mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Kościół św. Jerzego w Gnieźnie

Kościół został zbudowany na pozostałościach kamiennego kopca, będącego do X w. ważnym obiektem kultu pogańskiego. Po przyjęciu chrztu w 966 książę Mieszko I obrał to symboliczne miejsce na siedzibę, wznosząc tu swoją rezydencję z kaplicą. Z tego okresu pochodzi fragment romańskiego muru, odsłonięty na północnej i południowej ścianie. Obiekt ten został spalony w 1192 roku przez wojska Kazimierza Sprawiedliwego, podczas jego odwetowej wyprawy na Gniezno. Na ich miejscu wzniesiono nową siedzibę z małym kościołem św. Jerzego, pełniącym funkcję kościoła grodowego. Od XIII w. jest kościołem kolegiackim. W połowie XVI wieku został przejęty przez kapitułę metropolitalną, która w 1607 roku przeprowadziła remont świątyni. Po pożarze w 1613 roku, został odbudowany w latach 1615-1632. W 1760 roku spłonął prawie całkowicie. Arcybiskup Antoni Ostrowski, nie mając środków na odbudowę świątyni, kazał kościół rozebrać. Gruntownie odrestaurowany i zbarokizowany w 1782 roku, dzięki staraniom kanonika Baltazara Pstrokońskiego wg projektu architekta Bernarda Landwerbera z Poznania. Z tego okresu pochodzi zasadnicza bryła kościoła. Został gruntownie odnowiony w 1936 roku.

Pytanie: Co stanowiło podstawę budowy Kościoła św. Jerzego w Gnieźnie?
Odpowiedź: kamienny kopiec

Pytanie: Który władca miał w miejscu kamiennego kopca swoją posiadłość?
Odpowiedź: Mieszko I

Pytanie: Kiedy zniszczono siedzibę Mieszka I?
Odpowiedź: 1192

Pytanie: Kto był odpowiedzialny za zniszczenie siedziby Mieszka I?
Odpowiedź: Kazimierz Sprawiedliwy

Pytanie: Kto odrestaurował kościół w 1972?
Odpowiedź: Baltazar Pstrokoński
Cerkiew św. Mikołaja w Zabłociu

W 1915, gdy prawosławni mieszkańcy Zabłocia w większości udali się na bieżeństwo, cerkiew w Zabłociu została zamknięta. Była otwierana dla celów kultowych jedynie okazjonalnie, gdy do wsi przybywali mnisi z monasteru św. Onufrego w Jabłecznej w celu sprawowania nabożeństw dla pojedynczych rodzin, które nie wyjechały na wschód. W 1919 cerkiew nie była jeszcze regularnie użytkowana, a Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego nie umieściło jej na liście prawosławnych świątyń na Lubelszczyźnie przewidzianych do otwarcia. Ostatecznie jednak decyzja ta została zmieniona i w 1921 obiekt został siedzibą etatowej parafii wchodzącej w skład dekanatu bialskiego diecezji warszawsko-chełmskiej. Była to jedna z ośmiu czynnych cerkwi w dekanacie i zarazem jedna z czterech prawosławnych świątyń prawosławnych w powiecie bialskim. Filią świątyni w latach 1921–1923 była cerkiew św. Anny w Międzylesiu, następnie zamknięta i reaktywowana w 1929 jako odrębna parafia.

Pytanie: Co znajdowało się w cerkwi od 1921 roku?
Odpowiedź: etatowa parafia

Pytanie: Do czego należała parafia powstała w cerkwi w 1921 roku?
Odpowiedź: dekanatu bialskiego diecezji warszawsko-chełmskiej

Pytanie: Ile cerkwi znajdowało się w powiecie bialskim?
Odpowiedź: cztery

Pytanie: Kiedy świątynia św. Anny pełniła funkcję filii zabłockiej cerkwi?
Odpowiedź: w latach 1921–1923
Wiktar Chomicz

