mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Jezus Chrystus

Zgodnie z wszystkimi Ewangeliami NT, początek publicznej działalności Jezusa nastąpił, gdy miał on ok. 30 lat (por. Łk 3,23), było to prawdopodobnie na przełomie 27/28 r. n.e. Jezus przyjął chrzest z rąk Jana Chrzciciela. Niektórzy, jak E. Haenchen, podają w wątpliwość faktyczne zaistnienie tego wydarzenia, sugerując, że ponieważ widać zasadnicze różnice w przesłaniu obu tych postaci, mógł to być jedynie teologiczny obraz. Wydarzenie to było trudne do zinterpretowania dla wspólnoty chrześcijańskiej. Mateusz przytacza zastrzeżenia samego Jana (por. Mt 3,14). W opowiadaniu Łukasza chrzest jest wspomniany jedynie na marginesie (por. Łk 3,21). Jan Ewangelista, opisując spotkanie Jezusa z Janem, w ogóle o nim nie mówi (por. J 1,29–34). Według Ewangelii Łukasza, Jan był krewnym Jezusa. Wypełniając zapowiedzi proroków (por. Iz 40,3; Ml 3,1), u brzegów rzeki Jordan wzywał do pokuty, nawrócenia i wyznawania grzechów, i chrzcił na znak wewnętrznego oczyszczenia (por. Mk 1,4–5; Iz 1,16). Jan stwierdził publicznie, że Jezus jest oczekiwanym przez żydów Mesjaszem i jednocześnie Synem Bożym. W czasie chrztu na Jezusa zstąpił Duch Święty w postaci gołębicy (por. Łk 3,22).

Pytanie: W jakim wieku Jezus zaczął publicznie głosić swoje nauki?
Odpowiedź: ok. 30 lat

Pytanie: Kto udzielił chrztu Jezusowi?
Odpowiedź: Jan Chrzciciel

Pytanie: Jaki ewangelista napisał o pokrewieństwie Jezusa z Janem Chrzcicielem?
Odpowiedź: Łukasz

Pytanie: W jakiej rzece odbywały się chrzty?
Odpowiedź: Jordan

Pytanie: Czego symbolem była gołębica?
Odpowiedź: Ducha Świętego
Rudolf Weigl

Po wkroczeniu Niemców do Lwowa 30 czerwca 1941 i zamordowaniu przez nich w nocy z 3 na 4 lipca grupy 25 polskich profesorów i kilkunastu członków ich rodzin na Wzgórzach Wuleckich sytuacja, w jakiej znalazło się lwowskie środowisko naukowe, stała się bardzo trudna. Skłoniło to Weigla do podjęcia się trudnego dzieła dalszego prowadzenia (jako kierownik naukowy) Instytutu Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami na potrzeby armii niemieckiej. Widział w tym możliwość pomocy dla licznej rzeszy pozbawionych pracy profesorów i asystentów. Wymógł na Niemcach prawo do całkowitej swobody w doborze personelu, biorąc za niego pełną odpowiedzialność. Instytut zaczął wzrastać w postępie geometrycznym. Zatrudnienie w Instytucie wraz z chroniącą przed represjami legitymacją znaleźli profesorowie Stefan Banach, Bronisław Knaster i Władysław Orlicz.

Pytanie: W jakim miejscu Niemcy zamordowali Polaków w nocy z 3 na 4 lipca?
Odpowiedź: na Wzgórzach Wuleckich

Pytanie: Kiedy Niemcy zaatakowali Lwów?
Odpowiedź: 30 czerwca 1941

Pytanie: Ilu profesorów zginęło z rąk Niemców?
Odpowiedź: 25

Pytanie: Czy Niemcy oszczędzili rodziny zamordowanych profesorów?
Odpowiedź: nie
Rudolf Weigl

Przed wkroczeniem wojsk sowieckich do Lwowa w 1944, wyjechał do Krościenka nad Dunajcem (odmówił ewakuacji do Niemiec), gdzie schronienia udzielił mu profesor Ludwik Sitowski wraz z żoną Zofią z d. Dziewolską. W Krościenku prowadził laboratorium w ich przedwojennym pensjonacie, przy ul. Trzech Koron 6, do którego werbował okoliczną młodzież w ramach pomocniczego personelu, przez co wielu z nich uratował od łapanek. Kierownictwo lwowskiego laboratorium przeciwtyfusowego przejął po nim dr Henryk Mosing. Po zakończeniu wojny Weigl zamieszkał w Krakowie i kontynuował swoje badania i wytwarzanie szczepionki najpierw na Uniwersytecie Jagiellońskim, później – aż do emerytury w 1951 – na Uniwersytecie w Poznaniu. Zmarł nagle 11 sierpnia 1957 w Zakopanem. Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera LXVII-płn 2-8).

