mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Opera

Popularność opery weneckiej stała się inspiracją dla prób przeniesienia opery do innych krajów Europy. Do Paryża opera włoska dotarła u schyłku lat dwudziestych XVII wieku, ale nie podbiła lokalnej publiczności. Francuzi nie tylko mieli znakomity teatr dramatyczny, co nie pozwoliło im zaakceptować słabej pod względem dramatycznym opery włoskiej, ale także rozmiłowani byli w dworskim balecie – ballet de cour, bardzo efektownym widowisku, które łączyło świetny taniec ze znakomitą choreografią, muzyką i śpiewem.

Pytanie: Z jakiego powodu zdecydowano o przeniesieniu opery do pozostałych państw Europy?
Odpowiedź: Popularności opery weneckiej

Pytanie: Kiedy włoska opera pojawiła się we Francji?
Odpowiedź: u schyłku lat dwudziestych XVII wieku

Pytanie: Czy francuska publiczność od początku pokochała włoską operę?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie sztuki łączył w sobie ballet de cour?
Odpowiedź: Taniec, choreografię, muzykę, śpiew
Opera

Największy wpływ na rozwój opery we Francji miał Jean-Baptiste Lully. Stworzył on narodową operę francuską, którą nazwał tragédie lyrique. W swojej operze Jean-Baptiste Lully połączył elementy opery włoskiej z tradycjami francuskimi. Powstało wielkie, rozbudowane, 5-aktowe przedstawienie o monumentalnym charakterze. Rozpoczynała je uwertura, której forma nosi nazwę uwertury francuskiej. Opera francuska zbudowana była z partii śpiewanych, chóralnych, scen baletowych kończących każdy akt, fragmentów instrumentalnych oraz partii mówionych. Całość przedstawienia miała intensywny przebieg dramatyczny.

Pytanie: Kto w największym stopniu przyczynił się do rozkwitu opery we Francji?
Odpowiedź: Jean-Baptiste Lully

Pytanie: Jak nazywa się stworzona przez Lully'ego opera francuska?
Odpowiedź: tragédie lyrique

Pytanie: Z ilu aktów złożona była opera francuska?
Odpowiedź: 5

Pytanie: Jakie części składały się na poszczególne akty tragédie lyrique?
Odpowiedź: partie śpiewane, chóralne, sceny baletowe, fragmenty instrumentalne oraz partie mówione

Pytanie: Czy tragédie lyrique zawierała elementy opery włoskiej?
Odpowiedź: tak
Paweł Jasienica

Ostatnie wydania dzieł Jasienicy ukazały się w 1999 roku. Po ujawnieniu w 2002 roku w archiwach Instytutu Pamięci Narodowej faktu współpracy, jedyna córka pisarza, Ewa Beynar-Czeczott, odmówiła zgody na kolejne wznowienia i złożyła do sądu wniosek o odebranie praw spadkowych (w tym autorskich praw majątkowych) synowi agentki z pierwszego małżeństwa, Markowi Obretennemu, jako powód podając, że matka, po której je odziedziczył, była [...] niegodna dziedziczenia, gdyż działała na szkodę męża. Do czasu zakończenia sporu dzieła Jasienicy miały być niewydawane. 28 grudnia 2006 sąd przyznał wyłączność praw autorskich córce pisarza; pasierb Jasienicy miał otrzymać księgozbiór ojczyma. To otworzyło drogę do wznowienia dzieł Jasienicy. W latach 2007–2009 Wydawnictwo Prószyński i S-ka opublikowało cykl Jasienica. Powrót złożony z 17 tomów.

