mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Marvin Heemeyer

Gdy po pewnym czasie w pojeździe zawiodła chłodnica, a jedna z gąsienic zapadła się w piwnicy sklepu Gambles, operator buldożera sięgnął po pistolet i popełnił samobójstwo. Zarówno pozostawione przez niego nagrania, jak i sposób budowy włazu, wskazują, że nigdy nie zamierzał opuścić buldożera – właz został skonstruowany tak, by jego ponowne otwarcie graniczyło z niemożliwością. Według niektórych źródeł Heemeyer zaspawał się w środku, choć wcale nie musiał tego robić – sama pokrywa ważyła 910 kilogramów i była dobrze wpasowana w pancerz, poza tym Heemeyer zalał ją olejem, by trudniej było ją chwycić, co odkryli policjanci próbujący dostać się do kabiny.

Pytanie: W jakim momencie tej akcji odebrał sobie życie?
Odpowiedź: Gdy po pewnym czasie w pojeździe zawiodła chłodnica, a jedna z gąsienic zapadła się w piwnicy sklepu Gambles

Pytanie: Czy zastrzelił się?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy wydaje się, że od początku planował samobójstwo?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jaki sposób zbudowany został właz do tego pojazdu?
Odpowiedź: tak, by jego ponowne otwarcie graniczyło z niemożliwością

Pytanie: Co w buldożerze przestało działać tak, jak powinno, gdy zdecydował się odebrać sobie życie?
Odpowiedź: chłodnica
Charlize Theron

W 2015 Theron odegrała rolę jedynej ocalałej z masakry rodzinnej w filmowej adaptacji powieści Gillian Flynn, Mroczny zakątek (2015), wyreżyserowanej przez Gilles’a Paquet-Brennera. Theron miała swój wkład producencki w tworzeniu filmu. Następnie wystąpiła u boku Toma Hardyego jako Cesarzowa Furiosa w Mad Max: Na drodze gniewu (2015). Film został bardzo ciepło przyjęty, a pochwały były głównie kierowane w stronę Theron, za stworzenie postaci z dominującą naturą. Film zarobił łącznie ponad 378 milionów dolarów na całym świecie. Theron powtórzyła swoją rolę jako Królowa Ravenna w Łowcy i Królowej Lodu (2016), sequelu do Królewny Śnieżki sprzed 4 lat. Kontynuacja zaś spotkała się z chłodnym przyjęciem krytyków i publiczności, a wyniki finansowe tylko to potwierdziły. W 2016 Theron wcieliła się również w rolę lekarki i aktywistki pracującej w Afryce Zachodniej, w mało popularnym dramacie romantycznym Ostatnia twarz, obok Seana Penna na ekranie. Użyczyła swojego głosu w filmie stop-motion 3D, Kubo i dwie struny (2016), a także wyprodukowała niezależny dramat Umysł w ogniu (2016). Tego roku magazyn Time ogłosił Theron jedną ze stu najbardziej wpływowych osób na świecie. W 2017 Theron wcieliła się w rolę głównego złoczyńcy w filmie Szybcy i wściekli 8, a także w postać szpiega w przeddzień upadku Muru Berlińskiego w 1989 roku w filmie Atomic Blonde (2017), adaptacji komiksu The Coldest City wyreżyserowanej przez Davida Leitcha. Wraz z przychodem przekraczającym 1.2 miliarda dolarów, film Szybcy i wściekli 8 stał się najczęściej oglądanym filmem, w którym zagrała Charlize Theron. Atomic Blonde został opisany przez Richarda Roepera z Chicago Sun-Times jako „zręczny pojazd dla magnetycznych, brutalnych uroków Charlize Theron, która jest teraz oficjalnie gwiazdą akcji dzięki sile tego filmu i Mad Max: Na drodze gniewu”.

