mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Lotte Wedel

Syn Emila, Jan Wedel, po uzyskaniu doktoratu z chemii we Fryburgu (1899) i pracy w zakładzie w 1912 został prokurentem, upoważnionym do reprezentowania interesów firmy. W 1908 jej nazwę zmieniono na „Emil Wedel & Syn”. Była to spółka komandytowa, a oprócz Emila i Jana jej członkiniami były dwie siostry Jana, Eleonora Whitehead i Zofia Skibińska-Żochowska, co było ewenementem. W 1919 Emil Wedel zmarł. Zakładem kierowała odtąd Emilia Wedel, żona Emila. W 1923, po jej śmierci, kierownictwo w firmie przejął Jan. W 1932, kiedy akcjonariuszkami stały się siostry Jana, przedsiębiorstwo zmieniło nazwę na „Fabryka Czekolad E. Wedel, Spółka Akcyjna”. Zarząd składał się z Jana Wedla jako dyrektora i jednoosobowego zarządcy, Eleonory – dyrektorki ds. eksportu, Zofii – wizytatorki sklepów oraz Felicjana Pintowskiego – dyrektora handlowego.

Pytanie: Doktorem z jakiej dziedziny jest Jan?
Odpowiedź: chemii

Pytanie: Gdzie Jan obronił swoją pracę doktorską?
Odpowiedź: we Fryburgu

Pytanie: Jaką formę prowadzenia działalności podjęło przedsiębiorstwo "Emil Wedel & Syn"?
Odpowiedź: spółka komandytowa

Pytanie: Kiedy nastąpił zgon Emila?
Odpowiedź: W 1919

Pytanie: Kto przejął władzę nad przedsiębiorstwem w 1923 roku?
Odpowiedź: Jan
Lotte Wedel

Cadbury, który chciał przejąć część dawnej spółki (po niepowodzeniach z próbą wprowadzenia własnych marek) i co w rezultacie umowy z PepsiCo uczynił (w 1998, za samą fabrykę czekolady na Pradze, przy której pozostała nazwa E. Wedel, zapłacono 76,5 mln dolarów) podjął negocjacje ze spadkobiercami. Ci tymczasem zdołali reaktywować przedwojenną spółkę E. Wedel, bo nikt nie wykreślił jej z rejestru handlowego (prawdopodobnie z powodu początkowej całkowitej zmiany nazwy w okresie PRL). Ostatecznie Cadbury zawarł ugodę z dziesięcioma spadkobiercami Jana Józefa Wedla oraz samą przedwojenną spółką E. Wedel, według nieoficjalnych danych spłacając ich roszczenia kwotą 5 mln dolarów.

Pytanie: Dlaczego spadkobiercom udało się wznowić działanie spółki?
Odpowiedź: nikt nie wykreślił jej z rejestru handlowego

Pytanie: Dlaczego spółka E. Wedel nie została usunięta z rejestru handlowego?
Odpowiedź: prawdopodobnie z powodu początkowej całkowitej zmiany nazwy w okresie PRL

Pytanie: Za jaką kwotę sprzedano w 1998 roku fabrykę powiązaną z nazwą E. Wedel?
Odpowiedź: 76,5 mln dolarów
Żywioły

Rozwój filozofii przyrody, badań empirycznych i aparatury w XVII w. związany był m.in. z porzuceniem celów dawnej alchemii i skupieniu się na bardziej ogólnych celach poznawczych. Stopniowo przyczyniło się to do porzucenia klasycznych żywiołów i sformułowanie idei pierwiastka chemicznego. Jeden z pierwszych chemików, Robert Boyle, zauważył, że niektóre substancje, poddawane „wpływowi Wulkana” (podgrzewaniu) nie dają się rozłożyć na prostsze elementy, co stawia pod znakiem zapytania koncepcję czterech żywiołów. Choć jego pisma unikały radykalnych wniosków, wynikało z nich, że podstawowe elementy materii powinny być określane drogą eksperymentalną, a nie na podstawie filozoficznej spekulacji. Było to wyraźne odejście od fizyki Arystotelesowskiej, opierającej się na apriorycznych założeniach, ilustrowanych różnego rodzaju „obserwacjami”, które nie były empirycznie sprawdzane. Na koncepcji 5 żywiołów opierał się jeszcze Kartezjusz, pomimo tego, że jego „nowa nauka” odrzucała większość tez fizyki arystotelejskiej. Żywioły nie były dla Kartezjusza najbardziej podstawową formą materii, lecz już formą jej zorganizowania. Odrzucał też istnienie próżni, przyjmując koncepcję ciągłej, nieskończenie podzielnej materii. Przestrzeń postrzegana jako pusta miała być jego zdaniem wypełniona eterem. Rzeczywiste zerwanie z koncepcją żywiołów nastąpiło dopiero wraz z badaniami Lavoisiera i odkryciem tlenu.

