mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Demografia Rosji

Pod koniec XIX w. stopa urodzeń wynosiła 48‰, a zgonów aż 35‰, co było wynikiem masowej śmiertelności ludności, zwłaszcza na wsi. Po katastrofach demograficznych okresu stalinowskiego i II wojny światowej przyrost naturalny ludności Rosji był stosunkowo wysoki w porównaniu z resztą Europy i na przykład w 1960 osiągnął 15,8‰. W późniejszych latach nastąpił jednak postępujący spadek przyrostu. Od 1991 liczba zgonów przewyższa w Rosji liczbę urodzeń. Na to zjawisko złożyły się takie czynniki, jak ogólna stagnacja gospodarcza, nadmierne zatrudnianie kobiet, trudności mieszkaniowe. Dodatkowymi przyczynami rosyjskiego kryzysu demograficznego są: wysoka śmiertelność niemowląt (15‰), deficyt środków medycznych i lekarstw, skażenia chemiczne, podwyższona radioaktywność i aborcje. Przyrost naturalny spadł z 2,3‰ w 1990 do -5,l‰ w 2002, jednak od tej pory stopniowo wzrasta. Według danych Rosstatu w 2009 wskaźnik przyrostu naturalnego w Rosji wyniósł 1,61. Na tym tle wyróżniają się jedynie rejony zamieszkane przez ludność muzułmańską lub ludy azjatyckie, których wspomniany kryzys faktycznie nie dotknął.

Pytanie: Czy w 1992 roku więcej osób umarło na terenie Rosji niż się tam urodziło?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie okoliczności odpowiadają za kryzys demograficzny w Rosji?
Odpowiedź: ogólna stagnacja gospodarcza, nadmierne zatrudnianie kobiet, trudności mieszkaniowe. Dodatkowymi przyczynami rosyjskiego kryzysu demograficznego są: wysoka śmiertelność niemowląt (15‰), deficyt środków medycznych i lekarstw, skażenia chemiczne, podwyższona radioaktywność i aborcje

Pytanie: Jakie tereny Rosji nie doświadczyły kryzysu demograficznego?
Odpowiedź: rejony zamieszkane przez ludność muzułmańską lub ludy azjatyckie

Pytanie: Po jakich wydarzeniach nastąpił wzrost przyrostu naturalnego na terenie tego kraju?
Odpowiedź: katastrofach demograficznych okresu stalinowskiego i II wojny światowej

Pytanie: Jaki przyrost naturalny został odnotowany na terenie tego kraju w 1960 roku?
Odpowiedź: 15,8‰
Gdynia

W mieście działa klub rugby RC Arka Gdynia, który zdobył Puchar Europy Regionów w 2005. Z Gdynią związana jest drużyna koszykarska Arki Gdynia, która występuje w PLKK i od 1999 w Eurolidze kobiet. W latach 2000–2007 istniała też męska drużyna koszykówki Viking Gdynia. Z przyczyn finansowych jej działalność została zamknięta 11 października. Od sezonu 2009/2010 Gdynię reprezentuje drużyna Asseco Arki Gdynia, która przeniosła swoją siedzibę z Sopotu. Piłka ręczna jest reprezentowana przez męski zespół Arki Gdynia. Do roku 2018 w PGNiG Superlidze Kobiet występowały piłkarki ręczne Arka Gdynia. Decyzją Komisarza Rozgrywek ZPRP, 8 listopada 2018 r., drużyna została oficjalnie skreślona z tych rozgrywek.

Pytanie: Jaki turniej udało się wygrać gdyńskiemu zespołowi rugby?
Odpowiedź: Puchar Europy Regionów

Pytanie: Dlaczego zespół Viking Gdynia zakończył swoją działalność?
Odpowiedź: Z przyczyn finansowych

Pytanie: Jaki zespół zastąpił drużynę Viking Gdynia?
Odpowiedź: Asseco Arki Gdynia

Pytanie: Dlaczego piłkarki ręczne Arka Gdynia przestały uczestniczyć w PGNiG Superlidze Kobiet?
Odpowiedź: Decyzją Komisarza Rozgrywek ZPRP, 8 listopada 2018 r., drużyna została oficjalnie skreślona z tych rozgrywek
Polska na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1972

