mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Dawid Ogrodnik

W 2010 zadebiutował na profesjonalnej scenie warszawskiego Teatru Dramatycznego w roli studenta w przedstawieniu Klub Polski w reżyserii Pawła Miśkiewicza. W 2011 obronił dyplom aktorski dzięki występowi w sztuce Elfriede Jelinek Babel 2 w reżyserii Mai Kleczewskiej, a za rolę otrzymał nagrodę (także dla zespołu aktorskiego i realizatorów) na XXIX Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi. W Teatrze Starym w Krakowie wystąpił jako Eyolf w przedstawieniu Henrika Ibsena Brand miasto wybrani (2011) w reż. Michała Borczucha. W latach 2013–2017 był związany z warszawskim Teatrem Rozmaitości, gdzie grał w spektaklach w reż. Grzegorza Jarzyny: Nosferatu (2011) inspirowanego powieścią Brama Stokera Dracula, Druga kobieta (2014) Johna Cassavetesa jako Heartbreakers i Męczennicy (2015) Mariusa von Mayenburga jako Frank, a także Jezioro (2016) Michaiła Durnienkowa w reż. Yany Ross i Robert Robur (2016) w reż. Krzysztofa Garbaczewskiego w tytułowej roli. W Teatrze Rozmaitości odniósł sukces w roli Łukasza, chorego na porażenie mózgowe chłopaka, mistrza origami w widowisku Johanna Straussa Nietoperz albo mój cmentarzyk (2012) w reż. Kornéla Mundruczó przyniosła mu Grand Prix za kreację aktorską na 53. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych i Feliksa Warszawskiego 2013 w kategorii początkujący aktor lub reżyser.

Pytanie: W jakich latach Dawid Ogrodnik był angażowany w Teatrze Rozmaitości?
Odpowiedź: 2013–2017

Pytanie: Kogo Dawid Ogrodnik grał w spektaklu "Nietoperz albo mój cmentarzyk"?
Odpowiedź: Łukasza

Pytanie: Na jakim konkursie Ogrodnik otrzymał nagrodę Grand Prix w kategorii początkujący aktor lub reżyser?
Odpowiedź: 53. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych i Feliksa Warszawskiego

Pytanie: Kto wyreżyserował spektakl "Nosferatu", w którym brał udział Ogrodnik?
Odpowiedź: Grzegorz Jarzyna
Paulo Sousa

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Sousa przez pół roku był asystentem selekcjonera reprezentacji Portugalii, Carlosa Queiroza. W latach 2008–2010 prowadził drużyny angielskiej Championship Queens Park Rangers, Swansea City i Leicester. W latach 2011–2013 był szkoleniowcem węgierskiego Videoton FC, następnie Maccabi Tel Awiw i FC Basel, z którymi sięgnął po mistrzostwa kraju. W latach 2015–2017 prowadził włoską ACF Fiorentinę. W następnych latach Sousa trenował chiński Tianjin Tianhai oraz francuski Girondins Bordeaux.

Pytanie: Na jakim stanowisku pracował po zakończeniu kariery piłkarza?
Odpowiedź: asystenta selekcjonera

Pytanie: Z jakim klubem z Węgier współpracował na pozycji trenera?
Odpowiedź: Videoton FC

Pytanie: Z jakim klubem z Włoch współpracował na pozycji trenera?
Odpowiedź: ACF Fiorentinę

Pytanie: Jak nazywał się klub z Chin, którego był szkoleniowcem?
Odpowiedź: Tianjin Tianhai

Pytanie: Jak nazywał się klub z Francji, którego był szkoleniowcem?
Odpowiedź: Girondins Bordeaux
Lorenzo Odone

Jego rodzice, Augusto i Michaela Odone, dowiadując się, że ich syn zapadł na nieuleczalną genetyczną chorobę, która niebawem miała doprowadzić do jego śmierci, postanowili walczyć o jego życie. Na własną rękę, nie mając przy tym wykształcenia medycznego, zaczęli poszukiwać informacji na temat choroby, by ocalić syna przed śmiercią. Stwierdzili, że „skoro jego organizm nie może sprawnie usuwać gromadzących się w nim kwasów tłuszczowych, należy doprowadzić do tego, by te kwasy w ogóle nie powstawały”. Wypróbowywali różne mieszanki olejów, które miały obniżyć stężenie VLFA we krwi. Ostatecznie opracowany przez nich olej Lorenza doprowadził do zahamowania rozwoju choroby. Preparat był też przedmiotem badań naukowców. Niektórzy z nich potwierdzili jego skuteczność. Udowodnili, że substancja ta może też być skutecznym środkiem spowalniającym rozwój ALD.