Pytanie: Czym zajmował się, przebywając w Krościenku?
Odpowiedź: prowadził laboratorium

Pytanie: Kto zastąpił go na stanowisku kierownika lwowskiego laboratorium przeciwtyfusowego?
Odpowiedź: dr Henryk Mosing

Pytanie: Kto pomagał mu przy pracy w laboratorium w Krościenku?
Odpowiedź: okoliczna młodzież
Maria Piłsudska (1865–1921)

Po przeniesieniu na obszar Królestwa Polskiego zaangażowała się w działanie ruchu robotniczego. Działała w Polskiej Partii Socjalistycznej; była współorganizatorką łódzkiej drukarni PPS. Nazywana była przez działaczy PPS Piękną Damą lub Piękną Panią. 15 lipca 1899 zawarła związek małżeński z Józefem Piłsudskim w luterańskim kościele w Paproci Dużej. Wraz z nim redagowała czasopismo „Robotnik”. W związku z działalnością konspiracyjną została aresztowana przez władze rosyjskie w 1900 i przez kilka tygodni była więziona w więzieniu carskim w Łodzi, a następnie przez 11 miesięcy w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej.

Pytanie: Jakimi pseudonimami określana była Piłsudska?
Odpowiedź: Piękną Damą lub Piękną Panią

Pytanie: W jakiej miejscowości Piłsudski wziął ślub?
Odpowiedź: Paproci Dużej

Pytanie: Czy Piłsudski pracował przy piśmie "Robotnik"?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy żona Piłsudskiego przebywała w więzieniu?
Odpowiedź: tak
U-4 (1935)

9 kwietnia 1940 roku brytyjski okręt podwodny HMS „Thistle” typu T zaatakował znajdujący się na powierzchni U-4 za pomocą sześciu torped, żadna z nich jednak nie trafiła. Niemiecki okręt wykonał awaryjne zanurzenie. Po północy Oblt Hinsch dostrzegł brytyjski okręt, stojący w bezruchu na powierzchni we fiordzie w pobliżu Stavanger, którego dowódca był prawdopodobnie nieświadomy obecności jednostki niemieckiej. Pierwsza wystrzelona przez U-4 torpeda chybiła celu, „Thistle” został jednak zatopiony drugą torpedą, która eksplodowała w jego śródokręciu. HMS „Thistle” stał się pierwszym alianckim okrętem podwodnym, którego zatopienie przez U-Boota zostało potwierdzone i jedynym okrętem wojennym zatopionym przez U-Booty podczas kampanii norweskiej.

Pytanie: Ile torped wykorzystano do ataku na U-4?
Odpowiedź: Sześć

Pytanie: Niedaleko jakiego miasta znajdował się fiord?
Odpowiedź: Stavanger

Pytanie: Czy okręt brytyjski został zatopiony?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kiedy U-4 zaatakował "Thistle"?
Odpowiedź: 9 kwietnia 1940

Pytanie: Kto zauważył brytyjski okręt?
Odpowiedź: Oblt Hinsch
Monachium

W 1806 r., podczas wojen napoleońskich, miasto zostało stolicą nowo utworzonego Królestwa Bawarii. W XIX wieku rozpoczął się okres przyspieszonego rozwoju Monachium. Maksymilian I – pierwszy król – zdobył środki na wzniesienie klasycznych budowli. Został zbudowany Teatr Narodowy i Odeonsplatz. Syn i następca Maksymiliana I – król Ludwik I, miłośnik kultury antycznej i włoskiego renesansu – sprowadził architektów, rzeźbiarzy i malarzy. Zlecił budowę nowej siedziby dla uniwersytetu z Landshut, Starej Pinakoteki, Gliptoteki, monumentalnej bramy-pomnika Propylejów, Dzielnicy Muzeów (Kunstareal), Portyku Marszałków (Feldherrnhalle), Siegestor, Königsplatz, Ludwigstraße (reprezentacyjnej ulicy), Ruhmeshalle i gigantycznego posągu Bavarii. Monachium stało się jednym z najważniejszych ośrodków kultury europejskiej, tworzył tu m.in. kompozytor Richard Wagner. W 1852 został ukończony łuk triumfalny Brama Zwycięstwa (Siegestor), w 1874 monumentalny gmach Maximilianeum, w 1909 monumentalny Nowy Ratusz.

