mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Jonasz (neficki uczeń)

W samym tekście źródłowym Jonasz oraz jego towarzysze określani są jedynie jako uczniowie, nie zaś jako apostołowie. Niemniej, jak zauważył Joseph Fielding Smith, specjalista w zakresie mormońskiej doktryny oraz dziesiąty prezydent Kościoła, otrzymali oni pełnię Ewangelii wraz z władzą i upoważnieniem kapłaństwa Melchizedeka, dokładnie tak samo jak apostołowie powołani w starożytnej Palestynie. Posiadali zatem Boże upoważnienie do bycia szczególnymi świadkami Jezusa Chrystusa pośród swoich pobratymców. Mogą być tym samym uznani za apostołów posłanych do Nefitów. Wypowiadając się na temat relacji między nimi a apostołami wczesnego kościoła w Palestynie Smith dodał, że Nefici podlegali ostatecznie władzy Szymona Piotra. Jednocześnie ich status doktrynalny jest taki sam jak ten przyznawany Josephowi Smithowi oraz Oliverowi Cowdery'emu w okresie nazywanym dyspensacją pełni czasów. Bruce R. McConkie, zięć Fieldinga Smitha oraz członek Kworum Dwunastu, nazwał posługę nefickich uczniów apostolską w swojej kontrowersyjnej pracy Mormon Doctrine z 1958.

Pytanie: Czy Jonasza oraz towarzyszące mu osoby nazywa się apostołami?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kim jest Joseph Fielding Smith?
Odpowiedź: Specjalistą w zakresie mormońskiej doktryny oraz dziesiątym prezydentem Kościoła

Pytanie: Czyjej władzy podlegali Nefici?
Odpowiedź: Szymona Piotra

Pytanie: Kto jest autorem Mormon Doctrine?
Odpowiedź: Bruce R. McConkie

Pytanie: W którym roku powstała Mormon Doctrine?
Odpowiedź: 1958
Agar czekoladowy

Zaletą agaru czekoladowego jest to, że umożliwia wzrost wymagającym bakteriom takim jak Haemophilus czy Neisseria, Moraxella, które nie rosną na rutynowo stosowanych pożywkach. Gatunki te nie wytwarzają hemolizyn niszczących erytrocyty, a równocześnie potrzebują do wzrostu związków obecnych we wnętrzu tych komórek. Dlatego wzrost tych drobnoustrojów jest możliwy dopiero po uszkodzeniu erytrocytów (lizie) poprzez ich ogrzanie. Równocześnie niskie stężenie agaru zapewnia dostateczną wilgoć niezbędną do wzrostu. Podłoże stosowane jest do hodowli bakterii tlenowych lub fakultatywnych beztlenowców. Wzrastają na nim – podobnie jak na agarze krwawym – paciorkowce i gronkowce.

Pytanie: W jaki sposób można spowodować lizę erytrocytów?
Odpowiedź: poprzez ich ogrzanie

Pytanie: Czy paciorkowce można hodować zarówno na agarze krwawym, jak i czekoladowym?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Haemophilus wytwarza hemolizyny?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak działają hemolizyny?
Odpowiedź: niszczą erytrocyty

Pytanie: Jakie stężenie agaru zapewnia odpowiednie właściwości pożywki?
Odpowiedź: niskie
Agar czekoladowy

Pożywkę przygotowuje się poprzez kilkukrotne podgrzewanie i ochładzanie w łaźni wodnej agaru z krwią w temperaturze 100 °C i pod wyższym ciśnieniem; po pewnym czasie pojawia się jednolite zabarwienie, oznaczające hemolizę krwinek czerwonych (istnieje wiele protokołów z różnymi czasami ogrzewania i temperaturą). W przypadku przygotowania pożywki z krwi świni temperatura musi być nieco wyższa. Krew kozy posiada termowrażliwy inhibitor wzrostu działający na Haemophilus, co wymusza wydłużenie czasu ogrzewania do 15 minut w celu zdezaktywowania go. Efekt inhibitora nie jest neutralizowany dodatkiem NAD do nieogrzewanej pożywki.

