mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Chomicznik dżungarski

Na przestrzeni lat, część naukowców (G.M. Allen, Corbet, Ellerman, Morrison-Scott, Gromow, Erbajeva, Wang, Zhang i inni) uznawała, że populacje chomiczników zasiedlające tereny leżące dalej na wschodzie, w tym w północnej Mongolii i północnych Chinach stanowią podgatunek Phodopus sungorus campbelli, a zwierzęta zasiedlające tereny w zachodniej i bardziej północnej części zasięgu P. sungorus sungorus. Inna grupa naukowców (Musser, Carleton, Pavlinov, Rossolimo i inni) była odmiennego zdania. Uważali, że ta populacja winna być uznana za odrębny, siostrzany gatunek w obrębie rodzaju Phodopus. Przedstawiciele obu populacji mieli taką samą liczbę diploidalną (2n = 28), ale między tymi zwierzętami występowały zauważalne różnice morfologiczne. O uznaniu zwierząt z północnej Mongolii i północnych Chin za odrębny gatunek Phodopus campbelli przesądziły badania rosyjskich naukowców (Safronova i inni), które wykazały istotne różnice chromosomalne przedstawicieli obu populacji. P. campbelli uznawany jest obecnie odrębny gatunek – chomicznik zabajkalski.

Pytanie: Jakie podobieństwa występują w Phodopus sungorus campbelli i P. sungorus sungorus?
Odpowiedź: taka sama liczba diploidalna

Pytanie: Na jakim tle występują różnice w omawianych populacjach?
Odpowiedź: morfologicznym

Pytanie: Z jakiego kraju pochodzi badacz Safronov?
Odpowiedź: Z Rosji

Pytanie: Jaki gatunek klasyfikuje się do P. campbelli?
Odpowiedź: chomicznik zabajkalski
Chomicznik dżungarski

Chomicznik dżungarski zasiedla półpustynie Azji Środkowej. Obecność zwierzęcia była odnotowywana na suchych stepach, polach lucerny i pszenicy w Rejonie minusińskim, a w Kazachstanie na terenach uprawnych i trawiastych. P. sungorus zamieszkuje w norach, które mają kilka wyjść na powierzchnię oraz kilka komór gniazdowych, będących miejscem wypoczynku i wychowywania młodych. Budowa nor używanych w poszczególnych częściach zakresu jest zróżnicowana. Nory zbadane w regionie Chakasji składały się z kilku pionowych i poziomych korytarzy skomunikowanych z położonym ok. 35 cm pod powierzchnią ziemi głównym tunelem. Nora była zimą wyściełana futrem zwierzęcym, a latem mchem. W porze zimowej nora miała tylko jedno wejście. Nory populacji kazachskiej składały się z pionowego korytarza, do którego wiodło 4–6 wejść. Gniazdo było zlokalizowane głębiej, około 1 m poniżej poziomu ziemi. W Koibalsku chomicznik dżungarski rzadko kopie własne nory, a zasiedla nory świstaków i innych gryzoni.

Pytanie: Jakie obszary Azji Środkowej są zamieszkiwane przez Chomicznika dżungarskiego?
Odpowiedź: półpustynie

Pytanie: Gdzie do tej pory spotykano Chomicznika dżungarskiego w Kazachstanie?
Odpowiedź: na terenach uprawnych i trawiastych

Pytanie: Do czego P. sungorus wykorzystuje komory gniazdowe?
Odpowiedź: wypoczynku i wychowywania młodych

Pytanie: Czym wysłana jest nora Chomicznika zimą?
Odpowiedź: futrem zwierzęcym

Pytanie: Na jakiej dokładnie głębokości zlokalizowane są gniazda chomiczników populacji kazachskiej?
Odpowiedź: 1 m
Pomnik historii

W celu wyróżnienia pomnika historii jako marki i ułatwienia działań promocyjnych, w 2011 roku Narodowy Instytut Dziedzictwa opracował logo, które po akceptacji przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zostało przekazane opiekunom pomników historii. Logiem pomników historii jest godło z motywem gotyckiego łuku, dostępne jest ono w kilku wersjach kolorystycznych. Szczegółowe informacje dotyczące warunków korzystania z logo, jak również wzór tablic, służących do oznakowania obiektów uznanych za pomnik historii udostępnione są na stronie internetowej NID.

