mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Iwona Śledzińska-Katarasińska

W 1989 jako pierwszy redaktor naczelny tworzyła łódzki dodatek „Gazety Wyborczej”. Była też zastępcą redaktora naczelnego gazety. W 1990 wstąpiła do ROAD. Później należała do Unii Demokratycznej i Unii Wolności, od 2001 działa w Platformie Obywatelskiej. W 1997 była kandydatem na stanowisko ministra kultury i sztuki w gabinecie Jerzego Buzka. Wycofała się na skutek protestu AWS po oskarżeniu jej o publikacje artykułów antysemickich oraz krytykujących wystąpienia studenckie podczas wydarzeń marca 1968. Posłanka stwierdziła wówczas: Nie zrezygnowałam dlatego, że czuję się winna. 30 lat temu ukazywały się artykuły, przyznaję podłe i głupie, sygnowane moim nazwiskiem (ministrem została Joanna Wnuk-Nazarowa).

Pytanie: Czym zajmowała się od 1989 roku?
Odpowiedź: tworzyła łódzki dodatek „Gazety Wyborczej”

Pytanie: Z jaką partią była związana od 2001 roku?
Odpowiedź: Platformą Obywatelską

Pytanie: O jakie stanowisko ubiegała się w 1997 roku?
Odpowiedź: stanowisko ministra kultury i sztuki

Pytanie: Czy należała do ROAD?
Odpowiedź: tak
Iwona Śledzińska-Katarasińska

1 grudnia 2006 została ukarana przez sąd rejonowy karą grzywny w wysokości 3000 zł i zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych przez 6 miesięcy za wykroczenie kierowanie pojazdem mechanicznym po spożyciu alkoholu oraz niezachowanie należytej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu. 2 kwietnia 2007 Sąd Okręgowy w Łodzi, działając jako sąd odwoławczy, uznał, że nie prowadziła samochodu w stanie po użyciu alkoholu i zmienił w tej części wyrok, wymierzając jej karę grzywny w wysokości 300 zł za spowodowanie kolizji drogowej (art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń).

Pytanie: Za co nałożono na nią sądownie karę na początku grudnia 2006 roku?
Odpowiedź: wykroczenie kierowanie pojazdem mechanicznym po spożyciu alkoholu oraz niezachowanie należytej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu

Pytanie: Jakimi konsekwencjami obciążył ją sąd na początku grudnia 2006 roku?
Odpowiedź: karą grzywny w wysokości 3000 zł i zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych przez 6 miesięcy

Pytanie: Jaka instytucja uznała, że Śledzińska-Katarasińska nie prowadziła jednak pojazdu pod wpływem alkoholu?
Odpowiedź: Sąd Okręgowy w Łodzi

Pytanie: Jaką sumę musiała zapłacić, zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi?
Odpowiedź: 300 zł
Władysław Frasyniuk

W sierpniu 1980 był uczestnikiem strajku w MPK w Zajezdni nr 9. Następnie wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. Od grudnia 1980 członek ogólnopolskiego Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania. W 1981 był delegatem na I Wojewódzki Zjazd Delegatów Regionu Dolny Śląsk, a także delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów związku w Gdańsku. Od czerwca do października 1981 był członkiem Krajowej Komisji Porozumiewawczej, następnie zasiadał w Komisji Krajowej. 30 czerwca 1981 został przewodniczącym zarządu regionu.

Pytanie: Gdzie odbył się strajk w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym?
Odpowiedź: w Zajezdni nr 9

Pytanie: Kiedy doszło do strajku pracowników komunikacji miejskiej?
Odpowiedź: W sierpniu 1980

Pytanie: Jaką funkcję przejął Frasyniuk 30 czerwca 1981 roku?
Odpowiedź: przewodniczącego zarządu regionu

Pytanie: Jak nazywał się związek, do którego wstąpił Frasyniuk w 1980 roku?
Odpowiedź: „Solidarność”
Władysław Frasyniuk

Na początku lat 90. zasiadał w radzie miasta Wrocławia. W latach 1991–2001 z ramienia UD i UW przez trzy kadencje sprawował mandat poselski. W I kadencji należał do Komisji Systemu Gospodarczego i Przemysłu, w II był członkiem Komisji Przekształceń Własnościowych, w III kadencji pracował jako wiceprzewodniczący Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich oraz członek Komisji Skarbu Państwa, Uwłaszczenia i Prywatyzacji. W 2001 ubiegał się o reelekcję, jednak UW nie uzyskała mandatów w Sejmie. W wyborach w 2002 bez powodzenia ubiegał się o urząd prezydenta Wrocławia. Bezskutecznie kandydował także w wyborach uzupełniających do Senatu w 2004 (zajął 3. miejsce na 10 kandydatów) i w parlamentarnych ponownie do Sejmu w 2005.