Pytanie: Kiedy Monachium stało się miastem stołecznym Królestwa Bawarii?
Odpowiedź: W 1806

Pytanie: Jakim przydomkiem posługiwał się pierwszy w historii król?
Odpowiedź: Maksymilian I

Pytanie: Kto zastąpił Maksymiliana I na tronie?
Odpowiedź: Ludwik I

Pytanie: Czym interesował się Ludwik I?
Odpowiedź: kulturą antyczną i włoskim renesansem

Pytanie: Kiedy ukończono realizację Bramy Zwycięstwa?
Odpowiedź: W 1852
Monachium

Aglomeracja monachijska, licząca 2,6 miliona mieszkańców, posiada dobrze rozbudowaną infrastrukturę transportową. Transport na terenie miasta zapewnia osiem linii metra oraz S-Bahn, kolej regionalna i liczne linie tramwajowe. System dodatkowo uzupełniony jest przez linie autobusowe docierające na tereny pozbawione połączeń szynowych. Dworzec główny München Hauptbahnhof umiejscowiony jest w ścisłym centrum miasta. Od 28 maja 2006 Monachium połączone jest trasą kolei dużych prędkości ICE prowadzącą do Norymbergi przez Ingolstadt. Pociągi na tej trasie mogą rozwijać prędkość 300 km/h. Port lotniczy w Monachium usytuowany jest w odległości około 30 km na północny wschód. Jest to jedno z najbardziej ruchliwych lotnisk w Niemczech. W 2006 lotnisko obsłużyło 34 miliony pasażerów. Podróż koleją z dworca głównego na lotnisko trwa 40–45 minut.

Pytanie: Jakie środki transportu, poza autobusami, dostępne są w Monachium?
Odpowiedź: osiem linii metra oraz S-Bahn, kolej regionalna i liczne linie tramwajowe

Pytanie: Dokąd dojeżdżają autobusy miejskie aglomeracji monachijskiej?
Odpowiedź: na tereny pozbawione połączeń szynowych

Pytanie: Jak nazywa się monachijski dworzec główny?
Odpowiedź: München Hauptbahnhof

Pytanie: Jakie przejazdy stały się możliwe na tym obszarze w maju 2006 roku?
Odpowiedź: trasą kolei dużych prędkości ICE prowadzącą do Norymbergi przez Ingolstadt
Ryszard Riedel

Nigdy nie pobierał lekcji śpiewu, był samoukiem. W grudniu 1973 dołączył do zespołu Jam, który później zmienił nazwę na Dżem. W pierwszych latach nie dopuścił do rozpadu zespołu. Na początku kariery w Dżemie zespół Kombi złożył mu propozycję przejścia do nich, ale Riedel ją odrzucił. Teksty jego piosenek zwykle miały charakter autobiograficzny. Przez wiele lat współpracował z wieloma artystami polskiej sceny muzycznej, m.in. z Ryszardem Skibińskim, Leszkiem Winderem, Józefem Skrzekiem i Nocną Zmianą Bluesa.

Pytanie: Z jakimi muzykami działał Riedel?
Odpowiedź: z Ryszardem Skibińskim, Leszkiem Winderem, Józefem Skrzekiem i Nocną Zmianą Bluesa

Pytanie: W którym roku zaczął tworzyć zespół Jam?
Odpowiedź: 1973

Pytanie: Jak wcześniej nazywał się "Dżem"?
Odpowiedź: Jam

Pytanie: Jaki zespół chciał mieć w swoim składzie Riedla?
Odpowiedź: Kombi
Ryszard Riedel

