mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Getto warszawskie

W marcu 1940 administracja niemiecka rozważała projekt skupienia wszystkich Żydów w Generalnym Gubernatorstwie w dystrykcie lubelskim, jednak szybko został on zarzucony. W tej sytuacji rozpoczęto prace nad lokalizacją żydowskiej dzielnicy mieszkaniowej w Warszawie. Według pierwszego projektu getto miało być zlokalizowane na Pradze, rozważano także plany utworzenia dwóch oddzielnych gett peryferyjnych – na Kole i Grochowie. Nie zostały one jednak zrealizowane z uwagi na konieczność przesiedlenia ok. 600 tys. osób. W kolejnych tygodniach prace nad planami utworzenia getta w Warszawie zostały wstrzymane ze względu na plany przesiedlenia po zakończeniu wojny wszystkich europejskich Żydów na Madagaskar. Jednak ze względu na sytuację wojenną III Rzeszy, w sierpniu prace nad utworzeniem getta ponownie wznowiono. Ostatecznie dzielnicę zamkniętą zdecydowano się utworzyć w północno-zachodniej części śródmieścia, tzw. dzielnicy północnej, która od XIX wieku była w większości zamieszkana przez ludność żydowską.

Pytanie: Gdzie pierwotnie chciano zebrać całą społeczność żydowską?
Odpowiedź: w Generalnym Gubernatorstwie w dystrykcie lubelskim

Pytanie: W jakiej warszawskiej dzielnicy planowano utworzyć pierwsze getto?
Odpowiedź: na Pradze

Pytanie: Z jakiego powodu getta peryferyjne nie zostały utworzone?
Odpowiedź: z uwagi na konieczność przesiedlenia ok. 600 tys. osób

Pytanie: Jaka koncepcja sprawiła, że plany utworzenia getta w Warszawie zostały odłożone w czasie?
Odpowiedź: przesiedlenia po zakończeniu wojny wszystkich europejskich Żydów na Madagaskar
Getto warszawskie

Utworzenie getta spowodowało konieczność zmiany w ciągu kilku tygodni swego miejsca zamieszkania przez ćwierć miliona mieszkańców Warszawy (ok. 138 tys. Żydów oraz 113 tys. Polaków). Był to niespotykany wcześniej ruch ludności w granicach administracyjnych miasta. Z obszaru zamykanej dzielnicy żydowskiej do dzielnicy niemieckiej musiało się również przenieść ok. 700 volksdeutschów. Lokatorów zmieniło 11 567 mieszkań „aryjskich” w tworzonym getcie oraz ok. 13 000 mieszkań żydowskich na terenie Warszawy.

Pytanie: Jaki ruch ludności został wywołany powstaniem tego getta?
Odpowiedź: zmiana w ciągu kilku tygodni swego miejsca zamieszkania przez ćwierć miliona mieszkańców Warszawy

Pytanie: Jak dużo osób musiało opuścić swoje dotychczasowe miejsce zamieszkania z powodu powstania tego getta?
Odpowiedź: ćwierć miliona

Pytanie: Czy ruch ludności spowodowany powstaniem warszawskiego getta był największym tego typu wydarzeniem w historii tego miasta?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy z terenu warszawskiego getta wysiedleni zostali jedynie Polacy i Żydzi?
Odpowiedź: nie
Moskwicz 2140

