mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
SMS Drache (1861)

W trakcie formowania szyku swoich okrętów, Persano przeniósł się ze swojego okrętu flagowego, „Re d’Italia”, na „Affondatore”. To spowodowało lukę we włoskiej formacji i Tegetthoff skorzystał z okazji, by rozdzielić włoską flotę, i rozpocząć walkę na bliski dystans. Przepłynął przez wyrwę, ale nie udało mu się staranować żadnego nieprzyjacielskiego okrętu, przez co musiał zawrócić i podjąć jeszcze jedną próbę. „Drache” rozpoczął zmasowany ostrzał burtowy w stronę okrętu obrony wybrzeża „Palestro”, a jego kula ognista zaprószyła poważny pożar na pokładzie włoskiej jednostki, która wycofała się, mogąc osiągnąć większą prędkość niż „Drache”. Pozostawiony bez przypisanego okrętu „Drache”, razem z kilkoma innymi austriackimi okrętami, przeniósł swój ogień na „Re d’Italia”. Jedna z salw „Drache” uszkodziła ster włoskiego okrętu, narażając go na łatwe staranowanie. Tegetthoff skierował swój okręt flagowy na „Re d’Italia” i uzyskał czyste trafienie taranem, poważnie dziurawiąc burtę włoskiej fregaty na wysokości linii wodnej. W tym czasie „Drache” został trafiony kilka razy, a jeden z pocisków zabił dowódcę okrętu, kapitana von Molla, trafiając go w głowę. Na resztę bitwy dowództwo nad okrętem przejął porucznik Karl Weyprecht. Wzniecony został również niewielki pożar, ale załoga szybko go zdusiła. Inny pocisk zniszczył maszt główny. Poza tym okręt nie odniósł poważniejszych uszkodzeń w czasie bitwy.

Pytanie: Kto dowodził statkiem "Drache" podczas ataku na okręt "Re d'Italia"?
Odpowiedź: Kapitan von Moll

Pytanie: Jakich uszkodzeń doznał okręt "Re d'Italia" podczas walk z "Drache"?
Odpowiedź: Przedziurawioną burtę

Pytanie: Jaki stopień posiadał Karl Weyprecht w bitwie z "Re D'Italia"
Odpowiedź: porucznik

Pytanie: Jakie nazywały się fortyfikacje atakowane przez okręt "Drache"?
Odpowiedź: „Palestro”
Maciej Władysław Grabski

Studia ukończył na Wydziale Mechanicznym-Technologicznym Politechniki Warszawskiej. W 1959 został zatrudniony w Katedrze Metaloznawstwa PW. W 1967 obronił doktorat, w latach 1969–1970 odbył staż naukowy na University of Cambridge w Wielkiej Brytanii. Habilitował się w 1973, a w 1979 otrzymał tytuł profesora nauk technicznych. Od 1989 pracował na stanowisku profesora zwyczajnego. W 1991 został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk. Był dyrektorem Instytutu Inżynierii Materiałowej PW (1981–1987), członkiem senatu tej uczelni (1981–1987, 1991–1996), członkiem i przewodniczącym komisji senackich i rektorskich, m.in. Komisji Etyki Zawodowej PW (1981–1985, 1989–2005). W 2005 przeszedł na emeryturę.

Pytanie: Czy badacz posiada tytuł doktora?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W którym roku naukowiec uzyskał habilitację?
Odpowiedź: w 1973

Pytanie: Jaki tytuł uzyskał badacz w 1979 roku?
Odpowiedź: profesora nauk technicznych

Pytanie: Na której uczelni wykładał pomiędzy 1969 a 1970 rokiem?
Odpowiedź: na University of Cambridge

Pytanie: Na której uczelni naukowiec zdobył wykształcenie wyższe?
Odpowiedź: na Politechnice Warszawskiej
Morderstwo George’a Floyda

26 maja w aglomeracji Minneapolis-Saint Paul, z której pochodził Floyd, rozpoczęły się protesty w związku z jego śmiercią, która wpisywała się w serię zabójstw na nieuzbrojonych Afroamerykanach w trakcie interwencji policji. Początkowo miały one pokojowy przebieg, później część z osób protestujących zaczęła wywoływać zamieszki, podczas których wybito okna posterunku i podpalono dwa sklepy, a wiele innych zostało okradzionych lub zniszczonych. Podczas niektórych zajść z policją użyto gazu łzawiącego i gumowych kul. W Minneapolis, w trakcie zamieszek tłum zajął i podpalił posterunek policji, splądrował sklepy, niszczył i podpalał samochody. Od wtorku 26 maja wyszło nawet kilkadziesiąt tysięcy osób. Z raportu straży pożarnej wynika, że tylko w środę (27 maja) doszło do spalenia około 16 budynków.