Wiktar Chomicz był członkiem Partii Komunistów Białoruskiej (PKB) i od 1997 roku pełnił funkcję członka jej Centralnej Komisji Rewizyjnej. W latach 1995–1999 był deputowanym do Homelskiej Obwodowej Rady Deputowanych XXII kadencji. W 1995 roku kandydował w wyborach do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji. W drugiej turze uzupełniających wyborów parlamentarnych 10 grudnia 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej z Homelskiego-Wołotowskiego Okręgu Wyborczego Nr 75. 19 grudnia 1995 roku został zarejestrowany przez centralną komisję wyborczą, a 9 stycznia 1996 roku zaprzysiężony na deputowanego. Od 23 stycznia do listopada pełnił w Radzie Najwyższej funkcję przewodniczącego Stałej Komisji ds. Katastrofy Czarnobylskiej. Należał do frakcji komunistów. Od 3 czerwca był członkiem grupy roboczej Rady Najwyższej ds. współpracy z Bundestagiem Republiki Federalnej Niemiec. 21 czerwca został członkiem delegacji Rady do Zgromadzenia Parlamentarnego Stowarzyszenia Białorusi i Rosji.

Pytanie: Czy w Radzie Najwyższej zajmował się kwestiami związanymi z katastrofą w Czarnobylu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką frakcję reprezentował?
Odpowiedź: komunistów

Pytanie: W której turze wyborów w 1995 r. dostał się do Rady Najwyższej?
Odpowiedź: drugiej

Pytanie: Z jakiego okręgu dostał się do Rady Najwyższej?
Odpowiedź: Homelskiego-Wołotowskiego Okręgu Wyborczego Nr 75

Pytanie: Do jakiej partii należał?
Odpowiedź: Partii Komunistów Białoruskiej
Anita Lipnicka

W 2002 nawiązała współpracę muzyczną z Johnem Porterem. Ich pierwszy wspólny album pt. Nieprzyzwoite piosenki został nagrany w Londynie i ukazał się na rynku w 2003 roku. Spotkał się z gorącym przyjęciem ze strony krytyków, jak i publiczności. Przez wiele tygodni płyta utrzymywała się na pierwszym miejscu najlepiej sprzedających się krążków i pokryła się platyną. Zdobyła też Fryderyka w kategorii „album roku pop”, a singel „Bones of Love” został przebojem. Jesienią 2005 wydany został drugi album duetu pt. Inside Story, który powtórzył sukces poprzedniej płyty. W 2006 wydała minialbum Other Stories i box All the Stories, zawierający poprzednie albumy studyjne duetu i DVD z teledyskami. 22 lutego 2008 wydali ostatnią wspólną płytę pt. Goodbye. Nad tym albumem pracowali w Polsce, razem z muzykami towarzyszącymi im na koncertach. Płytę promowały single „Old Time Radio” oraz „Lonesome Traveller”, uzyskała ona status złotej płyty.

Pytanie: W którym roku muzyczka rozpoczęła współpracę z Porterem?
Odpowiedź: W 2002

Pytanie: Kiedy muzycy wydali Nieprzyzwoite piosenki?
Odpowiedź: w 2003

Pytanie: Jak artyści zatytułowali drugi album powstały w 2005 roku?
Odpowiedź: Inside Story

Pytanie: Jakim tytułem artyści opatrzyli ich ostatni wspólny krążek?
Odpowiedź: Goodbye
Anita Lipnicka

W 2016 wydała singel „Ptasiek”, którym złożyła hołd jej kompozytorowi, brytyjskiemu artyście Nickowi Talbotowi. Utworem zapowiedziała trasę koncertową o nazwie „Na osi czasu”, którą odbyła jesienią. Podczas koncertów przypomniała swoje największe przeboje. W 2017 ukazała się płyta będąca zapisem koncertu w Łodzi. W lipcu 2017 zaprezentowano nowy singiel „Z miasta” zapowiadający nową solową płytę pod szyldem Anita Lipnicka & The Hats. Album pt. Miód i dym ukazał się 17 listopada. Promowały ją jeszcze single „Raj” oraz „Jak Bonnie i Clyde” (feat. Tomasz Makowiecki). Płyta była nominowana do nagrody Fryderyki 2018 w kategorii „album roku pop”.