Model 2140 i odmiany pochodne był przez większość czasu produkcji (pomiędzy 1976 a 1986 rokiem) jedynym modelem osobowego Moskwicza produkowanym przez zakłady AZLK, które uzyskały w tym czasie szczyt wydajności. W 1980 roku wyprodukowano w nich najwięcej samochodów – 188 tysięcy. Moskwicz 2140 stał się trzymilionowym samochodem produkcji AZLK (25 sierpnia 1980) oraz czteromilionowym (17 września 1986, model 2140SL). Mimo starszej konstrukcji od samochodów Łada (Żyguli), Moskwicz początkowo w dość udany sposób z nimi konkurował na rynku wewnętrznym, będąc łatwiejszym do kupienia i nieco tańszym. Uważany był przy tym za mało wymagający i bardziej wytrzymały samochód, co było istotne zwłaszcza poza miastami. Jego atutem w Moskwie była też lepsza dostępność części, produkowanych na miejscu. W latach 80. jednak jakość produkowanych Moskwiczy pogorszyła się, co miało związek m.in. z pogonią za wypełnieniem planów co do liczby wyprodukowanych samochodów. W konsekwencji, popyt na nie spadł i doszło do tego, że w 1984 roku, po raz pierwszy od prawie 30 lat, Moskwicze pojawiły się w wolnej sprzedaży dla mieszkańców Moskwy, bez konieczności oczekiwania w kolejkach, które wciąż obowiązywały na samochody Żyguli. Według niektórych danych, na początku lat 80. eksport spadł do około 20 tysięcy samochodów rocznie. W związku ze zmniejszonym zainteresowaniem w kraju i za granicą, liczne samochody kupowano w tym okresie dla użytkowników państwowych, w tym milicji i przedsiębiorstw taksówkowych. Kolejki na zakup samochodu jeszcze powróciły w ślad za poprawą jakości produkcji, od 1987 roku. Mimo to, z powodu słabnącego eksportu i wdrożenia do produkcji całkiem nowego samochodu Moskwicz 2141, w 1988 roku zakończono produkcję modelu 2140 (ostatni wyprodukowano 8 lipca 1988, z numerem podwozia 818096).

Pytanie: Jaki model był wytwarzany przez AZLK w latach 1976-1986?
Odpowiedź: 2140 i odmiany pochodne

Pytanie: Ile sztuk pojazdów wytworzono w 1980 roku?
Odpowiedź: 188 tysięcy

Pytanie: Jaka marka odznaczała się bardziej nowoczesną konstrukcją od 2140?
Odpowiedź: Łada
Portret hrabiny Chinchón

Badanie radiograficzne obrazu wykonane w 2004 roku wykazało, że Goya dwukrotnie użył tego samego płótna, zanim powstała na nim podobizna hrabiny. Wcześniej namalował na nim dwa męskie portrety, oba całkowicie skończone. Wszystkie portrety powstały jeden na drugim, ale przed namalowaniem portretu hrabiny Goya obrócił płótno w pionie. Najstarsze dzieło przedstawiało wizerunek udekorowanego Orderem Maltańskim młodzieńca, którego zidentyfikowano jako José Alvareza de Toledo y Gonzaga, markiza de Villafranca. Ukryty pod warstwą farby portret markiza odpowiada dziełu wykonanemu przez Goyę w 1795 roku, które obecnie znajduje się w Art Institute of Chicago. Drugi odkryty portret przedstawia stojącego Godoya, męża hrabiny.

Pytanie: Jaką modyfikację zastosował Goya, zanim drugi raz pokrył płótno?
Odpowiedź: obrócił płótno w pionie

Pytanie: Czy znana jest tożsamość młodego mężczyzny z obrazu Goi?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czyj wizerunek został utrwalony na drugim odkrytym portrecie Goi?
Odpowiedź: Godoya, męża hrabiny

Pytanie: Co wykazało badanie obrazu Goi?
Odpowiedź: że Goya dwukrotnie użył tego samego płótna
Portret hrabiny Chinchón

Portret, który należał do Manuela Godoya, został skonfiskowany w wyniku zamieszek w Aranjuez i przekazany Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda. Zarekwirowana kolekcja sztuki została później zwrócona hrabinie. Następnie portret należał do książąt de Sueca, potomków hrabiny. Przez wiele lat znajdował się w jej rodzinnym Pałacu w Boadilla del Monte. W 2000 roku został kupiony przez rząd hiszpański od braci Ruspoli Morenés za 24 miliony euro z przeznaczeniem do Muzeum Prado. Muzeum interesowało się portretem już od czasów hiszpańskiej wojny domowej. W czasie tego konfliktu obraz był przechowywany (i wystawiany) w Genewie, razem z wieloma dziełami muzeum, które specjalnym transportem wysłano do Szwajcarii, aby uchronić je przed wojennym zagrożeniem. Okazało się to dobrą decyzją, gdyż dom książąt de Sueca, w którym wisiał portret hrabiny, został w czasie wojny zniszczony ostrzałem z haubicy.

