mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Akcja „B”

Krakiewicz pod wpływem przeżyć w więzieniu (1950–1952) przeszedł na pozycje lojalistyczne wobec władz komunistycznych i był odtąd gwarantem właściwego z punktu widzenia władz kursu politycznego Kościoła. Władze wyznaniowe zobowiązały niektórych zwalnianych z KChWE i ZKCh do działań na rzecz poszerzenia ZKE. Paweł Bajeński przeszedł podobną metamorfozę co Krakiewicz. Pod nieobecność uwięzionego Jerzego Sacewicza (przeciwnika wejścia do ZKE) doprowadził do tego, że ZKCh znalazł się w strukturach ZKE. Z kolei Józef Czerski, wieloletni prezes KChWE, przed aresztowaniami był przeciwnikiem wejścia do ZKE, natomiast po wyjściu na wolność nakłaniał zbory KChWE do przystąpienia do ZKE. W latach 1952 i 1953 odbyły się dwie Konferencje Porozumiewawcze, których celem było poszerzenie ZKE.

Pytanie: Jak zmieniła się postawa Krakiewicza po wyjściu na wolność?
Odpowiedź: przeszedł na pozycje lojalistyczne wobec władz komunistycznych

Pytanie: Co wpłynęło na zmianę postawy Krakiewicza?
Odpowiedź: przeżycia w więzieniu

Pytanie: Kiedy Czerski zmienił swoje zdanie co do przyłączenia się KChWE do ZKE?
Odpowiedź: po wyjściu na wolność

Pytanie: Kto wprowadził ZKCh do ZKE?
Odpowiedź: Paweł Bajeński

Pytanie: Czy działania zmierzające do poszerzenia ZKE były zgodne z linią władz wyznaniowych?
Odpowiedź: tak
Akcja „B”

Po pokazowym procesie bułgarskim z 1949 roku, w którym skazano 15 pastorów, Wydział V Departamentu V MBP postanowił aresztować czołowych działaczy ZKCh i ZKE. Przygotowano „Plan częściowej likwidacji sekt” który zakładał, że 16 marca o godzinie 21:00 nastąpią aresztowania 18 działaczy, 28 działaczy zamierzano przesłuchać i przeprowadzić rewizje u wszystkich 44 osób. Akcja miała objąć w sumie 10 województw i miasto stołeczne Warszawę. Nie doszła jednak do skutku, ale natychmiast przystąpiono do systematycznego rozpracowywania „sekt”. 28 maja 1949 roku UBP Warszawa założył sprawę agenturalnego rozpracowania pod kryptonimem „Inżynier” na kierownictwo ZKE. 7 czerwca Departament V MBP sporządził „Informację” dotyczącą ZKCh i ZKE. Uznano, że Kościoły te „stanowią bazę wpływów imperializmu amerykańskiego i służą za kanał wywiadu amerykańskiego”. „Sekty” należy zlikwidować „celem zwężenia bazy wpływów USA i działania sieci obcych wywiadów”. Odtąd Departament V MBP przygotowywał się do przeprowadzenia akcji likwidacyjnej.

Pytanie: Jakie działania miały być przeprowadzone w ramach akcji nazwanej „Planem częściowej likwidacji sekt”?
Odpowiedź: aresztowania 18 działaczy, 28 działaczy zamierzano przesłuchać i przeprowadzić rewizje u wszystkich 44 osób

Pytanie: Na jakich terenach miał zostać zrealizowany „Plan częściowej likwidacji sekt”?
Odpowiedź: 10 województw i miasta stołecznego Warszawa

Pytanie: Dlaczego zdaniem Departamentu V MBP ZKCh i ZKE należało zlikwidować?
Odpowiedź: celem zwężenia bazy wpływów USA i działania sieci obcych wywiadów

Pytanie: Czy „Plan częściowej likwidacji sekt” został wprowadzony w życie?
Odpowiedź: nie
Noc Kupały

Według wierzeń wodniki, wodnice i utopce oraz większość pozostałych demonów wodnych lubiła zaczajać się na spragnionych lata ludzi, którzy nierozsądnie zażywają kąpieli przed nocą Kupały. Dopiero po tym święcie kąpiel w akwenach stawała się stosunkowo bezpieczna. W okresie późniejszym wierzenia te znalazły swoje odbicie w święceniu wody w przypadającą na 23-24 czerwca wigilię św. Jana, co miało przeganiać złe moce i niejako oficjalnie otwierać sezon kąpielowy (stąd przypuszczalnie kolejne późniejsze powiązanie postaci Jana Chrzciciela z nocą Kupały).