Pytanie: Jak nazywał się pierwszy badacz z dziedziny chemii?
Odpowiedź: Robert Boyle

Pytanie: Co miał na myśli Boyle używając sformułowania "wpływ Wulkana"?
Odpowiedź: podgrzewanie

Pytanie: Jakie wnioski można wyciągnąć z publikacji Boyle'a?
Odpowiedź: że podstawowe elementy materii powinny być określane drogą eksperymentalną, a nie na podstawie filozoficznej spekulacji

Pytanie: Jakie były podstawy fizyki Arystotelesa?
Odpowiedź: aprioryczne założenia

Pytanie: Czym jawiły się żywioły według Kartejusza?
Odpowiedź: formą zorganizowania materii
Żywioły

Zasadniczym przedmiotem zainteresowania alchemików były metale i ich transmutacje, których celem miało być otrzymanie złota lub odkrycie kamienia filozoficznego. Dżabir Ibn Hajjan uznawał ziemię, powietrze, ogień i wodę za podstawowe elementy materii. Bezpośrednimi „zasadami” tworzącymi wszystkie metale były jednak siarka i rtęć. Następcy Dżabira, czasami utożsamiali je z ogniem i wodą, czasami zaś pozostawiali nieomówione ich związki z czterema żywiołami. W XVI w. Paracelsus dodał do nich sól, formułując wpływową koncepcję trójzasadową. Trzy zasady były u Paracelsusa bezpośrednimi, obserwowalnymi manifestacjami żywiołów. Koncepcja ta była wielokrotnie przekształcana, np. przez Jeana Beguina, który uznawał istnienie pięciu żywiołów: rtęci, siarki, soli, flegmy i ziemi.

Pytanie: Jaki był powód prób transmutacji metali, których podejmowali się alchemicy?
Odpowiedź: otrzymanie złota lub odkrycie kamienia filozoficznego

Pytanie: Co wchodziło w skład bazowych elementów materii, zdaniem Dżabira Ibn Hajjana?
Odpowiedź: ziemia, powietrze, ogień i woda

Pytanie: Z czego miały składać się wszystkie metale, zdaniem Dżabira Ibn Hajjana?
Odpowiedź: siarki i rtęci

Pytanie: Kto uważał, że metale powstają z połączenia siarki, rtęci i soli?
Odpowiedź: Paracelsus
Józef Gosławski

Wczesna twórczość rzeźbiarska Józefa Gosławskiego to okres, w którym artysta wielokrotnie nawiązywał do wypracowanych już koncepcji twórczych. Wyraźne są tu wpływy m.in. formistów (Portret Witolda Chomicza – 1927–1928), Xawerego Dunikowskiego (Nagrobek Janiny Gałowej z Rogalskich na cmentarzu Rakowickim – 1932) i Jana Szczepkowskiego (Projekt ołtarza ze św. Franciszkiem – 1932). Z kolei wpływ Stacha z Warty dał o sobie znać m.in. w Karykaturze Józefa Piłsudskiego i Kasztanki (ok. 1932). Cała seria karykatur rzeźbiarskich wykonanych przez Józefa Gosławskiego pokazuje też ewolucję jego rozwoju artystycznego – dopatrywać się w nich można również inspiracji twórczością Augusta Zamoyskiego i stylistyką art déco. W przedwojennych dziełach artysty czerpał również z dorobku sztuki starożytnego Egiptu, co związane jest m.in. z popularnością tego kierunku w ówczesnej Europie oraz z pobytem twórcy we Włoszech podczas wojny włosko-abisyńskiej. Jednak w całej twórczości przedwojennej Józefa Gosławskiego dominowały głównie wpływy Dunikowskiego i Szukalskiego. Słabo zachowana dokumentacja oraz zawirowania wojenne wpłynęły na trudności w tworzeniu opracowań dotyczących dokonań artysty z tego okresu – żaden katalog nie potwierdza np. informacji o możliwym współudziale Józefa Gosławskiego przy tworzeniu ze Stanisławem Kazimierzem Ostrowskim Pomnika Grunwaldzkiego na Wystawę Światową w Nowym Jorku w 1939, o czym wspomina jedynie Krzysztof Głuchowski.