Jedyny medal olimpijski dla Polski podczas igrzysk w Sapporo zdobył Wojciech Fortuna w konkursie skoków narciarskich na skoczni dużej. Był to pierwszy złoty medal zdobyty przez Polaka na zimowych igrzyskach i zarazem jedyny medal tego koloru aż do 27 lutego 2010, kiedy to mistrzynią olimpijską w Vancouver została Justyna Kowalczyk. Medal zdobyty przez Fortunę dał reprezentacji Polski trzynaste miejsce w klasyfikacji medalowej tych igrzysk, ex aequo z Hiszpanią. Polska, obok Hiszpanii i Kanady, była jednym z trzech państw, które na zimowych igrzyskach w 1972 roku zdobyły jeden medal olimpijski.

Pytanie: Kto wygrał medal dla Polski podczas IO w Sapporo?
Odpowiedź: Wojciech Fortuna

Pytanie: W jakiej dyscyplinie występował Fortuna podczas IO w Sapporo?
Odpowiedź: skoki narciarskie

Pytanie: Czy zdobyty przez Fortunę medal został wywalczony na małej skoczni?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy przed Fortuną jakikolwiek Polak zdobył złoty medal podczas zimowych IO?
Odpowiedź: nie
Polska na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1972

Dzień po zakończeniu igrzysk olimpijskich w Sapporo, tj. 14 lutego 1972, polscy hokeiści udali się do Tokio, gdzie zaplanowany był mecz towarzyski z drużyną ZSRR. 15 lutego z Sapporo do Kanady na kolejne w sezonie zawody Pucharu Świata wyruszył Andrzej Bachleda-Curuś. Pozostała część reprezentacji olimpijskiej rozpoczęła podróż powrotną do kraju 16 lutego, a dzień później wylądowała na lotnisku w Warszawie. W Warszawie olimpijczyków, w tym zwłaszcza Wojciecha Fortunę, przywitało ok. 25 000 kibiców.

Pytanie: W którym roku odbyły się igrzyska w Sapporo?
Odpowiedź: 1972

Pytanie: Ile osób zdecydowało się wtedy powitać powracających do kraju olimpijczyków?
Odpowiedź: ok. 25 000

Pytanie: Czy Wojciech Fortuna uczestniczył w igrzyskach olimpijskich w Sapporo w 1972 roku?
Odpowiedź: tak
Natalia LL

Na kolejną dekadę lat 80., czasy po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce i okresu przewartościowań etycznych również na gruncie sztuki, przypada najbardziej ekspresyjny okres twórczości Natalii LL. Artystka poruszała wątki filozoficzne, magiczne i religijne, dokonywała dekonstrukcji własnej fizyczności (m.in. Trwoga paniczna, 1987, Trójkąt magiczny, 1987, Głowa mistyczna, 1987). W latach 90. kontynuuje problematykę substancjalności zła i wątki autorefleksyjne (Forma platońska, 1990, Sfera paniczna, 1991). W tym czasie nakręciła fabularyzowane filmy artystyczne z wykorzystaniem muzyki Ryszarda Wagnera, które odwoływały się do literackich mitologii (Żarłoczne koty, 1994, Marzenia Brunhildy, 1994). W ostatnich latach Natalia LL kontynuuje rozbudowane cykle fotograficzne (m.in. Erotyzm trwogi, 2004), w których dominuje oniryczny, niepokojący nastrój. Sięga również po strategię autocytatu, nadając nowe znaczenia motywom znanym z wcześniejszej twórczości (Miękkość dotyku, 1977/2007; Poczwórna puszystość, 1978/2007).

Pytanie: Kiedy Natalia Lach-Lachowicz przeżywała swój najbardziej ekspresyjny okres twórczości?
Odpowiedź: W latach 80

Pytanie: Kiedy powstała "Trwoga paniczna"?
Odpowiedź: 1987

Pytanie: Na czym skupiała się Natalia LL w swojej twórczości lat 90-tych?
Odpowiedź: kontynuuje problematykę substancjalności zła i wątki autorefleksyjne
Nurzaniec śrubowy

