mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Violetta Villas

Od końca grudnia 2006 Villas przebywała w szpitalu psychiatrycznym w Stroniu Śląskim. Szwagier artystki, Jan Mulawa, na jej prośbę wezwał pogotowie. Współpracownicy artystki zaprzeczali, jakoby pobyt w szpitalu był spowodowany chorobą psychiczną, jednak, jak przyznała rodzina, Villas od lat cierpiała na zaburzenia urojeniowe. Procedura przyjęcia do szpitala odbyła się w trybie nagłym. Villas była skrajnie wyczerpana z powodu niedożywienia. Otrzymała jednoosobowy pokój, podano jej leki psychiatryczne, jej stan szybko się poprawił. Po dwóch tygodniach adwokatowi udało się uzyskać zgodę sądu na kontakt z piosenkarką, według niego Villas została hospitalizowana bezpodstawnie. W wyniku tych działań sąd okręgowy na wyjazdowym posiedzeniu, które miało miejsce w szpitalu, umorzył sprawę o bezpodstawne hospitalizowanie, gdyż Villas wyraziła wolę dobrowolnego poddania się leczeniu. 19 stycznia 2007 opuściła szpital, a tydzień później wzięła udział w konferencji prasowej, podczas której zarzuciła rodzinie, że próbowała pozbawić ją wolności, a syna Krzysztofa oskarżyła o próbę przejęcia jej majątku. Ponadto wyraziła chęć powrotu do Lewina Kłodzkiego. Podawano informacje, że jej dom jest remontowany, choć dziennikarskie śledztwo nie potwierdziło tej informacji.

Pytanie: Dokąd trafiła artystka w grudniu 2006 roku?
Odpowiedź: do szpitala psychiatrycznego w Stroniu Śląskim

Pytanie: W jakim trybie wpisano artystkę do szpitala?
Odpowiedź: nagłym

Pytanie: Kiedy artystka została wypisana ze szpitala?
Odpowiedź: 19 stycznia 2007

Pytanie: Jaką sprawę artystka założyła synowi?
Odpowiedź: o próbę przejęcia jej majątku
Od1

Konstrukcja lokomotywy podlegała następnie modyfikacjom, równolegle do wprowadzonych w ulepszonej serii lokomotyw pospiesznych S 3. Zastosowano lepszy wózek toczny typu hanowerskiego, przesunięty bardziej do przodu, co zwiększyło rozstaw osi o 825 mm, do 7400 mm. Zwiększono także średnicę cylindrów silnika z 430 do 460 mm i zastosowano zewnętrzny rozrząd Heusingera. Ulepszona lokomotywa została określona jako znormalizowany wzór (Musterblatt) III-1d. W latach 1893–1901 Henschel wyprodukował ich 325, a inni producenci jeszcze 100 (60 Hanomag, 25 Borsig, 8 Schwartzkopff i 7 Grafensteden). Łącznie więc z dwoma próbnymi, zbudowano dla kolei pruskich 482 lokomotywy osobowe o układzie osi 2'B z silnikiem bliźniaczym.

Pytanie: Czym skutkowało zastosowanie innego rodzaju silnika tocznego?
Odpowiedź: zwiększeniem rozstawu osi o 825 mm, do 7400 mm

Pytanie: Który producent pod koniec XIX i na początku XX wieku wyprodukował ich najwięcej?
Odpowiedź: Henschel

Pytanie: Którzy producenci zajmowali się jej produkcją pod koniec XIX i na początku XX wieku?
Odpowiedź: Henschel, Hanomag, Borsig, Schwartzkopff i Grafensteden
Od1

W ślad za dwoma próbnymi lokomotywami zamówiono w zakładach Henschel serię 55 lokomotyw osobowych z silnikiem bliźniaczym, według ulepszonego projektu, określonego następnie jako znormalizowany wzór dla kolei pruskich (Musterblatt) III-1c. Zostały one wyprodukowane w latach 1891–1892. Największa liczba trafiła pierwotnie do dyrekcji kolei Erfurt (26), pozostałe do dyrekcji: Berlin, Elberfeld i Magdeburg. Główną zmianą w stosunku do lokomotyw próbnych było nieznaczne zwiększenie średnicy kół napędnych, do 1750 mm. Zachowały one natomiast rozrząd Allana o wewnętrznym napędzie. Od 1911 roku oznaczono je jako seria P 4¹.

