mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Żarówka

Do innych zamienników tradycyjnych żarówek można również zaliczyć lampy LED wykorzystujące diody wysokiej jasności. Ze względu na to, że przy wyższych mocach takich modułów sprawność świetlna nie rośnie (niezależnie od mocy takiej lampy sprawność „LEDów” się nie zmienia) oraz ze względu na wysokie ceny, są one najczęściej stosowane dekoracyjnie. Obecnie na rynku pojawiają się także diody stosowane jako zamienniki dla żarówek tradycyjnych, co wynika m.in. z faktu wycofywania w wielu krajach żarówek energochłonnych, dużej trwałości sięgającej nawet 100 tysięcy godzin pracy, wysokiej sprawności świetlnej, rozwoju technologii wytwarzania LED oraz rosnącej skali ich produkcji, powodującej dynamiczny spadek cen.

Pytanie: Dlaczego LED wykorzystuje się przede wszystkim w celach ozdobnych?
Odpowiedź: Ze względu na to, że przy wyższych mocach takich modułów sprawność świetlna nie rośnie (niezależnie od mocy takiej lampy sprawność „LEDów” się nie zmienia) oraz ze względu na wysokie ceny

Pytanie: Jakie jest główne zastosowanie lamp LED?
Odpowiedź: dekoracyjne

Pytanie: Jakie diody stosuje się w LED-ach?
Odpowiedź: wysokiej jasności
Żarówka

W celu zmniejszenia szybkości parowania wolframu, do wnętrza bańki wprowadza się gaz obojętny, powszechnie stosuje się argon z domieszką azotu. Wskutek zmniejszenia szybkości parowania wolframu żarnik żarówek gazowanych może pracować z wyższą temperaturą w wyniku czego uzyskuje się bielsze światło oraz większą skuteczność świetlną. Wprowadzenie gazu do wnętrza bańki powoduje, że część mocy doprowadzonej do żarnika jest odprowadzana poprzez gaz. Są to straty, które zależą między innymi od długości żarnika. Wykonanie żarnika w postaci skrętki, lub podwójnej skrętki powoduje skrócenie żarnika i obniżenie tych strat. Stosuje się też w miejsce argonu, gazy o mniejszym przewodnictwie cieplnym – krypton (żarówka kryptonowa) i jeszcze lepszy ksenon (żarówka ksenonowa). Jednak ich ceny (szczególnie ksenonu) są wysokie, co ogranicza ich stosowanie.

Pytanie: Dlaczego do żarówki wprowadzany jest gaz obojętny?
Odpowiedź: W celu zmniejszenia szybkości parowania wolframu

Pytanie: Co jest możliwe dzięki zmniejszeniu szybkości parowania wolframu?
Odpowiedź: żarnik żarówek gazowanych może pracować z wyższą temperaturą

Pytanie: Jakie działanie umożliwia zminimalizowanie strat mocy?
Odpowiedź: Wykonanie żarnika w postaci skrętki, lub podwójnej skrętki

Pytanie: Dlaczego ksenon i krypton nie są często stosowane przy produkcji żarówek?
Odpowiedź: ich ceny (szczególnie ksenonu) są wysokie
George Michael

W 1996 powrócił do muzyki i wydał jazzowy album pt. Older. Ponownie zmienił wizerunek: nosił bardzo krótkie włosy i brodę. Teksty na płycie wyraźnie odnosił się do Anselmo, ich wspólnego związku i bólu artysty po jego stracie, choć z drugiej strony odmawiał wyraźnej odpowiedzi na to, jaka jest jego orientacja seksualna i kim jest Anselmo, któremu dedykował płytę. Związał się z Amerykaninem Kenny Gossem. Older nie przyniósł tournée. Michael wziął udział w projekcie MTV Unplugged, który według fanów i jego samego jest jednym z najlepszych, jeśli nie najlepszym koncertem, jaki zagrał. Był to również wyjątkowy koncert ze względów osobistych – był to ostatni występ George’a, który oglądała jego matka Leslie Panayiotou, która w lutym 1997 zmarła na raka skóry. Relacja George’a z matką była bardzo głęboka.

