mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Bezsenność

Bezsenność pierwotna (inaczej samoistna) – uważana jest za odrębną jednostkę chorobową należącą do zaburzeń snu (charakteryzującą się określonym zespołem objawów, profilem patofizjologicznym, określonym przebiegiem, przewidywalną odpowiedzią na leczenie), w której bezsenność nie jest związana z innymi zaburzeniami psychicznymi ani też z chorobami somatycznymi czy działaniem substancji psychoaktywnych. W większości przypadków do zachorowania na bezsenność pierwotną dochodzi nagle pod wpływem stresujących wydarzeń życiowych. Po ustaniu czynnika stresogennego bezsenność przechodzi w fazę przewlekłą i może ustąpić po kilku miesiącach lub trwać latami, w trakcie których dochodzi do przejściowych pogorszeń lub popraw. Bezsenność pierwotna najczęściej ma podłoże psychofizojologiczne, co oznacza, że za jej wystąpienie odpowiadają utrwalone błędne nawyki naruszające zasady higieny snu, wysoki poziom napięcia lękowego, nadmierne obawy przed niemożnością zaśnięcia i konsekwencjami braku snu. Dla podkreślenia takiego podłoża bezsenności stosuje się termin bezsenność psychofizjologiczna.

Pytanie: Jak inaczej można określić bezsenność samoistną?
Odpowiedź: pierwotną

Pytanie: Do jakiej kategorii dolegliwości zalicza się bezsenność samoistną?
Odpowiedź: zaburzeń snu

Pytanie: Co zazwyczaj stanowi przyczynę zapadnięcia na bezsenność samoistną?
Odpowiedź: stresujące wydarzenia życiowe

Pytanie: Co dzieje się w momencie ustąpienia sytuacji stresowej?
Odpowiedź: bezsenność przechodzi w fazę przewlekłą
Bezsenność

Najczęstszymi skargami osób cierpiących na bezsenność są trudności z zaśnięciem, nieco rzadsze są skargi na brak ciągłości snu (wybudzanie się) i zbyt wczesne przebudzanie się (zbyt wczesne przebudzanie się bez możliwości ponownego zaśnięcia jest z kolei częstym objawem zaburzeń depresyjnych). Objawom tym u osób z bezsennością może towarzyszyć poczucie niezadowalającej jakości snu. Zwykle skargi obejmują więcej niż jeden z wymienionych objawów. Bezsenność, jako zaburzenie, stwierdza się, gdy tego rodzaju problemy skutkują odczuciem braku wypoczęcia, zmęczeniem fizycznym i psychicznym, gorszym samopoczuciem i utrudniają funkcjonowanie społeczne i zawodowe. Według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-10) bezsenność nieorganiczną (kodowaną jako F51.0) należy rozpoznać, gdy wymienione trudności występują z częstością trzech lub więcej nocy w tygodniu od czasu co najmniej jednego miesiąca. Powtarzające się bezsenne noce mogą usposabiać pacjentów do odczuwania napięcia lękowego przed położeniem się do snu, obaw o to, czy uda się przespać noc, a także natłoku myśli o różnego rodzaju trudnościach życiowych. Do rozpoznania bezsenności pierwotnej konieczne jest wykluczenie innych rodzajów zaburzeń snu (innych dyssomnii lub parasomnii), a także trudności ze snem spowodowanych chorobami somatycznymi, zaburzeniami psychicznymi, przyjmowaniem substancji psychoaktywnych (m.in. leków psychotropowych, alkoholu, narkotyków).

Pytanie: Na co najczęściej uskarżają się osoby dotknięte bezsennością?
Odpowiedź: trudności z zaśnięciem

Pytanie: Z jaką częstością muszą występować określone objawy, by móc stwierdzić bezsenność nieorganiczną?
Odpowiedź: trzech lub więcej nocy w tygodniu od czasu co najmniej jednego miesiąca
Sheriff Tyraspol