Pytanie: W jakiej temperaturze przygotowuje się Agar czekoladowy?
Odpowiedź: 100 °C

Pytanie: Co oznacza pojawienie się jednakowego zabawienia podczas produkcji agaru czekoladowego?
Odpowiedź: hemolizę krwinek czerwonych

Pytanie: Dlaczego krew kozy musi być podgrzewana dłużej podczas produkcji agaru czekoladowego?
Odpowiedź: Ponieważ krew kozy posiada termowrażliwy inhibitor wzrostu działający na Haemophilus

Pytanie: Czy inhibitor w krwi kozy może być usunięty dodatkiem NAD w procesie tworzenia agaru czekoladowego?
Odpowiedź: nie
ORP Kaszub (1914)

ORP „Kaszub” został wcielony do Marynarki Wojennej 15 października 1921 roku, w której służył wraz z bliźniaczym ORP „Mazur” (ex-V 105). Wymagał jednak, tak jak pozostałe torpedowce, dalszego remontu i uzbrojenia. Próby odbiorcze wspomniane okręty przeszły w listopadzie i w grudniu. 11 października 1921 roku „Kaszub” został postawiony w stan rezerwy. Zimę spędził w porcie w Pucku. Odnowiony okręt został 15 października 1921 roku włączony do utworzonego 4 listopada 1920 roku Dywizjonu Torpedowców, dowodzonego przez kmdr por. Edwarda Sadowskiego. Funkcję pierwszego i jedynego dowódcy ORP „Kaszub” sprawował kmdr ppor. Bohdan Brodowski. Na to stanowisko został wyznaczony 10 lutego 1921 roku.

Pytanie: Kiedy "Kaszub" rozpoczął służbę wojskową?
Odpowiedź: 15 października 1921

Pytanie: Co należało wykonać niezwłocznie w przypadku wszystkich jednostek marynarki?
Odpowiedź: dalszy remont i uzbrojenie

Pytanie: Dokąd trafił "Kaszub" w okresie zimowym?
Odpowiedź: do portu do Pucka

Pytanie: Kto pełnił funkcję dowódcy jednostki?
Odpowiedź: Bohdan Brodowski
ORP Kaszub (1914)

Po zakończeniu I wojny światowej zwycięskie mocarstwa podzieliły pomiędzy siebie okręty Kaiserliche Marine. Decyzją z 9 grudnia 1919 roku Polsce przyznano sześć torpedowców, których łączny tonaż miał nie przekraczać 1200 ton. Okręty miały być przeznaczone do służby patrolowej. W listopadzie 1920 roku Admiralicja na prośbę kontradmirała Wacława Kłoczkowskiego wyłoniła komisję, w skład której weszli inżynierowie specjaliści ze stoczni w Rosyth. Ich celem było wybranie sześciu najwartościowszych torpedowców, które miały zostać przekazane Polskiej Marynarce Wojennej. Jednym z okrętów był V 108 (Polska otrzymała ostatecznie również V 105 – późniejszy ORP „Mazur”). Torpedowiec był zacumowany w bazie Royal Navy w Rosyth wraz z innymi okrętami i nie przedstawiał większej wartości. Stan okrętu był bardzo zły, nie było na nim uzbrojenia oraz innych mechanizmów. Zdecydowanie lepiej prezentowało się wnętrze jednostki, a więc przedział maszynowy, kotłownie i pomieszczenia dla załogi. Strona polska zdecydowała się na remont w stoczni brytyjskiej, który przeprowadzono na podstawie umowy z 10 listopada 1920 roku zawartej z państwową stocznią H.M. Dockyard w Rosyth. Remont rozpoczął się 12 grudnia za zgodą Departamentu Spraw Morskich. Nadzór nad prawidłowym jego przebiegiem prowadziło Kierownictwo Dozoru Remontu Torpedowców w Rosyth, kierowane przez kpt. mar. (później kmdr. ppor. inż.) Ferdynanda Dyrnę, służbowo podległe kontradmirałowi Wacławowi Kłoczkowskiemu. W czasie remontu zdarzyły się drobne wypadki, m.in. podczas dokowania okrętu uszkodzono ster. Próby morskie przeprowadzono 22 sierpnia 1921 roku, po czym do końca miesiąca prowadzono prace porządkowe oraz szkolenie załogi. Następnie 31 sierpnia okręt udał się do Leith.
Przejęcie okrętu było niezwykle kosztowne dla niewielkiego budżetu marynarki wojennej. Całkowity koszt remontu ORP „Kaszub” wyniósł 13 283 funtów szterlingów, przy czym nie obejmował on kosztów remontu w Polsce oraz zakupu w 1924 roku uzbrojenia. Początkowo torpedowiec miał być uzbrojony w angielskie działa kalibru 4 cali (101,6 mm) QF Mk. IV, ale ostatecznie zrezygnowano z tego zamierzenia.