Pytanie: Dlaczego według ludowych wierzeń kąpiel w akwenach przed nocą Kupały nie była rozsądnym wyborem?
Odpowiedź: wodniki, wodnice i utopce oraz większość pozostałych demonów wodnych lubiła zaczajać się na spragnionych lata ludzi

Pytanie: Co chciano osiągnąć święcąc wodę w wigilię świętego Jana?
Odpowiedź: przegonić złe moce i niejako oficjalnie otworzyć sezon kąpielowy

Pytanie: Kiedy obchodzono wigilię świętego Jana?
Odpowiedź: 23-24 czerwca

Pytanie: Czy po nocy Kupały można już było czuć się bezpieczniej, kąpiąc się w akwenach?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaka postać biblijna była kojarzona z tym świętem?
Odpowiedź: Jan Chrzciciel
Noc Kupały

Święto przesilenia letniego wszędzie, nie tylko wśród ludów słowiańskich, obchodzono podobnie. W Czechach, tak jak w Polsce, skakano przez ogniska, co miało oczyszczać oraz chronić przed wszelakim złem i nieszczęściem. Zasuszone wianki z bylicy zakładano na rogi bydłu, by ustrzec je przed chorobami i urokami czarownic. Serbowie od dogasających o świcie ognisk zapalali pochodnie i obchodzili z nimi zagrody i domostwa, co chronić miało przed złymi duchami. W Skandynawii palono ogniska na rozstajnych drogach albo nad brzegami jezior, wierząc, że woda, w której koniecznie należało się zanurzyć, miała podówczas właściwości lecznicze. Święto to pod nazwą Līgo (23 czerwca) i Jāņi (24 czerwca) jest np. nieprzerwanie obchodzone i nadal bardzo popularne na Łotwie, gdzie ma charakter święta państwowego. Na Litwie miejscowe Rasos cieszy się nieco mniejszą popularnością.

Pytanie: W jakim kraju święto przesilenia letniego obchodzone jest jak święto państwowe?
Odpowiedź: na Łotwie

Pytanie: Jak nazywa się to święto na Litwie?
Odpowiedź: Rasos

Pytanie: Co miał na celu zwyczaj skakania przez ognisko, praktykowany w ramach tego święta?
Odpowiedź: oczyszczać oraz chronić przed wszelakim złem i nieszczęściem

Pytanie: Jaki zwyczaj związany z tym świętem praktykowano w Skandynawii?
Odpowiedź: palono ogniska na rozstajnych drogach albo nad brzegami jezior

Pytanie: Co, by uchronić się przed duchami, robili w czasie tego święta Serbowie?
Odpowiedź: od dogasających o świcie ognisk zapalali pochodnie i obchodzili z nimi zagrody i domostwa
Hrabia Monte Christo