Protoplastą obecnego klubu był utworzony latem 1996 Tiras Tyraspol (nie mylić z Tiligulem-Tirasem Tyraspol), który w sezonie 1996/97 przystąpił do rozgrywek mołdawskiej III ligi (Divizia B), wywalczając awans na zaplecze najwyższej klasy rozgrywkowej. 4 kwietnia 1997 Tiras został przejęty przez - należący do Victora Gușana - koncern Sheriff, w związku z czym zmieniono jego nazwę na Sheriff Tyraspol. Sezon 1997/98 drużyna zakończyła wygraniem II ligi (Divizia A), co dało jej promocję do Divizia Națională, w której występuje do dziś. W sezonie 1998/99 Sheriff zajął 4. miejsce, zaś w następnym zdobył wicemistrzostwo. W latach 2001–2010 zespół był nieprzerwanie mistrzem Mołdawii. Regularny uczestnik europejskich pucharów, w tym fazy grupowej Ligi Europy.

Pytanie: Od jakiego klubu wywodzi się Sheriff Tyraspol?
Odpowiedź: Tirasu Turaspolu

Pytanie: W jakim sezonie Tiras Tyraspol zaczął grać w III lidze? 
Odpowiedź: 1996/97

Pytanie: Z jakiego kraju pochodzi klub Tiras Tyraspol?
Odpowiedź: Mołdawii

Pytanie: Dlaczego klub Tiras Tyrasol zmienił swoją nazwę? 
Odpowiedź: Tiras został przejęty przez koncern Sheriff
Dywizjon Okrętów Podwodnych (II RP)

Pierwotne polskie plany opracowane w ramach „Małego planu budowy floty” zakładały zakup 9 okrętów podwodnych, jednak z uwagi na fakt, że jednostki tej klasy miały być budowane w oparciu o francuską pożyczkę, francuskie lobby przemysłowe za pomocą działań o charakterze korupcyjnym skłoniło francuskich polityków do narzucenia odmiennych od polskich oczekiwań warunków wykorzystania pożyczki. Ostatecznie zamiast 9 jednostek podwodnych, Francja udzieliła pożyczki na trzy okręty podwodne oraz dwa niszczyciele, których Polska nie zamierzała kupować we Francji, bowiem nie była ona w tym czasie technologicznym liderem w produkcji okrętów tej klasy. Kierownictwo Marynarki Wojennej nie porzuciło jednak koncepcji wzmocnienia dywizjonu okrętów podwodnych kolejnymi jednostkami, toteż od początku 1939 roku w jego skład zaczęły wchodzić nowo wybudowane tym razem w Holandii, skonstruowane według polskiej specyfikacji wymagań okręty typu Orzeł: ORP „Orzeł” oraz „Sęp”. Jeszcze krótko przed wybuchem wojny, Kierownictwo Marynarki Wojennej zawarło ponownie we Francji kontrakt na budowę kolejnych dwóch jednostek podwodnych, według holendersko-polskiego projektu typu Orzeł. Mimo negatywnych doświadczeń z przeszłości, o ponownym powierzeniu francuskiej stoczni budowy okrętów zdecydowały zbyt silne już w tym czasie w Holandii sympatie proniemieckie. Z uwagi jednak na wybuch wojny, kontrakt ten nigdy nie został zrealizowany, a w czerwcu 1940 roku po wkroczeniu Niemców do Francji, kadłuby nowych okrętów dywizjonu zostały zniszczone.

Pytanie: Z jakiego powodu Polska nie zdecydowała się na zakup francuskiego sprzętu?
Odpowiedź: Polska nie zamierzała kupować we Francji, bowiem nie była ona w tym czasie technologicznym liderem w produkcji okrętów tej klasy

Pytanie: W jakim państwie powstał ORP "Sęp"?
Odpowiedź: w Holandii

Pytanie: Jaki kraj zaatakował Francję w czerwcu 1940 roku?
Odpowiedź: Niemcy

Pytanie: Z jakiego powodu Polska ponownie powierzyła Francji budowę okrętów?
Odpowiedź: o ponownym powierzeniu francuskiej stoczni budowy okrętów zdecydowały zbyt silne już w tym czasie w Holandii sympatie proniemieckie

Pytanie: Ile okrętów miało powstać we Francji zgodnie z pierwotnym planem?
Odpowiedź: 9
Dywizjon Okrętów Podwodnych (II RP)