Pytanie: Jaką muzykę reprezentował album pt. Older?
Odpowiedź: jezzową

Pytanie: Z kim George Michael miał nieudany związek? 
Odpowiedź: Anselmo

Pytanie: Komu George Michael dedykował album "Older"?
Odpowiedź: Anselmo

Pytanie: Jak nazywała się matka Georgea Michaela?
Odpowiedź: Leslie Panayiotou
George Michael

W 1984 nakładem należącej do Sony Music wytwórni Epic Records wydali drugi album studyjny pt. Make It Big. Album był promowany m.in. przez single „Wake Me Up Before You Go-Go”, „Freedom” i „Careless Whisper”, które zyskały status międzynarodowych przebojów. Utwór „Careless Whisper” w wydaniu singlowym firmowany był tylko nazwiskiem George’a Michaela, co było podyktowane chęcią zmiany wizerunku. W tym samym roku ukazała się utrzymana w świątecznych klimatach piosenka „Last Christmas”. Początkowo została wydana na podwójnym singlu wraz z utworem „Everything She Wants”, z kolei później, w połowie 1986 dodano ją do tracklisty dwóch albumów Wham!: studyjnego Music from the Edge of Heaven oraz kompilacyjnego The Final. W 1984 roku piosenka dotarła do 2. miejsca brytyjskiej listy przebojów – 1. miejsce przypadło wtedy, również świątecznemu, utworowi „Do They Know It’s Christmas?”, stworzonemu przez charytatywny projekt Boba Geldofa i Midge’a Ure Band Aid, w którego współtworzenie George Michael był zresztą zaangażowany. Utwór „Last Christmas” stał się wielkim przebojem, który doczekał się wielu coverów – swoje wersje piosenki nagrali m.in. Cascada, Ashley Tisdale, Crazy Frog, Billie i Alcazar.

Pytanie: Jaka wytwórnia była odpowiedzialna za wydanie Make It Big?
Odpowiedź: Epic Records

Pytanie: Na jakim albumie ukazał się utwór Careless Whisper?
Odpowiedź: Make it Big

Pytanie: W którym roku została wydana piosenka Last Christmas?
Odpowiedź: 1984

Pytanie: Które miejsce zajęła piosenka Last Christmas w roku swojej premiery w Wielkiej Brytanii?
Odpowiedź: Drugie
Nelson Mandela

Otrzymał biuro w nowo zakupionej siedzibie ANC w Shell House w centrum Johannesburga. Wraz z Winnie przeniósł się do jej dużego domu w Soweto. Ich związek stał się coraz bardziej napięty po tym gdy dowiedział się o jej romansie z Dali Mpofu, mimo tego wsparł ją w trakcie procesu o porwanie i pobicie. Pieniądze na jej obronę zdobył z Funduszu Obrony i Pomocy dla Afryki Południowej i od przywódcy Libii, Mu’ammara al-Kaddafiego. Mimo starań w czerwcu 1991 roku została ona uznana za winną i skazana na sześć lat więzienia, nie poskutkowały też dwie apelacje. 13 kwietnia 1992 roku Mandela publicznie ogłosił swoje rozstanie z Winnie. ANC zmusiło ją do ustąpienia z zarządu krajowego partii za sprzeniewierzenie funduszy partii. Sam Mandela przeniósł się do zamieszkanego w większości przez białych przedmieścia Johannesburga, Houghton. Reputacja Mandeli została dodatkowo nadszarpnięta przez wzrost przemocy między czarnymi, w szczególności na skutek starć między zwolennikami ANC i Inkatha w KwaZulu-Natal, w wyniku których zginęło tysiące osób. Aby uniknąć dalszych starć Mandela spotkał się z liderem Inkatha, Buthelezim jednakże ANC uniknęła dalszych negocjacji w tej sprawie. Miejscowe władze ANC oskarżały zuluskich nacjonalistów o współpracę z CIA i o kontrrewolucję, sam Mandela oskarżył Inkathę o pełnienie funkcji „trzeciej siły” służb państwowych i napędzanie „rzezi ludu”. Po masakrze w Sebokeng otwarcie oskarżył o jej spowodowanie prezydenta de Klerka. We wrześniu 1991 w Johannesburgu odbyła się ogólnokrajowa konferencja pokojowa, na której Mandela, de Klerk i Buthelezi podpisali porozumienie pokojowe, pomimo tego dalej dochodziło do aktów przemocy.