Pytanie: Czy Jasienica miał potomstwo?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Komu Beynar-Czeczott chciała odebrać prawa spadkowe?
Odpowiedź: Markowi Obretennemu

Pytanie: Dlaczego Beynar-Czeczott chciała odebrać Obretennemu prawa spadkowe?
Odpowiedź: matka, po której je odziedziczył, była [...] niegodna dziedziczenia, gdyż działała na szkodę męża

Pytanie: Jakie wydawnictwo opublikowało cykl Jasienica?
Odpowiedź: Wydawnictwo Prószyński i S-ka
Paweł Jasienica

W 1964, w związku z zaostrzeniem cenzury, Jasienica wraz z 33 innymi polskimi intelektualistami podpisał List 34 skierowany do premiera Józefa Cyrankiewicza. Reakcją na to wystąpienie było nasilenie inwigilacji pisarza. W połowie lat 60 donosiło na niego co najmniej trzydziestu agentów. Prześladowano go za sprzeciwianie się cenzurze i aktywną działalność w opozycji liberalno-demokratycznej. Od 1966 był wiceprzewodniczącym polskiego PEN Clubu. Brał udział w protestach przeciw zdjęciu z afisza Dziadów w reżyserii Kazimierza Dejmka. Poparł otwarcie protest młodzieży akademickiej w 1968, co doprowadziło do zakazu publikacji pisarza w latach 1968–1970 i usunięcia go ze Związku Literatów Polskich. Władysław Gomułka w 1968 publicznie pomówił Jasienicę o współpracę z aparatem władzy, mówiąc że „Śledztwo przeciwko Jasienicy zostało umorzone z powodów, które są mu znane. Został on zwolniony z więzienia”. Pomówienie to Jasienica odebrał bardzo ciężko i stanowiło ono dla niego problem aż do śmierci.

Pytanie: Kto był adresatem Listu 34?
Odpowiedź: Józef Cyrankiewicz

Pytanie: Jaki był skutek podpisania przez Jasienicę Listu 34?
Odpowiedź: nasilenie inwigilacji

Pytanie: Jaka była przyczyna powstania Listu 34?
Odpowiedź: zaostrzenie cenzury

Pytanie: Czy od 1966 Jasienica stał na czele Pen Clubu?
Odpowiedź: nie
Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne

Leczenie OCD obejmuje farmakoterapię, psychoterapię i psychoedukację. W OCD z przewagą natręctw psychoterapia wydaje się mieć przewagę nad oddziaływaniami farmakologicznymi. Meta-analiza badań porównująca skuteczność farmakoterapii (antydepresanty) i psychoterapii (poznawcze i behawioralne) wskazała na większą efektywność tych drugich. Jednak w wielu eksperymentach badani podczas psychoterapii mieli zezwolenie na korzystanie z leków. Autorzy meta-analizy konkludują, że najbezpieczniej jest założyć, że łączenie obu form leczenia jest najbardziej efektywne.

Pytanie: Jakie sposoby leczenia są potrzebne przy OCD?
Odpowiedź: farmakoterapia, psychoterapia i psychoedukacja

Pytanie: Czy w OCD z przewagą natręctw lepiej leczyć psychoterapią? 
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy potwierdzono większą skuteczność leczenia OCD psychoterapią od farmakoterapii?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy aby skutecznie wyleczyć OCD najlepiej stosować psychoterapię w połączeniu z farmakoterapią?
Odpowiedź: tak
Nauru na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996

Jako drugi podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 1996 wystartował Quincy Detenamo. Wystąpił w kategorii wagowej do 76 kilogramów. Zawody w tej kategorii odbyły się 24 lipca 1996 roku. Detenamo wszystkie próby na 100, 105 i 110 kilogramów miał udane. Rwanie zakończył na ostatnim, 22. miejscu wśród sklasyfikowanych zawodników. W podrzucie pierwszą próbę na 137,5 kilograma zaliczył, kolejną na 142,5 spalił, natomiast ostatnią próbę na 142,5 kilograma miał udaną; podrzut zakończył na przedostatnim, 20. miejscu wśród sklasyfikowanych zawodników (tylko reprezentant Aruby Junior Faro miał gorszy wynik), i z wynikiem 252,5 kilograma w dwuboju zajął przedostatnie, 20. miejsce, wyprzedzając tylko Juniora Faro z Aruby. Zwycięzcą tej konkurencji został Pablo Lara z Kuby.

