mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Obraz Jezusa Miłosiernego

Obecnie obraz pędzla Kazimirowskiego znajduje się w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego (dawnym kościele Świętej Trójcy) w Wilnie. W 2005 roku, po przenosinach obrazu z wileńskiego kościoła pw. Świętego Ducha do wyżej wymienionego sanktuarium, obraz pozbawiony został napisu „Jezu ufam Tobie”. W międzyczasie miał miejsce konflikt między wileńskimi Polakami, którzy chcieli pozostawienia obrazu w kościele Św. Ducha, a biskupem, który podjął inną decyzję; Polacy odwołali się bezpośrednio do Papieża, który jednak ich nie poparł. Napis ten, umieszczony na osobnym blejtramie, powstał i oprawiony został razem z obrazem po jego konserwacji w 2003. Miał na celu przede wszystkim zasłonięcie półkolistej wnęki w ołtarzu w kościele Św. Ducha, która była większa od obrazu. Po przenosinach do kościoła Świętej Trójcy, pod obrazem, na ozdobnej ramie wkrótce pojawiła się – tak jak za życia siostry Faustyny – mosiężna, grawerowana tabliczka z napisem „Jezu, ufam Tobie” w języku polskim.

Pytanie: W jakim mieście można podziwiać obraz Jezusa Miłosiernego?
Odpowiedź: w Wilnie

Pytanie: Gdzie przetransportowano obraz z kościoła pod wezwaniem Św. Ducha?
Odpowiedź: Sanktuarium Miłosierdzia Bożego

Pytanie: Czy Ojciec Święty udzielił poparcia zwracającym się do niego Polakom?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co umieszczono pod obrazem w kościele św. Trójcy?
Odpowiedź: Mosiężną, grawerowaną tabliczkę z napisem „Jezu, ufam Tobie” w języku polskim
Seppuku

Kaishakunin najczęściej był towarzyszem broni samuraja popełniającego seppuku, jego przyjacielem lub wasalem. Miał on obowiązek ścięcia mieczem głowę samobójcy, aby skrócić jego męki. Cięcie powinno być wykonane bardzo precyzyjnie, tak aby głowa pozostała przytwierdzona do ciała fragmentem skóry i nie potoczyła się po ziemi. Często jednak kończyło się całkowitym obcięciem głowy, która spadała na podłogę. Wydaje się, że w większości przypadków seppuku odbywało się w ten sposób, że kaishakunin ścinał ofiarę w momencie wbicia przez nią noża w brzuch, nie czekając, aż ofiara dokona dalszych cięć jamy brzusznej.

Pytanie: Kim był kaishakunin?
Odpowiedź: towarzyszem broni samuraja popełniającego seppuku, jego przyjacielem lub wasalem

Pytanie: Jaki obowiązek spoczywał na kaishakuninie?
Odpowiedź: ścięcia mieczem głowę samobójcy

Pytanie: Dlaczego popełniającemu seppuku należało ściąć głowę?
Odpowiedź: aby skrócić jego męki

Pytanie: Czy głowa popełniającego seppuku musiała zostać całkowicie ścięta?
Odpowiedź: nie
Konflikt językowy w Norwegii

Do roku 1917 rozwój języka norweskiego związany był z ruchem narodowym i romantycznym z początków XIX w., co zaowocowało wykształceniem się dwóch rywalizujących ze sobą standardów, które różniły się znacznie od języka szwedzkiego i duńskiego. W 1913 roku parlament norweski polecił przygotowanie reformy języka, którą wprowadzono w życie w cztery lata później. Reforma zastąpiła pisany język duński standardem duńsko-norweskim, odpowiadającym mówionemu językowi wykształconych i pochodzących z wyższych klas mieszkańców Oslo. Reforma była także krokiem naprzód w stronę jednolitego standardu samnorsk. Jednym z większych osiągnięć reformy było uregulowanie zasad pisowni. Dokonano rozróżnienia między literami e i æ oraz wprowadzono szwedzki znak å. Zmiany zostały wprowadzone w ten sposób, że nowe formy mogły być używane przez użytkowników wedle ich uznania. Twórcy reformy nie przewidzieli jednak oporu, jaki wywołają zmiany, wśród wykształconych Norwegów władających duńsko-norweskim, którym nagle zaproponowano język kojarzony z klasą niższą. Podziały okazały się silniejsze, niż przewidywali to reformatorzy. Pojawiły się zarzuty o wulgaryzację języka. Reforma dotyczyła obu odmian, ale odbiła się przede wszystkim na riksmålu, który w 1922 r. zmienił nazwę na bokmål. Powstały de facto dwie odmiany – konserwatywna, używana przez klasy wyższe, i radykalna, oparta na dialektach niskoprestiżowych. Obie wersje walczyły o prymat: w roku 1917 64% szkół, w których uczono bokmålem, preferowało wersję radykalną, pod koniec lat 20. XX w. proporcje były już bardziej wyważone. Sytuacja między oboma wariantami języka była bardziej stabilna niż na początku wieku, jednak mimo wszystko dochodziło do naruszeń. W roku 1930 parlament wydał ustawę o pracy w służbie cywilnej, która wymagała w określonych przypadkach używania i bokmål, i nynorsk, co stanowiło pogwałcenie decyzji z 1885 r. o równoprawności języków.