Pytanie: Z jakiego powodu powstało logo stworzone przez NID?
Odpowiedź: W celu wyróżnienia pomnika historii jako marki i ułatwienia działań promocyjnych

Pytanie: W którym roku powstało logo stworzone przez NID?
Odpowiedź: 2011

Pytanie: Czyją aprobatę musiał uzyskać projekt loga, zanim ujrzał światło dzienne?
Odpowiedź: Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Pytanie: Co przedstawia logo pomników historii?
Odpowiedź: godło z motywem gotyckiego łuku

Pytanie: Czy godło pomników historii posiada tylko jedną wersję kolorystyczną?
Odpowiedź: nie
Paulina Młynarska-Moritz

W 2005 rozpoczęła współpracę z TVN Style, dla której prowadziła programy Miasto kobiet (2005–2007, 2008–2009, 2011–2015), Żądło (2007) i Niebywałe (2016), a także była dyrektorką kreatywną stacji oraz redaktorką i wydawczynią programu Jolanty Kwaśniewskiej Lekcja stylu. W 2007 była jedną z prowadzących Pytanie na śniadanie w TVP2. Prowadziła autorskie programy Męski punkt widzenia i Kobieta Cafe w Polsat Café (2009–2011) oraz serię dokumentalną Polacy z wyboru w Canal+ Discovery (2017–2018), którą także współredagowała.

Pytanie: Z jaką stacją telewizyjną Młynarska współpracowała od 2005 roku?
Odpowiedź: TVN Style

Pytanie: Kto prowadził program Lekcja stylu?
Odpowiedź: Jolanta Kwaśniewska

Pytanie: Jakiego typu był program Polacy z wyboru?
Odpowiedź: dokumentalnego

Pytanie: Na jakiej stacji był emitowany program Polacy z wyboru?
Odpowiedź: Canal+ Discovery
Thor (film)

W październiku 2008 roku poinformowano, że Marvel Studios zaproponowało Danielowi Craigowi rolę Thora, jednak aktor zrezygnował z niej na rzecz zagrania Jamesa Bonda. W lutym 2009 roku Samuel L. Jackson podpisał kontrakt ze studiem na dziewięć filmów, w których miał wystąpić w roli Nicka Fury’ego, w tym w filmie Thor. W maju poinformowano, że Chris Hemsworth zagra tytułową rolę, a Tom Hiddleston jego przybranego brata, Lokiego. Hiddleston, Liam Hemsworth i Kevin McKidd również byli brani pod uwagę do roli Thora. W lipcu ujawniono, że Natalie Portman zagra Jane Foster.

Pytanie: Dlaczego Craig odmówił odegrania roli Thora?
Odpowiedź: na rzecz zagrania Jamesa Bonda

Pytanie: Kogo dziewięciokrotnie miał zagrać Jackson w produkcjach Marvel Studios?
Odpowiedź: Nicka Fury’ego

Pytanie: Kto ostatecznie wcieli się w postać Thora produkcji Marvel Studios?
Odpowiedź: Chris Hemsworth

Pytanie: Kto wcieli się w postać Lokiego?
Odpowiedź: Tom Hiddleston

Pytanie: Jaka aktorka odegra rolę Jane Foster?
Odpowiedź: Natalie Portman
Thor (film)

W lipcu 2011 roku Marvel Studios oficjalnie zapowiedziało sequel. W grudniu poinformowano, że reżyserią zajmie się Alan Taylor. Scenariusz napisali Christopher Yost oraz duet Christopher Markus i Stephen McFeely. Thor: Mroczny świat zadebiutował w 2013 roku. W tytułowej roli powrócił Chris Hemsworth, a obok niego w rolach głównych wystąpili: Natalie Portman, Tom Hiddleston, Anthony Hopkins, Stellan Skarsgård, Idris Elba, Christopher Eccleston, Adewale Akinnuoye-Agbaje, Kat Dennings, Ray Stevenson, Zachary Levi, Tadanobu Asano, Jaimie Alexander i Rene Russo.