Pytanie: Dlaczego dokonano konfiskaty obrazu należącego do Manuela Godoya?
Odpowiedź: przez zamieszki w Aranjuez

Pytanie: Kto po śmierci hrabiny odziedziczył Portret hrabiny Chinchón?
Odpowiedź: książęta de Sueca

Pytanie: W jaki sposób zrujnowano posiadłość dom książąt de Sueca?
Odpowiedź: ostrzałem z haubicy

Pytanie: Gdzie znajdował się pałac rodzinny Hrabiny Chinchón?
Odpowiedź: w Boadilla del Monte
David Sharp

Nowozelandzki niepełnosprawny himalaista Mark Inglis w wywiadzie udzielonym 23 maja 2006 roku powiedział, że Sharp umierał, gdy 40 innych wspinaczy przeszło obok niego nie próbując go ratować. Sharp zmarł w zagłębieniu skalnym zwanym Green Boots (Zielone buty), gdzie spoczywa ciało innego himalaisty, około 450 metrów poniżej szczytu i około 250 metrów powyżej obozu czwartego. Wspinając się solo zdobywał szczyt późnym popołudniem i prawdopodobnie osiągnął go. Następnie schodził ze szczytu podczas jednej z najzimniejszych nocy w roku. Zmęczenie, wyziębienie oraz brak tlenu spowodowały, że nie był w stanie kontynuować zejścia ze szczytu.

Pytanie: Z jakiego państwa pochodził Inglis?
Odpowiedź: Nowej Zelandii

Pytanie: W jakim miejscu zmarł Sharp?
Odpowiedź: w zagłębieniu skalnym zwanym Green Boots

Pytanie: Gdzie znajduje się Green Boots?
Odpowiedź: około 450 metrów poniżej szczytu i około 250 metrów powyżej obozu czwartego

Pytanie: Co przyczyniło się do śmierci Sharpa? 
Odpowiedź: Zmęczenie, wyziębienie oraz brak tlenu
Ulica św. Jerzego w Łodzi

Architekt miejski Franciszek Chełmiński odnotował, iż nowo wytyczona ulica znalazła się wśród nielicznych łódzkich ulic, których szerokość (łącznie z chodnikami) była większa od występującej wówczas najczęściej szerokości 6–8 sążni rosyjskich (około 12,8–17,1 m). Ulica Ekaterynburska mierzyła 10 sążni ros. szerokości (około 21,3 m) – tyle samo, co ulice Inżynierska (również nowo wytyczona) i Spacerowa vel Promenada (ob. al. Tadeusza Kościuszki), południowa połowa ul. Piotrkowskiej oraz części ulic Dzielnej (ob. ul. prez. Gabriela Narutowicza), Pańskiej (ob. ul. Stefana Żeromskiego) i Pustej (ob. ul. Stanisława Wigury).

Pytanie: Co zauważył architekt Chełmiński?
Odpowiedź: iż nowo wytyczona ulica znalazła się wśród nielicznych łódzkich ulic, których szerokość (łącznie z chodnikami) była większa od występującej wówczas najczęściej szerokości 6–8 sążni rosyjskich

Pytanie: Jaką szerokością odznaczała się Ekaterynburska?
Odpowiedź: 10 sążni ros

Pytanie: Jakie ulice, nie uwzględniając Ekaterynburskiej, miały szerokość 10 sążni rosyjskich?
Odpowiedź: Inżynierska i Spacerowa, południowa połowa ul. Piotrkowskiej oraz części ulic Dzielnej, Pańskiej i Pustej

Pytanie: Kto zauważył, że jedna z dróg mierzy więcej niż 8 sążni ros.?
Odpowiedź: Franciszek Chełmiński
Ulica św. Jerzego w Łodzi