Pytanie: Jaką wiadomość przekazała za pośrednictwem utworu zatytułowanego „Ptasiek”?
Odpowiedź: złożyła hołd jej kompozytorowi, brytyjskiemu artyście Nickowi Talbotowi

Pytanie: Jak nazywała się trasa koncertowa, w którą wyruszyła jesienią 2016 roku?
Odpowiedź: „Na osi czasu”

Pytanie: Czy część trasy koncertowej „Na osi czasu” została uwieczniona w formie audio?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaki album promowany był utworem „Z miasta”?
Odpowiedź: Miód i dym
Kuba

W 1959 roku premierem Kuby został przywódca rewolucji Fidel Castro a prezydentem Osvaldo Dorticós Torrado (do 1976). Rozwiązaniu uległy kongres, partie i organizacje społeczne. W 1960 roku powołano Komitety Obrony Rewolucji. Rząd zapoczątkował nacjonalizację gospodarki, zwłaszcza własności zagranicznej i realizację reformy rolnej. W proteście przeciwko takim działaniom rząd USA wprowadził w 1960 embargo handlowe (utrzymywane do dziś) a rok później zerwał stosunki dyplomatyczne z wyspą. Po takich działaniach USA rewolucjoniści zbliżyli się do Związku Radzieckiego. W wyniku rewolucji doszło do emigracji, którą szacuje się na około dwa miliony osób. Większość emigrantów udało się do Stanów Zjednoczonych. W kwietniu 1961 roku emigranci zorganizowani przez Central Intelligence Agency dokonali nieudanej inwazji w Zatoce Świń. Castro w następstwie inwazji (licząc na radzieckie wsparcie) proklamował „socjalistyczny” charakter rewolucji. W tym samym roku połączono organizacje rewolucyjne i wprowadzono system jednopartyjny (od 1965 roku rządzi ugrupowanie o nazwie Komunistyczna Partia Kuby). Rozmieszczenie na wyspie radzieckich rakiet doprowadziło w 1962 roku do kryzysu kubańskiego.

Pytanie: Kto objął stanowisko premiera wyspy w 1959 roku?
Odpowiedź: Fidel Castro

Pytanie: Kto objął stanowisko prezydenta wyspy w 1959 roku?
Odpowiedź: Osvaldo Dorticós Torrado

Pytanie: Kiedy Stany Zjednoczone wdrożyły embargo na handel z wyspą?
Odpowiedź: w 1960

Pytanie: W którym roku powstały Komitety Obrony Rewolucji?
Odpowiedź: W 1960
Kuba

W 1906 roku doszło do drugiej interwencji wojsk amerykańskich, zakończonej dwuipółletnią okupacją. Po wycofaniu się zagranicznych wojsk władza w kraju spoczywała w rękach szeregu dyktatorów. W trakcie I wojny światowej rząd Kuby wziął udział w walkach po stronie państw Ententy. W latach 1925–1933 rządził generał Gerardo Machado. Machado został obalony podczas tzw. rewolty sierżantów a rzeczywistą władzę w kraju przejął jej lider, Fulgencio Batista. W 1934 roku Kuba zawarła z USA układ anulujący poprawkę Platta. W 1940 roku, kierujący dotąd państwem zza kulis (jako szef sztabu) Batista, został wybrany prezydentem (do 1944). W 1941 roku Kuba symbolicznie wzięła udział w II wojnie światowej po stronie aliantów. Zaostrzenie wewnętrznego konfliktu politycznego w czasie zimnej wojny i kryzys gospodarczy skłonił Batistę do przeprowadzenia w 1952 roku zamachu stanu. Dyktator zalegalizował władzę w zbojkotowanych przez opozycjonistów wyborach z 1954. Rządy dyktatora obaliła rewolucja kubańska, w wyniku której władzę w 1959 objęła zbrojna opozycja zgrupowana w Ruchu 26 Lipca i Armii Powstańczej.

