mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Gra komputerowa

W Stanach Zjednoczonych gry komputerowe traktowane są jako rozrywka dla dojrzałego odbiorcy, co potwierdza raport amerykańskiego stowarzyszenia Entertainment Software Association z 2012 roku, szacujący przeciętny wiek graczy na 30 lat. Z raportu wynika także, że gry kupują osoby w wieku średnio 35 lat, przy czym 42% respondentów uważało, że gry są dla nich bardziej wartościową rozrywką od filmów i albumów muzycznych. Spośród gier dostępnych online ankietowani wybierali najczęściej adaptacje gier planszowych i towarzyskich (42%); według danych NPD Group spośród sprzedawanych interaktywnych produkcji gracze najczęściej kupowali gry akcji (19%) i strzelanki (18,4%), natomiast przy zawężeniu badań do gier na komputery osobiste obiektem największego zainteresowania z ich strony były gry strategiczne (27,6%) i fabularne (21,1%).

Pytanie: Jaki jest przeciętny wiek gracza gier komputerowych?
Odpowiedź: 30 lat

Pytanie: Czy w USA gry komputerowe to rozrywka dla dzieci?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile procent ankietowanych uważało, że gry są lepszą rozrywką od filmów?
Odpowiedź: 42

Pytanie: Ile osób według badania najczęściej kupuje gry akcji?
Odpowiedź: 19
Dziewczęta z Nowolipek (film 1937)

W lutym 1937 „Wiadomości Filmowe” podały informację, że wytwórnia Parlofilm przystąpiła do adaptacji filmowej powieści Dziewczęta z Nowolipek autorstwa Poli Gojawiczyńskiej. Honorarium pisarki za prawa autorskie i scenariuszowe wyniosło 5 tysięcy złotych. Reżyserem filmu został Józef Lejtes, który we współpracy ze Stanisławem Urbanowiczem napisał także scenariusz. Gojawiczyńska, której Dziewczęta z Nowolipek były pierwszą powieścią przeniesioną na wielki ekran, zastrzegła sobie prawo do kontrolowania prac nad skryptem, dlatego odrzuciła pierwotną wersję tekstu, gdzie „losy dziewcząt zostały (...) zmienione, strywializowane, podkreślono tendencyjność”. Dopiero poprawiony scenariusz zyskał jej aprobatę. Operatorami produkcji zostali Seweryn Steinwurzel i Stanisław Lipiński (zdjęcia plenerowe), za muzykę odpowiedzialni byli Marian Neuteich i Roman Palester, natomiast scenografię przygotowali Jacek Rotmil i Stefan Norris.

Pytanie: W jakim piśmie opublikowano informację dotyczącą powstania adaptacji "Dziewcząt z Nowolipek"?
Odpowiedź: „Wiadomości Filmowe”

Pytanie: Jaką kwotę otrzymała Pola Gojawiczyńska za prawa do wykorzystania utworu?
Odpowiedź: 5 tysięcy złotych

Pytanie: Czy autorka powieści zaakceptowała scenariusz za pierwszym razem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto odpowiadał za muzykę w adaptacji filmowej "Dziewcząt z Nowolipek"?
Odpowiedź: Marian Neuteich i Roman Palester
Rakija

W Chorwacji travarica (rakija ziołowa) jest zwykle podawana na początku posiłku, razem z suszonymi figami. Chorwackie wybrzeże Adriatyku jest znane z wielu ziołowych gatunków grappy, a niektóre z nich są typowe tylko dla jednej wyspy lub ich grupy. Wyspa Hvar jest znana z grappy z dodatkiem mirry (mrtiny – gorzkiej i ciemnobrązowej). Wyspy południowe, jak Korčula i miasto Dubrownik, są znane z grappy z dodatkiem anyżu (aniseta), a w centralnej Dalmacji najbardziej popularna jest grappa z orzechów (orahovica). Jest zwykle produkowana w warunkach domowych i podawana z herbatnikami lub suszonymi figami. W lecie można ujrzeć wielkie, szklane słoje z grappą i orzechami na każdym balkonie, ponieważ proces produkcji wymaga wystawienia orachowicy na słońce. Na północy Adriatyku, głównie w Istrii, rakija jest zwykle wytwarzana z miodu (medica) lub jemioły (biska). Biska, żółto-brązowa i słodka, jest typowym likierem z Istrii.