Pomimo narastających problemów zdrowotnych Riedla, jego współpraca z Dżemem trwała do momentu, kiedy wyniszczony narkotykami został zmuszony do kolejnego leczenia detoksykacyjnego (w 1994), które jednak nie dało rezultatu. Kilka razy wcześniej przechodził takie leczenia, jednak za każdym razem wracał do brania narkotyków. Mimo tego jawnie ostrzegał przed eksperymentowaniem z narkotykami i innymi używkami. Po ostatniej kuracji antynarkotykowej zespół postanowił umieścić Riedla z dala od znajomych i domu. W kwietniu i maju 1994 przebywał w Wodzisławiu Śląskim, gdzie jednak czuł się nieswojo, zapadł m.in. na amnezję. Po jakimś czasie znowu wrócił do brania. W maju 1994 został tymczasowo usunięty z grupy, co członkowie zespołu w jednym z wywiadów radiowych wytłumaczyli niemożnością dalszej współpracy i ciągłego dostosowywania występów do niedomagającego Riedla. Zespół zawiesił lidera, gdy ten od 13 lipca przebywał w szpitalu. Zmarł, nie będąc już członkiem zespołu Dżem.

Pytanie: Jakie wydarzenie w jego życiu, które miało miejsce w 1994 roku, sprawiło, że musiał przerwać współpracę z Dżemem?
Odpowiedź: wyniszczony narkotykami został zmuszony do kolejnego leczenia detoksykacyjnego

Pytanie: Czy leczenia detoksykacyjne, którym Riedel poddawał się przed 1994 roku okazały się skuteczne?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie dolegliwości towarzyszyły mu podczas pobytu w Wodzisławiu Śląskim?
Odpowiedź: czuł się nieswojo, zapadł m.in. na amnezję

Pytanie: Co było przyczyną usunięcia go z Dżemu, według pozostałych członków tego zespołu?
Odpowiedź: niemożność dalszej współpracy i ciągłego dostosowywania występów do niedomagającego Riedla
Vin Diesel

Wychowywał się także z dwiema siostrami we wspólnocie artystycznej w nowojorskiej dzielnicy Greenwich Village. Mając pięć lat wystąpił w inscenizacji Kopciuszka jako książę. Po ukończeniu szkoły średniej Anglo-American International School w Nowym Jorku, studiował literaturę angielską w Hunter College, w wieku siedemnastu lat pracował jako ochroniarz w jednym z londyńskich klubów, gdzie został zauważony. Pracował także jako ochroniarz w legendarnym nowojorskim klubie The Tunnel. W 1988 roku przeprowadził się do stanu Kalifornia.

Pytanie: Czy Diesel miał rodzeństwo?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim mieście wychowywał się Diesel?
Odpowiedź: Nowym Jorku

Pytanie: Jaki kierunek studiował Diesel?
Odpowiedź: literaturę angielską

Pytanie: Na jakiej uczelni wyższej zdobywał wiedzę Diesel?
Odpowiedź: Hunter College
Vin Diesel

Sukcesem stały się główne role w filmach: Ryzyko (Boiler Room, 2000) jako Chris Varick, Pitch Black (2000) w roli Richarda B. Riddicka i xXx jako Xander Cage. Zajął się także dubbingiem, użyczył swojego głosu tytułowemu bohaterowi w animowanym filmie Stalowy gigant (The Iron Giant, 1999), Kroniki Riddicka: Mroczna furia (The Chronicles of Riddick: Dark Fury, 2004) oraz Strażnicy Galaktyki (2014) jako Groot. Zwrócił na siebie uwagę jako Dominic Toretto, przywódca gangu i miłośnik wyścigów samochodowych urządzanych na ulicach Los Angeles w filmie Roba Cohena Szybcy i wściekli (The Fast and the Furious, 2001). Jego rola poszukiwanego kryminalisty Riddicka w thrillerze sci-fi Kroniki Riddicka (The Chronicles of Riddick, 2004) zebrała słabe recenzje i otrzymała nominację do Złotej Maliny dla najgorszego aktora.