Pytanie: Czy język norweski w XIX w. był podobny do języka występującego w Danii?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki organ nakazał zreformowanie języka norweskiego?
Odpowiedź: parlament norweski

Pytanie: W którym roku wprowadzono reformę języka norweskiego?
Odpowiedź: w 1917 roku

Pytanie: Co było najpotrzebniejszą reformą w języku norweskim?
Odpowiedź: uregulowanie zasad pisowni
Konflikt językowy w Norwegii

W 1814 r. Norwegia, na skutek unii, znalazła się pod politycznym wpływem Szwecji, pozostając jednak autonomicznym organizmem państwowym z własną konstytucją, parlamentem, uniwersytetem. Przeszkodą na drodze do osiągnięcia pełnej świadomości narodowej stał język, ponieważ język duński był nadal używany w celach urzędowych i nauczany w szkołach. Sytuacja socjolingwistyczna w 1814 r. wskazywała na dwie możliwe drogi rozwoju jednolitego języka norweskiego: albo przez elitę i wyższe klasy społeczne, albo na bazie dialektów używanych przez klasy niższe. Według Knuda Knudsena, możliwe było tylko pierwsze rozwiązanie i stopniowe zastępowanie form duńskich norweskimi. Szczegółowy plan opracowano w latach 30.; jego najistotniejszą częścią miała być reforma pisowni przeprowadzona w taki sposób, by uzyskać spójność między formą pisaną a mówionym językiem wyższych warstw. Mimo iż reformę istotnie przeprowadzono w 1862 r., plan nie został do końca zrealizowany. Jedną z przyczyn tej porażki był skład społeczeństwa XIX-wiecznej Norwegii: 95% Norwegów wywodziło się z chłopstwa, mówiącego dialektami bezpośrednio wywodzącymi się z języka staronordyjskiego. Kontinuum to zostało wykazane przez Ivara Aasena, który badał dialekty w latach 40. Aasen był zwolennikiem drugiej metody – stworzenia zupełnie nowego standardu przez unifikację dialektów wiejskich. Twierdził, że dialekty norweskie cechują się pewnymi uniwersaliami, które można nazwać „norweskimi”. Na ich podstawie Aasen skonstruował nynorsk, nazywany wówczas „landsmål” (mowę wiejską). Nynorsk bazował na dialektach zachodnich najmniej zniekształconych przez obce wpływy, zwłaszcza duńskie i niemieckie. Puryzm wersji nynorsk spowodowany był chęcią uzyskania języka w miarę blisko spokrewnionego ze staronordyjskim. Aasen rugował wszelkie formy duńskie mimo tego, że wiele z nich powstało już na terenie Norwegii. Prace Aasena doprowadziły do tego, iż w tamtych czasach norweski był najlepiej opisanym językiem na świecie. Od roku 1885 obie odmiany języka są równoprawne w mowie i piśmie.