Pytanie: Czy w trakcie remontu torpedowca udało się uniknąć wypadków?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaką rolę miały pełnić torpedowce przyznane Polsce po I wojnie światowej?
Odpowiedź: służby patrolowej

Pytanie: Gdzie odbyła się naprawa?
Odpowiedź: w stoczni brytyjskiej

Pytanie: Jakie było zadanie członków komisji powołanej w 1920 roku?
Odpowiedź: wybranie sześciu najwartościowszych torpedowców, które miały zostać przekazane Polskiej Marynarce Wojennej
Płyn Lugola

Płyn Lugola, na wniosek specjalistów z Centralnego Laboratorium Ochrony Radiologicznej w Warszawie ze Zbigniewem Jaworowskim na czele, zaaplikowano bezpłatnie wielu obywatelom, szczególnie dzieciom, w całej Polsce w roku 1986 po wybuchu w elektrowni jądrowej w Czarnobylu w celu zapobieżenia wchłanianiu radioaktywnego izotopu jodu 131I z opadów promieniotwórczych powstałych w wyniku wybuchu i pożaru elektrowni. Nadwyżki jodu przyjęte w płynie Lugola miały za zadanie powstrzymywać wbudowywanie radioaktywnych izotopów jodu w hormony tarczycowe – tyroksynę i trójjodotyroninę (profilaktyka raka tarczycy).

Pytanie: Dlaczego zaaplikowano płyn Lugola wielu osobom?
Odpowiedź: w celu zapobieżenia wchłanianiu radioaktywnego izotopu jodu 131I

Pytanie: W jaki sposób wytworzyły się odpady promieniotwórcze?
Odpowiedź: w wyniku wybuchu i pożaru elektrowni

Pytanie: W czym miał pomóc nadmiar jodu zawarty w płynie Lugola?
Odpowiedź: powstrzymywaniu wbudowywania radioaktywnych izotopów jodu w hormony tarczycowe

Pytanie: Kto zlecił zaaplikowanie płynu Lugola pacjentom?
Odpowiedź: specjaliści z Centralnego Laboratorium Ochrony Radiologicznej w Warszawie
Płyn Lugola

Zastosowanie płynu Lugola, z perspektywy czasu, było zbędne w opinii samego Jaworowskiego, który w rozmowie z dziennikarzem „Polityki” stwierdził w 2006: …gdybym miał wówczas obecną wiedzę na temat skali skażeń i tego, co dokładnie wydarzyło się w czarnobylskiej elektrowni, nie rekomendowałbym nawet podawania ludności płynu Lugola. Główną motywacją tego działania była całkowita blokada informacyjna ze strony ZSRR – naukowcy, nie znając prognozy nasilenia promieniowania, brali pod uwagę najbardziej pesymistyczny wariant.

Pytanie: Dlaczego w tamtej sytuacji doradzano wzięcie płynu Lugola?
Odpowiedź: Główną motywacją tego działania była całkowita blokada informacyjna ze strony ZSRR – naukowcy, nie znając prognozy nasilenia promieniowania, brali pod uwagę najbardziej pesymistyczny wariant

Pytanie: Czy aktualnie pojawiają się opinie, że przyjmowanie tego płynu nie było wtedy potrzebne?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Związek Radziecki zapewniał innym państwom dostęp do wszystkich informacji po katastrofie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jakim wypadku Jaworowski nie rekomendowałby wtedy przyjmowania tego płynu?
Odpowiedź: gdyby miał obecną wiedzę na temat skali skażeń i tego, co dokładnie wydarzyło się w czarnobylskiej elektrowni

Pytanie: Jaki wariant rozwoju wydarzeń brali pod uwagę naukowcy bezpośrednio po tym zdarzeniu?
Odpowiedź: najbardziej pesymistyczny
Krążowniki liniowe typu Invincible