Mija dziewięć lat. Syn Fernanda i Mercedes, Albert de Morcerf i jego przyjaciel Franz d’Epinay spędzają karnawał w Rzymie. Ich sąsiadem w hotelu jest bajecznie bogaty hrabia Monte Christo – pod takim nazwiskiem ukrywa się Edmund Dantès. W czasie jednej z zabaw maskowych Albert poznaje uroczą dziewczynę i udaje się z nią na schadzkę. Okazuje się, że była to pułapka – młodzieniec został porwany przez bandę Luigiego Vampy. Dzięki hrabiemu Monte Christo zostaje jednak uwolniony. Wdzięczny młodzieniec obiecuje, że w zamian wprowadzi arystokratę w środowisko paryskich wyższych sfer. Tak też się dzieje, a ekscentryczny milioner staje się szybko najpopularniejszą postacią w stolicy Francji. Nawiązuje osobistą znajomość z Fernandem de Morcerfem, bankierem Danglarsem i de Villefortem, który awansował na głównego prokuratora królewskiego. Stopniowo realizuje swój plan zemsty. Za sprawą faktów ujawnionych przez odnalezioną przez niego Hayde, córkę Alego Tebelina Paszy, wychodzi na jaw, że Fernand Mondego był nie bohaterem wojny o niepodległość Grecji, ale zdrajcą, który wydał Turkom i osobiście zamordował Alego Paszę. Manewry finansowe hrabiego doprowadzają bank Danglarsa do bankructwa, zaś jego córka omal nie poślubia byłego galernika, którego Monte Christo wprowadził na salony pod fałszywym nazwiskiem włoskiego wicehrabiego Andrei Cavalcantiego. Równocześnie żona de Villeforta, pragnąc zapewnić dziedziczenie majątku męża przez swojego syna, zabija jego teściów i usiłuje otruć córkę z pierwszego małżeństwa, Walentynę. Również te czyny zainspirował Monte Christo, opowiadając kobiecie o działaniu trucizn roślinnych.

Pytanie: Jaką nazwę nadał sobie dla niepoznaki Edmund Dantès?
Odpowiedź: Monte Christo

Pytanie: Kto podstępem porwał Alberta?
Odpowiedź: banda Luigiego Vampy

Pytanie: Kto pomógł Albertowi uwolnić się od złej bandy? 
Odpowiedź: Monte Christo

Pytanie: Jak miała na imię córka Paszy?
Odpowiedź: Hayda
Charles Dickens

9 czerwca 1865 roku, wracając z Paryża wraz z Ellen Ternan przeżył katastrofę kolejową w Staplehurst. Siedem pierwszych wagonów spadło z żelaznego mostu, który był wówczas w naprawie. Jedynym wagonem, który pozostał na torze, był wagon pierwszej klasy, którym podróżował Dickens. Opuszczając wagon, zorientował się, że zostawił w nim rękopis powieści „Nasz wspólny przyjaciel” i wrócił po niego. Doświadczenie z tragedii w Staplehurst oraz informacje o katastrofie w tunelu Clayton wykorzystał później, pisząc opowiadanie „The Signal-Man”.

Pytanie: Jakiego wypadku doznał Dickens?
Odpowiedź: katastrofy kolejowej

Pytanie: W jakiej miejscowości doszło do wypadku kolejowego, w którym uczestniczył Dickens?
Odpowiedź: w Staplehurst

Pytanie: Jakie działo napisał Dickens po przeżyciach z wypadku?
Odpowiedź: „The Signal-Man”

Pytanie: Kiedy miała miejsce katastrofa kolejowa w Staplehurst?
Odpowiedź: 9 czerwca 1865 roku
Alaksandr Łukaszenka

W sierpniu 1991 roku, podczas puczu moskiewskiego, Alaksandr Łukaszenka określał się jako zwolennik „pieriestrojki” i demokratyzacji, obwiniając komunistów o kryzys, w którym znalazł się kraj. Ostro wystąpił przeciwko propozycji pierwszego sekretarza KC KPB Anatola Małafiejeua, by ogłosić w republice stan wyjątkowy i utworzyć stanowisko prezydenta, twierdząc, że grozi to wprowadzeniem na Białorusi dyktatury. 24 sierpnia 1991 roku, na nadzwyczajnej sesji Rady Najwyższej zwołanej na wniosek deputowanych BFL, na wniosek Alaksandra Łukaszenki i Wiktara Hanczara został odwołany ze stanowiska przewodniczący parlamentu Mikałaj Dziemianciej. Łukaszenka wystąpił przeciwko upaństwowieniu własności dawnego Komsomołu (przemianowanego na Związek Młodzieży Białorusi). Dzięki jego staraniom organizacja zachowała swoje struktury, nieruchomości, dotacje budżetowe i inną własność.

