mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Homeland (serial telewizyjny)

Carrie i Quinn wracają do USA. Carrie boryka się ze śmiercią ojca, który doznał rozległego wylewu. Na wieść o śmierci przyjeżdża matka Carrie, która przed piętnastoma laty porzuciła męża, ją i jej siostrę. Carrie wyrzuca ją z domu. Dar Adal wyjawia Saulowi swoją misję, którą wykonał w Pakistanie. Dar Adal w sposób dyplomatyczny dogadał się z Haqqanim i zneutralizował go, dodatkowo zdobywając film, na którym Saul przebywał w niewoli, podczas porwania. Po zabezpieczeniu tego nagrania Saul może zostać następcą Lockharta na stanowisku dyrektora CIA. Carrie i Quinn zbliżają się do siebie, ale Carrie obawia się, że nie jest w stanie z powodu swojej choroby, stworzyć stałego związku. Carrie przyjeżdża do swojej matki, po to by wyjaśnić niejasności sprzed lat. Quinn, po odtrąceniu przez Carrie, udaje się na misję do Syrii i Iraku, nie mówiąc o tym Carrie. Agentka,szukając kontaktu z Quinnem, udaje się do Dar Adala. Zdradza, że widziała go w samochodzie z Haqqanim, sugerując mu zdradę i grożąc wydaniem go mediom. Na co Dar Adal zaprasza ją do ogrodu, w którym gościem jest Saul, będący po stronie Adala. Zdruzgotana Carrie, spodziewając się raczej, że za zdradę Saul "naplułby w twarz" Adalowi, odjeżdża spod domu.

Pytanie: Kto przyjechał, dowiedziawszy się o śmierci ojca?
Odpowiedź: matka Carrie

Pytanie: W jaki sposób zmarł tata Carrie?
Odpowiedź: doznał rozległego wylewu

Pytanie: Z kim porozumiał się Dar Adal?
Odpowiedź: z Haqqanim

Pytanie: Czy Carrie zmaga się z długotrwałą chorobą?
Odpowiedź: tak
Homeland (serial telewizyjny)

Carrie zostaje szefową placówki CIA w Pakistanie. Pracownicy nadają jej pseudonim "królowej dronów", jako że często przeprowadza ataki z wykorzystaniem tych urządzeń. Uzyskawszy informację od szefa placówki CIA w Pakistanie, Sandy'ego Bachmana, Carrie decyduje się zbombardować wesele, na którym gości poszukiwany terrorysta Haissam Haqqani. W wyniku bombardowania ginie wielu cywilów. Jednym z ocalałych jest Aayan, student medycyny, który przypadkowo nagrywa cały atak na telefon. Współlokator Aayana, wbrew jego wiedzy, umieszcza wideo w Internecie. Ujawnienie nagrania doprowadza do skandalu dyplomatycznego i antyamerykańskich rozruchów społecznych. Ponadto do mediów wycieka tożsamość Sandy'ego Bachmana, jako jednego z odpowiedzialnych za atak zbombardowanie wesela. Zostaje on wciągnięty w pułapkę i zabity podczas ulicznego linczu. Carrie i Quinnowi, którzy próbują go ratować, udaje się zbiec. Po tym wydarzeniu Quinn i Carrie wracają do USA. Carrie próbuje zajmować się swoją córką, Quinn zaś pije. Carrie szantażuje Lockharta, by ten pozwolił jej wrócić do Pakistanu i objąć stanowisko zmarłego Bachmana. Carrie tworzy nowy zespół, do którego dołączają Max i Fara. Quinn odmawia Carrie i dalej zadręcza się śmiercią Bachmana, odkrywając przypadkowo, że lincz, w którym zginął agent, był sterowany z zewnątrz przez pakistańskie służby. Po stwierdzeniu tego faktu Quinn udaje się do Islamabadu by, pomóc Carrie.

