mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Białorusko-polska administracja Mińska

Jednocześnie z działaniami militarnymi, Białorusini i Polacy zaczęli tworzyć w Mińsku swoją administrację. Utworzone zostały niezależnie od siebie Komendantura Białoruska oraz Komendantura Polska. Oba organy władzy powstały niezależnie od siebie, a nawet konkurowały ze sobą i próbowały wzajemnie się podporządkować. Komendantura Polska ogłosiła, że stawia sobie za cel ochronę ładu i porządku w mieście i zamierza strzec bezpieczeństwa nie tylko Polaków, ale wszystkich mieszkańców Mińska. Wydała także odezwę do żołnierzy rosyjskich, wzywającą ich do pokojowego opuszczenia miasta. W nocy z 19 na 20 lutego jej praca była jednak chaotyczna i niezbyt dobrze zorganizowana. Zdaniem Stefana Żarneckiego, który znajdował się wówczas w jej siedzibie, panował tam niebywały chaos (…) nie było z kim gadać. O wiele bardziej ambitne decyzje polityczne podjęli w tym czasie Białorusini. Komitet Wykonawczy Rady Zjazdu Wszechbiałoruskiego, który wydał wcześniej polecenie przejęcia kontroli nad miastem, zamierzał przekształcić się w rząd reprezentujący ogół społeczeństwa ziem białoruskich. W związku z tym, podjął decyzję o włączeniu do swego składu 27 reprezentantów Mińska, 9 z prowincji, po 10 przedstawicieli rad miejskich i ziemstw, a także 15 przedstawicieli mniejszości narodowych: 7 Żydów, 4 Polaków, 2 Rosjan oraz po jednym Ukraińcu i Litwinie. O godzinie 22 zajęto Dom Gubernatora pod siedzibę Rady Zjazdu Wszechbiałoruskiego, a na jego balkonie zawieszono biało-czerwono-białą flagę Białorusi. Był to pierwszy przypadek w historii, gdy flaga ta znalazła się na budynku administracji państwowej w Mińsku. Komitet Wykonawczy Rady obradował tam całą noc z 19 na 20 lutego.

Pytanie: Mieszkańców jakiego miasta miała chronić Komendantura Polska?
Odpowiedź: Mińska

Pytanie: Czy Komendantura Białoruska i Komendantura Polska współpracowały?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile reprezentantów Mińska zostało włączonych w Komitet Wykonawczy Rady Zjazdu Wszechbiałoruskiego?
Odpowiedź: 27

Pytanie: Czy mniejszości narodowe wchodziły w skład Komitetu Wykonawczego Rady Zjazdu Wszechbiałoruskiego?
Odpowiedź: podjął decyzję o włączeniu do swego składu 27 reprezentantów Mińska, 9 z prowincji, po 10 przedstawicieli rad miejskich i ziemstw, a także 15 przedstawicieli mniejszości narodowych

Pytanie: Reprezentantów jakiej mniejszości narodowej było najwięcej w Komitecie Wykonawczym Rady Zjazdu Wszechbiałoruskiego?
Odpowiedź: Żydów
Język kataloński

Ze względu na francuskie prawo i brak ratyfikacji Europejskiej Karty Języków Regionalnych lub Mniejszościowych, kataloński nie może uzyskać statusu urzędowego w Katalonii Północnej. Natomiast zgodnie z Kartą na rzecz języka katalońskiego uchwaloną przez radę generalną departamentu Pyrénées-Orientales, kataloński został uznany za część dziedzictwa kulturowego podlegającą ochronie i korzystającą ze wsparcia samorządu departamentalnego. Rada zobowiązała się do dwujęzycznej polityki informacyjnej, promocji obecności katalońskiego w sferze publicznej oraz wsparcia dla szkół dwujęzycznych (obecnie kataloński nauczany jest głównie jako nieobowiązkowy język obcy).