Pytanie: Jakie były rokowania chłopca?
Odpowiedź: Choroba niebawem miała doprowadzić do jego śmierci

Pytanie: Czy w czasie, kiedy postawiono chłopcu diagnozę, chorobę tę można było wyleczyć?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Na czym polega ta choroba?
Odpowiedź: organizm nie może sprawnie usuwać gromadzących się w nim kwasów tłuszczowych

Pytanie: Jakie było działanie oleju Lorenza?
Odpowiedź: doprowadził do zahamowania rozwoju choroby

Pytanie: Czy stężenie VLFA we krwi pacjenta mogło pozostawać na wysokim poziomie?
Odpowiedź: nie
Lorenzo Odone

Pierwsze symptomy choroby jego rodzice zaczęli dostrzegać, gdy miał około sześciu lat. Lorenzo zaczął sprawiać problemy. Miał napady agresji, problemy z równowagą, a później także z mową, wzrokiem i słuchem. Ostatecznie choroba doprowadziła do całkowitego paraliżu. Początkowo przypuszczano, że powodem może być jakaś choroba tropikalna, której mógł się nabawić podczas wcześniejszego pobytu na Komorach. Ostatecznie badania potwierdziły, że Lorenzo cierpiał na adrenoleukodystrofię. Choroba ta powoduje uszkodzenie otoczek mielinowych chroniących włókna nerwowe, wskutek czego tracą one zdolność do przewodzenia impulsów nerwowych.

Pytanie: Jakie były pierwsze objawy choroby, które wystąpiły u Odone'a?
Odpowiedź: napady agresji, problemy z równowagą, z mową, wzrokiem i słuchem

Pytanie: Do czego doprowadziła choroba Odone'a?
Odpowiedź: paraliżu

Pytanie: Co pierwotnie uznawano za przyczynę dolegliwości Odone'a?
Odpowiedź: choroba tropikalna

Pytanie: Jakie elementy organizmu uszkadza adrenoleukodystrofia?
Odpowiedź: otoczki mielinowe
Sabrina Salerno

W 1987 roku piosenkarka zyskała międzynarodową sławę dzięki singlowi „Boys (Summertime Love)”, który stał się wielkim przebojem w Europie. Piosence towarzyszył kontrowersyjny wideoklip, przedstawiający skąpo ubraną Sabrinę. W Wielkiej Brytanii jego emisja była początkowo zakazana, jako że kilkakrotnie widać było sutek piosenkarki. Jesienią wydany został pierwszy album, zatytułowany Sabrina, który zawierał kompozycje utrzymane w stylu italo disco. W tym samym roku, podczas programu sylwestrowego w hiszpańskiej telewizji Sabrina wywołała sensację, gdy w trakcie wykonywania przeboju „Hot Girl” widowni ukazała się jej pierś. W 1988 roku wydała dwa albumy – kolekcję remiksów Something Special i drugą studyjną płytę, Super Sabrina, przy której pracował zespół producencki Stock Aitken Waterman. Napisana przez nich piosenka „All of Me (Boy Oh Boy)” stała się kolejnym przebojem Sabriny. Drugim singlem z płyty Super Sabrina zostało nagranie „My Chico”. W tym samym roku piosenkarka wystąpiła w Polsce podczas festiwalu w Sopocie z piosenkami: „Boys”, „Hot Girl”, „My Chico” oraz „All of Me (Boy Oh Boy)”.

