mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Joaquin Phoenix

Dobrze zapowiadającą się karierę braci Phoenix przerwała tragedia, gdy 31 października 1993 w wieku zaledwie 23 lat, z powodu przedawkowania narkotyków, zmarł brat River. Wówczas Joaquin wycofał się z życia zawodowego. Powrócił na ekran w roli Jimmy’ego, uwodzonego przez Suzanne (Nicole Kidman) w prezentowanym poza Konkursem Głównym na festiwalu w Cannes komediodramacie kryminalnym Gusa Van Santa Za wszelką cenę (1995) z Mattem Dillonem. Zagrał w melodramacie Abbottowie prawdziwi (Inventing the Abbotts, 1997) z Liv Tyler, dramacie kryminalnym Droga przez piekło (U Turn, 1997) u boku Seana Penna, Jennifer Lopez i Nicka Nolte, dramacie sensacyjnym Powrót do raju (Return to Paradise, 1998) z Vince’em Vaughnem i Anne Heche. Wystąpił w roli pracownika hollywoodzkiego sklepu kaset wideo z filmami porno Maxa Californię w dreszczowcu Joela Schumachera Osiem milimetrów (8MM, 1999) z Nicolasem Cage’em i zagrał postać byłego francuskiego księdza katolickiego Simoneta De Coulmier, który zaprzyjaźnił się z markizem de Sade’em (Geoffrey Rush) i jako formę terapii pozwolił mu prowadzić amatorski teatr w Charenton w filmie Philipa Kaufmana Zatrute pióro (Quills, 2001).

Pytanie: Dlaczego River zmarł w młodym wieku?
Odpowiedź: z powodu przedawkowania narkotyków

Pytanie: W jaką rolę wcieliła się Nicole Kidman?
Odpowiedź: Suzanne

Pytanie: W którym roku wyemitowano film Van Santa?
Odpowiedź: 1995

Pytanie: Do jakiego gatunku filmowego można zaliczyć "Droga przez piekło"?
Odpowiedź: dramatu kryminalnego
Joaquin Phoenix

Jego kreacja głównego antagonisty, amoralnego cesarza Kommodusa w superprodukcji Ridleya Scotta Gladiator (2000) z Russellem Crowe’em przyniosła mu Blockbuster Entertainment Awards w kategorii „Ulubiony czarny charakter” oraz nominacje do Oscara, Złotego Globu, BAFTA, Nagrodę Satelity i Nagrody Gildii Aktorów Ekranowych dla najlepszego aktora drugoplanowego. W dramacie sensacyjnym Płonąca pułapka (Ladder 49, 2004) wystąpił w roli uwięzionego w pożarze strażaka, Jacka Morrisona. Za rolę piosenkarza Johnny’ego Casha w biograficznym melodramacie muzycznym Jamesa Mangolda Spacer po linie (Walk the Line, 2005) odebrał Hollywood Film Festival i Złoty Glob oraz był nominowany do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego, BAFTA i Nagrody Gildii Aktorów Ekranowych. Cash osobiście zaakceptował jego kandydaturę, a Phoenix sam wykonał wszystkie towarzyszące filmowi piosenki i odebrał Nagrodę Grammy w kategorii „Najlepsza składanka ze ścieżką dźwiękową z kina, telewizji lub innych mediów wizualnych”.

Pytanie: Jaką nagrodę wygrał za rolę w filmie Gladiator?
Odpowiedź: Blockbuster Entertainment Awards w kategorii „Ulubiony czarny charakter”

Pytanie: Do jakich nagród był nominowany, dzięki swojemu występowi w filmie Gladiator?
Odpowiedź: Oscara, Złotego Globu, BAFTA, Nagrodę Satelity i Nagrody Gildii Aktorów Ekranowych dla najlepszego aktora drugoplanowego

Pytanie: W jaką postać wcielił się w filmie zatytułowanym Płonąca pułapka?
Odpowiedź: uwięzionego w pożarze strażaka, Jacka Morrisona

Pytanie: Jaką nagrodę, niezwiązaną z aktorstwem, przyniósł mu jego wkład w produkcję Spacer po linie?
Odpowiedź: Nagrodę Grammy w kategorii „Najlepsza składanka ze ścieżką dźwiękową z kina, telewizji lub innych mediów wizualnych”
Casino Royale (film 2006)