Pytanie: Z jakimi dodatkami zwykle serwuje się travaricę?
Odpowiedź: z suszonymi figami

Pytanie: Z czego słynie chorwackie wybrzeże Adriatyku?
Odpowiedź: z wielu ziołowych gatunków grappy

Pytanie: W jakich miejscach podaje się grappę wzbogaconą o anyż?
Odpowiedź: Na Korčuli i w Dubrowniku

Pytanie: Dlaczego naczynia z grappą są wystawiane na balkony?
Odpowiedź: ponieważ proces produkcji wymaga wystawienia orachowicy na słońce
Rakija

Proces wytwarzania raki w Albanii jest wyjątkowo trudny, gdyż najmniejsza pomyłka może zmienić potencjalny nastaw w coś, co jest znane jako „miękka raki”, uznawana przez większość za niewartą picia. Od zacierania owoców, by je przefermentować we właściwych warunkach, do upewnienia się, że pod kotłem destylacyjnym jest wystarczająco duży ogień, aż wreszcie dodawanie do finalnego produktu gałązek jabłoni. Jest to pracochłonne zadanie i ci, którzy potrafią to robić dobrze, są obdarzani wielkim szacunkiem.

Pytanie: Dlaczego produkcja tego napoju jest wybitnie ryzykowna w Albanii?
Odpowiedź: najmniejsza pomyłka może zmienić potencjalny nastaw w coś, co jest znane jako „miękka raki”, uznawana przez większość za niewartą picia

Pytanie: Dlaczego podczas wytwarzania raki zaciera się owoce?
Odpowiedź: by je przefermentować we właściwych warunkach

Pytanie: Jaki składnik dodaje się do raki na końcowym etapie produkcji?
Odpowiedź: gałązki jabłoni

Pytanie: Czy proces tworzenia raki jest łatwy i szybki?
Odpowiedź: nie
ORP Czajka (1966)

Od 21 kwietnia do 12 maja 2001 roku „Czajka” wraz z „Mewą”, wchodzącą w skład Stałego Zespołu Obrony Przeciwminowej MCMForNorth (Mine Counter Measure Forces North), wzięły udział w zorganizowanych w Cieśninach Duńskich ćwiczeniach Blue Game 2001. W dniach 21–25 maja jednostka wzięła udział w manewrach sił przeciwminowych Squadex, w których prócz okrętów polskich (OORP „Mewa”, „Gopło” i „Wdzydze”) uczestniczyły także: niemiecki trałowiec „Laboe”, estońskie „Wambola” i „Admiral Pitka” oraz łotewski „Viesturs”. Od 4 do 19 września OORP „Czajka” i „Śniardwy” wzięły udział w przeprowadzonych na wodach Zatoki Fińskiej międzynarodowych ćwiczeniach Open Spirit 2001, podczas których poszukiwano min oraz innych niebezpiecznych dla żeglugi obiektów na podejściach do portu w Tallinnie, zaś w dniach 24–30 października okręt wraz z bliźniaczym „Flamingiem” uczestniczył w międzynarodowych ćwiczeniach Passex. W roku 2001 jednostka pod dowództwem kpt. mar. Aleksandra Gierkowskiego uzyskała miano najlepszego okrętu 9. FOW i najlepszego okrętu Marynarki Wojennej w grupie okrętów bojowych o wyporności pow. 400 ton. W październiku i listopadzie zespół sił przeciwminowych MW (OORP „Czajka”, „Flaming”, „Mielno”, „Resko”, „Drużno”, „Wigry” i „Śniardwy”) wziął udział w oczyszczaniu z niebezpiecznych elementów poligonu morskiego między Ustką a Wickiem Morskim przed planowanymi na przyszły rok manewrami sił morskich NATO pod kryptonimem Strong Resolve 2002.