Pytanie: W jaką postać wcieliła się aktorka w Mad Maxie z 2015 roku?
Odpowiedź: Cesarzowej Furiosy

Pytanie: W jaką postać wcieliła się aktorka w Królewnie Śnieżce?
Odpowiedź: Królowej Ravenny
Łukasz Kadziewicz

W 2001 został powołany do reprezentacji Polski i wystartował w Lidze Światowej, zajmując 7. miejsce. Dwa lata później drużyna zakończyła udział w zawodach na 9. miejscu. W 2004 wystąpił z reprezentacją podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w Atenach, kończąc udział na etapie ćwierćfinałowym, a także w Lidze Światowej, zajmując 7. miejsce. W 2005 w Lidze Światowej zajęli 4. miejsce. Od 25 kwietnia do 31 grudnia 2005 był zawieszony w prawach reprezentanta kadry narodowej za „niesportowy tryb życia” (razem z Krzysztofem Ignaczakiem i Andrzejem Stelmachem). W kwietniu 2006 powrócił do reprezentacji i wziął udział w mundialu, na którym z drużyną zdobył wicemistrzostwo świata. W rankingu najlepiej serwujących zawodników zajął 2. miejsce (0,36 pkt/set), a w rankingu najlepiej blokujących uplasował się na 7. miejscu (0,75 pkt/set). W 2007 wystartował w Lidze Światowej (4. miejsce) i mistrzostwach Europy (11. miejsce). Niedługo po udziale w zawodach doznał kontuzji (pęknięcie jednej z kości śródstopia), która wykluczyła go z kadry na turniej prekwalifikacyjny do Letnich Igrzysk Olimpijskich w Pekinie w 2008. Trafił jednak do reprezentacji Polski, kończąc zmagania na etapie ćwierćfinałowym. W 2009 zakończył karierę reprezentacyjną, występując łącznie w 178 spotkaniach.

Pytanie: W którym rankingu uplasował się na wyższym miejscu: najlepiej serwujących czy najlepiej blokujących zawodników?
Odpowiedź: najlepiej serwujących

Pytanie: Dlaczego przez większą część 2005 roku nie mógł występować w meczach kadry Polski?
Odpowiedź: był zawieszony w prawach reprezentanta kadry narodowej za „niesportowy tryb życia”

Pytanie: Dlaczego nie wystąpił w turnieju prekwalifikacyjnym do Igrzysk w Pekinie?
Odpowiedź: doznał kontuzji
Łukasz Kadziewicz

Po odejściu z AZS Olsztyn, w 2004 dołączył do rosyjskiego Gazpromu Surgut, w którym grał do 2005. Następnie został graczem Jastrzębski Węgiel, a w 2007 dołączył do Sparklingu Mediolan. W 2008, w związku z bankructwem klubu, przeniósł się do beniaminka PlusLigi, Trefla Gdańsk. W 2009 podpisał jednoroczny kontrakt z Lokomotiwem Biełgorod. Z zespołem tym wywalczył srebrny medal rosyjskiej Superligi. Po pięcioletniej przerwie wrócił do Gazpromu Surgut. 2 października 2011 podpisał miesięczną umowę z klubem Al Arabi Ad-Dauha, z którym wystąpił m.in. w klubowych mistrzostwach świata. Po zakończeniu kontraktu powrócił do Polski, gdzie, pozostając bez drużyny, trenował razem z siatkarzami AZS-u Olsztyn. 17 października 2011 został oficjalnie zawodnikiem Akademików. 28 lutego 2012 rozwiązał kontrakt „za porozumieniem stron”. 23 marca podpisał kontrakt do końca sezonu z drużyną Casa Modena, dzięki czemu po czterech latach przerwy ponownie mógł zagrać we włoskiej Serie A1. 21 sierpnia podpisał kontrakt z białoruskim klubem Szachcior Soligorsk. W latach 2013–2015 był zawodnikiem Cuprum Lubin, z którym grał w pierwszej lidze i Pluslidze.

Pytanie: Z jakim klubem związał się w 2007 roku?
Odpowiedź: Sparklingiem Mediolan

Pytanie: Dlaczego w 2008 roku opuścił Sparkling Mediolan?
Odpowiedź: w związku z bankructwem klubu

Pytanie: Jaką nagrodę udało mu się zdobyć wspólnie z Lokomotiwem Biełgorod?
Odpowiedź: srebrny medal rosyjskiej Superligi

Pytanie: W zawodach jakiego poziomu uczestniczył z klubem Cuprum Lubin?
Odpowiedź: pierwszej ligi i Plusligi
Bitwa pod Wiedniem