Pytanie: W którym roku doszło do unii Norwesko-Szwedzkiej?
Odpowiedź: 1814

Pytanie: Jaki język w 1814 roku był używany w Norwegii?
Odpowiedź: duński

Pytanie: Jaki odsetek chłopstwa był obecny w XIX wiecznym społeczeństwie norweskim?
Odpowiedź: 95%

Pytanie: Kto doprowadził w końcówce XIX wieku do opisania języka norweskiego?
Odpowiedź: Ivan Aasen
Lotus T127

W trakcie Grand Prix Singapuru, w pierwszym treningu, Lotusa T127 poprowadził Fairuz Fauzy. W kwalifikacjach Kovalainen z czasem 1:50,915 był dziewiętnasty, natomiast Trulli uzyskał dwudzieste pierwsze miejsce, uzyskując 1:51,641. Kovalainena poprzedzał Glock, a Trullego – di Grassi. Na skutek problemów na starcie Jaime Alguersuariego (który musiał z powodu wycieków wody startować z alei serwisowej) oraz kolizji Vitantonio Liuzziego i Nicka Heidfelda po pierwszym okrążeniu Kovalainen jechał na szesnastej pozycji, a Trulli na siedemnastej; kierowcy Lotusa wyprzedzili obu zawodników Virgin. Na 27 okrążeniu Trulli z powodu problemów z T127 zjechał do garażu, gdzie przez kilka minut dokonywano napraw. Włoch wrócił do wyścigu. Na 28 okrążeniu Trulli wycofał się z wyścigu z powodu awarii układu hydraulicznego. Na 59 okrążeniu Kovalainen zderzył się z Sébastienem Buemim, co wznieciło ogień we wlocie powietrza i spowodowało pożar samochodu. Kovalainen nie chciał stwarzać niebezpieczeństwa, przez co jechał płonącym samochodem aż do prostej startowej. Na prostej startowej zatrzymał się, pożyczył gaśnicę od pracownika Williamsa i sam ugasił samochód. Fin został sklasyfikowany na szesnastym miejscu. Moment ugaszenia pożaru Lotusa T127 przez Kovalainena został wybrany przez „Autosport” jako Moment Roku.

Pytanie: Kto zasiadł za kierownicą Lotusa T127 podczas Grand Prix Singapuru?
Odpowiedź: Fairuz Fauzy

Pytanie: Jaki czas zapewnił zawodnikowi 21. miejsce w Grand Prix Singapuru?
Odpowiedź: 1:51,641

Pytanie: Z jakiego powodu Jaime Alguersuariego rozpoczął wyścig z innego miejsca niż pozostali zawodnicy?
Odpowiedź: z powodu wycieków wody

Pytanie: Czy podczas wyścigu doszło do kolizji?
Odpowiedź: tak
Lotus T127

Przed Grand Prix Bahrajnu Tony Fernandes powiedział, że celem zespołu na to Grand Prix jest dojechanie do mety wyścigu. W kwalifikacjach Trulli zajął 20, a Kovalainen 21 miejsce; od kierowców Lotusa szybszy był Timo Glock. Czasy 1:59,852 (Trulli) i 2:00,313 (Kovalainen) były o ponad pięć sekund gorsze od najszybszego w pierwszej części kwalifikacji (Q1) Fernando Alonso. Wskutek zamieszania na starcie wyścigu Kovalainen awansował na siedemnastą pozycję, ale szybko został wyprzedzony przez Roberta Kubicę i Adriana Sutila. Trulli tymczasem nie zyskał pozycji, ponieważ wjechał w żwir. Obaj kierowcy jechali na jeden pit-stop. Na czterdziestym siódmym okrążeniu w samochodzie Trullego awarii uległ układ hydrauliczny, ale Włoch został sklasyfikowany na siedemnastym miejscu. Kovalainen dojechał do mety na piętnastej pozycji. Komentując ten rezultat Fernandes powiedział, że jest „zupełnie wniebowzięty”, a Gascoyne dodał, że jest dumny z każdej osoby w zespole. Dziennikarz James Allen pochwalił Lotusa za bezawaryjność ich samochodów, dodając, że T127 może być w dalszej części sezonu bardziej konkurencyjny.