Powieść Iana Fleminga Casino Royale była ekranizowana kilka razy. Początkowo została wydana w postaci odcinka telewizyjnego w 1954 roku, w którym zagrali Barry Nelson jako Bond i Peter Lorre jako czarny charakter Le Chiffre, a także jako niekanoniczny film satyryczny z 1967 roku z Davidem Nivenem, Peterem Sellersem i Woodym Allenem. Eon Productions uzyskało prawa do Casino Royale w 1999 roku po tym, jak Sony Pictures Entertainment wymieniło je na prawa Metro-Goldwyn-Mayer do Spider-Mana. W marcu 2004 roku Neal Purvis i Robert Wade rozpoczęli pisanie scenariusza, którego celem było przywrócenie smaku oryginalnych powieści Iana Fleminga o Bondzie. Główną rolę zagrać miał Pierce Brosnan. Paul Haggis miał za zadanie wykreować na nowo punkt kulminacyjny filmu. Wyjaśnił, że „szkic był bardzo wierny książce”. Powiedział też: „Nie wiem dlaczego, ale pomyślałem, że Vesper musi być w tonącym budynku, a Bond musi najpierw chcieć ją zabić, a potem spróbować uratować”. Haggis stwierdził, że chcą „aby ten film był dla Bonda tym, czym film Batman: Początek dla Batmana”. Broccoli i Wilson byli świadomi, że „Śmierć nadejdzie jutro stało się zbyt fantastyczne” stwierdzając, że następny film powinien być bardziej realistyczny.

Pytanie: Kiedy po raz pierwszy Casino Royale zostało zekranizowane?
Odpowiedź: Ian Fleming

Pytanie: Kto ma prawa autorskie do powieści Casino Royale?
Odpowiedź: Iana Fleminga

Pytanie: Jaki aktor grał czarny charakter Le Chiffre w pierwszej ekranizacji Casino Royale?
Odpowiedź: Peter Lorre

Pytanie: Jakie zadanie dostał Paul Haggis w czasie tworzenia nowego filmu o Bondzie na podstawie powieści Fleminga?
Odpowiedź: wykreowanie na nowo punktu kulminacyjego filmu
Casino Royale (film 2006)

Produkcja została wydana na DVD, UMD i Blu-ray 16 marca 2007. Wydania DVD i Blu-ray pobiły rekordy sprzedaży: to pierwsze osiągnęło rekord najszybciej sprzedających się tytułów w pierwszym tygodniu, a to drugie stało się najlepiej sprzedającym się tytułem w wysokiej rozdzielczości, z ponad 100 000 kopii sprzedanymi od czasu wydania. Wydanie DVD zawiera oficjalny teledysk do filmu oraz trzy filmy dokumentalne szczegółowo opisujące proces produkcji, a także w jaki sposób Daniel Craig został wybrany do roli Bonda i rozszerzoną wersję filmu dokumentalnego Bond Girls Are Forever, zawierającą wywiady z członkowie obsady Casino Royale.

Pytanie: W jakiej formie został udostępniony ten film 16 marca 2007 roku?
Odpowiedź: na DVD, UMD i Blu-ray

Pytanie: Jakie dodatki znajdują się na wydaniu DVD tego filmu?
Odpowiedź: oficjalny teledysk do filmu oraz trzy filmy dokumentalne szczegółowo opisujące proces produkcji, a także w jaki sposób Daniel Craig został wybrany do roli Bonda i rozszerzoną wersję filmu dokumentalnego Bond Girls Are Forever, zawierającą wywiady z członkowie obsady Casino Royale

Pytanie: Jakie aspekty związane z Casino Royale opisane zostały w dokumentach dołączonych do wydania DVD tego filmu?
Odpowiedź: proces produkcji, a także w jaki sposób Daniel Craig został wybrany do roli Bonda

Pytanie: Jakie osoby udzielają wywiadów w ramach dokumentu Bond Girls Are Forever, który stał się dodatkiem do wydania DVD tego filmu?
Odpowiedź: członkowie obsady Casino Royale
Staurikozaur