Pytanie: W jakim nurcie był namalowany Portret Witolda Chomicza?
Odpowiedź: formizmie

Pytanie: Czy Stach z Warty miał wpływ na twórczość Gosławskiego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W którym roku powstała karykatura Józefa Piłsudskiego i Kasztanki?
Odpowiedź: ok. 1932

Pytanie: Co wpłynęło na trudności w tworzeniu opracowań dotyczących dokonań Gosławskiego?
Odpowiedź: Słabo zachowana dokumentacja oraz zawirowania wojenne
Franciszek Cybula

W filmie dokumentalnym Tylko nie mów nikomu z 2019 roku w reżyserii Tomasza Sekielskiego ksiądz Cybula został przedstawiony jako sprawca molestowania osób małoletnich. W filmie przedstawiony jest zapis dźwiękowy rozmowy Cybuli z dorosłym w momencie realizacji filmu mężczyzną o ich kontaktach seksualnych sprzed lat (ofiara miała wtedy 12 lub 13 lat). Do molestowania miało dojść w czasie, kiedy Cybula zakończył pracę jako kapelan prezydenta i osiadł w Gowidlinie. Ksiądz wyraża przekonanie, że „równorzędnie żeśmy się tym darzyli” i chce dać pieniądze mężczyźnie. Cybula zmarł przed premierą filmu. Mszę pogrzebową celebrował arcybiskup Sławoj Leszek Głódź, który według ofiary miał wiedzieć o nadużyciach seksualnych Cybuli i zachować tę wiedzę dla siebie.

Pytanie: Co zarzucono księdzu Cybuli?
Odpowiedź: Molestowanie osób małoletnich

Pytanie: Jaki film wyreżyserował Sekielski?
Odpowiedź: Tylko nie mów nikomu

Pytanie: W jakim wieku był chłopiec, który padł ofiarą molestowania?
Odpowiedź: 12 lub 13 lat

Pytanie: Czy Cybula próbował przekupić ofiarę?
Odpowiedź: tak
Franciszek Cybula

Święcenia kapłańskie przyjął 11 czerwca 1967 w bazylice mariackiej w Gdańsku. W trakcie posługi kapłańskiej pracował jako duszpasterz wśród młodzieży szkolnej i akademickiej, a od 1979 także wśród lekarzy i farmaceutów. Do 1988 był duszpasterzem akademickim w gdańskiej parafii Najświętszego Serca Jezusowego, a następnie został proboszczem sopockiej parafii Gwiazda Morza (do grudnia 1990).
Od 1980 był spowiednikiem Lecha Wałęsy, przewodniczącego NSZZ „Solidarność”. Po wygranych przez Wałęsę w 1990 wyborach prezydenckich, został mianowany prezydenckim kapelanem. Funkcję tę sprawował do końca kadencji w 1995.
W latach 1995–1998 był proboszczem parafii wojskowej pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Gdańsku. W latach 2003–2010 był penitencjarzem w bazylice archikatedralnej w Gdańsku-Oliwie. Był członkiem kapituły archikatedralnej, a od 2009 prałatem honorowym. Od 2010 był na emeryturze, a ostatnie lata życia spędził w Gowidlinie. Został pochowany w grobie przy gowidlińskim kościele.

