mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Konkurs Piosenki Eurowizji 2005

Plany dotyczące organizacji oraz wyboru miejsca rozegrania konkursu rozpoczęły się w maju 2004, tydzień po finale 49. Konkursu Piosenki Eurowizji. Początkowo ukraińskie media obawiały się brakiem odpowiedniej hali do przeprowadzenia widowiska, krajowy rząd nie zgodził się natomiast na podwojenie państwowego budżetu w celu przeznaczenia środków na zorganizowanie imprezy. Chęć przygotowania konkursu wyraził wówczas m.in. rząd Serbii i Czarnogóry, jednak później wycofał swoje zainteresowanie z powodu innych planów budżetowych. Doniesieniom zaprzeczyła Daphne Bokota z ramienia greckiej telewizji Ellinikí Radiofonía Tileórasi.

Pytanie: Co mogło stanowić problem przy organizacji konkursu, według ukraińskich mediów?
Odpowiedź: brak odpowiedniej hali do przeprowadzenia widowiska

Pytanie: Dlaczego władze Serbii i Czarnogóry nie zdecydowały się ostatecznie się ubiegać o posadę organizatora konkursu?
Odpowiedź: z powodu innych planów budżetowych

Pytanie: Z jaką stacją telewizyjną współpracowała wówczas Daphne Bokota?
Odpowiedź: Ellinikí Radiofonía Tileórasi
Gorden Kaye

W 1982 Croft obsadził Kaye’a w głównej roli w swoim nowym serialu ’Allo ’Allo!. Grany przez niego René jest właścicielem kawiarni w okupowanej przez Niemców Francji w czasie II wojny światowej, który mimo wyraźnej nadwagi i niezbyt ponętnej aparycji nie może opędzić się od zalotów własnych kelnerek. Kaye wystąpił we wszystkich 84 odcinkach serialu, a także w jego zagranej 1200 razy wersji teatralnej. W 2007 roku po latach powrócił do swej najsłynniejszej roli, występując w odcinku specjalnym Powrót ’Allo ’Allo! na antenie BBC oraz w trzyosobowej sztuce teatralnej na deskach teatru w Brisbane, wraz z Sue Hodge jako Mimi Labonq i Guyem Sinerem jako porucznikiem Gruberem.

Pytanie: W jakim serialu Kaye wcielił się w postać głównego bohatera?
Odpowiedź: ’Allo ’Allo!

Pytanie: Kim jest serialowy bohater o imieniu René?
Odpowiedź: właścicielem kawiarni

Pytanie: Kiedy rozgrywa się akcja serialu ’Allo ’Allo!?
Odpowiedź: w czasie II wojny światowej

Pytanie: Czy René miał powodzenie wśród kobiet?
Odpowiedź: tak
Gorden Kaye

Później stał się wziętym epizodystą i aktorem drugoplanowym, występującym w wielu serialach. W takim charakterze pojawił się też w serialach Davida Crofta: Are You Being Served? oraz It Ain’t Half Hot Mum. W 1977 Croft powierzył mu drugoplanową, lecz bardzo wyrazistą rolę prezentera telewizyjnego w krótkotrwałym serialu Podróż pani Noah. W pierwszej połowie lat 80. grywał w rolach szekspirowskich: najpierw w inscenizacji Życia i śmierci króla Jana dla Teatru Telewizji BBC, a następnie w wystawieniu Jak wam się podoba, przygotowanym przez Królewski Teatr Narodowy.

