź: pługi i traktory
Charlie Sheen

Trwałą pozycję w kinie amerykańskim zapewniła mu kreacja szeregowego Chrisa Taylora, idealisty i pragmatyka, nieco naiwnego, choć pojętnego ochotnika na wojnie wietnamskiej w sensacyjnym dramacie wojennym Olivera Stone’a Pluton (Platoon, 1986). Stworzył postać młodego maklera giełdowego, zafascynowanego rekinem finansjery, w kryminalnym filmie Olivera Stone’a Wall Street (1987). Początkowo Stone widział Sheena w głównej roli w swoim nowym filmie Urodzony 4 lipca (1989), ale ostatecznie zaangażował Toma Cruise’a.

Pytanie: W jaką postać wcielił się aktor w Plutonie?
Odpowiedź: Chrisa Taylora

Pytanie: Czy aktor zagrał w Wall Street z 1987 roku?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto ostatecznie wcielił się w kluczową postać w Urodzonym 4 lipca?
Odpowiedź: Tom Cruise
SMS Monarch

Wraz z wybuchem I wojny światowej, trzy okręty typu Monarch zostały przywrócone do służby, tworząc V Dywizjon Okrętów. Pancerniki zostały wysłane do Zatoki Kotorskiej w celu ostrzelania czarnogórskiej baterii artyleryjskiej na górze Lovćen, atakującej austro-węgierską bazę morską w Kotorze i fortyfikacje obronne. „Monarch” i pozostałe dwa okręty przybyły 13 sierpnia 1914 r., jednak nie były w stanie podnieść swoich dział na tyle wysoko, aby móc ostrzelać wrogą artylerię, która 19 października została wzmocniona o osiem francuskich dział. Dwa dni później na pomoc został wezwany pancernik „Radetzky”, aby uporać się z wrogimi działami. Okręt zdołał zniszczyć kilka francuskich dział i zmusił pozostałe do opuszczenia pozycji 27 października. „Monarch” pozostał w Kotorze do końca wojny, by zapobiegać dalszym atakom. Na początku lutego 1918 r. załoga okrętu przyłączyła się do powstania marynarzy. Sześć tygodni później okręt został przerobiony na hulk mieszkalny dla załóg niemieckich U-Bootów, stacjonujących w bazie niedaleko Gjenovic. W styczniu 1920 r. „Monarch” został przekazany Wielkiej Brytanii w ramach reparacji wojennych i został złomowany w 1921 r. we Włoszech.

Pytanie: Dlaczego jednostki znalazły się w Zatoce Kotorskiej?
Odpowiedź: w celu ostrzelania czarnogórskiej baterii artyleryjskiej

Pytanie: Która jednostka zaoferowała wsparcie okrętom w Zatoce Kotorskiej?
Odpowiedź: Radetzky

Pytanie: W którym roku "Monarch" trafił na złom?
Odpowiedź: w 1921
SMS Monarch

1 stycznia 1906 r. okręty typu „Monarch”  zostały przeniesione do nowo utworzonej Eskadry Rezerwowej i były przywracane do służby jedynie podczas corocznych letnich manewrów. We wrześniu okręty wzięły udział w paradzie floty dokonanej dla arcyksięcia Franciszka Ferdynanda, która odbyła się w kanale Koločepskim niedaleko wyspy Šipan. Na początku 1913 r. okręty zostały na krótko przywrócone do służby jako IV Dywizjon, ze względu na wybuch II wojny bałkańskiej, ale zostały ponownie wycofane 10 marca. Na początku 1914 r. „Monarch”, razem z drednotami „Viribus Unitis” i „Tegetthoff” i przeddrednotem „Zrínyi”, odbył rejs do Lewantu. Dwóch członków załogi wróciło z Egiptu z czarną ospą i zapaleniem opon mózgowych, przez co okręt został na kilka tygodni objęty kwarantanną w Puli.

Pytanie: W jakich okolicznościach przywracano do służby pancerniki tego typu od początku 1906 roku?
Odpowiedź: podczas corocznych letnich manewrów

Pytanie: Gdzie miała miejsce wrześniowa parada urządzona na życzenie Franciszka Ferdynanda?
Odpowiedź: w kanale Koločepskim niedaleko wyspy Šipan

Pytanie: Z jakiego powodu w 1913 roku przywrócono na chwilę do służby pancerniki typu „Monarch”?
Odpowiedź: ze względu na wybuch II wojny bałkańskiej

Pytanie: Dlaczego na „Monarcha” została nałożona kilkutygodniowa kwarantanna?
Odpowiedź: Dwóch członków załogi wróciło z Egiptu z czarną ospą i zapaleniem opon mózgowych
Kulm (skocznia narciarska)

W czerwcu 2014 r. rozpoczęła się przebudowa skoczni, która zakładała skrócenie rozbiegu o 23 metry, podwyższenie progu o 12,6 metra, poszerzenie o kilka metrów zeskoku na całej jego długości, podwyższenie wieży sędziowskiej oraz przesunięcie punktu K ze 185 na 200 metr i punktu HS z 200 na 225 metr. 8 stycznia 2015 pierwszy oficjalny skok na przebudowanej skoczni na odległość 190 metrów oddał Gregor Schlierenzauer. Latem 2015 r. ruszyła kolejna modernizacja skoczni, polegająca na podwyższeniu buli o ok. 2 metry w celu obniżenia paraboli lotu w pierwszej fazie oraz skróceniu strefy z belkami startowymi. Zdecydowano się też na instalację torów lodowych na rozbiegu. Zmiany te są wprowadzane w celu uzyskania pełnej zgodności skoczni z przepisami FIS odnośnie do budowy skoczni narciarskich. W związku z nowymi przepisami Międzynarodowej Federacji Narciarskiej w sezonie 2017/18 został zmieniony rozmiar skoczni z 225 m na 235 m. Na obiekcie tym rozegrano Mistrzostwa Świata w Lotach Narciarskich 2016, a tytuł mistrzowski wywalczył Słoweniec Peter Prevc, który ustanowił podczas konkursu rekord skoczni osiągając 244 metrów.

Pytanie: Kto ustanowił jej rekord podczas Mistrzostw 2016?
Odpowiedź: Peter Prevc

Pytanie: Czy z powodu nowych regulacji Międzynarodowej Federacji Narciarskiej jej rozmiar miał być w sezonie 2017/2018 zwiększony czy zmniejszony?
Odpowiedź: zwiększony

Pytanie: Jakie zmiany zakładała modernizacja, która rozpoczęła się w 2014 r.?
Odpowiedź: skrócenie rozbiegu o 23 metry, podwyższenie progu o 12,6 metra, poszerzenie o kilka metrów zeskoku na całej jego długości, podwyższenie wieży sędziowskiej oraz przesunięcie punktu K ze 185 na 200 metr i punktu HS z 200 na 225 metr

Pytanie: Co chciano osiągnąć dzięki podwyższeniu buli?
Odpowiedź: obniżyć parabolę lotu w pierwszej fazie oraz skrócić strefę z belkami startowymi

Pytanie: Dlaczego zdecydowano się na kolejne zmiany w 2015 r.?
Odpowiedź: w celu uzyskania pełnej zgodności skoczni z przepisami FIS odnośnie do budowy skoczni narciarskich