Pytanie: W jakiej parafii Cybulski objął probostwo, trwające do 1990 roku?
Odpowiedź: Gwiazda Morza

Pytanie: Który prezydent wybrał sobie Cybulskiego na spowiednika?
Odpowiedź: Lech Wałęsa

Pytanie: Od którego roku Cybulski pełnił funkcję penitencjarza w Parafii w Gdańsku-Oliwie?
Odpowiedź: 2003

Pytanie: Gdzie Cybulski mieszkał przed śmiercią?
Odpowiedź: w Gowidlinie
Krzysztof Pieczyński

Po jedenastu latach wrócił do Polski i występował w filmach, serialach i Teatrze Telewizji. Grał doktora Bruna Walickiego w Na dobre i na złe (1999–2003). Za drugoplanową rolę Jodły, granatowego policjanta, w wojennym dramacie Jana Jakuba Kolskiego Daleko od okna (2000) otrzymał nagrodę Orła oraz nagrodę za najlepszą drugoplanową rolę męską na 25. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Za rolę mężczyzny w filmie Jutro będzie niebo (2001) został uhonorowany nagrodą za najlepszą rolę męską na 26. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych.

Pytanie: Jaką postać wykreował aktor w Na dobre i na złe?
Odpowiedź: Bruna Walickiego

Pytanie: W jaką postać wcielił się aktor w Jutro będzie niebo?
Odpowiedź: mężczyzny

Pytanie: Kim był Jodła z filmu Kolskiego?
Odpowiedź: granatowego policjanta

Pytanie: W jakiej kategorii przyznano mu wyróżnienie Orła?
Odpowiedź: za najlepszą drugoplanową rolę męską
Poznańskie Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego

12 lutego 1945 zakłady wznowiły działalność naprawczą taboru PKP pod przedwojenną nazwą, a przez kolejne dwa lata były odbudowywane. W 1950 zmieniły nazwę na Warsztaty Mechaniczne Kolei Państwowych nr 12 w Poznaniu, a w 1951 na Zakłady Naprawcze Parowozów i Wagonów nr 12 w Poznaniu. W tym samym roku również zakończono naprawy wagonów towarowych, a w następnym rozpoczęto seryjną produkcję wąskotorowych lokomotyw spalinowych, dlatego nazwa uległa ponownej zmianie na Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego Poznań. W 1957 dokonano rozbudowy ZNTK, które zwiększyły zdolność naprawy pięciokrotnie względem okresu przedwojennego, a od 1961 zakłady były wiodącym ośrodkiem naprawczym taboru spalinowego. W 1966 naprawiono ostatni parowóz, a w 1968 zakończono naprawy spalinowozów o mocy poniżej 600 KM. Wówczas uruchomiono również produkcję kół i przekładni zębatych dla taboru spalinowego oraz części zamiennych do silników spalinowych lokomotyw produkcji węgierskiej, rumuńskiej i radzieckiej oraz węgierskich wagonów spalinowych używanych przez PKP. W latach 1970–1990 nazwę zakładu uzupełniano imieniem II Armii Wojska Polskiego. W 1980 zatrudnienie wynosiło ponad 4400 osób. W 1991 w ZNTK Poznań rozpoczęto budowę autobusów szynowych.

Pytanie: Jaką nazwę przyjął zakład w 1950 roku?
Odpowiedź: Warsztaty Mechaniczne Kolei Państwowych nr 12 w Poznaniu

Pytanie: Kiedy zakład stał się kluczowy w obszarze konserwacji taboru spalinowego? 
Odpowiedź: w 1961

Pytanie: Kiedy dokonano renowacji ostatniego parowozu?
Odpowiedź: w 1966

Pytanie: Ile osób pracowało w zakładach w 1980 roku?
Odpowiedź: ponad 4400

Pytanie: Jakie pojazdy zaczęto konstruować w zakładach w 1991 roku?
Odpowiedź: autobusów szynowych
Poznańskie Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego

W 1920 zakłady zostały objęte przez Polskie Koleje Państwowe i przemianowane na PKP – Warsztaty Główne Parowozowo-Wagonowe w Poznaniu. Zajmowały one wówczas teren o powierzchni około 200 000 m², z czego na budynki przypadało około 50 000 m². Wyposażone były w 459 stanowisk naprawczych, wśród których było: 73 stanowisk do naprawy parowozów, 16 do tendrów parowozów, 118 do wagonów osobowych i towarowych krytych, 240 do wagonów towarowych otwartych i 12 stanowisk w lakierni. Zakłady nie specjalizowały się w naprawie kotłów parowozów, stąd zaczęto w tym celu organizować najpierw warsztat prowizoryczny, a w latach 1923–1924 zbudowano nową halę o powierzchni 6120 m² z 40 stanowiskami naprawczymi. W 1927 zakłady przyjęły nazwę PKP – Warsztaty Główne I klasy w Poznaniu, a rok później zakończono ich rozbudowę, podczas której wzniesiono hale o łącznej powierzchni 14 000 m².

