mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
HMS Prince of Wales (1939)

Pancernik wypłynął ze Scapa Flow w eskorcie czterech niszczycieli 4 sierpnia. Następnego dnia, w rocznicę rozpoczęcia przez Niemcy działań wojennych w 1914 roku, Churchill wysłał z jego pokładu specjalną depeszę do Roosevelta. W związku ze sztormową pogodą na Atlantyku, admirał Pound podjął decyzję o samotnym rejsie do Nowej Fundlandii, tj. o rezygnacji z eskorty niszczycieli, które nie mogły w tych warunkach rozwinąć odpowiedniej prędkości. „Prince of Wales” dotarł bezpiecznie do Zatoki Palcentia rankiem 9 sierpnia. Tego samego dnia na miejsce spotkania przypłynął, ciężkim krążownikiem „Augusta”, prezydent Stanów Zjednoczonych. 10 sierpnia, po uroczystym nabożeństwie, na „Prince of Wales” nastąpiło pierwsze od 1919 roku spotkanie głów obu państw.

Pytanie: Dlaczego Pound zdecydował, że niszczyciele nie będą towarzyszyć okrętowi „Prince of Wales”?
Odpowiedź: W związku ze sztormową pogodą na Atlantyku

Pytanie: Dokąd dopłynął ten okręt 9 sierpnia?
Odpowiedź: Zatoki Palcentia

Pytanie: Jaki polityk pojawił się w Zatoce Palcentia 9 sierpnia?
Odpowiedź: prezydent Stanów Zjednoczonych

Pytanie: Jakim statkiem podróżował do Nowej Funlandii Roosevelt?
Odpowiedź: ciężkim krążownikiem „Augusta”
Chłopcy z Placu Broni

Powieść przedstawia serię heroicznych wyczynów Ernesta Nemeczka, w wyniku których choruje – najpierw przeziębia się po tym, jak podczas przeszpiegów w ogrodzie botanicznym (miejscu zabaw Czerwonych Koszul) ukrywa się w basenie, a następnie dostaje zapalenia płuc po „kąpieli”, jaką serwuje mu wroga drużyna, gdy samotnie zakrada się na jej terytorium. Mimo choroby w dniu decydującej bitwy chłopiec ucieka z domu i bierze udział w walce, ostatkiem sił przyczyniając się do zwycięstwa swojej grupy. Zostaje zaniesiony do domu przez swego przywódcę (Janosza Bokę) i niedługo później umiera. Przed domem Nemeczka Janosz Boka spotyka Feriego Acza, zaniepokojonego o stan zdrowia chłopca.

Pytanie: Czy Ernest na końcu książki zdrowieje?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co bezpośrednio przyczyniło się do tego, że Ernest zachorował na zapalenie płuc?
Odpowiedź: "kąpiel"

Pytanie: Co wpływa na to, że Ernest przeziębia się?
Odpowiedź: podczas przeszpiegów w ogrodzie botanicznym (miejscu zabaw Czerwonych Koszul) ukrywa się w basenie

Pytanie: Gdzie, zgodnie z fabułą tej powieści, bawią się Czerwone Koszule?
Odpowiedź: ogrodzie botanicznym

Pytanie: Kto zapewnia przeziębionemu chłopcu "kąpiel"?
Odpowiedź: wroga drużyna, gdy samotnie zakrada się na jej terytorium
Melchior Wańkowicz

Wańkowicz do ostatnich lat życia czynnie uczestniczył w życiu literackim i społecznym; występował też w radiu i telewizji. W 1971 w III programie Polskiego Radia nagrano z nim 13 audycji z cyklu „Pisarz miesiąca”. W tym samym roku Jerzy Passendorfer zrealizował 7-odcinkowy program telewizyjny o Monte Cassino (wyemitowano tylko jeden odcinek), a w 1972 Wańkowicz wygłosił w telewizji siedem pogadanek pt. „Jacy jesteśmy, Polacy”. W tym samym roku pisarz obchodził 80-lecie urodzin; z tej okazji w Polsce ogłoszono Rok Wańkowicza. Wydawnictwo Interpress wydało w języku polskim, angielskim i francuskim pierwszą biografię pisarza, a sam twórca opracował tom Przez cztery klimaty, będący wyborem jego publicystyki z czterech epok, w których żył: czasów carskich, II Rzeczypospolitej, emigracji i PRL. W następnym roku (1973) Krzysztof Kąkolewski wydał książkę Wańkowicz krzepi – wywiad-rzekę z pisarzem, oparty na swoich wcześniejszych rozmowach z pisarzem, które przeprowadził i opublikował na początku lat 70. w tygodniku „Literatura”. Ostatnim chronologicznie dziełem pisarza, wydanym już po śmierci, w latach 1980–1981, była Anoda i katoda – składający się z dwóch tomów, zatytułowanych Było to dawno i Międzyeopoka, zbiór wspomnień, felietonów i reportaży z życia pisarza, uzupełniony o ostatnie przeprowadzone z nim wywiady.