Pytanie: Członkiem jakiego organu był Władysław Frasyniuk podczas swojej pierwszej kadencji jako poseł?
Odpowiedź: Komisji Systemu Gospodarczego i Przemysłu

Pytanie: Jakie funkcje pełnił podczas swojej trzeciej kadencji jako poseł?
Odpowiedź: wiceprzewodniczącego Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich oraz członka Komisji Skarbu Państwa, Uwłaszczenia i Prywatyzacji

Pytanie: Czy w 2001 roku udało mu się dostać mandat poselski?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki wynik osiągnął w ramach startu w wyborach uzupełniających, które odbyły się w 2004 roku?
Odpowiedź: zajął 3. miejsce na 10 kandydatów
Varso

Początkowo plany zakładały możliwość realizacji 130-metrowego wieżowca, ale ostatecznie okazało się, że będzie mógł powstać większy obiekt. W skład Varso wejdą trzy budynki: 230-metrowa wieża główna (z ażurową iglicą 310-metrowa) oraz dwa wieżowce boczne o wysokości 90 i 81 m. Ich całkowita powierzchnia to ok. 140 tys. m², z czego 7 tys. m² ma stanowić powierzchnia handlowo-usługowa. Projekt architektoniczny kompleksu został przygotowany przez zespół Foster and Partners (wieża główna) oraz HRA Architekci (budynki boczne).

Pytanie: Ile miejsca wyznaczono na powierzchnie handlowo-usługową w Varso?
Odpowiedź: 7 tys. m²

Pytanie: Jaka grupa projektantów zdecydowała się przygotować projekty wieży głównej Varso?
Odpowiedź: Foster and Partners

Pytanie: Jak wysokie mają być budynki boczne, wchodzące w skład Varso?
Odpowiedź: 90 i 81 m

Pytanie: Z ilu części ma składać się kompleks Varso?
Odpowiedź: trzech
Varso

Na wysokości 230 metrów ma powstać ogólnodostępny odpłatnie taras z widokiem na panoramę Warszawy (ok. dwukrotnie wyżej niż taras widokowy w Pałacu Kultury i Nauki). Na 46 piętrze ma się znaleźć restauracja z panoramicznym widokiem na miasto. Wszystkie budynki będą ze sobą połączone na poziomie parterów, a cały kompleks będzie połączony z podziemną galerią dworca Warszawa Centralna. Pod obiektem znajdzie się czterokondygnacyjny parking dla ok. 1100 samochodów, 80 motocykli i 750 rowerów. Inwestycja zakłada również przebudowę zachodniego odcinka ulicy Chmielnej – powstanie jej nowa pierzeja o długości ponad 210 metrów. Ma zostać wyremontowana nawierzchnia oraz posadzone drzewa i krzewy.

Pytanie: Jaki rodzaj pomieszczenia ma zostać zbudowany w obrębie tego kompleksu na wysokości dwustu trzydziestu metrów?
Odpowiedź: ogólnodostępny odpłatnie taras z widokiem na panoramę Warszawy

Pytanie: Gdzie znajduje się taras widokowy przewyższający dwukrotnie pod względem wysokości taras, który ma zostać zbudowany obrębie kompleksu Varso?
Odpowiedź: w Pałacu Kultury i Nauki

Pytanie: Czy budynki składające się na kompleks Varso mają być od siebie całkowicie niezależne?
Odpowiedź: nie
Walter Nowotny

W styczniu 1943 JG 54 rozpoczęła wdrażanie zwrotnych myśliwców Focke-Wulf Fw 190. Dzięki nowej maszynie Nowotny osiągnął niespotykane do tej pory wyniki: jego tygodniowa średnia zwycięstw przekraczała często dwa zestrzelenia dziennie. 1 lutego 1943 Nowotny, Karl Schnörrer, jego skrzydłowy od końca 1942, a także Anton Döbele i Rudolf Rademacher, utworzyli zespół znany jako Diabelskie Stadko (niem. Teufelskette) lub Rój Nowotnego (Nowotny Schwarm), który zanotował podczas wojny łącznie 524 zwycięstwa, stając się tym samym najskuteczniejszą taką grupą w Luftwaffe.