Pytanie: Czym różniły się lokomotywy właściwe od testowych?
Odpowiedź: większą średnicą kół napędowych

Pytanie: Ile pociągów wytworzono w zakładach Henschel?
Odpowiedź: 55

Pytanie: Od kiedy lokomotywy określano mianem serii P 4?
Odpowiedź: 1911

Pytanie: W jakich latach wytwarzane były pociągi w zakładach Henschel?
Odpowiedź: 1891–1892
Język międzysłowiański

W czerwcu 2017 r. odbyła się w czeskiej miejscowości Staré Město pierwsza konferencja poświęcona językowi międzysłowiańskiemu pt. CISLa 2017. W konferencji brało udział 64 uczestników z dwunastu różnych krajów, a wszystkie wykłady były albo prowadzone w międzysłowiańskim, albo tłumaczone na międzysłowiański. W 2018 r. odbyła się druga konferencja. Obecnie międzysłowiańskie środowisko składa się z głównej grupy języka międzysłowiańskiego na Facebooku mającej ponad czternastu tysięcy członków oraz stron i grup pobocznych. Oprócz tego w Internecie można znaleźć m.in. stronę Jana van Steenbergena z różnymi narzędziami, opisem standardowej gramatyki, oraz słownikami mającymi obecnie po ok. 18 000 unikalnych haseł, projekt Medžuslovjansky Vikisbornik posiadający zbiór ok. 150 różnych tekstów, materiałów do nauki, tłumaczeń, cytatów i innych, projekt Medžuviki działający na wzór Wikipedii, dwa portale informacyjne i pomniejsze lub nieaktywne projekty. Dostępne są także książki: zbiorowa antologia międzysłowiańskiego, Mały Książę oraz podręcznik. Z międzysłowiańskiego korzysta także naukowe czasopismo „Ethnoentomology”.

Pytanie: Gdzie miała miejsce pierwsza konferencja na temat języka międzysłowiańskiego?
Odpowiedź: w czeskiej miejscowości Staré Město

Pytanie: Reprezentanci ilu krajów pojawili się na konferencji?
Odpowiedź: dwunastu

Pytanie: Kiedy miała miejsce pierwsza konferencja dotycząca języka międzysłowiańskiego? 
Odpowiedź: W czerwcu 2017 r

Pytanie: Kto założył stronę internetową poświęconą językowi międzysłowiańskiemu? 
Odpowiedź: Jan van Steenbergen
Język międzysłowiański

W latach 2006-2009 r. slovianski istniał w dwóch odmianach: slovianski-N (opracowany przez Jana van Steenbergena i Igora Polakowa) został rozpoczęty jako język ściśle naturalistyczny, opierającym się na materiałach, które zdarzają się w większości języków słowiańskich, podczas gdy slovianski-P (opracowany przez Ondreja Rečnika i Gabriela Svobodę) ograniczał się w gramatyce do zasobów istniejących we wszystkich językach słowiańskich. W praktyce oznaczało to, że slovianski-N dysponował sześcioma przypadkami, gdy slovianski-P w ogóle nie stosował przypadków i zamiast tego posługiwał się przyimkami. Oprócz tych dwóch wariantów (N odnosi się do naturalizmu, P do elementów pidżynowych) istniała jeszcze wersja schematyczna pt. slovianski-S, którą potem jednak porzucono. W grudniu 2009 r. ustalono, że slovianski-N będzie nosił nazwę „slovianski”. W oparciu o slovianski i slovio powstały również dwa inne projekty, rozumio i slovioski. Slovioski w założeniu miał stanowić ulepszoną wersję slovio o bardziej słowiańskiej gramatyce, ale po krótkim czasie jego autorzy zerwali stosunki ze slovio i po dwóch latach dołączyli do projektu slovianski.