Pytanie: Dlaczego nazywana jest przez znajomych z pracy królową dronów?
Odpowiedź: często przeprowadza ataki z wykorzystaniem tych urządzeń

Pytanie: Czy bombardowanie przeprowadzone podczas wesela przyniosło ofiary śmiertelne?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czym skutkuje opublikowanie w internecie nagrania z ataku bombowego?
Odpowiedź: skandalem dyplomatycznym i antyamerykańskimi rozruchami społecznymi

Pytanie: W jakim celu Quinn wyjeżdża do Islamabadu?
Odpowiedź: by pomóc Carrie
Okręty pancerne typu Erzherzog Ferdinand Max

W momencie wybuchu wojny prusko-austriackiej w czerwcu 1866 roku oba okręty były wciąż w budowie; stocznia na szybko ukończyły okręty, lecz z przestarzałymi armatami gładkolufowymi zamiast planowanych gwintowanych odtylcowych dział Kruppa. „Erzherzog Ferdinand Max” służył jako okręt flagowy admirała Wilhelma von Tegetthoffa. Oba okręty wzięły udział w bitwie pod Lissą w lipcu 1866 roku, podczas której „Erzherzog Ferdinand Max” staranował i zatopił włoski okręt pancerny „Re d’Italia”. Okazało się to kluczowym momentem bitwy, zmuszając włoskiego dowódcę, admirała Carla di Persano, do wycofania się. „Habsburg” nie odegrał ważnej roli w czasie bitwy, a żaden z okrętów nie odniósł podczas niej poważnych uszkodzeń. Obie jednostki spędziły resztę wojny patrolując Adriatyk przeciwko możliwemu włoskiemu wypadowi. Po wojnie okręty zostały rozbrojone i unieruchomione.

Pytanie: Kto zarządzał statkiem "Erzherzog Ferdinand Max"?
Odpowiedź: Wilhelm von Tegetthoff

Pytanie: W którym roku odbyło się starcie pod Lissą?
Odpowiedź: w 1866

Pytanie: Jaki okręt zdewastował "Erzherzog Ferdinand Max"?
Odpowiedź: „Re d’Italia”

Pytanie: Kto pełnił funkcję dowódcy po włoskiej stronie podczas starcia pod Lissą?
Odpowiedź: Carla di Persano
Okręty pancerne typu Erzherzog Ferdinand Max

Okręty pozostały w austro-węgierskiej flocie przez następne 20 lat, lecz ze względu na znaczne zmniejszenie budżetu marynarki, spowodowane węgierskim brakiem zainteresowania sprawami morskimi, ich dalsza służba była pozbawiona wydarzeń. W 1870 roku „Habsburg” brał udział w pokazie siły mającym na celu powstrzymanie Włochów przed aneksją Rzymu, którego opiekun, Francja, zajęty był wojną francusko-pruską. Jednak Włosi zajęli miasto mimo wszystko. Okręty zostały przezbrojone w nowsze działa w 1874 i ponownie 1882 roku. W 1886 roku okręty przebudowano na okręty pomocnicze. Od 1889 do 1908 roku „Erzherzog Ferdinand Max” służył jako tender dla morskiej szkoły artylerii. „Habsburg” do 1898 roku służył jako okręt strażniczy i koszarowy w porcie w Puli, kiedy to został skreślony z rejestru floty i sprzedany na złom. „Erzherzog Ferdinand Max” pozostał w służbie do 1916 roku, kiedy również został sprzedany na złom.