Pytanie: Ilu protestujących brało udział w zamieszkach od 26 maja?
Odpowiedź: kilkadziesiąt tysięcy
Morderstwo George’a Floyda

Na prośbę Departamentu Policji Minneapolis, Federalne Biuro Śledcze (FBI) wszczęło postępowanie ws. naruszenia federalnych praw obywatelskich. Własne śledztwo prowadzi również stanowe Bureau of Criminal Apprehension (BCA) w związku z możliwością naruszenia praw stanu Minnesota. 29 maja Derek Chauvin został aresztowany pod zarzutem zabójstwa. Prokurator okręgowy hrabstwa Hennepin wyraził nadzieję, że zarzuty postawione zostaną również trzem pozostałym funkcjonariuszom biorącym udział w interwencji. 3 czerwca wydano nakaz aresztowania pozostałych trzech policjantów pod zarzutem udzielenia pomocy w morderstwie i nakłaniania do niego.

Pytanie: Z jakiego powodu postępowanie w tej sprawie wszczęło BCA?
Odpowiedź: w związku z możliwością naruszenia praw stanu Minnesota

Pytanie: Jaka instytucja, poza FBI, rozpoczęła postępowanie związane ze śmiercią Floyda?
Odpowiedź: Bureau of Criminal Apprehension

Pytanie: Czy prokurator okręgowy hrabstwa Hennepin liczył, że nie tylko Derek Chauvin zostanie postawiony przed sądem w sprawie śmierci Floyda?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie zarzuty postawiono funkcjonariuszom biorącym udział w interwencji wraz z Derekiem Chauvinem?
Odpowiedź: udzielenia pomocy w morderstwie i nakłaniania do niego
Douglas XB-43 Jetmaster

Jeszcze przed pierwszym lotem XB-43 dowództwo USAAF planowało jego produkcję seryjną. Lotnictwo chciało zamówić tylko 50 egzemplarzy, natomiast zakłady Douglasa były gotowe budować nawet 200 maszyn miesięcznie. Planowano budowę dwóch wersji – bombowej ze szklanym nosem o maksymalnym ładunku bomb 3700 kg i szturmowej z metalowym nosem i uzbrojeniem składającym się z 16 karabinów maszynowych 12,7 mm i 36 rakiet 5-calowych. Obie wersje miały być także wyposażone w zdalnie kierowaną i wyposażoną w radar wieżyczkę ogonową uzbrojoną w dwa karabiny maszynowe. Samoloty produkcyjne miały otrzymać pojedynczą owiewkę kabiny zamiast podwójnej, w którą pierwszy XB-43 był wyposażony tylko dlatego, że powstał z modelu do prób statycznych XB-42.

Pytanie: Ile egzemplarzy bombowca były w stanie wyprodukować zakłady Douglasa w ciągu miesiąca?
Odpowiedź: 200

Pytanie: W jakie dodatkowe uzbrojenie miały zostać zaopatrzone obie wersje bombowca?
Odpowiedź: w zdalnie kierowaną i wyposażoną w radar wieżyczkę ogonową uzbrojoną w dwa karabiny maszynowe

Pytanie: Czym wyróżniała się pierwsza wersja bombowca Douglasa?
Odpowiedź: szklanym nosem

Pytanie: W jakie uzbrojenie wyposażono drugą wersję bombowca Douglasa?
Odpowiedź: 16 karabinów maszynowych 12,7 mm i 36 rakiet 5-calowych

Pytanie: Czy planowana była produkcja seryjna bombowca Douglasa?
Odpowiedź: tak
Douglas XB-43 Jetmaster

Modyfikacje polegały na zamianie silników widlastych Allison V-1710 na silniki turboodrzutowe J35-GE-3 o ciągu 4000 funtów (18 kN) każdy i dodaniu wlotów powietrza tuż za kabiną pilotów nad nasadą skrzydła oraz dysz silników w ogonie samolotu. Po usunięciu śmigieł z ogona, samolot nie potrzebował już zabezpieczającego je w czasie lądowania statecznika pionowego pod kadłubem; został on usunięty, w zamian powiększono górny statecznik. Nowa konstrukcja była tak zbliżona do swojego poprzednika, że aby zaoszczędzić czasu i kosztów, na pierwszy prototyp XB-43, przebudowano statyczny model XB-42.