Pytanie: Czy w sierpniu 1991 r. był przychylny działalności komunistów?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czym według niego groziła realizacja propozycji Małafiejeua?
Odpowiedź: wprowadzeniem na Białorusi dyktatury

Pytanie: Jak wcześniej nazywał się Związek Młodzieży Białorusi?
Odpowiedź: Komsomoł

Pytanie: Kim był Anatol Małafiejeua?
Odpowiedź: pierwszym sekretarzem KC KPB
Stereotyp

Tworzenie stereotypów jest spontaniczną ludzką skłonnością, która ma na celu redukowanie nadmiaru informacji docierających ze świata. Takiemu upraszczaniu przekazu podlegają wszelkie ludzkie wyobrażenia o otaczającym ich świecie, zarówno przyrody, jak i społeczeństwa. Ma to związek między innymi z takimi sposobami porządkowania rzeczywistości, jak kategoryzacja, generalizacja, schemat poznawczy. Jeśli fałszywe, zbiorowe, niedostatecznie uzasadnione i uparcie żywione przekonanie na temat jakiegoś wycinka rzeczywistości odnosi się do wszystkich ludzi określonej grupy, wtedy nazywane jest stereotypem (przekonanie dotyczące na przykład pewnych zjawisk czy przedmiotów nazywane jest ogólnie schematem poznawczym).

Pytanie: Co na celu ma wymyślanie stereotypów?
Odpowiedź: redukowanie nadmiaru informacji docierających ze świata

Pytanie: Co określane jest jako stereotyp?
Odpowiedź: fałszywe, zbiorowe, niedostatecznie uzasadnione i uparcie żywione przekonanie na temat jakiegoś wycinka rzeczywistości odnosi się do wszystkich ludzi określonej grupy
Stereotyp

Ojcem takiego rozumienia stereotypu jest Hilary Putnam, który rozgraniczył wiedzę naukową (encyklopedyczną) na temat danego pojęcia od wiedzy potocznej. Można więc mówić o naukowym znaczeniu wyrazu „woda” – jest to pewien rodzaj cząsteczki chemicznej o określonym wzorze, oraz o jego sensie potocznym, czyli o stereotypie, wedle którego woda jest życiodajna, ma magiczną moc, oznacza świeżość. Współcześnie duża grupa językoznawców poświęca się analizie stereotypów wyrażeń potocznych, pisząc o stereotypach „kamienia”, „żaby” czy „kosmosu”.

Pytanie: Jakiego rozróżnienia dotyczącego stereotypu dokonał Hilary Putnam?
Odpowiedź: rozgraniczył wiedzę naukową (encyklopedyczną) na temat danego pojęcia od wiedzy potocznej

Pytanie: Jaki jest stereotyp wyrazu „woda”, zgodnie z rozgraniczeniem wprowadzonym przez Putnama?
Odpowiedź: woda jest życiodajna, ma magiczną moc, oznacza świeżość

Pytanie: Czy obecnie językoznawcy zajmują się badaniem stereotypów potocznych słów?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Zgodnie z ustaleniami jakiego naukowca można mówić o naukowym i potocznym sensie poszczególnych wyrazów?
Odpowiedź: Hilary'ego Putnama
Seria niefortunnych zdarzeń

Ponadto ukazała się książka pod tytułem Lemony Snicket: Nieautoryzowana autobiografia, będąca zbiorem fikcyjnych dokumentów (zdjęć, listów, telegramów, cytatów, zapisów rozmów). W Wielkiej Brytanii i USA wydano The Beatrice Letters (Listy Beatrycze) (zbiór korespondencji między Lemonym Snicketem a Beatrycze) oraz Horseradish: Bitter Truths You Can't Avoid (Chrzan: Gorzkie prawdy, których nie sposób uniknąć. Rozdział czternasty jest ostatnim rozdziałem księgi 13 i tworzy odrębną (12-stronicową) książkę.