Pytanie: Jaki zawodnik wystąpił drugi z kolei podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich? 
Odpowiedź: Quincy Detenamo

Pytanie: Ile kilogramów podniósł Detenamo podczas konkurencji na igrzyskach? 
Odpowiedź: 100, 105 i 110

Pytanie: Kiedy odbyła się konkurencja z rwania ciężarów w kategorii wagowej do 76 kg? 
Odpowiedź: 24 lipca 1996 roku

Pytanie: Czy Detenamo zaliczył wszystkie próby z podnoszenia ciężarów? 
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki zawodnik wygrał konkurencję w rwaniu ciężarów w kategorii wagowej do 76 kg?
Odpowiedź: Pablo Lara
Nauru na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996

Jako trzeci podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 1996 wystartował Gerard Garabwan. Wystąpił w kategorii wagowej do 91 kilogramów. Zawody w tej kategorii odbyły się 27 lipca 1996 roku. W rwaniu pierwsze dwie próby na 110 i 115 kilogramów miał udane, natomiast trzecią na 120 kilogramów spalił; tym samym kończąc rwanie z wynikiem 115 kilogramów (zajął przedostatnie, 24. miejsce, wyprzedzając tylko jednego zawodnika). W podrzucie jedną próbę na 150 kilograma zaliczył, a następne dwie na 157,5 kilograma spalił. Podrzut zakończył z wynikiem 150 kilogramów, i z wynikiem 265 kilogramów w dwuboju zajął przedostatnie, 24. miejsce wśród sklasyfikowanych sztangistów. Zwycięzcą tej konkurencji został Aleksiej Pietrow z Rosji.

Pytanie: W zawodach w jakiej kategorii wagowej wziął udział Gerard Garabwan?
Odpowiedź: do 91 kilogramów

Pytanie: Które z prób Garabwana w kategorii rwania zakończyły się sukcesem?
Odpowiedź: na 110 i 115 kilogramów

Pytanie: Jakiego obciążenia nie udało mu się podnieść w kategorii rwania?
Odpowiedź: 120 kilogramów

Pytanie: Czy jakiś zawodnik osiągnął w rwaniu gorszy wynik od Gerarda Garabwana?
Odpowiedź: tak
Marcin Ociepa

W 2010 wybrany do rady miejskiej w Opolu z listy komitetu „Razem dla Opola” (z poparciem kierowanego przez siebie lokalnego Stowarzyszenia Ludzi Aktywnych „Horyzonty”, którego w 2005 był założycielem). Objął następnie funkcję wiceprzewodniczącego rady miasta. W tym samym roku współtworzył partię Polska Jest Najważniejsza, a w 2011 otwierał jej listę do Sejmu (ugrupowanie nie uzyskało mandatów). W wyniku decyzji o rozwiązaniu PJN w 2013 współtworzył Polskę Razem, w której objął przewodnictwo struktur w województwie opolskim.

Pytanie: Jakie stowarzyszenie udzieliło mu poparcia w 2010 roku?
Odpowiedź: Stowarzyszenie Ludzi Aktywnych "Horyzonty"

Pytanie: Jakie stanowisko objął w strukturach rady miasta?
Odpowiedź: wiceprzewodniczącego rady miasta

Pytanie: Czy partia PJN funkcjonowała po 2013 roku?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaką partię współtworzył od 2013 roku?
Odpowiedź: Polska Razem
Kosowo