Pytanie: Jaki utwór uczynił Sabrinę rozpoznawalną?
Odpowiedź: Boys (Summertime Love)

Pytanie: Kto wystąpił w teledysku do Boys?
Odpowiedź: Sabrina

Pytanie: Jaki gatunek muzyczny reprezentuje płyta Sabrina?
Odpowiedź: italo disco

Pytanie: Ile krążków wypuściła Sabrina w 1988 roku?
Odpowiedź: dwa
Sabrina Salerno

W kolejnych latach nadal występowała w teatrze i prowadziła programy telewizyjne. W 2004 roku poślubiła swojego partnera, Enrico Monti, i urodziła syna Luca Marię. W 2005 roku zagrała w niezależnym filmie Colori, a jej rola została nagrodzona na festiwalu filmowym w Salerno. W sierpniu 2008 wystąpiła na Sopot Festival w ramach koncertu poświęconego muzyce lat 80., obok takich gwiazd jak Samantha Fox, Sandra czy Thomas Anders z zespołu Modern Talking. W tym samym roku wydała kompilację przebojów i remiksów, zatytułowaną Erase/Rewind. W 2010 nagrała cover utworu „Call Me” Blondie w duecie z Samanthą Fox. 24 czerwca 2014 wydała singiel „Colour Me”, do którego także nagrała teledysk.

Pytanie: Gdzie odebrała nagrodę na występ w produkcji zatytułowanej Colori?
Odpowiedź: na festiwalu filmowym w Salerno

Pytanie: Z jakiej okazji w 2008 roku wzięła udział w Sopot Festival?
Odpowiedź: w ramach koncertu poświęconego muzyce lat 80

Pytanie: Czy była jedyną zagraniczną artystką biorącą udział w Sopot Festival w 2008 roku?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Własną wersję jakiej piosenki stworzyła w 2010 roku?
Odpowiedź: „Call Me”
Montserrat Caballé

Przełomowa dla jej kariery okazała się w 1957 r. Salome Richarda Straussa, w której miała być dublerką Inge Borkh, ta jednak zrezygnowała po 6 spektaklach. Caballé, za głosem prasy domagała się umożliwienia jej śpiewania swojej partii bez skrótów i uproszczeń, które kompozytor przewidział dla mniej utalentowanych śpiewaczek. W ciągu następnych lat zaśpiewała kilkadziesiąt pierwszoplanowych partii. Zaczęła śpiewać także na innych scenach europejskich, głównie w miastach niemieckich: Frankfurcie, Hanowerze i Bremie oraz w Barcelonie. W 1959 wystąpiła w Staatsoper w Wiedniu, a w 1960 po raz pierwszy stanęła na deskach mediolańskiej La Scali, gdzie zaśpiewała niewielką rolę jednej z dziewcząt-kwiatów w Parsifalu Richarda Wagnera.

Pytanie: O co ubiegała się Caballé po rezygnacji Borkh?
Odpowiedź: umożliwienia jej śpiewania swojej partii bez skrótów i uproszczeń

Pytanie: W jakich niemieckich miastach występowała?
Odpowiedź: Frankfurcie, Hanowerze i Bremie

Pytanie: Kto jest autorem Parsifala?
Odpowiedź: Richard Wagner

Pytanie: W jakim mieście znajduje się La Scala?
Odpowiedź: Mediolanie
Montserrat Caballé

W 1963 odbyła udane tournée po krajach Ameryki Środkowej, a następnie w Hiszpanii. W tym czasie poznała tenora – Bernabé Martíego (1928-2022), z którym 14 sierpnia 1964 wzięła ślub w klasztorze Św. Marii de Montserrat. W 1964 zadebiutowała w Palacio de las Bellas Artes w Meksyku, śpiewając partię Manon w operze Jules’a Masseneta u boku Giuseppe Di Stefano. W 1965 wystąpiła na festiwalu w Glyndebourne jako Hrabina w Weselu Figara W.A. Mozarta, a w grudniu na scenie nowojorskiej Metropolitan Opera w partii Małgorzaty w operze Faust Charles’a Gounoda, rozpoczynając stałą współpracę z tą sceną. Odtąd występowała w najważniejszych teatrach operowych: m.in. w mediolańskiej La Scali (1969), w Staatsoper w Hamburgu (1971), londyńskim Covent Garden Theatre (1972) oraz wielu innych. Oprócz działalności scenicznej pojawiała się także w licznych salach koncertowych. Kilkakrotnie gościła także w Polsce.