Pytanie: W którym roku zakłady te przejęło PKP?
Odpowiedź: 1920

Pytanie: Jakimi stanowiskami naprawczymi dysponowały w 1920 roku te zakłady?
Odpowiedź: do naprawy parowozów, tendrów parowozów, wagonów osobowych i towarowych krytych, wagonów towarowych otwartych i stanowiskami w lakierni

Pytanie: Iloma stanowiskami w lakierni dysponowały w 1920 roku te zakłady?
Odpowiedź: 12

Pytanie: Jak od 1927 roku nazywały się te zakłady?
Odpowiedź: PKP – Warsztaty Główne I klasy w Poznaniu

Pytanie: Stanowisk do naprawy jakich pojazdów było w 1920 roku w tych zakładach najwięcej?
Odpowiedź: wagonów towarowych otwartych
2 plus 1

W lutym 1984 2 plus 1 wystąpili w Sali Kongresowej w Warszawie. Podczas transmitowanego przez telewizję koncertu zespół otrzymał złote płyty za dwa poprzednie albumy: Easy Come, Easy Go i Bez limitu. Kolejny singel grupy, „Wielki mały człowiek” ukazał się w tym samym roku, będąc zapowiedzią następnej płyty. Piosenka stała się jednym z największych hitów 2 plus 1 i radziła sobie bardzo dobrze na listach przebojów. Nagrywając materiał na nową płytę, zespół rozpoczął współpracę z Maciejem Zembatym i Johnem Porterem.

Pytanie: Gdzie odbył się koncert zespołu w lutym 1984 roku?
Odpowiedź: w Sali Kongresowej w Warszawie
2 plus 1

Latem 1979 grupa nagrała kolejny singel przeznaczony na niemiecki rynek, zawierający dwie piosenki: „Easy Come, Easy Go” oraz „Calico Girl”. Nagranie „Easy Come, Easy Go” osiągnęło duży sukces komercyjny, zwłaszcza w Niemczech Zachodnich. Zespół wykonywał tę piosenkę w bardzo popularnych wówczas niemieckich programach Musikladen i Ein Kessel Buntes. Zachodni producenci zaoferowali 2 plus 1 nagranie pełnej anglojęzycznej płyty i tak na początku 1980 roku został wydany album Easy Come, Easy Go. Płyta, nagrana z niemieckimi producentami i amerykańskimi muzykami, zawierała wyłącznie anglojęzyczny materiał, który stylistycznie nawiązywał do twórczości takich grup jak ABBA, Boney M. czy Goombay Dance Band. Pochodziło z niej sporo przebojów, w tym „My Gypsy Lady”, „More”, a także „Singapore”, który dotarł do miejsca 7. w Japonii. Album okazał się dużym sukcesem i został certyfikowany jako złoty. Tego samego roku 2 plus 1 pojawili się na festiwalu w Sopocie jako główna gwiazda, gdzie przedstawili nowy repertuar.

Pytanie: Kiedy debiutował pierwszym krążkiem zespół 2 plus 1?
Odpowiedź: Latem 1979

Pytanie: W jakiej części Niemiec szczególnie entuzjastycznie przyjęto „Easy Come, Easy Go”?
Odpowiedź: zachodniej

Pytanie: Kto umożliwił powstanie krążka „Easy Come, Easy Go”?
Odpowiedź: Zachodni producenci

Pytanie: W którym roku wydano krążek „Easy Come, Easy Go”?
Odpowiedź: 1980
Andrzej Rzepliński