Pytanie: Gdzie zasiedlił się Mandela z Winnie?
Odpowiedź: w Soweto

Pytanie: Co spowodowało, że relacja Mandeli z Winni się popsuła?
Odpowiedź: jej romans z Dali Mpofu

Pytanie: Skąd Mandela pozyskał fundusze na obronę Winnie?
Odpowiedź: z Funduszu Obrony i Pomocy dla Afryki Południowej i od przywódcy Libii

Pytanie: Jaki wyrok usłyszała Winnie?
Odpowiedź: sześć lat więzienia
Hagikaze

Podczas powtórnej operacji transportu wojska na Kolombangarę 6 sierpnia 1943 roku, „Hagikaze” był okrętem flagowym dowódcy 4. Dywizjonu komandora Kaju Sugiury. Tuż przed północą w nocy z 6 na 7 sierpnia doszło do bitwy w Zatoce Vella, między wyspami Vella Lavella i Kolombangara, w której „Hagikaze” został zatopiony przez amerykańskie niszczyciele USS „Dunlap”, USS „Craven” i USS „Maury”, w rejonie pozycji 7°50′S 156°55′E/-7,833333 156,916667, wraz z niszczycielami „Arashi” i „Kawakaze”. „Hagikaze”, prowadzący szyk, został trafiony dwiema torpedami, a następnie dobity artylerią i zatonął ok. 0.18. Zginęło 178 członków załogi, ocaleli m.in. dowódca okrętu kmdr ppor. Masahiro Makoshi i dowódca dywizjonu kmdr Kaju Sugiura. 15 października 1943 roku okręt został oficjalnie skreślony z listy floty.

Pytanie: Do którego pododdziału należał "Hagikaze"?
Odpowiedź: 4. Dywizjonu

Pytanie: Gdzie odbyło się starcie trwające od 6 do 7 sierpnia?
Odpowiedź: w Zatoce Vella, między wyspami Vella Lavella i Kolombangara

Pytanie: Jakie okręty marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych storpedowały "Hagikaze"?
Odpowiedź: USS „Dunlap”, USS „Craven” i USS „Maury”

Pytanie: Gdzie doszło do zatopienia flagowej jednostki 4. Dywizjonu?
Odpowiedź: w rejonie pozycji 7°50′S 156°55′E/-7,833333 156,916667
Hagikaze

Po remoncie, od 28 lutego 1943 roku do początku kwietnia „Hagikaze” eskortował okręty pomiędzy Japonią a Truk, a następnie między Truk a Rabaulem. 30 kwietnia i 4 maja pływał w nocnych misjach transportu żołnierzy z wyspy Shortland na Kolombangarę. W czerwcu eskortował lotniskowce „Chūyō” i „Unyō” z Truk do Yokosuki, a w dniach 10-15 lipca, pod nowym dowództwem, osłaniał płynący do Truk zespół floty z Japonii, po czym eskortował stamtąd zespół krążowników i transportowiec wodnosamolotów „Nisshin” z wojskiem do Rabaulu. 21–22 lipca eskortował „Nisshin” w rejsie transportowym wojska na wyspę Shortland, będąc okrętem flagowym dowódcy całego 10. Dywizjonu Niszczycieli kontradmirała Morikazu Osugi, a po zatopieniu „Nisshin” przez lotnictwo, brał udział w ratowaniu rozbitków. 27 lipca „Hagikaze” wyruszył w nocną misję transportu wojska z Rabaulu do zatoki Rekata (wyspa Santa Isabel), a 1 sierpnia – na Kolombangarę.

Pytanie: Co działo się z niszczycielem między lutym a kwietniem 1943 roku?
Odpowiedź: eskortował okręty pomiędzy Japonią a Truk, a następnie między Truk a Rabaulem

Pytanie: Co było przedmiotem misji, w których brał udział 30 kwietnia i 4 maja 1943 roku?
Odpowiedź: transport żołnierzy z wyspy Shortland na Kolombangarę

Pytanie: Jak nazywały się statki, które eskortował w czerwcu 1943 roku?
Odpowiedź: „Chūyō” i „Unyō”

Pytanie: Rozbitków z jakiego statku pomagał ratować między 21 a 22 lipca 1943 roku?
Odpowiedź: „Nisshin”
Orlęta Lwowskie

Za pierwszego poległego Polaka w obronie Lwowa został uznany 23-letni Andrzej Battaglia. W dniu 22 listopada 1918 miasto zostało w dużej części opanowane przez zamieszkujących je Polaków. Obrona oblężonego przez wojska ukraińskie Lwowa, pozbawionego dostaw wody i elektryczności, trwała aż do połowy 1919. Wówczas regularne wojska polskie przybyłe z odsieczą przerwały oblężenie. W okresie walk o Lwów, regularne oddziały Ukraińskich Strzelców Siczowych zostały skutecznie powstrzymane przez doraźnie zorganizowane oddziały polskiej młodzieży, znane jako Orlęta Lwowskie.