Po pokoju w Buczaczu warunków podpisanego traktatu nie uznał sejm polski. W 1673 roku Polska pobiła Osmanów pod Chocimiem. Wojna skończyła się rozejmem, ale obie strony szykowały się do kolejnej. Król Jan III Sobieski próbował utworzyć koalicję, początkowo z Francją i Szwecją (Francja, pozostająca w dobrych stosunkach z Osmanami, podjęła się mediacji). Zabiegi dyplomatyczne w Imperium Osmańskim nie przyniosły efektów. Wobec zmiany polityki przez Ludwika XIV, Polska próbowała stworzyć porozumienie polsko-habsbursko-rosyjskie, ale zarówno car, jak i cesarz nie byli zainteresowani. Dopiero w efekcie koncentracji wojsk tureckich Leopold I zaczął zabiegać o przymierze z Polską.

Pytanie: Jaka bitwa miała miejsce w 1673 roku?
Odpowiedź: pod Chocimiem

Pytanie: Do czego dążył Sobieski?
Odpowiedź: próbował utworzyć koalicję, początkowo z Francją i Szwecją

Pytanie: Co chciał uzyskać Leopold I?
Odpowiedź: przymierze z Polską

Pytanie: Czy polski sejm zatwierdził ustalenia traktatowe?
Odpowiedź: nie
Wanda i Banda

Debiutancki album z kompozycjami Wandy Kwietniewskiej, Banda i Wanda z 1984, okazał się sukcesem. Zawierał takie hity jak „Nie będę Julią”, „Hi-Fi” czy „Chcę zapomnieć” i uzyskał on status złotej płyty. W tym samym czasie grupa wystąpiła w programie muzycznym Katarzyny Gärtner Żeglując w dobry czas, w którym wyśpiewała piosenkę „Magia sceny” (sł. Jerzy Kleyny). Rok później zespół wydał drugi longplay zatytułowany Mamy czas. Również ten album zdobył popularność, dzięki przebojom „Kochaj mnie miły”, „Mamy czas” i „Para goni parę”. W 1986 rozpoczęto emisję popularnego wówczas serialu dla dzieci i młodzieży Siedem życzeń, do którego zespół nagrał 9 piosenek, a nawet wystąpił w pierwszym odcinku. Utwór tytułowy z serialu stał się przebojem.

Pytanie: Kto napisał słowa do utworu "Magia sceny"?
Odpowiedź: Jerzy Kleyny

Pytanie: Jakie przeboje znalazły się na płycie Banda i Wanda?
Odpowiedź: Nie będę Julią”, „Hi-Fi” czy „Chcę zapomnieć

Pytanie: Do jakiej grupy docelowej skierowany był serial Siedem Życzeń?
Odpowiedź: dzieci i młodzieży

Pytanie: W którym roku wydany został album Banda i Wanda?
Odpowiedź: 1984
Janusz Trela

Jego proces rozpoczął się dnia 20 lutego 2001 roku przed Sądem Okręgowym w Katowicach, w którym zarówno on sam, jak i pozostali jego kompani zostali skazani prawomocnymi wyrokami. Krakowiak w trakcie procesu początkowo symulował chorobę psychiczną: wyglądał niechlujnie, był boso, mamrotał pod nosem, płakał, śpiewał, wykrzykiwał serie przekleństw. Po specjalistycznych badaniach okazało się, że tylko udawał zaburzenia. W 2008 roku wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach został skazany na 25 lat więzienia. W kwietniu 2009 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach skazał Krakowiaka na 12 lat więzienia w procesie dotyczącym kradzieży i rozbojów. Po zaskarżeniu wyroku i ponownym zbadaniu, w kwietniu 2013 katowicki sąd okręgowy skazał Krakowiaka na 15 lat więzienia za zlecenie napadu rabunkowego oraz podżeganie do zabójstwa policjanta i prokuratora. Karę odbywał w zakładzie karnym w Katowicach. W październiku 2016 został nieprawomocnie skazany na 25 lat pozbawienia wolności przez Sąd Okręgowy w Katowicach, m.in. za kierowanie w latach 90. związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym, zlecanie zabójstw i rozbojów z bronią oraz produkcję i handel narkotykami. 25 kwietnia 2019 został prawomocnie skazany na 15 lat więzienia w głównym procesie jego gangu, a rozprawa odwoławcza w Sądzie Apelacyjnym w Katowicach dotyczyła orzeczenia z października 2016. Jednocześnie sąd uchylił areszt, w którym przebywał od stycznia 1999. W czerwcu 2019 opuścił zakład penitencjarny.