Pytanie: W jakich miejscach odbyły się ćwiczenia okrętów?
Odpowiedź: w Cieśninach Duńskich

Pytanie: Co określano mianem Squadex?
Odpowiedź: siły przeciwminowe

Pytanie: Czy okręt "Mewa" należał do Polski?
Odpowiedź: tak
ORP Czajka (1966)

Od 4 do 14 maja 2008 roku „Czajka” uczestniczyła w międzynarodowej operacji MCOPLIT (Mine Clearance Operation Lihuania) – niszczeniu niewybuchów zalegających u wybrzeży Litwy. W dniach 19–23 maja 2008 roku w Zatoce Gdańskiej OORP „Czajka” „Flaming”, i „Gopło” wzięły udział w ćwiczeniach Passex. Między 1 a 12 września okręt wziął udział w przeprowadzonych na wodach Zatoki Ryskiej międzynarodowych ćwiczeniach sił obrony przeciwminowej Open Spirit 2008, niszcząc pięć min (trzy kotwiczne oraz dwie denne) oraz torpedę. W drugiej połowie września jednostka wzięła udział w największych corocznych ćwiczeniach Sił Zbrojnych RP Anakonda 2008.

Pytanie: Na czym polegała operacja MCOPLIT?
Odpowiedź: niszczeniu niewybuchów zalegających u wybrzeży Litwy

Pytanie: W jakich dniach Czajka była zaangażowana w MCOPLIT?
Odpowiedź: 4 do 14 maja 2008

Pytanie: Jakie dwa okręty towarzyszyły czajce podczas ćwiczeń w Passex?
Odpowiedź: „Flaming”, i „Gopło”

Pytanie: Gdzie odbywały się Open Spirit 2008?
Odpowiedź: wodach Zatoki Ryskiej

Pytanie: Ile min dennych zniszczył ORP Czajka podczas Open Spirit 2008?
Odpowiedź: dwie
Bieg na orientację

Narciarski bieg na orientację jest dyscypliną z równie długimi tradycjami co bieg na orientację, w której korzysta się z nart biegowych. Mapa w narciarskim biegu na orientację jest wykonana według podobnych zasad co mapa do biegu pieszego, z tym że zawiera nadrukowane linie w kolorze zielonym, informujące o stanie przygotowania drogi do poruszania się na nartach biegowych. Istotnym elementem zawodnika w tej konkurencji jest możliwość przymocowania mapy w okolicach klatki piersiowej do specjalnego mapnika, co ułatwia poruszanie się na nartach.

Pytanie: Jaki sprzęt jest używany podczas narciarskiego biegu na orientację?
Odpowiedź: narty biegowe

Pytanie: Czym różni się mapa do narciarskiego biegu na orientację od mapy do biegu na orientację?
Odpowiedź: zawiera nadrukowane linie w kolorze zielonym

Pytanie: Co oznaczają na mapie zielone linie?
Odpowiedź: stan przygotowania drogi do poruszania się na nartach biegowych

Pytanie: Czy narciarski bieg na orientacje jest konkurencją o długich tradycjach?
Odpowiedź: tak
ORP Kaszub (1985)

