mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Janów-Nikiszowiec

Rozwój demograficzny obecnego obszaru jednostki Janów-Nikiszowiec, zwłaszcza na przełomie XIX i XX wieku, był bardzo dynamiczny. W 1783 roku w Janowie mieszkało 141 osób powyżej 16 roku życia, w tym 3 kmieci, 2 młynarzy, 22 zagrodników i 3 chałupników. W 1910 roku, czyli przed budową osiedla Nikiszowiec, w gminie Janów mieszkało 5360 osób, z czego 4475 porozumiewała się językiem polskim, a 188 polskim i niemieckim. W 1936 roku w gminie Janów mieszkało już 17 820 osób, z czego w Janowie 517, w Nikiszowcu 7 185, a w położonym obecnie poza dzielnicą Giszowcu 5463 mieszkańców. Po 1988 roku w Janowie-Nikiszowcu notuje się systematyczny spadek liczby mieszkańców. W tamtym czasie w Janowie-Nikiszowcu mieszkało 12 611 osób i pod względem struktury wiekowej proporcje były w miarę wyrównane z przewagą grupy ludności w wieku 15–29 lat. Janów-Nikiszowiec wg stanu z grudnia 2007 roku liczył 11 496 mieszkańców (3,6% mieszkańców całego miasta), z czego w Nikiszowcu mieszkało wówczas ok. 3,8 tys. osób, a w rejonie Kolonii Wysockiego 2,1 tys. mieszkańców. Była wówczas 15. pod względem ludności dzielnicą Katowic (na 22 jednostki). Średnia gęstość zaludnienia wynosiła wówczas 1330 osób/km² i była niższa niż średnia dla całych Katowic – 1916 osób/km². Wówczas dominowały osoby w przedziale lat 15–29 oraz 45-59, a najmniejszy udział był osób w wieku 0–14 lat. Struktura wiekowo-płciowa mieszkańców Janowa-Nikiszowca w 2015 roku przedstawiona jest w poniższej tabeli:

Pytanie: Kiedy liczba mieszkańców Janowa-Nikiszowca zaczęła spadać?
Odpowiedź: Po 1988 roku

Pytanie: Czy w grudniu 2007 roku mieszkańcy Janowa-Nikiszowca w przedziale wiekowym 0-14 stanowili większość?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy w grudniu 2007 roku Janów-Nikiszowiec był najmniej zaludnioną dzielnicą Katowic?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakim językiem porozumiewało się większość mieszkańców gminy Janów w 1910 roku?
Odpowiedź: polskim

Pytanie: Czy w 1910 roku większość mieszkańców gminy Janów była dwujęzyczna?
Odpowiedź: nie
Stosunki polsko-tureckie

W ocenie polskiej dyplomacji, w najbliższych latach jedną z głównych dziedzin rozwoju stosunków polsko-tureckich może być szeroko rozumiana sfera gospodarcza. Do argumentów przemawiających za tą hipotezą należą duże potrzeby tureckie w dziedzinie energetyki, górnictwa i ochrony środowiska. Towarzyszy temu dobre przygotowanie przedsiębiorstw i specjalistów z Polski, którzy niejednokrotnie przez lata wypracowywali swoją silną pozycję na rynku tureckim. Innym potencjalnym polem rozwoju współpracy jest ekspansja polskiego przemysłu obronnego, który do tej pory w Turcji nie inwestował. Ocenia się również, że wskazane byłyby dalsze działania na rzecz liberalizacji wymiany handlowej, jednak obecnie w dużej mierze leży to w kompetencji Wspólnot Europejskich. Z kolei potrzeby polskie, m.in. w dziedzinie infrastruktury, stanowić mogą szansę dla inwestorów z Turcji. Przykładem takiego zaangażowania jest projekt budowy II linii metra w Warszawie z udziałem konsorcjum włosko-tureckiego. Regularne konsultacje z udziałem polskich i tureckich przedsiębiorców, przewidziane w Deklaracji o współpracy gospodarczej z maja 2009, mogą być kolejnym czynnikiem, który wzmocni współpracę gospodarczą między obydwoma państwami.