Kampanię morską polskich okrętów podwodnych we wrześniu 1939 roku należy ocenić negatywnie, głównie z powodu jej złego zaplanowania przez Kierownictwo Marynarki Wojennej. Już bowiem pierwsze dni wojny ujawniły całkowitą nierealność planów „Worek” i „Rurka” – dwóch podstawowych planów działań bojowych polskich okrętów podwodnych, które poprzez swoją defensywną naturę i rozstawienie okrętów na małym obszarze w rejonie niemieckiej blokady, pozbawiły polskie okręty podwodne ich największego atutu – możliwości skrytego podejścia i wykorzystania ich dużej siły uderzeniowej. W efekcie w wyznaczonych okrętom rejonach działań wokół Helu, ustawicznie atakowane z morza i z powietrza, w mniejszym lub większym stopniu uszkodzone okręty dywizjonu, pozbawione były zarówno celów, jak i możliwości działania. Trudno ustalić powód, dla którego szef KMW i dowódca Floty przyjęli jako jedyne możliwe założenie, że Niemcy „muszą” zaraz na początku wojny atakować Hel od strony morza, i to takimi okrętami, które będą stanowiły dobry cel dla okrętów podwodnych, lub że będą próbowali wysadzić desant morski. Doświadczenia I wojny światowej wskazywały na coś zupełnie innego, raczej na zastosowanie blokady morskiej. Ponadto do dobrej praktyki sztabowej należy posiadanie alternatywnych planów, nawet przyjmując jeden jako najbardziej prawdopodobny. Przyjęte przez Dowództwo Floty błędne założenia planu „Worek” naraziły okręty dywizjonu na nieustające ataki lekkich sił nawodnych i lotnictwa niemieckiego, wobec których przy braku wsparcia były całkowicie bezbronne. W rzeczywistości plan „Worek” bardziej narażał okręty podwodne na ataki sił nieprzyjaciela, niż zapewniał wykorzystanie ich głównego uzbrojenia, torped. Zupełnie natomiast nie podjęto próby wykorzystania właściwości i zdolności ofensywnych okrętów podwodnych, przez rozmieszczenie ich na najbardziej żywotnych dla Niemiec liniach żeglugowych między Rzeszą, a Luleą, czy też zaminowania podejść do niemieckich portów, czym zaskoczono nawet dowództwo Kriegsmarine w Świnoujściu.

Pytanie: W jaki sposób plany Worek” oraz „Rurka” negatywnie wpłynęły na możliwości polskich okrętów?
Odpowiedź: poprzez swoją defensywną naturę i rozstawienie okrętów na małym obszarze w rejonie niemieckiej blokady

Pytanie: Jaka była największa siła polskich okrętów?
Odpowiedź: możliwość skrytego podejścia i wykorzystania ich dużej siły uderzeniowej

Pytanie: Jakich działań ze strony floty niemieckiej można było się spodziewać, na podstawie doświadczeń z okresu pierwszej wojny światowej?
Odpowiedź: zastosowania blokady morskiej

Pytanie: Jaka broń była głównym elementem uzbrojenia polskich okrętów?
Odpowiedź: torpedy
Bogatek wspaniały

W Polsce gatunek odnotowany został z okolic Torunia (w połowie XIX wieku), z Wielkopolskiego Parku Narodowego (stwierdzenia w latach 1955–1956) oraz z Puszczy Białowieskiej, która jest obecnie jedynym w kraju miejscem występowania tego chrząszcza. W latach 1919–2010 zaobserwowano tu ponad 35 osobników omawianego gatunku. Najbardziej aktualne stwierdzenia pochodzą z okolic stacji kolejowej niedaleko Grudek (2000 rok) oraz Rezerwatu Ścisłego w Białowieskim Parku Narodowym (2005 rok). Ponadto w maju 2006 roku świeżo rozdeptany okaz bogatka wspaniałego odnaleziony został na posadzce kościoła katolickiego w Białowieży.