Pytanie: Czy Krakowiak cierpiał na chorobę psychiczną?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co robił Krakowiak, żeby sąd uznał go za chorego psychicznie? 
Odpowiedź: wyglądał niechlujnie, był boso, mamrotał pod nosem, płakał, śpiewał, wykrzykiwał serie przekleństw

Pytanie: Jaką karę wymierzył Krakowiakowi Sąd Okręgowy w Katowicach?
Odpowiedź: 25 lat więzienia

Pytanie: W jakim mieście Krakowiak odsiadywał karę w więzieniu?
Odpowiedź: w Katowicach

Pytanie: W którym roku Krakowiak wyszedł na wolność?
Odpowiedź: 2019
Janusz Trela

Najważniejszymi postaciami w gangu, pod samym szefem Januszem Trelą, byli: Wiesław Czemer, ps. Kastor, były kulturysta, który został świadkiem koronnym i pogrążył swoimi zeznaniami byłych kompanów, przyczyniając się do rozbicia gangu, oraz Zdzisław Łabudek, ps. Straszny Zdzicho, były karateka, zbrojmistrz i egzekutor gangu. Wyróżniał się szczególnym okrucieństwem i sadystycznymi skłonnościami. Został skazany na dożywocie. Do gangu "Krakowiaka" przeniknął Nadkomisarz Jerzy Hybiński "Zwierzak", były antyterrorysta (misztalowiec) w MO, później antyterrorysta SPAP, policjant-przykrywkowiec i oficer Centralnego Biura Śledczego (CBŚ), który rozpracowywał strukturę grupy.

Pytanie: Który członek grupy Treli przyczynił się do jej rozbicia?
Odpowiedź: Wiesław Czemer

Pytanie: W jaki sposób Czemer pomógł w rozbiciu grupy Treli?
Odpowiedź: został świadkiem koronnym i pogrążył swoimi zeznaniami byłych kompanów

Pytanie: Jakiego pseudonimu używał członek grupy Treli Zdzisław Łabudek?
Odpowiedź: Straszny Zdzicho

Pytanie: Co wyróżniało "Strasznego Zdzicha"?
Odpowiedź: szczególne okrucieństwo i sadystyczne skłonności
Anja Rubik

W 2017 wyreżyserowała i wyprodukowała kampanię społeczną #sexedpl, która poruszyła temat kompleksowej edukacji seksualnej, a we wrześniu opublikowała podręcznik dla nastolatków i nastolatek pt. „#sexedpl. Rozmowy Anji Rubik o dojrzewaniu, miłości i seksie”, który zyskał status bestsellera w Polsce, sprzedając się w ponad 100 tys. egzemplarzy. Za swoją działalność dotyczącą edukacji seksualnej młodzieży została w 2018 wyróżniona nagrodą „Zacnego Uczynku” i statuetką „Kobieta Roku Glamour 2018”. Również w 2018 powołała do życia Fundację Sexed.pl, a w styczniu 2019 zaczęła prowadzić internetowy program SexEdPL ROOM, w którym omawiała kwestie związane z seksem.

Pytanie: W którym roku Anja stworzyła kampanię społeczną na rzecz edukacji seksualnej?
Odpowiedź: 2017

Pytanie: Czego dotyczyła kampania #sexedpl?
Odpowiedź: kompleksowej edukacji seksualnej

Pytanie: Jak nazywa się podręcznik stworzony przez modelkę?
Odpowiedź: „#sexedpl. Rozmowy Anji Rubik o dojrzewaniu, miłości i seksie”

Pytanie: Czy książka Anji stała się popularna w Polsce?
Odpowiedź: tak
Blackburn Kangaroo