Członek Komitetu Helsińskiego w Polsce, objął stanowisko sekretarza zarządu Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, a także członka rady programowej Programu Spraw Precedensowych w tej fundacji. Działał jako ekspert ONZ, Rady Europy i OBWE. Specjalizuje się w dziedzinie kryminologii, prawie karnym i prawach człowieka. Jako ekspert sejmowy współpracował nad ustawą o Instytucie Pamięci Narodowej, doradzał później prezesowi IPN Leonowi Kieresowi (2001–2005) i koordynatorowi ds. służb specjalnych Januszowi Pałubickiemu (1997–2001). W 1998 był kandydatem na funkcję generalnego inspektora ochrony danych osobowych, nie został wybrany na to stanowisko przez Sejm III kadencji. Został też członkiem Polskiego Towarzystwa Prawa Konstytucyjnego.

Pytanie: Jakie funkcje sprawował w Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka?
Odpowiedź: sekretarza zarządu, członka rady programowej Programu Spraw Precedensowych

Pytanie: W jakich dziedzinach jest specjalistą?
Odpowiedź: kryminologii, prawie karnym i prawach człowieka

Pytanie: Dlaczego nie został generalnym inspektorem ochrony danych osobowych?
Odpowiedź: nie został wybrany na to stanowisko przez Sejm III kadencji

Pytanie: Komu doradzał?
Odpowiedź: Leonowi Kieresowi i Januszowi Pałubickiemu
Andrzej Rzepliński

Od 1969 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1977 do 1978 i od 1979 był członkiem egzekutywy, od 1978 do 1979 II sekretarzem, a od marca 1981 I sekretarzem POP PZPR w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji UW. W kwietniu 1981 został także członkiem komitetu uczelnianego PZPR na UW. Z członkostwa w partii zrezygnował w grudniu 1981. Komitet Uczelniany PZPR przy Uniwersytecie Warszawskim formalnie nie przyjął jego rezygnacji, a 21 stycznia 1982 podjął decyzję o wydaleniu go z partii z uwagi na członkostwo w NSZZ „Solidarność”. W latach 80. był nadal związany z „Solidarnością”, uczestniczył w pracach Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności.

Pytanie: Dlaczego został wyrzucony z Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej?
Odpowiedź: z uwagi na członkostwo w NSZZ „Solidarność”

Pytanie: Czy w latach 80. nie angażował się już w działalność "Solidarności"?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej nie przestał być jeszcze w grudniu 1981 roku?
Odpowiedź: Komitet Uczelniany PZPR przy Uniwersytecie Warszawskim formalnie nie przyjął jego rezygnacji

Pytanie: W którym roku został członkiem PZPR?
Odpowiedź: 1969
Augustów

Rozwój Augustowa został przerwany przez wybuch powstania listopadowego. W okolicach Augustowa toczyły się walki, zaś miasto przechodziło z rąk do rąk. Po powstaniu nie zrealizowano planów rozbudowy miasta. Kanał Augustowski ukończono w 1839 roku, jednak nie zyskał on planowanego znaczenia gospodarczego. Również w czasie powstania styczniowego w okolicach Augustowa toczyły się walki, podczas których szczególnie zasłynął oddział pod dowództwem Józefa „Wawra” Ramotowskiego.
W roku 1899, w związku z budową koszar carskich, Augustów uzyskał połączenia kolejowe. W XIX wieku w regionie kwitł przemyt, spowodowany bliskim położeniem miasta z granicą Prus i Rosji.

Pytanie: Co spowodowało zawieszenie w rozkwicie miasta?
Odpowiedź: wybuch powstania listopadowego

Pytanie: Kiedy skończono realizację kanału w Augustowie?
Odpowiedź: w 1839

Pytanie: Czemu w mieście powstały linie kolejowe?
Odpowiedź: w związku z budową koszar carskich

Pytanie: Dlaczego w regionie w XIX wieku nastąpił rozwój przemytu?
Odpowiedź: przez bliskie położenie miasta z granicą Prus i Rosji
Augustów

W 1795 roku miasto zajęli Prusacy, a w latach 1807 i 1812 wojska napoleońskie. Lekką poprawę rozwoju przyniósł XIX wiek. Po Kongresie wiedeńskim w roku 1815 Augustów znalazł się w granicach Królestwa Polskiego (Kongresowego). Został stolicą nowo utworzonego województwa augustowskiego, a od 1837 roku guberni augustowskiej. Urzędy tymczasowo umieszczono w Suwałkach z braku odpowiednich budynków. Projekty rozbudowy Augustowa w stylu klasycystycznym opracował Henryk Marconi. W roku 1825 pod kierunkiem Ignacego Prądzyńskiego rozpoczęto budowę Kanału Augustowskiego.

