mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Renesans

Idee renesansowe przypisuje się zwłaszcza pewnym okresom kultury średniowiecznej, w których intensywnie rozwijano znajomość kultury starożytnej, a zainteresowania filologiczne i „historyczne” często dominowały nad filozoficznymi. Okresy te nazywa się „renesansami średniowiecznymi” – wyróżnia się w szczególności „renesans karoliński”, „renesans ottoński” i „renesans XII wieku”. Renesans karoliński przyniósł kontynentalnej Europie powrót znajomości wielu dzieł literatury i filozofii starożytnej, odrodzenie zbliżonej do klasycznej łaciny oraz szybki rozwój szkolnictwa, podobnie – na mniejszą skalę – renesans ottoński, w którym pojawiły się też idee uniwersalistyczne, żywiony w różnych formach tak przez kulturę średniowieczną, jak i kulturę renesansową „mit Rzymu”. Wiek XII przypomina renesans nie tylko w rozwoju nauk nazywanych później humanistycznymi i skupieniu zainteresowań na starożytności pogańskiej, ale też w podobnym typie kultury intelektualnej, widocznym zwłaszcza w platonizmie tej epoki (szczególnie w szkole z Chartres) i podobnym stosunku do natury, widocznym także w stylu romańskim, bezpośrednim (jako że we Włoszech zasadniczo nie było sztuki gotyckiej) poprzedniku stylu renesansowego. Nawet uważany za klasyczny okres kultury średniowiecznej wiek XIII, w którym brak jest typowych idei pochodzenia platońskiego, bywa określany jako protorenesans – przede wszystkim z racji rozwijanych w średniowiecznych uniwersytetach włoskich zainteresowań medycznych (zwłaszcza w Bolonii i Salerno) w nieprzerwany sposób kontynuowano w Italii renesansowej, szybkiego rozwoju nauk przyrodniczych, w których nie zawsze odwoływano się bezpośrednio do autorytetu (zwłaszcza u Alberta Wielkiego i Rogera Bacona), pewnych widocznych zwłaszcza na początku XIII w. nawiązań do filozofii Awerroesa i Awicenny podjętych także w platonizmie i arystotelizmie renesansowym czy pojawienia się humanizmu chrześcijańskiego w filozofii Tomasza z Akwinu.

Pytanie: Jak nazywamy okresy średniowieczne, w których interesowano się kulturą antyku?
Odpowiedź: „renesansami średniowiecznymi”

Pytanie: Jakie "średniowieczne renesanse" są najczęściej wyróżniane?
Odpowiedź: renesans karoliński”, „renesans ottoński” i „renesans XII wieku

Pytanie: Czy w renesansie karolińskim rozwijało się szkolnictwo? 
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaki mit był rozwijany w renesansie ottońskim?
Odpowiedź: „mit Rzymu”

Pytanie: W jakiej filozofii występowały pierwiastki humanizmu chrześcijańskiego ?
Odpowiedź: Tomasza z Akwinu
Renesans

Początek epoki odrodzenia zasadniczo pokrywa się z końcem średniowiecza – można więc przywoływać tu symboliczne daty upadku Konstantynopola, końca wojny stuletniej czy odkrycia Ameryki przez Krzysztofa Kolumba. Daty te jednak są tylko symboliczne ze względu na płynne przejście od średniowiecza do renesansu, szczególnie we Włoszech, jego kolebce, i we Francji, w której szczególnie w sztukach pięknych długo panowała forma mieszana między sztuką gotycką i renesansową (styl gotycko-renesansowy). Ustalenie początku epoki renesansu utrudnia także fakt, że do różnych krajów dotarł on w różnym czasie, a w żadnej dziedzinie kultury w żadnym rejonie Europy nie wyparł do końca form średniowiecznych. Stosunkowo ostre granice między kulturą renesansową i średniowieczną pojawiają się w krajach, w których pojawia się on później, szczególnie w Niemczech.