Pytanie: Dlaczego budżet dla marynarki austro-węgierskiej został drastycznie okrojony?
Odpowiedź: węgierskim brakiem zainteresowania sprawami morskimi

Pytanie: Do czego przydał się "Habsburg" w 1870 roku?
Odpowiedź: brał udział w pokazie siły mającym na celu powstrzymanie Włochów przed aneksją Rzymu

Pytanie: Ilu krotnie unowocześniano uzbrojenie okrętów Erzherzog Ferdinand Max?
Odpowiedź: dwukrotnie

Pytanie: Kiedy „Erzherzog Ferdinand Max” zakończył służbę?
Odpowiedź: 1916
Julian Assange

30 listopada 2010 Interpol na wniosek Szwecji wystawił list gończy oznaczony najwyższą kategorią, który oznacza poszukiwania Assange’a w celu aresztowania i ekstradycji w związku z oskarżeniami o wymuszenie seksualne i gwałt. W Szwecji na policję zgłosiły się dwie kobiety, które miały spotkać się z Assange’em 14 sierpnia 2010 w Sztokholmie i sześć dni później oskarżyły go o przestępstwa seksualne. 7 grudnia 2010 Assange zgłosił się na policję w Wielkiej Brytanii i został zatrzymany. Nie przedstawiono mu oficjalnych zarzutów i na wniosek prokuratora sąd odmówił wystawienia kaucji. Zatrzymano go w areszcie do 13 grudnia, gdy odbyło się kolejne rozpatrzenie sprawy. Sam Assange zaprzecza oskarżeniom, a część opinii publicznej uważa oskarżenie za fragment rządowej kampanii, sterowanej głównie przez Stany Zjednoczone, mającej na celu dyskredytację założyciela WikiLeaks. Niektórzy politycy ze sfer konserwatywnych w Stanach Zjednoczonych sugerowali, że Assange powinien zostać oskarżony o zdradę i za to stracony. Były doradca polityczny konserwatywnego premiera Kanady, Tom Flannagan, w telewizji kanadyjskiej powiedział nawet, że autor WikiLeaks powinien zostać zamordowany w zamachu. Z oświadczenia tego, które spowodowało protesty i skandal, wycofał się, twierdząc, że był to niestosowny żart. 16 grudnia Assange został osadzony w areszcie domowym w Ellingham Hall w Norfolku. Aresztowanie Assange’a Władimir Putin określił jako „niedemokratyczne”.

Pytanie: W związku z jakimi czynami wystosowano list gończy?
Odpowiedź: wymuszeniem seksualnym i gwałtem

Pytanie: Czy Assange sam poszedł na policję?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Assange potwierdził zarzucane mu czyny?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki serwis założył Assange?
Odpowiedź: WikiLeaks
Julius von Szymanowski

W 1866 zachorował na nowotwór jądra. Jesienią 1866 napisał do swojego nauczyciela Adelmanna z prośbą o konsultację, ale ten, wyruszywszy do Kijowa, w drodze zachorował i musiał zawrócić do Dorpatu. Wtedy Szymanowski zwrócił się z prośbą o operację do Pirogowa, który przeprowadził resekcję guza. Dwa tygodnie później Szymanowski przeszedł kolejną operację wykonaną przez Karawajewa. Na początku 1868 roku krwioplucie zdradziło obecność przerzutów do płuc. Guz dał przerzuty także do kości ramienia i do żołądka. W marcu w liście do swojego współpracownika Uhdego pisał że jest już „jedną nogą w grobie”. Zmarł nagle, o 1. po południu 25 kwietnia tego roku, rzekomo z powodu udaru mózgu spowodowanego zatorem. Pochowany jest na cmentarzu Bajkowa w Kijowie. Wspomnienia o nim napisali Walther i Fumagalli.