Pytanie: Dlaczego język ten nie ma jeszcze statusu urzędowego w tej części Katalonii?
Odpowiedź: Ze względu na francuskie prawo i brak ratyfikacji Europejskiej Karty Języków Regionalnych lub Mniejszościowych

Pytanie: Jaki status przyznaje mu uchwalona karta?
Odpowiedź: części dziedzictwa kulturowego podlegającej ochronie i korzystającej ze wsparcia samorządu departamentalnego

Pytanie: Do czego zobligowała się rada tego departamentu?
Odpowiedź: dwujęzycznej polityki informacyjnej, promocji obecności katalońskiego w sferze publicznej oraz wsparcia dla szkół dwujęzycznych

Pytanie: Czy język ten zalicza się do obowiązkowych przedmiotów edukacyjnych?
Odpowiedź: nie
Bakterie

Kultury bakteryjne oraz techniki ich pozyskiwania są różne dla różnych bakterii. W plwocinie można znaleźć bakterie, które wywołują np. zapalenie płuc. Do innych stosuje się badanie kału lub moczu. Bakterie takie jak salmonella można zidentyfikować na podstawie reakcji, w jakie wchodzą z innymi bakteriami na pożywkach. Substancje i płyny, takie jak krew lub płyn mózgowo-rdzeniowy, które w normalnych sytuacjach są sterylne, w przypadku infekcji zapełniają się bakteriami. W przypadku błędnie pobranego materiału wyhodowanie bakterii nie musi oznaczać infekcji. Dodatkowo wszelkie bakterie jakie w nich się znajdują można przenieść na pożywki w celu ich hodowli i identyfikacji.

Pytanie: Jak da się rozpoznać bakterie salmonelli?
Odpowiedź: na podstawie reakcji, w jakie wchodzą z innymi bakteriami na pożywkach

Pytanie: Kiedy wyhodowanie bakterii nie musi być związane z infekcją?
Odpowiedź: W przypadku błędnie pobranego materiału

Pytanie: Czy wszystkie kultury bakteryjne można pozyskać w ten sam sposób?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co powinno zrobić się z bakteriami, jeśli chce się je mnożyć i rozpoznawać?
Odpowiedź: przenieść na pożywki
Adaks pustynny

Znaczący spadek populacji adaksa pustynnego rozpoczął się w połowie XIX wieku. Później zwierzęta te zamieszkiwały tereny od Algierii po Sudan, jednak głównie ze względu na intensywne kłusownictwo ich zasięg stał się bardziej ograniczony, a same adaksy pustynne były coraz rzadziej spotykane. Adaksy pustynne są łatwym obiektem podczas polowań, bowiem poruszają się powoli, kłusownicy dysponują bronią palną, a w porze suchej zwierzęta żerują w okolicy zamieszkałej przez nomadów. Myśliwi wysoko cenią ich mięso i skóry. Na zmniejszanie się liczebności populacji wpływ mają także długotrwałe susze na pustyniach oraz degradacja środowiska naturalnego zwierząt poprzez urbanizację i rozwój rolnictwa. Jeszcze na przełomie lat 60. i 70. XX wieku populacje adaksów pustynnych w Mali, Nigrze, Czadzie i Mauretanii były stosunkowo obfite, lecz przeprowadzone w 2004 lotnicze i naziemne inwentaryzacje liczebności gatunku wykazały, że obszar między Rezerwatem Massif de Termit, a pustynią Tin Toumma w Nigrze zamieszkiwało wówczas jedynie 100-200 osobników. Badania przeprowadzone jesienią tego samego roku przez stowarzyszenie „SOS Faune du Niger” potwierdziły te wyniki i wykazały, że na terenie liczącego około 10.000 km² głównego siedliska zlokalizowanego na terenie rezerwatu Massif de Termit, naliczono jedynie 128 adaksów pustynnych. Szacuje się, że na wolności żyje obecnie (stan na 2008) mniej niż 300 osobników, większość zwierząt występuje pomiędzy rezerwatem Massif de Termit w Nigrze, kotliną Bodele w zachodnim Czadzie, a kotliną Aukar w Mauretanii.