Pytanie: Jakie odmiany slovianskiego wyróżniano między 2006 a 2009 rokiem?
Odpowiedź: slovianski-N, slovianski-P

Pytanie: Kto stworzył slovianski-N?
Odpowiedź: Jan van Steenbergen i Igor Polakow

Pytanie: Na czym opierał się slovianski-P?
Odpowiedź: zasobach istniejących we wszystkich językach słowiańskich

Pytanie: W której z odmian slovianskiego występowały przypadki?
Odpowiedź: slovianskim-N

Pytanie: Do czego odnosi się N w nazwie odmiany slovianski-N?
Odpowiedź: naturalizmu
Mózg Alberta Einsteina

Harvey nie miał natomiast zgody na zachowanie mózgu w swoim domu i nikogo o tym fakcie nie poinformował. W 1978 roku losy mózgu Einsteina po autopsji prześledził dziennikarz Steven Levy, który dotarł do Harveya. Preparaty były przechowywane przez ponad dwadzieścia lat w dwóch słojach z formaliną. W tym samym roku Harvey udzielił wywiadu redaktorowi „Science”, przyznając, że nie ukończono żadnej publikacji na temat preparatu. Część rodziny (w tym prawnuczka Evelyn Einstein) uważała postępowanie Harveya za zwykłą kradzież. Mimo wielu ofert, Harvey odrzucał wszystkie dotyczące kupna fragmentu mózgu Einsteina. Preparaty udostępniał tylko niektórym neuropatologom; publikację pracy M.C. Diamond z 1985 roku poprzedziła jej trzyletnia korespondencja z Harveyem, który w końcu zgodził się wysłać jej cztery fragmenty mózgu. W 1998 roku „zmęczony odpowiedzialnością” Harvey przekazał zachowane części mózgu Einsteina do University Medical Center w Princeton. Historię mózgu Einsteina i okoliczności przekazania preparatów w zbeletryzowanej formie opisał dziennikarz Michael Paterniti.

Pytanie: Czy Harvey miał prawo do zatrzymania narządu w swojej posiadłości?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki dziennikarz zajmował się sprawą mózgu Einsteina?
Odpowiedź: Steven Levy

Pytanie: Jakiej placówce Harvey przekazał pozostałe części mózgu naukowca?
Odpowiedź: University Medical Center w Princeton

Pytanie: Ile fragmentów mózgu Einsteina otrzymała M.C. Diamond?
Odpowiedź: cztery
Mózg Alberta Einsteina

Wnioski z prac Diamond i wsp. oraz Witelson i wsp. bywały używane jako argument na rzecz domniemanego autyzmu Einsteina. S.S. Kantha z Osaka BioScience Institute uznał, że opisane odrębności w stosunku glejowo-neuronalnym w obszarze 39 Brodmanna mogą być wyjaśnieniem autyzmu Einsteina. Prof. Michael Fitzgerald w liście do redakcji „Journal of Autism and Developmental Disorders” wskazał na znaczenie odrębności anatomicznych mózgu Einsteina, takich jak względne powiększenie półkul, zwłaszcza okolicy ciemieniowej, stwierdzanych również u osób z rozpoznanym autyzmem. Przywołał szereg faktów z biografii mających sugerować autystyczne zachowania Einsteina.

Pytanie: Jaką chorobę miał prawdopodobne Einstein?
Odpowiedź: autyzm

Pytanie: Kto napisał list do redakcji „Journal of Autism and Developmental Disorders” w sprawie autyzmu Einsteina?
Odpowiedź: Prof. Michael Fitzgerald

Pytanie: Czy biografia Einsteina świadczy o zaburzeniach autystycznym naukowca?
Odpowiedź: tak
Tadeusz Piotrowski (wspinacz)

8 lipca 1986 ok. godz. 18:30, po 5 dniach wspinaczki, Piotrowski i Jerzy Kukuczka stanęli na wierzchołku K2 po zdobyciu środka południowej ściany nową drogą (zwaną dziś Polish Line, dotąd niepowtórzoną w całości). Do ataku szczytowego – po biwaku na wysokości ok. 8200 m, gdzie skończył im się gaz do palnika – w obawie przed zmrokiem ruszyli na lekko, bez śpiworów puchowych i namiotu. Podczas zejścia – zwykłą drogą, na której niżej znajdują się obozy innych wypraw – w pogarszającej się pogodzie musieli jeszcze dwukrotnie biwakować, na wysokości ok. 8300 i 7900 m, mając już tylko cienką płachtę biwakową, w dodatku pozbawieni jedzenia i picia. Niedługo po wyruszeniu z drugiego biwaku, wskutek awarii raków wspinaczkowych (bądź też niewłaściwego ich założenia, prawdopodobnie w wyniku zmęczenia), na zalodzonym odcinku tuż poniżej zwieńczenia Żebra Abruzzów Piotrowski spadł wprost na partnera, który nie był w stanie go zatrzymać przed dalszym upadkiem w przepaść.
Piotrowski stał się piątą z 13 ofiar tragicznego sezonu 1986 na K2.