Pytanie: Jakimi silnikami zastąpiono Allison V-1710?
Odpowiedź: J35-GE-3

Pytanie: Jakim typem silnika był Allison V-1710?
Odpowiedź: widlastym

Pytanie: Jaki był ciąg silnika J35-GE-3?
Odpowiedź: 4000 funtów

Pytanie: Jakie elementy dodano podczas modernizacji samolotu Douglas XB-43 Jetmaster?
Odpowiedź: wloty powietrza tuż za kabiną pilotów nad nasadą skrzydła oraz dysze silników w ogonie samolotu
Władysław Glinka

Pierwszym jego czynem po przyjeździe było zorganizowanie Komitetu Powiatowego w Ostrołęce. W 1919 roku przekazał majątek synowi Janowi, a sam wyjechał do Warszawy, gdzie zaangażował się w działalność polityczną. Po śmierci Zygmunta Wielopolskiego stał się liderem SPR, był też jednym z redaktorów „Dziennika Powszechnego” – gazety będącej głosem realistów. Po połączeniu roku SPR z innymi partiami prawicowymi w jeden blok nazwany Stronnictwem Pracy Konstytucyjnej (przemianowany później na Stronnictwo Prawicy Narodowej) znalazł się Zarządzie Głównym nowej organizacji. Był jednym z przywódców „puczu” dawnych realistów, mającego na celu ukrócić wpływy, głównie galicyjskiej grupy wywodzącej się z dawnego SPN, 14 września 1920 roku wystąpił z partii. Po 1923 roku wycofał się z aktywnej działalności politycznej. Zwrócił się też bardziej w kierunku prądów chrześcijańsko-konserwatywnych. Utrzymywał kontakty z tuzami polskiej polityki, m.in. z Władysławem Grabskim czy Stanisławem Wojciechowskim. Pisywał do „Czasu” i „Przeglądu Ziemiańskiego”, głównie na tematy związane z sytuacją rolnictwa. Szczególnie ostro zareagował na przewrót majowy, publikując krytyczny artykuł na łamach prasy. Założył w 1918 roku Towarzystwo Kredytowe Ziemskie z siedzibą w Warszawie, był jego prezesem aż do śmierci. Przewodniczył również Związkowi Instytucji Kredytu Długoterminowego.

Pytanie: Czego podjął się działacz po przybyciu do Ostrołęki?
Odpowiedź: zorganizowania Komitetu Powiatowego w Ostrołęce

Pytanie: Czym jest Dziennik Powszechny?
Odpowiedź: gazetą będącą głosem realistów

Pytanie: Jaką nazwę przyjęło w późniejszych czasach Stronnictwo Pracy Konstytucyjnej?
Odpowiedź: Stronnictwo Prawicy Narodowej
Albatros żółtodzioby

Albatros żółtodzioby występuje w południowej części Oceanu Atlantyckiego. Gniazduje na wyspach archipelagu Tristan da Cunha (Inaccessible, Middle Island, Nightingale, Stoltenhoff Island) oraz wyspie Gough. Poza sezonem lęgowym występuje głównie między równoleżnikami 25°S i 50°S, pomiędzy Ameryką Południową a Afryką. Nieregularnie pojawia się wzdłuż wschodniego wybrzeża Ameryki Północnej. Sporadycznie albatros żółtodzioby pojawia się u zachodnich wybrzeży Australii. W latach 70. XX wieku na wyspie Middle Sister Island (Wyspy Chatham) został odnotowany pojedynczy lęg tego gatunku.