Dwadzieścia samolotów pierwotnie zamówionych przez Admiralicję jako wodnosamoloty GP zostało ostatecznie zbudowane jako bombowce Kangaroo, a całe zamówienie przejęło lotnictwo armii RFC (przekształcone przed ich dostawą w RAF). Samolot zachował dotychczasową konstrukcję płatowca, a unikalny wygląd nadawały mu skrzydła o różnej rozpiętości oraz długi i wąski nos kadłuba, wznoszący się wysoko nad ziemią w pozycji spoczynkowej. Oprócz drobnych ulepszeń konstrukcji, w tym technologii wykonania okuć metalowych, od wodnosamolotu GP różniło go konwencjonalne podwozie kołowe i mocniejsze silniki Rolls-Royce Falcon po 250 KM, a w przypadku 15 ostatnich samolotów po 270 KM. Serię 20 sztuk, o numerach seryjnych B9970 do B9989 zamiast pierwotnie przewidzianych dla GP N1720–N1739, zbudowano w zakładach Blackburn w hali Olympia w Leeds. Pierwszy Kangaroo B9970 został dostarczony do prób w stacji doświadczalnej w Martlesham Heath 3 stycznia 1918 roku. Próby trwały do 26 stycznia, po czym zdecydowano ukończyć pozostałe samoloty i nie zamawiać dalszych, których liczbę początkowo przewidywano na 50. We wszystkich maszynach wprowadzono po próbach ulepszenia, jak resorowane podwozie, podwyższone stanowisko strzelca i prawdopodobnie wzmocniony tył kadłuba. Ostatni samolot zbudowano we wrześniu 1918 roku. Samoloty określane były w części dokumentów jako ciężkie bombowce (Heavy Bomber Aeroplanes), lecz z uwagi na udźwig bomb są także określane w literaturze jako średnie bombowce.

Pytanie: Kto wykonał całe zamówienie na bombowce?
Odpowiedź: lotnictwo armii RFC

Pytanie: Co było nietypowe w wyglądzie samolotu?
Odpowiedź: skrzydła o różnej rozpiętości oraz długi i wąski nos kadłuba, wznoszący się wysoko nad ziemią w pozycji spoczynkowej

Pytanie: Jakie silniki miały nowe bombowce? 
Odpowiedź: Rolls-Royce Falcon po 250 KM

Pytanie: Ile bombowców zbudowano w zakładach Blackburn w hali Olympia w Leeds?
Odpowiedź: 20
Blackburn Kangaroo

Cztery samoloty (G-EAIT, EAIU, EAKQ, EAMJ) zostały odkupione przez ich producenta Blackburn dla swojego nowo utworzonego przedsiębiorstwa lotniczego North Sea Aerial Navigation, przemianowanego następnie na North Sea Aerial and General Transport. Pierwszy wszedł do eksploatacji 10 maja 1919 roku. Trzy z nich zostały wysłane na pierwszą wystawę lotnictwa komunikacyjnego (ELTA) w Amsterdamie w sierpniu 1919 roku, gdzie przez kilka tygodni były używane do lotów widokowych, przewożąc 1400 pasażerów. G-EAIT, wyposażony w zamkniętą oszkloną kabinę dla ośmiu pasażerów (ósmy w nosie), zdobył tam drugą nagrodę w zawodach startu i krótkiego lądowania. 30 września 1919 roku samoloty rozpoczęły regularną komunikację na linii Leeds – Hounslow, następnie latały też do Amsterdamu przewożąc towary. Loty regularne były utrzymywane do końca 1920 roku, po czym zostały zamknięte jako nieopłacalne. Później samoloty te wykorzystywane były do lotów wycieczkowych. Konwersję na samolot kabinowy przeszedł także G-EAMJ, który miał być wykorzystany do przelotu do Indii, lecz lot został odwołany przez Ministerstwo Lotnictwa. 8 września 1922 roku dwa samoloty wystartowały w wyścigu King’s Cup Race, ale go nie ukończyły (G-EAMJ został zgłoszony do zawodów przez Winstona Churchilla, drugim był G-EAIU). Od 1924 roku samoloty North Sea Aerial and General Transport, po wyposażeniu w podwójne sterownice, wykonywały usługi szkolenia pilotów dla lotnictwa wojskowego, bazując w Brough. 5 maja 1925 roku G-EAIT rozbił się (pilot zginął), po czym North Sea Aerial and General Transport zakupiło jeszcze z zapasów armii trzy dalsze samoloty i przeznaczyło je do szkolenia (G-EBMD, EBOM i EBPK). Dwa egzemplarze skasowano w 1928 roku, a ostatnie trzy w 1929 roku.