W lutym 1915 roku „Indomitable” wszedł w skład 3. Eskadry Krążowników Liniowych, grupującej wszystkie trzy jednostki typu Invincible. W tym samym miesiącu na okręcie wybuchł pożar, spowodowany wadliwym działaniem instalacji elektrycznej. Spowodowane tym zdarzeniem uszkodzenia były naprawiane do pierwszej dekady marca. Podczas bitwy jutlandzkiej 31 maja i 1 czerwca 1916 roku krążownik wystrzelił 175 pocisków z artylerii głównego kalibru, uzyskując trzy trafienia na „Derfflingerze”, jedno na „Seydlitzu” i jedno na przeddrednocie „Pommern”, samemu nie ponosząc szkód od artylerii przeciwnika. W następnych miesiącach po bitwie, podobnie jak „Inflexible”, dołączył do 2. Eskadry Krążowników Liniowych, ale również nie uczestniczył już w akcjach bojowych. Po zakończeniu wojny został wycofany z linii i w lutym 1919 roku trafił w skład Floty Rezerwowej w Nore. 31 marca 1920 roku został ostatecznie skreślony z listy floty i 1 grudnia 1921 roku sprzedany do stoczni złomowej. Złomowano go w 1923 roku.

Pytanie: Z jakiej przyczyny na statku wybuchł pożar?
Odpowiedź: Wadliwego działania instalacji elektrycznej

Pytanie: Jaka bitwa miała miejsce na przełomie maja i czerwca 1916 roku?
Odpowiedź: Jutlandzka

Pytanie: W jakie okręty strzelił „Indomitable” podczas bitwy jutlandzkiej?
Odpowiedź: „Derfflinger”, „Seydlitz” i „Pommern”

Pytanie: W którym roku okręt „Indomitable” został zezłomowany?
Odpowiedź: 1923
Krążowniki liniowe typu Invincible

Po powrocie do Scapa Flow okręt wraz z „Inflexible” i „Indomitable” utworzył 3. Eskadrę Krążowników Liniowych w składzie Floty Krążowników Liniowych (Battle Cruiser Fleet) wiceadmirała Davida Beatty'ego i od maja 1915 roku pełnił w niej funkcję jednostki flagowej kontradmirała Horace'a Hooda. Wziął udział w bitwie jutlandzkiej 31 maja 1916 roku. Po wejściu do akcji artylerzyści okrętu celnym trafieniem w siłownię krążownika lekkiego „Wiesbaden” spowodowali jego unieruchomienie. W dalszej fazie starcia doszło do pojedynku z niemiecką 1. Grupą Rozpoznawczą admirała Franza Hippera. „Invincible” i „Inflexible” obrały za cel „Lützow”, uzyskując łącznie osiem trafień, z których dwa, wystrzelone najprawdopodobniej z okrętu flagowego, doprowadziły w konsekwencji do zatonięcia niemieckiego krążownika. Jednak również „Invincible” został trafiony salwami z „Lützowa” i „Derfflingera”. Jeden z pocisków tego ostatniego trafił w dach lewej wieży artyleryjskiej na śródokręciu („Q”), powodując najprawdopodobniej pożar, a następnie eksplozję ładunków miotających w komorach amunicyjnych. Doprowadziła ona do natychmiastowego przełamania się okrętu i zatonięcia najpierw części dziobowej, a po południu 1 czerwca również rufowej. Odesłany na miejsce katastrofy niszczyciel „Badger” uratował jedynie sześciu marynarzy z liczącej w dniu bitwy 1032 osoby załogi okrętu.

Pytanie: Jakie stanowisko objął okręt „Invincible” we Flocie Krążowników Liniowych?
Odpowiedź: jednostki flagowej kontradmirała Horace'a Hooda

Pytanie: W jakiej potyczce walczył krążownik „Invincible” pod koniec maja 1916 roku?
Odpowiedź: bitwie jutlandzkiej

Pytanie: Z jakich okrętów zostały wystrzelone pociski, które uderzyły w krążownik „Invincible”?
Odpowiedź: „Lützowa” i „Derfflingera”

Pytanie: Jaką katastrofę spowodował jeden z pocisków wystrzelonych z pokładu „Derfflingera” prosto w dach jednej z wież artyleryjskich krążownika „Invincible”?
Odpowiedź: najprawdopodobniej pożar, a następnie eksplozję ładunków miotających w komorach amunicyjnych
Iguanodon