Pytanie: Gdzie występują osobniki gatunku?
Odpowiedź: w południowej części Oceanu Atlantyckiego

Pytanie: Gdzie gatunek zakłada gniazda?
Odpowiedź: na wyspach archipelagu Tristan da Cunha oraz wyspie Gough
Albatros żółtodzioby

W 1954 i 1972 roku na wyspie Tristan da Cunha ukazały się dwa znaczki pocztowe przedstawiające wizerunek albatrosa żółtodziobego. Pierwszy, czarno-biały, przedstawiał dorosłego osobnika z dwoma młodymi, a na drugim, kolorowym, dwa dorosłe osobniki oraz roślinę Apium australe z rodzaju selerów. W 1977 w serii znaczków dotyczącej awifauny tej wyspy uwzględniony został także ten gatunek. W 1987 roku ukazał się znaczek upamiętniający norweską ekspedycję na Tristan da Cunha, mającą miejsce w latach 1937–1938 i będącą pierwszą ekspedycją badawczą na tej wyspie. Ukazana została scena obrączkowania ptaka. W 1988 roku na znaczku przedstawiono malunek autorstwa Augustusa Earle’a, londyńskiego artysty, na którym znalazł się także albatros żółtodzioby. BirdLife International w 2003 roku wydało 5 znaczków zachęcających do ochrony tego gatunku. Siedem lat później również na wyspie Tristan da Cunha ukazał się znaczek ze zdjęciem obrączkowanego ptaka. Oprócz tego T. chlororhynchos ukazano także na znaczkach z Grenady, Mozambiku, Namibii i Tanzanii oraz z wyspy Amsterdam, znaczku z serii Inauguration of Ghana Airways obok samolotu Boeing 377 Stratocruiser.

Pytanie: Gdzie wydano znaczki pocztowe z wizerunkiem tego gatunku ptaka?
Odpowiedź: na wyspie Tristan da Cunha

Pytanie: Jak dokładnie wyglądały rysunki na znaczkach, które wykorzystały wizerunek albatrosa żółtodziobego w 1954 i 1972 roku?
Odpowiedź: Pierwszy, czarno-biały, przedstawiał dorosłego osobnika z dwoma młodymi, a na drugim, kolorowym, dwa dorosłe osobniki oraz roślinę Apium australe z rodzaju selerów

Pytanie: Jakie wydarzenie miał upamiętniać znaczek wydany w 1987?
Odpowiedź: ekspedycję na Tristan da Cunha

Pytanie: Co miało na celu wydanie przez BirdLife International znaczków z wizerunkiem albatrosa żółtodziobego?
Odpowiedź: zachęcanie do ochrony tego gatunku
Phil Collins

W tym samym roku Collins współpracował z Howardem Jonesem przy jego singlu. Jones nagrał ponownie swoją piosenkę „No One Is to Blame” z albumu Dream into Action, a Collins towarzyszył mu jako perkusista, drugi głos i producent. Artysta grał na perkusji także na płytach Roberta Planta i Tiny Turner. Wyprodukował także i zagrał na albumie Erica Claptona Behind the Sun, a także na kolejnym – August. Jego sukcesy solowe i równoległa kariera w zespole Genesis, stały się w 1985 tematem tytułowym magazynu Rolling Stone. Był to jedyny raz, gdy Collins pojawił się na okładce tego czasopisma.

Pytanie: Na jakiej płycie znajdowała się piosenka „No One Is to Blame”?
Odpowiedź: Dream into Action

Pytanie: Na jakiem instrumencie grał Collins?
Odpowiedź: perkusji

Pytanie: Kto był producentem muzyki Howarda Jonesa?
Odpowiedź: Collins
Phil Collins

W 1979 roku Collins zagrał na perkusji w dwóch pierwszych utworach trzeciej solowej płyty Petera Gabriela. Album ukazał się w 1980 roku. Gabrielowi i inżynierowi dźwiękowemu Hugh Padghamowi, przy pomocy Collinsa, udało się odkryć charakterystyczne brzmienie perkusji, zwane „gated-reverb”, które zdominowało całe lata 80. Pierwsze próby do późniejszego „Intruder” przebiegały w studio o kamiennych ścianach. Talerze według Gabriela brzmiały zbyt drażniąco, więc stanowczo kazał je usunąć. Collins w miejsce blach uderzał w nowe, zawieszone na odpowiedniej wysokości bębny, mikrofony zostały zaś oddalone od zestawu perkusyjnego. Gdy Collins zaczął grać, Pudgham używał w konsolecie nowych możliwości, które niebywale szybko wyciszały dźwięk intensywnych uderzeń. Rezultatem był właśnie „gated-reverb”. Metoda ta była stosowana już wcześniej, np. na albumie „Low” Davida Bowiego. Trzeci album Petera Gabriela, w którego tworzeniu udział brał Phil Collins, jest jednak pierwszą płytą w historii, w pełni opartą na „g-r”. Collinsowi bardzo zależało na tym, by także na swoim pierwszym albumie osiągnąć podobne brzmienie. Tak zaczęła się wieloletnia współpraca Collinsa z Padghamem. Nowe brzmienie perkusji zostało wykorzystane między innymi na dwóch pierwszych albumach Phila Collinsa (zwłaszcza w przebojowym „In The Air Tonight”), trzeciej i czwartej płycie Petera Gabriela oraz w wielu pojedynczych utworach, takich jak „Mama” Genesis czy „I Know There’s Something Going On” Fridy Lyngstad.