Pytanie: Co niedobrego stało się z samochodem Trulli na tym Grand Prix?
Odpowiedź: awarii uległ układ hydrauliczny

Pytanie: Jak Fernandes zareagował na wyniki zespołu w tym Grand Prix?
Odpowiedź: powiedział, że jest „zupełnie wniebowzięty”

Pytanie: Jakie rezultaty uzyskali członkowie zespołu Lotusa w kwalifikacjach do tego Grand Prix?
Odpowiedź: Trulli zajął 20, a Kovalainen 21 miejsce
Tyranozaur

Tyranozaur, jak większość dinozaurów, długo uznawany był za zwierzę zmiennocieplne o typowym dla gadów metabolizmie. Zmiennocieplność dinozaurów została jednak podana w wątpliwość przez naukowców takich jak Robert Bakker i John Ostrom we wczesnych latach „renesansu dinozaurów”, który zaczął się w późnych latach sześćdziesiątych XX wieku. Tyrannosaurus rex był przez nich uznawany za ciepłokrwistego, wiodącego bardzo aktywny styl życia gada. Od tego czasu wielu paleontologów próbowało określić zdolność tyranozaura do regulacji temperatury swojego ciała. Dowody histologiczne szybkiego tempa wzrostu młodych osobników gatunku T. rex, porównywalnego ze spotykanym u ptaków i ssaków, wspierają hipotezę szybkiego metabolizmu. Krzywe wzrostu wskazują, że u gatunku T. rex nie występował nieograniczony wzrost spotykany u innych kręgowców, ale wzrastanie było ograniczone do głównie niedojrzałych osobników, tak jak u ptaków i ssaków.

Pytanie: Na kiedy datuje się okres "renesansu dinozaurów"?
Odpowiedź: późne lata sześćdziesiąte XX wieku

Pytanie: Na co wskazuje analiza krzywych wzrostu tyranozaura?
Odpowiedź: że u gatunku T. rex nie występował nieograniczony wzrost
Tyranozaur

Gdy Tyrannosaurus rex został odkryty, kość ramienna była jedyną znaną częścią szkieletu jego kończyny przedniej. We wstępnie zmontowanym szkielecie pokazanym publiczności w 1915 Osborn zastąpił brakujące kości dłuższymi, tworzącymi trzy palce, podobnymi do występujących u allozaura. Jednak rok wcześniej Lawrence Lambe opisał krótką, dwupalczastą kończynę przednią u blisko spokrewnionego gorgozaura. Była to silna sugestia, że T. rex miał podobne, ale ta hipoteza nie zyskała potwierdzenia aż do momentu odkrycia pierwszej kompletnej kończyny przedniej w 1989, należącej do MOR 555 („Wankel rex”). Pozostałości „Sue” także zawierają kompletny zestaw jej kości. Kończyny przednie tyranozaura były bardzo małe w porównaniu z wielkością całego ciała, mierzyły jedynie 1 m długości. Nie były jednak organami szczątkowymi, miały obszerne pola przyczepu mięśni, co oznacza znaczną siłę. Zostało to dostrzeżone już w 1906 przez Osborna, który spekulował, że były one używane do przytrzymywania partnera podczas kopulacji. Zasugerowano także, że zwierzę pomagało sobie nimi, gdy wstawało z leżenia na brzuchu. Jeszcze inna możliwość jest taka, że przytrzymywały one walczącą zdobycz, gdy ta przesuwana była w kierunku szczęk tyranozaura. Hipotezę tę wspierają analizy biomechaniczne. Kości tej kończyny wykazują niezmiernie grubą warstwę korową, oznacza to, że były rozwinięte w kierunku przeciwstawiania się dużym ciężarom. Mięsień dwugłowy ramienia dorosłego tyranozaura sam był zdolny do udźwignięcia około 200 kg; udźwig ten powiększały jeszcze inne mięśnie (jak mięsień ramienny), działające wspólnie z dwugłowym. Przedramię posiadało ograniczany zakres ruchów, staw barkowy i łokciowy pozwalały tylko na odpowiednio 40 i 45° ruchu. Dla porównania: te same stawy u deinonycha umożliwiały mu ruch w zakresie odpowiednio 88 i 130°, kończyna górna człowieka może obracać się o 360° w stawie barkowym i 140° w stawie łokciowym. Silna budowa kości kończyn przednich, duża siła mięśni, ograniczony zakres ruchów wskazują na system stworzony do szybkiego łapania zdobyczy pomimo jej walki i oporu.