Pytanie: W jakim serialu Croffta zagrał Kaye w 1977?
Odpowiedź: Podróż pani Noah

Pytanie: W jaką rolę wcielił się Kaye w Podróży Pani Noah?
Odpowiedź: prezentera telewizyjnego

Pytanie: W jakiej sztuce Teatru Narodowego wystąpił Kaye?
Odpowiedź: Jak wam się podoba
Kat (zespół muzyczny)

W 2021 serwis internetowy stacji Antyradio opublikował artykuł o zbiórce dla byłego wokalisty zespołu Romana Kostrzewskiego walczącego z chorobą nowotworową. W tytule tekstu doszło do pomyłki, grupę Kat & Roman Kostrzewski pomylono z zespołem Kat. Piotr Luczyk odwołał się do artykułu wydając oświadczenie, w którym poinformował, że zespół Kat nie zbiera pieniędzy dla Kostrzewskiego i nie zagra specjalnego koncertu. Zarzucił również, że artykuły informujące o zbiórce są manipulacją i pretekstem do darmowej reklamy dla zespołu byłego wokalisty, zaś samą grupę Kat & Roman Kostrzewski nazwał zespołem coverowym. Oświadczenie Luczyka wywołało oburzenie wśród fanów. Roman Kostrzewski zmarł 10 lutego 2022.

Pytanie: Z czym zmagał się Roman Kostrzewski?
Odpowiedź: z chorobą nowotworową

Pytanie: Jaka pomyłka zaistniała w tekście?
Odpowiedź: grupę Kat & Roman Kostrzewski pomylono z zespołem Kat

Pytanie: O czym powiadomił Piotr Luczyk w oświadczeniu?
Odpowiedź: że zespół Kat nie zbiera pieniędzy dla Kostrzewskiego i nie zagra specjalnego koncertu

Pytanie: Czy fani pozytywnie zareagowali na oświadczenie Luczyka?
Odpowiedź: nie
Karta dźwiękowa

Specyfikacja MIDI umożliwia sterowanie 16 urządzeniami MIDI jednocześnie. Sekwencer łączy funkcję magnetofonu wielościeżkowego i pulpitu mikserskiego. Poszczególne partie instrumentów nagrywa się na ścieżkach (może ich być 128 i więcej). Niezaprzeczalną zaletą MIDI jest oszczędność pamięci – skoro przesyłane są tylko dane dotyczące dźwięku, minuta muzyki wymaga zaledwie około 20 KB danych. MIDI ma pod tym względem ogromną przewagę nad cyfrową techniką zapisu dźwięku, przetworzonego przez konwertery analogowo-cyfrowe na twardym dysku.

Pytanie: Co pozwala na sterowanie kilkunastoma systemami MIDI na raz?
Odpowiedź: Specyfikacja MIDI

Pytanie: Zadania jakich urządzeń integruje sekwencer?
Odpowiedź: magnetofonu wielościeżkowego i pulpitu mikserskiego

Pytanie: Na czym zapisuje się partie instrumentów?
Odpowiedź: na ścieżkach

Pytanie: Jaki można wyróżnić szczególny atut MIDI?
Odpowiedź: oszczędność pamięci

Pytanie: Ile miejsca zajmuje 1 min ścieżki dźwiękowej?
Odpowiedź: 20 KB
Karta dźwiękowa

Należy tutaj pamiętać, że MIDI nie przesyła dźwięku, lecz informacje o nim (i nie tylko). Na przykład muzyk w czasie koncertu naciśnięciem klawisza może wydobyć nie tylko dźwięk, ale również może synchronicznie sterować błyskami światła, sekwenserami, modułami brzmieniowymi itp. – oczywiście pod warunkiem, że wymienione urządzenia będą zgodne ze standardem MIDI. Posiadając w komputerze kartę dźwiękową FM czy też WT, mamy, praktycznie rzecz biorąc, do czynienia z modułem brzmieniowym syntezatora muzycznego. Komunikację z owym modułem zapewnia port MIDI oraz programy zwane sekwencerami. Sekwencery umożliwiają też edycję zapisu cyfrowego MIDI w postaci standardowych plików (z rozszerzeniem MID).