Pytanie: Na jakie schorzenie cierpiał Szymanowski?
Odpowiedź: nowotwór jądra

Pytanie: Kto zajął się resekcją guza?
Odpowiedź: Pirogow

Pytanie: Co sygnalizowało przerzuty nowotworu do płuc?
Odpowiedź: krwioplucie
Julius von Szymanowski

Rynoplastyce i jej historii poświęcił odrębną monografię, wydaną w Dorpacie w 1857 roku. Dokonał w niej niemal kompletnego przeglądu 225 opisanych w literaturze medycznej rekonstrukcji nosa i technik stosowanych przez poprzedników – Branki, Bojaniego, Tagliacozziego, Lucasa, Rusta, von Graefego, Carpue, Reinera, Büngera, Dieffenbacha, Pirogowa, Müttera, Pancoasta i Adelmanna. W 1857 opublikował też na łamach praskiego „Vierteljahrschrift für die praktische Heilkunde” swój pierwszy artykuł na temat chirurgii plastycznej; proponował w nim drobne modyfikacje zabiegów rynoplastyki i cheiloplastyki. Opisał przypadek wrodzonego rozszczepu podniebienia miękkiego współwystępującego z wadą przedniej ściany gardła.

Pytanie: Jaką dziedziną medycyny zajmował się Szymanowski?
Odpowiedź: rynoplastyką

Pytanie: Kiedy ukazała się książka Szymanowskiego o rynoplastyce?
Odpowiedź: 1857

Pytanie: Gdzie ukazała się książka Szymanowskiego o rynoplastyce?
Odpowiedź: w Dorpacie
Alkmena

Ojciec Alkmeny – Elektryon – wdał się w konflikt z synami Pterelaosa, którzy najechali jego siedzibę, zabijając większość jego dzieci. Jedynie Alkmenę i jej przyrodniego brata Likymniosa pozostawili przy życiu. Zagarnęli też stada bydła Elektryona. Zwierzęta odzyskał zakochany w Alkmenie Amfitrion, syn króla Tyrynsu i brata Elektryona, Alkajosa. W nagrodę władca Myken obiecał mu rękę swej córki i powierzył władzę nad Mykenami na czas swego wyjazdu na wojnę. Amfitrion zgodził się i obiecał nie tykać kobiety aż do powrotu jej ojca, ale strzec jej dziewictwa, o czym opowiada Apollodoros. Nieszczęśliwym jednak wypadkiem Elektryon zmarł za sprawą Amfitriona. Wspomniany ateński historyk podaje, że Amfitrion próbował ratować Elektryona przed rozwścieczoną krową, co niestety odniosło przeciwny skutek. Wedle Gravesa Amfitrion najpierw został regentem Myken, potem odkupił skradzione bydło Elektryona, po czym wszedł z nim w konflikt, domagając się zwrotu poniesionych kosztów. Króla zabił jednak nieumyślnie, pomimo czego Stenelos wygnał go. Tarcza Heraklesa zarzuca zaś Amfitrinowi zabójstwo w gniewie.

Pytanie: Z kim miał zatarg ojciec Alkmeny?
Odpowiedź: z synami Pterelaosa

Pytanie: Co uczynili synowie Pterelaosa Elektrynowi?
Odpowiedź: najechali jego siedzibę, zabijając większość jego dzieci

Pytanie: Komu udało się ocalić stada bydła Elektryona?
Odpowiedź: Amfitrionowi

Pytanie: Jakie informacje o Amfitrinie znajdują się na tarczy Heraklesa?
Odpowiedź: Popełnienie zabójstwa w gniewie
Cisza wyborcza

Za naruszenie ciszy wyborczej będącej wykroczeniem grozi grzywna. Za naruszenie ciszy wyborczej uważa się nie tylko prowadzenie agitacji, ale również wszelkie dynamiczne nośniki reklamy politycznej. Zgodnie z prawem, w czasie ciszy wyborczej mogą wisieć plakaty powieszone przed ciszą, ale nie mogą pojawiać się nowe. Kontrowersyjną sprawą są plakaty umieszczone na środkach transportu publicznego. Zostały one naklejone przed ciszą, ale w czasie ciszy wyborczej pojawiają się w miejscach, gdzie wcześniej ich nie było. Naruszeniem ciszy wyborczej nie jest zachęcanie do wzięcia udziału w wyborach, jeżeli nie agituje się na rzecz określonego kandydata lub komitetu wyborczego. Zachęcanie lub zniechęcanie do głosowania w referendum stanowi jednak naruszenie ciszy referendalnej, gdyż frekwencja w przypadku takiego głosowania decyduje o tym, czy referendum jest wiążące.