Pytanie: Kiedy liczebność jego populacji zaczęła się znacznie zmniejszać?
Odpowiedź: w połowie XIX wieku

Pytanie: Dlaczego osobniki tego gatunku są łatwym łupem dla kłusowników?
Odpowiedź: bowiem poruszają się powoli, a w porze suchej żerują w okolicy zamieszkałej przez nomadów

Pytanie: Ze względu na jakie dobra jest szczególnie interesującym obiektem dla myśliwych?
Odpowiedź: mięso i skórę

Pytanie: Czy do depopulacji tego gatunku przyczyniają się również czynniki naturalne?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie tereny w 2008 roku zamieszkiwało najwięcej osobników tego gatunku?
Odpowiedź: pomiędzy rezerwatem Massif de Termit w Nigrze, kotliną Bodele w zachodnim Czadzie, a kotliną Aukar w Mauretanii
Adaks pustynny

W czasach starożytnych, adaks pustynny występował od Afryki Północnej przez Półwysep Arabski i Lewant. Rysunki w grobowcach, datowanych na 2500 p.n.e. ukazują przynajmniej częściowe udomowienie adaksów pustynnych przez starożytnych Egipcjan. Rysunki te ukazują adaksy i inne antylopy przywiązane linami do pali. Liczbę złapanych w ten sposób zwierząt uznano za wskaźnik wysokiej pozycji społecznej i ekonomicznej w społeczeństwie w tamtych czasach. Nadmierne kłusownictwo doprowadziło jednak do wyginięcia tego gatunku w Egipcie w latach 60. XX w..

Pytanie: Na jakich terenach można było spotkać adaksa pustynnego w starożytności?
Odpowiedź: od Afryki Północnej przez Półwysep Arabski i Lewant

Pytanie: Jakie źródła mówią o częściowym udomowieniu adaksa pustynnego w starożytności?
Odpowiedź: Rysunki w grobowcach

Pytanie: Czego wyznacznikiem społecznym było posiadanie dużej liczby adaksów pustynnych w starożytności?
Odpowiedź: wysokiej pozycji społecznej i ekonomicznej

Pytanie: Kiedy adaks pustynny wyginął w Egipcie?
Odpowiedź: latach 60. XX w
Paussinae

Chrząszcze Metriini i Ozaenini przebywają pod kamieniami, pniami drzew, w spróchniałym drewnie i w ściółce. Paussini natomiast znajdywane są w podziemnych mrowiskach, rzadko poza nimi. Mrowiska należą do mrówek z podrodzin Myrmicinae i Formicinae, rzadko Dolichoderinae, Ponerinae i Ectatomminae. Pojedyncze doniesienie o występowaniu chrząszczy w termitierach było prawdopodobnie incydentalne; przyjmuje się zgodnie, że Paussinae nie pasożytują na termitach. Entomolodzy łapią te owady na światło, aczkolwiek rzadko udaje się wówczas (z niejasnych przyczyn) złapać samice. W inne pułapki stosowane przez entomologów Paussinae łowią się rzadko, natomiast łapane w ten sposób Paussinae należą do gatunków rzadko łowionych na światło. Przyczyny, dla których Paussinae opuszczają mrowiska, nie są jasne, przypuszczalnie chrząszcze te reagują na zmiany wilgotności, temperatury i długości dnia, bezpośrednio lub pośrednio (te same czynniki wpływają na mrówki).

Pytanie: W jakich miejscach występują Metriini i Ozaenini?
Odpowiedź: pod kamieniami, pniami drzew, w spróchniałym drewnie i w ściółce

Pytanie: Gdzie przebywają Paussini?
Odpowiedź: w podziemnych mrowiskach

Pytanie: W jaki sposób można złapać chrząszcze Paussinae?
Odpowiedź: na światło

Pytanie: Jacy naukowcy zajmują się badaniem owadów?
Odpowiedź: Entomolodzy

Pytanie: Jakie czynniki wpływają na opuszczenie mrowisk przez mrówki?
Odpowiedź: zmiany wilgotności, temperatury i długości dnia
Karol Kossok