Pytanie: Jaki kraj uważa się za kolebkę renesansu?
Odpowiedź: Włochy

Pytanie: Jakie wydarzenia historyczne uznaje się za koniec średniowiecza?
Odpowiedź: upadek Konstantynopola, koniec wojny stuletniej czy odkrycie Ameryki przez Krzysztofa Kolumba

Pytanie: W jakim kraju artyści długo nie mogli porzucić wpływów średniowiecznych?
Odpowiedź: Francji

Pytanie: Czy renesans rozpoczął się w każdym kraju w tym samym momencie?
Odpowiedź: nie
Zbigniew Libera (artysta)

Jego pierwsza wystawa ukazała się wiosną 1982 roku na „Strychu”. W sierpniu artysta został aresztowany przez Służbę Bezpieczeństwa i oskarżony o drukowanie prasy podziemnej. Stanął przed sądem wojskowym w Łodzi. W więzieniach (w Łodzi i Hrubieszowie) przesiedział półtora roku. Okresowi temu przypisuje się decydujące znaczenie dla kształtowania osobowości twórczej Libery.
Po wyjściu z więzienia (amnestia) Zbigniew Libera podjął współpracę z łódzką Kulturą Zrzuty, współtworzył czasopismo „Tango”. Istotny wpływ na rozwój języka artystycznego Libery mieli Zofia Kulik (dla której w latach 80. pracował jako model), Jan Świdziński, Anastazy Wiśniewski oraz Andrzej Partum.

Pytanie: Kiedy Libera miał swoją debiutancką wystawę? 
Odpowiedź: wiosną 1982 roku

Pytanie: Gdzie miała miejsce debiutancka wystawa Libery?
Odpowiedź: na „Strychu”

Pytanie: O co oskarżono Liberę? 
Odpowiedź: o drukowanie prasy podziemnej

Pytanie: W jakich więzieniach odsiadywał swoją karę Libera?
Odpowiedź: w Łodzi i Hrubieszowie
Zbigniew Libera (artysta)

Zbigniew Libera jest uznawany za prekursora sztuki krytycznej, tzw. sztuki ciała oraz estetyki queer, którą wprowadził pod koniec lat 80. w swoich fotograficznych autoportretach. W swoich pracach analizuje i krytykuje przyjęte konwencje, kulturę (masową), tradycyjne modele wychowania. Bada relacje między sposobem wychowywania dzieci a ogólnie przyjętym postrzeganiem cielesności, m.in. tworząc makabryczne „zabawki”. Porusza kwestie manipulowania obrazami przez popularne media. Głównym celem jego twórczości pozostaje jednak własne doświadczenie – konfrontacja z rzeczywistością.

Pytanie: Czy interesuje go kultura masowa?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakim rodzajem sztuki się zajmuje?
Odpowiedź: sztuką krytyczną, tzw. sztuką ciała oraz estetyką queer

Pytanie: Co stanowi główny cel jego sztuki?
Odpowiedź: własne doświadczenie – konfrontacja z rzeczywistością

Pytanie: Czy tworzył również swoje własne portrety?
Odpowiedź: tak
Jerzy (Korenistow)

Po śmierci metropolity Tymoteusza (Szrettera), od 24 maja 1962 do 25 maja 1965 pełnił funkcję locum tenens metropolii warszawskiej. Władze PRL, otwarcie ingerujące wówczas w życie PAKP, uniemożliwiały przez ten okres przeprowadzenie wyborów nowego zwierzchnika Kościoła. W publikacjach Rzeczypospolitej pojawiła się teza, że wybór arcybiskupa Jerzego na metropolitę warszawskiego i całej Polski był blokowany przez SB. Według dziennikarza Rzeczypospolitej Cezarego Gmyza arcybiskup został uznany za nieodpowiedniego kandydata z powodu chęci zachowania dobrych stosunków z Kościołem katolickim, co interpretowano jako „chęć odegrania roli prawosławnego Wyszyńskiego”, oraz z powodu sprzeciwu wobec kontroli Urzędu ds. Wyznań nad PAKP. Natomiast Ryszard Michalak pisze, że arcybiskup Jerzy nie został metropolitą, gdyż starał się nie pozwolić, by Urząd ds. Wyznań wyznaczał kierunki bieżącej polityki Kościoła. Wbrew jego wskazaniom zamierzał utrzymywać z Kościołem rzymskokatolickim dobre kontakty, chłodno zaś odnosić się do Polskiej Rady Ekumenicznej. Ponadto Ministerstwo Spraw Wewnętrznych negatywnie oceniało utrzymywanie przez Jerzego prywatnych kontaktów z biskupami rzymskokatolickimi: Wacławem Majewskim, Zygmuntem Choromańskim i Michałem Klepaczem.