Pytanie: Jaki utwór wykonała podczas swojego debiutu w 1964 roku?
Odpowiedź: partię Manon

Pytanie: Podczas jakiej imprezy śpiewała partię Hrabiny w operze skomponowanej przez Mozarta?
Odpowiedź: festiwalu w Glyndebourne

Pytanie: Z jaką placówką zaczęła współpracować pod koniec 1965 roku?
Odpowiedź: Metropolitan Opera

Pytanie: Czy występowała kiedykolwiek w Polsce?
Odpowiedź: tak
Papuga maurytyjska

W 1953 japoński ornitolog Masauji Hachisuka zasugerował, że papugi maurytyjskie mogły prowadzić nocny tryb życia, jak kakapo i papużki żółtobrzuche (Pezoporus occidentalis), dwie żyjące współcześnie naziemne papugi. Nowsze informacje nie wspierają tej tezy, a rozmiar oczodołów papug maurytyjskich jest podobny do tego u papug dziennych. Papugi maurytyjskie odnotowywano w suchej, zawietrznej części Mauritiusu, najłatwiej dostępnej dla ludzi, zanotowano także że ptaki najpospolitsze były u wybrzeży, co wskazuje na większą różnorodność fauny w tym obszarze. Papugi maurytyjskie mogły gniazdować w dziuplach drzew lub między skałami, jak to czynią amazonki kubańskie (Amazona leucocephala). Określenie „indyjska wrona/kruk” wskazywać mogło na ochrypłe dźwięki wydawane przez te papugi, pewne cechy ich zachowania lub po prostu kolorystykę upierzenia. Opis Jacoba Granaeta (1666) wspomina o zwierzętach sympatrycznych względem papug maurytyjskich, możliwe również, że i o zachowaniu:

Pytanie: Z jakiego kraju pochodził Masauji Hachisuka?
Odpowiedź: Japonii

Pytanie: Kim z wykształcenia był Masauji Hachisuka?
Odpowiedź: ornitologiem

Pytanie: Gdzie prawdopodobnie gniazdowały papugi maurytyjskie?
Odpowiedź: w dziuplach drzew lub między skałami

Pytanie: Jak nazywano papugi maurytyjskie ze względu na dźwięki jakie wydawały?
Odpowiedź: „indyjska wrona/kruk”
Papuga maurytyjska

D. T. Holyoak na podstawie zdjęć rentgenowskich wywnioskował, że żuchwa papug maurytyjskich była słabo zbudowana i pożywieniem tych papug były raczej miękkie owoce. Jako dowód wskazał szeroko rozmieszczone beleczki kostne, szeroką górną szczękę przy wąskich kościach podniebiennych i brak zachowania się górnej szczęki, co wskazuje na jej delikatną budowę. G. A. Smith zaznaczył jednak, że cztery rodzaje papug uznane przez Holyoaka za mające mocne dzioby na podstawie zdjęć rentgenowskich w rzeczywistości mają słabe dzioby (Cyanoramphus, Melopsittacus, Neophema i Psephotus), a wskazane przez niego elementy budowy nie wiążą się z siłą szczęk. Hume wskazał, że anatomia żuchwy papug maurytyjskich była podobna do anatomii żuchwy największych żyjących papug, modroar hiacyntowych, które żywią się twardymi orzechami – i zapewne tak samo postępowały papugi maurytyjskie.

Pytanie: Jakie wnioski wyciągnął Holyoak z obserwacji zdjęć rentgenowskich tych ptaków?
Odpowiedź: że żuchwa papug maurytyjskich była słabo zbudowana i pożywieniem tych papug były raczej miękkie owoce

Pytanie: Jakie papugi, posiadały w rzeczywistości mocne dzioby, mimo odmiennej opinii Holyoaka na ten temat?
Odpowiedź: Cyanoramphus, Melopsittacus, Neophema i Psephotus

Pytanie: Jaki pokarm preferują modroary hiacyntowe?
Odpowiedź: twarde orzechy

Pytanie: Czy Smith zgadzał się z wynikami badań zaprezentowanymi przez Holyoaka?
Odpowiedź: nie
Ronnie O’Sullivan