W lipcu 1989 roku „Kaszub” został wypożyczony do Kaszubskiego Dywizjonu Morskiej Brygady Okrętów Pogranicza MW RP w Gdańsku-Westerplatte. Tam okręt był intensywnie eksploatowany, co przyczyniło się do dotarcia mechanizmów i wyszkolenia załogi. Służbę w Dywizjonie zakończył 1 stycznia 1991 roku i powrócił do 9. FOW; od tej pory datuje się jego normalna służba jako okrętu bojowego. Wszedł w skład 11. Dywizjonu Ścigaczy 9. FOW. We wrześniu 1992 roku zamontowano na nim dziobową armatę 76,2 mm AK-176M. W okresie od 7 do 10 kwietnia ORP „Kaszub” udał się wraz z ORP „Warszawa” i ORP „Rolnik” w swoją pierwszą wizytę zagraniczną, odwiedzając Kilonię. W 1993 roku na jednostce zamontowano drugi radar nawigacyjny oraz wymieniono okrętowy system zakłóceń pasywnych z radzieckiego z wyrzutniami celów pozornych PK-16 na polski Jastrząb. Korweta reprezentowała PMW w obchodach rocznicy zwycięstwa w bitwie o Atlantyk w Londynie. W czerwcu następnego roku okręt wraz z ORP „Lech” wziął udział w międzynarodowych ćwiczeniach BALTOPS '94. Stał się pierwszym polskim okrętem, który uczestniczył w ćwiczeniach z okrętami NATO. W 1995 roku uzyskał miano najlepszego okrętu MW.

Pytanie: Jaka organizacja przyjęła okręt w 1989?
Odpowiedź: Kaszubski Dywizjon Morskiej Brygady Okrętów Pogranicza MW RP

Pytanie: Czym poskutkowała eksploatacja okrętu "Kaszub" przez dywizjon w Gdańsku-Westerplatte?
Odpowiedź: dotarciem mechanizmów i wyszkoleniem załogi

Pytanie: Jakie ulepszenie umocowano na okręcie we wrześniu 1992?
Odpowiedź: dziobową armatę

Pytanie: Jaką część okrętu poddano wymianie w 1993 roku?
Odpowiedź: okrętowy system zakłóceń pasywnych
ORP Kaszub (1985)

W dniach 5–8 maja 2000 roku ponownie wziął udział w obchodach rocznicy bitwy o Atlantyk w Londonderry; podczas wizyty przekazano mu uroczyście w Newark banderę i proporzec krążownika ORP „Dragon”. W czerwcu tego roku brał udział w manewrach BALTOPS 2000. W marcu i kwietniu 2001 roku „Kaszub” brał udział w manewrach siedmiu państw NATO SPONTEX 2001 na Atlantyku, a w marcu 2002 roku w dużych manewrach 14 państw NATO Strong Resolve 2002. W sierpniu 2002 roku ORP „Kaszub”, oprócz tradycyjnej wizyty i wspólnych ćwiczeń we Francji, reprezentował Marynarkę Wojenną w obchodach Plymouth Navy Days 2002 w Plymouth. W maju 2004 roku, podczas kolejnych ćwiczeń PASSEX na Bałtyku, eskortował francuski śmigłowcowiec „Jeanne d’Arc”. 1 lipca 2004 roku, w związku z wycofaniem ostatnich ścigaczy okrętów podwodnych, „Kaszub” wszedł w skład Dywizjonu Zwalczania Okrętów Podwodnych 3. Flotylli Okrętów w Gdyni. W czerwcu 2005 i czerwcu 2006 roku brał udział w manewrach BALTOPS. W lutym i marcu 2007 roku „Kaszub” ćwiczył z okrętami duńskimi.

Pytanie: Jakie przedmioty otrzymał w maju 2000 roku, w trakcie swojej wizytacji w Londonderry?
Odpowiedź: banderę i proporzec krążownika ORP „Dragon”

Pytanie: W jakim wydarzeniu uczestniczył w pierwszej połowie maja 2000 roku?
Odpowiedź: obchodach rocznicy bitwy o Atlantyk

Pytanie: Jaką funkcję pełnił ORP „Kaszub” w trakcie ćwiczeń PASSEX na Bałtyku w 2004 roku?
Odpowiedź: eskortował francuski śmigłowcowiec „Jeanne d’Arc”