Pytanie: W jaką postać wcielił się w produkcji zatytułowanej Pitch Black?
Odpowiedź: Richarda B. Riddicka

Pytanie: W jakich produkcjach wystąpił jako aktor głosowy?
Odpowiedź: Stalowy gigant (The Iron Giant, 1999), Kroniki Riddicka: Mroczna furia (The Chronicles of Riddick: Dark Fury, 2004) oraz Strażnicy Galaktyki (2014)

Pytanie: Czy jego kreacja w filmie Kroniki Riddicka została pozytywnie oceniona przez krytyków?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jakiej produkcji wcielił się w postać o nazwisku Dominic Toretto?
Odpowiedź: Szybcy i wściekli
Dziady (dramat)

Jedną z cech charakterystycznych dla tej części Dziadów jest mesjanizm, polegający na eksploatowaniu paraleli pomiędzy cierpieniem Jezusa a ofiarą Polaków pozbawionych własnej państwowości i prześladowanych. Ofiara ta ma mieć, według Mickiewicza, charakter uniwersalny, stanowi bowiem powtórzenie odkupienia Chrystusa. Wyrazicielem takiej postawy w utworze jest Ks. Piotr, który posiada zdolność przewidywania przyszłości („widzenia”). Jego przepowiednie mają charakter optymistyczny, chociaż ich treść jest bardzo nieprecyzyjna (np. liczba 44); podjęto wiele różnych prób interpretacji tych wizji. Przeciwieństwem ks. Piotra w utworze jest Konrad, którego cechuje indywidualizm, świadomość własnej wyjątkowości, a nawet duma urastająca do pychy. Źródło takiej postawy tkwi w przekonaniu, że jest wielkim poetą, dzięki czemu dysponuje wyjątkową mocą (Ja czuję nieśmiertelność, nieśmiertelność tworzę, / Cóż ty większego mogłeś zrobić – Boże?, sc. II, w. 54-55). Posiada zdolność do odczuwania bólu za cały naród polski. W Wielkiej improwizacji podnosi bunt przeciwko Bogu, żądając od Niego władzy nad światem, aby urządzić go lepiej. Oskarża Boga w ten sposób o całe zło, a do tak gwałtownych żądań popycha Konrada odczuwanie cierpień własnego narodu (Ja i ojczyzna to jedno. / Nazywam się Milijon – bo za milijony / Kocham i cierpię katusze, w. 259-261). Żąda od Stwórcy całkowitej kontroli nad ludźmi, dlatego też marzenie o szczęściu i pokoju na Ziemi nosi cechy tyranii. Jednak Konrad nie zostaje wyraźnie w utworze potępiony.

Pytanie: Jakie cechy posiada główny bohater Dziadów cz. III?
Odpowiedź: indywidualizm, świadomość własnej wyjątkowości, a nawet duma urastająca do pychy

Pytanie: Jakie są oczekiwania Konrada wyrażone w Wielkiej improwizacji?
Odpowiedź: władza nad światem

Pytanie: Jaki charakter ma mieć mesjanizm?
Odpowiedź: uniwersalny

Pytanie: Kto jest przeciwieństwem Konrada w "Dziadach" Mickiewicza?
Odpowiedź: ks. Piotr
Scelidozaur

Najbardziej rzucająca się w oczy cecha scelidozaura to jego opancerzenie składające się z kostnych tarczek osadzonych w skórze. Te osteodermy tworzyły równoległe poziome rzędy wzdłuż ciała zwierzęcia, biegnące od głowy po ogon. Były także pionowe rzędy na kończynach. Osteodermy u scelidozaura różniły się kształtem i rozmiarami. Większość stanowiły niewielkie, płaskie płytki, chociaż pojawiały się też grubsze. Płytki na kończynach i ogonie były mniejsze niż na tułowiu. Boczne osteodermy przybierały raczej kształt stożka w odróżnieniu od łopatkowatych tworów skutellozaura i użyto ich do wyróżnienia rodzaju. Za głową widniała dodatkowa para wyróżniających się tarczek o trzech wierzchołkach. Jednakże w porównaniu z późniejszymi ankylozaurami opancerzenie scelidozaura sprawiało wrażenie skromnego.