Pytanie: Czy za pośrednictwem MIDI przesyła się dźwięk?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Na co oprócz sterowania dźwiękiem pozwala system MIDI?
Odpowiedź: synchroniczne sterowanie błyskami światła, sekwenserami, modułami brzmieniowymi itp

Pytanie: Co zapewnia komunikację z modułem brzmieniowym syntezatora muzycznego?
Odpowiedź: port MIDI oraz programy zwane sekwencerami

Pytanie: Na co oprócz komunikacji z modułem brzmieniowym syntezatora muzycznego pozwalają sekwencery?
Odpowiedź: edycję zapisu cyfrowego MIDI w postaci standardowych plików (z rozszerzeniem MID)

Pytanie: Jaką kartę dźwiękową należy mieć, aby pracować na module brzmieniowym syntezatora muzycznego?
Odpowiedź: FM, WT
Skra Bełchatów

W latach 2006–2009 drużyna z Bełchatowa czterokrotnie wystąpiła w Lidze Mistrzów każdorazowo wychodząc z grupy. W 2009 Castellani został trenerem Reprezentacji Polski (z którą wygrał Mistrzostwa Europy 2009), a jego następcą dotychczasowy asystent Jacek Nawrocki. We wrześniu bełchatowianie wygrali po raz trzeci z rzędu Memoriał im. Zdzisława Ambroziaka. W listopadzie Skra Bełchatów zajęła drugie miejsce w Klubowych Mistrzostwach Świata, imprezie reaktywowanej po 17 latach przerwy. W ćwierćfinale Pucharu Polski bełchatowianie przegrali dwumecz z Resovią. Final Four które miało odbyć się 10 i 11 kwietnia 2010 w hali Atlas Arena w Łodzi, zostało przełożone ze względu na katastrofę lotniczą w Smoleńsku w której zginął m.in. Prezydent Polski Lech Kaczyński. Skra ostatecznie zajęła w nim 3. miejsce. Ulegając w półfinale Dynamo Moskwa, a w meczu o brąz pokonując słoweński ACH Volley Bled. Mariusz Wlazły został najlepiej punktującym siatkarzem imprezy. Zdobyła też kolejne Mistrzostwo Polski, w finale pokonując w czterech meczach Jastrzębski Węgiel.

Pytanie: Czy od 2006 roku do 2009 Bełchatów wychodził z grupy?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto d 2009 roku trenował polską reprezentację?
Odpowiedź: Castellani

Pytanie: Ile razy drużyna z Bełchatowa wygrała Memoriał im. Zdzisława Ambroziaka?
Odpowiedź: trzy

Pytanie: Z jaką drużyną Bełchatów przegrał w ćwierćfinale Pucharu Polski?
Odpowiedź: Resovią

Pytanie: Dlaczego przełożono Final Four?
Odpowiedź: ze względu na katastrofę lotniczą w Smoleńsku
Azerbejdżan na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010

Żadnego z tych kryteriów nie spełnili reprezentanci Azerbejdżanu, wobec czego musieli starać się o kwalifikację na igrzyska olimpijskie według kolejnego kryterium. Zgodnie z nim, do olimpijskich zawodów w slalomie i slalomie gigancie zostali zakwalifikowani zawodnicy, którzy wystąpili w mistrzostwach świata w Val d'Isère w 2009 roku oraz w okresie kwalifikacyjnym zdobyli przynajmniej 140 punktów FIS. Również i te kryteria nie zostały spełnione przez azerskich reprezentantów, gdyż oboje nie zdobyli takiej liczby punktów. Możliwość startu olimpijskiego w slalomie i slalomie gigancie uzyskali dzięki przydzieleniu Azerbejdżanowi podstawowej kwoty narodowej.