Pytanie: Co stanie się, gdy ktoś naruszy ciszę wyborczą?
Odpowiedź: grozi mu grzywna

Pytanie: Czy w czasie ciszy wyborczej mogą wisieć plakaty kandydatów?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy w czasie ciszy wyborczej można zachęcać do wyborów?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Co budzi kontrowersje w czasie ciszy wyborczej?
Odpowiedź: plakaty umieszczone na środkach transportu publicznego

Pytanie: Czy w wyborach ważna jest frekwencja?
Odpowiedź: tak
Radziecka szkoła montażu

W tym czasie w Rosji pojawiło się młode pokolenie filmowców. Oprócz wymienionych już Kuleszowa i Wiertowa, filmem zaczęli się zajmować: Wsiewołod Pudowkin, który w roku 1919 rzucił studia chemiczne i dołączył do pracowni Kuleszowa, Siergiej Eisenstein pracujący z Wsiewołodem Meyerholdem w teatrze Proletkultu, Grigorij Kozincew i Leonid Trauberg, którzy razem z Siergiejem Jutkiewiczem założyli w 1921 roku grupę artystyczną FEKS („Fabryka Ekscentrycznego Aktora”), a także ukraiński reżyser Aleksandr Dowżenko, którego debiuty Jagódki miłości (1926) i Teczka kuriera dyplomatycznego (1927) miały swoją premierę stosunkowo późno w porównaniu do innych twórców radzieckiej awangardy. W 1922 roku w Goskinie zaczęła pracować Esfir Szub, przemontowująca zagraniczne filmy importowane do ZSRR − dzięki niej Eisenstein poznał podstawy montażu, gdy cenzurowali razem film Doktor Mabuse.

Pytanie: Gdzie rozpoczęła swoją karierę Szub w 1922 roku?
Odpowiedź: w Goskinie

Pytanie: Jaki film zrewidowali Einstein i Sztub?
Odpowiedź: Doktor Mabuse

Pytanie: Kto wyreżyserował produkcję Teczka kuriera dyplomatycznego?
Odpowiedź: Aleksandr Dowżenko

Pytanie: Jakich studiów nie ukończył Pudowkin?
Odpowiedź: chemicznych
Radziecka szkoła montażu

Krytyka prasowa utrudniała pozyskiwanie funduszy na kolejne produkcje. Jako pierwszy został poddany krytyce Kuleszow za film Promień śmierci. Kolejne zarzuty o „formalizm” były kierowane w stronę Eisensteina, Wiertowa oraz FEKS-u. Eisenstein został mocno skrytykowany za film Październik, a Wiertow za film Jedenasty. Za szczególnie kontrowersyjny uchodził film Nowy Babilon Kozincewa i Trauberga, który wywołał żywą dyskusję i bywał nazywany „szkodliwym”, „fałszywym”, „niesmacznym”, „obrzydliwym”, ale również „malarskim”, „śmiałym” i „głębokim”. W dyskusji wokół Nowego Babilonu zderzały się ekstremalne osądy. Z kolei film Dowżenki Ziemia został oskarżony na łamach Izwiestii o „kontrrewolucyjność” oraz „defetyzm”. Awangarda rozczarowała władze sowieckie, a dla odbiorców okazała się niezrozumiała. Eisenstein w roku 1928 wyjechał do USA, a następnie do Meksyku, skąd nie wrócił aż do 1932 roku. Jedynie Pudowkin zdołał uchronić się przed atakami krytyki, tworząc „montażowe” filmy aż do 1933 roku – jego Dezerter uznawany jest za ostatni film tego nurtu.