Colbert początkowo zaklasyfikował staurikozaura do rodziny Palaeosauriscidae, należącej do infrarzędu Teratosauria, w obrębie podrzędu Palaeopoda, odpowiadającego prozauropodom. Hipoteza ta nie uzyskała jednak poparcia w późniejszych pracach. Pierwszym naukowcem, który zwrócił uwagę na bardzo bliskie pokrewieństwo staurikozaura z herrerazaurem – przez Colberta również zaklasyfikowanym do Teratosauria, lecz do odrębnej rodziny Teratosauridae – był Juan Luis Benedetto, który w 1973 roku ustanowił rodzinę Herrerasauridae obejmującą te dwa rodzaje. Porównał budowę staurikozaura i herrerazaura oraz prozauropodów i wskazał na znaczące różnice niepozwalające na włączenie Herrerasauridae do prozauropodów, jednak nowo nazwanej rodziny nie przypisał do żadnej mniejszej grupy wewnątrz dinozaurów gadziomiednicznych. W 1977 roku Peter Galton uznał, że różnice pomiędzy herrerazaurem a staurikozaurem są na tyle duże, iż zasadne staje się utworzenie dla staurikozaura nowej rodziny, której nadał nazwę Staurikosauridae. Przedstawił trzy hipotezy dotyczące pozycji filogenetycznej tej rodziny oraz Herrerasauridae – mogły być drapieżnymi prozauropodami, prymitywnymi teropodami lub dinozaurami gadziomiednicznymi, które oddzieliły się od linii ewolucyjnej Saurischia jeszcze przed jej podziałem na teropody i zauropodomorfy. Galton stwierdził, że Staurikosaurus był prawdopodobnie prymitywnym teropodem, nie miał jednak pewności w przypadku herrerazaura i zarówno Staurikosauridae, jak i Herrerasauridae uznał za Saurischia incertae sedis. Również Bakker i Galton stwierdzili, że Staurikosaurus znajdował się prawdopodobnie blisko podstawy drzewa filogenetycznego dinozaurów gadziomiednicznych. Nazwę Staurikosauridae stosowało kilku paleontologów, jednak obecnie wśród naukowców panuje konsensus, że Herrerasauridae to grupa monofiletyczna, a rodziny Staurikosauridae jako taksonu monotypowego nie wyróżnia się. Według definicji filogenetycznej Novasa z 1992 roku Herrerasauridae obejmuje ostatniego wspólnego przodka herrerazaura i staurikozaura i wszystkich jego potomków. Innymi potencjalnymi przedstawicielami tego kladu są Chindesaurus z formacji Chinle w Arizonie oraz Caseosaurus z formacji Dockum w Teksasie, przez niektórych uznawany za tożsamy z czindezaurem. Pozycja filogenetyczna staurikozaura wiąże się z pozycją herrerazaura – jego taksonu siostrzanego, znanego ze znacznie bardziej kompletnych szczątków. Według alternatywnej definicji, przedstawionej w 1998 roku przez Sereno, do Herrerasauridae należą wszystkie zwierzęta bliżej spokrewnione z herrerazaurem niż z Neornithes – tak definiowane herrerazaury obejmowałyby te same taksony, co grupa Herrerasauria w definicji Langera z 2004 roku.

Pytanie: Jaki badacz zajmował się rodziną Herrerasauridae?
Odpowiedź: Juan Luis Benedetto

Pytanie: Z jakim naukowcem nie zgadzał się Benedetto?
Odpowiedź: z Colbertem

Pytanie: Co należało zrobić według Galtona, w związku z dużymi różnicami gatunków?
Odpowiedź: utworzyć dla staurikozaura nowa rodzinę

Pytanie: Jak Galton nazwał nową rodzinę dinozaurów?
Odpowiedź: Staurikosauridae
Staurikozaur