Pytanie: Jakie było kryterium, według którego zawodnicy wystąpili na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010 w Azerbejdżanie?
Odpowiedź: Wystąpienie w mistrzostwach świata w Val d'Isère w 2009 roku oraz w okresie kwalifikacyjnym zdobycie przynajmniej 140 punktów FIS

Pytanie: Czy reprezentanci Azerbejdżanu spełniali wymagania?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co zadecydowało o wystartowaniu w Igrzyskach azerskich reprezentantów? 
Odpowiedź: Przydzielenie Azerbejdżanowi podstawowej kwoty narodowej
Wojciech Pszoniak

W 1968 ukończył studia na PWST w Krakowie. Występował na scenach Starego Teatru w Krakowie, Teatru Narodowego w Warszawie i Teatru Powszechnego w Warszawie. W latach 1974–1980 był wykładowcą w warszawskiej PWST. W latach 70. występował także w kabarecie Pod Egidą. Od końca lat 70. grał w teatrach francuskich, m.in. w Nanterre, Montparnasse i Chaillot, a także na scenach londyńskich. W latach 80. wyjechał na stałe do Paryża. Od lat 90. występował zarówno w spektaklach francuskich, jak i w polskich. Wystąpił m.in. w sztukach: Klątwa Stanisława Wyspiańskiego (reż. Konrad Swinarski, 1970), Miłość i gniew Johna Osborne’a (reż. Zygmunt Hübner, 1973), Rewizor Nikołaja Gogola (reż. Jerzy Gruza, 1977), Siedem pięter Dino Buzattiego (reż. Andrzej Barański, 1995), Śmieszny staruszek Tadeusza Różewicza (reż. Stanisław Różewicz, 1997) oraz w wyreżyserowanym przez siebie Dożywociu (2001) Aleksandra Fredry.

Pytanie: W jakim mieście Pszoniak zdobywał edukację?
Odpowiedź: w Krakowie

Pytanie: Na jakiej uczelni wyższej studiował Pszoniak?
Odpowiedź: na PWST

Pytanie: W jakich francuskich teatrach grał Pszoniak?
Odpowiedź: w Nanterre, Montparnasse i Chaillot

Pytanie: Czy Pszonik grał w teatrach w stolicy Wielkiej Brytanii?
Odpowiedź: tak
Wojciech Pszoniak

Na ekranie debiutował w bułgarskim serialu Proizszestwia na Sljapata ulica (1965). W filmie polskim natomiast w 1970 – Twarz anioła (reż. Zbigniew Chmielewski). Wystąpił w kilkudziesięciu filmach polskich, francuskich i w produkcjach międzynarodowych. Zagrał m.in. tytułową rolę w Diable (reż. Andrzej Żuławski, 1972), rolę Mieszka I w Gnieździe (reż. Jan Rybkowski, 1974), doktora Marglewskiego w Szpitalu przemienienia (reż. Edward Żebrowski, 1978), postać Siedelmayera, dyrektora cyrku w Arii dla atlety (reż. Filip Bajon, 1979), zagrał Josełe w Austerii (reż. Jerzy Kawalerowicz, 1982) oraz Kamińskiego w Strajku (reż. Volker Schlöndorff, 2007). Wystąpił także w filmach Andrzeja Wajdy: w roli dziennikarza i Stańczyka w Weselu (1972), Moryca w Ziemi obiecanej (1974), Robespierre’a w Dantonie (1983) i tytułowej roli w Korczaku (1990). Zagrał m.in. Władysława Gomułkę w filmie Czarny czwartek, opowiadającym o wydarzeniach grudniowych. Wystąpił również w filmie 1920 Bitwa Warszawska, w reżyserii Jerzego Hoffmana oraz filmach Mniejsze zło Janusza Morgensterna i Mała matura 1947 Janusza Majewskiego. Nagrywał także dla Teatru Polskiego Radia.