W 1936 roku Kossok objął funkcję grającego trenera. Rozgrywki A klasy toczyły się w sezonie 1935/1936 systemem jesień–wiosna, przeciwnie aniżeli rozgrywki I ligi. Cracovia dołączyła do rozgrywek w połowie sezonu w miejsce usuniętej automatycznie drużyny rezerw, która zdobyła wówczas dziewięć punktów. W czerwcu Kossok strzelił cztery gole w meczu z Wawelem Kraków (8:0, 21 czerwca 1936). „Pasy” zostały mistrzem rundy wiosennej i zakwalifikowały się do rundy finałowej, której wskutek wątpliwości regulaminowych nie rozegrano. Cracovia otrzymała wtenczas prawo do gry w barażach poprzez decyzję Polskiego Związku Piłki Nożnej, który uznał zespół mistrzem okręgu krakowskiego na podstawie wyników sportowych. Kossok zagrał w pięciu meczach A klasy i zdobył w nich osiem bramek. W eliminacjach o prawo do gry w barażach Cracovia zajęła pierwsze miejsce w grupie. W sierpniu Kossok strzelił hat tricka w spotkaniu z RKS–em Hajduki (13:0, 9 sierpnia 1936). W eliminacjach wystąpił w czterech meczach i był autorem sześciu bramek. „Pasy” wróciły do I ligi po wygraniu w kolejnej fazie baraży grupy finałowej, zaś Kossok wystąpił w jednym pojedynku. W sezonie 1937 Kossok znajdował się w kadrze Cracovii jednak nie zagrał w żadnym spotkaniu

Pytanie: Jaką funkcję otrzymał Kossok w 1936 roku?
Odpowiedź: grającego trenera

Pytanie: Jakim systemem rozgrywały się spotkania klasy A w sezonie 1935/1936?
Odpowiedź: jesień–wiosna

Pytanie: Jaki był wynik meczu Cracovia przeciw Wawel Kraków?
Odpowiedź: 8:0

Pytanie: Jaki organ czuwa nad poprawnością rozgrywek między drużynami? 
Odpowiedź: Polski Związek Piłki Nożnej
Karol Kossok

W lutym 1928 roku Kossok strzelił pięć bramek w wygranym 9:3 meczu towarzyskim z Naprzodem Lipiny. W sierpniu zastąpił w 65. minucie Emila Görlitza na pozycji bramkarza w ligowej rywalizacji z Czarnymi Lwów. W listopadzie został zawieszony przez klub na spotkanie przeciwko Pogoni Lwów (1:0, 4 listopada 1928). W sezonie 1928 1. FC Katowice zajęło na zakończenie rozgrywek piąte miejsce w tabeli ligowej. Kossok zagrał w dwudziestu sześciu meczach i strzelił szesnaście bramek, dzięki czemu był najlepszym strzelcem zespołu. Po zakończeniu sezonu przeszedł do Cracovii. Zdaniem Jerzego Herischa, Kossok odszedł z 1. FC Katowice, ponieważ chciał być kimś w polskim futbolu, a tego gra w „niemieckim” klubie nie gwarantowała.

Pytanie: Co pozwoliło mu na zdobycie tytułu najlepszego strzelca 1. FC Katowice?
Odpowiedź: zagrał w dwudziestu sześciu meczach i strzelił szesnaście bramek

Pytanie: Do jakiego zespołu dołączył po sezonie 1928?
Odpowiedź: Cracovii

Pytanie: Dlaczego przestał grać dla klubu 1. FC Katowice, według Jerzego Herischa?
Odpowiedź: chciał być kimś w polskim futbolu, a tego gra w „niemieckim” klubie nie gwarantowała
Blackburn Olympic F.C.

Głównym rywalem Olympic był Blackburn Rovers. Pierwszy mecz między obydwoma klubami miał miejsce w lutym 1879 i zakończył się zwycięstwem The Light Blues 3:1. Drużyny zagrały ze sobą w sumie czterdzieści razy, ale tylko sześć z nich wygrał Blackburn Olympic. Rywalizacja stała się szczególnie silna we wrześniu 1884, kiedy to obydwa kluby oskarżały się wzajemnie o nielegalne sprowadzanie najlepszych piłkarzy. W efekcie sekretarz Rovers wysłał do lokalnego rywala telegram, w którym poinformował, że w sezonie 1884/85 Rovers nie zagrają żadnego meczu z Olympic. Jednak już w grudniu 1884 obydwa kluby trafiły na siebie w rozgrywkach o Puchar Anglii. Ostatnie spotkanie derbowe rozegrano w lutym 1889 roku i miało ono charakter charytatywny; Rovers wygrali 6:1. Mimo że dochody z tego meczu miały być rozdzielone między obydwa kluby, zarząd Blackburn Rovers podjął decyzję o przyznaniu swojej części dochodów znajdującemu się w trudnej sytuacji finansowej sąsiadowi.