Pytanie: Gdzie zaobserwowano osobniki bogatka w XIX wieku?
Odpowiedź: w okolicach Torunia

Pytanie: Gdzie zaobserwowano osobnika gatunku w 2005 roku?
Odpowiedź: w Rezerwacie Ścisłym w Białowieskim Parku Narodowym

Pytanie: Gdzie znaleziono martwego chrząszcza?
Odpowiedź: na posadzce kościoła katolickiego w Białowieży

Pytanie: Gdzie odnotowano występowanie osobnika gatunku w 2000 roku?
Odpowiedź: w okolicach stacji kolejowej niedaleko Grudek
Bogatek wspaniały

Zapłodnione samice bogatka wspaniałego składają jaja w szczelinach martwego drewna roślin żywicielskich, zazwyczaj w koronach wykorzystywanych drzew, rzadziej niżej, na wysokości od kilkunastu do trzech metrów nad poziomem gruntu. Okres składania jaj u pojedynczej samicy wynosi nie więcej niż 10 dni. Jako materiał lęgowy wykorzystywane jest twarde, suche i często pozbawione już kory drewno dobrze nasłonecznionych, stojących pni o średnicy powyżej 40 cm lub grubych, martwych konarów. Larwy w trakcie rozwoju drążą w drewnie chodniki, a przed przeobrażeniem przygotowują położoną głęboko w drewnie kolebkę poczwarkową oraz chodnik wyjściowy zakończony otworem wylotowym o spłaszczonym, soczewkowatym kształcie. Długość cyklu rozwojowego nie jest dokładnie znana, ale wynosi prawdopodobnie około 7 lat, choć w skrajnych warunkach, np. w drewnie przetworzonym może przedłużyć się nawet do 20 lat.

Pytanie: W jakich miejscach składają jaja osobniki tego gatunku?
Odpowiedź: w szczelinach martwego drewna roślin żywicielskich, zazwyczaj w koronach wykorzystywanych drzew, rzadziej niżej, na wysokości od kilkunastu do trzech metrów nad poziomem gruntu

Pytanie: Jakie materiały są używane przez samice bogatka wspaniałego do stworzenia lęgowiska?
Odpowiedź: twarde, suche i często pozbawione już kory drewno dobrze nasłonecznionych, stojących pni o średnicy powyżej 40 cm lub grubych, martwych konarów

Pytanie: Jakie konstrukcje tworzą larwy bogatka wspaniałego przed przeobrażeniem?
Odpowiedź: położoną głęboko w drewnie kolebkę poczwarkową oraz chodnik wyjściowy zakończony otworem wylotowym o spłaszczonym, soczewkowatym kształcie

Pytanie: W jakim przykładowym materiale cykl rozwojowy larwy bogatka wspaniałego może zostać znacznie wydłużony?
Odpowiedź: drewnie przetworzonym
Widlaczek

Według IOC widlaczek należy do monotypowego rodzaju Spartonoica. Rodzaj ten utworzył James Lee Peters, opis ukazał się w 1950 roku w Journal of the Washington Academy of Sciences. Odnotowano, że rzeczywiście ów ptak przypomina przedstawicieli rodzaju Asthenes, jednak posiada bardzo wyraźnie stopniowany ogon oraz ostro zakończone sterówki. Dodatkowo wszyscy przedstawiciele rodzaju Asthenes posiadają ubarwioną inaczej od pozostałych partii upierzenia plamę na gardle, zaś widlaczka cechuje brak takowej. Na podstawie tych cech J.L. Peters utworzył dla widlaczka nowy rodzaj.

Pytanie: Kto ustanowił rodzaj Spartonoica? 
Odpowiedź: James Lee Peters

Pytanie: W jakim magazynie pojawił się opis rodzaju ustanowionego przez Peteresa? 
Odpowiedź: Journal of the Washington Academy of Sciences

Pytanie: Jakie cechy, oprócz braku plamy, odróżniają widlaczka od osobników z rodzaju Asthenes?
Odpowiedź: wyraźnie stopniowany ogon oraz ostro zakończone sterówki

Pytanie: Czy widlaczki mają plamę na gardle?
Odpowiedź: nie
Widlaczek

Na lęg składają się 3 lub 4 jasnoniebieskie jaja bez plamek; inne źródło podaje barwę czysto białą. W gnieździe odnalezionym w grudniu w Rio Grande do Sul znajdowały się trzy pisklęta. W trakcie badań prowadzonych w Argentynie w latach 2005–2007 średnia wielkość zniesienia wynosiła 3,17 jaja na lęg (n = 29; 22 gniazda z trzema jajami, sześć gniazd z czterema jajami i jedno z dwoma jajami). Wymiary średnie dla 3 jaj zebranych w roku 1909 to 17x14 mm. Okres inkubacji wynosi około 13 dni. U obu płci występuje plama lęgowa oraz oba ptaki z pary wysiadują.