Pytanie: Jak nazywał się pierwszy polski film, w którym zagrał?
Odpowiedź: Twarz anioła

Pytanie: Kogo zagrał w filmie Gniazdo?
Odpowiedź: Mieszka I

Pytanie: Jakie role odegrał w produkcjach Andrzeja Wajdy?
Odpowiedź: dziennikarza i Stańczyka w Weselu (1972), Moryca w Ziemi obiecanej (1974), Robespierre’a w Dantonie (1983) i tytułowej roli w Korczaku (1990)

Pytanie: Czy ma na swoim koncie występy radiowe?
Odpowiedź: tak
Praga

W 1848 roku doszło do powstania (w czasie Wiosny Ludów). Do 1861 r. w mieście urzędował niemiecki burmistrz. Od tego czasu liczba czeskich mieszkańców gwałtownie wzrosła z powodu uprzemysłowienia przedmieść Pragi.Pod koniec XIX wieku wybudowano wiele reprezentacyjnych budynków; następowało powolne odzyskiwanie znaczącej pozycji miasta w monarchii Habsburgów. W tym czasie Praga była już dwujęzyczna, a Czesi i Niemcy funkcjonowali praktycznie równolegle (podwójne – czeskie i niemieckie – były uczelnie, teatry itp.). Na przełomie XIX i XX wieku w ramach asanacji praskiej dokonano całkowitej przebudowy Josefova i Podskalí, niszcząc przy tym wiele cennych historycznych obiektów. Podział Uniwersytetu Karola w Pradze na uniwersytet niemiecki i czeski był symbolem konfliktów etnicznych, które wstrząsały Pragą pod koniec XIX wieku. Na początku XX wieku Praga była miejscem, w którym tworzyło wielu niemieckojęzycznych twórców, takich jak Franz Kafka, Rainer Maria Rilke, Gustav Meyrink, Egon Erwin Kisch i Franz Werfel.

Pytanie: Iloma językami posługiwali się mieszkańcy Pragi w końcowym okresie XIX wieku?
Odpowiedź: dwoma

Pytanie: Jakim językiem posługiwał się Franz Kafka?
Odpowiedź: niemieckim

Pytanie: Przy okazji jakiego wydarzenia gruntownie zmodernizowano Josefov i Podskalí?
Odpowiedź: asanacji praskiej
Dmitrij Czwykow

W tym samym roku w periodzie letnim dwukrotnie wystąpił w kwalifikacjach do konkursów Letniej Grand Prix, jednak w obu nie awansował do konkursu głównego. W sezonie 1996/1997 nie wystąpił w żadnych zawodach FIS. Kolejne starty zanotował w sierpniu 1997 roku w zawodach PK w Zakopanem. W obu konkursach zdobył punkty (w pierwszym był dwunasty, zaś w drugim szósty). W swoich kolejnych pięciu startach poszło mu nieco gorzej, gdyż w każdych zawodach odpadał w kwalifikacjach (raz w LGP, dwukrotnie w PK i trzykrotnie w PŚ). 21 grudnia zajął 41. miejsce w zawodach Pucharu Świata w Engelbergu. Na przełomie lat 1997/1998 wystąpił w swoim drugim już Turnieju Czterech Skoczni. Trzykrotnie zakwalifikował się do konkursów głównych, jednak za każdym razem zajmował lokaty pod koniec stawki. Zgromadził łącznie 190,9 pkt., co dało mu 54. miejsce w klasyfikacji generalnej. 11 stycznia 1998 roku osiągnął najlepszy dotychczasowy wynik w PŚ; zajął 37. miejsce w Ramsau. Ponadto zakwalifikował się na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1998 w Nagano.

Pytanie: Czy Dmitrij Aleksandrowicz Czwykow wziął udział w głównym konkursie Letniej Grand Prix?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Które miejsce zdobył Dmitrij Aleksandrowicz Czwykow podczas mistrzostw w Engelbergu?
Odpowiedź: 41

Pytanie: W jakim mieście odbyły się igrzyska zimą 1998 roku?
Odpowiedź: Nagano

Pytanie: Ile punktów zagwarantowało mu 54. pozycję w klasyfikacji generalnej?
Odpowiedź: 190,9
Peru na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1956