Pytanie: Do czego według Osborna służyły przednie kończyny Tyranozaura?
Odpowiedź: były one używane do przytrzymywania partnera podczas kopulacji

Pytanie: Jakie badania potwierdzają, że jego przednie kończyny mogły pomagać w trzymaniu wyrywającej się ofiary?
Odpowiedź: analizy biomechaniczne

Pytanie: Jaki ciężar był w stanie podnieść jego mięsień dwugłowy ramienia?
Odpowiedź: około 200 kg

Pytanie: Jaka kość kończyny przedniej Tyranozaura została odkryta jako pierwsza?
Odpowiedź: ramienna
Wolfenstein: The New Order

Postać gracza, William „BJ” Blazkowicz, jest również protagonistą poprzednich gier z serii Wolfenstein. Tworząc postać na potrzeby The New Order projektanci przyjrzeli się jej występom we wcześniejszych odsłonach, zdając sobie sprawę, że w żadnej z nich nigdy nie była ona tak naprawdę rozwijana; jak stwierdził Hines: „to po prostu koleś, którym sterujesz”. Twórcy stwierdzili, że chcieliby zbadać jego historię, co w późniejszym czasie stało się jednym z założeń gry. Jednym z pomysłów było umieszczenie Blazkowicza w niewygodnych dla niego sytuacjach. Podczas rozgrywki Blazkowicz wygłasza krótkie monologi, z których część ujawnia, że przez część z jego przeżyć ma traumę: „zawsze podobał nam się pomysł typowego bohatera akcji z zewnątrz, jednak bogatego i trudnego psychologicznie”. Jednym z głównych priorytetów było rozwinięcie postaci w taki sposób, żeby jednocześnie „ujawnić wszystko, co trzeba wiedzieć o Blazkowiczu tak Blazkowiczowi, jak i graczowi”. Według Matthiesa „nie wygląda to na trudne, ale prawie nikt nie stosuje tego zabiegu w grach”. Przed stworzeniem The New Order członkowie MachineGames, jeszcze w innych studiach, pracował głównie nad grami, w których protagonistami byli antybohaterzy, jednak id Software zażyczyło sobie, żeby Blazkowicza przedstawić inaczej. Zespół podjął próbę ukazania Blazkowicza jako postaci, z którą można się utożsamiać, ponieważ ich zdaniem gracze rzadko kiedy identyfikują się z bohaterami gier: „Celem nie jest stworzenie bohatera tak neutralnego, że gracz może wyobrażać sobie siebie w jego roli, ale takiego, że gracz będzie miał wrażenie, że jest nim”. Podjęto również próby „emocjonalnego zgrania” gracza z Blazkowiczem, wykorzystując do tego celu wybór moralny dokonany w prologu.

Pytanie: Jak nazywa się postać z Wolfenstaina, którą steruje gracz?
Odpowiedź: William „BJ” Blazkowicz

Pytanie: W jaki sposób spróbowano ukazać BJ-a?
Odpowiedź: jako postać, z którą można się utożsamiać

Pytanie: Dlaczego wydawcy chcieli, żeby BJ był sylwetką, z którą łatwo się identyfikować?
Odpowiedź: ponieważ ich zdaniem gracze rzadko kiedy identyfikują się z bohaterami gier

Pytanie: W jaki sposób zespół stara się zbliżyć gracza do sylwetki BJ-a?
Odpowiedź: wykorzystując do tego celu wybór moralny dokonany w prologu
Sofija

W wyniku zajęcia Estonii przez ZSRR „Ilmatar” został przejęty przez Marynarkę Wojenną ZSRR 13 sierpnia 1940 roku. Wykorzystywany był jako jednostka szkolna pod estońską nazwą do 22 marca 1941 roku, kiedy to przemianowano go po raz kolejny. Jako „Plussa” (ros. Плюсса, prawdopodobnie od nazwy rzeki Plussa) został on 30 czerwca 1941 roku przeklasyfikowany na kanonierkę. Wtedy też zamontowano na nim dwa działa kalibru 45 mm i dwa karabiny maszynowe. Po miesiącu od ataku Niemiec na ZSRR, 22 lipca 1941 roku, okręt został uszkodzony przez Luftwaffe w Mustvee. Wraz z „Issą”, która również ucierpiała w ataku, okręt został zatopiony przez załogę w okolicach ujścia rzeki Rannapungerji. We wrześniu 1941 roku, po podniesieniu przez Niemców, pod estońską nazwą „Ilmatar” wykorzystywany był do transportu wojska na wodach jeziora Pejpus. Zatopiony został na rzece Emajõgi przez radzieckie lotnictwo w sierpniu 1944 roku.