Pytanie: Kto rządził Kubą po rewolucji sierżantów?
Odpowiedź: Fulgencio Batista

Pytanie: W którym roku Kuba włączyła się do drugiej wojny światowej?
Odpowiedź: 1941

Pytanie: Co przyniosła dla Batisty rewolucja kubańska?
Odpowiedź: Obaliła go

Pytanie: Dlaczego Batista przeprowadził zamach stanu?
Odpowiedź: Z uwagi na zaostrzenie konfliktu politycznego i kryzys gospodarczy
Gabriela Zapolska

W latach 90. XIX w. wzrosła liczba artykułów poświęconych kobietom oraz autorkom tekstów na tematy artystyczne. Zmiany zachodzące w Paryżu – stowarzyszenia zakładane przez artystki oraz ich wystawy nie pozostawały niezauważone, relacjonowały je paryskie korespondentki polskiej prasy, wśród nich Zapolska w „Przeglądzie Tygodniowym” (zaliczanym do tzw. prasy postępowej). Jeden ze swoich felietonów z cyklu Listy paryskie poświęciła ona wystawie L'art de femme, zorganizowanej w Paryżu w roku 1892. Na ekspozycji zaprezentowano sztukę użytkową przeznaczoną dla kobiet oraz dzieła stworzone przez kobiety lub je przedstawiające. Wystawa miała dowodzić, iż potrzeby kobiet są zauważane i rozumiane. Niestety w rzeczywistości nie spełniała tego założenia, co w swoim artykule podkreśliła Zapolska. Autorka wytknęła nieadekwatność wystawy do rzeczywistości w jakiej żyły kobiety jej czasów. Eksponowane na wystawie przedmioty zbytku były dla współczesnych kobiet niedostępne – według Zapolskiej większość kobiet doświadczała nędzy materialnej lub moralnej.

Pytanie: Dla jakiego magazynu pracowała Zapolska?
Odpowiedź: "Przeglądu Tygodniowego"

Pytanie: Do jakiej kategorii prasy klasyfikowano "Przegląd Tygodniowy"?
Odpowiedź: postępowej

Pytanie: Jak nazywała się ekspozycja, którą Zapolska przedstawiła w Listach paryskich?
Odpowiedź: L'art de femme

Pytanie: Gdzie odbyła się ekspozycja L'art de femme?
Odpowiedź: w Paryżu
Gabriela Zapolska

Teodor Jeske-Choiński (czasopismo konserwatywne „Niwa”) zarzucał niemoralność sztuk Zapolskiej – a zwłaszcza lubieżność i ordynarność. Takie opinie środowiska konserwatywnego nie zmieniły się aż do początku dwudziestolecia międzywojennego. Pozytywnie sztuki Zapolskiej oceniali Piotr Chmielowski i Wilhelm Feldman, nie dostrzegali jednak istotnych problemów poruszanych w jej twórczości. Stanisław Brzozowski uważał natomiast, że Zapolska mogłaby napisać jedną książkę bardzo dobrą, ale elementy tej książki rozproszyły się w zbyt wielu nowelach, komediach i powieściach.

Pytanie: Z jaką doktryną polityczną jest związany magazyn "Niwa"?
Odpowiedź: z konserwatyzmem

Pytanie: Kto pozytywnie oceniał sztuki Zapolskiej? 
Odpowiedź: Piotr Chmielowski i Wilhelm Feldman

Pytanie: Kto twierdził, że Zapolska pisała zbyt dużo różnych gatunków literackich, zamiast napisać jedną dobrą książkę?
Odpowiedź: Stanisław Brzozowski

Pytanie: Kto zarzucił Zapolskiej lubieżność i ordynarność?
Odpowiedź: Teodor Jeske-Choiński
Alicja Szemplińska

W styczniu 2020 wzięła udział w programie Szansa na sukces. Eurowizja 2020, wyłaniającym reprezentanta Polski w 65. Konkursie Piosenki Eurowizji. Po zaśpiewaniu coveru piosenki „To nie ja!” Edyty Górniak zakwalifikowała się do finału, w którym wykonała m.in. autorski utwór „Empires”, za który otrzymała największe poparcie telewidzów oraz jurorów, dzięki czemu została reprezentantką Polski w Konkursie Piosenki Eurowizji, który jednak 18 marca został odwołany z powodu pandemii COVID-19. Do końca roku wydała jeszcze kilka singli: „Gdzieś”, „Pusto”, „Kolęda dla nieobecnych” (we współpracy z Piotrem Walickim) i „Na pamięć”. 29 listopada wystąpiła gościnnie z utworem „Empires” podczas finału 18. Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci w Warszawie.