Pytanie: W jakim okresie popularny był "gated-reverb"?
Odpowiedź: całe lata 80

Pytanie: Czy to na płycie Gabriela po raz pierwszy wykorzystano "gated-reverb"?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego trzecia płyta Gabriela jest uznawana za pionierską?
Odpowiedź: jest pierwszą płytą w historii w pełni opartą na "g-r"

Pytanie: Kim był Hugh Padgham?
Odpowiedź: inżynierem dźwięku

Pytanie: Na jakim instrumencie można uzyskać brzmienie "g-r"?
Odpowiedź: perkusji
Tomasz Łosowski

W 1994 roku poznał basistę Piotra Lemańczyka, który zaprosił go do projektu Orange Trane. Łosowski wraz z zespołem występował m.in. podczas festiwali Jazz nad Odrą i Pomorska Jesień Jazzowa, gdzie Orange Trane otrzymało nagrody i wyróżnienia. W 1997 roku ukazał się debiutancki album kwartetu pt. Obertas, a następnie w 1998 roku My personal Friend. Później działalność zespołu została zawieszona. W 2011 roku Piotr Lemańczyk wraz z Tomaszem Łosowskim reaktywowali zespół. Zaprosili do współpracy wibrafonistę Dominika Bukowskiego. W 2012 roku ukazała się pierwsza płyta nowego składu – Orange Trane Acoustic Trio. Kolejna płyta pt. FUGU, ukazała się w 2014. W 2016 roku zespół wydał płytę pt. Interpersonal Lines nagraną z brytyjskim saksofonistą i raperem Soweto Kinchem, oraz z Jakubem Skowrońskim, polskim saksofonistą młodego pokolenia. W 2018 roku do składu dołączył saksofonista – Szymon Łukowski. Obecnie zespół ukończył nagranie nowej płyty – premiera – jesień 2019. Wydawcą jest firma MTJ. Na płycie obok stałego składu (Lemańczyk, Łosowski, Łukowski, Bukowski) gościnnie zagrali: Raper Eskaubei (Bartosz Skub), Jakub Skowroński (saksofon) i Michał Ciesielski (saksofon).

Pytanie: Jak zatytułowany jest pierwszy krążek zespołu?
Odpowiedź: Obertas

Pytanie: W którym roku formacja wypuściła My personal Friend?
Odpowiedź: w 1998

Pytanie: W którym roku muzycy wydali FUGU?
Odpowiedź: w 2014
Air Force One

W 1961 roku, za kadencji Johna F. Kennedy’ego, zakupiono nowego Boeinga 707-353B, oznaczenie VC-137C, o numerze SAM 26000. Był pierwszym samolotem, który otrzymał aktualne biało-błękitne malowanie i pieczęć prezydenta na burcie. W 1972 podczas urzędowania Richarda Nixona zastąpił go identyczny egzemplarz o numerze SAM 27000. W 1990 roku za kadencji George H.W. Busha dostarczono dwa zmodyfikowane Boeingi 747-2G4B, oznaczone VC-25A o numerach SAM 28000 i 29000. Pierwszy lot VC-25A w roli Air Force One wykonał 6 września 1990 roku.