Pytanie: Ile dni zajęło himalaistom dotarcie na szczyt?
Odpowiedź: 5

Pytanie: W którym roku himalaiści zdobyli K2?
Odpowiedź: w 1986

Pytanie: Czy Piotrowski zginął na K2?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jaki sposób zginął Piotrowski?
Odpowiedź: spadł w przepaść
Tadeusz Piotrowski (wspinacz)

Jesienią 1974 Piotrowski uczestniczył w narodowej wyprawie na Lhotse (8511 m n.p.m.), ważnej ze względu na osiągniętą wtedy rekordową wysokość zimową ok. 8250 m (Andrzej Zawada i Andrzej Heinrich, 25 grudnia 1974). 17 grudnia w trakcie jednego z odwrotów w trzyosobowym zespole, w którym najsilniejszym alpinistą był Piotrowski, na wysokości ok. 7000 m, najprawdopodobniej z powodu niedostatecznej opieki przy manipulacji sprzętem alpinistycznym lub z wyczerpania, zmarł filmowiec Stanisław Latałło. Sprawa ta na kilka lat odsunęła Piotrowskiego od głównego środowiska wspinaczkowego i wypraw narodowych.

Pytanie: Kto zmarł podczas wyprawy?
Odpowiedź: Stanisław Latałło

Pytanie: Czy po śmierci Latałły Piotrowski odszedł od wspinaczki na stałe?
Odpowiedź: nie
Tommy Cash

W 2016 kariera artysty zyskała rozpędu dzięki trasie koncertowej po Europie, gdzie raper odwiedził m.in. Niemcy, Francję, Austrię i Hiszpanię. Rewolucyjnym momentem w karierze estońskiego rapera było wypuszczenie teledysku do utworu Winaloto, który ukazał się w lipcu 2016. Utrzymany w klimacie innowacyjnych elektronicznych brzmień, nawiązujących do muzyki trapowej utwór, jest najpopularniejszym dotychczasowym singlem rapera i sprowadził na niego uwagę wielu muzycznych dziennikarzy oraz krytyków z całej Europy. Wielu w stylu muzycznym Estończyka oprócz przerysowanych nawiązań do rosyjskiego języka i kultury dostrzega także inspirację południowoafrykańską grupą Die Antwoord. Artysta przyznaje, iż wszystkie teledyski oraz scenariusze do nich powstają w wyniku jego własnych pomysłów, bierze on aktywny udział także w ich realizacji.

Pytanie: Trasa koncertowa po jakim kontynencie przyniosła artyście większą rozpoznawalność?
Odpowiedź: po Europie

Pytanie: Jakie kraje europejskie odwiedził muzyk podczas swojej trasy koncertowej?
Odpowiedź: m.in. Niemcy, Francję, Austrię i Hiszpanię

Pytanie: Co było kluczowym momentem w karierze muzyka?
Odpowiedź: wypuszczenie teledysku do utworu Winaloto

Pytanie: Czy muzyk realizuje swoje własne pomysły na klipy?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką formacją inspiruje się Cash?
Odpowiedź: Die Antwoord
Tommy Cash

Kariera estońskiego rapera początkowo skupiała się w rodzimym kraju oraz innych państwach bałtyckich, jednak prędko zaczęła rosnąć jego popularność także w Rosji. Kolejne single artysty, wydane w 2014 i 2015, zyskały słuchaczy w krajach Europy Środkowej i Wschodniej, w tym w Polsce. W kształtowaniu się wizerunku nieszablonowego rapera pomogły również kolejne teledyski. Wydany w połowie 2015 roku utwór Prorapsuperstar ze ścieżką dźwiękową, będącą remiksem utworu Enyi Only Time, wpisał się teledyskiem w estetykę vaporwave. Z kolei pierwsza współpraca artysty miała miejsce przy okazji singla Give Me Your Money rosyjskiej grupy Little Big. Teledysk będący parodią i satyrą na rosyjską kulturę obejrzało na portalu YouTube do 2019 już prawie 47 milionów razy.