Pytanie: Do jakiego oddziału dołączył ten okręt latem 2004 roku?
Odpowiedź: Dywizjonu Zwalczania Okrętów Podwodnych 3. Flotylli Okrętów w Gdyni
Pokrzywa zwyczajna

Pokrzywy jako rośliny przędzalnicze opisywane były w XII wieku, ale tkaniny z nich znajdowane są w Europie na stanowiskach archeologicznych już z epoki brązu. Pokrzywy traktowane były jako rośliny włókniste mniejszej wartości, przy czym jednak wzrost ich zastosowania następował sukcesywnie do XVII wieku, po czym wyparte zostały przez jedwab i bawełnę. Według niektórych źródeł tkaniny z pokrzyw były cenione, a wyparte zostały przez tańsze materiały bawełniane. Powszechnie wykorzystywano włókna pokrzyw do produkcji szpagatu, lin i tkanin, zarówno grubych (żaglowych, workowych, namiotowych), jak i bieliźnianych. Rejon francuskiego miasta Angers słynął z wyrobu cenionych prześcieradeł z pokrzywy. W całości także z pokrzyw utkano mundury armii francuskich w czasie wojen napoleońskich. Obrusy i prześcieradła z pokrzyw stosowano m.in. w Szkocji i Tyrolu. Ponieważ włókna pokrzyw nie nasiąkają i nie gniją w wodzie, używane były do wyrobu sprzętu rybackiego. Jeszcze w XIX wieku wyrabiano z tych roślin tkaniny oraz sita do cedzenia miodu i przesiewania mąki. Pokrzywa wracała do łask w czasie kryzysów np. podczas I wojny światowej w państwach centralnych z powodu braku dostępu do cenniejszych surowców importowanych. Wyrabiano wówczas z pokrzywy nawet tkaniny ubraniowe, a w Berlinie działało Berlińskie Towarzystwo Uprawy Pokrzywy wypłacające premie pieniężne za uprawę tego gatunku. W efekcie w czasie I wojny światowej szybko rosła produkcja materiałów tekstylnych z pokrzyw, już w 1916 sięgając wydajności 2,7 tys. ton. Z tkanin z włókien pokrzyw szyto m.in. mundury armii niemieckiej. Później w okresie międzywojennym pokrzywy w znacznych ilościach eksportowane były z Niemiec do Wielkiej Brytanii. W czasie II wojny światowej w Niemczech i Austrii uprawiano pokrzywę na ok. 0,5 tys. ha. Od lat 30. do co najmniej 50. XX wieku także w Związku Radzieckim produkowano z pokrzywy powrozy i tkaniny opatrunkowe. W drugiej połowie XX i na początku XXI wieku w kilku instytutach badawczych wciąż utrzymywano klony pokrzyw o podwyższonej zawartości włókien i zwłaszcza na przełomie wieków zintensyfikowano prace badawcze nad ich technicznym wykorzystaniem. Wiodące znaczenie w tych badaniach mają instytucje badawcze z Niemiec, Austrii, Finlandii i Włoch.

Pytanie: Jakie włókna wyparły pokrzywy w XVII w.?
Odpowiedź: jedwab i bawełna

Pytanie: Do wytwarzania jakich materiałów wykorzystywano włókna pokrzyw?
Odpowiedź: szpagatu, lin i tkanin

Pytanie: W jakim kraju leży miasto Angers?
Odpowiedź: W Francji

Pytanie: Dlaczego włókna pokrzyw stały się dobrym materiałem do produkcji sprzętu rybackiego?
Odpowiedź: nie nasiąkają i nie gniją w wodzie
Pokrzywa zwyczajna