Pytanie: Dlaczego nowy zwierzchnik kościoła nie został wybrany bezpośrednio po śmierci Tymoteusza?
Odpowiedź: Władze PRL uniemożliwiały przeprowadzenie wyborów

Pytanie: Zgodnie z informacjami z Rzeczypospolitej, dlaczego nie został wybrany na metropolitę?
Odpowiedź: był blokowany przez SB

Pytanie: Czy Urząd ds. Wyznań chciał utrzymywać z katolikami dobre kontakty?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy 24 maja 1962 r. został wybrany na nowego metropolitę?
Odpowiedź: nie
Jerzy (Korenistow)

8 lutego 1942 odbyła się jego chirotonia na biskupa brzeskiego, wikariusza diecezji pińskiej niekanonicznego Ukraińskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Początkowo jednak nie wykonywał swoich obowiązków, co zdaniem arcybiskupa Szymona (Romańczuka) jest dowodem na uznanie przez niego niekanoniczności struktury, do której został włączony. Metropolici UAKP Aleksander (Inoziemcow) i Polikarp (Sikorski) w roku następnym wyraźnie upominali go w listach za taką postawę, sugerując, że może zostać pozbawiony godności. Najprawdopodobniej pod wpływem tych nacisków pod koniec 1943 biskup Jerzy ostatecznie uległ i zamieszkał w Brześciu, czego dotąd unikał, i zaczął sprawować obowiązki biskupie. Z miasta wyjechał w 1944 na krótko przed wejściem na te tereny Armii Czerwonej. Udał się wówczas do Warszawy. 31 grudnia 1946 został wyznaczony na tymczasowego zwierzchnika Prawosławnej Administratury na Ziemiach Odzyskanych.

Pytanie: Jaką funkcję zaczął pełnić po ceremonii, która odbyła się 8 lutego 1942 roku?
Odpowiedź: biskupa brzeskiego, wikariusza diecezji pińskiej niekanonicznego Ukraińskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego

Pytanie: Jakie zachowanie Jerzego pokazuje, według arcybiskupa Szymona, że nie uznawał on kanoniczności Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego?
Odpowiedź: Początkowo jednak nie wykonywał swoich obowiązków

Pytanie: Jacy duchowni grozili Jerzemu, że zostanie mu odebrana jego godność?
Odpowiedź: Metropolici UAKP Aleksander (Inoziemcow) i Polikarp (Sikorski)

Pytanie: Gdzie zamieszkał, najpewniej pod wpływem nacisków ze strony metropolitów UAKP?
Odpowiedź: w Brześciu
Hamid Karzaj

Kiedy talibowie pojawili się w latach 90. XX wieku, Karzaj był jednym z ich pierwszych zwolenników. Nie trwało to długo, odmówił im współpracy, m.in. nie przyjął stanowiska przedstawiciela rządu talibów przy ONZ.
Podczas rozmów stronnictw afgańskich w Niemczech w grudniu 2001 roku powierzono mu stanowisko tymczasowego szefa rządu; w lipcu 2002 roku – tymczasowego prezydenta. 9 października 2004 roku wybrany w pierwszych demokratycznych wyborach na prezydenta Afganistanu, zaprzysiężony 7 grudnia 2004 roku.

Pytanie: Jakie stanowisko w rządzie talibów zostało mu zaproponowane?
Odpowiedź: przedstawiciela przy ONZ

Pytanie: Czy przystał na kolaborację z talibami?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie było jego początkowe nastawienie do talibów?
Odpowiedź: był jednym z ich pierwszych zwolenników

Pytanie: Czy był zarówno tymczasowym premierem, jak i prezydentem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W którym roku odbyły się w Afganistanie pierwsze, przeprowadzone w sposób demokratyczny, wybory prezydenckie?
Odpowiedź: 2004
Pociąg (film 1959)

W 1959 roku Pociąg został uhonorowany na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji nagrodą techniczną imienia Georges’a Mélièsa. Jurorzy festiwalu wyróżnili również aktorstwo Lucyny Winnickiej. W Polsce czytelnicy czasopisma „Film” przyznali dziełu Kawalerowicza Złotą Kaczkę dla najlepszego filmu roku. Amerykański reżyser Martin Scorsese uznał Pociąg za jedno z arcydzieł polskiej kinematografii i w 2014 roku wytypował go do prezentacji w Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie w ramach festiwalu polskich filmów Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema.