Pytanie: Jak nazywał się pierwszy obywatel Polski, który poległ podczas obrony miasta?
Odpowiedź: Andrzej Battaglia

Pytanie: Kiedy zakończyła się obrona miasta?
Odpowiedź: w połowie 1919

Pytanie: Jakim mianem określane były oddziały młodych Polaków?
Odpowiedź: Orlętami Lwowskimi

Pytanie: Czego brakowało w mieście podczas jego oblężenia?
Odpowiedź: wody i elektryczności
Orlęta Lwowskie

Obrona Lwowa w czasie wojny polsko-bolszewickiej miała miejsce, gdy 1 Armia Konna pod dowództwem Siemiona Budionnego na południowej flance Armii Czerwonej (z Józefem Stalinem jako komisarzem politycznym sowieckiego Frontu Południowego) nacierała na Lwów. Również wtedy społeczeństwo Lwowa stanęło do obrony swego miasta. Bitwa pod Zadwórzem na przedpolu Lwowa, w której 17 sierpnia 1920 zginęło 318 z 330 walczących ochotniczo Orląt Lwowskich, powstrzymała wówczas natarcie bolszewików na Lwów. Budionny, wykonujący wcześniejsze rozkazy, zrealizował rozkaz Tuchaczewskiego o uderzeniu na północ na tyły Wojska Polskiego (rezygnując z oblężenia Lwowa) dopiero 20 sierpnia, na skutek czego dotarł do obszaru, który opuściły już inne wycofujące się armie bolszewickie, wpadł w okrążenie i został rozbity w bitwie pod Komarowem. 11-godzinna krwawa bitwa garstki obrońców z silnymi oddziałami 6 Dywizji Konnej Budionnego nazwana została Polskimi Termopilami i przyczyniła się do zwycięstwa Wojska Polskiego w Bitwie Warszawskiej.

Pytanie: Jakimi wydarzeniami rozpoczęła się obrona Lwowa przeprowadzona w ramach wojny polsko-bolszewickiej?
Odpowiedź: 1 Armia Konna pod dowództwem Siemiona Budionnego na południowej flance Armii Czerwonej (z Józefem Stalinem jako komisarzem politycznym sowieckiego Frontu Południowego) nacierała na Lwów

Pytanie: W trakcie jakiego starcia życie straciło większość Orląt Lwowskich?
Odpowiedź: Bitwy pod Zadwórzem na przedpolu Lwowa

Pytanie: Co stało się z Budionnym, z powodu późnej realizacji rozkazu Tuchaczewskiego?
Odpowiedź: dotarł do obszaru, który opuściły już inne wycofujące się armie bolszewickie, wpadł w okrążenie i został rozbity w bitwie pod Komarowem

Pytanie: Jakie starcie, do którego doszło podczas wojny polsko-bolszewickiej zostało określone mianem Polskich Termopili?
Odpowiedź: 11-godzinna krwawa bitwa garstki obrońców z silnymi oddziałami 6 Dywizji Konnej Budionnego
André Gomes

Przed sezonem 2012/13 został awansowany do seniorskiej drugiej drużyny występującej wówczas w drugiej lidze. Po rozegraniu zaledwie pięciu spotkań na drugim poziomie ligowym Gomes znalazł się na ławce rezerwowych w meczu Ligi Mistrzów, w którym Benfica mierzyła się z Celtikiem, jednak nie pojawił się na boisku. Jeszcze w październiku zadebiutował w pierwszej drużynie – w meczu 3. rundy Pucharu Portugalii z SC Freamunde wszedł na boisko na końcowe 25 minut spotkania i zdobył ostatnią z czterech bramek swojego zespołu. W Primeira Liga debiutował w meczu 7. kolejki z Gil Vicente.