Pytanie: Co charakteryzowało scelidozaury?
Odpowiedź: jego opancerzenie

Pytanie: Jak wyglądało opancerzenie scelidozaura?
Odpowiedź: składało się z kostnych tarczek osadzonych w skórze

Pytanie: Czy pancerz scelidozaura był mocniejszy od ankylozaurów?
Odpowiedź: nie
Grzegorz Kiełb

8 października 2018 ruszył jego proces. Sam Kiełb nie przyznawał się do zarzucanego mu czynu. Tłumaczył, że przyjęte pieniądze nie były łapówką, lecz pożyczką na przyszłą kampanię wyborczą. 20 maja 2019 Sąd Rejonowy w Tarnobrzegu nieprawomocnie uznał go za winnego przyjęcia korzyści majątkowej i skazał na karę roku i czterech miesięcy pozbawienia wolności (zaliczając na poczet kary pięciomiesięczny pobyt w areszcie), nakładając na niego także zakaz pełnienia funkcji kierowniczych w samorządzie przez okres sześciu lat. Został także zobowiązany do pokrycia kosztów sądowych oraz zapłacenia kary grzywny w wysokości 15 tysięcy złotych. 23 października 2019 tarnobrzeski Sąd Okręgowy, po zapoznaniu się z apelacją prokuratora i adwokatów, utrzymał wyrok sądu pierwszej instancji, który teraz stał się prawomocny. Dwa dni później, decyzją komisarza wyborczego, wygasł mandat radnego Grzegorza Kiełba.

Pytanie: Czy Kiełb uznawał siebie za winnego?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki był argument Kiełba uniewinniający go?
Odpowiedź: pieniądze nie były łapówką, lecz pożyczką na przyszłą kampanię wyborczą

Pytanie: Jaką karę przyznał Kiełbowi sąd 20 maja 2019?
Odpowiedź: roku i czterech miesięcy pozbawienia wolności

Pytanie: Ile wynosiła kara, którą musiał zapłacić Kiełb?
Odpowiedź: 15 tysięcy złotych

Pytanie: Kto zadecydował o zabraniu mandatu poselskiego Kiełbowi?
Odpowiedź: komisarz wyborczy
ORP Bóbr

Na początku lat 50. w Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego i Sztabie Generalnym Wojska Polskiego zapadły decyzje o rozpoczęciu licencyjnej budowy okrętów w polskich stoczniach, w tym trałowców. W styczniu 1953 roku dotarła do Polski dokumentacja techniczna trałowca projektu 254K. Projekt, pod oznaczeniem „Trałowiec 500 ton”, „Projekt 4” i „B 4”, 8 lutego 1954 roku zaaprobowany został do seryjnej budowy przez specjalną komisję Dowództwa Marynarki Wojennej. Początkowo planowano, że budowa prototypowego trałowca rozpocznie się jeszcze w 1953 roku, jednak problemy gdańskiego Centralnego Biura Konstrukcji Okrętowych nr 2 z adaptacją dokumentacji licencyjnej do polskich norm spowodowały, że prace zaczęły się w połowie 1955 roku. Kolejne opóźnienie nastąpiło po otrzymaniu we wrześniu 1955 roku polecenia budowy trałowców w nowszej wersji 254M, jednak z powodu rozpoczęcia prac stoczniowych (i zakupionego w ZSRR wyposażenia) postanowiono pierwsze trzy okręty (późniejsze „Żubr”, „Tur” i „Łoś”) ukończyć w pierwotnej konfiguracji. Dokumentacja techniczna wersji M dotarła do Polski w marcu 1956 roku, lecz zmian w niej dokonywano i później, co spowodowało kolejne opóźnienia programu budowy. Główne zmiany w stosunku do wersji K polegały na wzmocnieniu uzbrojenia (w miejsce czterech podwójnych stanowisk 2M-1 wkm kal. 12,7 mm zamontowano dwa podwójne zestawy działek automatycznych 2M-3M kal. 25 mm i dwa zdwojone stanowiska 2M-7 wkm kal. 14,5 mm, a miotacze bomb głębinowych typu BMB-1 zastąpiły nowsze BMB-2) oraz instalacji nowocześniejszego wyposażenia trałowego (trały kontaktowe MKT-1, akustyczne BGAT i elektromagnetyczny TEM-52M). Okręty miały też inny kształt rufy i związaną z tym większą o 1 metr długość kadłuba. Plany zakładały budowę serii liczącej aż 27 jednostek projektu 254, jednak zawirowania z wersjami i odwilż październikowa sprawiły, że poprzestano na 12 trałowcach (trzech proj. 254K i dziewięciu proj. 254M).