Pytanie: Czy Melchior Wańkowicz nadal żyje?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto odpowiadał za realizację programu o Monte Cassino?
Odpowiedź: Jerzy Passendorfer

Pytanie: Ile wydano odcinków programu „Jacy jesteśmy, Polacy”?
Odpowiedź: siedem
Melchior Wańkowicz

Pisarz cały czas kontynuował pracę dziennikarską i literacką, chociaż jego książki były przyjmowane przez środowiska emigracyjne z różnymi reakcjami. Po ogromnym sukcesie Bitwy o Monte Cassino Wańkowicz kontynuował temat dopiero co zakończonej wojny – w 1947 wydał w Londynie Wrzesień żagwiący – również dobrze przyjęty zbiór reportaży o kampanii wrześniowej, weszły do niego także utwory z wydanego w 1944 w Palestynie tomu Wrześniowym szlakiem. W przedmowie do Września... Wańkowicz utrzymywał, że większość reportaży w książce powstała na gorąco, w ostatnich miesiącach 1939, na podstawie rozmów z bezpośrednimi uczestnikami wydarzeń. Wśród tych relacji wyróżniają się opowieści o Hubalczykach i obronie Westerplatte, które znacząco przyczyniły się do utrwalenia legend majora Hubala i majora Henryka Sucharskiego. Z późniejszych ustaleń historyków wynika, że książki Wańkowicza nie zawsze można traktować jako wiarygodne źródło historyczne. Wiadomo np. że Sucharski podczas spotkania i rozmów z pisarzem we Włoszech ukrył przed nim fakt, że zaraz po ataku Niemców przeżył załamanie nerwowe i że faktycznym dowódcą obrony Westerplatte był kapitan Franciszek Dąbrowski. Wańkowicz nieświadomie przyczynił się więc do powstania fałszywego mitu nieugiętego majora Sucharskiego.

Pytanie: Czy twórczość literacka Wańkowicza spotykała się z powszechnym uznaniem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie dzieła znalazły się w jego publikacji zatytułowanej Wrzesień żagwiący?
Odpowiedź: reportaże o kampanii wrześniowej, weszły do niego także utwory z wydanego w 1944 w Palestynie tomu Wrześniowym szlakiem

Pytanie: W jaki sposób napisał większość reportaży zawartych we Wrześniu żagwiącym, według jego własnych słów?
Odpowiedź: na gorąco, w ostatnich miesiącach 1939, na podstawie rozmów z bezpośrednimi uczestnikami wydarzeń

Pytanie: Jaką informację zataił podczas rozmowy z Wańkowiczem Henryk Sucharski?
Odpowiedź: fakt, że zaraz po ataku Niemców przeżył załamanie nerwowe i że faktycznym dowódcą obrony Westerplatte był kapitan Franciszek Dąbrowski
Wojciech Smarzowski

Sebastian Smoliński klasyfikował Smarzowskiego – obok Władysława Pasikowskiego – do reżyserów czyniących swym znakiem rozpoznawczym „fabrykowanie okrucieństwa”. Zdaniem Smolińskiego Smarzowski był współodpowiedzialny za wprowadzenie do polskiej kinematografii „nieznanego wcześniej poziomu brutalności, odpowiadając […] na rzekome zapotrzebowanie na przemoc ze strony widowni”. Paulina Gorlewska diagnozowała kino Smarzowskiego jako przepełnione elitaryzmem, albowiem „reżyser pozycjonuje siebie gdzieś ponad tą brudną, brzydką i niemoralną wspólnotą (czy stąd to tradycyjne zakończenie każdego filmu: odjazd kamery i spojrzenie z dystansu?)” Gorlewska stwierdzała, że Smarzowski nie potrafi „zaproponować żadnego pozytywnego projektu; czegoś, co byłoby wartościową alternatywą wobec odsądzanej od czci i wiary rzeczywistości”. Marcin Stachowicz twierdził, że „polskość Smarzowskiego praktycznie nigdy nie przekracza granic prowincjonalności […] rozumianej w kategoriach lokalnej geografii”, a filmy reżysera epatują podskórną „pogardą klasową” wobec polskiej prowincji.