Pytanie: Co obśmiewa wideoklip do Give Me Your Money?
Odpowiedź: rosyjską kulturę

Pytanie: Czy utwór Give Me Your Money jest jego solowym singlem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy jest znany jedynie w Estonii?
Odpowiedź: nie
Ludwik Wiśniewski

Od 1981 do 1988 był duszpasterzem akademickim we Wrocławiu. Propagował tam ideę walki „bez przemocy” z komunizmem. W latach 1985–1988 organizował tzw. Tygodnie Społeczne – cykle spotkań propagujące budowanie niezależnych struktur społecznych. W 1986 głośny był jego udział w niemym proteście w centrum Wrocławia w obronie skazanego Władysława Frasyniuka. Członkowie jego duszpasterstwa stworzyli m.in. niezależny samorząd Uniwersytetu Wrocławskiego tzw. Dwunastkę oraz organizowany do dziś Obóz Adaptacyjny dla studentów pierwszych lat w Białym Dunajcu. Wśród jego wrocławskich wychowanków są m.in. Jarosław Obremski i Bożena Szaynok.

Pytanie: Jaką funkcję pełnił w latach 1981-1988?
Odpowiedź: był duszpasterzem akademickim we Wrocławiu

Pytanie: Jak nazywały się cykliczne spotkania, które organizował?
Odpowiedź: Tygodnie Społeczne

Pytanie: W czyjej obronie stanął w 1986 roku?
Odpowiedź: Władysława Frasyniuka

Pytanie: Dla kogo przeznaczony był Obóz Adaptacyjny?
Odpowiedź: dla studentów pierwszych lat
Pancernikowce

Najbardziej rzucającą się w oczy specjalizacją pancernikowców jest pancerz, który pokrywa ciało. Wraz z pewnymi przystosowaniami behawioralnymi umożliwia on tym zwierzętom ochronę przed drapieżnikami. Obecnie pancernikowce są jedyną grupą ssaków stosującą taki sposób obrony, aczkolwiek w przeszłości pancerze nosiły też inne grupy zwierząt, na przykład ankylozaury. Pancerz pancernikowców budują niewielkie kostno-rogowe płytki, występujące w setkach, pomiędzy którymi leży zwykła, owłosiona skóra. Właśnie jej pasma umożliwiają zwierzęciu zachowanie giętkości, dzięki czemu niektóre pancernikowce w razie zagrożenia potrafią zwinąć się w kulkę, podobnie jak jeżowate (ewolucja konwergentna). Do mistrzostwa tę taktykę doprowadziła bolita południowa. Ma ona pewne wady: nie chroni przed przejeżdżającymi drogi samochodami, przyczyniając się do istotnej umieralności (również i w tym pancernikowce przypominają jeże). Pancerz nie obejmuje również brzusznej strony ciała, na której także obserwuje się owłosienie. Wymarłe Pampatheriidae miały pancerz powierzchownie przypominający spotykany u form dzisiejszych, z dwiema dużymi płytami ochraniającymi obręcze barkową i miedniczną. Gliptodontidae miały pancerz gruby i nieruchomy.

Pytanie: Jak wyglądało opancerzenie Gliptodontidae?
Odpowiedź: było grube i nieruchome

Pytanie: Czy ankylozaury wyposażone były w pancerz?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z czego składa się konstrukcja opancerzenia pancernikowców?
Odpowiedź: kostno-rogowych płytek

Pytanie: Co znajduje się pomiędzy płytkami tworzącymi opancerzenie pancernikowców?
Odpowiedź: skóra
Pancernikowce

Pancernikowce dziwiły Europejczyków, którzy spotkali je w Nowym Świecie. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1588. Wtedy to P. Belon, obserwując zwierzę przywiezione z Brazylii do Europy, uznał je za krewnego jeża. Od tego czasu rozpoczęła się hodowla pancernikowców w ogrodach zoologicznych. Z Chlamydophoridae w Europie najczęściej hodowany jest włosopuklerznik kosmaty, w USA bolity. Inne gatunki, jak zębolita olbrzymia, bardzo trudno utrzymać w niewoli. Ponadto kilka gatunków służy nielegalnie jako zwierzęta domowe.