Kolejnymi przedstawicielami Peru byli Rubén Váldez i Guillermo Baldwin, którzy 1 grudnia, wystąpili w strzelaniu z karabinu dowolnego w trzech pozycjach z odległości 300 metrów. Po strzelaniu w pozycji leżącej, Baldwin był sklasyfikowany na 12., a Váldez na 14. miejscu. W pozycji klęczącej Baldwin był jeszcze wyżej, bo na 11. miejscu. Drugi z Peruwiańczyków zajął 17. pozycję mając trzeci wynik od końca. W najtrudniejszej pozycji strzeleckiej, czyli stojącej, Baldwin uzyskał dużo gorszy wynik (zajął 15. miejsce), który kosztował go utratę miejsca, jakie zajmował po poprzednich częściach zawodów. Z kolei Váldez, dzięki lepszemu strzelaniu w pozycji stojącej (11. miejsce), zakończył zawody na 12. miejscu. Baldwin ukończył na 14. miejscu; zwycięzcą został Wasilij Borisow – reprezentant ZSRR.

Pytanie: W jakiej konkurencji występowali peruwiańscy reprezentanci Baldwin i Váldez?
Odpowiedź: w strzelaniu z karabinu dowolnego

Pytanie: Na której pozycji uplasował się Baldwin w konkurencji strzelania w pozycji klęczącej?
Odpowiedź: 11

Pytanie: Jaka jest najbardziej wymagająca pozycja strzelania?
Odpowiedź: stojąca

Pytanie: Kto wygrał zawody w strzelaniu?
Odpowiedź: Wasilij Borisow
Peru na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1956

Pierwszymi startującymi reprezentantami Peru, byli Antonio Vita i Francisco Otayza. 30 listopada obydwaj wystartowali w konkurencji strzelania z pistoletu dowolnego z odległości 50 metrów. Żaden z nich nie zszedł poniżej 80 punktów w jednej serii (ogółem było ich sześć), jednak obydwaj mieli wyniki wyraźnie gorsze od zwycięzców. Vita, z wynikiem 519 punktów na 600 możliwych, uplasował się na 22. miejscu (wśród 33 zawodników), a Otayza z 503 punktami zajął 29. miejsce. Zwycięzcą tej konkurencji został Pentti Linnosvuo z Finlandii.

Pytanie: Jacy zawodnicy z Peru wystartowali jako pierwsi?
Odpowiedź: Antonio Vita i Francisco Otayza

Pytanie: W jakiej dyscyplinie mierzyli się Antonio Vita i Francisco Otayza?
Odpowiedź: strzelania z pistoletu dowolnego z odległości 50 metrów

Pytanie: Czy któremuś z zawodników Peru udało się wygrać zawody strzeleckie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Skąd pochodziła osoba, która wygrała zawody w strzelaniu z pistoletu dowolnego z odległości 50 metrów?
Odpowiedź: Finlandii

Pytanie: Jaki wynik osiągnął podczas swojego startu Antonio Vita?
Odpowiedź: 519 punktów na 600 możliwych
George Sand

W 1838 zaprzyjaźniła się z Chopinem, który wkrótce został jej kochankiem. Przez długi czas była dlań oparciem i inspiracją, jednakże zerwała z nim w 1847, co prawdopodobnie przyspieszyło śmierć kompozytora (1849). Jednym z pierwszych wspólnych wyjazdów George Sand i Chopina była podróż dla poprawy zdrowia Chopina na Majorkę, do miejscowości Valldemossa w 1838. Dwa lata po powrocie z Majorki George Sand opublikowała wspomnienia z pobytu na wyspie zatytułowane Zima na Majorce (wydane w języku polskim po prawie 167 latach). Od 1839 do 1846 każde lato Chopin spędzał w posiadłości George Sand w Nohant, gdzie napisał swoje najwybitniejsze dzieła. Kompozytor zawsze pragnął życia rodzinnego, które znalazł w domu George Sand. Sam był osobą która nie lubiła kłopotów związanych z prowadzeniem domu. Stwierdził on, że Sand świetnie radzi sobie jako domatorka, matka, pisarka, a także jako kochanka.