Pytanie: Jaki proces zaczęto na początku 1943 roku?
Odpowiedź: wdrażanie zwrotnych myśliwców Focke-Wulf Fw 190

Pytanie: Jakie korzyści z nowego urządzenia czerpał Nowotny?
Odpowiedź: jego tygodniowa średnia zwycięstw przekraczała często dwa zestrzelenia dziennie

Pytanie: Kim był dla Nowotnego Schnörrer?
Odpowiedź: Skrzydłowym

Pytanie: Jacy członkowie wchodzili w skład Diabelskiego Stadka?
Odpowiedź: Nowotny, Karl Schnörrer, jego skrzydłowy od końca 1942, a także Anton Döbele i Rudolf Rademacher
Eutaryk

Na ten czas (519/520) przypada wzrost napięcia w stosunkach między arianami a katolikami w Italii. Bezpośrednią przyczyną wybuchu konfliktu były odmienne zapatrywania obu grup na kwestię praw Żydów do jednej z synagog w Rawennie, które kwestionowali katolicy, a uznawali arianie. Będący arianinem Eutaryk w roku 520 poparł interwencję w celu uśmierzenia tych niepokojów, co stało się powodem utraty początkowej popularności wśród ludu, a także doprowadziło do wzrostu napięć pomiędzy katolikami (którzy pałali do niego gniewem) a arianami i Żydami. Drugi fragment z Excerpta Valesiana jednoznacznie określa go (w kontekście tych wydarzeń) jako osobę złą, łącząc także z późniejszymi działaniami odwetowymi arian względem tamtejszych katolików, samo źródło jest jednak późne i tendencyjne i przekazuje obraz Eutaryka jako fanatycznego arianina, wroga prawdziwej (katolickiej) wiary. Działania Eutaryka wpisywały się jednak w kierunek polityki Teodoryka Wielkiego (wówczas nieobecnego w Rawennie), a jedyną nowością był fakt, że zadziałał on jako konsul. Sam Eutaryk uchodził za przeciwnika katolicyzmu i gockiego patriotę, był osobą uznawaną za odpowiedniego władcę w Hiszpanii, ale nie w Italii. Istnieją przesłanki, że jego rządy byłyby mniej tolerancyjne niż Teodoryka Wielkiego i doprowadziłyby do zaostrzenia nastrojów antyostrogockich wśród rzymskich elit. Eutaryk ostatecznie nie zdołał objąć władzy po Teodoryku Wielkim z powodu swojej wcześniejszej śmierci, co spowodowało upadek systemu sukcesyjnego ustanowionego przez władcę ostrogockiego. Wraz ze śmiercią Eutaryka doszło również do pogorszenia stosunków pomiędzy państwem Ostrogotów a cesarstwem.

Pytanie: Co wpłynęło na powstanie starcia pomiędzy katolikami a arianami?
Odpowiedź: odmienne zapatrywania obu grup na kwestię praw Żydów do jednej z synagog w Rawennie

Pytanie: W którym roku Eutaryk opowiedział się za ingerencją mającą na celu załagodzenie konfliktu?
Odpowiedź: w 520

Pytanie: Czy Eutaryk był zwolennikiem odłamu chrześcijaństwa?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego Euteryk nie zasiadł w końcu na tronie?
Odpowiedź: z powodu swojej wcześniejszej śmierci
Eutaryk