Pytanie: Czy w najbliższym czasie przewiduje się, że relacje gospodarcze między tymi dwoma krajami będą się zacieśniać?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W którym roku Polska i Turcja podpisały Deklarację o współpracy gospodarczej?
Odpowiedź: 2009
Oświecenie w Polsce

Na jednym z obiadów czwartkowych król przedstawił projekt przekazania majątku po skasowanym przez papieża Klemensa XIV zakonie jezuickim (sieć szkół jezuickich stanowiła podstawę systemu oświaty Rzeczypospolitej) na rzecz planowanej Komisji Edukacji Narodowej. Sejm delegacyjny zatwierdzający w 1773 roku traktat rozbiorowy, powołał jednocześnie KEN, powierzając jej całokształt prac dotyczących organizacji szkolnictwa. Było to posunięcie w ówczesnej Europie pionierskie, uznane za jeden ze sposobów ratowania ojczyzny. Komisja zreformowała Akademie Wileńską i Krakowską nadając im nazwy Szkoły Głównej Litewskiej i Szkoły Głównej Koronnej. Podlegały im szkoły średnie – wydziałowe i podwydziałowe, a tym z kolei szkoły elementarne. Powołano Towarzystwo do Ksiąg Elementarnych, które zajęło się zaopatrzeniem szkół w podręczniki dostosowane do nowego programu nauczania. Program ten miał za zadanie wykształcić i wychować „oświeconych patriotów”, umiejących godzić dobro indywidualne z dobrem zbiorowości, zdolnych do obrony ojczyzny i do pracy dla niej, tolerancyjnych, odrzucających przesądy i stanowe uprzedzenia.

Pytanie: Który papież zadecydował o rozwiązaniu zakonu Jezuitów?
Odpowiedź: Klemens XIV

Pytanie: Jaka jednostka miała przejąć majątki pojezuickie?
Odpowiedź: Komisja Edukacji Narodowej

Pytanie: W którym roku powołano KEN?
Odpowiedź: 1773

Pytanie: Jakie było zadanie Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych?
Odpowiedź: zaopatrzenie szkół w podręczniki
Ptaki

Wiele gatunków ptaków migruje, aby wykorzystać optymalnie podaż pokarmu, jak i dogodne warunki rozrodcze. Oba aspekty związane są z różnicami temperatur w poszczególnych porach roku na różnych szerokościach geograficznych. Istnieje kilka typów wędrówek charakterystycznych dla różnych grup ptaków. Wiele ptaków lądowych, siewkowych czy wodnych podejmuje roczne, dalekodystansowe migracje, wywoływane najczęściej przez zmiany długości światła dziennego, jak również i warunki pogodowe. Te grupy spędzają sezon rozrodczy w regionach umiarkowanego lub subpolarnego klimatu, podczas gdy pozostały okres życia spędzają w regionach tropikalnych lub na przeciwległej półkuli. Przed migracją ptaki zwiększają wyraźnie zapasy tłuszczu w organizmie oraz zmniejszają niektóre ze swoich organów wewnętrznych. Wędrówki są bardzo wymagające jeśli chodzi o zapotrzebowanie na energię, w szczególności jeśli ptaki muszą przelatywać nad obszarami pustynnymi albo oceanami bez możliwości uzupełnienia rezerw i regeneracji sił. Lecąc, ptaki lądowe potrafią pokonywać dystanse ok. 2500 km, a siewkowe pokonują najczęściej odległości do 4 tys. km, chociaż szlamnik zdolny jest do nieustannego lotu sięgającego do 10 200 km. Również ptaki morskie udają się w dalekie wędrówki. Najdalszą roczną migrację przypisuje się burzykowi szaremu, który gnieździ się w Nowej Zelandii i w Chile, a lato spędza na półkuli północnej, żerując na Oceanie Spokojnym u wybrzeży Japonii, Alaski i Kalifornii. Jego roczna wędrówka wynosi ok. 64 tys. km. Inne morskie ptaki rozprzestrzeniają się po okresie rozrodczym, wędrując dookoła bez określonych tras migracyjnych. Albatrosy gnieżdżące się na wybrzeżach Oceanu Południowego, w okresie poza rozrodczym podejmują często wędrówki wokół bieguna południowego. Wiele gatunków odbywa dalekodystansowe wędrówki, tworząc formacje zwane kluczami, które pomagają ptakom w oszczędzaniu energii potrzebnej do lotu.