Pytanie: Jaki film Kuleszowa został poddany krytyce?
Odpowiedź: Promień śmierci

Pytanie: Czy Październik Eisensteina został pozytywnie przyjęty?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Za jaki film skrytykowano Wiertowa?
Odpowiedź: Jedenasty

Pytanie: Czy Nowy Babilon był przez wszystkich oceniany jednogłośnie?
Odpowiedź: nie
Poznań

W pierwszym okresie pruskiego panowania, nowe władze dokonały integracji konurbacji w jeden organizm miejski oraz stworzyły podstawy do rozbudowy Poznania w kierunku zachodnim. Klęska Prus i zwycięskie powstanie w 1806 uczyniły Poznań jednym z głównych miast Księstwa Warszawskiego. Trwające jednak wojny napoleońskie nie sprzyjały rozwojowi miasta. Po klęsce Napoleona w wyniku ustaleń kongresu wiedeńskiego Poznań znalazł się od 1815 roku ponownie pod pruskim panowaniem, tym razem jako stolica autonomicznego Wielkiego Księstwa Poznańskiego. W tym samym roku miasto staje się stolicą rejencji poznańskiej w Prowincji Poznańskiej, a trzy lata później powiatem grodzkim (Stadtkreis). W nowym ładzie pokongresowym Poznań stał się miastem frontowym Prus. W 1828 roku władze ustanowiły w mieście twierdzę, która miałaby chronić Prusy przed atakiem ze wschodu. Podjęcie decyzji o fortyfikacji Poznania ukierunkowało jego rozwój aż do końca XIX w. Rozbudowę miasta podporządkowano funkcji obronnej — Poznań stał się miastem peryferyjnym, ominęły go procesy intensywnej urbanizacji i industrializacji. Powstałe wokół miasta fortyfikacje nie pozwalały na rozwój przestrzenny, a liczne tereny wewnątrz murów zarezerwowane były na cele wojskowe (koszary, place manewrowe, składy artylerii). Mimo formalnej autonomii regionu, polityka pruska prowadziła do wypierania ludności polskiej Poznania i Wielkopolski z życia społecznego i gospodarczego. Wyrazem niezadowolenia społeczności polskiej było poparcie powstania listopadowego w 1830 roku oraz zrywy zbrojne z 1846 i 1848 roku. W wyniku tego władze pruskie najpierw drastycznie ograniczyły autonomię a później w 1848 roku całkowicie ją zniosły. Poznań został stolicą prowincji.

Pytanie: Czy Poznań znajdował się pod zaborami?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Podczas jakiego wydarzenia ustanowiono, że Poznań znów będzie pod pruską okupacją?
Odpowiedź: kongresu wiedeńskiego

Pytanie: Jaka była główna funkcja Poznania dla Prus?
Odpowiedź: obronna

Pytanie: Czy mury wokół miasta ograniczały jego rozwój?
Odpowiedź: tak
Poznań

Państwowe Ratownictwo Medyczne świadczy w stolicy Wielkopolski usługi medyczne poprzez niesienie pierwszej pomocy, prowadzi również ambulatoria oraz transporty chorych. Rejonowa Stacja Pogotowia Ratunkowego w Poznaniu dysponuje 8 podstacjami i miejscami wyczekiwania na terenie miasta oraz 9 podstacjami i miejscami wyczekiwania na obszarze powiatu poznańskiego. Instytucja ta podlega Samorządowi Województwa Wielkopolskiego. W mieście działa również prywatne pogotowie ratunkowe MediFast obsługujące przede wszystkim klientów prywatnych ubezpieczalni, centrów medycznych i szpitali. Na poznańskim lotnisku Ławica znajduje się regionalna baza Lotniczego Pogotowia Ratunkowego (baza HEMS). W rejonie Poznania działają 3 profesjonalne lądowiska dla helikopterów LPR (lądowisko Poznań-Szpital Wojewódzki, lądowisko Poznań-Szwajcarska przy Szpitalu im. J. Strusia oraz lądowisko przy Szpitalu im. T. Dąbrowskiego w Puszczykowie), kolejne zostanie otwarte przy Centrum Medycznym HCP. Powstanie lądowisk w tych czterech placówkach jest warunkiem koniecznym do funkcjonowania w nich Szpitalnych Oddziałów Ratunkowych obsługujących mieszkańców Poznania i powiatu poznańskiego.