Pytanie: Kto był odpowiedzialny za napisanie scenariusza do filmu Thor: Mroczny świat?
Odpowiedź: Christopher Yost oraz duet Christopher Markus i Stephen McFeely

Pytanie: Czy film Thor: Mroczny świat posiadał jednego scenarzystę?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jacy aktorzy, oprócz Chrisa Hemswortha zagrali znaczące role w filmie Thor: Mroczny świat?
Odpowiedź: Natalie Portman, Tom Hiddleston, Anthony Hopkins, Stellan Skarsgård, Idris Elba, Christopher Eccleston, Adewale Akinnuoye-Agbaje, Kat Dennings, Ray Stevenson, Zachary Levi, Tadanobu Asano, Jaimie Alexander i Rene Russo

Pytanie: Czy film Thor doczekał się kontynuacji?
Odpowiedź: tak
Machine Gun Kelly (raper)

Wystąpił też w filmach: melodramacie W cieniu jupiterów (Beyond the Lights, 2014) jako Kid Culprit u boku Nate’a Parkera, Minnie Driver, Danny’ego Glovera i Gugu Mbatha-Raw, dreszczowcu Nerve (2016) jako Ty z Emmą Roberts i Dave’a Franco oraz filmie fantastycznonaukowym Viral (2016) z Sofią Black-D’Elią jako CJ. W 2017 nawiązał współpracę z serwisem Netflix, nagrał piosenkę „Home” promującą dreszczowiec fantastycznonaukowy Bright z Willem Smithem. W biograficznym dramacie muzycznym Brud (The Dirt, 2019) zagrał perkusistę glam metalowego zespołu Mötley Crüe, Tommy’ego Lee.

Pytanie: Do jakiego gatunku należy film "W cieniu jupiterów"?
Odpowiedź: Melodramatu

Pytanie: W czyją postać wcielił się w filmie "W cieniu jupiterów"?
Odpowiedź: Kida Culprita

Pytanie: Czy współpracował z Netflixem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: U czyjego boku zagrał w filmie "Nerve"?
Odpowiedź: Emmy Roberts i Dave’a Franco
Kataryna

W maju 2016 Kataryna udzieliła tygodnikowi „Polityka” wywiadu, w którym krytycznie odniosła się do działań PiS od momentu przejęcia władzy. Wkrótce potem po Twitterze zaczęło krążyć zdjęcie prawdopodobnie przedstawiające Katarzynę Sadło odbierającą odznaczenie państwowe z rąk Jacka Michałowskiego. W następstwie wywiadu Kataryna skarżyła się na hejt ze strony prawicowych internautów, a jej konto na pewien czas zniknęło z Twittera. Od stycznia 2013 do grudnia 2019 była publicystką tygodnika „Do Rzeczy”.

Pytanie: W jakim czasopiśmie ukazał się wywiad z Kataryną?
Odpowiedź: Polityka

Pytanie: W jakim tygodniku pracowała Kataryna w 2013 roku?
Odpowiedź: Do Rzeczy

Pytanie: Kto miał przekazywać Katarzynie odznaczenie na zdjęciu krążącym po portalu społecznościowym?
Odpowiedź: Jacek Michałowski

Pytanie: Na jakim portalu Kataryna zdezaktywowała swój profil?
Odpowiedź: na Twitterze
Kataryna

Do maja 2009 tożsamość Kataryny nie była powszechnie znana i stanowiła przedmiot bezskutecznych spekulacji i żartów internautów. O bycie Kataryną podejrzewano kilkoro dziennikarzy i polityków. Z prawdziwą Kataryną rozmawiał telefonicznie Igor Janke. „To był zdecydowanie damski głos, interesujący, trochę tajemniczy… Więcej nie powiem” – relacjonował potem. Kilkakrotnie z blogerką spotkał się z kolei Robert Mazurek. W maju 2008 w „Dzienniku” ukazał się jego wywiad z Kataryną. W rozmowie blogerka przyznała, że pochodzi z południa Polski (z kontekstu rozmowy wynikało, że z Rzeszowa – miasto wojewódzkie na „R”), jest po 30., studiowała na dwóch kierunkach w Warszawie, gdzie także mieszka. Jest członkiem stowarzyszenia Mensa. W pracy „spotyka osoby publiczne”, ale nigdy nie była dziennikarką. Z kolei w sierpniu 2008 Kataryna przeprowadziła w „Dzienniku” wywiad z Mazurkiem.