Pytanie: Jakie odznaczenie zdobył na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji?
Odpowiedź: nagrodę techniczną imienia Georges’a Mélièsa

Pytanie: Kto nagrodził ten film Złotą Kaczką dla najlepszego filmu roku?
Odpowiedź: czytelnicy czasopisma „Film”

Pytanie: W jakich krajach chciał zaprezentować film Kawalerowicza Martin Scorsese?
Odpowiedź: w Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie

Pytanie: Jak nazywa się festiwal polskich filmów organizowany przez Scorsese?
Odpowiedź: Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema
Pociąg (film 1959)

Film doczekał się szeregu analiz. W swym studium twórczości Kawalerowicza Jan Rek sugerował, że swoją współczesną tematyką Pociąg odcina się od martyrologicznego dorobku szkoły polskiej. Maria Kornatowska zwróciła uwagę na to, że dzieło Kawalerowicza cechuje dystans do portretowanych wydarzeń, a „żywioł uczuć” – uosabiany przez Staszka, a także tłum próbujący zlinczować Jerzego – zostaje moralnie potępiony przez reżysera. Małgorzata Hendrykowska podkreślała, że Pociąg w sposób „niezwykle atrakcyjny” łączy różnorodne gatunki filmowe: film psychologiczny, melodramat i dreszczowca. Adam Garbicz i Jacek Klinowski stwierdzali, że reżyser Pociągu „stworzył parabolę powszechnego stanu ducha i wprowadził ton zaniepokojenia agresywnością postaw zbiorowych”. András Bálint Kovács doszukał się w filmie Kawalerowicza początków polskiego modernizmu filmowego, dostrzegając w nim wyraźne inspiracje kinem Michelangela Antonioniego. Miłosz Stelmach podtrzymał pogląd Kovácsa, odnajdując w Pociągu zapowiedź filmu Przygoda (1960) Antonioniego. Jak twierdził Stelmach, w filmie Kawalerowicza

Pytanie: Podjęcie jakiej tematyki stanowiło dla Reka zerwanie z dotychczasową polską tradycją filmową?
Odpowiedź: współczesnej

Pytanie: Czy według Kornatowskiej film ten opisuje wydarzenia w sposób emocjonalny?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie gatunki filmowe odnajduje w tym dziele Hendrykowska?
Odpowiedź: film psychologiczny, melodramat i dreszczowiec

Pytanie: Jaką parabolę odnajdują w tym dziele Garbicz i Klinowski?
Odpowiedź: powszechnego stanu ducha
Reprezentacja Szwajcarii w piłce nożnej mężczyzn

Rok 2008 był rokiem, w którym Szwajcaria organizowali wspólnie z Austrią Mistrzostwa Europy. Mieli zatem zapewniony udział w tej imprezie bez eliminacji. Znaleźli się więc w grupie A razem z Portugalią, Turcją i Czechami. Po jednym zwycięstwie z Portugalią 2:0 i dwóch porażkach: z Czechami (0:1), oraz Turcją (1:2) z trzema punktami na koncie odpadli z rozgrywek po fazie grupowej. Po turnieju do dymisji podał się dotychczasowy trener Szwajcarów Jakob Kuhn, zastąpiony jeszcze w tym samym roku przez Ottmara Hitzfelda.