Iguanodon nie należał do rodzajów, od których zaczął się „renesans dinozaurów”, rozpoczęty w 1969 opisem deinonycha. Nie pomijano go jednak zbyt długo. David B. Weishampel napisał pracę tłumaczącą mechanizmy żywienia się ornitopodów, która polepszyła rozumienie tych kwestii. David B. Norman opisał liczne aspekty dotyczące rodzaju, czyniąc go jednym z najlepiej poznanych nieptasich dinozaurów. W dodatku dalsze znaleziska licznych szkieletów Iguanodon w Nehden w Nadrenii Północnej-Westfalii w Niemczech przyniosły argumenty za zachowaniami stadnymi w przypadku tego rodzaju. Zwierzęta, znalezione na ograniczonym obszarze, zdawały się zginąć na skutek powodzi. Mogły też ponieść śmierć, przekraczając stadnie rzekę. Znaleziono tam co najmniej 15 osobników mierzących od 2 do 8 m długości, aczkolwiek przynajmniej część z nich to smukłe iguanodony zaliczane do blisko spokrewnionych rodzajów Mantellisaurus lub Dollodon (opisany jako Iguanodon atherfieldensis, uznawany przez pewien czas za gatunek iguanodona).

Pytanie: Od jakiego wydarzenia rozpoczął się "renesans dinozaurów"?
Odpowiedź: opisu deinonycha

Pytanie: W jaki sposób mogły zginąć osobniki znalezione w Nehden?
Odpowiedź: na skutek powodzi. Mogły też ponieść śmierć, przekraczając stadnie rzekę

Pytanie: Kto w bardzo szczegółowy sposób opisał ten rodzaj dinozaura?
Odpowiedź: David B. Norman

Pytanie: W jakim regionie Niemiec znaleziono wiele szkieletów tego rodzaju dinozaura?
Odpowiedź: Nadrenii Północnej-Westfalii

Pytanie: Czy rodzaj ten od samego początku wzbudzał duże zainteresowanie badaczy?
Odpowiedź: nie
Iguanodon

Badania Iguanodon osłabły na początku XX wieku z powodu obu wojen światowych i wielkiego kryzysu w Europie. Nowy gatunek, który stał się przedmiotem licznych badań i kontrowersji taksonomicznych, nazwano w 1925. Reginald Hooley ukuł dla znaleziska z Atherfield Point na Wyspie Wight nazwę Iguanodon atherfieldensis. Początkowo uznawany za rodzaj europejski, iguanodon stwierdzony został w wielu miejscach świata. Materiał znaleziono w Afryce (zęby z Tunezji i innych miejsc na Saharze), Azji (w Mongolii – I. orientalis) i Ameryce Północnej (I. ottingeri z Utah). Inny gatunek północnoamerykański z Dakoty Południowej przypisano kiedyś iguanodonowi jako I. lakotaensis, później reklasyfikowano go w osobnym rodzaju Dakotadon.

Pytanie: Dlaczego na początku dwudziestego stulecia prowadzono mniej badań związanych z tym rodzajem dinozaura?
Odpowiedź: z powodu obu wojen światowych i wielkiego kryzysu w Europie

Pytanie: W jakim miejscu odnaleziono pozostałości po tym rodzaju dinozaura, którymi zajmował się Reginald Hooley?
Odpowiedź: Atherfield Point na Wyspie Wight

Pytanie: Jakie części Iguanodona odnaleziono na terenie Tunezji?
Odpowiedź: zęby

Pytanie: Jaki gatunek Iguanodona odnaleziono na terenie Mongolii?
Odpowiedź: I. orientalis
Liczba mnoga w języku angielskim

Takie rzeczowniki, jak team, family, government, orchestra, public, school, ministry i podobne, odnoszące się do zbiorowości ludzi, mogą być użyte zarówno w liczbie pojedynczej jak i mnogiej: The Team is/are going to win → Drużyna wygra. Różnica polega na tym, że jeśli mówiący ma na myśli pojedynczych członków grupy, np. podejmujących decyzje czy wykonujących jakieś operacje, używa najczęściej liczby mnogiej: My class are hopeless, they are constantly pulling my leg → Moja klasa jest straszna, wszyscy sobie ze mnie drwią. Jeśli grupa jest postrzegana jako jednostka, częstsza jest liczba pojedyncza: After the recess, the government was discharged → Po przerwie letniej rząd został rozwiązany. Z formami w liczbie pojedynczej używa się zaimka względnego who, w liczbie pojedynczej – which: The committee, which is elected... ale: The committee who have decided... W amerykańskiej angielszczyźnie dominuje w większości przypadków liczba pojedyncza.