W dniu proklamowania przez Kosowo niepodległości władze Serbii potępiły ten akt, uznając go za sprzeczny z prawem międzynarodowym. Zapowiedziały również zerwanie współpracy z misją Unii Europejskiej w Kosowie. Prezydent Serbii Boris Tadić zwrócił się do sekretarza generalnego ONZ o unieważnienie proklamowania niepodległości Kosowa przez tamtejszy parlament, które nazwał „aktem secesji serbskiej prowincji Kosowo”, jednocześnie domaga się od wszystkich członków ONZ pełnego poszanowania suwerenności terytorialnej i integralności Serbii oraz odrzucenia proklamacji niepodległości Kosowa. Władze Serbii wprowadziły na Kosowo sankcje gospodarcze i polityczne oraz obniżyły rangę stosunków dyplomatycznych z państwami uznającymi Kosowo. Jednocześnie zapowiedziały utworzenie w Kosowie równoległych organów władzy z rządem i parlamentem wybieranym przez serbską ludność Kosowa i uznającym Kosowo za część Serbii. Obserwatorzy sceny politycznej nie wykluczają również oderwania od Kosowa terenów w większości zamieszkanych przez Serbów. 11 maja 2008 władze Serbii przeprowadziły również na terenie Kosowa zamieszkanego przez większość serbską ogólnokrajowe wybory parlamentarne do parlamentu Serbii oraz do władz lokalnych. Krok ten został skrytykowany zarówno przez władze Kosowa, jak i administrację międzynarodową.

Pytanie: Czy Serbia uznała akt za spełniający wszystkie wymagania?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kim był Boris Tadić?
Odpowiedź: prezydentem Serbii

Pytanie: Czego oczekiwał Boris Tadić on państw członkowskich w ONZ? 
Odpowiedź: pełnego poszanowania suwerenności terytorialnej i integralności Serbii oraz odrzucenia proklamacji niepodległości Kosowa

Pytanie: Czy istniała ludność uznająca Kosowo za część Serbii?
Odpowiedź: tak
Aleksander Żabczyński (aktor)

W tym czasie odkrył swoją prawdziwą pasję – teatr i aktorstwo. O swojej nimi fascynacji tak mówił po latach: „Każde przedstawienie teatralne było dla mnie objawieniem. Aktorów uważałem za ludzi z innej planety i kiedy po raz pierwszy zetknąłem się z nimi, doprawdy nie wiedziałem, co mam mówić”. Zanim zaczął pracować w „Reducie”, otarł się o Warszawską Szkołę Gry Sceniczno-Filmowej Niny Niovilli, zaś na studiach brał udział w zajęciach kółka teatralnego. Stamtąd właśnie w 1922 Edmund Wierciński skierował go do „Reduty”. Tam też Aleksander poznał swoją przyszłą żonę, również aktorkę, Marię (Marynę) Zielenkiewicz. Po dwóch latach spędzonych w „Reducie” A. Żabczyński angażował się w kilku warszawskich teatrach (min. Teatrze Polskim i Teatrze Narodowym). W 1927 opuścił Warszawę i grał na scenach Lwowa.

Pytanie: Co było pasją Żabczyńskiego? 
Odpowiedź: teatr i aktorstwo

Pytanie: Czy Żabczyński uczył się na uczelni wyższej?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak nazywała się żona Żabczyńskiego?
Odpowiedź: Maria Zielenkiewicz

Pytanie: Gdzie Żabczyński poznał swoją żonę?
Odpowiedź: w "Reducie"
Aleksander Żabczyński (aktor)

Prawdopodobnie po wojnie otrzymał jakieś propozycje filmowe, ale żadnej z nich nie przyjął. Pracował natomiast w warszawskich teatrach. Występował początkowo gościnnie w Teatrze Małym (1947), następnie w Teatrze Klasycznym (1948–1949), a potem do śmierci był aktorem Teatru Polskiego. Wielokrotnie występował też przed mikrofonem Polskiego Radia. Pod koniec 1957 za namową przyjaciół nagrał w Polskim Radiu kilka piosenek: „Nikt mnie nie rozumie tak jak ty”,
„Jak drogie są wspomnienia”, „Całuję twoją dłoń, madame”. W 1954 w 10. rocznicę Polski Ludowej odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.