Pytanie: Z jakiego powodu okręt przejęły służby ZSRR?
Odpowiedź: W wyniku zajęcia Estonii przez ZSRR

Pytanie: Jak nazwano "Ilmatar" po przejęciu przez służby ZSRR?
Odpowiedź: „Plussa”

Pytanie: Co działo się z okrętem w 1941 roku?
Odpowiedź: został uszkodzony przez Luftwaffe w Mustvee

Pytanie: Kiedy zatopiono okręt?
Odpowiedź: 30 czerwca 1941 roku przeklasyfikowany na kanonierkę

Pytanie: Czy okręt został przeklasyfikowany?
Odpowiedź: tak
Zorza polarna

Wiatr słoneczny tworzą emitowane stale przez Słońce protony i elektrony o mniejszych prędkościach, a zatem i energiach, również wtedy, gdy na Słońcu nie obserwuje się plam. Także one są pułapkowane przez ziemskie pasy radiacyjne, ale z powodu mniejszej energii nie wzbudzają tak intensywnie plazmy jonosferycznej, jak cząstki emitowane podczas rozbłysków i nie powodują większych zórz. Cząstki elementarne z rozbłysków są wysokoenergetyczną fazą wiatru słonecznego.
Z powodu przeciwnego ładunku protony i elektrony obiegają Ziemię w przeciwnych kierunkach wytwarzając różnicę potencjału na krańcach magnetosfery (około 40 kV), która może się zmieniać po rozbłyskach i powodować indukcyjne przepływy prądu elektrycznego w jonosferze. Z tego powodu zorze bywają widywane częściej przed lokalną północą niż nad ranem.

Pytanie: Co formuje wiatr słoneczny?
Odpowiedź: emitowane stale przez Słońce protony i elektrony

Pytanie: Jak naładowane są protony względem elektronów?
Odpowiedź: przeciwnie

Pytanie: Czym są cząstki z rozbłysków?
Odpowiedź: wysokoenergetyczną fazą wiatru słonecznego

Pytanie: Czy kierunek, w którym zmierzają elektrony i protony jest identyczny?
Odpowiedź: nie
ORP Garland

3 maja 1940 roku, w rocznicę Konstytucji, nastąpiło uroczyste przekazania niszczyciela Polskiej Marynarce Wojennej. Okręt otrzymał nazwę ORP „Garland”, zachowując brytyjskie miano ze względów kurtuazyjnych. Następnego dnia po raz pierwszy wyszedł w morze pod polską załogą, chociaż jego remont wciąż nie był zakończony. 16 maja, wraz z krążownikiem „Calypso”, przeszedł do Aleksandrii, wciąż mając na pokładzie maltańskich stoczniowców. Dotarł tam dwa dni później i został wprowadzony na dalszy remont i modernizację do miejscowej stoczni. Po ukończeniu remontu i szkolenia załogi, okręt wszedł w skład 14. Flotylli Niszczycieli, podejmując służbę patrolową i eskortową we wschodniej części Morza Śródziemnego i na Morzu Egejskim, z bazą w Aleksandrii. Podczas szkolenia ujawniły się problemy z niewłaściwie funkcjonującymi (jak się okazało, z winy maltańskich stoczniowców) przekaźnikami artyleryjskimi, co zaowocowało złymi wynikami strzelań. Stało się to przyczyną podjęcia przez KMW decyzji o zmianie na stanowisku dowódcy i wyznaczenia na nie komandora porucznika Konrada Namieśniowskiego. Jednak po jego przybyciu do Aleksandrii dowódca Floty Śródziemnomorskiej, admirał Andrew Cunningham, sprzeciwił się jakimkolwiek zmianom personalnym i polecił odłożyć je do chwili odpłynięcia „Garlanda” do Wielkiej Brytanii. Polski niszczyciel operował na Morzu Śródziemnym do końca sierpnia 1940 roku, kilkakrotnie odpierając ataki samolotów Regia Aeronautica, a w dniach 18 i 19 sierpnia eskortując statek SS „Warszawa”, płynący do Hajfy z ochotnikami do Brygady Strzelców Karpackich.