Pytanie: Z jaką drużyną Benfica grała mecz w Lidze Mistrzów?
Odpowiedź: Celtikiem

Pytanie: Czy Gomes zagrał podczas meczu z Celtikiem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile bramek zdobyła drużyna Gomesa w meczu z SC Freamunde?
Odpowiedź: cztery
Waldemar Andzel

W wyborach w 2005 z listy Prawa i Sprawiedliwości został wybrany na posła V kadencji w okręgu sosnowieckim liczbą 4257 głosów. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 10 121 głosów. Został wiceprzewodniczącym Parlamentarnego Zespołu na rzecz Tybetu. W wyborach parlamentarnych w 2011 po raz trzeci z rzędu uzyskał mandat poselski, otrzymując 10 328 głosów. W 2015 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję na kolejną kadencję. Bezskutecznie kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019. W lipcu 2019 wybrano go przewodniczącym sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych. W wyborach w tym samym roku utrzymał mandat poselski na okres IX kadencji Sejmu. W IX kadencji został przewodniczącym Komisji do Spraw Służb Specjalnych oraz zastępcą przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej, a następnie także zastępcą przewodniczącego Podkomisji stałej do spraw współpracy z zagranicą i NATO oraz członkiem Podkomisji stałej do spraw polskiego przemysłu obronnego oraz modernizacji technicznej Sił Zbrojnych RP. Został także wybrany na wiceprzewodniczącego klubu parlamentarnego PiS. W 2021 powołany przez premiera Mateusza Morawieckiego w skład Rady Doradców Politycznych.

Pytanie: Ile osób zagłosowało na polityka podczas wyborów na V kadencję Sejmu?
Odpowiedź: 4257

Pytanie: Ile osób zagłosowało na polityka w wyborach z 2007 roku?
Odpowiedź: 10 121

Pytanie: Czy polityk dostał się do Parlamentu Europejskiego?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Do jakiego organu dołączył polityk w 2021 roku?
Odpowiedź: do Rady Doradców Politycznych
Waldemar Andzel

W 1989 wstąpił do Chrześcijańsko-Demokratycznego Stronnictwa Pracy, a w 1990 do Porozumienia Centrum. Zasiadał we władzach wojewódzkich PC. Przeszedł do Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów, następnie do Prawa i Sprawiedliwości. Objął funkcje pełnomocnika powiatowego PiS w Będzinie, zastępcy przewodniczącego rady okręgowej PiS w Sosnowcu oraz członka zarządu regionalnego w Katowicach. W latach 1998–2002 był radnym powiatu będzińskiego. W wyborach parlamentarnych w 2001 bezskutecznie z listy PiS kandydował do Sejmu.

Pytanie: Do jakiego ugrupowania dołączył w 1989 roku?
Odpowiedź: Chrześcijańsko-Demokratycznego Stronnictwa Pracy

Pytanie: Stanowisko we władzach wojewódzkich jakiego ugrupowania zapewnił sobie Andzel?
Odpowiedź: Porozumienia Centrum

Pytanie: Czy jego start w wyborach parlamentarnych w 2001 roku zakończył się porażką?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim mieście objął stanowisko członka zarządu regionalnego?
Odpowiedź: Katowicach
Harry Potter (seria filmów)

Złożone przez Warner Bros. propozycje reżyserii kolejnego filmu, Harry’ego Pottera i Zakonu Feniksa, odrzucili Newell, Matthew Vaughn, Mira Nair i Jean-Pierre Jeunet. 19 stycznia 2005 roku studio ogłosiło zatrudnienie Davida Yatesa. Motywacją wytwórni było jego doświadczenie w historiach politycznych, takich jak ta przedstawiona w piątym tomie serii Rowling. Yates wyznał, że jego celem było zrealizowanie filmu bardziej psychologicznego od poprzednich. Po tym, jak Guillermo del Toro odrzucił propozycję reżyserii szóstego filmu, Harry’ego Pottera i Księcia Półkrwi, wytwórnia zaproponowała angaż Yatesowi. W maju 2007 roku reżyser zdradził, że przyjął propozycję. W marcu 2008 roku Warner Bros. ogłosił, że Yates wyreżyseruje także dwa ostatnie filmy z serii, Harry’ego Pottera i Insygnia Śmierci: Część I oraz Harry’ego Pottera i Insygnia Śmierci: Część II.