Pytanie: Czy Żabczyński kiedykolwiek wystąpił w filmie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z jakim teatrem debiutował Żabczyński?
Odpowiedź: Teatrze Małym

Pytanie: W którym roku Żabczyński rozwiązał współpracę z Teatrem Klasycznym?
Odpowiedź: 1949
Erytrea

Do VII wieku Erytrea była częścią Królestwa Etiopii. W średniowieczu nasiliły się w tym regionie wpływy arabskie – nie tylko kulturowe, ale i polityczne. W XVIII i XIX wieku Erytrea była kolonią należącą do Imperium Osmańskiego, następnie Egiptu i Etiopii. W 1882 roku rozpoczęła się penetracja Włoch. W 1890 roku Erytrea została włoską kolonią – na mocy traktatu z Ucialli ustalono granicę włosko-etiopską. Nowej kolonii nadano nazwę Erytrea (z łacińskiego Mare Erythraeum – Morze Czerwone). Kolonia stanowiła bazę podczas włoskiej inwazji na Etiopię w latach 1935–1936. Od 1936 do 1941 Erytrea, Etiopia oraz Somalia Włoska tworzyły Włoską Afrykę Wschodnią. Podczas włoskiego panowania Erytrea wyodrębniła się gospodarczo (ok. 80% wszystkich włoskich inwestycji zagranicznych). W 1941 roku Erytreę zajęła Wielka Brytania.

Pytanie: Jakie wpływy nasiliły się w Erytrei w średniowieczu? 
Odpowiedź: arabskie

Pytanie: Czy władzę nad Erytreą sprawowały różne państwa?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Erytrea należała do Włoch? 
Odpowiedź: W 1890 roku Erytrea została włoską kolonią

Pytanie: W jakim czasie władze nad Erytreą miało Imperium Osmańskie? 
Odpowiedź: W XVIII i XIX wieku
Polska

W okresie kształtowania się państwowości Polska obejmowała swym zasięgiem ziemie o powierzchni ponad ćwierć miliona km² z przeszło milionem mieszkańców. Za czasów Kazimierza Wielkiego obszar państwa (około 270 tys. km²) zamieszkiwało ponad 2,5 miliona osób. Unia z Litwą przyniosła radykalny przyrost demograficzny i terytorialny. Za czasów Batorego obszar państwa zbliżył się do 1 miliona km², a ludność w końcu XVI wieku prawdopodobnie osiągnęła 9 milionów. W chwili utraty niepodległości wielonarodowościowe państwo liczyło co najmniej 13–14 milionów mieszkańców, przy czym przez cały okres wspólnej państwowości z Litwą znaczną część ludności stanowiły osoby posługujące się innym językiem niż polski (w końcu XVIII wieku było ich ok. 60%). Po odzyskaniu niepodległości w granicach Polski znalazło się kilka milionów osób o innej niż polska narodowości, tak więc Polska przed II wojną światową była krajem wielonarodowościowym, gdzie mniejszości stanowiły powyżej 30% ludności. W okresie między 1921, a wybuchem II wojny światowej liczba ludności wzrosła z 27,2 mln do 35,2 mln. Jednak zmiany granic Polski po wojnie oraz przesiedlenia sprawiły, że obecnie Polska jest krajem nieomalże jednolitym etnicznie. Wszystkie mniejszości narodowe łącznie nie przekraczają 3% ludności.

