Wodociągi w Raciborzu

W wyniku działań wojennych prowadzonych w trakcie II wojny światowej uszkodzona została sieć wodociągowa. Wywieziono również część urządzeń należących do zakładu wodociągów. Mimo trudności dostawy wody wznowiono już 23 sierpnia 1945 roku. Wciąż potrzebne były jednak prace nad naprawą zniszczonej sieci. Ostróg i Płonię ponownie przyłączono do niej w 1946 roku. Sieć wodociągowa liczyła wówczas 62,8 km. W 1959 roku otwarto dwie kolejne studnie w ujęciu w Studziennej. Po wojnie nadal wykorzystywano również źródło wody w lesie Obora. Korzystał z niego raciborski browar, a także osiedle Obora, powstałe na początku lat 60. Zarówno browar, jak i Oborę przyłączono do miejskiej sieci wodociągowej przy okazji budowy nowego mostu nad kanałem Ulga na ulicy Rybnickiej, kiedy to zlikwidowano stary wodociąg i zaprzestano korzystania ze źródła. Było to niekorzystne dla miejskiego browaru, gdyż woda z Obory bardzo dobrze nadawała się do produkcji piwa i stanowiła o jego jakości. W 2010 roku studnie w Oborze zrewitalizowano celem zachowania ich jako zabytek i atrakcję turystyczną. Przez lata poziom wody w eksploatowanych złożach w Studziennej znacznie się obniżył, co spowodowało konieczność zainstalowania systemu pomp. W 1970 roku zlikwidowano studnie płytkie. Miasto borykało się wówczas z niedoborami wody i przerwami w jej dostawach. Kłopoty z dostawą były zwłaszcza w rejonie wyżej położonych Ocic. Aby przeciwdziałać zaistniałej sytuacji, w roku 1972 wybudowano hydrofornię do zaopatrywania Ocic, likwidując jednocześnie prowizoryczne urządzenie zastępujące nieczynną po wojnie więżę ciśnień na ulicy Starowiejskiej. W latach 1972–1973 oddano do użytku przewód tłoczny prowadzący z należącej do PKP studni, która produkowała nadwyżki wody, do zakładu wodociągów. W tym samym czasie ludność Studziennej, w ramach czynu społecznego wybudowała w swojej dzielnicy sieć wodociągową, którą podłączono do miejskiej sieci. Niedługo po Studziennej wodociągów doczekali się także mieszkańcy Sudoła. Tym samym całe miasto zostało objęte siecią wodociągową. Na koniec 1973 roku łączna długość sieci wodociągowej wynosiła 88,3 km. Głównie były to rury żeliwne, z których zbudowanych było 69,8 km wodociągów. Resztę stanowiły rury PCW (9 km), stalowe (2,4 km), a także wykonane z azbestocementu (7,1 km), które następnie, z powodu szkodliwości azbestu (składnika azbestocementu) stopniowo wymieniano. Również w 1973 roku uzyskano zgodę na eksploatację wody z pokładów w Sudole, dzięki czemu później wybudowano tam nowe ujęcie. 1 czerwca 1970 roku podjęto z kolei decyzję o dodawaniu fluoru do wody w raciborskich wodociągach w celu dbania o stan zdrowia uzębienia mieszkańców. Obecnie nie stosuje się już tej praktyki. W 1976 roku odwiercono studnię przy ulicy Gamowskiej, tworząc nowe ujęcie wody. W latach 1978–1982 wybudowano Stację Uzdatniania Wody przy ulicy 1 Maja. W 1980 roku powstała hydrofornia przy ulicy Zakładowej, a w roku 1985 Stacja Uzdatniania Wody przy obok ujęcia przy ulicy Gamowskiej.

Pytanie: Ile kilometrów mierzyła sieć raciborska wodociągowa w 1946 roku?
Odpowiedź: 62,8 km

Pytanie: Czy zmiana źródła wody w browarze w Raciborzu korzystnie wpłynęła na jego produkty?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka konstrukcja miała pomóc Ocicom w dostarczaniu do nich wody?
Odpowiedź: Hydrofonia