Pytanie: W którym roku zmarł Fryderyk Chopin?
Odpowiedź: 1849

Pytanie: Czy związek Sand z Chopinem trwał ponad 10 lat?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Gdzie para wypoczywała w 1838?
Odpowiedź: w miejscowości Valldemossa

Pytanie: Czy Chopin lubił rolę gospodarza domu?
Odpowiedź: nie
George Sand

Inną inspiracją dla twórczości Sand był spirytualizm i mistyka chrześcijańska, którą na krótko zainteresowała się w końcu lat 30. XIX wieku. W 1839 napisała osnutą wokół tego motywu powieść Spirydion, jedno ze swoich najlepszych dzieł, którego bohaterami są mnisi pragnący poprzez mistykę dokonać odnowy duchowej swojego klasztoru. W latach 1842–1844 powstał natomiast cykl Konsuelo, poświęcony losom wędrownej śpiewaczki (postać tytułowa), której postać Sand oparła na Pauline Viardot oraz sobie samej, ukazując część swoich przeżyć związanych z romansem z Fryderykiem Chopinem. Adam, Lerminer i Morot-Sir są zdania, że wielowątkowość Konsuelo, mimo sztuczności fabuły powieści, czyni z niej najlepszy utwór Sand, jedyny, który daje się porównywać z twórczością najsłynniejszych pisarzy jej czasów.

Pytanie: O kim opowiada Spirydion?
Odpowiedź: mnichach pragnących poprzez mistykę dokonać odnowy duchowej swojego klasztoru

Pytanie: Jaki aspekt cyklu Konsuelo szczególnie docenił m.in. Morot-Sir?
Odpowiedź: wielowątkowość

Pytanie: Czy Lerminera i Morot-Sira w sposób szczególny urzekła naturalność fabuły cyklu Konsuelo?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie wydarzenie z jej życia wpłynęło na kształt cyklu Konsuelo?
Odpowiedź: romans z Fryderykiem Chopinem
Stanisław Pyjas

Śledztwo wznowione w 1991 wykazało, że Pyjas został śmiertelnie pobity. Jednak z powodu braku możliwości wykrycia sprawcy umorzono je ponownie w 1999. Po śmierci Pyjasa jego przyjaciel Bronisław Wildstein, podając się za krewnego Pyjasa obejrzał zwłoki, które według niego nosiły ślady charakterystyczne dla brutalnego pobicia. Za najbardziej prawdopodobny wątek uznano wtedy pobicie, na polecenie SB, przez byłego boksera „Wisły”, Mariana Węclewicza, który wkrótce po śmierci Pyjasa zginął w zamachu. W dokumentach śledztwa zachowała się notatka mówiąca wprost o zleceniu Marianowi Węclewiczowi przez agenta SB ps. „Janek” pobicia Pyjasa. Oficer SB, który prawdopodobnie zlecał to zadanie, zmarł na zawał serca.

Pytanie: Jaką przyczynę zgonu stwierdzono w wyniku dochodzenia z 1991 roku?
Odpowiedź: pobicie

Pytanie: Jak nazywał się bliski znajomy Pyjasa, który udawał, że jest spokrewniony ze zmarłym?
Odpowiedź: Bronisław Wildstein

Pytanie: Jakie służby najprawdopodobniej zleciły pobicie Pyjasa?
Odpowiedź: SB
Stanisław Pyjas

20 kwietnia 2010 dokonano ekshumacji zwłok Stanisława Pyjasa celem ponownego zbadania w krakowskim Zakładzie Medycyny Sądowej. W trakcie dochodzenia prokurator Ireneusz Kunert z krakowskiego oddziału IPN potwierdził wykrycie obrażeń, których nie opisano w raporcie z 1977 oraz 1991. Kolejnym krokiem były badania przeprowadzone przez biegłych medyków sądowych z Zakładów Medycyny Sądowej we Wrocławiu, Bydgoszczy i Gdańsku. Wyniki analizy zdają się potwierdzać wnioski śledztwa z 1977, jakoby Stanisław Pyjas zginął z powodu nieszczęśliwego wypadku. Ujawniono również, że tuż przed śmiercią był pod wpływem alkoholu, natomiast nie odnotowano śladów pobicia ani postrzelenia.