Pytanie: Po co wielu przedstawicieli tej gromady migruje?
Odpowiedź: aby wykorzystać optymalnie podaż pokarmu, jak i dogodne warunki rozrodcze

Pytanie: Jak przedstawiciele tej gromady przygotowują się do wyczerpujących wędrówek?
Odpowiedź: zwiększają wyraźnie zapasy tłuszczu w organizmie oraz zmniejszają niektóre ze swoich organów wewnętrznych

Pytanie: Po co przedstawiciele tej gromady migrują w kluczach?
Odpowiedź: pomagają ptakom w oszczędzaniu energii potrzebnej do lotu

Pytanie: Jak dzielą swój czas pomiędzy poszczególne regiony migrujące ptaki lądowe?
Odpowiedź: spędzają sezon rozrodczy w regionach umiarkowanego lub subpolarnego klimatu, podczas gdy pozostały okres życia spędzają w regionach tropikalnych lub na przeciwległej półkuli
Półwysep Krymski

Kilka lat przed wojną krymską (w 1850) ludność Krymu wzrosła do 343,5 tys. (w tym 77,8% Tatarzy krymscy, 7% Ukraińcy, 6,6% Rosjanie, 2% Grecy, 1,9% Romowie, 1,3% Karaimi, 1% Ormianie, 1% Niemcy, 0,9% Żydzi, 0,5% Bułgarzy). W czasie wojny krymskiej część Tatarów aktywnie uczestniczyła w wojnie przeciw Rosji i po wojnie wyemigrowała wraz z rodzinami do Turcji (ok. 18,5 tys.). Władze rosyjskie w czasie wojny dokonały wysiedlenia znacznej części Tatarów ze strefy nadmorskiej Krymu w głąb terenu. Ludność Krymu zmalała do 331,3 tys. w 1858 (73% Tatarzy krymscy, 12,6% Rosjanie, 4% Ukraińcy, 2,4% Grecy, 2% Romowie, 1,8% Żydzi, 1,5% Niemcy, 1,3% Ormianie, 0,8% Karaimi, 0,6% Bułgarzy).

Pytanie: Jakie narodowości zamieszkiwały w 1850 roku Krym?
Odpowiedź: Tatarzy krymscy, Ukraińcy, Rosjanie, Grecy, Romowie, Karaimi, Ormianie, Niemcy, Żydzi, Bułgarzy

Pytanie: Jaka narodowość stanowiła większość ludności Krymu w 1850 roku?
Odpowiedź: Tatarzy krymscy

Pytanie: Czy w 1858 roku Rosjanie stanowili większość populacji Krymu?
Odpowiedź: nie
Morze Barentsa

Klimat Morza Barentsa jest polarny morski. Charakterystyczne są długie zimy, krótkie chłodne lato, niskie roczne amplitudy temperatury, duża wilgotność względna powietrza. Wynika to z położenia Morza Barentsa w wysokich szerokościach geograficznych poza kręgiem polarnym, pomiędzy ciepłym Oceanem Atlantyckim a chłodnym Oceanem Arktycznym. W północnej części morza dominuje powietrze arktyczne, w południowej umiarkowane masy powietrza związane z przemieszczaniem się niżu islandzkiego, którego granicą na północy jest front arktyczny. Zimą w centralnej części Morza Barentsa rozwija się intensywna działalność cyklonalna, której skutkiem są często zmieniające się silne wiatry, częste sztormy, duże wahania temperatury, zmienia się także ilość opadów. Średnia temperatura w miesiącach najzimniejszych w północno-wschodniej części morza wynosi –20,8 °C, w południowo-zachodniej i centralnej części morza –2,0 °C do –4,0 °C, na wschodzie (Kołgujew) –14 °C oraz w południowo-wschodniej części –17 °C. Lato jest krótkie i chłodne. W południowej części morza w lipcu średnia temperatura wynosi +7 °C, na wyspach Ziemi Franciszka Józefa od 0 °C do –2 °C. W północnej części morza spada 100–200 mm opadów rocznie, podczas gdy na południu 400–500 mm. Zimą nad morzem dominują wiatry południowo-zachodnie, wiosną i latem północno-wschodnie. W ciągu roku występuje silne zachmurzenie.