Pytanie: Co znajdowało się w książce "Lemony Snicket: Nieautoryzowana autobiografia"?
Odpowiedź: zbiór fikcyjnych dokumentów

Pytanie: W jakich krajach wydano "Listy Beatrycze"?
Odpowiedź: Wielkiej Brytanii i USA

Pytanie: Co zawierały "Listy Beatrycze"?
Odpowiedź: zbiór korespondencji między Lemonym Snicketem a Beatrycze
Seria niefortunnych zdarzeń

Fabuła zmienia się w książce Wredna wioska, gdzie dzieci zostają oskarżone o zamordowanie Jacques’a Snicketa, który był brany za Hrabiego Olafa, ten sam z kolei przebrał się za detektywa Dupina i wrobił dzieci w morderstwo, które prawdopodobnie sam popełnił. Od tego momentu rodzeństwo musi uciekać przed Olafem i policją. W Przedostatniej pułapce proces przeciwko Olafowi, uniewinniający dzieci, zostaje zakłócony przez współpracowników Olafa. Dzieci uciekają wraz z Olafem i zmuszone zostają do podpalenia Hotelu Ostateczność. Od tego momentu rodzeństwo wypływa w rejs i trafia na wyspę.

Pytanie: Jaki zarzut pada pod adresem rodzeństwa we Wrednej wiosce?
Odpowiedź: o zamordowanie Jacques’a Snicketa

Pytanie: Jak Hrabia Olaf przyczynił się do skierowania podejrzeń o zabicie Jacques’a Snicketa w stronę rodzeństwa?
Odpowiedź: przebrał się za detektywa Dupina i wrobił dzieci w morderstwo, które prawdopodobnie sam popełnił

Pytanie: Co dzieje się z dziećmi po tym, jak zostają zmuszone do podpalenia Hotelu Ostateczność?
Odpowiedź: wypływają w rejs i trafiają na wyspę

Pytanie: W której z książek serii opisany jest proces oczyszczający rodzeństwo z zarzutu morderstwa?
Odpowiedź: Przedostatniej pułapce
Rega

Głębokość rzeki waha się od 1 do 2 m, szerokość od 6 do 30 m. Dno koryta jest piaszczyste, pokryte cienką warstwą mułu.
Szerokość koryta górnego biegu Regi wynosi od 5 do 8 m, a doliny rzecznej do 0,5 km. Początkowy odcinek Regi odznacza się powolnym biegiem rzeki, nad brzegami rosną kępy drzew oraz lasy sosnowe i świerkowe. Dalej po kilkunastu kilometrach słabo ukształtowana dolina Regi staje się wyraźniejsza, a od ujścia Starej Regi ma wysokie krawędzie. Wzrasta też prędkość nurtu, a szerokość koryta zwiększa się do 15 m. Dolina rzeki ulega poszerzeniu do 0,5 km. Na Redze wybudowano dwie zapory ziemne w celu utworzenia dwóch jezior zaporowych, a mianowicie Jeziora Lisowskiego i Jeziora Rejowickiego. Przy granicach Trzebiatowa koryto rzeki ulega rozwidleniu na wschodnią Regę i zachodnią Młynówkę. Poniżej Trzebiatowa rzeka meandruje pośród łąk. Przed ujściem na początku Mrzeżyna znajduje się małe rozlewisko, od którego odchodzi stare koryto Stara Rega. W 1457 roku ujście rzeki przekopano przez zalesione i umocnione wydmy nadmorskie. Skrócono wtedy koryto rzeki, które wcześniej biegło równolegle do brzegu morza do jeziora Resko Przymorskie.

Pytanie: Jak głęboka jest Rega?
Odpowiedź: od 1 do 2 m

Pytanie: Jakie jest dno rzeki Regi?
Odpowiedź: piaszczyste, pokryte cienką warstwą mułu

Pytanie: Zapory jakiego typu znajdują się na Redze?
Odpowiedź: ziemne

Pytanie: W jakim celu utworzono zapory ziemne na Redze?
Odpowiedź: utworzenia dwóch jezior zaporowych
Rega