W podobnym duchu niezbędnej legitymizacji Eutaryka jako swego następcy działał Teodoryk Wielki w stosunku do cesarstwa. Po objęciu władzy przez Justyna I władca Ostrogotów uzyskał uznanie swoich praw sukcesyjnych (wnosił o to już do poprzednika cesarza, Anastazjusza). Stało się to możliwe ze względu na zakończenie wówczas schizmy akacjańskiej. Tym samym król Ostrogotów uzyskał gwarancję niezależności dla siebie i swoich następców w zamian za jedynie nominalną zwierzchność cesarstwa nad Gotami. Dzięki temu mogło dojść wówczas również do adopcji Eutaryka przez cesarza jako „syna po broni” (łac. per arma filius, niem. Waffensohn). Można tę ceremonię rozpatrywać jako uroczystość łączącą w sobie germański zwyczaj przekazania broni (niem. Waffengabe) z rzymskim obyczajem adopcyjnym lub też jako po prostu wojskowy zwyczaj z terenów przygranicznych. Jednak nie miała ona jako taka mocy prawnej na gruncie prawa rzymskiego. Eutaryk otrzymał wówczas także rzymskie obywatelstwo, miano (Flavius Eutharicus Celliga) oraz został desygnowany do sprawowania konsulatu w roku 519 razem z Justynem I (jako pierwszy z pary — konsul Zachodu), co było wielkim wyróżnieniem. Tym samym Eutaryk posiadł wszystkie niezbędne elementy legitymizujące go jako następcę Teodoryka Wielkiego (Amal, desygnacja poprzednika, adopcja przez cesarza, obywatelstwo rzymskie, konsulat) w Italii, Galii i Hiszpanii. Do inauguracji konsulatu doszło 1 stycznia 519 r. w Rzymie. Z tej okazji miała miejsce uroczystość — utrzymujący z władcą ostrogockim dobre stosunki Wandalowie (król Trasamund) tradycyjnie przesłali na igrzyska w Rzymie dzikie zwierzęta, senatorów zaś obsypano honorami. Podobne igrzyska (z wyścigami rydwanów) miały miejsce po powrocie Eutaryka na dwór teścia do Rawenny. Pomimo rzymskiego przepychu przekaz tych uroczystości był jednoznacznie gocki i dynastyczny. Być może z tej okazji nastąpiła emisja przez Teodoryka Wielkiego monet, łącząca w sobie symbolikę gocką (orzeł) z tradycyjnymi symbolami rzymskimi.

Pytanie: Władcą jakiego ludu był Teodoryk Wielki?
Odpowiedź: Ostrogotów

Pytanie: Dzięki czemu Teodoryk Wielki mógł uzyskać uznanie swoich praw sukcesyjnych?
Odpowiedź: zakończeniu schizmy akacjańskiej

Pytanie: Co uprawomocniło prawa Eutaryka do tronu ostrogockiego w Italii, Galii i Hiszpanii?
Odpowiedź: Amal, desygnacja poprzednika, adopcja przez cesarza, obywatelstwo rzymskie, konsulat

Pytanie: Kogo Teodoryk Wielki chciał uczynić następcą ostrogockiego tronu?
Odpowiedź: Eutaryka
Rzeź Woli

Eksterminacja ludności Woli dokonana przez oddziały Reinefartha i Dirlewangera była bezpośrednim następstwem oraz wykonaniem rozkazów Hitlera i Himmlera, nakazujących zburzenie Warszawy i wymordowanie wszystkich jej mieszkańców. Szymon Datner określił rzeź Woli jako „jedną z najkrwawszych kart w dziejach martyrologii narodu polskiego”. Norman Davies uznał natomiast 5 i 6 sierpnia 1944 za „dwa najczarniejsze dni w historii Warszawy”. Zdaniem m.in. Wandy Jarząbek rzeź Woli była jedną z największych jednostkowych zbrodni dokonanych na ludności cywilnej podczas niemieckiej okupacji. Z kolei zdaniem Piotra Gursztyna była to prawdopodobnie największa jednostkowa masakra ludności cywilnej dokonana w Europie w czasie II wojny światowej, a zarazem prawdopodobnie największa w historii jednostkowa zbrodnia popełniona na narodzie polskim.