Pytanie: Jaki klimat panuje w obrębie tego zbiornika wodnego?
Odpowiedź: polarny morski

Pytanie: Jakie zjawiska meteorologiczne są typowe dla tego obszaru?
Odpowiedź: długie zimy, krótkie chłodne lato, niskie roczne amplitudy temperatury, duża wilgotność względna powietrza

Pytanie: Co jest odpowiedzialne za naturę panujących na tym obszarze warunków klimatycznych?
Odpowiedź: położenie Morza Barentsa w wysokich szerokościach geograficznych poza kręgiem polarnym, pomiędzy ciepłym Oceanem Atlantyckim a chłodnym Oceanem Arktycznym

Pytanie: Jaki rodzaj powietrza występuje w poszczególnych częściach tego zbiornika wodnego?
Odpowiedź: W północnej części morza dominuje powietrze arktyczne, w południowej umiarkowane masy powietrza związane z przemieszczaniem się niżu islandzkiego, którego granicą na północy jest front arktyczny
Ostatnia rodzina

Pomysł na film Ostatnia rodzina wyszedł od Roberta Bolesty, który napisał scenariusz (w zamierzeniu dla pełnometrażowego filmu fabularnego), opowiadający o ostatnich 28 latach życia rodziny Beksińskich w Warszawie (1977–2005). Reżyser filmu Jan P. Matuszyński przyznał, że dowiedział się o tymże scenariuszu z informacji zawartej w biogramie Zdzisława Beksińskiego w polskiej Wikipedii, po czym podjął kroki w celu jego realizacji filmowej. Współpracę z Matuszyńskim i Bolestą zaoferował operator Kacper Fertacz. Trio Matuszyński – Bolesto – Fertacz zdecydowało, że przyjmie konwencję realistyczną, wzorując się na estetyce materiałów z prywatnego archiwum Beksińskich. Przyjęło również, że każda scena będzie kręcona w jednym ujęciu.

Pytanie: Kto jest autorem scenariusza Ostatniej rodziny?
Odpowiedź: Robert Bolesta

Pytanie: Historia jakiej rodziny jest przedstawiona w produkcji Ostatnia rodzina?
Odpowiedź: Beksińskich

Pytanie: Ile lat z życia Beksińskich przedstawiono w produkcji?
Odpowiedź: 28

Pytanie: Gdzie Matuszyński znalazł informację o Ostatniej rodzinie?
Odpowiedź: w polskiej Wikipedii
Transport kolejowy w Islandii

Pierwsze plany stworzenia systemu transportu kolejowego na Islandii pojawiły się w roku 1906. Na wniosek ówczesnego premiera Islandii, Hannesa Hafsteina, przygotowano szkice przebiegu linii. Miała ona zaczynać się w Reykjavíku, podążać w kierunku miejscowości Mosfellssveit (aktualnie Mosfellsbær) i półwyspu Kjalarnes, a następnie Mosfellsheiði i Þingvellir. Linia miała kończyć się w miejscowości Selfoss, gdzie docierałaby wzdłuż rzeki Sog. Przewidywano także możliwość rozgałęzienia linii w Kjalarnes i przedłużenia jej do miejscowości Akranes i w okolice fjordu Borgarfjörður.

Pytanie: Który prezydent podjął się stworzenia projektu linii kolejowej na Islandii?
Odpowiedź: Hannes Hafstein

Pytanie: Gdzie planowano rozpocząć linię kolejową Islandii?
Odpowiedź: w Reykjavíku

Pytanie: Gdzie planowano zwieńczyć linię kolejową Islandii?
Odpowiedź: Selfoss

Pytanie: Gdzie planowano skonstruować rozgałęzienie linii?
Odpowiedź: w Kjalarnes
Ustrój polityczny Stanów Zjednoczonych

Gubernator sprawuje funkcje władzy wykonawczej w danym stanie. Często także stoi na czele stanowej Gwardii Narodowej, posiada również prawo łaski. W większości stanów gubernator posiada prawo weta wobec aktów prawnych wydawanych przez legislatury stanowe (od referendum w 1996 roku nie ma weta gubernatorskiego w Karolinie Północnej). Weto może być przełamane przez legislatywę przez większość 2/3 lub 3/4 głosów (w Tennessee za pomocą większości absolutnej). We wszystkich stanach gubernator wybierany jest w wyborach bezpośrednich na 4-letnią kadencję, poza New Hampshire i Vermont, gdzie trwa ona 2 lata.