Pytanie: Czy jej prawdziwa tożsamość była ogólnie znana od początku jej działalności w Internecie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy wiele osób próbowało odgadnąć jej prawdziwą tożsamości, gdy jeszcze nie była ona ogólnie znana?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie informacje o sobie wyjawiła w wywiadzie, który ukazał się w "Dzienniku" w maju 2008 roku?
Odpowiedź: że pochodzi z południa Polski (z kontekstu rozmowy wynikało, że z Rzeszowa – miasto wojewódzkie na „R”), jest po 30., studiowała na dwóch kierunkach w Warszawie, gdzie także mieszka. Jest członkiem stowarzyszenia Mensa. W pracy „spotyka osoby publiczne”, ale nigdy nie była dziennikarką

Pytanie: Czy przyznała, że należy do Mensy?
Odpowiedź: tak
Nowa Zelandia na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984

Spośród nich na stoku jako pierwsza zaprezentowała się Kate Rattray, która 13 lutego startowała w slalomie gigancie. Po pierwszym przejeździe zajmowała 42. lokatę, drugiego przejazdu jednak nie ukończyła i nie została sklasyfikowana. Dzień później w tej samej konkurencji rywalizowali mężczyźni. Markus Hubrich w obu przejazdach zanotował 30. czas, co ostatecznie dało mu 29. miejsce, Simon Wi Rutene z 41. i 35. czasem został natomiast sklasyfikowany na 36. pozycji. Złote medale zdobyli Amerykanka Debbie Armstrong i Szwajcar Max Julen.

Pytanie: W jakiej konkurencji wzięła udział Rattray?
Odpowiedź: slalomie gigancie

Pytanie: Jaki zawodnik wystartował jako pierwszy w zawodach?
Odpowiedź: Kate Rattray

Pytanie: Czy Kate Rattray przeszła do kolejnego etapu zawodów? 
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki czas zdobył Hubrich?
Odpowiedź: 30
Solaris Urbino 12 electric

W maju 2018 r. Hochbahn Hamburg zamówiło kolejnych 10 autobusów Solaris Urbino 12 electric IV generacji. Pierwsze autobusy z tego kontraktu dotarły do niemieckiego miasta w lutym 2019 r. W czerwcu 2018 r. Solaris podpisał natomiast kolejny kontrakt z BVG Berlin na dostawę 15 szt. Urbino 12 electric IV. Tym razem jednak nie mają one być zasilane indukcyjnie jak poprzednie egzemplarze dla Berlina, lecz przez złącze plug-in. Dostawy tych autobusów zakończono w kwietniu 2019 r. W czerwcu 2019 r. podpisano kolejną umowę na dostawę kolejnych 90 szt. Urbino 12 electric dla stolicy Niemiec.

Pytanie: Jaka spółka zamówiła pojazdy Solaris Urbino?
Odpowiedź: Hochbahn Hamburg

Pytanie: Jaką alternatywę do zasilania indukcyjnego prezentują nowe egzemplarze Urbino?
Odpowiedź: złącze plug-in

Pytanie: Z jakiej generacji pochodzą pojazdy, które zamówiło Hochbahn Hamburg?
Odpowiedź: IV

Pytanie: Na ile pojazdów zamówienie złożyło BVG Berlin w 2018 roku?
Odpowiedź: 15
Solaris Urbino 12 electric

W kwietniu 2018 r. MPK Poznań ogłosiło dwuczęściowy przetarg na dostawę łącznie 21 autobusów elektrycznych – 6 o długości 12 m i 15 przegubowych. Zgodnie z wymaganiami inwestora, pojazdy miały być wyposażone w przystosowane do szybkiego ładowania baterie litowo-tytanowe. Jedyną ofertę złożył Solaris Bus & Coach, jednak przewyższała ona przewidziany budżet na zamówienie. Mimo to MPK zdecydowało się na wybór oferty Solarisa. W efekcie do Poznania w styczniu 2020 r. trafiło 6 autobusów Solaris Urbino 12 electric (oraz 15 Urbino 18 electric) wraz z dedykowanymi ładowarkami. W 2020 r. podpisano umowę na dostawę kolejnych 31 autobusów 12-metrowych oraz 6 przegubowych

Pytanie: Jakie rodzaje autobusów elektrycznych były przedmiotem przetargu?
Odpowiedź: 6 o długości 12 m i 15 przegubowych

Pytanie: Jaka część wyposażenia miała koniecznie znaleźć się w nowych autobusach?
Odpowiedź: baterie litowo-tytanowe

Pytanie: Jaka firma wyraziła chęć udziału w przetargu?
Odpowiedź: Solaris Bus & Coach