Pytanie: Czy rzeczownik team może łączyć się z formą czasownika w liczbie pojedynczej?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kiedy rzeczownika family można użyć w znaczeniu liczby mnogiej?
Odpowiedź: jeśli mówiący ma na myśli pojedynczych członków grupy

Pytanie: Czy w amerykańskiej odmianie angielskiego rzeczownika government używa się częściej w liczbie pojedynczej?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim przypadku rzeczownik government łączy się z formą czasownika w liczbie pojedynczej?
Odpowiedź: Jeśli grupa jest postrzegana jako jednostka
Liczba mnoga w języku angielskim

W złożeniach rzeczownik + rzeczownik (najczęściej w przypadku przydawki rzeczownej) pierwszy z nich występuje w liczbie pojedynczej: a car accident, a ticket office. Od tej zasady jest kilka wyjątków: jeśli wyraz jest plurale tantum, liczba pojedyncza ma taką samą formę jak liczba mnoga, rzeczowników częściej używanych w liczbie mnogiej, spotyka się liczbę mnogą a clothes shop, a maths test, the accounts department. W niektórych przypadkach np. drug(s) obie formy są możliwe: the drug(s) problem.

Pytanie: Czy w konstrukcjach typu rzeczownik+rzeczownik pierwszy człon jest zawsze w liczbie pojedynczej?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy forma a clothes shop jest poprawna?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy w niektórach przypadkach w konstrukcjach typu rzeczownik+rzeczownik pierwszy człon może występować zarówno w liczbie pojedynczej, jak i mnogiej?
Odpowiedź: tak
Codex Athous Dionysius

Grecki tekst kodeksu przekazuje tekst bizantyński, z pewną liczbą aleksandryjskich naleciałości. Hermann von Soden zaliczył go do rodziny tekstualnej K1, która jego zdaniem jest najwcześniejszą formą tekstu bizantyjskiego, i uznał go za trzeci dobry rękopis tekstu bizantyjskiego (po S i V). Aland nadał mu profil tekstualny 2081 1041/2 32 10S. Profil ten oznacza, że kodeks wspiera tekst bizantyński przeciwko „oryginalnemu” w 208 miejscach, współbrzmi zarówno z tekstem bizantyńskim jak i „oryginalnym” w 104 miejscach, wspiera tekst „oryginalny” przeciwko bizantyńskiemu w 3 miejscach. Ponadto kodeks posiada 10 sobie właściwych wariantów. W oparciu o ten profil tekst rękopisu został zaklasyfikowany do kategorii V, co oznacza, że jest nieprzydatny dla odtworzenia oryginalnego tekstu Nowego Testamentu.

Pytanie: Do jakiej rodziny tekstów badacz zaliczył grecki kodeks?
Odpowiedź: K1

Pytanie: Jak badacz określa rodzinę K1?
Odpowiedź: najwcześniejszą formą tekstu bizantyjskiego

Pytanie: Jakim profilem charakteryzuje się tekst według uczonego?
Odpowiedź: 2081 1041/2 32 10S

Pytanie: Czy kodeksu greckiego można użyć do rekonstrukcji Nowego Testamentu?
Odpowiedź: nie
Codex Athous Dionysius

Według Claremont Profile Method, tj. metody wielokrotnych wariantów, należy do rodziny tekstualnej Kx (standardowy tekst bizantyński). Metodą tą przebadano jednak tylko trzy rozdziały Ewangelii Łukasza (1; 10; 20), przy czym w Łk 1 rękopis ma niepełny tekst. Według Frederika Wissego nie istnieją wystarczające przesłanki dla utworzenia odrębnej rodziny tekstualnej dla grupy rękopisów pokrewnych z rękopisem 045 (jak chciał von Soden); całą tę grupę Wisse zaliczył do rodziny Kx, w ramach której tworzy grupę Cl Ω. Wisse potwierdził przypuszczenie von Sodena, że rękopis prezentuje wczesną formę rodziny Kx, jednak brakuje wystarczających przesłanek, by sądzić, że właśnie z niej wyewoluowały pozostałe formy rodziny Kx (jak chciał von Soden). Jednak ocena Wissego opiera się tylko na trzech rozdziałach Ewangelii Łukasza. Robert Waltz zaznaczył, że czas, w jakim powstał rękopis, sugeruje jednak, że jest to najwcześniejsza forma Kx.