Pytanie: Kiedy Yates dołączył do zespołu Warner Bros?
Odpowiedź: 19 stycznia 2005

Pytanie: Jaka była przyczyna zatrudnienia Yatesa?
Odpowiedź: jego doświadczenie w historiach politycznych

Pytanie: Kto był reżyserem ostatnich części realizacji o Harrym?
Odpowiedź: Yates

Pytanie: Jak zatytułowane były dwie ostatnie części adaptacji książki Rowling?
Odpowiedź: Harry Potter i Insygnia Śmierci: Część I, Harry Potter i Insygnia Śmierci: Część II
Harry Potter (seria filmów)

Ze względu na inne zobowiązania Williams nie podjął się pracy nad czwartym filmem, Harrym Potterze i Czarą Ognia, a jego rolę przejął Patrick Doyle. Wbrew prośbom produkcji, Doyle prawie całkowicie odciął się od twórczości Williamsa z poprzednich części, wykorzystując tylko „Hedwig’s Theme”. Ścieżkę dźwiękową dwóch kolejnych części, Harry’ego Pottera i Zakonu Feniksa oraz Harry’ego Pottera i Księcia Półkrwi, skomponował Nicholas Hooper. Za muzykę do dwóch ostatnich filmów, Harry’ego Pottera i Insygniów Śmierci: Części I oraz Harry’ego Pottera i Insygniów Śmierci: Części II, odpowiadał Alexandre Desplat.

Pytanie: Kto stał za produkcją poprzednich części Harrego Pottera?
Odpowiedź: Williams

Pytanie: Od której części Harrego Pottera rozpoczął współpracę Doyle?
Odpowiedź: Czary Ognia

Pytanie: Czy Doyle inspirował się twórczością Williamsa?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak nazywały się kinowe adaptacje Insygniów Śmierci?
Odpowiedź: Harry Potter i Insygnia Śmierci Część I i Harry Potter i Insygnia Śmierci Część II
Cesarstwo Rzymskie

W III wieku podupadł autorytet cesarzy, wynoszonych na tron i obalanych przez armię (większość władców tego okresu została zamordowana). Napotkali oni coraz większe trudności w rządach nad rozległym Imperium. Dlatego pod koniec III wieku cesarz Dioklecjan wprowadził współrządy czterech cesarzy, jednak system ten przetrwał zaledwie do początków IV stulecia. Trwały – jak się później okazało – podział cesarstwa nastąpił w 395 roku. Odtąd rządziło dwóch cesarzy: jeden panował w zachodniej, a drugi we wschodniej części państwa. Cesarstwo zachodniorzymskie przeżywało stopniowy rozkład, osłabiane Wielką wędrówką ludów i najazdami Hunów oraz Wandalów, aż w końcu przestało istnieć, kiedy w 476 barbarzyński wódz Odoaker obalił cesarza Romulusa Augustulusa. Wschodnie cesarstwo natomiast istniało jeszcze długo. Najbardziej rozkwitło za panowania Justyniana Wielkiego, tracąc jednak w VII wieku naszej ery prowincje lewantu i Afrykę. Sześć wieków później uległo inwazji krzyżowców w 1204 roku przez co straciło pozostałe prowincje na Bałkanach i w Azji Mniejszej, niezbędne do przeżycia i powstrzymywania kolejnych inwazji muzułmańskich Turków - Seldżuków i Osmanów. Odrodzone niemal 60 lat później, upadło w karłowatej postaci, w 1453 roku, po zdobyciu Konstantynopola przez Imperium Osmańskie.

Pytanie: Kiedy mocarstwo podzieliło się na stałe?
Odpowiedź: w 395

Pytanie: Ilu władców rządziło w cesarstwie po 395 roku?
Odpowiedź: dwóch

Pytanie: Na jakie części zostało podzielone cesarstwo wraz z wpływami rządzących?
Odpowiedź: zachodnią i wschodnią

Pytanie: Jak nazywał się cesarz, którego panowanie zakończyło się w 476 roku?
Odpowiedź: Romulus Augustulus
Operacja w Kurram

