mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Gryphoceratops

Znana jest jedynie kość zębowa. Obecność predentary flange łączy Gryphoceratops z leptoceratopsem, prenoceratopsem czy Unescoceratops, opisanym w tej samej pracy zespołu Ryana. Z tym ostatnim rodzajem, jak również z Cerasinops, łączy go również leżący wyrostek dziobiasty. Natomiast kształt brzusznego brzegu omawianej kości łączy go tylko z Unescoceratops. Te 2 rodzaje miały coś w rodzaju „bródki”. Kość zębowa odróżniała się od homologów u innych rodzajów swą głębokością w stosunku do długości rzędu zębów oraz sigmoidalnie zakrzywionym tylnym przebiegiem połączenia kości przedzębowej. Rząd zębowy był zakrzywiony, przez co zwierzę miało krótki pysk, a wyraz twarzy kreatorzy rodzaju określili jako tępy. Na bocznej powierzchni kości badacze dostrzegli niewielkie otwory, leżące wzdłuż słabo zaznaczonego podłużnego grzbietu, przypominające spotykane u innych Leptoceratopsidae. Zębodołów było przynajmniej 10, na końcu rzędu zębowego mógł mieścić się najwyżej pojedynczy zębodół dodatkowy.

Pytanie: Co łączy Gryphoceratopsa z Unescoceratopsem?
Odpowiedź: Wyrostek dziobasty i kształt brzegu kości zębowej

Pytanie: Czy rząd zębowy Gryphoceratopsa był prosty?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czym kość zębowa Gryphoceratopsa różniła się od homologów?
Odpowiedź: swą głębokością w stosunku do długości rzędu zębów oraz sigmoidalnie zakrzywionym tylnym przebiegiem połączenia kości przedzębowej

Pytanie: Co dostrzeżono z boku powierzchni kości zębowej Gryphoceratopsa?
Odpowiedź: niewielkie otwory, leżące wzdłuż słabo zaznaczonego podłużnego grzbietu
Ford Crestline

Listwa boczna w modelu Crestline (taka sama, jak Customline) otrzymała nową formę – prosta, szeroka, na całą długość nadwozia, poprowadzona tuż ponad wyobleniami błotników tylnych, z charakterystycznym „zębem” przed nimi. Zrezygnowano z imitacji chwytów powietrza na przedniej krawędzi wyobleń błotników, montując jedynie ozdobną osłonę z metalu w jej dolnej części – bardziej rozbudowaną, niż w modelu Customline. Na bokach ponownie pojawiły się metalowe napisy Crestline, tym razem umieszczone w przedniej części błotników tylnych, a znaczek V8 umieszczano na błotnikach przed przednimi kołami. Kombi Country Squire miało takie same drewniane okładziny ozdobne i napis Country Squire na drzwiach, jak w poprzednich latach.

Pytanie: Jakiego wyposażenia nie zamontowano w Crestline?
Odpowiedź: imitacji chwytów powietrza na przedniej krawędzi wyobleń błotników

Pytanie: Co zostało ulokowane na bokach samochodu?
Odpowiedź: napisy Crestline

Pytanie: Gdzie usytuowano napisy Crestline?
Odpowiedź: na bokach, w przedniej części błotników tylnych

Pytanie: Gdzie usytuowano oznaczenie V8?
Odpowiedź: na błotnikach przed przednimi kołami
Ford Crestline

W odmianach Victoria i Sunliner, oprócz dotychczasowej przedniej listwy ozdobnej, dodano drugą poziomą listwę umieszczoną niżej, na błotnikach tylnych, przecinającą chromowaną imitację chwytów powietrza na przedniej krawędzi wyobleń błotników (tak samo w modelu Customline). Napis Crestline tym razem nie był umieszczony osobno, lecz wygrawerowany na przedniej spłaszczonej części górnej listwy ozdobnej. Kierownica otrzymała zmieniony przycisk klaksonu, w formie wycinka obręczy, w jej dolnej połowie. Kombi Country Squire miało takie same drewniane okładziny ozdobne i napis Country Squire, jak w poprzednim roku.