Pytanie: O jaki proceder oskarżały się te kluby?
Odpowiedź: nielegalne sprowadzanie najlepszych piłkarzy

Pytanie: Czy Rovers zgarnęli dla siebie cały dochód z meczu charytatywnego?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Która drużyna ma gorszy bilans w rozegranych przeciwko sobie meczach?
Odpowiedź: Blackburn Olympic

Pytanie: W którym roku te dwie drużyny zagrały przeciwko sobie po raz pierwszy?
Odpowiedź: 1879
Blackburn Olympic F.C.

W rozgrywkach o Puchar Anglii w sezonie 1882/1883 Olympic pokonało cztery kluby z hrabstwa Lancashire: Accrington, Lower Darwen, Darwen Ramblers oraz Church i osiągnęło 5. rundę. The Light Blues wylosowali w niej walijski zespół Druids; Olympic wygrało spotkanie 4:1 i awansowało, po raz pierwszy, do półfinału, gdzie zagrało z drużyną z południowej Anglii – Old Carthusians. The Carthusians to zespół absolwentów szkoły Charterhouse, który już wcześniej – w 1881 roku – zdobył Puchar. Nawet w lokalnych gazetach w Blackburn pisano, iż to właśnie Carthusians są faworytami w meczu z Olympic. Mimo to The Light Blues zwyciężyli 4:0. Półfinał odbył się na Whalley Range w Manchesterze. W finale na Kennington Oval, Olympic mieli zagrać z kolejnym zespołem, który także w przeszłości zdobywał Puchar – z Old Etonians. Etonians pokonali rok wcześniej w finale lokalnego rywala The Light Blues Rovers, pierwszą drużynę z północy kraju, która zagrała w meczu finałowym.

Pytanie: Jakie zespoły z hrabstwa Lancashire przegrały przeciwko Blackburn Olympic podczas zawodów Pucharu Anglii 1883?
Odpowiedź: Accrington, Lower Darwen, Darwen Ramblers oraz Church

Pytanie: Jakim wynikiem zakończył się mecz Blackburn Olympic przeciwko Druids?
Odpowiedź: 4:1

Pytanie: Na jakim etapie rozgrywek Pucharu Anglii 1883 Olympic zmierzył się z Old Carthusians?
Odpowiedź: w półfinale

Pytanie: Czy dziennikarze uważali, że Old Carthusians wygrają prawdopodobnie z Blackburn Olympic?
Odpowiedź: tak
Jezydyzm

Jezydzi mogą żenić się tylko z członkiniami własnej kasty, a jezydki wychodzić za mąż tylko za członków własnej kasty. Ponadto zakazane jest zawieranie małżeństw w miesiącu nisan (kwietniu), będącym dla jezydów pierwszym miesiącem roku, podczas którego obchodzone jest święto Czerwonej Środy i Nowego Roku. Karą za złamanie tej zasady jest wykluczenie ze społeczności; zdarza się także zabicie apostaty. Jezydyzm co do zasady nie dopuszcza wielożeństwa, jednak wyjątkiem są przedstawiciele kasty szajchów.

Pytanie: Kiedy jezydzi nie mogą się żenić?
Odpowiedź: w miesiącu nisan

Pytanie: Na jaki miesiąc w kalendarzu gregoriańskim przypada nisan?
Odpowiedź: kwiecień

Pytanie: Jakim miesiącem jezydzi rozpoczynają swój rok?
Odpowiedź: nisanem

Pytanie: Jakie uroczystości wypadają w miesiącu nisan?
Odpowiedź: święto Czerwonej Środy i Nowego Roku

Pytanie: Co grozi jezydowi, który weźmie ślub w miesiącu nisan?
Odpowiedź: wykluczenie ze społeczności; zdarza się także zabicie apostaty
Różaniec

Prawdopodobnie 3 Zdrowaś, odmawiane na wstępie różańca, zaczerpnięto z różańca św. Brygidy, ustalając w XV/XVI wieku oficjalny kształt różańca maryjnego. W różańcu św. Brygidy 3 Zdrowaś odmawia się po ostatniej 6. dekadzie, na zakończenie modlitwy różańcowej. W średniowieczu różaniec dominikanów i różaniec św. Brygidy, zwany różańcem brygidek, były równie popularne wśród wiernych. Cząstka Różańca dominikanów składała się jednak z 5, a nie 6 dekad, co przypuszczalnie spowodowało, że to właśnie on stał się tym bardziej znanym wśród wiernych i wreszcie został oficjalnym różańcem w całym Kościele katolickim.