Pytanie: Czym zajmuje się osoba na stanowisku gubernatora?
Odpowiedź: sprawuje funkcje władzy wykonawczej w danym stanie

Pytanie: Zwierzchnikiem jakiej instytucji jest często gubernator?
Odpowiedź: Gwardii Narodowej

Pytanie: W jakich sytuacjach osoby na tych stanowiskach posiadają prawo weta?
Odpowiedź: wobec aktów prawnych wydawanych przez legislatury stanowe

Pytanie: W jaki sposób może dojść do przełamania weta na terenie Tennessee?
Odpowiedź: za pomocą większości absolutnej
Szymon Hołownia

Szymon Hołownia deklaruje przywiązanie do obowiązujących w Polsce zasad ustrojowych, jak demokracja parlamentarna, suwerenność, państwo prawa, społeczeństwo obywatelskie, trójpodział władzy i pluralizm polityczny. Podkreśla wagę transformacji ustrojowej po 1989 roku, przy czym część jej skutków uważa za negatywne. Kładzie nacisk na rolę samorządów. Konstytucję uważa za nadrzędny i niepodważalny akt prawny, na którym opiera się postępowanie prezydenta. Jest krytyczny wobec rządu Mateusza Morawieckiego. Potępia kryzys wokół Trybunału Konstytucyjnego i uważa za niekonstytucyjne przeprowadzone przez Prawo i Sprawiedliwość zmiany w sądownictwie. Nie chce być kojarzony z żadnym z powszechnie przyjętych nurtów politycznych (lewicowych, prawicowych i innych), wychodząc z założenia, że z przedstawicielami wszystkich poglądów może znaleźć obszary porozumienia i wspólnych celów. Pozytywnie ocenia członkostwo Polski w NATO, Unii Europejskiej i Trójkącie Weimarskim. Popiera dobre relacje Polski z Ukrainą.

Pytanie: Jakie zasady ustrojowe są zdaniem tego polityka istotne?
Odpowiedź: demokracja parlamentarna, suwerenność, państwo prawa, społeczeństwo obywatelskie, trójpodział władzy i pluralizm polityczny

Pytanie: Czy Szymon Hołownia sądzi, że transformacja ustrojowa, która zaszła po 1989 roku pociągnęła za sobą jedynie pozytywne zmiany?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czym jest Konstytucja dla Szymona Hołowni?
Odpowiedź: nadrzędnym i niepodważalnym aktem prawnym, na którym opiera się postępowanie prezydenta

Pytanie: Z jakiego powodu Szymon Hołownia nie chce przynależeć do żadnego z głównych nurtów politycznych?
Odpowiedź: wychodzi z założenia, że z przedstawicielami wszystkich poglądów może znaleźć obszary porozumienia i wspólnych celów
Masakra na „Akikaze”

Jeszcze tego samego dnia „Akikaze” udał się do Lorengau, skąd późnym popołudniem zabrał około 20 protestanckich misjonarzy i ich służących, w tym sześć kobiet. Podobnie jak w przypadku grupy z Wewak, większość pasażerów była narodowości niemieckiej, aczkolwiek w grupie z Lorengau znalazł się także jeden węgierski misjonarz oraz kilkoro Chińczyków. Komandor Sabe początkowo zamierzał umieścić ich w tej samej kabinie co grupę z Wewak, lecz na prośbę bosmana Ichinosego, który osobiście odeskortował misjonarzy na pokład, zgodził się udostępnić im osobną kabinę blisko dziobu.