Pytanie: Co, według Smolińskiego, wprowadził do filmografii Smażowski?
Odpowiedź: brutalność

Pytanie: Z kim w jednym szeregu Smoliński ustawił Smarzowskiego?
Odpowiedź: Władysławem Pasikowskim

Pytanie: Czy według Gorlewskiej Smarzowski jest brutalny w swojej filmografii?
Odpowiedź: nie
Lewica Razem (partia)

W wyborach samorządowych w 2018 ugrupowanie wystawiło listy wyborcze do sejmików województw we wszystkich okręgach, nie rejestrując jednak list kandydatów na radnych niższego szczebla. Członkowie partii wystartowali z ramienia lokalnych komitetów na prezydentów Krakowa, Gdyni i Częstochowy, a także na burmistrza Leśnej; oprócz tego ugrupowanie weszło w niektórych miejscach w lokalne sojusze. Hasłem wyborczym partii ogłoszono Polska – wygodny dom dla wszystkich. W wyborach do sejmików partia uzyskała w skali kraju 1,57% głosów, co było 8. wynikiem spośród wszystkich komitetów. Najwyższe poparcie (nieco powyżej 2%) zdobyła w województwach warmińsko-mazurskim i pomorskim, a najniższe (poniżej 1%) w świętokrzyskim i lubelskim. W wyborach na prezydentów miast członkowie partii zajęli ostatnie lub (w Krakowie) przedostatnie miejsca, natomiast w wyborach na burmistrza Leśnej koordynator okręgu ugrupowania Szymon Surmacz zwyciężył w II turze (po wyborach wystąpił jednak z partii).

Pytanie: Czy Razem w 2018 roku wystawiła listy wyborcze we wszystkich okręgach?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Na prezydentów jakich miast startowali członkowie Razem?
Odpowiedź: Krakowa, Gdyni i Częstochowy

Pytanie: Czy Razem podejmowało się w ramach wyborów z 2018 roku sojuszy?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie hasło wyborcze wybrała partia Razem?
Odpowiedź: Polska – wygodny dom dla wszystkich
Masakra w Manili

Wydane po rozpoczęciu bitwy rozkazy zawierały już szczegółowe wytyczne w sprawie zniszczenia filipińskiej stolicy i wymordowania jej mieszkańców. W jednym z takich rozkazów japońskie dowództwo zalecało, aby filipińską ludność gromadzić w większych budynkach, które następnie miały być podpalane lub wysadzane w powietrze. Zamierzano w ten sposób oszczędzić amunicję oraz uniknąć problemów z usuwaniem zwłok. Japońskim żołnierzom zalecano również topienie ofiar w rzece Pasig. Z kolei 13 lutego 1945 dowództwo tzw. Grupy Kobayashi, walczącej we wschodniej części Manili, wydało rozkaz, w którym informowano żołnierzy, iż w mieście obok Amerykanów walczą tysiące filipińskich partyzantów – w tym kobiety i dzieci. W kolejnym punkcie zaznaczono, iż „wszystkie osoby przebywające na polu bitwy, z wyjątkiem członków japońskich sił zbrojnych, japońskich cywilów oraz członków specjalnych jednostek budowlanych, będą skazane na śmierć”. Rozkazy o podobnej treści otrzymywali również żołnierze walczący na obrzeżach miasta. 22 maja walczący w rejonie Marikina japoński 149. batalion lotniskowy otrzymał rozkaz, aby nocnym atakiem zniszczyć „partyzantów” znajdujących się przed przednimi pozycjami jednostki, a następnie spalić znajdujące się tam „tubylcze wioski”. Pisemne rozkazy – nie wyłączając tych, w których nakazywano niszczenie miasta i mordowanie ludności cywilnej – wychodziły ze sztabu Iwabuchiego co najmniej do 21 lutego 1945. Oznacza to, iż dowództwo Morskich Sił Obrony Manili co najmniej przez pierwsze trzy tygodnie bitwy było w stanie kontrolować działania swoich oddziałów. Z tego względu masowe zbrodnie na ludności cywilnej nie mogą być uznane za samowolne ekscesy, będące wynikiem chaosu i załamania łańcucha dowodzenia.