Pytanie: W jaki model Beoinga siły zaopatrzyły się w 1961 roku?
Odpowiedź: 707-353B

Pytanie: Jakich kolorów użyto do pomalowania modelu 707-353B?
Odpowiedź: białego, błękitnego

Pytanie: Co znalazło się na burcie maszyny zakupionej w 1961 roku?
Odpowiedź: pieczęć prezydenta

Pytanie: Jaki numer nadano jednostce zakupionej w 1972 roku? 
Odpowiedź: SAM 27000
Kolzam Regiovan

W 2014 roku ze względu na elektryfikację linii do lotniska wszystkie małopolskie SA109 oraz SA133 zostały wypożyczone Pomorskiemu oddziałowi PR. 11 listopada 2015 jeden z nich (SA109-002) zderzył się z samochodem na przejeździe kolejowo-drogowym w Łubianie, w wyniku czego przez 3 lata był wyłączony z ruchu. Kolejny poważny wypadek miał miejsce 23 października 2017, kiedy to drugi szynobus SA109-009 uległ zderzeniu ze śmieciarką na przejeździe w Nowym Gronowie niedaleko Człuchowa co spowodowało, że kilkanaście osób zostało rannych. W 2019 roku województwo podejmowało kilka prób sprzedaży rozbitej jednostki, w wyniku których została ona odkupiona przez Przewozy Regionalne.

Pytanie: Dlaczego w 2014 roku szynobusy wynajęto oddziałowi PR?
Odpowiedź: ze względu na elektryfikację linii do lotniska

Pytanie: Gdzie doszło do kraksy z udziałem SA109-002?
Odpowiedź: na przejeździe kolejowo-drogowym w Łubianie

Pytanie: Jakie konsekwencje spotkały SA109-002 w wyniku kraksy?
Odpowiedź: 3 lata był wyłączony z ruchu

Pytanie: Jakie pojazdy brały udział w kolizji z 2017 roku?
Odpowiedź: szynobus SA109-009, śmieciarka
Kolzam Regiovan

W połowie października 2005 SA109-007 uległ zderzeniu z ciągnikiem rolniczym prowadzonym przez nietrzeźwego traktorzystę na przejeździe kolejowo-drogowym koło Bobrówki. Regiovan został skierowany na naprawę do Pesy Bydgoszcz, a na czas jego naprawy, w jego zastępstwie, wprowadzono zastępczą komunikację autobusową. Od grudnia 2007 do grudnia 2008 jeden pojazd obsługiwał relację Rzeszów – Tarnobrzeg, a drugi Rzeszów – Horyniec Zdrój.
W marcu 2010 Newag wykonał naprawy rewizyjne obu pojazdów. Pod koniec 2019 roku Urząd Marszałkowski Województwa Podkarpackiego ogłosił przetarg na wykonanie naprawy P5 połączonej z modernizacją obu jednostek serii SA109, jednakże przetarg został unieważniony z uwagi na brak ofert. W lutym 2020 przetarg na modernizację składów został ponowiony, złożona została w nim jedna oferta przez konsorcjum Serwis Pojazdów Szynowych Lisi Ogon oraz ASO Mieczkowski i to właśnie jemu powierzono naprawę jednostek. Na przełomie sierpnia i września 2021 na Podkarpacie wrócił pierwszy zmodernizowany pojazd.

Pytanie: W wyniku jakiego zdarzenia doszło do uszkodzenia SA109-007 w 2005 roku?
Odpowiedź: zderzenia z ciągnikiem rolniczym

Pytanie: Do jakiego miasta wysłano SA109-007 w celu przeprowadzenia niezbędnych napraw?
Odpowiedź: Bydgoszczy

Pytanie: Ile pojazdów obsługiwało trasę Rzeszów – Tarnobrzeg przez dwanaście miesięcy, począwszy od grudnia 2007?
Odpowiedź: jeden

Pytanie: Dlaczego nikt nie wygrał przetargu z 2019 roku?
Odpowiedź: brak ofert
Skaldowie