Pytanie: Kto nakazał zabić mieszkańców Woli?
Odpowiedź: Hitler i Himmler

Pytanie: Jakie oddziały wykonały rozkazy Hitlera?
Odpowiedź: Reinefartha i Dirlewangera

Pytanie: Czy Datner wypowiadał się na temat rzezi Woli?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie zdanie na temat rzezi Woli miała Jarząbek?
Odpowiedź: była jedną z największych jednostkowych zbrodni dokonanych na ludności cywilnej podczas niemieckiej okupacji
Rzeź Woli

W niektórych źródłach liczba ofiar rzezi Woli szacowana jest na około 50 tys. Zdaniem Adama Borkiewicza, Władysława Bartoszewskiego oraz Krzysztofa Dunina-Wąsowicza w sierpniu 1944 roku zamordowano na Woli około 38 tys. Polaków. Joanna K.M. Hanson i Alexandra Richie szacowały liczbę ofiar rzezi na około 30–40 tys. Komendant Główny AK gen. Tadeusz Komorowski ps. „Bór” oceniał, że liczba zamordowanych sięgnęła 30 tys., a Maria Turlejska, Marek Getter i Andrzej Janowski szacowali ją na co najmniej 20 tys. Z kolei zdaniem zachodnioniemieckiego historyka Hansa von Krannhalsa na Woli zamordowano jedynie ok. 10–15 tys. polskich cywilów. Z ustaleń polskiego badacza Marka Stroka, które wprowadził do dyskursu naukowego Hubert Kuberski, również wynika, że liczba ofiar rzezi Woli wyniosła do 15 tys. osób.

Pytanie: Jakie osoby uważają, że podczas rzezi Woli życie straciło mniej więcej 38 tysięcy Polaków?
Odpowiedź: Adam Borkiewicz, Władysław Bartoszewski oraz Krzysztof Dunin-Wąsowicz

Pytanie: Ilu Polaków zamordowano na Woli według Alexandry Richie?
Odpowiedź: około 30–40 tys.

Pytanie: Czy liczba zamordowanych Polaków szacowana przez Andrzeja Janowskiego jest niższa niż ta szacowana przez Tadeusza Komorowskiego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kiedy doszło do rzezi Woli?
Odpowiedź: w sierpniu 1944 roku
Polskie Linie Lotnicze LOT

5 listopada 2016 roku Polskie Linie Lotnicze LOT oraz Nordica podpisały strategiczną umowę o współpracy. Na mocy tej umowy PLL LOT przejął 49% udziałów przewoźnika, a od 19 listopada 2016 wszystkie rejsy linii Nordica są wykonywane z kodem LOT (LO). Nordica przejęła od LOT operacje na trasie Tallinn – Warszawa zaś PLL LOT zabazował w stolicy Estonii jednego ze swoich Embraerów do obsługi trasy Tallinn – Monachium. Dwa samoloty Nordici Bombardier CRJ-900 wykonują dla PLL LOT bezpośrednie połączenia z Warszawy w ramach siatki LOT.

Pytanie: Jakie linie podpisały umowę współpracy?
Odpowiedź: Polskie Linie Lotnicze LOT oraz Nordica

Pytanie: Ile procent udziałów Nordicy na początku przejął LOT?
Odpowiedź: 49

Pytanie: Kursy na jakiej trasie przejęła Nordica od LOT-u?
Odpowiedź: Tallinn – Warszawa

Pytanie: Czy można dostać się samolotem z Tallinnu do Niemiec?
Odpowiedź: tak
Polskie Linie Lotnicze LOT

26 kwietnia 1937 LOT uruchomił nową linię z Helsinek przez Warszawę, Ateny do Lyddy (Tel Awiw). W tym czasie było to najdłuższe lotnicze połączenie południkowe w Europie o długości 4300 km. Najdłuższy odcinek trasy z Warszawy wykonywany był w godzinach nocnych w ciągu 6 godzin (1674 km) z tylko jednym międzylądowaniem w Atenach. Uruchomienie takiego połączenia było znaczącym osiągnięciem wymagającym posiadania nowoczesnego sprzętu lotniczego i doświadczonego personelu lotniczego. Z rozszerzeniem siatki międzynarodowych połączeń było związane hasło reklamowe PLL LOT, „Granice polskości zakreśli zasięg polskich samolotów”.
W 1939 roku LOT przedłuża linię Warszawa-Lydda do Bejrutu i otwiera nowe linie: 15 maja Warszawa-Gdynia-Kopenhaga, 14 czerwca Warszawa-Budapeszt-Belgrad oraz Budapeszt-Wenecja-Rzym.
W sierpniu 1939 roku PLL LOT zatrudniał 694 wysoko wykwalifikowanych pracowników, w tym: 25 pilotów, 37 osób personelu latającego (nawigatorzy, mechanicy pokładowi) oraz 200 mechaników obsługi naziemnej. Sieć połączeń lotniczych LOT-u liczyła 10 200 km (w poprzednim roku 6285 km) i obejmowała 15 krajów. Flota liczyła 26 samolotów, w tym 18 komunikacyjnych, cztery fotogrametryczne i cztery specjalne, wykorzystywane jako łącznikowe i szkolne. W roku 1936 pilot PLL LOT Kazimierz Burzyński jako pierwszy osiągnął 1 milion km pokonanych na trasach lotniczych, a pilot Klemens Długaszewski w tym samym roku jako drugi osiągnął taką samą liczbę kilometrów.