Pytanie: Ile wynosiło terytorium Polski w czasie rządów Kazimierza Wielkiego? 
Odpowiedź: około 270 tys. km²

Pytanie: Co wpłynęło na przyrost liczby ludności na terenach Polski?
Odpowiedź: Unia z Litwą

Pytanie: Za czasów jakiego władcy obszaru Polski sięgały 1 miliona km²?
Odpowiedź: Batorego

Pytanie: Czy na obszarach Polski zamieszkiwała ludność w większości posługująca się językiem polskim?
Odpowiedź: nie
Polska

Po II wojnie światowej w Polsce zanotowano niespotykany nigdzie indziej (poza ZSRR) przyrost naturalny. W latach 50. XX wieku w Polsce przybywało ponad 500 tys. mieszkańców rocznie (tyle osób zamieszkiwało wówczas w Krakowie). Przyczyną tak dużego przyrostu naturalnego był ogromny ubytek ludności w czasie wojny (według różnych źródeł od 6 do 10 milionów). Kolejny wyż demograficzny przyszedł z początkiem lat 70. oraz na początku lat 80. (zbliżenie się członków rodzin w czasie stanu wojennego). Od końca lat 80. przyrost naturalny drastycznie spadł, by na początku XXI wieku zejść poniżej zera. Obecnie znów notuje się nieznacznie większą liczbę urodzeń, gdyż w okres prokreacji wchodzi wyż demograficzny lat 70. Ponadto od kilku lat obserwuje się prorodzinną politykę państwa („becikowe”, ulgi podatkowe), a także kobiety, które odłożyły rodzicielstwo w latach 90. na rzecz kariery rodzą dzieci. Niemniej jednak z Polski do krajów UE wyemigrowało (według różnych szacunków) od 500 tysięcy do ponad 2 milionów młodych ludzi, którzy pragną założyć rodziny w nowym miejscu zamieszkania. W ostatnich latach ludność Polski ustabilizowała się na poziomie 38,1 mln osób (w okresie od X 2006 do III 2009 liczba ta wahała się w wąskim przedziale 38,11–38,14 mln). Według prognoz GUS z 2010 roku, liczba ludności w Polsce w 2030 miała wynieść ok. 36,8 mln. W 2008 i 2009 roku nastąpił wzrost liczby urodzeń. W 2008 roku w Polsce urodziło się 414 tys. dzieci, a w 2009 roku 418 tys.

Pytanie: Czy po okresie II wojny światowej w Polsce znacząco wzrosła liczba ludności?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z czego wynikał znaczący wzrost liczby ludności w Polsce w okresie po II wojnie światowej?
Odpowiedź: ogromnego ubytku ludności w czasie wojny

Pytanie: Ile na początku XXI w. wynosił notowany w Polsce przyrost naturalny?
Odpowiedź: poniżej zera

Pytanie: W jaki sposób emigracja wpływa na notowany w Polsce przyrost naturalny?
Odpowiedź: z Polski do krajów UE wyemigrowało (według różnych szacunków) od 500 tysięcy do ponad 2 milionów młodych ludzi, którzy pragną założyć rodziny w nowym miejscu zamieszkania

Pytanie: Czy według prognoz w 2030 roku w Polsce ma mieszkać mniej ludzi niż obecnie?
Odpowiedź: tak
Agatiasz Scholastyk

Agatiasz wydał utwory swoje i przyjaciół w Antologii nowych epigramów (Syllogé néon epigrammáton, Kýklos), zwanej też Cyklem nowych epigramów. Zerwał w niej z dotychczasową tradycją układania epigramów w kolejności alfabetycznej. Wydawane epigramy podzielił na siedem ksiąg, każdą księgę poświęcił osobnej grupie epigramów: wotywnym, opisującym dzieła sztuki, nagrobkowym, popisowym, biesiadnym, satyrycznym i miłosnym. Większa część zbioru Agatiasza weszła później do Antologii palatyńskiej, a jego koncepcja wydawania epigramów w układzie tematycznym znalazła naśladowcę w redaktorze Antologii Konstantynie Kefalasie. Pod koniec życia, Agatiasz, z namowy przyjaciół, podjął się pracy nad kontynuacją Historii wojen Prokopiusza z Cezarei. Zmarł w 585 r.