Ze względu na niekompletność materiału kopalnego niewiele wiadomo na temat paleobiologii staurikozaura. Dowodów na występowanie zachowań stadnych, gniazdowania, opieki rodzicielskiej nie potwierdzono ani u staurikozaura, ani u żadnego z jego bliskich krewnych. Dinozaur ten miał stosunkowo dużą czaszkę, odpowiadającą długością kości udowej, oraz ostre, osadzone w zębodołach zęby, co skłoniło Colberta do postawienia hipotezy, że Staurikosaurus był bardzo aktywnym drapieżnikiem o silnych szczękach. Polował prawdopodobnie na małe i średniej wielkości kręgowce, takie jak cynodonty i rynchozaury, chociaż Colbert stwierdził, że potrafił atakować zwierzęta dorównujące mu rozmiarami. Tylny fragment ogona staurikozaura, podobnie jak herrerazaura, był usztywniony dzięki wydłużonym prezygapofyzom kręgów, co pomagało prawdopodobnie zachować równowagę podczas biegu i skoków. Wydatny grzebień nadpanewkowy sugeruje, że staurikozaur mógł utrzymywać tułów uniesiony o ponad 20° w stosunku do osi poziomej, przynajmniej w trakcie szybkiego poruszania się.

Pytanie: Dlaczego wiedza na temat paleobiologii tego rodzaju dinozaura jest ograniczona?
Odpowiedź: Ze względu na niekompletność materiału kopalnego

Pytanie: Czy udało się potwierdzić, że dinozaury te wykazywały zachowania stadne?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie cechy tego dinozaura sprawiły, że Colbert przypuszczał, iż miał on silne szczęki i był wybitnie aktywnym drapieżnikiem?
Odpowiedź: miał stosunkowo dużą czaszkę, odpowiadającą długością kości udowej, oraz ostre, osadzone w zębodołach zęby

Pytanie: Na jakie zwierzęta polował prawdopodobnie Staurikosaurus?
Odpowiedź: małe i średniej wielkości kręgowce, takie jak cynodonty i rynchozaury
Stefan Żeromski

W 1892 roku przebywał krótko w Zurychu, Wiedniu, Pradze i Krakowie. Jesienią tego roku ożenił się z Oktawią z Radziwiłłowiczów Rodkiewiczową, którą poznał w Nałęczowie, po czym wyjechał z żoną i jej córeczką z pierwszego małżeństwa do Szwajcarii, gdzie objął posadę zastępcy bibliotekarza w Muzeum Narodowym Polskim w Rapperswilu. Tam powstawały m.in. Syzyfowe prace. W Szwajcarii zetknął się m.in. z Gabrielem Narutowiczem, Edwardem Abramowskim. W latach 1895 i 1898 ukazały się zbiory opowiadań Żeromskiego.

Pytanie: Czy Żeromski był dla Oktawii pierwszym mężem?
Odpowiedź: nie
Stefan Żeromski

Podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 współpracował w kierowanym przez ppłk. Mariana Dienstla-Dąbrowę Wydziale Propagandy Armii Ochotniczej. 22 października 1920 roku został członkiem Obywatelskiego Komitetu Wykonawczego Obrony Państwa. W niepodległej Polsce Żeromski zamieszkał w Warszawie, gdzie brał znaczący udział w życiu literackim. Uczestniczył, wraz z Janem Kasprowiczem, w akcji przedplebiscytowej w regionie Powiśla celem przyłączenia tych terenów do Polski, między innymi w Iławie, Suszu, Prabutach, Kwidzynie, Sztumie, Grudziądzu i wielu innych miejscowościach Warmii, Mazur i powiatów nadwiślańskich (Powiśla). Był delegatem na zjazd Związku Zawodowego Literatów Polskich 4 lutego 1922 w Warszawie. Był inicjatorem projektu Akademii Literatury, Straży Piśmiennictwa Polskiego, a w 1925 roku został założycielem i pierwszym prezesem polskiego oddziału PEN Clubu. W latach dwudziestych osiedlił się w Konstancinie-Jeziornie pod Warszawą w willi Świt, a w 1924 prezydent Stanisław Wojciechowski przydzielił mu trzypokojowe mieszkanie na drugim piętrze Zamku Królewskiego w Warszawie. W 1922 roku ukazała się powieść Wiatr od morza, za którą otrzymał Państwową Nagrodę Literacką, a w 1924 roku powieść Przedwiośnie.