Pytanie: Jakie usługi oferuje Państwowe Ratownictwo Medyczne?
Odpowiedź: niesienie pierwszej pomocy, prowadzi również ambulatoria oraz transporty chorych

Pytanie: W jakim powiecie działa Państwowe Ratownictwo Medyczne?
Odpowiedź: Poznańskim

Pytanie: Gdzie znajduje się baza Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w stolicy Wielkopolski?
Odpowiedź: Na poznańskim lotnisku Ławica

Pytanie: Czy w Szpitalu im. J. Strusia jest lądowisko dla helikopterów?
Odpowiedź: tak
Zbigniew Nowek

W listopadzie 1997, po utworzeniu rządu AWS–UW został awansowany na stanowisko zastępcy szefa UOP, zaś w 6 lutego 1998 objął funkcję szefa Urzędu. Za pracę na tym stanowisku również otrzymywał nagrody i wyróżnienia. Za zasługi w działaniach związanych z akcesją Polski do NATO otrzymał nagrody od ministra–koordynatora służb specjalnych Janusza Pałubickiego w 1999 oraz od premiera Jerzego Buzka w 2000. W 2001 Jerzy Buzek nagrodził go w uznaniu zasług na rzecz bezpieczeństwa państwa i ochrony porządku konstytucyjnego. W okresie kierownictwa Nowka wiele procedur w Urzędzie dostosowano do standardów NATO.

Pytanie: Jakie stanowisko zaczął pełnić Nowek w lutym 1998 roku?
Odpowiedź: szefa Urzędu Ochrony Państwa

Pytanie: Czy Polska weszła do NATO?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kim był Pałubicki?
Odpowiedź: koordynatorem służb specjalnych

Pytanie: Jakie stanowisko piastował Buzek w 2000 roku?
Odpowiedź: premiera
Zbigniew Nowek

W Sejmie RP IV kadencji był ekspertem Sejmowej Komisji ds. Służb Specjalnych oraz Komisji śledczej ds. PKN Orlen z ramienia ugrupowań opozycyjnych. Współpracował z posłem Prawa i Sprawiedliwości Zbigniewem Wassermannem. Według informacji części mediów w 2000 Nowek jako szef UOP miał nie wydać ówczesnemu prokuratorowi Wassermannowi certyfikatu dostępu do informacji niejawnych, blokując w ten sposób jego powołanie na stanowisko prokuratora krajowego. Wassermann, który po zwycięstwie PiS w wyborach w 2005 objął funkcję ministra koordynatora służb specjalnych, zaprzeczył jednak jakoby nie otrzymał od UOP certyfikatu, dementując jednocześnie pogłoski o konflikcie między nim a Nowkiem.

Pytanie: Jaką funkcję pełnił w Sejmie IV kadencji?
Odpowiedź: eksperta Sejmowej Komisji ds. Służb Specjalnych oraz Komisji śledczej ds. PKN Orlen z ramienia ugrupowań opozycyjnych

Pytanie: W jaki sposób, według mediów, miał uniemożliwić wybór Wassermanna na prokuratora krajowego?
Odpowiedź: jako szef UOP miał nie wydać ówczesnemu prokuratorowi Wassermannowi certyfikatu dostępu do informacji niejawnych

Pytanie: Czy w 2005 roku Wassermann potwierdził, że ich relacje nie są najlepsze?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie stanowisko powierzono Wassermannowi po wyborach w 2005 roku?
Odpowiedź: ministra koordynatora służb specjalnych