W przypadku, gdy pokrzywa jest niepożądana, najlepszym sposobem jej eliminacji jest usuwanie roślin wraz z kłączami wówczas, gdy tylko zacznie się pojawiać w uprawie. Podczas powtarzanego spulchniania gleby za pomocą motyki należy wydobywać z ziemi kłącza pokrzyw i niszczyć siewki pojawiające się wiosną i jesienią. Pokrzywa nie toleruje regularnego wzruszania i przekopywania gleby na głębokości kłączy – źle znoszą one fragmentację i rośliny nie regenerują się z niewielkich ich odcinków. Na dużych powierzchniach zalecane jest powtarzane wydobywanie kłączy za pomocą kultywatorów lub bron. W przypadku wyrastania pokrzyw w runi trawiastej regularne koszenie także skutecznie eliminuje pokrzywy (jednak koszenie jednorazowe w ciągu roku lub nieregularne sprzyja ekspansji pokrzyw). Na pastwiskach ogranicza ich występowanie regularne tratowanie roślin przez zwierzynę. Chcąc wyeliminować kępy pokrzyw na pastwisku warto w ich sąsiedztwie umieszczać lizawki soli. Skuteczne dla eliminacji pokrzyw porastających użytki zielone jest też ich wykoszenie podczas suszy i upału, w takich warunkach bowiem zamierają organy podziemne. Występowanie pokrzyw ogranicza też wałowanie użytków zielonych.

Pytanie: Jakie działania można podjąć, aby pozbyć się skupisk pokrzywy z pastwiska?
Odpowiedź: warto w ich sąsiedztwie umieszczać lizawki soli

Pytanie: Dlaczego koszenie pokrzywy warto przeprowadzić w suchych, upalnych warunkach?
Odpowiedź: w takich warunkach bowiem zamierają organy podziemne

Pytanie: Jakie próby pozbycia się pokrzywy mogą doprowadzić do zintensyfikowania jej rozrostu?
Odpowiedź: koszenie jednorazowe w ciągu roku lub nieregularne

Pytanie: Dlaczego roślina ta źle znosi cykliczne przekopywanie ziemi na poziomie kłączy?
Odpowiedź: źle znoszą one fragmentację i rośliny nie regenerują się z niewielkich ich odcinków
Krzysztof Kiersznowski

Stał się rozpoznawalny dzięki drugoplanowym rolom filmowym w produkcjach Juliusza Machulskiego: jako gangster nieudacznik „Nuta”, brat „Moksa” (Jacek Chmielnik) w Vabanku (1981) i Vabanku II (1984), gangster „Wąski” w Kilerze (1997) i Kiler-ach 2-óch (1999), porucznik Tarkowski, oficer Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Superprodukcji (2002) oraz ślusarz w Ile waży koń trojański? (2008). Kreacja ojca Tereski w dramacie psychologicznym Roberta Glińskiego Cześć Tereska (2001) przyniosła mu Polską Nagrodę Filmową Orła 2002. Wystąpił też w dramacie historycznym Volkera Schlöndorffa Strajk (2006) i Ballada o Piotrowskim (2007) w roli tytułowej życiowego nieudacznika. Za drugoplanową rolę Edwarda Gralewskiego w komedii Michała Kwiecińskiego Statyści (2006) zdobył nagrodę na 31. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni i Orła 2007.

Pytanie: W kogo wcielił się Kiersznowski w filmie "Nuta"?
Odpowiedź: gangstera nieudacznika

Pytanie: Jakie role odgrywał Kiersznowski w filmach Machulskiego?
Odpowiedź: drugoplanowe

Pytanie: W którym roku wyszła pierwsza część Vabanku?
Odpowiedź: 1981

Pytanie: W jakim filmie Kiersznowski wcielił się w ślusarza?
Odpowiedź: Ile waży koń trojański?
Tatzelwurm