Pytanie: Co łączyło samochód Customline oraz Victoria?
Odpowiedź: przednia listwa ozdobna oraz listwa pozioma

Pytanie: Jaki kształt przyjął przycisk dźwięku ostrzegawczego w samochodzie?
Odpowiedź: wycinka obręczy

Pytanie: Z jakiego materiału wykonano pokrycia dekoracyjne w Kombi Country Squire?
Odpowiedź: z drewna

Pytanie: Jaka techniką wytworzono napis Crestline?
Odpowiedź: techniką grawerską
Maria Probosz

W 1976 roku, jako uczennica pierwszej klasy liceum ogólnokształcącego wzięła udział w konkursie filmowym tygodnika „Szpilki”, na który jej fotografię wysłał jej znajomy. W efekcie otrzymała zaproszenie na zdjęcia próbne do telewizyjnej komedii Janusza Kondratiuka Czy jest tu panna na wydaniu? (1977). Był to jej aktorski debiut – niewielka rola uczennicy w zakładzie fryzjerskim u boku Romana Kłosowskiego, Krzysztofa Kowalewskiego i Zbigniewa Buczkowskiego. Wkrótce wygrała telewizyjny konkurs „Kto nas zatrudni w filmie?”. To przesądziło o jej zawodowej drodze. Po ukończeniu XXX LO w Łodzi (przy ul. Obornickiej 11/13) rozpoczęła studia na Wydziale Aktorskim PWSFTviT w Łodzi, gdzie została przyjęta z pierwszą lokatą na liście egzaminacyjnej. Studia ukończyła w 1983 i obroniła dyplom aktorski dzięki roli mężczyzny homoseksualisty w spektaklu Jeana Geneta Ścisły nadzór w reżyserii Wiktora Grodeckiego.

Pytanie: Uczestniczką jakiego konkursu była w 1976 roku?
Odpowiedź: Konkursu filmowego tygodnika "Szpilki"

Pytanie: W jakim filmie zadebiutowała?
Odpowiedź: Czy jest tu panna na wydaniu?

Pytanie: W czyją postać wcieliła się w filmie Kondratiuka?
Odpowiedź: uczennicy w zakładzie fryzjerskim

Pytanie: Czy podjęła studia aktorskie?
Odpowiedź: tak
Maria Probosz

Wystąpiła za granicą, m.in. w słowackim filmie Cena odwagi (Cena odvahy, 1986) jako dziennikarka Lenka Vanáková, NRD-owskim romansie Młodzi ludzie w mieście (Junge Leute in der Stadt, 1986) w roli Susi, berlińskiej tancerki rewiowej lat 20. i radzieckim filmie Czas pełni księżyca (Czas połnołunija, 1988) w roli poganki Pime, córki duchownego. Znalazła się w obsadzie obrazu Krzysztofa Gradowskiego Pan Kleks w kosmosie (1988). W melodramacie Trzy kroki od miłości (1988) u boku Jana Frycza zagrała postać sekretarki.

Pytanie: Kto oprócz niej wystąpił w Trzech krokach od miłości?
Odpowiedź: Jan Frycz

Pytanie: Czy Cena odwagi była polską produkcją?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kim była Susi, w którą wcieliła się z jednej z NRD-owskich produkcji?
Odpowiedź: berlińską tancerką rewiową lat 20

Pytanie: Jaki zawód wykonywała Vanáková, w którą wcieliła się w produkcji Młodzi ludzie w mieście?
Odpowiedź: dziennikarki
Dulag 121 Pruszków

W pierwszych dniach istnienia Dulagu 121 wysiedleńców pędzono pieszo do Pruszkowa. W następnych tygodniach przywożono ich koleją – zazwyczaj z warszawskiego Dworca Zachodniego. Warszawiaków dowożono do Pruszkowa zarówno pociągami kolei skierniewickiej, jak i składami EKD. Te drugie zatrzymywały się w Pruszkowie, skąd ich pasażerów (zazwyczaj przywiezionych z targowiska „Zieleniak” na Ochocie) pieszo pędzono do obozu trzykilometrową trasą wiodącą przez miasto. Pociągi kolei skierniewickiej rozładowywano natomiast na terenie Dulagu 121 – w pobliżu bramy nr 14. Pod koniec sierpnia i we wrześniu 1944 do obozu przyjeżdżało dziennie kilkadziesiąt pociągów osobowych (od 3 do 6 wagonów) i towarowych. Jednorazowo w Pruszkowie przebywało zazwyczaj od 5 tys. do 40 tys. uchodźców. Ogromne zagęszczenie nastąpiło po upadku Starego Miasta, gdy w Dulagu 121 znalazło się około 75 tys. wysiedleńców. Największa liczba uchodźców trafiła jednak do obozu po kapitulacji powstania warszawskiego. Przez Dulag 121 przeszło wówczas blisko 150 tys. osób.