Mieczysław Hertz wspomina w opracowaniu Łódzki Bataljon Robotniczy. Z. A. B. 23 o tzw. czerwonych koszarach przy ul. Ekaterynburskiej, do których przeprowadzano z tzw. białych koszar przy ul. Pańskiej (ob. ul. Stefana Żeromskiego) – po kąpieli, odwszeniu, dezynfekcji odzieży oraz zaszczepieniu przeciwko ospie, cholerze i tyfusowi – zatrzymanych przez okupacyjne władze niemieckie łódzkich robotników. W czerwonych koszarach zaopatrywano ich w odzież, obuwie i kołdry (zakupione przez łódzki magistrat), a następnie wywożono koleją – jako robotników przymusowych – do Łomży i Osowca, a stamtąd do Heydekrug i Paszencina (lub Paszecina) w Prusach Wschodnich, gdzie w warunkach zimowych (1916/17) byli zatrudniani przy budowie linii kolejowej. Wątek ten znajduje odzwierciedlenie w zeznaniach poszkodowanych łódzkich robotników – Józefa Marszałka i Ignacego Grabiszewskiego, które złożyli oni przed Miejską Komisją Szacunkową w Łodzi latem 1917 roku.

Pytanie: Gdzie znajdowały się czerwone koszary według Hertza?
Odpowiedź: ul. Ekaterynburskiej

Pytanie: Gdzie znajdowały się białe koszary według Hertza?
Odpowiedź: ul. Pańskiej

Pytanie: Jakie zabiegi musieli przejść zatrzymani przed trafieniem do czerwonych koszar?
Odpowiedź: kąpieli, odwszeniu, dezynfekcji odzieży oraz zaszczepieniu przeciwko ospie, cholerze i tyfusowi

Pytanie: Co otrzymywali zatrzymani po przybyciu do czerwonych koszar?
Odpowiedź: odzież, obuwie i kołdry

Pytanie: Czy zatrzymani pracowali następnie w kamieniołomie?
Odpowiedź: nie
Ewa Farna

16 marca 2009 wydała drugą polskojęzyczną płytę pt. Cicho, z którą zadebiutowała na 16. miejscu polskiej listy przebojów – OLiS. Wydawnictwo promowała singlami: „Cicho”, „Dmuchawce, latawce, wiatr” i „La la laj”. Album pokrył się podwójną platyną, a także został wyróżniony Superjedynką podczas Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w 2009, zyskując miano Płyty roku. Na festiwalu Sopot Hit Festiwal 2009 piosenka „Cicho” uzyskała tytuł Polski hit lata 2009. 26 października 2009 wydała piąty album studyjny pt. Virtuální, którymi promowała singlami: „Toužím”, „Ty jsi král”, który poświęcony jest Michaelowi Jacksonowi oraz „Maska”. 20 listopada wydała reedycję albumu Cicho, zawierającą dodatkowe materiały wideo na płycie DVD. W lutym 2010 za Cicho uzyskała nominację do Fryderyka w kategorii Album roku pop, a także była nominowana w kategorii Artystka roku. 5 listopada wydała szósty album studyjny (i trzeci polskojęzyczny) pt. EWAkuacja, mocny utwór rockowy, który znalazł się w 10 airplay najczęściej granych utworów w radiach. Nagrania dotarły do 7. miejsca polskiej listy przebojów (OLiS). Album promowały przeboje: „EWAkuacja”, który zajął m.in. 1. miejsce w notowaniu AirPlay oraz 1. miejsce na liście AirPlay – TV, gdzie znajdował się tam przez kilka notowań z rzędu, „Bez łez”, tak jak poprzedni uplasował się na szczycie AirPlay – TV. Dwa tygodnie po premierze album uzyskał tytuł złotej płyty, a w maju 2011 – platynowej.

Pytanie: Jak nazywa się drugi album Farny?
Odpowiedź: Cicho

Pytanie: Czy nowa płyta Farny zdobyła jakieś nagrody?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Na jakim festiwalu piosenka Farny zdobyła wyróżnienie?
Odpowiedź: Sopot Hit Festiwal 2009

Pytanie: Album Virtuální to która z kolei płyta Farny?
Odpowiedź: piąta
Budowlani Łódź (piłka siatkowa kobiet)