Pytanie: Jaką korzyść dawała szwajcarskiemu zespołowi organizacja Mistrzostw Europy?
Odpowiedź: udział w tej imprezie bez eliminacji

Pytanie: Do grupy z jakimi innymi zespołami trafili w fazie grupowej?
Odpowiedź: Portugalią, Turcją i Czechami

Pytanie: Jakim wynikiem zakończył się ich mecz z Turcją?
Odpowiedź: 1:2

Pytanie: Kto w tamtym okresie pełnił funkcję trenera reprezentacji Szwajcarii?
Odpowiedź: Jakob Kuhn
Kain i Abel

Jeden z najbardziej rozbudowanych pozabiblijnych tekstów żydowskich przedstawiających postać Kaina to midrasz Bereszit rabba 22. Tekst ten stanowi egzegezę biblijnej opowieści i zawiera spekulacje na takie tematy jak ojcostwo Kaina, preferencja Jahwe dla ofiary Abla czy wreszcie konkretna forma znaku danego Kainowi przez Jahwe. Bereszit rabba 22 można podzielić na kilka mniejszych części, podejmujących określone tematy: ojcostwo Kaina i Abla oraz ich rodzeństwo (paragrafy 2–3), natura uchybienia ofiarniczego Kaina (3–6), seria psychodemonologicznych alegorii jecer ha-ra, czyli zantropomorfizowanego „popędu czynienia zła”, (6) kłótnia Kaina i Abla (7–8), sąd Jahwe nad Kainem (9), kara przewidziana dla Kaina (10–12), natura znaku Kaina (12) oraz późniejsze dzieje Kaina (13).

Pytanie: Czy midrasz Bereszit rabba 22 znajduje się w Biblii?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakiego bohatera przedstawia tekst midrasz Bereszit rabba 22?
Odpowiedź: Kaina

Pytanie: Na jakie tematy dotyczące Kaina dzieli się Bereszit rabba 22?
Odpowiedź: ojcostwo Kaina i Abla oraz ich rodzeństwo (paragrafy 2–3), natura uchybienia ofiarniczego Kaina (3–6), seria psychodemonologicznych alegorii jecer ha-ra, czyli zantropomorfizowanego „popędu czynienia zła”, (6) kłótnia Kaina i Abla (7–8), sąd Jahwe nad Kainem (9), kara przewidziana dla Kaina (10–12), natura znaku Kaina (12) oraz późniejsze dzieje Kaina (13)

Pytanie: DO tekstów z jakiej religii należy Bereszit rabba 22?
Odpowiedź: żydowskich

Pytanie: Jaki Bóg dał znak Kainowi?
Odpowiedź: Jahwe
Mesut Özil

17 sierpnia 2010 Real Madryt potwierdził podpisanie kontraktu z Özilem. Kwota transferu wyniosła około 15 milionów euro, a sam zawodnik podpisał kontrakt do 2016 roku. W barwach Realu zadebiutował 29 sierpnia 2010 roku w wyjazdowym spotkaniu z Mallorcą, zmieniając w 62. minucie Sergio Canalesa. 3 października 2010 roku podczas domowego spotkania z Deportivo La Coruña Özil zdobył swoją debiutancką bramkę, zaś Real wygrał 6:1. Pierwszy sezon zakończył z dorobkiem 6 goli i 17 asyst w lidze. Wraz z drużyną zdobył wicemistrzostwo Hiszpanii, Puchar Hiszpanii, a także dotarł do półfinału Ligi Mistrzów. Otrzymał także nagrodę dla Najlepiej Asystującego Zawodnika Ligi Mistrzów oraz został wybrany do jedenastki sezonu tych rozgrywek. Następne rozgrywki rozpoczął zdobywając bramkę na 1:0 w zremisowanym 2:2 pierwszym meczu o Superpuchar Hiszpanii z Barceloną. W przegranym 2:3 meczu rewanżowym Özil został w 78. minucie zmieniony przez Kakę, jednak w doliczonym czasie gry został ukarany czerwoną kartką. W lidze Özil w znacznym stopniu przyczynił się do zdobycia przez Real mistrzostwa Hiszpanii, a także otrzymał nagrodę dla Najlepszego Asystenta Ligi.