Pytanie: Czego dotyczyły rozkazy dotyczące mieszkańców miasta stołecznego Filipin?
Odpowiedź: wymordowania jej mieszkańców

Pytanie: W jaki sposób wojsko japońskie miało mordować osoby w Manili?
Odpowiedź: ludność gromadzić w większych budynkach, które następnie miały być podpalane lub wysadzane w powietrze

Pytanie: Dlaczego sposób masowej zagłady cywilów poprzez zabijanie ich wraz z niszczeniem budynków miał być efektywny dla Japończyków?
Odpowiedź: Oszczędzano amunicję i pozbywano się problemu usunięcia zwłok

Pytanie: Czy masakra w Manili była samodzielną inicjatywą żołnierzy?
Odpowiedź: nie
Domy obdarowania

Praktyka odprawiania obrzędów świątynnych poza świątyniami dobiegła końca wraz z ukończeniem pierwszych stałych obiektów tego typu. Niemniej sporadycznie przewija się ona w późniejszych dziejach mormonizmu, wraz z samymi domami obdarowania. Pod koniec lat 70. XX wieku podejmowano próby wybudowania domu obdarowania w Karl-Marx-Stadt (Chemnitz) w ówczesnej Niemieckiej Republice Demokratycznej. Zostały one zarzucone na skutek napotkanych przez Kościół trudności biurokratycznych. Ostatecznie zarzucono też propozycję skonstruowania domu obdarowania w saksońskim Freibergu. To ostatnie miasto od 1985 gości świątynię mormońską, jedną z dwóch wzniesionych na terytorium Niemiec.

Pytanie: Dlaczego dom obdarowania, który chciano wybudować w Karl-Marx-Stadt w latach 70. XX w., ostatecznie nie powstał?
Odpowiedź: na skutek napotkanych przez Kościół trudności biurokratycznych

Pytanie: Kiedy obrzędy świątynne mormonów zaczęły być odprawiane tylko w świątyniach?
Odpowiedź: wraz z ukończeniem pierwszych stałych obiektów tego typu

Pytanie: Czy we Freibergu znajduje się jedyna świątynia mormonów, którą wybudowano na terenie Niemiec?
Odpowiedź: nie
Los Angeles

Metro w Los Angeles jest 9. najbardziej ruchliwym systemem w Stanach Zjednoczonych, zaś kolej „lekka” jest 2. najpopularniejszą strukturą tego typu w skali państwa pod względem liczby użytkowników. Metro w Los Angeles składa się z dwóch linii: Czerwonej i Fioletowej, zaś transport lekką koleją obejmuje linię Złotą, Niebieską i Zieloną oraz Expo. W roku 2016 planuje się ukończenie drugiego odcinka Expo Line, z Culver City do Santa Monica, który obecnie jest w fazie konstrukcji. W mieście działają Metro Orange Line i Metro Silver Line, czyli linie w ramach systemu szybkich autobusów; przystanki oraz częstotliwość kursów jest zbliżona do podróżowania lekką koleją. W centrum Los Angeles, w dzielnicy Bunker Hill, działa ponadto linia kolei linowo-terenowej, znana jako Angels Flight. W Los Angeles funkcjonuje również linia tramwajowa w dzielnicy Fairfax District łączaca Farmers Market z The Grove i obsługiwana przez tramwaj akumulatorowy. Los Angeles stanowi również centrum systemu kolei podmiejskiej Metrolink, która łączy Los Angeles z przedmieściami i wszystkimi pobliskimi hrabstwami.