Pytanie: W którym roku skonstruowano modele nowego trałowca?
Odpowiedź: w 1955

Pytanie: Czym przede wszystkim różnił się wariant M od wariantu K?
Odpowiedź: wzmocnionym uzbrojeniem oraz instalacją nowocześniejszego wyposażenia trałowego

Pytanie: Ile trałowców miało zostać skonstruowanych zgodnie z projektem?
Odpowiedź: 27
Giżycko

1 września 1939 niemieckie jednostki garnizonu Lötzen ruszyły na polskie umocnienia w rejonie Narwi. W latach 1941–1944 miasto było siedzibą dowództwa naczelnego tzw. „Osttruppen”, dowodzonego przez płk. Reinharda Gehlena, twórcy służb wywiadowczych Republiki Federalnej Niemiec. Wojna przyszła do miasta nad Niegocinem pod koniec grudnia 1944 wraz z pierwszymi nalotami lotnictwa sowieckiego. Atak po lodzie od strony jeziora całkowicie zaskoczył oddziały niemieckie i zmusił je do poddania. Miasto zostało zdobyte przez jednostki 44 korpusu z 31 armii III Frontu Białoruskiego (na miejscowym cmentarzu pochowano 1715 żołnierzy radzieckich w tym Bohatera Związku Radzieckiego – płk. Połujanowa). Przez cztery kolejne miesiące Lötzen było niszczone i plądrowane przez żołnierzy radzieckich i polskich szabrowników.

Pytanie: Jakie niemieckie jednostki zaatakowały Polskę na początku wojny?
Odpowiedź: garnizonu Lötzen

Pytanie: Jak nazywało się niemieckie dowództwo?
Odpowiedź: „Osttruppen”

Pytanie: Co zrobił płk. Reinhard Gehlen?
Odpowiedź: stworzył służby wywiadowcze Republiki Federalnej Niemiec

Pytanie: Czy miasto doświadczyło sowieckich nalotów?
Odpowiedź: tak
Giżycko

Druga połowa XIX stulecia przyniosła poprawę jakości życia mieszkańców Lötzen. W latach 1843–1851 przeprowadzono wielkie roboty publiczne przy budowie twierdzy im. Ludwiga Leopolda Hermanna von Boyena, pruskiego marszałka polnego i ministra wojny. W latach 1854–1857 wielkie jeziora mazurskie połączono siecią kanałów, umożliwiających regularną żeglugę. Powstała również gęsta sieć dróg bitych. Przez miasto przeprowadzono linię kolejową łączącą Prostki z Królewcem. Dynamicznie zaczęło rozwijać się szkolnictwo. Lötzen, za sprawą Marcina Gerssa stało się jednym z głównych ośrodków mazurskiego ruchu regionalnego.

Pytanie: Kiedy mieszkańcy Lötzen zaczęli dobrze żyć?
Odpowiedź: Druga połowa XIX stulecia

Pytanie: Kim był Ludwig Leopold Hermann von Boyen?
Odpowiedź: pruskim marszałkiem polnym i ministrem wojny

Pytanie: W jakim celu dokonano spojenia wielkich jezior mazurskich?
Odpowiedź: umożliwienia regularnej żeglugi
Dymówka

Pisklęta klują się nagie i bezbronne. Opuszczają gniazdo po 19–23 dniach (gdy stają się zdolne do lotu), ale jeszcze przez 14–16 dni są karmione przez oboje rodziców owadami. Ma to miejsce, gdy siedzą na drutach elektrycznych lub płotach na pastwiskach. Przez pierwszy tydzień wracają jeszcze na noc do gniazda, ale są wkrótce przepędzane przez samicę, która przygotowuje się do następnego lęgu, zwykle w tym samym gnieździe. Zdarza się dymówce wyprowadzać trzeci lęg, choć młode mogą w takich przypadkach nie zdążyć osiągnąć pełnej sprawności przed odlotem i giną.
Gdy okres lęgowy dobiega końca, jaskółki gromadzą się w duże stada, dochodzące do tysiąca osobników.
Najdłużej żyjąca dymówka, której wiek oznaczył człowiek, miała 15 lat.

Pytanie: Czy po okresie lęgowym dymówki żyją w osobności?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy pisklęta dymówek wykluwają się upierzone?
Odpowiedź: nie