Pytanie: Ile pieniędzy zapłacił Real Madryt za kontrakt z Özilem?
Odpowiedź: 15 milionów euro

Pytanie: Kiedy Özil stał się zawodnikiem Realu Madryt? 
Odpowiedź: 17 sierpnia 2010

Pytanie: Jakiego zawodnika zamienił Özil w meczu z Mallorcą?
Odpowiedź: Sergio Canalesa

Pytanie: Jaki był wynik meczu Realu z Deportivo La Coruña?
Odpowiedź: 6:1
Józef Franczak

Lalek brał udział w wielu zamachach na funkcjonariuszy MBP. Kilka razy był ranny, a raz aresztowany. W czerwcu 1946 Urząd Bezpieczeństwa urządził wielką obławę; po zatrzymaniu kilku osób, w tym Lalka, który miał dokumenty na inne nazwisko, ubecy pojechali do wsi Chmiel na wesele. Kiedy po zabawie ciężarówka z aresztowanymi jechała do Lublina, partyzanci rzucili się na będących pod wpływem alkoholu funkcjonariuszy MBP, obezwładnili ich i zabili pięciu z nich. Sygnał do akcji miał dać Lalek. W 1947 Franczak dołączył do oddziału dowodzonego przez kpt. Zdzisława Brońskiego.

Pytanie: Jak nazywano funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa?
Odpowiedź: ubecy

Pytanie: Kto dowodził oddziałem do którego dołączył Lalek?
Odpowiedź: kpt. Zdzisław Broński

Pytanie: W zamachach na kogo brał udział Lalek?
Odpowiedź: funkcjonariuszy MBP
Józef Franczak

10 lutego 1953, razem z „Wiktorem” i Zbigniewem Pielachem przeprowadzili rekwizycję w kasie Gminnej Spółdzielni w Piaskach, aby zdobyć fundusze na przetrwanie zimy. Akcja nie udała się, kasjer zdążył wezwać na pomoc milicję. W starciu z milicjantami zginął Stanisław Kuchciewicz „Wiktor” – ostatni dowódca Franczaka. Po akcji w Piaskach Franczak nie kontaktował się już z innymi konspiratorami, ukrywając się przez kolejnych dziesięć lat. Umożliwiała mu to zorganizowana przez siebie sieć pomocników, licząca według danych SB ponad dwieście osób. Pomocy udzielano, pomimo że groził za to wyrok kilkuletniego więzienia. Franczak dokonał w tym czasie kilku rekwizycji i postrzelił milicjanta z Komendy Wojewódzkiej MO w Lublinie. Nie ujawnił się w czasie amnestii w kwietniu 1956.

Pytanie: Dlaczego na początku 1953 roku wraz z pomocnikami przeprowadził rekwizycję?
Odpowiedź: aby zdobyć fundusze na przetrwanie zimy

Pytanie: Dlaczego próba rekwizycji w kasie Gminnej Spółdzielni w Piaskach zakończyła się porażką?
Odpowiedź: kasjer zdążył wezwać na pomoc milicję

Pytanie: Co sprawiło, że Franczak mógł pozostawać w ukryciu przez dekadę?
Odpowiedź: zorganizowana przez siebie sieć pomocników, licząca według danych SB ponad dwieście osób

Pytanie: Czy próba rekwizycji w kasie Gminnej Spółdzielni w Piaskach przebiegła bez ofiar śmiertelnych?
Odpowiedź: nie
Szarobrewka bagienna

Jaja szarobrewki bagiennej przypominają jaja szarobrewki śpiewnej. Składane są w liczbie 4–6, niekiedy 3; u podgatunku nigrescens zniesienie jest mniejsze i liczy 2–4 jaja – mało jak na rodzaj Melospiza. Jaja M. georgiana różnią się od należących do M. melodia zagęszczonymi szczególnie w jednym miejscu plamami, nachodzącymi na siebie. Na niebieskawym lub szarobiałym tle znajdują się czerwonobrązowe plamki. Jaja mierzą około 18–20,5 na 14,2–14,7 mm, średnio (n=50) 19,4×14,6 mm. Ich masa to 1,85–2,25 grama. Składane są jedno na dzień, aż zniesienie nie jest kompletne. Inkubacja trwa 12–15 dni, wysiaduje jedynie samica.