Badania przeprowadzone w latach 30. XX wieku przez dr. Gerharda Venzmera i inż. Hansa Fluchera na temat legendarnego stworzenia dotyczyło relacji 60 osób, które twierdziły, że widziały zwierzę. Zgodnie z ich opisami mierzył on 60-90 cm długości (pojawiają się także inne dane, mówiące o osiąganiu przez Tatzelwurm długości 50-150 cm) i miał tępo zakończony tułów w kształcie walca. Dalsze opisy zwracały uwagę na brunatną barwę ciała, ciemną na grzbiecie, jaśniejszą na brzuchu. Według respondentów Tatzelwurm miał dość szeroką głowę (ciało rzekomego zwierzęcia nie zwęża się w jej kierunku) i spore, okrągłe oczy (ze względu na nie pysk zwierzęcia jest czasem opisywany jako podobny do kociego). Rozbieżności pojawiły się przy opisie niewielkich, szczątkowych nóg – w niektórych przypadkach mowa była o czterech, w innych tylko o dwóch (niektórzy twierdzili, że tylnej pary w ogóle brak). Według kilku respondentów Tatzelwurm syczy jak wąż, a ciało ma gładkie lub pokryte łuskami.

Pytanie: Kto prowadził badania dotyczące Tatzelwurma?
Odpowiedź: dr. Gerhard Venzmer i inż. Hans Flucher

Pytanie: Czy wszyscy korespondenci są zgodni co do wielkości Tatzelwurma?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jakim kształcie miał być tułów Tatzelwurma?
Odpowiedź: walca

Pytanie: Jak niektórzy korespondenci określili dźwięk wydawany przez Tatzelwurma?
Odpowiedź: syczenie
Tatzelwurm

Inna relacja, przytoczona przez A. von Drasenowitscha, pochodzi z 1908. Pewien myśliwy miał wówczas spotkać Tatzelwurm niedaleko Murau w Styrii, na wysokości ok. 1500 m n.p.m. Zgodnie z jego opisem stworzenie miało długość ok. pół metra, a jego wydłużone ciało liczyło sobie ok. 8 cm grubości i wyposażone było w cztery małe łapki. Gdy myśliwy, trzymając nóż w pogotowiu, podszedł bliżej do zwierzęcia, Tatzelwurm skoczył mu na twarz. Dopiero kilka ciosów miało zmusić stworzenie do ucieczki. Rzekomemu świadkowi udało się je najwyraźniej zranić. Również w 1908, niedaleko austriackiego Kufstein, Hermann Frauenfelder wraz ze swym ojcem, profesorem nauk przyrodniczych mieli natknąć się na Tatzelwurm. Według ich opowieści, mieli oni zauważyć dziurę w zboczu, z której wystawał gadzi ogon, długi na 60-70 cm. Obaj mężczyźni mieli rzekomo chwycić za niego i próbować wyciągnąć stworzenie z nory, ale okazało się, że to zwierzę wciągało ich do dziury. Po ok. 10 minutach zmagań mieli zrezygnować z dalszych prób schwytania gada. Zdaniem rzekomych świadków zwierzę musiało mieć 160-180 cm długości. Nie pełzało jak wąż, ale raczej odpychało się przy pomocy łap (które jednak nie były widoczne).

Pytanie: Ile łapek miało, według relacji Drasenowitscha, napotkane przez myśliwego Tatzelwurm?
Odpowiedź: cztery

Pytanie: Na jaką część ciała myśliwego, według relacji Drasenowitscha, rzucił się Tatzelwurm?
Odpowiedź: twarz

Pytanie: Jak długi był ogon Tatzelwurm, według relacji Frauenfeldera?
Odpowiedź: 60-70 cm
Kultura mikroorganizmów

W hodowlach okresowych jednorazowo zaszczepiona zostaje określona ilość pożywki. Wzrost drobnoustrojów trwa do wyczerpania się substancji odżywczych lub ich zatrucia przez toksyczne produkty metabolizmu. W takich hodowlach zamkniętych nie dodaje się związków odżywczych w trakcie hodowli ani nie odprowadza namnożonej biomasy i produktów metabolizmu. Wzrost drobnoustrojów obejmuje fazy: adaptacji, wzrostu wykładniczego i fazę stacjonarną. Hodowlę kończy się przed fazą wymierania. Jej zaletami są prostota, łatwość utrzymywania sterylnych warunków i zapobieganie degeneracji mikroorganizmów przez odnawialność inokulum. Wadami są jednak niska produkcyjność i brak możliwości regulacji stężenia limitującego czynnika. Hodowle okresowe stosuje się m.in. do namnażania biomasy mikroorganizmów, pozyskiwania metabolitów pierwotnych (w fazie wzrostu wykładniczego) i wtórnych (w fazie stacjonarnej).