W rozgrywanym od 5 grudnia 2009 roku rankingowym turnieju UK Championship zmierzył się w pierwszej rundzie z Matthew Stevensem. Mecz był rozgrywany 7 grudnia, po pierwszej sesji pojedynku w meczu do 9 wygranych partii prowadził 5:3. W sesji wieczornej tego spotkania frame’y wygrywał już tylko O’Sullivan, który ostatecznie zwyciężył w meczu 9:3. W następnym meczu (rozgrywanym 8 grudnia) Ronnie O’Sullivan zmierzył się z Peterem Ebdonem. Wygrał pierwsze cztery partie, zdobytą przewagę udało mu się zachować do końca sesji (6:2), po wznowieniu gry zostały rozegrane tylko cztery partie – O’Sullivan zwyciężył ostatecznie w meczu 9:3. W ćwierćfinale turnieju kolejnym rywalem był Mark Selby, spotkanie to (rozegrane 10 grudnia) miało podobny przebieg do poprzedniego meczu: pierwsza sesja zakończyła się wynikiem 6:2 dla O’Sullivana, po wznowieniu gry zostały rozegrane tylko cztery partie, mecz zakończył się wynikiem 9:3. W półfinale – 12 grudnia – O’Sullivan przegrał mecz z Johnem Higginsem 8:9. Higgins po pierwszej sesji prowadził 2:6, po wznowieniu powiększył przewagę do 2:8, jednak wtedy nastąpił zwrot w meczu – O’Sullivan wygrał sześć kolejnych partii i doprowadził do remisu 8:8. Ostatni frame został jednak wygrany przez Higginsa. Po tym turnieju O’Sullivan zwiększył stratę do Higginsa na prowizorycznym rankingu na sezon 2010/2011 do 7705 punktów, jednocześnie umocnił się na drugiej pozycji względem Neila Robertsona, którego wyprzedał o 4810 punktów.

Pytanie: Kiedy rozpoczęły się rozgrywki UK Championship?
Odpowiedź: 5 grudnia 2009

Pytanie: Kiedy odbyła się rozgrywka pomiędzy O'Sullivanem a Selbym?
Odpowiedź: 10 grudnia

Pytanie: Kto wygrał zwieńczający frame w półfinale?
Odpowiedź: Higgins
Jan cieszyński

Jana wspomina dokument papieski z 18 maja 1359 wystawiony w Awinionie. Wymieniony w nim jest jako kleryk z diecezji wrocławskiej będący w dwudziestym roku życia. Kolejne źródła milczą na jego temat, stąd wysnuwane jest przypuszczenie, że wkrótce potem zmarł przedwcześnie. W przeciwnym wypadku w źródłach zostałoby odnotowane, iż otrzymał dobrą prałaturę na Śląsku lub w Czechach. W literaturze bierze się pod uwagę również możliwość, że w momencie wystawienia dokumentu Jan już nie żył, a wiadomość o tym jeszcze nie dotarła do Awinionu. Według tej koncepcji Jan zmarł najwcześniej w kwietniu 1359.

Pytanie: W jakiej diecezji Jan był klerykiem? 
Odpowiedź: wrocławskiej

Pytanie: Na jaki dzień był datowany dokument, w którym był wspominany Jan?
Odpowiedź: 18 maja 1359

Pytanie: W jakiej miejscowości wydawano papieski dokument? 
Odpowiedź: w Awinionie

Pytanie: Dlaczego jest przypuszczenie o wczesnej śmierci Jana?
Odpowiedź: źródła milczą na jego temat
Piotr Jerzy Frassati

Piotr Frassati jest patronem młodzieży, studentów, ludzi gór i Akcji Katolickiej. W Polsce pod jego wezwaniem znajduje się m.in. kościół w Lublińcu, należący do Dekanatu Wojsk Specjalnych, oraz parafia w Lublinie. Jego imię nosi także łódzki konwent dominikański znajdujący się przy ulicy Zielonej. Frasatti jest także patronem Ruchu Apostolstwa Młodzieży Archidiecezji Przemyskiej oraz Duszpasterstwa Akademickiego Morasko w Archidiecezji Poznańskiej oraz „Soli Deo Omnia” w Olsztynie (warmińsko-mazurskie).