Pytanie: Jako jaki rodzaj zwierzęcia zostały sklasyfikowane pancernikowate przez ich pierwszego europejskiego odkrywcę?
Odpowiedź: krewne jeża

Pytanie: Gdzie zaczęto hodować te zwierzęta po obserwacjach dokonanych przez Belona?
Odpowiedź: w ogrodach zoologicznych

Pytanie: Jaki gatunek pancernikowatych jest najbardziej rozpowszechniony w europejskich hodowlach?
Odpowiedź: włosopuklerznik kosmaty

Pytanie: Czy zębolita olbrzymia dobrze radzi sobie z warunkami panującymi w ogrodach zoologicznych?
Odpowiedź: nie
Piąta kolumna

Według najbardziej rozpowszechnionej teorii miał go użyć po raz pierwszy jeden z przywódców rebeliantów generał Mola. W przemówieniu radiowym miał stwierdzić, że gdy 4 kolumny wojsk Nacjonalistów posuwają się na Madryt, to piąta kolumna czeka w mieście na sygnał do powstania. Wersję taką ogłosiła 3 października 1936 roku w komunistycznym dzienniku Mundo Obrero partyjna propagandzistka, Dolores Ibarruri. Wtedy też określenie „piąta kolumna” pojawiło się publicznie po raz pierwszy. Natychmiast podjęła je cała prasa republikańska, a za nią również media zagraniczne. Domniemane przemówienie Moli nigdy nie zostało zidentyfikowane przez historyków.

Pytanie: Kiedy określenie zadebiutowało w przestrzeni publicznej?
Odpowiedź: 3 października 1936

Pytanie: W jakiej gazecie określenie zadebiutowało w przekazie masowym?
Odpowiedź: Mundo Obrero

Pytanie: Kim była Ibarruri?
Odpowiedź: partyjną propagandzistką

Pytanie: Kto miał użyć określenia jako pierwszy zgodnie z najpopularniejszą tezą?
Odpowiedź: generał Mola

Pytanie: Gdzie Mola miał użyć określenia pierwszy raz?
Odpowiedź: W przemówieniu radiowym
Piąta kolumna

Z członków nazistowskich organizacji mniejszości niemieckiej rekrutowały się bojówki Selbstschutzu prowadzące akcje sabotażowe na ziemiach polskich przed 1 września. Wraz z agresją III Rzeszy na Polskę 1 września 1939, jednostki „Selbstschutzu” rozpoczęły działania zbrojne przeciwko ludności polskiej i polskim siłom zbrojnym, jednocześnie podejmując działania sabotażowe, mające na celu wspomożenie niemieckiej inwazji. W czasie kampanii wrześniowej, 3 września oddziały niemieckiej piątej kolumny, zorganizowane w formacje Selbstschutz, Hauptamt Volksdeutsche Mittelstelle i Hitlerjugend, dokonały akcji dywersyjnej w Bydgoszczy, w wyniku której zginęła polska ludność cywilna i 240 żołnierzy Wojska Polskiego z przegrupowującej się Armii „Pomorze”.

Pytanie: Skąd pochodzili rekruci Selbstschutzu?
Odpowiedź: Z członków nazistowskich organizacji mniejszości niemieckiej

Pytanie: Co było celem Selbstschutzu na ziemiach polskich przed II wojną światową?
Odpowiedź: akcje sabotażowe

Pytanie: Jaka armia była celem ataku Selbstschutzu w Bydgoszczy?
Odpowiedź: Pomorze

Pytanie: Czy 3 września Selbstschutz samodzielnie zorganizował akcję dywersyjną?
Odpowiedź: nie
Majka Jeżowska

W 1986 wystąpiła z Krystyną Prońko i Piotrem Szulcem na Pikniku Country w Mrągowie, a rok później za wspólne wykonanie utworu „Czekamy na wyrok” zdobyli pierwszą nagrodę na koncercie „Premier” podczas 24. KFPP w Opolu. Również w 1987 wydała drugi, solowy album studyjny pt. Wibracje. W 1988 zdobyła pierwszą nagrodę podczas koncertu „Premier” na 25. KFPP w Opolu, tym razem za solowe wykonanie piosenki „Edek”. W 1988 za działalność i twórczość estradową została otrzymała Nagrodę Artystyczną Młodych im. Stanisława Wyspiańskiego.