Pytanie: Jaka partia wygrała wybory do Sejmu w 2005 roku?
Odpowiedź: Prawo i Sprawiedliwość
FK Astana

Klub został założony w styczniu 2009 jako Lokomotiw Astana. Powstał w wyniku fuzji dwóch pierwszoligowych klubów FK Ałmaty i Megasport Ałmaty. Głównym sponsorem jest firma KTŻ. Pierwszym w historii klubu trenerem był wybrany Wachid Masudow, którego już w marcu zmienił Siergiej Juran. Do klubu zaproszono wielu znanych piłkarzy. 1 czerwca 2011 zmienił nazwę na FK Astana. FK Astana jako pierwszy klub piłkarski z Kazachstanu zagra w fazie grupowej Ligi Mistrzów UEFA. Dokonał tego 26 sierpnia 2015r. po wygranym dwumeczu z APOEL-em Nikozja 2-1

Pytanie: Z jakich zespołów została złożona Lokomotiw Astana?
Odpowiedź: FK Ałmaty i Megasport Ałmaty

Pytanie: Kiedy powstał klub Lokomotiw Astana?
Odpowiedź: w styczniu 2009

Pytanie: Jak nazywał się pierwszy trener Astany?
Odpowiedź: Wachid Masudow

Pytanie: Kto przegrał mecz z 25 sierpnia 2015 roku?
Odpowiedź: APOEL Nikozja
SMS Karlsruhe (1912)

3 sierpnia 1914 roku dowódca okrętu otrzymał depeszę informującą o wybuchu wojny z Francją, a następnego dnia z Wielką Brytanią. Odtąd jego zadaniem miało być zwalczanie żeglugi brytyjskiej na południowym Atlantyku, u wybrzeży Brazylii. 6 sierpnia spotkał się w morzu w pobliżu Bahamów z niemieckim statkiem pasażerskim „Kronprinz Wilhelm”, na który przekazał uzbrojenie (dwie armaty kal. 88 mm oraz broń ręczną) i amunicję, celem przekształcenia go w krążownik pomocniczy. Oficer nawigacyjny „Karlsruhe”, kapitan Wolfgang Thierfelder, objął dowództwo zmobilizowanego liniowca. W trakcie transferu ludzi i materiałów Niemcy zostali zaskoczeni przez brytyjski krążownik pancerny „Suffolk”, okręt flagowy eskadry kontradmirała Christophera Cradocka. Zmusiło to oba okręty do rozdzielenia się i opuszczenia akwenu. Ścigany przez „Suffolka” „Karlsruhe” uszedł korzystając ze swej przewagi prędkości. Płynąc w kierunku Newport News, gdzie miał zamiar uzupełnić zapasy paliwa płynnego, natknął się wieczorem tego dnia na kolejny brytyjski okręt: krążownik lekki „Bristol”. Po krótkiej, bezskutecznej wymianie ognia „Karlsruhe” zniknął w zapadających ciemnościach. Z braku paliwa skierował się do portorykańskiego San Juan a następnie Willemstad na Curaçao. Ten ostatni port opuścił wieczorem 12 sierpnia, rozpoczynając działania rajderskie.

Pytanie: Jaką nazwę nosił statek, z którym dowódca skontaktował się 6 sierpnia?
Odpowiedź: Kronprinz Wilhelm

Pytanie: Jakie uzbrojenie dowódca wręczył statkowi "Kronprinz Wilhelm"?
Odpowiedź: dwie armaty kal. 88 mm oraz broń ręczną

Pytanie: Kto pełnił funkcję oficera na "Karlsruhe"?
Odpowiedź: Wolfgang Thierfelder

Pytanie: Kiedy "Karlsruhe" wypłynął z Willemstad?
Odpowiedź: 12 sierpnia