Pytanie: Gdzie mieści się siedziba konwentu z Łodzi?
Odpowiedź: przy ulicy Zielonej

Pytanie: Gdzie mieści się siedziba "Soli Deo Omnia"?
Odpowiedź: w Olsztynie

Pytanie: Czyim patronem jest duchowny?
Odpowiedź: młodzieży, studentów, ludzi gór i Akcji Katolickiej
Piotr Jerzy Frassati

W 1981 r. jego nienaruszone ciało przeniesiono z grobu rodzinnego do katedry św. Jana Chrzciciela w Turynie gdzie są przechowywane w ołtarzu poświęconej mu kaplicy. Relikwie w Polsce znajdują się m.in. w polskiej parafii Matki Boskiej Piekarskiej w Katowicach (od 13.04.2012) oraz w Duszpasterstwie Akademickim Morasko (od 8.12.2013) przy Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Poznaniu, a także w parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Brzezinach Śląskich oraz w kaplicy klasztoru dominikanów w Łodzi pod wezwaniem bł P.J.Frassatiego (od 4 lipca 2005).

Pytanie: Dokąd zostało przetransportowane ciało Piotra Frassati w 1981 roku?
Odpowiedź: katedry św. Jana Chrzciciela w Turynie

Pytanie: Gdzie na terenie Polski można zobaczyć relikwie Piotra Frassati?
Odpowiedź: w polskiej parafii Matki Boskiej Piekarskiej w Katowicach (od 13.04.2012) oraz w Duszpasterstwie Akademickim Morasko (od 8.12.2013) przy Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Poznaniu, a także w parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Brzezinach Śląskich oraz w kaplicy klasztoru dominikanów w Łodzi pod wezwaniem bł P.J.Frassatiego (od 4 lipca 2005)

Pytanie: Gdzie na terenie świątyni w Turynie spoczywa jego ciało?
Odpowiedź: w ołtarzu poświęconej mu kaplicy

Pytanie: Gdzie przechowywano jego zwłoki, zanim trafiły do świątyni w Turynie?
Odpowiedź: w grobie rodzinnym
Twierdza Grudziądz

W latach 1890–1891 wybudowano 2 schrony piechoty i 1 schron amunicyjny. Ich konstrukcja była ceglano-betonowa. Łączna grubość sklepień wynosiła 320 mm. Każdy schron piechoty był przeznaczony dla najwyżej 108 żołnierzy. W latach 1894–1896 powstał następny schron piechoty oraz bateria pancerna dla 4 haubic 150 mm w wieżach wz.93. Haubice mogły oddawać do 4 strzałów na minutę, na odległość do 7,2 km. Baterię obsługiwało 63 żołnierzy i oficerów. Schron piechoty, przeznaczony dla 158 żołnierzy, był połączony z baterią podziemnym przejściem. Na obu skrzydłach umieszczono wieże obserwacyjne przeznaczone dla obserwatorów artylerii wz. 94 i wz. 96. Grubość ich pancerza wynosiła 15 cm. W 1898 roku wzniesiono następny schron piechoty, żelbetonowo-betonowy, tym razem przeznaczony aż dla 252 żołnierzy. Na szczycie fortu umieszczono odkrytą ziemną baterię, mogącą pomieścić 6 armat 120 mm. Zespół budowli uzupełniał 2-komorowy schron sanitarny. Całość otoczono płaskim wałem ziemnym z siecią drutu kolczastego oraz kratą forteczną. Długość fortu wynosiła ok. 600 m. Wał broniony był czołowo ogniem piechoty i 10 armatami 53 mm w przewoźnych wieżach pancernych (Fahrpanzer), umieszczonych we wcześniej przygotowanych podkowiastych stanowiskach betonowych. Dojazd do umocnień od obecnej ul. Droga Graniczna.

Pytanie: Z jakich materiałów wykonane były schrony budowane pomiędzy 1890 a 1891 rokiem?
Odpowiedź: cegły, betonu

Pytanie: Co zespalało schron z baterią?
Odpowiedź: podziemne przejście

Pytanie: Z jakich materiałów wykonany był schron z 1898 roku?
Odpowiedź: żelbetonu, betonu
Strzała-2

Marynarka Wojenna RP używa morskiej odmiany tego pocisku (kod NATO SA-N-5) między innymi na dozorowcu ORP Kaszub, kutrach rakietowych typu Osa (projekt 205),okrętach rakietowych typu Orkan (projekt 660/660M) i typu 1241RE, trałowcach bazowych projektu 206F oraz okrętach transportowo-minowych proj. 767 typu Lublin. W wersji morskiej używana jest na poczwórnych obrotowych wyrzutniach produkcji radzieckiej MTU-4US, polskiej Fasta-4M lub NRD FAM-14. Są stosowane także w polskim zestawie rakietowo-artyleryjskim ZU-23-2MR Wróbel II.