Pytanie: Czy miasto to kiedykolwiek znajdowało się pod panowaniem Prus?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim stylu chciano rozbudować to miasto?
Odpowiedź: klasycystycznym

Pytanie: W obrębie jakiej jednostki administracyjnej znajdowało się to miasto od 1837 r.?
Odpowiedź: guberni augustowskiej

Pytanie: Dlaczego, mimo dużego znaczenia administracyjnego tego miasta, nie zawsze znajdowały się w nim wszystkie urzędy?
Odpowiedź: z braku odpowiednich budynków

Pytanie: Według czyjego projektu miało zostać rozbudowane to miasto?
Odpowiedź: Henryka Marconiego
Julia Przyłębska

1 grudnia 2015 sejmowa Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka pozytywnie zaopiniowała jej kandydaturę – wysuniętą przez Prawo i Sprawiedliwość – na sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Następnego dnia Sejm głównie głosami posłów PiS wybrał ją na sędziego TK, określając w uchwale początek jej kadencji na dzień 9 grudnia 2015 (na to samo miejsce w Trybunale Konstytucyjnym Sejm VII kadencji wcześniej wybrał Andrzeja Sokalę, Sejm VIII kadencji podjął uchwałę „w sprawie stwierdzenia braku mocy prawnej” uchwały o wyborze Andrzeja Sokali, a Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 3 grudnia 2015 orzekł o niezgodności z Konstytucją RP przepisu ustawy dopuszczającego wybór przez Sejm VII kadencji dwóch sędziów w miejsce sędziów kończących kadencje w trakcie Sejmu VIII kadencji). 9 grudnia 2015 prezydent Andrzej Duda odebrał od niej ślubowanie. 12 stycznia 2016 dopuszczona do orzekania przez prezesa TK.

Pytanie: Kiedy rozpoczęła się kadencja prawniczki na stanowisku sędziowskim Trybunału?
Odpowiedź: 9 grudnia 2015

Pytanie: Jakie orzeczenie wydał TK 3 grudnia 2015 roku?
Odpowiedź: o niezgodności z Konstytucją RP przepisu ustawy dopuszczającego wybór przez Sejm VII kadencji dwóch sędziów w miejsce sędziów kończących kadencje w trakcie Sejmu VIII kadencji

Pytanie: Od kiedy prawniczka mogła aktywnie uczestniczyć w obradach TK?
Odpowiedź: 12 stycznia 2016

Pytanie: Z ramienia jakiej partii prawniczka startowała na stanowisko sędziego TK?
Odpowiedź: Prawa i Sprawiedliwości
Rzymskokatolicki cmentarz parafialny w Suwałkach

Cała nekropolia ma kształt litery "L". Najstarszy fragment położony jest na rzucie prostokąta. Pośrodku tej części znajduje się główna aleja nekropolii, rozciągająca się od głównej bramy przy ul. Zarzecze do końca cmentarza, okala kaplicę, która kończy najstarszą część nekropolii. Aleja dzieli nekropolię na części południową (nowszą) i północną (starszą). Tylko w niektórych miejscach od niej odchodzą ścieżki w prawą i lewą stronę. W nowszych odcinkach cmentarza znajdują się odchodzące od głównej alei prostopadłe ścieżki.

Pytanie: Która z części cmentarza jest starsza: północna czy południowa?
Odpowiedź: północna

Pytanie: Przy jakiej ulicy znajduje się główna brama cmentarza?
Odpowiedź: Zarzecze

Pytanie: Co znajduje się na końcu najstarszej części cmentarza?
Odpowiedź: kaplica

Pytanie: Do czego można przyrównać kształt obszaru zajmowanego przez cmentarz?
Odpowiedź: litery "L"

Pytanie: Jaki podział wyznacza główna aleja?
Odpowiedź: na części południową (nowszą) i północną (starszą)