Na przedmieściach Trzebiatowa koryto rzeki ulega rozwidleniu. Przy wschodnim ramieniu (Rega) ulokowano jaz energetyczny małej elektrowni wodnej "Trzebiatów II". Główne koryto Regi odchodzi na wschód, zaś zachodnie koryto Młynówki płynie na północ przez centrum Trzebiatowa /15,6 km/. Za rozwidleniem ponad Regą przechodzi most dawnej linii kolejowej nr 407, a rzeka zaczyna biec na północ przez Trzebiatów. Przepływa pod mostem Dworcowym, a następnie biegnie na północny zachód, by przejść pod mostem ul. Mostowej (droga wojewódzka nr 102 i nr 109). Za Starym Miastem rzeka mocno zakręca na południowy zachód, by połączyć się z Młynówką i płynąć pod murami miejskimi. Później przepływa pod mostem kamiennym ul. Głębokiej /13,0 km/, gdzie znajduje się wodowskaz "Trzebiatów". Dalej odbija na północ przy Białobokach, gdzie do Regi od prawego brzegu uchodzi struga Sarnia /12,1 km/. Za mostem nieczynnej linii kolejki wąskotorowej w Nowielicach /11,2 km/ rzeka zaczyna płynąć na północny zachód. Przy jednym z małych zakoli znajduje się ujście strugi Starej Regi, na którym zbudowano jaz ze stacją pomp "Włodarka" /7,9 km/. Rega potem płynie na północny wschód, silnie meandrując między wałami przeciwpowodziowymi przez zmeliorowane łąki. Płynąc równolegle do brzegu Morza Bałtyckiego, jest połączona przy lewym brzegu z Kanałem Mrzeżyno II i Kanałem Mrzeżyno III.

Pytanie: Który brzeg łączy Regę z Kanałem Mrzeżyno II i III?
Odpowiedź: lewy

Pytanie: Jakiego typu jaz znajduje się przy elektrowni Trzebiatów II?
Odpowiedź: energetyczny

Pytanie: W którym miejscu Rega rozwidla się?
Odpowiedź: na przedmieściach Trzebiatowa

Pytanie: Jaki most znajduje się ponad wodami Regi w okolicach Trzebiatowa?
Odpowiedź: linii kolejowej
Kurek czerwony

Kurek czerwony jest bardzo ważnym gatunkiem handlowym. Poławiany jako ryba konsumpcyjna – gospodarczo i w wędkarstwie, spotykany w akwariach publicznych. Śnieżnobiałe mięso kurka czerwonego jest uważane za smaczne i wysoko cenione, zwłaszcza w krajach z ciepłym klimatem. W 2011 jednostki belgijskie złowiły 438 ton tej ryby, duńskie – 37 t, francuskie – 868 t, przy czym większość, bo 861 t, pochodziło z regionu północno-wschodniego Atlantyku, holenderskie – 1667 t, portugalskie – 75 t. W połowach realizowanych przez większość wyżej wymienionych krajów w latach 2007–2011 zaobserwować można tendencję spadkową całkowitej masy. W 2007 Holendrzy pozyskali 2088 t, Francuzi – 1353 t, Belgowie – 688 t, Duńczycy – 79 t. Jedynie Portugalczycy zanotowali wzrost, poławiając 28 t więcej niż w 2007. W Turcji w 1984 połowiono 316 t całej rodziny kurkowatych. Do połowu wykorzystuje się najczęściej włoki i haki denne.

Pytanie: Jakiego koloru jest mięso ryby?
Odpowiedź: śnieżnobiałego

Pytanie: Ile kurka złowiły kutry z Belgii w 2011 roku?
Odpowiedź: 438 ton

Pytanie: Ile ton ryby udało się złowić kutrom z Francji w 2011 roku?
Odpowiedź: 868
Kurek czerwony