Pytanie: Kto brał z nim udział w akcji przedplebiscytowej?
Odpowiedź: Jan Kasprowicz

Pytanie: Jaki lokal zamieszkiwał od 1924 roku?
Odpowiedź: trzypokojowe mieszkanie na drugim piętrze Zamku Królewskiego w Warszawie

Pytanie: Jakie odznaczenie przyznano mu za książkę Wiatr od morza?
Odpowiedź: Państwową Nagrodę Literacką

Pytanie: Kiedy zostało wydane Przedwiośnie?
Odpowiedź: w 1924 roku
Aleksy I (patriarcha Moskwy)

Przejęcie władzy przez Nikitę Chruszczowa patriarcha Aleksy przyjął z zadowoleniem, licząc, iż jego reformy będą mieć pozytywny wpływ na położenie Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. 17 maja 1958 spotkał się z Chruszczowem, ponownie przedstawiając postulaty otwarcia szeregu zlikwidowanych świątyń, przyspieszenia remontu ławry Troicko-Siergijewskiej, wsparcia wydawniczej działalności Kościoła oraz rezygnacji z agitacji antyreligijnej w prasie państwowej. Spotkanie to nie przyniosło spodziewanych efektów. Chruszczow zapoczątkował w ZSRR nową kampanię antyreligijną, w czasie której działalność Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego ponownie została poważnie ograniczona, zaś połowa istniejących parafii zlikwidowana. We wrześniu 1958 od Aleksego I zażądano zgody na masową kampanię likwidacji cerkwi, w tym na zamknięcie ławry Pieczerskiej. Patriarcha w rozmowie z kierującym Radą ds. Religii oznajmił, iż woli odejść w stan spoczynku niż spełnić oczekiwania władz w tym zakresie. W październiku 1958 Rada Ministrów ZSRR przegłosowała ustawy godzące bezpośrednio w monastery Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Aleksy I oraz metropolita kruticki i kołomieński Mikołaj protestowali przeciwko tym działaniom, jak również przeciw administracyjnemu likwidowaniu parafii, zwracając uwagę na zaangażowanie Cerkwi w obronie kraju w wojnach toczonych przeciwko Rosji. Ponownie ich wystąpienie nie przyniosło rezultatów; w 1960 metropolita Mikołaj został zmuszony do ustąpienia z urzędu. Według Johna Andersona to metropolita Mikołaj w zdecydowany sposób sprzeciwiał się antyreligijnej polityce władz, podczas gdy patriarcha był skłonny do daleko idących ustępstw. Jako przykład podaje sytuację z 1959, gdy Aleksy zgodził się na likwidację 28 monasterów, sugerując jedynie, iż w ZSRR powinny pozostać przynajmniej niektóre ośrodki życia mniszego.

Pytanie: Jakie nadzieje wiązał z Chruszczowem?
Odpowiedź: liczył, iż jego reformy będą mieć pozytywny wpływ na położenie Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego

Pytanie: Czy Chruszczow spełnił nadzieje, które w nim początkowo pokładał?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Na wprowadzenie przez Chruszczowa jakich zmian liczył?
Odpowiedź: otwarcie szeregu zlikwidowanych świątyń, przyspieszenie remontu ławry Troicko-Siergijewskiej, wsparcie wydawniczej działalności Kościoła oraz rezygnację z agitacji antyreligijnej w prasie państwowej

Pytanie: Czy Chruszczow doprowadził do umocnienia pozycji kościoła prawosławnego w Związku Radzieckim?
Odpowiedź: nie
Schody (album)

Album został udostępniony do nabycia w Internecie 1 kwietnia 2004 o godz. 19 jedynie za pośrednictwem serwisu Interia.pl. Nagranie sprzedawano w dwóch formatach – jako całość (w cenie 15 zł) i wszystkie utwory oddzielnie (w cenie 3 zł każdy). Dodatkowo do wydawnictwa dołączona była zapisana w formacie PDF kolorowa poligrafia zawierająca teksty utworów i zdjęcia formacji. Płyta była pierwszym albumem w historii polskiej muzyki rozrywkowej wydanym pierwotnie za pośrednictwem Internetu. W dniu premiery albumu zespół zagrał koncertu w klubie Stodoła w Warszawie; support zagrała grupa Bohema.