Płaty nurzańca śrubowego w warunkach inwazyjnych okazują się dogodnym siedliskiem dla rodzimych bezkręgowców. Według badań z lata 2004 r. w jeziorach konińskich fauna wrotków zasiedlających wielogatunkowe płaty liczyła 82 gatunki, podczas gdy jednogatunkową agregację nurzańca zasiedlało tylko o pięć gatunków mniej. Oba zaś typy roślinności są pod tym względem stosunkowo bogate gatunkowo. W badaniach w następnych latach stwierdzono więcej gatunków, wśród nich 6 dotąd nieznanych w polskiej faunie i kilka bardzo w niej rzadkich. Gatunki te znaleziono jedynie w jednogatunkowych płatach, co sugeruje, że są związane właśnie z nurzańcem, choć na ich pojawienie się w tych jeziorach wpływ ma przede wszystkim podwyższona temperatura wody. W odróżnieniu jednak od nurzańca śrubowego, który zdominował roślinność tych jezior, nie są one w nich zbyt liczne, a fauna związana z nowymi fitocenozami nie jest znacząco odmienna od dotychczasowej.

Pytanie: Czy roślina ta w warunkach inwazyjnych może stanowić siedlisko dla natywnych gatunków bezkręgowców?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy różnorodność gatunkowa bezkręgowców zasiedlających skupiska tylko tej rośliny jest znacząco mniejsza niż w przypadku skupisk wielogatunkowych roślin?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co miało kluczowy wpływ na pojawienie się zupełnie nowych gatunków zwierząt odkrytych w ramach przeprowadzonych badań?
Odpowiedź: podwyższona temperatura wody

Pytanie: Czy pojawiające się nowe gatunki zwierząt mogą wykazywać preferencje, co do osiedlania się w liściach właśnie tej rośliny?
Odpowiedź: tak
Dwight Eisenhower

Po ataku na Pearl Harbor, Eisenhower rozpoczął pracę w sztabie generała George’a Marshalla. 25 czerwca 1942 mianowano go dowódcą frontu europejskiego, a 8 listopada – dowódcą sił alianckich w śródziemnomorskim teatrze działań wojennych. Udane operacje w Afryce Północnej, na Sycylii i we Włoszech sprawiły, że w wigilię Bożego Narodzenia 1943 został mianowany naczelnym dowódcą alianckich wojsk ekspedycyjnych i powierzono zwierzchnictwo planowanego lądowania w Normandii. Sukcesy na froncie europejskim spowodowały zainteresowanie Eisenhowerem obu głównych partii politycznych. Mimo to kontynuował on swoją karierę wojskową dowodząc wojskami okupacyjnymi w Europie oraz szefując sztabowi wojsk lądowych. W 1947 został szefem sztabu połączonych sił zbrojnych USA. 7 lutego 1948 odszedł na wojskową emeryturę, lecz trzy lata później został przywrócony do czynnej służby przez prezydenta Harry’ego Trumana. Eisenhower otrzymał wówczas zadanie organizacji sił zbrojnych NATO.

Pytanie: Jaką funkcję przypisano Eisenhowerowi 25 czerwca 1942 roku?
Odpowiedź: dowódcy frontu europejskiego

Pytanie: Jakie wydarzenia doprowadziły do przydzielenia mu stanowisk, które objął 24 grudnia 1943 roku?
Odpowiedź: Udane operacje w Afryce Północnej, na Sycylii i we Włoszech

Pytanie: Jakie stanowisko objął w 1947 roku?
Odpowiedź: szefa sztabu połączonych sił zbrojnych USA

Pytanie: Czy emerytura, na którą przeszedł na początku 1948 roku, była permanentna?
Odpowiedź: nie
Kokorycz drobna