Pytanie: Jaja szarobrewki bagiennej wyglądają podobnie do jaj jakiego ptaka?
Odpowiedź: szarobrewki śpiewnej

Pytanie: Ile zwykle jaj znosi szarobrewka bagienna?
Odpowiedź: 4–6, niekiedy 3

Pytanie: Jakiego koloru plamki są na jajach szarobrewki bagiennej?
Odpowiedź: czerwonobrązowe

Pytanie: Ile dziennie jaj składa szarobrewka bagienna?
Odpowiedź: jedno
Jerzy Targalski (1952–2021)

Na początku 2007 w Gazecie Wyborczej ukazały się artykuły, w których zarzucono Targalskiemu zwalnianie i obrażanie dziennikarzy Polskiego Radia, którzy nie zlustrowali się w IPN, względnie nie zgadzali się z poglądami kierownictwa. Targalski tym informacjom zaprzeczył i wniósł kilka pozwów cywilnych przeciwko dziennikarzom Gazety Wyborczej oraz Monice Olejnik (dwa pozwy zostały oddalone). Rada Nadzorcza Polskiego Radia zawiesiła na krótko Targalskiego, ale po wewnętrznym śledztwie przywróciła mu prawa członka zarządu. Również Państwowa Inspekcja Pracy nie stwierdziła, by Targalski złamał prawo.

Pytanie: O co został oskarżony?
Odpowiedź: zwalnianie i obrażanie dziennikarzy Polskiego Radia, którzy nie zlustrowali się w IPN, względnie nie zgadzali się z poglądami kierownictwa

Pytanie: Czy założone przez niego w sądzie sprawy zakończyły się wyrokami skazującymi?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak zakończyła się kontrola PIP?
Odpowiedź: nie stwierdziła, by Targalski złamał prawo

Pytanie: W jakiej gazecie ukazały się nieprzychylne mu materiały?
Odpowiedź: Gazecie Wyborczej
ORP Bałtyk (1896)

Z uwagi na ujawnioną konieczność wzmocnienia zamków dział 240 mm, zdecydowano wysłać okręt do Francji i 9 stycznia 1901 dotarł on przez Kanał Sueski do Tulonu, gdzie został wycofany do rezerwy (w roli okrętu flagowego na Dalekim Wschodzie zastąpił go krążownik „Amiral Charner”). We Francji z okrętu zszedł kadm. Courrejolles, a 8 lutego nowym dowódcą został komandor Louis Dartige du Fournet (do marca 1903 roku). Po remoncie artylerii i maszyn, 10 lipca 1901 „D’Entrecasteaux” wypłynął ponownie na Daleki Wschód i 8 sierpnia dotarł do Sajgonu, a następnie 22 sierpnia do Taku, zamieniając tam „Amirala Charnera” w roli okrętu kontradmirała Bayle’a. Okręt następnie głównie krążył między portami Chin, Japonii i Indochin; a poza tym rejonem, 20 sierpnia 1902 w składzie eskadry odwiedził Władywostok. Z ciekawszych epizodów, 23 lutego 1902 krążownik przewiózł cesarza Annamu z rodziną z Tourane do Hanoi, a admiralska łódź francuskiego okrętu zwyciężyła w maju w Nagasaki w regatach z załogą z amerykańskiego krążownika „New Orleans”. 3 stycznia 1903 „D’Entrecasteaux” wypłynął do Francji i 2 lutego dotarł do Tulonu (unikając przy tym ćwiczebnego przechwycenia przez dwa francuskie krążowniki w cieśninie Bonifacio). 4 lutego z okrętu zszedł kadm. Bayle, po czym okręt został wycofany do rezerwy. Krążownik stał następnie w Tulonie i prowadzono na nim prace zmierzające do poprawienia chłodzenia komór amunicyjnych.

Pytanie: Z jakiego powodu 09.01.1901 r. przybył do Francji?
Odpowiedź: Z uwagi na ujawnioną konieczność wzmocnienia zamków dział 240 mm

Pytanie: Funkcję jakiego okrętu spełniał podczas służby na Dalekim Wschodzie?
Odpowiedź: flagowego

Pytanie: Kto zastąpił kadm. Courrejolles'a na stanowisku dowódcy tej jednostki?
Odpowiedź: komandor Louis Dartige du Fournet

Pytanie: W jakiej akcji wziął udział, powracając do Francji w styczniu 1903 r.?
Odpowiedź: ćwiczebnym przechwyceniu przez dwa francuskie krążowniki w cieśninie Bonifacio