Przed rozpoczęciem sezonu Budowlane drugi raz z rzędu pokonały mistrza kraju, Chemika Police i zdobyły Superpuchar Polski. W sezonie zasadniczym zespół grał ze zmiennym szczęściem, przegrywając u siebie z kilkoma niżej notowanymi rywalami, natomiast zwyciężając we wszystkich spotkaniach wyjazdowych. Ostatecznie, tak jak rok wcześniej, Budowlane zajęły 4. miejsce na koniec sezonu zasadniczego, wygrywając 17 i przegrywając 5 meczów. W fazie play-off, rozgrywanej najpierw między zespołami z miejsc 3-6, łodzianki łatwo dwukrotnie zwyciężyły Pałac Bydgosszcz 3:0, a w półfinale niespodziewanie dwukrotnie pokonały faworyzowanego obrońcę tytułu, Chemika Police 3:1 i 3:0. W finale, po bardzo zaciętych meczach, trzykrotnie przegrały z lokalnym rywalem, ŁKS Commercecon Łódź po 2:3, wracając po roku przerwy na pozycję wicemistrza Polski i zapewniając sobie udział w europejskich pucharach. W Pucharze Polski Budowlane grały od razu w turnieju finałowym, rozgrywanym w Nysie. Tam w ćwierćfinale wygrały najpierw z Legionovią Legionowo 3:0, w półfinale przegrały 0:3 z Chemikiem Police i zajęły 3. miejsce. Kolejny raz Budowlane brały udział w rozgrywkach Ligi Mistrzyń. Aby się zakwalifikować do fazy grupowej drużyna Budowlanych musiała wygrać fazę kwalifikacyjną. Rozgrywki te zespół rozpoczął od II rundy, w której pokonał mistrza Węgier, Linamar Békéscsabai RSE 3:1 i 3:0, a w II rundzie trzecią drużynę ligi francuskiej, ASPTT Miluza 3:1 i 3:2. W przeciwieństwie do ubiegłego roku losowanie grupowe było łaskawsze, łódzki zespół trafił do grupy C razem z zespołami: Igor Gorgonzola Novara Volley, RC Cannes oraz Minczanka Mińsk. Drużyna Budowlanych tym razem wygrała 4 z 6 spotkań, zajmując 2. miejsce w grupie, mimo to, niestety, nie awansowała do kolejnej fazy rozgrywek.

Pytanie: Kto był mistrzem kraju?
Odpowiedź: Chemik Police

Pytanie: Które miejsce na koniec sezonu miały Budowlane?
Odpowiedź: 4

Pytanie: Ile spotkań zwyciężyły Budowlane?
Odpowiedź: 17

Pytanie: Ile meczów przegrały Budowlane?
Odpowiedź: 5
Budowlani Łódź (piłka siatkowa kobiet)

Po znakomitym sezonie Budowlane skończyły zasadniczą rundę na trzecim miejscu w tabeli, wygrywając 22, a przegrywając zaledwie 4 spotkania. W bardzo uproszczonej w tym sezonie, fazie play-off łodzianki dwukrotnie zwyciężyły drugie w tabeli zawodniczki Impelu Wrocław w stosunku 3:1 i 3:2. W finale uległy dwukrotnie Chemikowi Police 0:3 i 1:3, zdobywając pierwszy w historii klubu medal i tytuł Wicemistrzyń Polski. W rozgrywkach o Puchar Polski zespół rozpoczął od ćwierćfinału. Po wygranej z KSZO Ostrowiec Świętokrzyski i Muszynianką Muszyna, łodzianki kolejny rok z rzędu zagrały w turnieju finałowym, gdzie po dramatycznej walce pokonały Impel Wrocław, zaś w finale uległy triumfatorowi imprezy, Chemikowi Police, zajmując drugie miejsce.