Pytanie: Z jakiego powodu nazwa "Garland" nie została zmieniona?
Odpowiedź: ze względów kurtuazyjnych

Pytanie: Do czego doprowadziły wadliwe części, w jakie wyposażono ORP Garland?
Odpowiedź: Złych wyników strzelań

Pytanie: Czy ORP Garland służył na Morzu Śródziemnym?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaki stopień miał dowódca Floty Śródziemnomorskiej?
Odpowiedź: admirała
ORP Garland

Po powrocie do Wielkiej Brytanii „Garland” został poddany remontowi w stoczni w Troon, trwającemu od 8 lipca do 21 września 1942 roku. Po jego zakończeniu powrócił do służby konwojowej w składzie grupy eskortowej B3, bazującej w Greenock. Od 6 do 18 października osłaniał wraz z grupą konwój ON 136 do St. John’s. 20 i 21 października niszczyciel przebywał w Bostonie, wizytowany przez polskiego konsula, przedstawicieli rządu Stanów Zjednoczonych oraz miejscowej Polonii. W powrotnym przejściu znalazł się w składzie eskorty konwoju SC 106, który dotarł do Wielkiej Brytanii bez kontaktu z przeciwnikiem. 13 listopada nastąpiła zmiana dowódcy okrętu: nowym został kapitan Bolesław Jan Biskupski. Podczas trzech kolejnych transatlantyckich rejsów „Garland” eskortował konwoje ON 146, HX 218, ON 157, SC 117, ON 167 oraz HX 228. Ten ostatni był zaciekle atakowany przez U-Booty z „wilczego stada” Neuland, które 11 marca 1943 roku zatopiły cztery statki i jeden z niszczycieli, ale po południu tego dnia zostały skutecznie przepędzone przez okręty osłony, które zatopiły U-444. Podczas odpierania nocnych ataków jeden z U-Bootów wynurzył się i przepłynął kontrkursem przy lewej burcie polskiego niszczyciela, zbyt blisko, by użyć przeciwko niemu artylerii, po czym zanurzył się, zanim wszedł w strefę rażenia rufowych miotaczy bomb głębinowych. W pierwszej połowie 1943 roku „Garland” brał jeszcze udział w eskortowaniu konwojów ON 174, HX 232, ON 181 oraz HX 239, po czym został odstawiony do stoczni w Glasgow na remont, trwający od 27 maja do 8 września.

Pytanie: Gdzie odbyła się renowacja tego okrętu, która zakończyła się we wrześniu 1942 roku?
Odpowiedź: w stoczni w Troon

Pytanie: Co stało się z „Garlandem”, kiedy jego remont dobiegł końca?
Odpowiedź: powrócił do służby konwojowej w składzie grupy eskortowej B3

Pytanie: Czym zajmował się „Garland” w pierwszej połowie października 1942 roku?
Odpowiedź: osłaniał wraz z grupą konwój ON 136 do St. John’s

Pytanie: Jakim działaniem jeden z U-Bootów z „wilczego stada” Neuland zagroził bezpieczeństwu „Garlanda”, kiedy ten eskortował konwój HX 228?
Odpowiedź: wynurzył się i przepłynął kontrkursem przy lewej burcie polskiego niszczyciela, zbyt blisko, by użyć przeciwko niemu artylerii, po czym zanurzył się, zanim wszedł w strefę rażenia rufowych miotaczy bomb głębinowych
Tatra 600 Tatraplan

W grudniu 1950 roku minister przemysłu ciężkiego zdecydował, że zakłady Tatra mają skupić się na ciężkich ciężarówkach i produkcję modelu 600 przeniesiono do państwowych zakładów AZNP (Škoda) w Mladej Boleslavi. Produkcję samochodu w zakładach Tatry w Kopřivnicach zakończono 25 maja 1951 roku, a od sierpnia do maja 1952 roku kontynuowano ją w zakładach AZNP. Łącznie z siedmioma prototypami, wyprodukowano ogółem 6342 samochody, w tym 4242 w zakładach Tatry i 2100 w zakładach AZNP. Najwięcej powstało w 1950 roku – 2025 sztuk. Samochody produkowane w „obcych” zakładach Škody cechowały się jednak gorszą jakością wykonania, co było między innymi przyczyną spadku eksportu.

Pytanie: Jaki był mankament ciężarówek produkowanych w warsztatach AZNP?
Odpowiedź: gorsza jakość wykonania

Pytanie: Kiedy model 600 produkowano w AZNP?
Odpowiedź: w 1950

Pytanie: Gdzie znajdowały się zakłady AZNP?
Odpowiedź: w Mladej Boleslavi

Pytanie: Ile ogółem wytworzono Tatr?
Odpowiedź: 6342