Pytanie: Jakie było przeznaczenie tych samolotów podczas wystawy lotnictwa komunikacyjnego z 1919 roku?
Odpowiedź: były używane do lotów widokowych

Pytanie: Do czego używano tych samolotów po 1920 roku?
Odpowiedź: lotów wycieczkowych

Pytanie: Gdzie stacjonowały samoloty od 1924 roku?
Odpowiedź: w Brough

Pytanie: Czy pilot G-EAIT przeżył wypadek, który miał miejsce w maju 1925 roku?
Odpowiedź: nie
Nimesulid

Historia odkrycia nimesulidu rozpoczyna się w 1969 roku w laboratorium koncernu 3M, w którym doktorzy George Moore, Karl F. Swingle oraz Bob Scherer (odkrywca kwasu meklofenamowego) wraz z zespołem pracowali nad nowymi pestycydami oraz substancjami przeciwzapalnymi. Nimesulid otrzymano podczas badań nad dwoma fluoroalkanosulfonanilidami: trimuflumidatem i diflumidonem. Odkryty wówczas (2-fenoksy-4-nitro)trifluorometanosulfoanilid wykazywał działanie terapeutyczne na modelu zwierzęcym. W 1971 roku opracowano syntezę bezfluorowego analogu tego związku (2-fenoksy-4-nitro)metanosulfoanilidu i nadano mu nazwę roboczą „R-805”, zmienioną później na „nimesulid”. Dalsze badania były prowadzone w Riker Laboratories Inc. w Kalifornii. W ich wyniku 8 października 1974 roku nimesulid został opatentowany w Stanach Zjednoczonych (nr patentu US 3.840.597). Za autorów wynalazku zostali uznani George Moore i Joseph Kenneth Harrington, natomiast właścicielem praw została Riker Laboratories Inc. W przeprowadzonych wówczas badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność przeciwbólową u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów oraz zaobserwowano uszkodzenie wątroby przy bardzo wysokich dawkach leku (do 800 miligramów na dobę). W 1980 roku prawa do nimesulidu nabyła szwajcarska firma farmaceutyczna Helsinn Healthcare. Po przeprowadzeniu dalszych badań klinicznych oraz podstawowych badań nad mechanizmem działania leku, został on zarejestrowany po raz pierwszy w 1985 roku we Włoszech. W kolejnych latach bezpośrednio lub przez udzielane licencje został wprowadzony na rynek w ponad 50 krajach Europy, Środkowej i Południowej Ameryki oraz Azji, z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Niemiec oraz Australii, gdzie nie podjęto próby wprowadzenia nimesulidu na rynek apteczny. Praw do zastosowań weterynaryjnych udzielono francuskiej firmie farmaceutycznej Virbac S.A., po uzyskaniu światowej ochrony patentowej.

Pytanie: Kto odkrył kwas meklofenamowy?
Odpowiedź: Bob Scherer

Pytanie: W którym roku odkryto nimesulid?
Odpowiedź: 1969

Pytanie: Czy George Moore przyczynił się do odkrycia nimesulidu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim laboratorium odkryto nimesulid?
Odpowiedź: koncernu 3M
Nimesulid

Nimesulid jest słabo rozpuszczalny w wodzie (0,014 mg/ml), natomiast dobrze rozpuszcza się w acetonie, chloroformie, octanie etylu, słabiej w etanolu (3,32 mg/ml), PEG 400 i ich mieszaninie. Jego rozpuszczalność zwiększa się wraz ze wzrostem pH (1000 razy przy wzroście pH o 3). Rozpuszczalność nimesulidu w wodzie zwiększa się istotnie przy użyciu etanolu jako drugiego rozpuszczalnika. Nimesulid jest również rozpuszczalny w glikolu propylenowym i mieszaninie gliceryny z etanolem, które są uważane za bezpieczne przy podawaniu doustnym. Informacje te mogą być przydatne przy projektowaniu płynnych i pozajelitowych form leku. Układ przestrzenny cząsteczki z odchylonym pod kątem 75° względem nitroaminosulfoanilidu podstawnikiem fenylowym w pozycji O5 jest stabilizowany przez wewnątrzcząsteczkowe wiązanie wodorowe pomiędzy grupą NH a atomem tlenu. Spójność kryształu nimesulidu jest wynikiem wzajemnych oddziaływań wiązania NH−O i sił van der Waalsa.