Pytanie: Czy z Lorengau zabrano jedynie Niemców?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego osoby zabrane z Lorengau nie trafiły ostatecznie do tej samej kabiny co osoby z Wewak?
Odpowiedź: na prośbę bosmana Ichinosego
Jadwiga Harasowska

Jadwiga Harasowska była jednym z promotorów powstania polskiego szkolnictwa wyższego czasu wojny na terenie Szkocji, gdzie od lutego 1941 (do marca 1949) jako część Uniwersytetu Edynburskiego działał Polski Wydział Lekarski (wydano 227 dyplomów lekarza), a także polskie wydziały weterynaryjne, prawnicze i pedagogiczne. Glasgow był wtedy ośrodkiem polskiego kształcenia rolniczego, handlowego i politechnicznego. The Scottish-Polish Society organizowało kluby szkocko-polskie, wykłady o polskiej historii i kulturze, a także regularne wizyty polskich żołnierzy w domach szkockich.

Pytanie: W obrębie jakiej szkockiej uczelni funkcjonował Polski Wydział Lekarski?
Odpowiedź: Uniwersytetu Edynburskiego

Pytanie: Jaką instytucję starała się rozpromować w obrębie Szkocji?
Odpowiedź: polskie szkolnictwo wyższe

Pytanie: W jakim mieście rozwijało się polskie szkolnictwo z zakresu takich obszarów, jak rolnictwo?
Odpowiedź: Glasgow

Pytanie: Koordynowaniem jakich aktywności zajmowało się The Scottish-Polish Society?
Odpowiedź: organizowało kluby szkocko-polskie, wykłady o polskiej historii i kulturze, a także regularne wizyty polskich żołnierzy w domach szkockich
Robert Johansson

Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018 w Pjongczangu Johansson trzykrotnie stawał na podium – indywidualnie zdobył brąz zarówno na normalnej, jak i dużej skoczni, a w drużynie wywalczył złoty medal. Po powrocie do startów w Pucharze Świata, zajmował 3. miejsca w rozgrywanych w ramach Raw Air 2018 konkursach w Lillehammer i Trondheim, a w kończących turniej zawodach w Vikersund odniósł pierwsze w karierze indywidualne zwycięstwo w zawodach PŚ. Cały Raw Air ukończył na 2. pozycji. Na zakończenie sezonu dwukrotnie zajął 4. miejsce w Planicy. W klasyfikacji generalnej Puchar Świata 2017/2018 ukończył na 5. miejscu z 840 punktami, a w Pucharze Świata w lotach narciarskich 2017/2018 zajął 2. miejsce.

Pytanie: Jakie sukcesy osiągnął podczas igrzysk w 2018 roku?
Odpowiedź: indywidualnie zdobył brąz zarówno na normalnej, jak i dużej skoczni, a w drużynie wywalczył złoty medal

Pytanie: Częścią jakiego turnieju były konkursy, które odbyły się w Lillehammer oraz Trondheim?
Odpowiedź: Raw Air 2018

Pytanie: W jakiej miejscowości odbył się ostatni konkurs turnieju Raw Air 2018?
Odpowiedź: Vikersund

Pytanie: Jakie osiągnięcie zdobył, dzięki swojemu występowi w Vikersund?
Odpowiedź: pierwsze w karierze indywidualne zwycięstwo w zawodach PŚ
Arrakis (Diuna)

Już gdy Corrinowie zasiadali na imperatorskim tronie, a później w czasach Atrydów, szczególnie podczas panowania Boga Imperatora, przyprawa stała się narzędziem politycznym. Kontrolę nad wrogami sprawowano poprzez ograniczanie dostaw melanżu z Diuny, na przykład dla Gildii Kosmicznej, której nawigatorzy zużywali ogromne jej ilości. W czasach Tyrana pokój w Imperium utrzymany był przez uzależnienie Rodów i Organizacji od Imperatorskich dostaw (wiadomo, że za walizkę melanżu można było kupić całą planetę). Około pięć tysięcy lat po wydarzeniach przedstawionych w Diunie znaczenie Arrakis stopniowo spadło wraz ze zsyntetyzowaniem melanżu (wcześniej niemożliwym) i spowodowanym przez to znacznym spadkiem jego wartości. Ostatecznie kres znaczeniu politycznemu planety przynosi wypalenie jej powierzchni przez Dostojne Matrony.