Pytanie: Z kim artystka zaśpiewała podczas Pikniku Country?
Odpowiedź: z Krystyną Prońko i Piotrem Szulcem

Pytanie: Jak artystka zatytułowała swój drugi krążek studyjny?
Odpowiedź: Wibracje

Pytanie: Za wykonanie którego utworu artystkę wyróżniono nagrodą na 25. KFPP?
Odpowiedź: Edek

Pytanie: Jakim wyróżnieniem uhonorowano artystkę w 1988 roku?
Odpowiedź: Nagrodę Artystyczną Młodych im. Stanisława Wyspiańskiego
Majka Jeżowska

W 1978 zdobyła nagrodę ZAKR-u na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. W 1979 uczestniczyła z piosenką „Nutka w nutkę” w konkursie „Premier” na 17. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, na którym otrzymała wyróżnienie za „interesującą interpretację wykonywanych piosenek”. Po tym sukcesie wydała debiutancki album studyjny pt. Jadę w świat. Płytę promowała singlami „Od rana mam dobry humor”, „Jadę w świat” i „Najpiękniejsza w klasie”, które stały się przebojami. W 1980 uczestniczyła w konkursie „Premier” w ramach 18. KFPP w Opolu, gdzie otrzymała trzecią nagrodę za piosenkę „Reggae o pierwszych wynalazcach”. Na opolski konkurs zgłosiła także piosenkę „Od rana mam dobry humor”, która – decyzją reżysera festiwalu – stała się motywem przewodnim całego wydarzenia i została zaśpiewana na otwarcie pierwszego dnia festiwalowego.

Pytanie: Jaką piosenkę prezentowała Majka Jeżowska na 17-tym Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej?
Odpowiedź: Nutka w nutkę

Pytanie: Jak nazywał się pierwszy album Majki Jeżowskiej?
Odpowiedź: Jadę w świat

Pytanie: Które miejsce zdobyła Majka Jeżowska na 18 Konkursie w Opolu?
Odpowiedź: Trzecie

Pytanie: Jaka piosenka stała się motywem przewodnim 18 Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu?
Odpowiedź: Od rana mam dobry humor
Stanisław Leszczyński

Kardynał Fleury kierujący ówczesną polityką Francji jako pierwszy minister Ludwika XV był politykiem ostrożnym. Postanowił więc nie poświęcać interesu swego kraju za królewskiego teścia. Wojna o sukcesję zakończyła się kompromisem z Austrią. August III został uznany królem Polski, ale w zamian Stanisław Leszczyński został dożywotnim władcą bogatego księstwa Lotaryngii, należącego dotychczas do Franciszka Lotaryńskiego. Po śmierci Stanisława księstwo miało zostać przekazane Francji, jako zaległy posag jego córki Marii. Leszczyński okazał się dobrym gospodarzem swego nowego władztwa, zyskując u miejscowej ludności przydomek króla-dobrodzieja. Wsławił się głównie jako mecenas sztuki i nauki. Z jego inicjatywy w Nancy wzniesiono w latach 1737–1741 barokowy Kościół Notre-Dame de Bon Secours, a w latach 1752–1755 wykonano Plac Stanisława, na którym w 1831 w uznaniu jego zasług odsłonięto jego pomnik. Król założył także Akademię Leszczyńskiego.

Pytanie: Jakie księstwo otrzymał we władanie Leszczyński?
Odpowiedź: Lotaryngii

Pytanie: Dlaczego Lotaryngia miała po śmierci Leszczyńskiego wrócić do Francji?
Odpowiedź: jako zaległy posag jego córki Marii

Pytanie: Jak określany był wśród poddanych Leszczyński?
Odpowiedź: król-dobrodziej

Pytanie: Czy jako władca Lotaryngii Leszczyński wspierał rozwój sztuki?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim stylu powstał wzniesiony z inicjawy Leszczyńskiego kościół?
Odpowiedź: barokowym