Pytanie: Ile zwycięstw potrzebnych było Budowlanym do zajęcia trzeciego miejsca w lidze?
Odpowiedź: 22

Pytanie: Ile setów wygrały Budowlane w finałowych meczach z zespołem z Polic?
Odpowiedź: Jeden

Pytanie: Od jakiej fazy turnieju Pucharu Polski Budowlane rozpoczęły swoją grę?
Odpowiedź: Ćwierćfinału

Pytanie: Z jaką drużyną grały Budowlane w półfinale Pucharu Polski?
Odpowiedź: Muszynianką Muszyną
Stanisław Lem

W tym okresie Lem poszukiwał nowej formy literackiej, która pozwoliłaby połączyć poważny wykład naukowy i filozoficzny z fantastyczną teorią. Efektem tych poszukiwań było wydanie w 1971 zbioru Doskonała próżnia, zaś w 1973 tomu Wielkość urojona. Oba dzieła zaskoczyły zarówno czytelników, jak i krytyków literackich. Większość utworów z Doskonałej próżni to recenzje z nieistniejących książek, które można odczytywać jako niezrealizowane pomysły literackie i parodie stylów. Najważniejszym utworem jest jednak Nowa Kosmogonia. Jest to fikcyjny wykład laureata Nagrody Nobla – przedstawienie Kosmosu jako Gry zaawansowanych cywilizacji: hipotezy naukowej mającej wyjaśnić zagadkę tzw. milczenia Wszechświata. Z kolei Wielkość urojona to zbiór fikcyjnych wstępów do nieistniejących dzieł. Powtarzają się w nich najważniejsze dla Lema pytania i zagadnienia – o istotę i możliwe formy istnienia rozumu. Najobszerniejszą część zbioru stanowi utwór Golem XIV – dwa wykłady inteligentnego komputera przedstawiające jego pogląd na ewolucję rozumu i zarys dalszego rozwoju ludzkości. Pomysł ten rozwinął Lem w samodzielnej książce pt. Golem XIV wydanej w 1981. W 1975 ukazała się druga po Wejściu na orbitę zbiorowa edycja tekstów eseistycznych Lema pt. Rozprawy i szkice. Zawiera m.in. głosy Lema w dyskusjach nad Summą… i Filozofią przypadku, których zapisy opublikowały czasopisma „Studia Filozoficzne” oraz „Pamiętnik Literacki”, posłowia Lema z serii wydawniczej Wydawnictwa Literackiego „Stanisław Lem poleca” oraz inne eseje i teksty popularnonaukowe. Uaktualnione wydanie tej książki, zmienione i uzupełnione o nowe teksty, ukazało się w 2003 pt. Mój pogląd na literaturę. W następnym roku Lem podjął na nowo problematykę losowego rozkładu zdarzeń i roli przypadku w opisywaniu natury świata – w 1976 opublikowano powieść Katar, podobnie jak Śledztwo utrzymaną w konwencji prozy detektywistycznej. Tym razem zagadkę stanowi zastanawiająca seria zgonów bogatych turystów przebywających latem w Neapolu, którą rozwiązuje prowadzący prywatne śledztwo amerykański astronauta. Jest to jednocześnie obrazowe studium samotności człowieka ery ponowoczesnej. W tym samym roku 1976 ukazał się zbiór opowiadań Maska, zawierający m.in. tytułowe opowiadanie o inteligentnej, zabójczej maszynie – uważane za jedno z najlepszych opowiadań Lema, a także utwór Sto trzydzieści siedem sekund, w którym Lem bardzo trafnie przewidział zbliżającą się rewolucję komputerową (zastosowanie oprogramowania DTP i Internetu). W 1978 w czasopiśmie „Itd” Lem opublikował cykl felietonów „Czy jesteśmy sami w Kosmosie?”.

Pytanie: W którym roku wydana została Doskonała próżnia?
Odpowiedź: w 1971

Pytanie: Jakie koncepty poruszone są w Wielkości urojonej?
Odpowiedź: istota i możliwe formy istnienia rozumu

Pytanie: O czym jest utwór Maska?
Odpowiedź: o inteligentnej, zabójczej maszynie

Pytanie: W którym dziele Lem przeczuł, że nadchodzi przełom komputerowy?
Odpowiedź: Sto trzydzieści siedem sekund
Fermentacja mlekowa

Fermentacja mlekowa jako proces biochemiczny pozwala organizmom (bądź też narządom takim jak mięśnie szkieletowe) działającym w warunkach beztlenowych na regenerację NAD zużytego w procesie glikolizy. Produkt ostatniego etapu wspomnianej glikolizy – pirogronian jest redukowany w mleczan przy jednoczesnym utlenieniu NADH powstałego w procesie glikolizy do NAD przy pomocy dehydrogenazy mleczanowej (LDH – Lactate Deshydrogenase). Warto dodać, że reakcja może przebiegać też w drugą stronę – i tak kwas mlekowy jest jednym z podstawowych substratów energetycznych dla mięśnia sercowego (po przekształceniu w pirogronian włączany jest do cyklu Krebsa).