Pytanie: Jaką odległość pokonywały samoloty w ramach połączenia Helsinki-Warszawa-Ateny-Lydda, które zostało otwarte w kwietniu 1937 roku?
Odpowiedź: 4300 km

Pytanie: Jakim hasłem reklamował się LOT, poszerzając swoją ofertę o coraz to nowe połączenia międzynarodowe?
Odpowiedź: „Granice polskości zakreśli zasięg polskich samolotów”

Pytanie: Dzięki czemu mogło zostać otwarte połączenie Helsinki-Warszawa-Ateny-Lydda?
Odpowiedź: posiadaniu nowoczesnego sprzętu lotniczego i doświadczonego personelu lotniczego
Krzysztof Raczkowski

W latach 1987–2005 przypadających na okres jego działalności artystycznej nagrał kilkanaście albumów studyjnych jako pełnoprawny członek zespołu. W 2007 roku po śmierci Raczkowskiego ukazał się zrealizowany z jego udziałem szósty album grupy Sweet Noise The Triptic. 12 stycznia 2009 roku nakładem Metal Mind Productions ukazało się pierwsze DVD grupy Dies Irae zatytułowane The Art of an Endless Creation. Wydawnictwo zawiera m.in. zapis ostatniego koncertu muzyka z Dies Irae z festiwalu Metalmania który odbył się w katowickim Spodku 12 marca 2005 roku.

Pytanie: Jakie lata obejmował okres aktywności artystycznej Raczkowskiego?
Odpowiedź: 1987–2005

Pytanie: Czy album "The Triptic" wydano za życia Raczkowskiego?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak nazywał się festiwal zorganizowany w Katowicach w 2005 roku?
Odpowiedź: Metalmania

Pytanie: Ile albumów nagrał Raczkowski: kilka czy kilkanaście?
Odpowiedź: kilkanaście
Wojna trzynastoletnia

Upadek Królewca trwale zmienił sytuację strategiczną walczących stron: Zakonowi Krzyżackiemu udało się odzyskać port nad Bałtykiem i tym samym możliwość morskiej komunikacji z Inflantami i zachodnią Europą oraz ostatecznie opanować ujście Pregoły – jednej z dwóch wielkich rzek państwa pruskiego. Stawiało to w bardzo ciężkiej sytuacji pozostające wciąż w rękach związkowych twierdze nad Pregołą i jej głównym dopływem – Łyną oraz spowodowało spadek znaczenia i prestiżu Związku Pruskiego we wschodniej części państwa zakonu krzyżackiego. Dodatkowo flota królewiecka przeszła na stronę Krzyżaków, zmuszając Gdańsk i Elbląg do wydzielenia części statków z Wisły i Nogatu do działań na Zatoce Świeżej i Zalewie Wiślanym. Ponadto w 1455 r. rada miasta Gdańska zmuszona została do podjęcia działań zbrojnych na Morzu Bałtyckim, aby sparaliżować krzyżacki handel, a także dowóz żywności i uzbrojenia dla Zakonu.