Pytanie: Jakie fragmenty kodeksu przebadano metodą wielokrotnych wariantów?
Odpowiedź: trzy rozdziały Ewangelii Łukasza

Pytanie: Jaka metoda wskazuje na to, że kodeks należy do rodziny tekstualnej Kx?
Odpowiedź: Claremont Profile Method

Pytanie: Czy Frederik Wisse uważa, że stworzenie oddzielnej rodziny tekstualnej dla grupy rękopisów związanych z rękopisem 045 jest zasadne?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co, według Roberta Waltza, wskazuje na to, że Codex Athous Dionysious jest najwcześniejszą formą rodziny tekstualnej Kx?
Odpowiedź: czas, w jakim powstał rękopis
HMS New Zealand (1911)

Na przełomie stycznia i lutego 1915 roku nastąpiła reorganizacja jednostek krążowników liniowych Grand Fleet. Utworzona została Flota Krążowników Liniowych (ang.: Battle Cruiser Fleet) pod dowództwem admirała Beatty'ego oraz trzy eskadry krążowników liniowych. Dowódcą 2. Eskadry został wiceadmirał George Edwin Patey (8 marca został zastąpiony na stanowisku przez wiceadmirała Williama Pakenhama), który obrał za swój okręt flagowy bliźniaczą „Australię”. W tym czasie nastąpiła również zmiana na stanowisku dowódcy „New Zealand”, nowym został komandor J.E.F. Green. 22 kwietnia 1916 roku krążownik zderzył się z „Australią”, w wyniku czego spędził w stoczni remontowej najbliższy miesiąc. Drugi okręt bardziej ucierpiał w wyniku tej kolizji, jego naprawy trwały aż do 9 czerwca. Po powrocie do linii „New Zealand” przejął obowiązki okrętu flagowego 2. Eskadry Krążowników Liniowych i w tej roli wziął udział w bitwie jutlandzkiej.

Pytanie: Kto objął dowództwo nad Flotą Krążowników Liniowych?
Odpowiedź: admirał Beatty

Pytanie: Kto został mianowany na dowódcę 2. Eskadry podczas reorganizacji?
Odpowiedź: wiceadmirał George Edwin Patey

Pytanie: Kto został następcą Pateya od marca?
Odpowiedź: wiceadmirał William Pakenham
HMS New Zealand (1911)

1 września 1914 roku krążownik powrócił na krótko w skład 1. Eskadry Krążowników Liniowych. Wraz z nią wziął udział w nieudanej próbie przechwycenia niemieckich krążowników liniowych bombardujących Scarborough, Hartlepool i Whitby 16 grudnia 1914 roku. Cztery krążowniki liniowe admirała Beatty'ego i sześć drednotów 2. Eskadry Pancerników wiceadmirała George'a Warrendera, wspomagane przez siły lekkie, miały dzięki danym uzyskanym z przechwyconych i rozszyfrowanych niemieckich depesz radiowych doskonałą okazję do zaatakowania na korzystnych dla siebie warunkach eskadry kontradmirała Hippera. Nie została ona wykorzystana z powodu nadmiernej ostrożności i błędów w dowodzeniu. 15 stycznia 1915 roku HMS „New Zealand” powrócił do 2. Eskadry Krążowników Liniowych i został jej okrętem flagowym.

Pytanie: Do jakiej jednostki wojskowej dołączył ponownie na początku września 1914 roku?
Odpowiedź: 1. Eskadry Krążowników Liniowych

Pytanie: Jakie okręty próbował nieskutecznie przechwycić z 1. Eskadrą Krążowników Liniowych?
Odpowiedź: Scarborough, Hartlepool i Whitby

Pytanie: Co umożliwiło próbę ataku na jednostkę dowodzoną przez kontradmirała Hippera?
Odpowiedź: dane uzyskane z przechwyconych i rozszyfrowanych niemieckich depesz radiowych

Pytanie: Dlaczego próba ataku na eskadrę kontradmirała Hippera zakończyła się porażką?
Odpowiedź: z powodu nadmiernej ostrożności i błędów w dowodzeniu