Pytanie: Czy w metrze w tym mieście jest stosunkowo duży ruch?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jaki sposób są oznaczone linie metra w tym mieście?
Odpowiedź: jako Czerwona i Fioletowa

Pytanie: Gdzie z tego miasta można dojechać koleją Metrolink?
Odpowiedź: na przedmieścia i do wszystkich pobliskich hrabstw

Pytanie: Czy przed 2016 rokiem drugi odcinek Expo Line był już w całości otwarty dla podróżnych?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W ramach jakiego typu transportu działa w tym mieście linia Angels Flight?
Odpowiedź: kolei linowo-terenowej
Szopienice-Burowiec

Szopienice-Burowiec położony jest na Wyżynie Śląskiej, w mezoregionie Wyżyna Katowicka (341.13). Obszar dzielnicy charakteryzuje się niewielkim zróżnicowaniem naturalnej rzeźby terenu. Najwyżej położony teren, wznoszący się na około 270 m n.p.m. ciągnie się w linii od cmentarza ewangelickiego przez wieżę wodną przy ul. J. Korczaka, ul. Chłodną do osiedla w rejonie ul. Letniej. Najniżej położone miejsce, wynoszące około 250 m n.p.m., znajduje się przy granicy Katowic z Sosnowcem w rejonie stawu Borki. Różnica wysokości w dzielnicy wynosi blisko 20 metrów. Wyżej położona część Szopienic-Burowca (zachodnia i południowa część dzielnicy) stanowi część Wyżyny Siemianowickiej, która opada łagodnym stokiem w niżej położony obszar, który ciągnie się wzdłuż Rawy, będący fragmentem Obniżenia Rawy. Szopienice-Burowiec na wschodzie, w rejonie kompleksu stawów Szopienice-Borki, położony jest w Kotlinie Mysłowickiej. Obszar przy granicy Szopienic-Burowca i Janowa-Nikiszowca przechodzi na południe w Płaskowyż Murcek.

Pytanie: Gdzie znajduje się ta dzielnica?
Odpowiedź: na Wyżynie Śląskiej, w mezoregionie Wyżyna Katowicka

Pytanie: Jaką trasą przebiega najwyżej położony obszar tej dzielnicy?
Odpowiedź: ciągnie się w linii od cmentarza ewangelickiego przez wieżę wodną przy ul. J. Korczaka, ul. Chłodną do osiedla w rejonie ul. Letniej

Pytanie: Jaki staw znajduje się w okolicy najniżej położonego punktu dzielnicy Szopienice-Burowiec?
Odpowiedź: Borki

Pytanie: Jak wysoko znajduje się najwyższy punkt tej dzielnicy?
Odpowiedź: około 270 m n.p.m.
Krzysztof Antkowiak

Przez kilka lat grał koncerty w kraju i za granicą (USA, Kanada). W 1990 zdobył I Nagrodę na Festiwalu Piosenki Włoskiej w Zamościu. Został też laureatem plebiscytu słuchaczy audycji Lato z Radiem, a piosenki w jego wykonaniu szybko zajmowały najwyższe miejsca na listach przebojów. W połowie lat 90. powrócił na rynek muzyczny, występując m.in. z Edytą Górniak, z którą krótko stanowił parę także w życiu prywatnym. Nawiązał współpracę z Grzegorzem Ciechowskim, co zaowocowało wydaniem w 1997 albumu studyjnego pt. Delfin. W tym samym roku zagrał w filmie Młode wilki 1/2 w reżyserii Jarosława Żamojdy.

Pytanie: W jakich krajach poza Polską występował Antkowiak?
Odpowiedź: USA, Kanada

Pytanie: Czym Antkowiak został odznaczony w 1990?
Odpowiedź: I Nagrodę na Festiwalu Piosenki Włoskiej

Pytanie: Z kim Antkowiak nagrał krążek Delfin?
Odpowiedź: Grzegorzem Ciechowskim

Pytanie: Kiedy Antkowiak nawiązał współpracę z Górniak?
Odpowiedź: W połowie lat 90
Krzysztof Antkowiak

W 1986 zdobył nagrodę jury na Festiwalu Piosenki Dziecięcej w Koninie. W połowie lat 80. XX wieku występował w programie telewizyjnym Jacka Cygana pt. Dyskoteka Pana Jacka. Dwie piosenki – „Za mały” i „Przyjaciel wie” – zaśpiewał w filmie przygodowym Waldemara Dzikiego Cudowne dziecko (1986), nagrodzonym Srebrnymi Lwami Gdańskimi na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych '87. W 1988 za wykonanie piosenki „Zakazany owoc” (z tekstem Cygana i muzyką Krzesimira Dębskiego) otrzymał wyróżnienie oraz nagrodę publiczności podczas 25. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Rok później ukazała się jego debiutancka płyta studyjna zatytułowana Zakazany owoc, która otrzymała certyfikat złotej płyty, a następnie złotej kasety w Polsce. Utwór „Zakazany owoc” znalazał się też w filmie młodzieżowym Waldemara Szarka Mów mi Rockefeller (1990).