Bylina, geofit. Dzięki zgromadzonym w bulwie substancjom zapasowym (skrobia) roślina szybko rozwija pęd nadziemny i kwitnie bardzo wczesną wiosną. Początkowo haczykowaty pęd wyrasta nad powierzchnię gruntu w ciągu kilku dni, po wzroście temperatur do ponad 10 °C. Najpierw rozwijany jest liść, następnie rozwija się kwiatostan. Okres wegetacji tego gatunku trwa tylko dwa miesiące – w Europie Środkowej roślina kwitnie w drugiej połowie marca do kwietnia, ale już w Szwecji, na północy zasięgu, kokorycz drobna zaczyna kwitnienie dopiero w połowie maja. Kwitnienie trwa 2–4 tygodnie. Owoce dojrzewają do połowy maja, po czym w ciągu 2–3 tygodni po ich uwolnieniu z torebek pędy nadziemne ulegają zupełnemu rozkładowi. W Europie Środkowej w czerwcu zwykle nie ma już na powierzchni gruntu śladu po roślinach. W czasie kwitnienia w dolnej części bulwy aktywizuje się tkanka twórcza tworząca bulwę potomną rozwijającą się wewnątrz starej, z którą nie jest połączona anatomicznie. W ciągu miesięcy letnich w bulwie powstają zalążki przyszłorocznego liścia i pędu kwiatostanowego. Pąki te powoli wydłużają się w okresie jesienno-zimowym. Stara bulwa w międzyczasie szybko zamiera pozostając przez krótki czas w formie okryw otulających bulwę potomną. W czasie kwitnienia obumierają także korzenie wyrastające ze starej bulwy i we wrześniu–październiku z nowej bulwy rozwija się nowy system korzeniowy. Bardzo rzadko w miejsce jednej bulwy rozwijają się dwie bulwy potomne. Poza takimi sporadycznymi przypadkami rozmnażania wegetatywnego, rośliny tego gatunku rozmnażają się za pośrednictwem nasion.

Pytanie: Czy kokorycz zakwita najcześciej zimą?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka musi być minimalna temperatura powietrza by pęd kokoryczy wykiełkował?
Odpowiedź: 10 °C

Pytanie: Jak długo kwitnie kokorycz?
Odpowiedź: 2–4 tygodnie

Pytanie: Co wytwarzane jest w bulwie w miesiącach letnich?
Odpowiedź: zalążki przyszłorocznego liścia i pędu kwiatostanowego
Popielec

Później przyjął się zwyczaj rozpoczynania wielkiego postu na 6 tygodni przed Niedzielą Palmową (w niedzielę), a kończenia w Wielki Czwartek. Odliczając niedziele, podczas których nie poszczono, oraz dodając dni między Niedzielą Palmową a Wielkim Czwartkiem, okres wielkiego postu trwał 40 dni. Od początku V w. silniej akcentowano święto Zmartwychwstania Pańskiego i z tego powodu do wielkiego postu włączono Wielki Piątek i Wielką Sobotę. Wielki post trwał więc 6 tygodni, czyli licząc bez niedziel – 36 dni. Cztery, brakujące do liczby 40, dni, dodano do wielkiego postu pod koniec pontyfikatu papieża Grzegorza Wielkiego, czyli przełomie VI i VII wieku, a rozpoczęcie wielkiego postu zostało przesunięte na środę poprzedzającą pierwszą niedzielę postu. Sakramentarz gelazjański z V wieku nawiązuje do Środy Popielcowej nazywając ją caput quadragesimae (dosł. „głowa czterdziestnicy”).

Pytanie: Kiedy zapoczątkowano Wielki Piątek i Sobotę jako część wielkiego postu?
Odpowiedź: Od początku V

Pytanie: Ile czasu trwał post na początku V wieku?
Odpowiedź: 36 dni

Pytanie: Czy na początku V wieku postne były także niedziele?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Który papież przedłużył wielki post do 40 dni?
Odpowiedź: Grzegorz Wielki

Pytanie: Jak sakramentarz gelazjański określa Wielką Środę?
Odpowiedź: caput quadragesimae
Jakub Szela

Nie została wysłuchana prośba właścicieli ziemskich. Szela więc nie miał łatwego życia po przeprowadzeniu się na Bukowinę. Do końca życia walczył „o swoje”, a tym razem jego przeciwnikiem był zarząd dóbr kameralnych (należących do państwa), gdzie otrzymał od rządu austriackiego ziemię. Szela do końca życia był przekonany, że będzie zwolniony ze wszystkich podatków, zarówno on jak jego potomstwo, co jednak jeszcze na etapie przyznawania mu ziemi w Wiedniu w 1847 i na początku 1848 r. zostało wykluczone przez najwyższych urzędników w państwie, o czym go jednak nie powiadomiono. Skarżył się na to kilkukrotnie do Wiednia, zaraz po przybyciu do Lichtenbergu przy odbiorze ziemi, gdzie protokół o przejęciu ziemi podpisał wbrew niekorzystnym zapisom, ale ziemię zatrzymał. Do sprawy wrócił w latach 1857 i 1859. Raimund F. Kaindl na początku XX w. wyszukał akta potwierdzające, że Szela takie zwolnienie pod sam koniec życia jednak otrzymał, tyle że obejmujące wyłącznie jego osobę.