Pytanie: W jaki sposób na początku istnienia obozu kierowano tam więźniów?
Odpowiedź: pieszo

Pytanie: Z jakiego dworca przywożono najwięcej więźniów do obozu?
Odpowiedź: warszawskiego Dworca Zachodniego

Pytanie: Ile kilometrów miała trasa z Pruszkowa do obozu?
Odpowiedź: trzy

Pytanie: Kiedy do Dulagu 121 trafiło najwięcej więźniów? 
Odpowiedź: po kapitulacji powstania warszawskiego
Dulag 121 Pruszków

Trudno ocenić ilu mieszkańców Warszawy i okolic przeszło przez obóz w Pruszkowie. Jeszcze w trakcie trwania powstania Rada Główna Opiekuńcza podawała, że do Dulagu 121 i jego podobozów trafiło około 685 tys. wysiedleńców. Była to liczba orientacyjna – nie oparta o imienne zestawienia. W kolejnych latach historiografia polska i niemiecka nie mogły dojść do porozumienia w sprawie rzeczywistej liczby więźniów obozu w Pruszkowie. Według źródeł niemieckich było to około 350 tys. osób, według polskich – blisko 550 tys. W Polsce zwłaszcza ta druga liczba zakodowała się na długi czas w powszechnej świadomości. Pewnym przełomem okazały się opublikowane w 2006 wspomnienia Anny Danuty Sławińskiej z d. Leśniewskiej, polskiej tłumaczki obozowej z Pruszkowa, która na podstawie własnych obserwacji oraz niemieckich statystyk obliczyła, że przez Dulag 121 przeszło od 390 tys. do 410 tys. warszawiaków.

Pytanie: Ile wysiedleńców trafiło do Dulagu 121 w Pruszkowie według źródeł niemieckich?
Odpowiedź: około 350 tys.

Pytanie: W którym roku opublikowano wspomnienia Anny Sławińskiej?
Odpowiedź: 2006

Pytanie: Ilu wysiedleńców było w Dulagu 121 według Rady Głównej Opiekuńczej?
Odpowiedź: 685 tys.

Pytanie: Jaką funkcję pełniła Anna Sławińska w obozie w Pruszkowie?
Odpowiedź: tłumaczki
Elżbieta II

Królowa zawsze wykazywała się stanowczą postawą wobec zagrożeń. W 1961 podczas podróży do Ghany odmówiła zachowywania dystansu od prezydenta Kwame Nkrumaha, pomimo iż prezydent był celem zamachów. Premier Harold Macmillan napisał wówczas: Królowa jest absolutnie zdeterminowana we wszystkim co robi. W rzeczy samej ma „serce i żołądek mężczyzny”. Kocha swoje obowiązki i bycie królową. Podobna sytuacja wydarzyła się, gdy królowa podróżowała do Quebecu. Według Roberta Speaighta, który opisał to w swojej książce Vanier, Soldier, Diplomat and Governor General: A Biography, były obawy o bezpieczeństwo królowej podczas wizyty. Pojawiały się nawet głosy za przerwaniem podróży. Prywatny sekretarz królowej powiedział jednak, że dla monarchini będzie nie do przyjęcia wystraszyć się ekstremistów. Podobnie podczas Trooping the Colour w 1981, kiedy do królowej oddano 6 strzałów ślepymi nabojami, Elżbieta jakby nigdy nic kontynuowała przegląd wojska. Kanadyjska Izba Gmin była pod takim wrażeniem postawy królowej, że uchwaliła specjalną uchwałę sławiącą jej odwagę.

Pytanie: Kiedy odbył się zamach na królową?
Odpowiedź: w 1981
Elżbieta II

Jako głowa monarchii parlamentarnej, stojąca ponad podziałami politycznymi i niesprawująca władzy osobiście, królowa Elżbieta nie powinna wyrażać swoich osobistych opinii na tematy polityczne. Elżbieta przez całe swoje panowanie stosowała się do tej zasady i w efekcie niewiele wiadomo o sympatiach i antypatiach politycznych brytyjskiej królowej. Wydaje się jednak, że w kwestiach ekonomicznych królowa przychyla się do starej doktryny konserwatystów, tzw. „jednego narodu”. Idea ta poszła w niełaskę w latach 70. i konserwatywna premier Margaret Thatcher prowadziła już zupełnie inną politykę, która nie przypadała do gustu królowej. W prywatnej rozmowie pani premier określiła królową jako kogoś, kto mógłby głosować na SDP (Social Democratic Party, Partia Socjaldemokratyczna).