Pytanie: Z jakiej modlitwy zaczerpnięto 3 Zdrowaś odmawiane w tej modlitwie?
Odpowiedź: różańca św. Brygidy

Pytanie: Kiedy w różańcu odmawia się 3 Zdrowaś?
Odpowiedź: na wstępie

Pytanie: Kiedy ustalono różaniec maryjny? 
Odpowiedź: w XV/XVI wieku

Pytanie: Ile dekad posiada różaniec dominikanów? 
Odpowiedź: 5
Różaniec

Przy każdej z 50 tajemnic różańca odmawiano Zdrowaś, a na zakończenie każdego dziesiątka Zdrowaś odmawiano Ojcze nasz, Wierzę i Zdrowaś. Pierwotny różaniec składał się z 50 tajemnic, 50 Zdrowaś, 5 Ojcze nasz, 5 Wierzę i dodatko 5 Zdrowaś. Dominikanie z Kolonii skrócili 50 tajemnic Złotego Różańca do 15 i połączyli je z odmawianiem 150 Zdrowaś na podobieństwo 150 psalmów. Jakob Sprenger (inkwizytor), dominikanin, współautor dzieła Młot na czarownice i założyciel 1. Bractwa Różańcowego w Kolonii, dodał na zakończenie każdego dziesiątka Zdrowaś, odmawianych przy każdej z 15 tajemnic, Ojcze nasz i Wierzę. W ten sposób powstał różaniec zwany maryjnym albo dominikańskim. Taki właśnie wzór modlitwy różańcowej można znaleźć w Hortulus animae, popularnym modlitewniku wydrukowanym w 1498 w Strasburgu przez Williama Schaffenera. Ponieważ różaniec dominikanów zyskiwał coraz większą popularność, zapomniano o złotym różańcu Dominika z Prus i modlitwę różańcową zaczęto mylnie kojarzyć ze św. Dominikiem Guzmanem. Tak powstała dominikańska legenda o św. Dominiku, założycielu zakonu dominikańskiego, jako prekursorze modlitwy różańcowej.

Pytanie: Z ilu tajemnic pierwotnie składał się różaniec?
Odpowiedź: 50

Pytanie: Kto zadecydował o skróceniu różańca z 50 tajemnic do 15?
Odpowiedź: Dominikanie z Kolonii

Pytanie: Do czego miało nawiązywać odmawianie 150 razy Zdrowaś?
Odpowiedź: do 150 psalmów

Pytanie: Jaki był powód popadnięcia w zapomnienie złotego różańca Dominika z Prus?
Odpowiedź: różaniec dominikanów zyskiwał coraz większą popularność
Służba Bezpieczeństwa (PRL)

Wojewódzkimi odpowiednikami jednostek centralnych SB były wydziały (i inne komórki równorzędne) tworzące w komendach wojewódzkich Milicji Obywatelskiej wyodrębniony pion kierowany przez zastępców komendantów ds. bezpieczeństwa (od maja 1967 r. ds. SB). W sierpniu 1983 r. komendy przemianowano na wojewódzkie urzędy spraw wewnętrznych, a zastępcy komendantów objęli stanowiska zastępców szefów urzędów. W zależności od wielkości i znaczenia województwa kierownictwo Służby Bezpieczeństwa składało się z jednego, dwóch lub trzech zastępców (w tym I zastępcy). Kontrolą pracy SB zajmowały się inspektoraty kierownictwa jednostek bezpieczeństwa / SB, w czerwcu 1975 r. w ich miejsce powstały zespoły ds. SB w nowo utworzonych wydziałach inspekcji. Obsługę logistyczną wydziałów operacyjnych SB i MO zapewniały wspólne dla obu służb jednostki administracyjno-gospodarcze.