Pytanie: Gdzie Szela się przeprowadził po rabacji?
Odpowiedź: na Bukowinę

Pytanie: Od kogo Szela otrzymał nieruchomość ziemską?
Odpowiedź: od rządu austriackiego

Pytanie: Jakie było założenie Szeli co do obowiązków fiskalnych wobec Austrii?
Odpowiedź: że będzie zwolniony ze wszystkich podatków

Pytanie: Czy ostatecznie Szela otrzymał zwolnienie z podatków?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Gdzie Szela podpisywał protokół odbioru ziemi od Austrii?
Odpowiedź: Lichtenbergu
Wolna treść

Większość prac naukowych nie jest darmowa, choć odsetek prac otwarcie dostępnych gwałtownie rośnie. Autorzy mogą traktować otwarty dostęp do publikacji jako sposób na poszerzenie publiczności w celu zwiększenia wpływu publikacji, mogą też wspierać otwarty dostęp z pobudek ideologicznych. Wydawcy otwartego dostępu, między innymi Public Library of Science i Biomed Central, zapewniają infrastrukturę recenzji i publikowania otwartych tekstów naukowych. Otwarte modele publikacji są bardziej popularne w dziedzinie nauk ścisłych niż humanistycznych. Niektóre uniwersytety, na przykład Massachusetts Institute of Technology, wprowadziły politykę wspierania otwartego dostępu poprzez wprowadzenie otwartych mandatów. W tradycyjnych czasopismach bywają stosowane alternatywne metody, do których należy opóźnienie publikacji na otwartych zasadach lub obciążanie badaczy kosztami publikowania prac w otwartym dostępie. Niektóre instytucje finansowe, przykładowo National Institutes of Health, stawiają wymóg grantowy, by prace naukowe były publikowane w domenie publicznej. Korzystanie z otwartej treści jest metodą redukcji kosztów zbierania informacji, jako że szkoły wyższe zwykle płacą za dostęp do tradycyjnych publikacji.

Pytanie: Czy wszystkie prace naukowe można przeczytać za darmo?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego autorzy prac naukowych mogą chcieć poszerzyć publiczność?
Odpowiedź: w celu zwiększenia wpływu publikacji

Pytanie: Jaka technika sprzyjająca otwartemu dostępowi stosowana jest na uczelniach takich jak Massachusetts Institute of Technology?
Odpowiedź: wprowadzenie otwartych mandatów

Pytanie: Jacy przykładowi wydawcy umożliwiają otwarty dostęp do prac naukowych?
Odpowiedź: Public Library of Science i Biomed Central
Marek Magierowski

Karierę dziennikarską rozpoczynał w „Najwyższym Czasie” i „Gazecie Poznańskiej”, następnie pracował w poznańskim oddziale „Gazety Wyborczej”. W latach 1995–2001 był dziennikarzem „Gazety Wyborczej”. Od 2001 kierował działem zagranicznym, później działem biznesowym w tygodniku „Newsweek Polska”, następnie był zastępcą redaktora naczelnego tygodnika „Forum”. W latach 2006–2011 był zastępcą redaktora naczelnego w „Rzeczpospolitej”. Od stycznia 2013 do września 2015 był publicystą tygodnika „Do Rzeczy”. Swoje felietony publikował w miesięczniku „W drodze” i „Przewodniku Katolickim”. Od września 2014 przez rok współprowadził audycję „Ekonomia raport” w Telewizji Republika. Magierowski był laureatem nagrody im. Krzysztofa Dzierżawskiego (2007) oraz nominowany do Nagrody im. Dariusza Fikusa.