Pytanie: Dlaczego Elżbieta II nie mogła wyrażać publicznie opinii na tematy polityczne?
Odpowiedź: była głową monarchii parlamentarnej, stojącą ponad podziałami politycznymi i niesprawującą władzy osobiście

Pytanie: Czy Elżbieta II podczas swoich rządów wyrażała publicznie opinie na tematy polityczne?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie poglądy miała Margaret Thatcher gdy była premierem?
Odpowiedź: konserwatywne

Pytanie: Jaka partię, według Margaret Thatcher, poparłaby Elżbieta II, gdyby brała udział w wyborach?
Odpowiedź: SDP
Michalina Wisłocka

Przed II wojną światową mieszkała wraz z rodzicami w budynku szkoły powszechnej przy ul. Wspólnej 5/7, skąd Niemcy wysiedlili rodzinę w październiku 1939, a niedługo potem, przez obóz przesiedleńczy na Radogoszczu przy ul. Zgierskiej, wywieźli do Generalnego Gubernatorstwa, do Krakowa. Niedługo potem rozstała się z rodzicami, którzy wyjechali do wsi Narama, gdzie ojciec objął stanowisko nauczyciela i tu pozostał do końca okupacji wraz z żoną i synami. Ona zaś wyjechała do męża – Stanisława Wisłockiego (biologa), do Warszawy, gdzie oboje do wybuchu powstania warszawskiego pracowali w Szpitalu Wolskim przy ul. Płockiej.

Pytanie: Gdzie żyła lekarka przed wybuchem wojny?
Odpowiedź: w budynku szkoły powszechnej przy ul. Wspólnej 5/7

Pytanie: Dokąd udali się rodzice po rozstaniu z lekarką?
Odpowiedź: do wsi Narama

Pytanie: W jakim zawodzie pracy podjął się ojciec lekarki po przeprowadzeniu się do Naramy?
Odpowiedź: nauczyciela

Pytanie: Jak nazywał się małżonek lekarki?
Odpowiedź: Stanisław Wisłocki

Pytanie: Gdzie lekarka zamieszkała wraz ze swoim małżonkiem?
Odpowiedź: w Warszawie
Pardwa białosterna

L. leucura jest sklasyfikowana jako gatunek najmniejszej troski przez IUCN. Globalna populacja tego ptaka może mieć trend nieznaczenie spadkowy, jednak zasięg jego występowania jest zbyt szeroki, a liczba osobników zbyt duża, by mógł on być uznany za zagrożony. Ptak ten jest gatunkiem wskaźnikowym dla tundry alpejskiej i wskazuje ogólną kondycję ekosystemu. Nie jest przedmiotem ochrony i jest pospolity w strefach alpejskich całej Ameryki Północnej, co oznacza, że region ten nie przechodzi drastycznych zmian klimatu, temperatury czy opadów. Ze względu na brak nadmiernego wypasu bydła, brak ingerencji człowieka w strefach górskich, trudności w dostępie do jego odległych siedlisk, niskie gęstości zaludnienia w miejscach, w których występuje, oraz ze względu na przepisy dotyczące limitów polowań pardwa białosterna ma warunki do rozwoju.

Pytanie: Jak IUCN sklasyfikował gatunek pardwy białosternej?
Odpowiedź: najmniejszej troski

Pytanie: Czy aktualnie występuje dużo osobników z gatunku pardwy białosternej?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Na jakim obszarze ten ptak występuje pospolicie? 
Odpowiedź: w strefach alpejskich całej Ameryki Północnej

Pytanie: Dla jakiego obszaru pardwa białosterna jest gatunkiem wskaźnikowym?
Odpowiedź: tundry alpejskiej

Pytanie: Czy światowa populacja tego ptaka stale rośnie?
Odpowiedź: nie
Pardwa białosterna