Pytanie: Ile pieniędzy trzeba było przeznaczyć na zakup pojedynczego utworu?
Odpowiedź: 3 zł

Pytanie: Jaki dodatek dołączono do albumu?
Odpowiedź: zapisana w formacie PDF kolorowa poligrafia zawierająca teksty utworów i zdjęcia formacji

Pytanie: W jakim klubie zorganizowano koncert zespołu z okazji premiery nowej płyty?
Odpowiedź: Stodoła

Pytanie: Czy twórczość zespołu można zaliczyć do muzyki rozrywkowej?
Odpowiedź: tak
Schody (album)

Wiosną 2003 do zespołu zwróciła się Netia SA z propozycją sponsorowania albumu pod warunkiem, że jego nazwa będzie brzmieć „1055”; dodatkowo ukazać miał się utwór „K2”, poświęcony członkom Polskiej Wyprawy Zimowej Netia K2. 3 lipca grupa zagrała na festiwalu TOPtrendy w Operze Leśnej w Sopocie. 21 września zespół wziął udział w koncercie Dla Kawy, poświęconym postaci zmarłego dwa tygodnie wcześniej Jerzego Kawalca. 13 października zespół zagrał koncert na dachu jednego z budynków w pobliżu ronda Romana Dmowskiego w Warszawie (inspirację zespół zaczerpnął z podobnego happeningu autorstwa The Beatles z 1969); po zagraniu kilku utworów zespół został z dachu spędzony przez policjantów i wylegitymowany, zaś Markowski został zatrzymany i zwolniony z komisariatu po godzinnym przesłuchaniu. Pod koniec roku zespół wystąpił w Nowym Jorku dla Polonii. W międzyczasie wydana została reedycja albumu Katowice Spodek Live ’94, która zadebiutowała na 37. miejscu listy przebojów OLiS. Wydanie nagrania współfinansowały władze miasta Ruda Śląska; Andrzej Urny nazwał występ najlepszym koncertem w historii zespołu, zaś Grzegorz Markowski powiedział: „Chciałem przekonać się, co zmieniło się przez dziesięć lat. W sensie estetyki grania tych samych utworów (...) Z przyjemnością stwierdziłem, że trzymamy się tego co było (...) miałem, oczywiście, jakieś zastrzeżenia do spraw wokalnych... (...) Wszystko inne w tych utworach jest takie, jak być powinno. Jest ten autentyzm”.

Pytanie: Jakie żądania Netii SA miał spełnić zespół, aby firma ta została sponsorem ich albumu?
Odpowiedź: jego nazwa miała brzmieć „1055”; dodatkowo ukazać miał się utwór „K2”, poświęcony członkom Polskiej Wyprawy Zimowej Netia K2

Pytanie: Jak nazywał się koncert, w którym wystąpił zespół Perfect, upamiętniający Jerzego Kawalca?
Odpowiedź: Dla Kawy

Pytanie: Co zainspirowało Perfect do zagrania koncertu na dachu?
Odpowiedź: podobny happening autorstwa The Beatles z 1969

Pytanie: Jak zakończył się koncert na dachu?
Odpowiedź: po zagraniu kilku utworów zespół został z dachu spędzony przez policjantów i wylegitymowany, zaś Markowski został zatrzymany i zwolniony z komisariatu po godzinnym przesłuchaniu
Żarłacz galapagoski

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznała żarłacza galapagoskiego za gatunek bliski zagrożenia (NT) z uwagi na powolne tempo rozrodcze. IUCN nie posiada wystarczających informacji na temat wielkości połowów w wielu miejscach jego występowania. Mięso tego gatunku jest cenione i uważane za bardzo smaczne. Pomimo wysokiej liczebności np. w wodach wokół Wysp Świętego Piotra i Pawła lub na Hawajach na niektórych obszarach (w tym u wybrzeży Ameryki Środkowej) wielkość populacji żarłacza galapagoskiego spadła. Dlatego uważa się, że niektóre miejscowe populacje mogę być zagrożone. W wodach wokół Wysp Galapagos oraz Wysp Kermadec rekin ten chroniony jest prawnie, w ramach ochrony rezerwatów morskich.