Pytanie: Jakie były dwa pierwsze magazyny, dla których pracował?
Odpowiedź: „Najwyższy Czas” i „Gazeta Poznańska”

Pytanie: W jakim okresie pracował dla „Gazety Wyborczej”?
Odpowiedź: W latach 1995–2001

Pytanie: Jaką funkcję pełnił podczas współpracy z czasopismem „Forum”?
Odpowiedź: zastępcy redaktora naczelnego

Pytanie: Jaką nagrodę udało mu się zdobyć w 2007 roku?
Odpowiedź: im. Krzysztofa Dzierżawskiego
Obóz Narodowo-Radykalny (III Rzeczpospolita)

29 sierpnia 2019 Komitet ds. Likwidacji Dyskryminacji Rasowej ONZ (CERD) przedstawił rekomendacje dla Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie realizacji postanowień Międzynarodowej Konwencji z 1966 roku w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej. Zażądał wówczas, by Polska zapewniła skuteczne wdrożenie prawa delegalizującego organizacje promujące lub nawołujące do dyskryminacji rasowej, takie jak Obóz Narodowo-Radykalny, Młodzież Wszechpolska, Falanga, Szturmowcy, Niklot, Kongres Narodowo-Społeczny, Autonomiczni Nacjonaliści, Stowarzyszenie Duma i Nowoczesność oraz polski oddział organizacji Krew i Honor.

Pytanie: Jakie organizacje miały zostać zdelegalizowane w Polsce, zgodnie z żądaniami Komitetu ds. Likwidacji Dyskryminacji Rasowej ONZ?
Odpowiedź: promujące lub nawołujące do dyskryminacji rasowej, takie jak Obóz Narodowo-Radykalny, Młodzież Wszechpolska, Falanga, Szturmowcy, Niklot, Kongres Narodowo-Społeczny, Autonomiczni Nacjonaliści, Stowarzyszenie Duma i Nowoczesność oraz polski oddział organizacji Krew i Honor

Pytanie: Jaka instytucja zażądała, by Polska zdelegalizowała organizacje nawołujące do dyskryminacji rasowej?
Odpowiedź: Komitet ds. Likwidacji Dyskryminacji Rasowej ONZ

Pytanie: W ramach realizacji postanowień jakiego dokumentu Polska miała doprowadzić do delegalizacji organizacji nawołujących do dyskryminacji rasowej?
Odpowiedź: Międzynarodowej Konwencji z 1966 roku
Jan Borgia (1498–1547/1549)

17 września 1501 papież nadał mu inwestyturę na księstwo Nepi. 2 września 1502 Giovanni został formalnie księciem Camerino. Faktycznie rządy objęli Giovanni Olivieri i kardynał Francesco Borgia. Giovanni Borgia pozostawał jednak w Rzymie, gdzie często publicznie pokazywał się obok Aleksandra VI i Rodriga di Bisciegle, syna Lukrecji z drugiego małżeństwa. Po śmierci papieża (18 sierpnia 1503) razem z di Bisciagle, Rodrigiem Borgią (nieślubnym synem Aleksandra VI) i kochanką zmarłego Vannozzą Cattanei został odesłany do fortecy w Civita Castellana. Dalsze jego losy nie są dokładnie znane. W każdym razie w 1505 przybył do Ferrary, skąd już w czerwcu tego roku trafił do Carpi na dwór Alberta Pio. Lukrecja posłała Infantowi m.in. swojego krojczego, Hiszpana Sancia.

Pytanie: Jaki tytuł uzyskał na początku września 1502 roku?
Odpowiedź: księcia Camerino

Pytanie: Jakie osoby towarzyszyły mu często w miejscach publicznych podczas jego pobytu w Rzymie?
Odpowiedź: Aleksander VI i Rodrigo di Bisciegle

Pytanie: Gdzie przebywał po 18 sierpnia 1503 roku?
Odpowiedź: w fortecy w Civita Castellana

Pytanie: Z kim udał się do Civita Castellana?
Odpowiedź: di Bisciagle, Rodrigiem Borgią (nieślubnym synem Aleksandra VI) i kochanką zmarłego Vannozzą Cattanei
Objawienia fatimskie

Kolejne objawienie miało więc miejsce 19 sierpnia w dolinie Valinhos. Piękna Pani kolejny raz prosiła pastuszków by przychodzili do Cova da Iria 13-tego każdego miesiąca i odmawiali codziennie różaniec. Zapowiedziała, że podczas ostatniego z objawień uczyni cud, aby wszyscy uwierzyli. Dzieci zapytały co robić z pieniędzmi, które ludzie zostawiają w Cova da Iria. Matka Boża odpowiedziała, żeby zrobić dwa przenośne ołtarzyki. Jeden miała nosić Łucja z Hiacyntą i dwie inne dziewczynki ubrane na biało, drugi Franciszek i trzech chłopczyków. Pieniądze, które ofiarują na te ołtarzyki, są przeznaczone na święto Matki Boskiej Różańcowej, a reszta na budowę kaplicy, która ma tutaj powstać. Matka Boża Obiecała też uzdrowić kilku chorych.