Pytanie: Czy MPK przystało na propozycję firmy Solaris?
Odpowiedź: tak
Bitwa pod Jaktorowem

Obecność silnego partyzanckiego zgrupowania na bezpośrednim zapleczu frontu budziła duży niepokój niemieckiego dowództwa. Problem zagrożenia stwarzanego niemieckim tyłom przez Grupę „Kampinos” był omawiany m.in. na specjalnej naradzie w sztabie 9 Armii w dniu 20 września 1944. Oceniono wówczas, że obecność partyzantów w Puszczy Kampinoskiej znacznie utrudnia zaopatrywanie IV Korpusu Pancernego SS walczącego w rejonie Modlina. Niemieccy sztabowcy obawiali się w szczególności, że w przypadku wznowienia przez Armię Czerwoną energicznych działań zaczepnych, Grupa „Kampinos” może skutecznie wesprzeć ewentualne próby utworzenia sowieckich przyczółków na lewym brzegu Wisły (na północ od Warszawy). Co więcej, w drugiej połowie września dowództwo 9 Armii otrzymało doniesienia na temat wielkiej mobilizacji, którą KG AK zamierzała jakoby przeprowadzić na ziemiach leżących na zachód od Wisły. Niemiecki wywiad informował, że celem owej mobilizacji będzie wystawienie sześciu partyzanckich dywizji, których szkielet stanowić miały oddziały AK z Puszczy Kampinoskiej. Obawy niemieckiego dowództwa były tym większe, iż wywiad znacznie przeszacował liczebność polskiego zgrupowania. W drugiej połowie sierpnia 1944 dowództwo 9 Armii oceniało bowiem, że w szeregach Grupy „Kampinos” walczy ok. 5 tys. żołnierzy. Niektórzy informatorzy donosili nawet, iż liczba partyzantów znajdujących się w Puszczy Kampinoskiej sięga 15 tysięcy (dysponować mieli oni przy tym artylerią i obroną przeciwlotniczą). Prawdopodobnie w przekonaniu o dużej liczebności Grupy „Kampinos” utwierdzały również Niemców energiczne działania polskiej kawalerii, dokonującej ataków i wypadów często w znacznie oddalonych od siebie miejscach.

Pytanie: Jakie wydarzenie miało miejsce 20 września 1944 roku?
Odpowiedź: Specjalna narada w sztabie 9 Armii

Pytanie: Czego bali się niemieccy sztabowcy?
Odpowiedź: że w przypadku wznowienia przez Armię Czerwoną energicznych działań zaczepnych, Grupa „Kampinos” może skutecznie wesprzeć ewentualne próby utworzenia sowieckich przyczółków na lewym brzegu Wisły

Pytanie: Jakie informacje zdobył niemiecki wywiad?
Odpowiedź: że celem owej mobilizacji będzie wystawienie sześciu partyzanckich dywizji, których szkielet stanowić miały oddziały AK z Puszczy Kampinoskiej

Pytanie: Czy "Kampinos" tworzyło więcej niż 20 tysięcy wojskowych?
Odpowiedź: nie
Ewangelia Tomasza

Według części badaczy niektóre partie apokryfu mają bardziej pierwotny charakter niż ich odpowiedniki w Ewangeliach kanonicznych. Stephen J. Patterson jako przykład podaje przypowieść O dzierżawcach winnicy (logion 65–66), opisaną przez wszystkich trzech synoptyków, w Ewangelii Tomasza zachowuje najbardziej pierwotny charakter. W Ewangelii Marka przypowieść ta nosi już cechy alegoryczne, których brak w Ewangelii Tomasza. John Dominic Crossan uważa (powołując się przy tym na innych badaczy), że Ewangelia składa się z dwóch warstw, pierwsza powstała w latach pięćdziesiątych I wieku, natomiast druga w latach siedemdziesiątych I wieku i jest niezależna od ewangelii kanonicznych. Bart D. Ehrman, posługując się kryterium prostoty („w toku przekazywania tego typu treści ulegają zwykle wydłużeniu i wysubtelnieniu”), sugeruje że Ewangelia Tomasza mogła powstać przed ewangeliami synoptycznymi. Argumentuje to analizą porównawczą poszczególnych logionów z ich odpowiednikami w ewangeliach synoptycznych – logionu 8 z Mt 13,47-50, logionu 20 z Mk 4,30-32 oraz logionu 34 z Łk 6,39.