Pytanie: Reprezentantką Polski w którym konkursie Eurowizji została?
Odpowiedź: 65

Pytanie: Jaki utwór zapewnił jej zwycięstwo w finale polskich eliminacji?
Odpowiedź: „Empires”

Pytanie: Czy utwór, który zaśpiewała w finale polskich eliminacji był coverem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego nie mogła wystąpić na Eurowizji w zaplanowanym wcześniej terminie?
Odpowiedź: z powodu pandemii COVID-19

Pytanie: Czy była uczestniczką 18. Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci?
Odpowiedź: nie
Termometr RNA

Choć cząsteczki RNA, których struktura funkcjonalna zależała od temperatury, znano od 1989 roku, termin „termometr RNA” pojawił się dopiero w 1999, kiedy to zastosowano go do określenia cząsteczki RNA rpoH znalezionej u pałeczki okrężnicy. Nowy rozdział w poszukiwaniu struktur regulatorowych odpowiadających termometrom RNA otwarło zastosowanie metod bioinformatycznych, dzięki którym zidentyfikowano kilka potencjalnie nowych cząsteczek termometrów RNA. Tradycyjne metody poszukiwań bazujące głównie na sekwencjonowaniu okazały się nieefektywne, jako że drugorzędowa struktura cząsteczki jest znacznie bardziej konserwatywna od sekwencji zasad azotowych.

Pytanie: W którym roku ukłuto określenie "termometr RNA"?
Odpowiedź: w 1999

Pytanie: Kiedy odkryto cząsteczki RNA?
Odpowiedź: w 1989

Pytanie: Co opisywał termin "termometr RNA", gdy został użyty po raz pierwszy?
Odpowiedź: cząsteczki RNA rpoH znalezionej u pałeczki okrężnicy

Pytanie: Jaki jest fundament pierwotnych metod poszukiwań?
Odpowiedź: sekwencjonowanie

Pytanie: Dlaczego metody analiz oparte na sekwencjonowaniu uznano za niewydajne?
Odpowiedź: drugorzędowa struktura cząsteczki jest znacznie bardziej konserwatywna od sekwencji zasad azotowych
Termometr RNA

Termometry RNA cechują się prostą budową, mogą się na nie składać krótkie sekwencje RNA. Najmniejszy ze zidentyfikowanych liczy sobie zaledwie 44 nukleotydy; występuje on w mRNA białka szoku cieplnego hsp17 u szczepu PCC 6803 pospolitej cyanobakterii z rodzaju Synechocystis. Długość sekwencji znanych termometrów RNA wynosi od 60 do 110 nukleotydów. Zazwyczaj zawierają motyw spinki do włosów o niewielkiej liczbie niesparowanych par zasad, co zmniejsza stabilność tej struktury, pozwalając na łatwiejsze jej zmiany w odpowiedzi na wzrost temperatury.

Pytanie: Czy konstrukcja tych fragmentów cząsteczek jest niezwykle skomplikowana?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak duży jest najmniejszy znany termometr RNA?
Odpowiedź: liczy sobie zaledwie 44 nukleotydy

Pytanie: Gdzie można spotkać najmniejszy rozpoznany termometr RNA?
Odpowiedź: w mRNA białka szoku cieplnego hsp17 u szczepu PCC 6803 pospolitej cyanobakterii z rodzaju Synechocystis

Pytanie: Czy sekwencje termometrów RNA o przeciętnym rozmiarze przekraczają długość dwustu nukleotydów?
Odpowiedź: nie
Krystyna Feldman

W 2004 roku, w wieku osiemdziesięciu ośmiu lat, wystąpiła po raz pierwszy w głównej roli. W Moim Nikiforze Krzysztofa Krauzego wcieliła się w postać malarza Nikifora Krynickiego. Jej kreacja spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności, krytyków oraz jurorów polskich i zagranicznych festiwali filmowych. Nikifor nie był jednak pierwszą męską rolą w jej dorobku. Oprócz wspomnianego wcześniej Staszka z Wesela w teatrze grała także role Kaja w Królowej Śniegu i pana Ciuciumkiewicza w Domu otwartym.