Pardwa białosterna jest najmniejszym przedstawicielem rodzaju Lagopus i najmniejszym ptakiem z plemienia Tetraonini. Jest to krępy ptak z zaokrąglonymi skrzydłami, tępo zakończonym ogonem, małym czarnym dziobem i krótkimi nogami z piórami na palcach stóp. Dorosłe ptaki mają 30–31 cm długości, przy czym samce są tylko nieznacznie większe od samic. Przeciętna waga wynosi 330–480 g. Latem upierzenie pardwy białosternej jest nakrapiane, z szarymi, brązowymi i białymi piórami na spodniej stronie ciała, ogonie i skrzydłach. Jesienią upierzenie zmienia odcień na czerwonawobrązowy, zaś spod skrzydeł zaczynają wyrastać białe pióra. Zimą wszystkie brązowe pióra okrywy letniej wypadają i ptak staje się całkowicie biały. Wiosenne pierzenie poprzedza sezon lęgowy i ptaki powracają do swojego letniego upierzenia. Delikatnie nakrapiane szarawe ubarwienie na grzbiecie sprawia, że łatwo odróżnić ten gatunek od intensywnie brązowej pardwy mszarnej czy pardwy górskiej. Obydwie płci zachowują białe pióra ogona i skrzydeł przez cały rok, a samce mogą być identyfikowane dzięki całorocznym czerwonawym obwódkom oczu (mięsiste narośle nad okiem). Zasadniczo ptak ten milczy, jednak czasami wydaje ciche i niskie gwizdy i miękkie dźwięki gdakania.

Pytanie: Wśród jakiego plemienia ptaków Pardwa białosterna wykazuje się najmniejszą wielkością?
Odpowiedź: Tetraonini

Pytanie: Jakiego koloru jest dziób Pardwy białosternej?
Odpowiedź: czarnego

Pytanie: Jaką wielkość osiągają dorosłe osobniki Pardwy białosternej?
Odpowiedź: 30–31 cm

Pytanie: Czy samice Pardwy białosternej są większe od samców?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie dźwięki wydaje Pardwa białosterna?
Odpowiedź: ciche i niskie gwizdy i miękkie dźwięki gdakania
Raw Air 2018

Przed rozpoczęciem Raw Air rozegrano 16 konkursów indywidualnych oraz pięć konkursów drużynowych zaliczanych do klasyfikacji Pucharu Świata mężczyzn. Najwięcej zwycięstw w zawodach indywidualnych odniósł lider cyklu Kamil Stoch, który triumfował pięciokrotnie. Trzy konkursy wygrał Richard Freitag, a po jednym konkursie wygrali Junshirō Kobayashi, Jernej Damjan, Andreas Wellinger, Anders Fannemel, Andreas Stjernen, Anže Semenič, Daniel-André Tande i Johann André Forfang. W klasyfikacji generalnej pierwsze miejsce zajmował Stoch z przewagą 127 punktów nad drugim Freitagiem i 195 punktów nad trzecim Wellingerem.

Pytanie: Kto zwyciężył najwięcej razy w turniejowej klasyfikacji?
Odpowiedź: Kamil Stoch

Pytanie: Kto zdobył trzy pierwsze miejsca w turniejowych konkurencjach?
Odpowiedź: Richard Freitag

Pytanie: Jakim skoczkom udało się zwyciężyć po razie podczas turnieju?
Odpowiedź: Junshirō Kobayashiemu, Jernejowi Damjanowi, Andreasowi Wellingerowi, Andersowi Fannemelowi, Andreasowi Stjernenowi, Anže Semeničowi, Danielowi-André Tande i Johannowi André Forfangowi
Marian Kowalski (działacz narodowy)

Po opuszczeniu UPR, od 2010 był przez pewien czas rzecznikiem prasowym Obozu Narodowo-Radykalnego, który od tego samego roku jest jednym z organizatorów Marszu Niepodległości. W 2010 Marian Kowalski bez powodzenia kandydował do rady Lublina z listy PiS, a w 2011 do Sejmu z listy KNP. W 2012 formacje organizujące Marsz Niepodległości (w tym jego dawna partia UPR) utworzyły Ruch Narodowy. Marian Kowalski zasiadł w powołanej w styczniu 2013 radzie decyzyjnej RN, a w 2014 kandydował z ramienia tego ugrupowania do Europarlamentu, do sejmiku województwa lubelskiego oraz na prezydenta Lublina (zajął ostatnie miejsce spośród 5 kandydatów).