Pytanie: W jakim wydarzeniu muzycznym wziął udział w 1986 roku?
Odpowiedź: Festiwalu Piosenki Dziecięcej w Koninie

Pytanie: W czyim programie występował w latach 80.?
Odpowiedź: Jacka Cygana

Pytanie: Jaką nagrodę zdobył film "Cudowne dziecko"?
Odpowiedź: Srebrne Lwy Gdańskie

Pytanie: Czy jego album uzyskał status złotego?
Odpowiedź: tak
Skoki łyżwiarskie

Skoki równoległe (ang. Side-by-side jumps) są skokami wykonywanymi jednocześnie (synchronicznie) przez oboje partnerów. Są obowiązkowym elementem łyżwiarskim w konkurencji par sportowych. Na niższych poziomach rywalizacji mogą być wymagane podwójne skoki np. podwójne flipy (2F), zaś wśród elity łyżwiarskiej pary sportowe w swoich programach umieszczają co najmniej jednego podwójnego axla (2A), potrójnego toe-loopa (3T) lub potrójnego salchowa (3S). W przypadku rozbieżności między jakością wykonania skoku przez każdego z partnerów wartość bazowa elementu i ocena skoku są punktowane na niekorzyść pary sportowej, czyli oceniany jest gorzej wykonany skok. Upadek jednego z partnerów jest punktowany ujemnie tak jakby upadło oboje partnerów, czyli -1 pkt jest przyznawany obojgu.

Pytanie: Ilu partnerów jest zaangażowanych w wykonanie skoków równoległych?
Odpowiedź: oboje

Pytanie: Czy skoki równoległe charakteryzuje synchronizm?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie trzy skoki są obowiązkowe dla elity łyżwiarskiej podczas zawodów?
Odpowiedź: jeden podwójny axel (2A), potrójny toe-loop (3T) lub potrójny salchow (3S)

Pytanie: Ile ujemnych punktów zyskuje para przy upadku jednego z zawodników?
Odpowiedź: dwa
Arminius

Wychowywał się w Rzymie, przeszedł rzymskie przeszkolenie wojskowe, po czym do 7 roku naszej ery służył w rzymskiej armii (walczył między innymi z barbarzyńcami na terenie obecnych Węgier) i otrzymał rzymskie obywatelstwo (był ekwitą); później wrócił do Cherusków przygotowując powstanie antyrzymskie. W 9 roku naszej ery odniósł spektakularne zwycięstwo nad 20 tysiącami Rzymian dowodzonych przez Publiusza Kwinktyliusza Warusa w bitwie w Lesie Teutoburskim. Jednak już w 15 roku naszej ery w bitwie na Długich Mostach wojska Arminiusza nie zdobyły rzymskiego obozu ponosząc porażkę. W roku 16 naszej ery nad Wezerą Arminiusz poniósł klęskę w bitwie pod Idistaviso z Rzymianami dowodzonymi przez Germanika, spowodowaną bezpośrednio postępowaniem własnego stryja Inguiomera, który nie zgodził się z defensywną strategią podjętą przez Arminiusza i postanowił ścigać wycofujących się Rzymian. W tym samym 16 roku naszej ery poniósł znów klęskę z rąk Rzymian w bitwie o wał angrywarski, gdzie na skutek zdrady rzymski szpieg powiadomił Germanika o szykowanej w okolicach wału zasadzce. W 21 roku naszej ery został zgładzony przez swoich współplemieńców z powodu próby przejęcia władzy królewskiej.