W lutym 1967 drugą radiową piosenką miesiąca została „Między nami morze”, a 14 marca ukazała się pierwsza płyta zespołu pod tytułem Skaldowie. Kilka dni potem miała miejsce premiera filmu Mocne uderzenie. Na V KFPP w Opolu Andrzej Zieliński wraz z Leszkiem Aleksandrem Moczulskim otrzymał nagrodę za utwór „Uciekaj, uciekaj” w wykonaniu Skaldów. W tym samym roku do zespołu dołączyli – w miejsce braci Kaczmarskich – dwaj gitarzyści – Marek Jamrozy i Jerzy Tarsiński. Rolę perkusisty przejął Jan Budziaszek. W grudniowym plebiscycie Radiowej Piosenki Miesiąca pierwsze i drugie miejsce zajęły odpowiednio piosenki „Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał” i „Nie całuj mnie pierwsza”. Ponadto ta pierwsza uzyskała tytuł Radiowej Piosenki Roku 1967. W styczniu 1968 rolę dotychczasowego basisty zajął Konrad Ratyński. Na przełomie kwietnia i maja odbyli pierwsze zagraniczne tournée – po Związku Radzieckim. We wrześniu z zespołu definitywnie odszedł Marek Jamrozy, którego na krótko zastąpił ponownie Feliks Naglicki, a potem Krzysztof Paliwoda. W grudniu radiową piosenką miesiąca został utwór „Medytacje wiejskiego listonosza”, a drugie kompozycja „Cała jesteś w skowronkach”. W 1968 Skaldowie zagrali w filmie Kulig, do którego Andrzej Zieliński skomponował muzykę. W tym samym roku ukazał się drugi album zespołu – Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał, natomiast Skaldowie w wielu plebiscytach zostali wybrani najlepszym zespołem roku – mimo przerwy w działalności wskutek wypadku drogowego z 20 sierpnia.

Pytanie: Jaki utwór zespołu uzyskał tytuł piosenki miesiąca w lutym 1967 roku?
Odpowiedź: Między nami morze

Pytanie: Jakim tytułem opatrzony został debiutancki album formacji muzycznej?
Odpowiedź: Skaldowie

Pytanie: Jacy muzycy dołączyli do składu formacji w 1967 roku?
Odpowiedź: Marek Jamrozy, Jerzy Tarsiński, Jan Budziaszek
Skaldowie

Po trasie koncertowej w USA (koniec 1969), Skaldowie wkroczyli w falę rocka. W styczniu 1970 nagrali płytę przedstawiającą ich nowe oblicze – Od wschodu do zachodu słońca, gdzie w brzmieniu dominują organy Hammonda i mocno wyeksponowana gitara basowa. Kolejną płytę – Ty – nagrali cztery miesiące później. Ta druga była już mniej zdecydowana pod względem brzmienia. 8 kwietnia zespół otrzymał nagrodę „Srebrnego Gwoździa Sezonu”. Radiową Piosenką kwietnia został utwór „Nie ma szatana”. W plebiscycie popularnej gazety muzycznej najlepszym zespołem zostali właśnie Skaldowie, ponadto 2. i 3. z najlepszych wokalistów zostali (odpowiednio) Jacek i Andrzej Zieliński. Na kolejnym Festiwalu Opolskim Skaldowie wykonali 3 utwory: „Nie ma szatana”, „Gorzko mi” (z Teresą Tutinas) i „W żółtych płomieniach liści” (z Łucją Prus, której mąż Ryszard Kozicz był wówczas menadżerem zespołu), wszystkie do słów Agnieszki Osieckiej. Trzeci z nich zdobył nagrodę dziennikarzy, a ponadto uzyskał tytuł „Piosenki 25-lecia”. Pod koniec 1970 ponownie w wielu plebiscytach Skaldowie zostali najlepszym zespołem roku. W 1971 Skaldowie skupili się głównie na działalności zagranicznej, dając koncerty między innymi w NRD, Związku Radzieckim, Wielkiej Brytanii, krajach Beneluksu i RFN, oraz nagrywając w Niemczech Wschodnich płytę ze swoimi przebojami śpiewanymi po niemiecku.

Pytanie: Jak nazywa się płyta, którą wydali na początku 1970 roku?
Odpowiedź: Od wschodu do zachodu słońca

Pytanie: Jaką nagrodę zdobyli Skaldowie w kwietniu 1970 roku?
Odpowiedź: „Srebrnego Gwoździa Sezonu”

Pytanie: Z jakimi piosenkami wystąpili na Festiwalu Opolskim w 1970 roku?
Odpowiedź: „Nie ma szatana”, „Gorzko mi” (z Teresą Tutinas) i „W żółtych płomieniach liści”

Pytanie: Kto jest autorem tekstu piosenki „Nie ma szatana”?
Odpowiedź: Agnieszka Osiecka