Pytanie: Przez co melanż ostatecznie stracił na wartości?
Odpowiedź: zsyntetyzowanie go (wcześniej niemożliwe)

Pytanie: Co definitywnie zakończyło świetlność Arrakis?
Odpowiedź: wypalenie jej powierzchni przez Dostojne Matrony

Pytanie: Dzięki czemu Arrakis cieszyła się dużym znaczeniem politycznym?
Odpowiedź: melanżowi

Pytanie: Kiedy znaczenie polityczne tej planety zaczęło się osłabiać?
Odpowiedź: Około pięć tysięcy lat po wydarzeniach przedstawionych w Diunie

Pytanie: Co wpłynęło na osłabienie znaczenia politycznego tej planety?
Odpowiedź: zsyntetyzowanie melanżu (wcześniej niemożliwe) i spowodowany przez to znaczny spadek jego wartości
Andrzej Przyłębski

Badania prowadzone w Heidelbergu, pod kierunkiem Gadamera i Wehla, skierowały jego uwagę na hermeneutykę, której poświęcił swe główne dzieła. Filozofię tę rozumie Przyłębski jako pewne nowe stanowisko teoretyczne, którego podstawą jest kategoria rozumienia, jej założenia i konsekwencje. Taką właśnie filozofię rozwija, w nawiązaniu do Heideggera, Diltheya, Gadamera i Ricoeura, przeciwstawiając się poglądowi o postmodernistycznym charakterze filozofii hermeneutycznej. W krytycznym sporze z post-strukturalizmem i dekonstrukcją, w dialogu z anglosaskimi filozofami języka (Wittgenstein, Searle) oraz niektórymi hermeneutami (Fellmann) rozwija Przyłębski nową wersję filozofii hermeneutycznej, nawiązującej do programów: filozofii życia (Simmel, Dilthey) i filozofii kultury (Cassirer, Znaniecki). Elementami tej nowej koncepcji są rozprawy poświęcone hermeneutycznemu zwrotowi współczesnej filozofii, hermeneutycznej antropologii, etyce z hermeneutycznego punktu widzenia oraz hermeneutycznej filozofii polityczności.

Pytanie: Jakie okoliczności wzbudziły w nim zainteresowanie hermeneutyką?
Odpowiedź: Badania prowadzone w Heidelbergu, pod kierunkiem Gadamera i Wehla

Pytanie: W jaki sposób rozumie on hermeneutykę?
Odpowiedź: jako pewne nowe stanowisko teoretyczne, którego podstawą jest kategoria rozumienia, jej założenia i konsekwencje

Pytanie: Do jakich myślicieli nawiązuje w swojej twórczości Przyłębski?
Odpowiedź: Heideggera, Diltheya, Gadamera i Ricoeura

Pytanie: Do zagadnień poruszanych w ramach jakich dziedzin odnosi się jego wersja filozofii hermeneutycznej?
Odpowiedź: filozofii życia (Simmel, Dilthey) i filozofii kultury (Cassirer, Znaniecki)
Kodeks z Synopy

Kodeks z Synopy jest jednym z najstarszych ilustrowanych kodeksów zawierających tekst Nowego Testamentu. Autor ilustracji najczęściej umieszczał je na dole stronicy wtapiając w tekst. Miniatury ilustrują wydarzenia z Ewangelii takie jak cudowne rozmnożenie chleba czy przypowieść o nieurodzajnej fidze. Postacie na ilustracjach mają małe rozmiary, lecz ich głowy są nieproporcjonalnie duże, co pozwoliło przedstawić indywidualne rysy każdej twarzy. Choć sylwetki postaci nie mają wyraźnie oznaczonych konturów, to artysta wiele uwagi poświęcił szczegółom takim jak oczy, w których wyodrębnił źrenice. Sylwetki są zarysowane światłocieniem, nie zaznaczono też linii podłoża, na którym stoją. Kolory są łamane, złoto oddano kolorem żółtym, tło ilustracji jest jednobarwne, przez co ilustracje nie mają perspektywy.

Pytanie: Co stanowi o wyjątkowości Kodeksu z Synopy?
Odpowiedź: jest jednym z najstarszych ilustrowanych kodeksów zawierających tekst Nowego Testamentu

Pytanie: Czy ilustracje w Kodeksie z Synopy są kolorowe?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Ilustracje jakich przykładowych wydarzeń można znaleźć w Kodeksie z Synopy?
Odpowiedź: cudownego rozmnożenia chleba czy przypowieści o nieurodzajnej fidze