Pytanie: Po co ekshumowano zwłoki Pyjasa?
Odpowiedź: ponownego zbadania

Pytanie: Który prokurator zajmował się dochodzeniem w sprawie Pyjasa?
Odpowiedź: Ireneusz Kunert

Pytanie: Kiedy powstały raporty, nieuwzględniające wszystkich obrażeń Pyjasa?
Odpowiedź: 1977 oraz 1991

Pytanie: Jaką substancję wykryto w organizmie Pyjasa?
Odpowiedź: alkohol
Škoda CityElefant

Produkcję jednostek CityElefant rozpoczęto w 1995/96 w zakładach ČKD Vagonka w Studénce (w 2001 ČKD Vagonka przeniosła się do Ostrawy) w wersji trójczłonowej (wagon o oznaczeniu 971 to sterujący, 071 środkowy, doczepny, natomiast 471 silnikowy). Koleje Czeskie zakupiły te jednostki dopiero w 2000. Producent liczył, że znajdzie nabywców w Europie Środkowo-Wschodniej, szczególnie w Polsce. Pojazdy te odbywały nawet testy na polskiej sieci kolejowej w 19-21 maja 2004. Priorytetem PKP, a później samorządów były wówczas lekkie pojazdy spalinowe.

Pytanie: W jakiej miejscowości rozpoczęto produkcję CityElefant?
Odpowiedź: w Studénce

Pytanie: W jakiej wersji zaczęto produkować CityElefant?
Odpowiedź: trójczłonowej

Pytanie: W którym roku koleje czeskie kupiły CityElefant?
Odpowiedź: 2000

Pytanie: Czy CityElefant były testowane w Polsce?
Odpowiedź: tak
Škoda CityElefant

Koleje Litewskie na początku XXI wieku zaczęły inwestować w nowy tabor, zastępując wyeksploatowany, paliwożerny tabor poradziecki. W 2007 producent podpisał umowę na zakup 2 trójczłonowych szerokotorowych jednostek przystosowanych do pracy pod napięciem 25 kV 50 Hz. Pod koniec 2008 po wykonaniu prób EZT-y zostały dopuszczone do ruchu na litewskiej sieci kolejowej. W październiku 2008 została podpisana umowa na kolejne dwa trójczłonowe pojazdy. Pojazdy te zostały skierowane na jedyną zelektryfikowaną linię kolejową na Litwie, która łączy dwa największe miasta – Wilno i Kowno. W sierpniu 2011 została podpisana umowa na kolejne pięć składów: dwa trójwagonowe oraz trzy dwuwagonowe. We wrześniu 2012 rozszerzono kontrakt o jeszcze jedną – 10. jednostkę. Dostawy zakończono w czerwcu 2014 roku. Na początku grudnia 2014 Litwini zamówili kolejne 3 jednostki.

Pytanie: Kiedy Litwa zaczęła rezygnować z poradzieckich taborów?
Odpowiedź: na początku XXI wieku

Pytanie: Jaka była zasadnicza wada taboru poradzieckiego?
Odpowiedź: był paliwożerny

Pytanie: Kiedy pierwsze EZT-y przewiozły pasażerów?
Odpowiedź: Pod koniec 2008

Pytanie: Ile EZT dokupiono w 2008?
Odpowiedź: dwa

Pytanie: Ile w sumie EZT posiadała Litwa w 2012?
Odpowiedź: 10