Pytanie: Do jakiego procesu zaliczamy fermentacje mlekową?
Odpowiedź: biochemicznego

Pytanie: Czy w mięśniach szkieletowych występuje fermentacja mlekowa?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie muszą być warunki, aby zaszła fermentacja mlekowa?
Odpowiedź: beztlenowe

Pytanie: W co zamienia się pirogronian?
Odpowiedź: w mleczan
Michał Boni

W 1990 sprawował urząd podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. W 1991 pełnił funkcję ministra pracy i polityki socjalnej w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego. W wyborach parlamentarnych w 1991 uzyskał mandat posła na Sejm I kadencji z listy Kongresu Liberalno-Demokratycznego. W Sejmie I kadencji pracował w Komisji Kultury i Środków Przekazu oraz Komisji Polityki Społecznej. W rządzie Hanny Suchockiej ponownie zajmował stanowisko wiceministra pracy i polityki socjalnej (od 1992 do 1993).

Pytanie: Czym zajmował się w 1990 roku?
Odpowiedź: sprawował urząd podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej w rządzie Tadeusza Mazowieckiego

Pytanie: Ministrem w czyim rządzie był Boni w 1991 roku?
Odpowiedź: Jana Krzysztofa Bieleckiego

Pytanie: W jakich wyborach kandydował w 1991 roku?
Odpowiedź: parlamentarnych

Pytanie: Czy był wiceministrem w rządzie Suchockiej?
Odpowiedź: tak
Michał Boni

Od 9 stycznia 2008 do 15 stycznia 2009 był sekretarzem stanu w KPRM, 18 stycznia 2008 został szefem Zespołu Doradców Strategicznych premiera Donalda Tuska. 15 stycznia 2009 powołano go na urzędy ministra-członka Rady Ministrów i przewodniczącego Komitetu Stałego Rady Ministrów. 11 kwietnia 2010 został członkiem Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem, powołanego przez premiera Donalda Tuska po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku.

Pytanie: W jakim okresie pracował jako sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów?
Odpowiedź: Od 9 stycznia 2008 do 15 stycznia 2009

Pytanie: Jaką funkcję objął 18.01.2008 r.?
Odpowiedź: szefa Zespołu Doradców Strategicznych premiera Donalda Tuska

Pytanie: Jakiego modelu samolot rozbił się w Smoleńsku?
Odpowiedź: Tu-154

Pytanie: W skład jakiego zespołu wszedł 11.04.2010 r.?
Odpowiedź: Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem
Jensenobotrya lossowiana

Roślina uprawiana jest zwykle w pojemniku lub – w suchym klimacie – na stromych stokach w półcieniu lub na pełnym nasłonecznieniu. Wzrost trwa cały rok, więc należy delikatnie podlewać o każdej porze roku z powodu jej uzależnienia od częstej mgły w środowisku naturalnym. Najlepiej rośnie w podłożu żwirowym. Roślina jest bardzo delikatna, przez co łatwo ją uszkodzić. Rośnie powoli, w pojemniku przybierając pokrój zwisający. Można wspomagać wzrost za pomocą łagodnego nawozu organicznego. Jensenobotrya lossowiana nie jest mrozoodporna – wymaga minimalnej temperatury 5°C.

Pytanie: W czym możliwe jest uprawianie tej rośliny?
Odpowiedź: w pojemniku

Pytanie: Gdzie roślina rośnie w suchym klimacie?
Odpowiedź: na stromych stokach

Pytanie: Od jakiego naturalnego zjawiska jest uzależniona roślina?
Odpowiedź: mgły

Pytanie: Na jakiej glebie najlepiej rośnie ta roślina?
Odpowiedź: w podłożu żwirowym

Pytanie: Czy ta roślina przeżyje w ujemnych temperaturach?
Odpowiedź: nie