Pytanie: Jaką przypowieść przywołuje Stephen J. Patterson?
Odpowiedź: O dzierżawcach winnicy

Pytanie: Jakie cechy ma przypowieść "O dzierżawcach winnicy" w ew. Marka?
Odpowiedź: alegoryczne

Pytanie: Jakie zdanie na temat Ewangelii ma Crossan?
Odpowiedź: że Ewangelia składa się z dwóch warstw, pierwsza powstała w latach pięćdziesiątych I wieku, natomiast druga w latach siedemdziesiątych I wieku i jest niezależna od ewangelii kanonicznych

Pytanie: Według jakiego badacza Ewangelia Tomasza mogła powstać przed ewangeliami synoptycznymi?
Odpowiedź: Bart D. Ehrman
SM UC-3

26 września 1915 roku nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy okrętu: kpt. mar. Erwin Weisbach został zastąpiony przez por. mar. Erwina Waßnera. Pierwszy sukces nowego dowódcy stanowiło zatopienie (na pozycji 51°45′N 1°42′E/51,750000 1,700000) zbudowanego w 1912 roku brytyjskiego parowca „Salerno” (2071 BRT), przewożącego drobnicę na trasie Hull – Marsylia (14 października, bez strat w ludziach). Dwa dni później w okolicy Folkestone na minę wszedł mały brytyjski parowiec „Volscian” (570 BRT), płynący bez ładunku z Dieppe do Grimsby, który jednak uratowano osadzając na mieliźnie. 17 października u ujścia Tamizy zatonął zbudowany w 1913 roku brytyjski uzbrojony trawler HMT „Javelin” (205 ts), na którym zginął 1 marynarz. Ostatnim odniesionym w październiku sukcesem UC-3 było zatonięcie na minie 25 Mm od North Foreland zbudowanego w 1906 roku norweskiego parowca „Selma” (1654 BRT), transportującego surówkę i płyty stalowe z Middlesbrough do Nantes (ze stratą 19 członków załogi). Kolejny statek zatonął na postawionej przez okręt podwodny minie w okolicy Southwold 6 listopada – był to zbudowany w 1902 roku mały brytyjski parowiec „Alastair” (366 BRT), płynący z Londynu do Tyne z ładunkiem rudy żelaza (wraz ze statkiem zginęło 7 ludzi wraz z kapitanem). 11 listopada w tym samym rejonie został zniszczony przez minę zbudowany w 1903 roku brytyjski parowiec „Rhineland” (1501 BRT), przewożący pręty stalowe z Tees do Nantes (ze stratą 20 ludzi, w tym kapitana). 17 listopada szczęście opuściło zbudowany w 1891 roku norweski parowiec „Ulriken” (2379 BRT), transportujący pszenicę na trasie Nowy Jork – Rotterdam, który ze stratą 4 marynarzy zatonął w pobliżu latarniowca „Galloper” w estuarium Tamizy. Kolejną ofiarą postawionych przez UC-3 min został 29 listopada pomocniczy trałowiec HMS „Duchess of Hamilton” o wyporności 553 ts, który zatonął na pozycji 51°47′N 1°40′E/51,783333 1,666667 wraz z 9 marynarzami. Listę grudniowych sukcesów okrętu otworzył zbudowany w 1898 roku norweski parowiec „Nereus” (742 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Blyth do Cowes, który zatonął 10 grudnia w estuarium Tamizy ze stratą 1 członka załogi. Dzień później w okolicach przylądka Gris Nez w Pas-de-Calais zatonął (wraz z 2 marynarzami) zbudowany w 1896 roku brytyjski parowiec „Pinegrove” (2847 BRT), płynący pod balastem z Dunkierki do Londynu. Kolejnym zatopionym statkiem był norweski parowiec „Nico” (712 BRT), zbudowany w 1913 roku, płynący z ładunkiem koksu z Newcastle do Boulogne; frachtowiec został zniszczony u ujścia Tamizy 18 grudnia (śmierć poniosło 2 ludzi). Do końca 1915 roku na minach pochodzących z UC-3 zatonęły jeszcze dwie jednostki: 21 grudnia pomocniczy trałowiec HMS „Lady Ismay” (495 ts), który został zniszczony na pozycji 51°48′N 1°39′E/51,800000 1,650000 wraz z 18 marynarzami oraz 27 grudnia, w estuarium Tamizy, zbudowany w 1901 roku brytyjski parowiec „Hadley” (1777 BRT), transportujący węgiel z Newcastle do Londynu (nikt nie zginął).