Pytanie: Nad jakim morzem leżał port, który przypadł Zakonowi?
Odpowiedź: nad Bałtykiem

Pytanie: Jaką nazwę nosi kluczowy dopływ Pregoły?
Odpowiedź: Łyna

Pytanie: Jak na Związku Pruskim odbiło się odzyskanie portu przez Zakon?
Odpowiedź: spowodowało spadek jego znaczenia i prestiżu

Pytanie: Po której stronie opowiedziała się flota królewicka?
Odpowiedź: Krzyżaków

Pytanie: Kiedy rada Gdańska została przymuszona do przeprowadzenia interwencji zbrojnej na Bałtyku?
Odpowiedź: 1455
Wojna trzynastoletnia

Za udzieleniem Związkowi Pruskiemu poparcia opowiedzieli się kanclerz Królestwa Polskiego Jan z Koniecpola i podskarbi Hińcza z Rogowa, a także prymas Władysław z Oporowa oraz wojewodowie ziem graniczących z Państwem Zakonu Krzyżackiego Łukasz Górka i Mikołaj z Szeleja, jednakże przeciwny był kardynał Zbigniew Oleśnicki. Zanim król zdecydował się na ostateczną decyzję, 4 lutego 1454 roku w Prusach wybuchło antykrzyżackie powstanie. W Chełmży uwięziono kilku krzyżackich dostojników którzy zmierzali na naradę z przedstawicielami Związku Pruskiego, a 4 lutego 1454 r. rozpoczął się atak na zamek krzyżacki w Toruniu. Zablokowany przez mieszczan i ostrzeliwany z artylerii garnizon twierdzy skapitulował 7 lutego 1454 r. Tego samego dnia rada miasta Gdańska oficjalnie poinformowała miejscowego komtura o wypowiedzeniu posłuszeństwa Zakonowi po tym, jak 5 lutego 1454 r. Gdańszczanie zajęli Wielki Młyn i przygotowali artylerię oraz sprzęt szturmowy do ataku na krzyżacką twierdzę. Do Krakowa przybył wielki podskarbi Zakonu wyposażony w kwotę 50 tysięcy czerwonych złotych z zamiarem przekupienia wybranych członków rady koronnej i skłonienia ich do odrzucenia propozycji Związku Pruskiego. Ostatecznie dostrzegając niewielkie szanse powodzenia tej misji podskarbi wyjechał do Saksonii, przeznaczając środki, którymi dysponował, na werbunek najemników.

Pytanie: Jakie osoby były przychylne pomysłowi poparcia Związku Pruskiego?
Odpowiedź: kanclerz Królestwa Polskiego Jan z Koniecpola i podskarbi Hińcza z Rogowa, a także prymas Władysław z Oporowa oraz wojewodowie ziem graniczących z Państwem Zakonu Krzyżackiego Łukasz Górka i Mikołaj z Szeleja

Pytanie: Co robili krzyżacy, którzy zostali pojmani w Chełmży?
Odpowiedź: zmierzali na naradę z przedstawicielami Związku Pruskiego

Pytanie: Jaki budynek został zajęty przez mieszkańców Gdańska na początku lutego 1454 roku?
Odpowiedź: Wielki Młyn

Pytanie: Co chciał zrobić wielki podskarbi Zakonu Krzyżackiego podczas swojej wizyty w mieście Kraków?
Odpowiedź: przekupić wybranych członków rady koronnej i skłonić ich do odrzucenia propozycji Związku Pruskiego
Laurent Koscielny

Po sezonie 2009/2010 w mediach zaczęło pojawiać się coraz więcej informacji na temat transferu Koscielnego do Arsenalu. Spekulowano, że Anglicy mają zapłacić za Francuza kwotę rzędu 8,5 miliona funtów. 5 lipca francuski dziennik Ouest-France podał, że w oczekiwaniu na oficjalne potwierdzenie transferu, Koscielny odbył trening z zespołem rezerw Arsenalu. 7 lipca 2010 transfer Koscielnego do Arsenalu został oficjalnie potwierdzony przez angielski klub. Francuz będzie występował z numerem 6, który wcześniej należał do Philippe Senderosa.

Pytanie: Jakie informacje dotyczące Koscielnego zaczęto publikować po zakończeniu sezonu 2009/2010?
Odpowiedź: na temat transferu Koscielnego do Arsenalu

Pytanie: Ile, zgodnie z przypuszczeniami, Arsenal miał zapłacić za Koscielnego?
Odpowiedź: 8,5 miliona funtów

Pytanie: Jaki numer znalazł się na koszulce Koscielnego w nowym klubie?
Odpowiedź: 6

Pytanie: Czy w 2010 roku oficjalnie potwierdzono przeniesienie Koscielnego do nowego klubu?
Odpowiedź: tak