Pytanie: Czy Agatiasz publikował własne dzieła?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak inaczej nazywała się Antologia nowych epigramów Agatiasza i przyjaciół?
Odpowiedź: Cykl nowych epigramów

Pytanie: Czy w Antologii nowych epigramów utwory były ułożone alfabetycznie? 
Odpowiedź: nie

Pytanie: Na ile ksiąg była podzielona antologia? 
Odpowiedź: siedem
Paweł Pawlikowski

Pierwszy projekt filmu na temat siostry zakonnej, która poznaje zapomniane elementy polskiej historii, dowiedziawszy się, że sama jest Żydówką, powstał w 2009 i nosił tytuł Sister of Mercy (Siostra miłosierdzia). Scenariusz, napisany wspólnie z Cezarym Harasimowiczem, został uhonorowany w 2010 na 63. MFF w Cannes nagrodą European Talent w ramach programu MEDIA. Pawlikowski odrzucił jednak ten scenariusz i napisał kompletnie nową wersję filmu, na podstawie której powstała Ida. Światowa premiera filmu miała miejsce 30 sierpnia 2013 podczas 40. edycji festiwalu filmowego w Telluride (Kolorado), z kolei polska – 11 września 2013 na 38. edycji festiwalu filmowego w Gdyni, gdzie film otrzymał Złote Lwy za najlepszy film. Pawlikowski został później nagrodzony podczas 19. ceremonii wręczenia Orłów za najlepszy film i najlepszą reżyserię. W 2015 roku Ida otrzymała Nagrodę BAFTA za najlepszy film nieanglojęzyczny podczas 68. ceremonii wręczenia tych nagród oraz Oscara w tej samej kategorii w trakcie 87. ceremonii ich wręczenia, zostając pierwszym polskim filmem z Oscarem w tej kategorii.

Pytanie: Jaki polski film po raz pierwszy zdobył Oscara w kategorii Najlepszy film nieanglojęzyczny?
Odpowiedź: Ida

Pytanie: Jaki jeszcze film, do którego scenariusz napisał Pawlikowski, opowiada historię siostry zakonnej?
Odpowiedź: Sister of Mercy

Pytanie: Gdzie odbyła się polska premiera Idy?
Odpowiedź: na 38. edycji festiwalu filmowego w Gdyni

Pytanie: Podczas której ceromonii wręczenia nagród BAFTA nagrodzona została Ida?
Odpowiedź: 68

Pytanie: Czego o swoim pochodzeniu dowiedziała się siostra zakonna z Sister of Mercy?
Odpowiedź: że jest Żydówką
Historia Grenlandii

W 1814 roku, po przegranej wojnie (Dania wspierała Francję w wojnach napoleońskich), na mocy traktatu kilońskiego królestwo Danii i Norwegii musiało oddać Szwecji Norwegię z wyjątkiem Grenlandii, Islandii i Wysp Owczych. Dania utrzymała monopol handlowy, a profity przeznaczono na rozwój Grenlandii. W praktyce działalność duńska ograniczała się do południowego i zachodniego wybrzeża Grenlandii, lecz w Norwegii obawiano się, że w przypadku braku oporu wobec dominacji duńskiej na Grenlandii, duński monopol handlowy zostanie wprowadzony na wschodnim wybrzeżu z negatywnymi konsekwencjami dla operacji norweskich na tym obszarze.

Pytanie: Jakie terytoria nie zostały oddane Szwecji w wyniku ustaleń traktatu kilońskiego?
Odpowiedź: Grenlandia, Islandia i Wyspy Owcze

Pytanie: Jaki kraj znalazł się pod panowaniem szwedzkim po 1814 roku?
Odpowiedź: Norwegia

Pytanie: Czy Dania była bezstronna w wojnach napoleońskich?
Odpowiedź: nie