Pytanie: Kogo zagrała aktorka w produkcji reżyserii Krauzego?
Odpowiedź: Nikifora Krynickiego

Pytanie: Czy recenzenci pochwalili kreację aktorki w Moim Nikiforze?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jaką postać wcieliła się aktorka w Weselu?
Odpowiedź: Staszka

Pytanie: Kogo zagrała aktorka w Królowej Śniegu?
Odpowiedź: Kaja
Krystyna Feldman

Na scenę teatru lwowskiego powróciła w 1944 po wkroczeniu do miasta Armii Czerwonej. Zagrała wówczas męską rolę Staszka w Weselu Wyspiańskiego, reżyserowanym przez Aleksandra Bardiniego. Po wojnie występowała w teatrach, między innymi Łodzi (przez kilkanaście lat była aktorką i pomocnikiem reżysera oraz reżyserem u Kazimierza Dejmka w Teatrze Nowym, występowała również w tamtejszym Teatrze Powszechnym), Katowic, Szczecina, Opola, Krakowa (w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie) i Poznania (w Teatrze Polskim oraz – od 1983 – w Teatrze Nowym).

Pytanie: Kogo zagrała Krystyna Feldman w Weselu?
Odpowiedź: Staszka

Pytanie: Kto był reżyserem Wesela na scenie teatru lwowskiego?
Odpowiedź: Aleksander Bardini

Pytanie: W jakim teatrze grała Feldman w Krakowie?
Odpowiedź: w Teatrze Ludowym

Pytanie: W jakim mieście Feldman była reżyserką teatralną?
Odpowiedź: Łodzi
Biblia gocka

Wilhelm Streitberg przygotował w latach 1908–1910 wydanie gockiej Biblii na potrzeby krytyki tekstu Nowego Testamentu w oparciu o dostępne mu rękopisy – Die Gotische Bibel. W wydaniu tym tekst gocki umieszczony został po prawej stronie, a po „honorowej” lewej stronie – tekst grecki. Ten ostatni pochodził z wydania Hermanna von Sodena oraz Westcotta-Horta i uzgodniony został z tekstem gockim. W roku 2000 ukazało się siódme wydanie tej edycji. Kurt Aland ocenił, że tekst grecki różni się od tekstu gockiego w około stu miejscach. Rozbieżności pomiędzy tekstem greckim a gockim w wydaniu Streitberga są jednym z powodów rzadkiego cytowania przekładu gockiego w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. Do wydania gockiej Biblii Streitberga dołączono również wszystkie inne dostępne teksty gockie, także te pozabiblijne (np. Skeireins, Documentum Neapolitanum, Documentum Aretinum). W następnych wydaniach dołączono także Gotica Veronesia i inne teksty.

Pytanie: Ile lat zajęło Streitbergowi przygotowanie wydania gockiej Biblii? 
Odpowiedź: 2

Pytanie: Na jakich rękopisach wzorował się Streitberg w przygotowaniu Biblii gockiej? 
Odpowiedź: Die Gotische Bibel

Pytanie: Jaki tekst został umieszczony po lewej stronie w Biblii?
Odpowiedź: grecki

Pytanie: Która strona w Biblii była uznawana za "lepszą"?
Odpowiedź: lewa
Biblia gocka

Gocka Biblia jest także jednym z nielicznych wczesnych przekładów Nowego Testamentu, którego zarówno tłumacz, jak i data powstania jest znana. Jednak w wydaniach krytycznych greckiego Nowego Testamentu jest rzadko cytowany. W 27. wydaniu greckiego Nowego Testamentu Nestle-Alanda (NA27) cytowany jest w oparciu o wydanie Streitberga. Jednym z powodów słabego wykorzystania przekładu gockiego są rozbieżności pomiędzy tekstem greckim a gockim wydania Streitberga. Przekład gocki nie jest w ogóle wykorzystywany w krytycznych wydaniach Biblii hebrajskiej, Septuaginty i Wulgaty. Ernst Würthwein w swej pracy poświęconej krytyce tekstu Starego Testamentu w ogóle nie omawia przekładu gockiego.