Pytanie: Czy Kowalski zasiadał w lublińskiej radzie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kiedy działacz wszedł w skład rady decyzyjnej Ruchu Narodowego?
Odpowiedź: w styczniu 2013
Kąkol polny

Specyficzne obrzędy miały uwolnić pola od kąkolu. We wspomnienie świętego Grzegorza w rejonie Mościsk obchodzono tzw. święto kąkolu – dzieci wychodziły wówczas w pole, wyrywały kąkol i śpiewały rozrzucając go na różne strony. W rejonie Brzozowa i Sanoka wcześniej suszone pęki kąkoli i bławatków zatykano na żerdziach dzień przed wspomnieniem świętego Jana i po ich podpaleniu obiegano z nimi pola. W okolicach Krosna i Jasła śpiewano przy tym „Uciekaj śnieciu, bo cię będę świecił, uciekaj kąkolu, bo cię będę polił”. W okolicach Tarnobrzega w Wielki Poniedziałek gospodarze rozrzucali w polu skorupki święconych jajek, co miało ich chronić przed kąkolem. W rejonie Nowego Targu i na Spiszu święcono kąkol na Święto Matki Boskiej Zielnej w celu ochrony przed nim upraw. Wierzono, że mróz w Wielki Piątek powoduje wyginięcie kąkolu na polach.

Pytanie: Co działo się podczas obrzędów niedaleko Mościsk?
Odpowiedź: dzieci wychodziły w pole, wyrywały kąkol i śpiewały rozrzucając go na różne strony

Pytanie: Jak nazywały się obrzędy przeprowadzane w rejonie Mościsk?
Odpowiedź: święto kąkolu

Pytanie: Co działo się podczas obrzędów w okolicach Brzozowa i Sanoka?
Odpowiedź: wcześniej suszone pęki kąkoli i bławatków zatykano na żerdziach dzień przed wspomnieniem świętego Jana i po ich podpaleniu obiegano z nimi pola

Pytanie: Jaką piosenkę wykonywano podczas obrzędów w rejonie Krosna i Jasła?
Odpowiedź: Uciekaj śnieciu, bo cię będę świecił, uciekaj kąkolu, bo cię będę polił

Pytanie: Co działo się w tarnobrzeskich rejonach w Wielki Poniedziałek?
Odpowiedź: gospodarze rozrzucali w polu skorupki święconych jajek
Kąkol polny

Jeszcze do początku XX wieku zalecanym sposobem na ograniczenie występowanie kąkolu w uprawach było ręczne pielenie upraw, płodozmian i starannie wykonywane zabiegi agrotechniczne (uprawa pożniwna i przedsiewna niszczy siewki jesienne) oraz „chędożenie” ziarna zbóż od nasion chwastów. Usunięcie siewek kąkolu do lutego (w Europie Zachodniej) skutkowało wyeliminowaniem wpływu chwastu na plon gatunku uprawianego. Prace ręczne nie pozwalały jednak na skuteczne wyeliminowanie tego chwastu z upraw. Dopiero rozwój technik oczyszczania nasion przed siewem spowodował radykalny spadek udziału obecności kąkolu, a z czasem zagrożenie jego całkowitym zniknięciem. Urządzeniem skutecznie oddzielającym nasiona zbóż od kąkolu jest tryjer.

Pytanie: Jakie metody były wykorzystywane do zminimalizowania występowania tej rośliny do początku dwudziestego wieku?
Odpowiedź: ręczne pielenie upraw, płodozmian i starannie wykonywane zabiegi agrotechniczne (uprawa pożniwna i przedsiewna niszczy siewki jesienne) oraz „chędożenie” ziarna zbóż od nasion chwastów

Pytanie: Jaki skutek niosło za sobą pozbycie się tej rośliny do lutego na terenie Europy Zachodniej?
Odpowiedź: wyeliminowanie wpływu chwastu na plon gatunku uprawianego

Pytanie: Jak nazywa się maszyna pozwalająca na efektywne oddzielanie zbóż od tego chwastu?
Odpowiedź: tryjer

Pytanie: Jakie wydarzenie doprowadziło do znacznego ograniczenia występowania kąkolu w uprawach?
Odpowiedź: rozwój technik oczyszczania nasion przed siewem

Pytanie: Czy kąkol dało się efektywnie usunąć z upraw za pomocą samych rąk?
Odpowiedź: nie
Warta Zawiercie (piłka nożna)