Osiąga do 75 cm długości całkowitej, zazwyczaj 25–50 cm. Wymiary przykładowego osobnika w odniesieniu do długości całkowitej: długość standardowa – 83,5%, długość ogonowa – 96,0%, długość przedanalna – 58,6%, długość przedgrzbietowa – 27,0%, długość przedbrzuszna – 17,9%, długość przedpiersiowa – 20,7%, głębokość ciała – 15,8%, długość głowy – 22,4%, średnica oka – 19,4% długości głowy. Ciało wydłużone, stożkowate i bardziej krępe niż u kurka szarego (dawniej klasyfikowany wraz z kurkiem czerwonym w rodzaju Trigla). Głowa o profilu lekko wklęsłym, trójkątna, pokryta skostniałymi płytkami skórnymi, z pyskiem również zakończonym dwiema wysuniętymi, krótkimi płytkami, wyższa niż u kurka szarego. Reszta ciała pokryta drobnymi, gładkimi łuskami, z wyjątkiem linii bocznej, którą to tworzy 70 łusek większych od pozostałych. Od 18 do 20 rzędów łusek powyżej linii bocznej i od 37 do 60 rzędów poniżej niej. Dwie blisko siebie położone płetwy grzbietowe – pierwsza z 8–10 promieniami twardymi, druga z 15–18 promieniami miękkimi. Na grzbiecie, wzdłuż nasady płetw grzbietowych, biegnie 24–25 małych kolców kostnych. Na pierwszym łuku skrzelowym od 7 do 11 wyrostków filtracyjnych. Płetwy piersiowe duże, wachlarzowate, sięgające do czwartego promienia płetwy odbytowej. Trzy pierwsze promienie płetw piersiowych są przekształcone w wolne (nie są związane błoną) i ruchliwe, palczaste wyrostki (co jest cechą charakterystyczną dla całej rodziny). Pełnią one funkcję motoryczną, tzn. ułatwiają rybie poruszanie się po dnie, przytrzymują i stabilizują ciało, a także czuciową, przede wszystkim smakową, pozwalając na sprawne wyszukiwanie pożywienia na miękkim podłożu. Warstwa gruczołowa naskórka tych wyrostków jest zbudowana z komórek kubkowatych wrzecionowatych, których cytoplazma wypełniona jest białkową wydzieliną zawartą w pęcherzykach. Płetwa odbytowa z 14–17 promieniami miękkimi. Dzięki dobrze rozwiniętemu pęcherzowi pławnemu kurki te zdolne są do wydawania dźwięków przypominających warczenie. Maksymalna odnotowana masa – 6 kg.

Pytanie: Jakie są przeciętne wymiary kurka czerwonego w odniesieniu do jego długości całkowitej?
Odpowiedź: długość standardowa – 83,5%, długość ogonowa – 96,0%, długość przedanalna – 58,6%, długość przedgrzbietowa – 27,0%, długość przedbrzuszna – 17,9%, długość przedpiersiowa – 20,7%, głębokość ciała – 15,8%, długość głowy – 22,4%, średnica oka – 19,4% długości głowy

Pytanie: Jak można scharakteryzować głowę kurka czerwonego?
Odpowiedź: o profilu lekko wklęsłym, trójkątna, pokryta skostniałymi płytkami skórnymi, z pyskiem również zakończonym dwiema wysuniętymi, krótkimi płytkami, wyższa niż u kurka szarego

Pytanie: Gdzie na ciele kurka czerwonego znajdują się kolce kostne?
Odpowiedź: Na grzbiecie, wzdłuż nasady płetw grzbietowych

Pytanie: Jaką funkcję sprawują palczaste wyrostki kurka czerwonego?
Odpowiedź: motoryczną, tzn. ułatwiają rybie poruszanie się po dnie, przytrzymują i stabilizują ciało, a także czuciową, przede wszystkim smakową, pozwalając na sprawne wyszukiwanie pożywienia na miękkim podłożu
Uniwersał połaniecki

Dozorcy byli urzędnikami państwowi, mającymi opiekować się chłopami, kontrolować szlachtę, pośredniczyć w sporach między chłopami i szlachtą, czuwać nad bezpieczeństwem publicznym (bunty chłopskie). Ponadto do ich zadań miały należeć: spisy ludności, utrzymanie dróg i mostów, rozwój rolnictwa, ochrona lasów, opieka nad szkołami wiejskimi. Dozorców miały ustanawiać wojewódzkie komisje porządkowe, a potem szlachta, mieszczanie, władze miejskie i gromady wiejskie. Dozorcami mogły być osoby umiejące czytać, pisać, liczyć i cieszące się dobrą opinią. Odwołania od decyzji dozorców miały rozpatrywać komisje porządkowe.

Pytanie: Kto zajmował się spisem ludności? 
Odpowiedź: Dozorcy

Pytanie: Czy dozorcy czuwali nad stanem dróg w swoich miastach?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Co musiał potrafić robić człowiek, ubiegający się o stanowisko dozorcy?
Odpowiedź: czytać, pisać, liczyć

Pytanie: Jakie komisje powoływały dozorców do pełnienia swoich funkcji?
Odpowiedź: wojewódzkie komisje porządkowe