Pytanie: Kto kierował pionami wojewódzkich komend Milicji Obywatelskiej? 
Odpowiedź: zastępcy komendantów ds. bezpieczeństwa

Pytanie: Z ilu zastępców składało się kierownictwo SB?
Odpowiedź: z jednego, dwóch lub trzech

Pytanie: Od czego zależało ilu zastępców miało SB?
Odpowiedź: od wielkości i znaczenia województwa

Pytanie: Kiedy powstały zespoły ds. SB ?
Odpowiedź: w czerwcu 1975 r.
Służba Bezpieczeństwa (PRL)

Na szczeblu powiatowym w większości komend miejskich i powiatowych działały referaty ds. bezpieczeństwa / SB. Komórki te istniały do końca maja 1975 r. i z reguły składały się z grup operacyjnych (piony II, III i IV), paszportów (później także dowodów osobistych), techniki operacyjnej, perlustracji korespondencji oraz przejściowo rejestracji cudzoziemców. Referatami kierowali zastępcy komendantów ds. bezpieczeństwa, od kwietnia 1967 r. określani jako I zastępcy ds. SB (ponadto w 24 największych komendach utworzono stanowiska dodatkowych zastępców). Po zlikwidowaniu powiatów w czerwcu 1975 r. pion Służby Bezpieczeństwa wycofano z jednostek niższego stopnia, jedynie w części komend miejskich i komisariatów funkcjonowały grupy operacyjne poszczególnych wydziałów SB komend wojewódzkich.

Pytanie: Kiedy zlikwidowano SB w komendach miejskich i powiatowych?
Odpowiedź: maju 1975

Pytanie: Z jakich organów składało się każda SB we wszystkich komendach miejskich?
Odpowiedź: grup operacyjnych, paszportów, techniki operacyjnej, perlustracji korespondencji oraz przejściowo rejestracji cudzoziemców

Pytanie: Za co odpowiadali I zastępcy ds. SB?
Odpowiedź: referaty

Pytanie: Jaka była konsekwencja likwidacji powiatów dla SB?
Odpowiedź: Służby Bezpieczeństwa wycofano z jednostek niższego stopnia
Hrabina Cosel

W dalszym ciągu cytowany tu Jacek Staszewski wyraża pogląd, że „dla Kraszewskiego-pisarza ważniejszy był wzgląd na dramaturgię sytuacji”. Natomiast o bohaterce powieści „Hrabina Cosel” pisze: „Z dość przebiegłej, ale zarazem prymitywnej intrygantki Hoymowej, uczynił ją budzącą współczucie hrabinę Cosel, ofiarę Augusta II, który w rzeczywistości był raczej jej ofiarą”. Autor następnie wyjaśnia, dlaczego Kraszewski w taki, a nie w inny sposób scharakteryzował Augusta II w powieści „Hrabina Cosel” (i we wszystkich innych, Kraszewski „daje takie same opisy jego osobowości”). Otóż ma to związek z głębokim przekonaniem Kraszewskiego o „miałkości charakteru króla”, o jego nieumiejętności prowadzenia polityki, o braku wyciągania wniosków z popełnionych błędów. Warto również zacytować słowa jakie zawarli w Przedmowie do wyżej cytowanej książki („Życiorysy historyczne, literackie i legendarne”) jej redaktorzy: Zofia Stefanowska i Janusz Tazbir: „Ludzie sławni i wybitni, a także niekoniecznie zasłużeni, tacy jednak, którzy zafrapowali wyobraźnię współczesnych, mają zazwyczaj dwa żywoty. Pierwszy z nich zamyka się w biologicznym cyklu życia, od narodzin aż do śmierci. Drugi trwa o wiele dłużej, obejmuje bowiem dzieje zmiennych kolei pamięci i zapomnienia, sporów, jakie się wokół nich toczyły, gwałtownych nieraz rewizji tradycyjnych ocen, dostrzegania coraz to nowych wartości w czczonym od wieków bohaterze... Sławny człowiek stoi na cokole, w przenośni i dosłownie; niemal każdy wiek widzi go jednak w odmiennym świetle”.

Pytanie: Jaki król był opisany w książce „Hrabina Cosel”?
Odpowiedź: August II

Pytanie: Do jakiego gatunku literackiego należy książka „Hrabina Cosel”?
Odpowiedź: powieści

Pytanie: Jakie osoby redagowały książkę „Życiorysy historyczne, literackie i legendarne”?
Odpowiedź: Zofia Stefanowska i Janusz Tazbir