Pytanie: Od czego zależy wzrost rozpuszczalności Nimesulidu?
Odpowiedź: od wzrostu ph

Pytanie: Jakie dwa środki niestanowiące zagrożenia przy podaniu doustnym dobrze wpływają na rozpuszczalność Nimesulidu?
Odpowiedź: glikol propylenowy i mieszanina gliceryny z etanolem

Pytanie: Co stabilizuje układ przestrzenny cząsteczki Nimesulidu?
Odpowiedź: wewnątrzcząsteczkowe wiązanie wodorowe

Pytanie: Jakie siły oddziałują na wiązanie NH−O, czyniąc kryształ nimesulidu spójnym?
Odpowiedź: van der Waalsa
Star Trek

Akcja „Star Trek: Stacja kosmiczna” (ang. Star Trek: Deep Space Nine, DS9) rozpoczyna się między szóstą a siódmą serią „Następnego pokolenia”. Serial łamie wiele utartych tradycji Star Trek. Tytułowy Deep Space 9 to stacja kosmiczna wybudowana przez Kardasjan na orbicie okupowanej przez nich planety Bajor. Po wycofaniu się sił okupacyjnych, rząd tymczasowy planety postanowił poprosić Federację o objęcie posterunku na stacji. Dzięki sąsiadującemu tunelowi przestrzennemu, który nadaje stacji ogromne znaczenie strategiczne, DS9 staje się teatrem wojen, konfliktów i wielu innych nietypowych sytuacji, rzadko spotykanych w dotychczasowych serialach Star Trek.

Pytanie: Jaki brzmi tytuł realizacji w języku angielskim?
Odpowiedź: Star Trek: Deep Space Nine, DS9

Pytanie: Czym jest Deep Space 9?
Odpowiedź: stacją kosmiczną

Pytanie: Kto skonstruował tytułową stację?
Odpowiedź: Kardasjanie

Pytanie: Gdzie znajduje się Deep Space 9?
Odpowiedź: na orbicie okupowanej przez nich planety Bajor

Pytanie: Dlaczego stacja kosmiczna jawi się istotnym strategicznie miejscem?
Odpowiedź: Dzięki sąsiadującemu tunelowi przestrzennemu
Star Trek

Akcja serialu Star Trek: Enterprise (ENT) rozpoczyna się w roku 2151 (około 10 lat przed założeniem znanej z późniejszych chronologicznie seriali Federacji Zjednoczonych Planet, sto lat przed oryginalną serią). Tytułowy Enterprise NX-01 jest pierwszym statkiem kosmicznym zbudowanym przez Ziemian wyposażonym w napęd pozwalający na lot z prędkością warp 5. Choć główną rolą Enterprise jest pionierska misja mająca na celu zbadanie kosmicznego sąsiedztwa Ziemi i sąsiadujących ras, motywem przewodnim serialu przez pierwsze trzy serie była temporalna zimna wojna, w którą wmieszana zostaje załoga pierwszego Enterprise. W czwartej serii można spotkać bezpośrednie nawiązania do oryginalnej serii, jak też serii Następne pokolenie.

Pytanie: W którym roku rozgrywa się akcja Star Treku: Enterprise?
Odpowiedź: 2151

Pytanie: Co było głównym motywem trzech pierwszych serii serialu?
Odpowiedź: temporalna zimna wojna

Pytanie: Kto bierze udział w temporalnej zimnej wojnie? 
Odpowiedź: załoga pierwszego Enterprise

Pytanie: Co to jest Enterprise NX-01 w serialu?
Odpowiedź: statek kosmiczny

Pytanie: Co jest celem misji Enterprise?
Odpowiedź: zbadanie kosmicznego sąsiedztwa Ziemi i sąsiadujących ras