22 października 2003 roku z inicjatywy Michała Bochenkiewicza i Macieja Smolenia powstała strona internetowa poświęcona Warcie Zawiercie. Podstawowymi założeniami strony było upamiętnienie klubu oraz rozmowy na temat jego ewentualnej reaktywacji. W grudniu 2003 roku przy pomocy radnego Jarosława Chłosty miało miejsce spotkanie, podczas którego wyrażono chęć reaktywacji klubu. W lutym 2004 roku doszło do rozmów w sprawie przeniesienia Klubu Sportowego Zapora Przeczyce do Zawiercia i zmiany nazwy klubu na Klub Sportowy Warta Zawiercie, jednak na połączenie klubów w marcu nie wyraziła zgody komisja sportu przy Radzie Miejskiej. W związku z tym Bochenkiewicz zrezygnował z pomysłu fuzji z innym klubem i podjął działania mające na celu założenie klubu piłkarskiego od podstaw. Po dopełnieniu formalności klub został zarejestrowany 23 lipca 2004 roku jako Klub Sportowy Warta Zawiercie. Cztery dni później ogłoszono nabór trampkarzy do klubu, a do 2006 roku w rozgrywkach uczestniczyli jedynie juniorzy Warty Zawiercie. W 2006 roku powołano seniorski zespół, do którego włączono młodych zawodników, przeważnie z rocznika 1988. Trenerem został Wojciech Freihofer, a Warta została zgłoszona do rozgrywek klasy B. Z uwagi na ewentualną konieczność zatrudnienia ochroniarzy w przypadku meczów w Zawierciu, domowe mecze Warta rozgrywała w Łazach na stadionie KKS Łazowianka.

Pytanie: Kiedy utworzono portal dotyczący klubu sportowego?
Odpowiedź: 22 października 2003

Pytanie: Jakie były fundamentalne założenia portalu internetowego?
Odpowiedź: upamiętnienie klubu oraz rozmowy na temat jego ewentualnej reaktywacji

Pytanie: Jaką nazwę ostatecznie przyjął nowopowstały klub?
Odpowiedź: Klub Sportowy Warta Zawiercie

Pytanie: W którym roku w klubie powstała drużyna seniorska?
Odpowiedź: W 2006
Warta Zawiercie (piłka nożna)

Przed rozpoczęciem nowego sezonu Warta Zawiercie rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej, otwierając klubową kawiarnię. W pierwszym meczu sezonu zawierciańscy piłkarze wygrali z Uranią Ruda Śląska 4:0, a w drugim – 5:0 z Wawelem Wirek. W rundzie jesiennej klub przegrał jedno spotkanie (0:4 z Podlesianką Katowice), jednakże w rundzie rewanżowej odniósł kolejne sześć porażek. Tym samym Warta zakończyła sezon na piątym miejscu w lidze. Po zakończeniu sezonu z klubu odszedł Bogdan Szadkowski, a nowym szkoleniowcem zawiercian został Andrzej Wróblewski. Na początku sezonu Warta wygrała m.in. 8:1 z Jastrzębiem Bielszowice i przegrała 0:6 z Tęczą Błędów. W przerwie zimowej do klubu dołączył Adrian Marek, uczestnik Mistrzostw Świata U-20 2007. W rundzie wiosennej piłkarze wygrali dziesięć spotkań, a w całym sezonie – dziewiętnaście, zdobywając 63 punkty i zajmując drugie miejsce w grupie. W pierwszych dziesięciu kolejkach sezonu 2014/2015 Warta Zawiercie wygrała osiem spotkań, po których nastąpiła seria trzech przegranych z rzędu. W całym sezonie Warta wygrała szesnaście razy, a przegrała dziesięć, i zajęła piąte miejsce w lidze. Po zakończeniu sezonu klub opuścił Andrzej Wróblewski, a jego funkcję objął Robert Majchrzak.

Pytanie: Jaki był wynik meczu z Podlesianką Katowice?
Odpowiedź: 0:4

Pytanie: Kto objął stanowisko nowego szkoleniowca zawiercian po rezygnacji Szadkowskiego?
Odpowiedź: Andrzej Wróblewski

Pytanie: W którym roku Adrian Marek brał udział w Mistrzostwach Świata U-20?
Odpowiedź: w 2007

Pytanie: Jakie osiągnięcie odniosła Warta Zawiercie w sezonie 2014/2015?
Odpowiedź: piąte miejsce w lidze