Pytanie: Czyje miejsce na okręcie zajął Waßner?
Odpowiedź: Erwin Weisbach

Pytanie: Dlaczego nie doszło do zatopienia okrętu "Volscian"?
Odpowiedź: osiadł na mieliźnie
SM UC-3

Pierwszym dowódcą UC-3 został 1 czerwca 1915 roku mianowany kpt. mar. Erwin Weisbach, a okręt włączono do Flotylli Flandria (30 czerwca). Pierwszą ofiarą postawionej przez niego w estuarium Tamizy 5 lipca 1915 roku zagrody, składającej się z 12 min, okazał się zbudowany w 1896 roku norweski parowiec „Peik” (1168 BRT), płynący pod balastem z Cherbourga do Warkworth (bez strat w ludziach). Kolejnym sukcesem odniesionym 14 lipca było zatonięcie w okolicy Calais belgijskiego kutra rybackiego „Vivid”, który wpłynął na zagrodę postawioną w dniu 11 lipca. Następne jednostki, które w lipcu 1915 roku padły ofiarą min postawionych przez okręt w estuarium Tamizy, były niewielkich rozmiarów: 20 lipca zatonął (ze stratą 5 członków załogi) zbudowany w 1914 roku jacht HMY „Rhiannon” (137 ts), a dzień później uzbrojony trawler (z 1906 roku) HMT „Briton” (196 ts), na którym zginęło 11 marynarzy. W sierpniu okręt wykonał dwie operacje minowania, lecz bez sukcesów. Na kolejne zatopienie załoga UC-3 musiała czekać do 12 września 1915 roku, kiedy to w tym samym rejonie na minę wszedł zbudowany w 1899 roku brytyjski parowiec „Ashmore” (2519 BRT), płynący z ładunkiem kukurydzy z Rosario do Rotterdamu (w katastrofie zginęło 4 ludzi).

Pytanie: Jaki stopień wojskowy miał Erwin Weisbach w 1915 roku?
Odpowiedź: Kapitana Marynarki

Pytanie: Kiedy UC-3 dołączyło do Flotylli Flandria?
Odpowiedź: 30 czerwca

Pytanie: Czy statek Vivid był okrętem wojennym?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Do jakiego kraju należał parowiec Ashmore?
Odpowiedź: Wielkiej Brytanii
Alfons Maćkowiak

Od 1941 roku przebywał w Wielkiej Brytanii. Służył w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej, zaś w 1942 zgłosił się na kurs dla Cichociemnych, po ukończeniu którego został zatrzymany w ośrodku jako instruktor wyszkolenia fizycznego. Specjalizował się w działalności dywersyjnej, ćwiczeniach sprawnościowych, sportach walki, oraz w eliminacji wroga gołymi rękoma. Od września 1944 roku ponownie służył w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej. Był uczestnikiem operacji „Market-Garden”, w trakcie której 18 września 1944 roku wylądował szybowcem Horsa pod Arnhem. W trakcie operacji obsługiwał radiostacje, służył w ochronie ckm-u i był sanitariuszem. 25 września został ranny i dostał się do niewoli niemieckiej w Oosterbeek. Od 31 października 1944 roku do 2 kwietnia 1945 roku był jeńcem Oflagu IX A Spangenberg. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w kwietniu 1945 roku powrócił do 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej. W lipcu 1946 roku otrzymał przydział do 4 pułku artylerii przeciwpancernej na stanowisku dowódcy I dywizjonu. Został zdemobilizowany w grudniu 1947 roku w stopniu kapitana.

Pytanie: W jakiej jednostce służył w 1945 roku?
Odpowiedź: 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej

Pytanie: Uczestnikiem jakiego kursu był w 1942 roku?
Odpowiedź: dla Cichociemnych

Pytanie: Jakie działania były jego specjalnością?
Odpowiedź: Działalność dywersyjna, ćwiczenia sprawnościowe, sporty walki, eliminacja wroga gołymi rękoma

Pytanie: Czy Alfons Wiktor Maćkowiak znalazł się w niewoli?
Odpowiedź: tak