Pytanie: Dlaczego żarłacz galapagoski został uznany za bliski zagrożenia?
Odpowiedź: uwagi na powolne tempo rozrodcze

Pytanie: Jaki organ zaklasyfikował żarłacza galapagoskiego do gatunków bliskich zagrożeniu?
Odpowiedź: Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody

Pytanie: Czy ludzie spożywają mięso z żarłacza galapagoskiego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy na Hawajach żarłacz galapagoski występował w sporej liczebności?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy liczba żarłaczy wciąż rośnie?
Odpowiedź: nie
Żarłacz galapagoski

Wysoka, zaokrąglona na szczycie pierwsza płetwa grzbietowa, której proksymalna krawędź podstawy leży za dystalną krawędzią płetw piersiowych to cecha charakterystyczną tego gatunku. Pomiędzy płetwami grzbietowymi występuje niski lecz wyraźnie zaznaczony grzbiet. Mała druga płetwa grzbietowa posiada długą wolną ostro zakończoną dystalną końcówkę i leży nad nieco mniejszą płetwą odbytową, która z wyglądu przypomina mały mocno wygięty, tępo zakończony sierp. Płetwy piersiowe są duże, szerokie i ostro zakończone, ich tylna krawędź jest prosta, przednia łagodnie wygięta ku tyłowi. Płetwy brzuszne są równe, trójkątne. U samca z dystalnych części płetw brzusznych wykształcił się narząd kopulacyjny zwany pterygopodium. Duża płetwa ogonowa cechuje się asymetrycznością i heterocerkicznością. Jej górny łuk posiada u szczytu trójkątny wąski fałd skórny. Skórę pokrywają połyskujące łuski plakoidalne zwane „skórnymi zębami”. Grzbiet cechuje się barwą jasno lub ciemnoszarą. Spód ciała jest najczęściej śnieżnobiały. Pierwsza płetwa grzbietowa i płetwy piersiowe są nieco jaśniejsze od pozostałych. Krawędzie dalszej płetwy grzbietowej, odbytowej i ogonowej ciemne, są niekiedy barwy czarnej. W porównaniu do rekina ciemnoskórego (C. obscurus), żarłacz galapagoski posiada wyższą pierwszą płetwę grzbietową, masywniejszy pysk oraz szersze górne zęby. Od żarłacza rafowego (C. amblyrhynchos) różni się wielkością oraz stosunkiem odległości pomiędzy płetwami grzbietowymi. Pomimo różnic, gatunki te są czasami mylone ze sobą. Różnią się w szczególności liczbą kręgów przedogonowych (precaudal): 58 u żarłacza galapagoskiego, 86-97 u żarłacza ciemnoskórego oraz 110-119 u żarłacza rafowego.

Pytanie: Do czego można przyrównać płetwę odbytową rekina galapagoskiego?
Odpowiedź: mocno wygiętego, tępo zakończonego sierpa

Pytanie: Jak nazywa się narząd płciowy samców rekina galapagoskiego?
Odpowiedź: pterygopodium

Pytanie: Czy żarłacz galapagowski i rafowy posiadają taką samą ilość kręgów przedogonowych?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czym oprócz ilości kręgów przedogonowych różni się rekin galapagoski od ciemnoskórego?
Odpowiedź: posiada wyższą pierwszą płetwę grzbietową, masywniejszy pysk oraz szersze górne zęby

Pytanie: Jaki rodzaj łusek pokrywa skórę rekina galapagoskiego?
Odpowiedź: plakoidalne
Eddie Edwards

W kolejnym sezonie Edwards rzadziej pojawiał się na skoczniach świata. Rozpoczął go od północnoamerykańskiego tournée w zawodach PŚ. W Thunder Bay dwukrotnie był ostatni; w pierwszym konkursie w Lake Placid wyprzedził Konijnenberga. W drugim konkursie osiągnął swój najlepszy dotychczasowy wynik, wyprzedził wówczas czterech zawodników (w tym jednego zdyskwalifikowanego). Po raz ostatni w zawodach PŚ wystąpił w niemieckiej części 37. Turnieju Czterech Skoczni – w obu konkursach zajął ostatnią lokatę. W marcu 1989 wystąpił jeszcze w dwóch konkursach Pucharu Europy w Schönwaldzie, w których był trzeci od końca oraz przedostatni (ponownie wyprzedzał swego rodaka Jonesa, a w jednym z konkursów pokonał też Węgra Petera Karadiego).

Pytanie: Czy Edwards zwyciężył w Thunder Bay?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ilu zawodników wyprzedził Edwards w drugim konkursie w Lake Placid?
Odpowiedź: czterech

Pytanie: Które miejsce zajął Edwards w niemieckiej części 37. Turnieju Czterech Skoczni?
Odpowiedź: ostatnie