Pytanie: Czy wiadomo w którym roku powstał ten przekład i kto jest jego autorem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim tekście Biblia Gocka cytowana jest na podstawie wydania Streitberga?
Odpowiedź: 27. wydaniu greckiego Nowego Testamentu Nestle-Alanda (NA27)

Pytanie: Co sprawia, że Biblia Gocka jest rzadko cytowana?
Odpowiedź: rozbieżności pomiędzy tekstem greckim a gockim wydania Streitberga

Pytanie: Czy Ernst Würthwein zajął się opisaniem Biblii Gockiej w swojej pracy?
Odpowiedź: nie
Wieliczka

„Wieliczka Centrum” (ul. Dembowskiego 7B) – węzeł przesiadkowy gminy Wieliczka z wielkim dworcem, parkingiem, wiatami rowerowymi oraz przystankami autobusowymi przy stacji kolejowej „Wieliczka Rynek-Kopalnia”. W budynku wielickiego dworca Autobusowo – Kolejowego znajduje się część pasażerska, m.in. z poczekalnią i zapleczem sanitarnym (na parterze) oraz biura dla obsługi dworca, sale dla kierowców autobusów i inne pomieszczenia administracyjne (na wyższych kondygnacjach), a także punkt informacji turystycznej i punkt informacji komunikacyjnej.[2] Obiekt stylizowany na neoklasyczny powstał w całości według zaleceń wojewódzkiego konserwatora zabytków. W tym miejscu znajduje się początkowa stacja kolejowa Wieliczka – Kraków, stacja początkowa linii wielickiej komunikacji miejskiej, komunikacji aglomeracyjnej oraz linii autobusów kolejowych. Ponadto, w pobliżu znajdują się przystanki autobusów aglomeracyjnych łączących Wieliczkę z Krakowem.

Pytanie: Co wchodzi w skład "Wieliczki Centrum"?
Odpowiedź: wielki dworzec, parking, wiaty rowerowe oraz przystanki autobusowe przy stacji kolejowej "Wieliczka Rynek-Kopalnia"

Pytanie: Gdzie w Wieliczce zlokalizowany jest punkt informacji turystycznej?
Odpowiedź: w budynku dworca autobusowo-kolejowego

Pytanie: Czy z tego dworca da się dojechać do Krakowa?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy z Wieliczki do Krakowa można dojechać autobusem?
Odpowiedź: tak
Wieliczka

Przez miasto przebiega również linia kolejowa nr 109, łącząca Wieliczkę z Krakowem oraz Oświęcimiem. Połączenie z Krakowem na odcinku do Krakowa Bieżanowa zapewnia tylko jeden tor. Linia była dawniej używana także do transportowania soli z pobliskiej warzelni. W Wieliczce jest stacja i 3 przystanki kolejowe: wyremontowaną w 2012 stację kolejową z czasów austriackich (Wieliczka Park, peron z dwoma torami przystosowanymi do obsługi ruchu pasażerskiego) oraz dwa przystanki: położony w samym centrum Wieliczka Rynek-Kopalnia (jeden ślepy tor) oraz nowy przystanek Wieliczka Bogucice zlokalizowany przy ul. Winnickiej. Dawniej istniała jeszcze jedna stacja, lecz została zlikwidowana (Wieliczka Towarowa). Od 14 grudnia 2014 do Wieliczki kursują składy Kolei Małopolskich w relacji Wieliczka Rynek–Kopalnia – Kraków Główny, a od września 2015 pociągi dojeżdżają do lotniska w podkrakowskich Balicach, tworząc pierwszą linię Szybkiej Kolei Aglomeracyjnej. Pociągi linii SKA1 kolei małopolskich kursują przez większą część dnia w takcie co 30 minut. W okresie letnim (sobota-niedziela) kursował zabytkowy pociąg elektryczny z czasów powojennych oraz lokomotywa parowa z czasów zaborów, która ciągnęła zabytkowe wagony. Obecnie pociąg retro nie jest uruchamiany. Pociągi te pochodziły ze skansenu w Chabówce.

Pytanie: Co się stało ze stacją Wieliczka Towarowa?
Odpowiedź: została zlikwidowana

Pytanie: Do jakich miast można stamtąd dojechać linią kolejową nr 109?
Odpowiedź: Krakowa oraz Oświęcimia

Pytanie: W jakie dni tygodnia można się było tam przejechać zabytkowym pociągiem?
Odpowiedź: sobotę, niedzielę