Pytanie: W którym roku Arminiusz zakończył służbę w armii rzymskiej?
Odpowiedź: 7 roku naszej ery

Pytanie: Czyją armię pokonał Arminiusz w 9 roku naszej ery?
Odpowiedź: Publiusza Kwinktyliusza Warusa

Pytanie: Gdzie odbyła się bitwa z armią Warusa?
Odpowiedź: w Lesie Teutoburskim
Pectus

W marcu 2008 z zespołu odeszli gitarzysta Witold Paśko oraz perkusista Jacek Augustyn Pacześniak. W czerwcu wydali teledysk do utworu „To, co chciałbym Ci dać”, zrealizowany na Mierzei Helskiej. Z piosenką zakwalifikowali się do 45. Sopot Festivalu 2008. W sierpniu, głosami jury, wygrali w polskim półfinale Sopot Festival i reprezentowali Polskę w konkursie międzynarodowym. Ponadto konkursowa publiczność przyznała grupie Słowika Publiczności. W październiku wystąpili na koncercie charytatywnym „Dajemy siebie innym – Dzień Kotana 2008”, podczas którego wykonali „Miłość to film” oraz „To, co chciałbym Ci dać”.

Pytanie: Dlaczego w marcu 2008 roku skład tej grupy uległ zmianie?
Odpowiedź: z zespołu odeszli gitarzysta Witold Paśko oraz perkusista Jacek Augustyn Pacześniak

Pytanie: Jaki utwór umożliwił im występ na 45. Sopot Festivalu 2008?
Odpowiedź: „To, co chciałbym Ci dać”

Pytanie: Czy ich występ na festiwalu w Sopocie w 2008 roku został doceniony tylko przez jurorów?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto opuścił skład tej grupy w marcu 2008?
Odpowiedź: Witold Paśko oraz Jacek Augustyn Pacześniak
Benin na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980

Następnego dnia wystartował Barthelémy Adoukonu, bokser wagi piórkowej. W pierwszej fazie miał wolny los, natomiast w drugiej spotkał się z Anicetem Sambo z Madagaskaru. W drugiej rundzie Sambo został zdyskwalifikowany, przez co Adoukonu wygrał i awansował do następnej fazy. Tam zmierzył się z Bułgarem, Caczo Andrejkowskim. W drugiej rundzie Bułgar znokautował Adoukonu'a (w 51 sekundzie), a tym samym beniński bokser przegrał, ostatecznie zajmując 9. miejsce. W tej konkurencji najlepszy był Rudi Fink z RFN.

Pytanie: Jakiego rodzaju sportowcem był Barthelémy Adoukonu?
Odpowiedź: bokserem wagi piórkowej

Pytanie: Czy Barthelémy Adoukonu stoczył z kimś walkę w pierwszej fazie tych zawodów?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z reprezentantem jakiego kraju walczył Barthelémy Adoukonu w drugiej fazie tych zawodów?
Odpowiedź: Madagaskaru

Pytanie: W jaki sposób udało mu się wygrać z reprezentantem Madagaskaru?
Odpowiedź: W drugiej rundzie Sambo został zdyskwalifikowany
Pokémon Go

W przeciwieństwie do innych gier z serii gracz nie musi walczyć z pokémonem, aby go złapać. Żeby tego dokonać, należy rzucić pokéball w odpowiednie miejsce i z odpowiednią siłą. Po złapaniu pokémona gracz otrzymuje pył i cukierki, które służą do podnoszenia siły bojowej (ang. combat power) pokémonów, cukierki dodatkowo służą do ewolucji w kolejne stadium rozwoju. Siła bojowa to specjalny wskaźnik, który określa moc pokémona; im wyższy poziom ma gracz, tym większą ma szansę na znalezienie pokémonów o wyższej wartości siły bojowej.

Pytanie: Czy w Pokémon Go, żeby wejść w posiadanie pokémona, gracz musi najpierw stanąć z nim do walki?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co trzeba zrobić w grze Pokémon Go, aby złapać pokémona?
Odpowiedź: rzucić pokéball w odpowiednie miejsce i z odpowiednią siłą

Pytanie: Jakie przedmioty przyznawane są graczowi, któremu uda się złapać pokémona?
Odpowiedź: pył i cukierki

Pytanie: Co, poza podnoszeniem siły bojowej, umożliwiają cukierki będące nagrodą za złapanie pokémona?
Odpowiedź: ewolucję w kolejne stadium rozwoju

Pytanie: Jak na jakość odnajdywanych pokémonów wpływa poziom gracza?
Odpowiedź: im wyższy poziom ma gracz, tym większą ma szansę na znalezienie pokémonów o wyższej wartości siły bojowej