Pytanie: Na jakich jednostkach użytkowany jest morski wariant pocisku?
Odpowiedź: na dozorowcu ORP Kaszub, kutrach rakietowych typu Osa (projekt 205),okrętach rakietowych typu Orkan (projekt 660/660M) i typu 1241RE, trałowcach bazowych projektu 206F oraz okrętach transportowo-minowych proj. 767 typu Lublin
Stwardnienie rozsiane

Stwardnienie rozsiane występuje na całym świecie, ale z różną częstością. W północnej Europie, kontynentalnej części Ameryki Północnej i Australazji około 1 na 1000 mieszkańców choruje na SM, podczas gdy na półwyspie arabskim, w Azji i kontynentalnej części Ameryki Południowej chorobowość jest znacznie niższa. W Afryce Subsaharyjskiej stwardnienie rozsiane występuje niezwykle rzadko. Zachorowania na stwardnienie rozsiane są rzadsze wśród ludzi mieszkających bliżej równika (z pewnymi wyjątkami). Na półkuli północnej istnieje wzrastający gradient z południa na północ, a na półkuli południowej wzrastający gradient z północy na południe. Czynniki, które rozważa się jako prawdopodobnie mające znaczenie dla tych regionalnych różnic to klimat, dieta, geomagnetyzm, toksyny, ekspozycja na promieniowanie słoneczne, czynniki genetyczne i zakaźne. Czynniki środowiskowe mogą mieć istotne znaczenie dla zachorowań na stwardnienie rozsiane w późniejszym wieku. Jeśli migracja zajdzie po 15–20 roku życia z rejonu częstszego występowania SM do rejonu o rzadszym występowaniu SM, to osoby takie nabywają podatność na zachorowanie typową dla swojego nowego miejsca zamieszkania. Jeśli migracja jest z regionu o rzadszym występowaniu SM to migranci zachowują podatność na SM, ale nie ich dzieci, które przejmują podatność na zachorowanie na stwardnienie rozsiane typową dla nowego regionu.

Pytanie: Ilu obywateli z północy Europy cierpi na stwardnienie rozsiane?
Odpowiedź: około 1 na 1000

Pytanie: Co wpływa na zróżnicowanie w zapadalności na SM w różnych regionach?
Odpowiedź: klimat, dieta, geomagnetyzm, toksyny, ekspozycja na promieniowanie słoneczne, czynniki genetyczne i zakaźne

Pytanie: Czy SM jest chorobą ściśle sprzężoną z regionem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy osoby zamieszkujące nieopodal równika cechują się najwyższym wskaźnikiem zachorowalności na SM?
Odpowiedź: nie
Stwardnienie rozsiane

Niemniej jednak najwcześniejszą kliniczną manifestacją postaci rzutowo-remisyjnej SM jest klinicznie izolowany zespół (CIS, od clinically isolated syndrome). W klinicznie izolowanym zespole dochodzi do podostrego przebiegu wskazującego na demielinizację, lecz kryteria rozpoznania SM u pacjenta nie są spełnione. W kilku badaniach wykazano, że leczenie interferonami w czasie początkowego przebiegu choroby może zmniejszyć ryzyko rozwinięcia się klinicznego SM. Przypadki podejrzewane o SM w czasie przed wystąpieniem klinicznie izolowanego zespołu są czasami określane jako możliwe przedkliniczne przypadki SM.

Pytanie: Co jest pierwszym klinicznym objawem postaci rzutowo-remisyjnej stwardnienia rozsianego?
Odpowiedź: klinicznie izolowany zespół

Pytanie: Czy pacjent z rozpoznaniem CIS spełnia kryteria diagnostyczne SM?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka procedura może zminimalizować ryzyko rozwinięcia się klinicznego stwardnienia rozsianego, według niektórych badań?
Odpowiedź: leczenie interferonami w czasie początkowego przebiegu choroby