Pytanie: Gdzie doszło do objawienia 19 sierpnia?
Odpowiedź: dolinie Valinhos

Pytanie: Jaka była prośba Pięknej Pani do pastuszków 19 sierpnia?
Odpowiedź: przychodzili do Cova da Iria 13-tego każdego miesiąca i odmawiali codziennie różaniec

Pytanie: Kiedy obiecała dokonać cudu Piękna Pani?
Odpowiedź: podczas ostatniego z objawień

Pytanie: Jak miały zostać wydane pieniądze z ofiar w Cova da Iria?
Odpowiedź: dwa przenośne ołtarzyki
Szczodre Gody

Echem tego zwyczaju pozostało dodatkowe nakrycie dla duchów przodków przy wigilijnym stole. W części regionów (głównie na Śląsku) w okresie tym praktykowano zwyczaj stawiania w kącie izby pierwszego zżętego snopa żyta zwanego diduchem. Był on zazwyczaj dekorowany suszonymi owocami (najczęściej jabłkami) oraz orzechami, zaś po święcie pieczołowicie przechowywany, aż do wiosny. To właśnie z nasion pochodzących z kłosów tegoż snopa należało bowiem rozpocząć przyszłoroczny siew. W innych regionach, szczególnie w południowej Polsce (na Podhalu, Pogórzu, Ziemi Sądeckiej i Krakowskiej oraz także na Śląsku) dekorowano tzw. podłaźniczkę – gałąź jodły, świerku lub sosny podwieszaną pod sufitem, nad drzwiami lub oknem. Na przełomie XVIII i XIX wieku tradycje te niemal całkowicie zastąpił przybyły z Niemiec zwyczaj dekorowania choinki (która to ostatecznie stała się niejako symbolem innego święta, jakim jest chrześcijańskie Boże Narodzenie).

Pytanie: Jak na śląsku nazywano pierwszy ścięty snop żyta?
Odpowiedź: diduch

Pytanie: Czym dekorowano diduch?
Odpowiedź: suszonymi owocami (najczęściej jabłkami) oraz orzechami

Pytanie: Do kiedy tradycyjnie przechowywano diduch?
Odpowiedź: do wiosny

Pytanie: Do czego wykorzystywano diduch kolejnej wiosny?
Odpowiedź: rozpoczęcia siewu
Konflikt o spław Regą

W kolejnych latach ponownie dochodziło do zatargów pomiędzy miastami. Sytuację załagodził Bogusław X, który w pierwszych latach swego panowania zakończył czterdziestoletni okres walk obu miast nad dolną Regą (23 października 1488). Gryfice otrzymały ponownie prawo wolnej żeglugi (potwierdzone w 1459). Rzeka została odblokowana. Nadano ponownie prawo do budowy budynku w nowym porcie, służącego do przechowywania sprzętu i towarów. W zamian gryficzanie byli zobowiązani do dostarczania przez dwa dni w roku 25 wozów do pracy, konserwacji i naprawy urządzeń portowych; Trzebiatów natomiast miał przebudować śluzy wodne w celu swobodnej żeglugi.

Pytanie: Jakiemu władcy udało się wygasić konflikt o spław Regą?
Odpowiedź: Bogusławowi X

Pytanie: Na jakim etapie swoich rządów Bogusław X ugasił ten konflikt?
Odpowiedź: w pierwszych latach

Pytanie: Co musiało zrobić miasto Gryfice w ramach odwdzięczenia się za przywrócone prawo wolnej żeglugi?
Odpowiedź: dostarczać przez dwa dni w roku 25 wozów do pracy, konserwacji i naprawy urządzeń portowych

Pytanie: Które miasto miało być odpowiedzialne za przebudowę śluz wodnych?
Odpowiedź: Trzebiatów