Od 2007 bojówki talibskie aktywne były również w Agencji Kurram. Z tego powodu we wrześniu 2009 władze skierowały tam pakistańską armię. W wyniku jej działań, w czerwcu 2010 ogłoszone zostało zwycięstwo nad siłami talibskimi. Operacje w pobliskich agencjach oraz naloty amerykańskich dronów w Północnym Waziristanie spowodowały jednak, iż do Kurram znów zaczęli napływać talibowie. 3 lutego 2011 starszyzna plemienna Kurram zawarła z nimi porozumienie rozejmowe, które już miesiąc później zostało złamane. Talibowie i wspierane przez nich grupy sunnickie przeprowadzali bowiem ataki na szyitów podróżujących kluczową, częściowo zablokowaną drogą Thall-Parachinar, stanowiącą część szlaku tranzytowego między Islamabadem a Kabulem. Spowodowało to częściowe odcięcie Kurram od pozostałych regionów Pakistanu. Agencję Kurram zamieszkiwało wówczas 500 tys. ludzi, z czego 40% stanowili szyici.

Pytanie: Z powodu czyich działań pakistańskie wojska zostały wysłane do Kurram w 2009 r.?
Odpowiedź: bojówek talibskich

Pytanie: Dlaczego w 2011 r. do Kurram praktycznie nie można było się dostać?
Odpowiedź: Talibowie i wspierane przez nich grupy sunnickie przeprowadzali ataki na szyitów podróżujących kluczową, częściowo zablokowaną drogą Thall-Parachinar, stanowiącą część szlaku tranzytowego między Islamabadem a Kabulem

Pytanie: Czy w 2011 r. ponad połowę mieszkańców Agencji Kurram stanowili szyici?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co spowodowało, że po sukcesie w 2010 r., Kurram znowu znalazło się pod presją talibów?
Odpowiedź: Operacje w pobliskich agencjach oraz naloty amerykańskich dronów w Północnym Waziristanie

Pytanie: Z kim talibowie podpisali rozejm w 2011 r.?
Odpowiedź: ze starszyzną plemienną Kurram
Operacja w Kurram

Do walk zmobilizowano 4 tysiące żołnierzy. Zostali oni podzieleni na dwa, bądź trzy bataliony w ramach IX Korpusu stacjonującego w Peszawarze pod dowództwem gen. broni Asifa Yasina Malika. Armia składała się z korpusu wojsk przygranicznych – Frontier Corps (FC) oraz z Northern Light Infantry, Punjab Regiment, Sindh Regiment i Frotntier Force. Regularne wojsko wspierały szyickie milicje obywatelskie tzw. lashkars z Kurram. Do operacji zaangażowano także posiłki stacjonujące w Chajber oraz harcerzy i skautów Chitral Dir. Piechota wspierana była przez artylerię, czołgi, śmigłowce szturmowe Bell AH-1 Cobra, śmigłowce Mi-17 oraz odrzutowce bliskiego wsparcia powietrznego. Siły talibów stanowili natomiast głównie z bojownicy nowo powstałej grupy Tehrik-e-Taliban Islami Pakistan, choć w przeszłości na terenie Kurram działali bojownicy związani z grupami Sipah-e-Sahab Pakistan (SSP), Lashkar-e-Jhangvi (LEJ) oraz Jaish-e-Muhammad (JEM). W walkach udział wzięło ok. 600 talibów, którzy działali przede wszystkim na obszarach górskich i wiejsko-miejskich. Szacowano, iż jedynie na 80 km2 powierzchni Kurram, talibowie postawili opór militarny. Według szacunków rządowych, na początku operacji w Kurram z 600 obecnych rebeliantów tylko 250 pochodziło z Kurram, podczas gdy reszta wywodziła się z innych terenów plemiennych. Dziesiątki z nich stanowili Uzbecy, Arabowie oraz Czeczeni.

Pytanie: Ilu żołnierzy zaangażowano do walki podczas Operacji Kurram?
Odpowiedź: 4 tysiące

Pytanie: Jakie korpusy wojsk przygranicznych wchodziły w skład zgromadzonej armii?
Odpowiedź: Frontier Corps (FC) oraz z Northern Light Infantry, Punjab Regiment, Sindh Regiment i Frotntier Force

Pytanie: Ilu szacunkowo talibów wzięło udział w walkach podczas Operacji Kurram?
Odpowiedź: 600

Pytanie: Na jakiej szacunkowo powierzchni Kurram dochodziło do stawiania oporu?
Odpowiedź: 80km2