Pytanie: Jakie etapy wyróżnia się w procesie wzrostu drobnoustrojów?
Odpowiedź: adaptacji, wzrostu wykładniczego i fazę stacjonarną

Pytanie: W jakim momencie należy zakończyć hodowlę mikroorganizmów?
Odpowiedź: przed fazą wymierania

Pytanie: Jakie są wady hodowli mikroorganizmów?
Odpowiedź: niska produkcyjność i brak możliwości regulacji stężenia limitującego czynnika

Pytanie: Czy metabolity pierwotne otrzymuje się w fazie stacjonarnej?
Odpowiedź: nie
Kultura mikroorganizmów

Opisy wzrostu mikroorganizmów charakteryzują się uproszczeniami i wyrażają jedynie niektóre istotne zależności i wielkości. Różne są przykładowo sposoby rozmnażania drobnoustrojów – bakterie namnażają się przez podział, mogą wytwarzać formy spoczynkowe (przetrwalniki); drożdże rozmnażają się przez pączkowanie, a cykl rozwojowy grzybów pleśniowych jest jeszcze bardziej złożony: wyróżnia się stadium zarodników, rozwój komórek, grzybni oraz tworzenie zarodników. W modelach kinetyki wzrostu mikroorganizmów procesy życiowe i rozmnażanie zwykle sprowadzane jest do przyrostu masy mikroorganizmów.

Pytanie: W jaki sposób rozmnażają się drożdże?
Odpowiedź: przez pączkowanie

Pytanie: Jakie elementy składają się na cykl rozwojowy grzybów pleśniowych?
Odpowiedź: stadium zarodników, rozwój komórek, grzybni oraz tworzenie zarodników

Pytanie: Jakie opracowania sprowadzają zazwyczaj funkcje życiowe i sposoby rozmnażania mikroorganizmów do zwiększenia się ich masy?
Odpowiedź: modele kinetyki wzrostu mikroorganizmów

Pytanie: Czy deskrypcje wzrostu mikroorganizmów zawierają zazwyczaj wszystkie niezbędne informacje na temat ich zależności oraz wielkości?
Odpowiedź: nie
Królestwo Czech na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1912

Królestwo Czech w kolarstwie reprezentowało pięciu mężczyzn. Wszyscy brali udział w dwóch konkurencjach. W wyścigu indywidualnym (dystans: 315,4 km) najlepszy rezultat uzyska najmłodszy z kolarzy Bohumil Rameš, który z czasem 12:20:12.2 s. zdobył 63. miejsce. Jego rezultat jest najlepszym wynikiem w historii startów kolarzy z Królestwa Czech na igrzyskach olimpijskich. W tej konkurencji Václav Tintěra oraz Bohumil Kubrycht zajęli odpowiednio 87. i 88. miejsce, natomiast Jan Vokoun i František Kundert nie ukończyli wyścigu. Jedynie pierwszy i ostatni z wymienionych startowali później na igrzyskach. W zawodach drużynowych ekipa nie ukończyła wyścigu.

Pytanie: Czy któryś z kolarzy Królestwa Czech brał udział tylko w jednej konkurencji podczas igrzysk?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaką trasę musieli pokonać kolarze w zwodach indywidualnych podczas igrzysk?
Odpowiedź: 315,4 km

Pytanie: Który z kolarzy zajął 87. pozycję w wyścigu indywidualnym podczas igrzysk?
Odpowiedź: Václav Tintěra