Pytanie: Ja liczba jaj znajdowała się w poszczególnych gniazdach będących przedmiotem badań prowadzonych na terenie Argenty między 2005 a 2007 rokiem?
Odpowiedź: 22 gniazda z trzema jajami, sześć gniazd z czterema jajami i jedno z dwoma jajami

Pytanie: Jakie cechy związane z lęgiem łączą samice i samce widlaczka?
Odpowiedź: U obu płci występuje plama lęgowa oraz oba ptaki z pary wysiadują

Pytanie: Jakie cechy wyglądu posiadają jaja widlaczka?
Odpowiedź: jasnoniebieskie jaja bez plamek; inne źródło podaje barwę czysto białą

Pytanie: Gdzie znajdowało się gniazdo, w którym zaobserwowano w grudniu trzy pisklęta widlaczka?
Odpowiedź: w Rio Grande do Sul
ORP Zręczny (1950)

Od stycznia 1961 roku okręt włączono do Dywizjonu Ścigaczy, nadal bazując na Helu. W drugiej połowie maja sześć ścigaczy proj. 122bis (OORP „Zręczny”, „Zwinny”, „Czujny”, „Nieugięty”, „Wytrwały” i „Zwrotny”) wzięło udział w ćwiczeniach artyleryjskich pod Ustką. W czerwcu „Zręczny”, „Zwrotny”, „Zwinny” i „Wytrwały” w ramach obchodów Dni Morza zostały udostępnione do zwiedzania w Gdańsku, Gdyni, Sopocie i Kołobrzegu. W dniach 1–7 sierpnia na wodach Zatoki Gdańskiej „Zręczny”, „Zwinny”, „Czujny” i „Zwrotny” wzięły udział w ćwiczeniach ZOP bałtyckich flot Układu Warszawskiego. W październiku ORP „Zręczny” zdobył tytuł najlepszego okrętu Marynarki Wojennej III rangi. 8 listopada okręt trafił do stoczni na remont, podczas którego 12 listopada na jednostce doszło do pożaru, który strawił część instalacji elektrycznej.

Pytanie: Kiedy ORP Zręczny zaczął służyć w Dywizjonie Ścigaczy?
Odpowiedź: w styczniu 1961 roku

Pytanie: Gdzie ORP Zręczny bazował od początku roku 1961?
Odpowiedź: na Helu

Pytanie: Ile ścigaczy brało udział w ćwiczeniach artyleryjskich nieopodal Ustki?
Odpowiedź: sześć

Pytanie: Jakie ścigacze wzięły udział w ćwiczeniach artyleryjskich nieopodal Ustki?
Odpowiedź: OORP „Zręczny”, „Zwinny”, „Czujny”, „Nieugięty”, „Wytrwały” i „Zwrotny”

Pytanie: W jakim miesiącu obchodzi się Dni Morza?
Odpowiedź: W czerwcu
ORP Zręczny (1950)

Od 21 do 22 kwietnia 1969 roku OORP „Zręczny”, „Zwinny”, „Czujny” i „Zwrotny” były kontrolowane przez zespół ze Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, otrzymując ocenę bardzo dobrą. Od 12 do 18 maja OORP „Zręczny”, „Zwinny” i „Nieugięty” z dowódcą 11 Dywizjonu Ścigaczy wzięły udział w rejsie nawigacyjnym w rejon Cieśnin Duńskich z przejściem przez Sund i Wielki Bełt, zawijając do Warnemünde, Stralsundu i Świnoujścia. Od 10 lipca do 12 sierpnia kolejno „Nieugięty”, „Zwinny” i „Zręczny” dozorowały rejon Cieśnin Duńskich. Między 14 a 28 września sześć ścigaczy z 11 Dywizjonu (oprócz „Groźnego” i „Zawziętego”) uczestniczyło w wielkich manewrach flot Układu Warszawskiego Odra-Nysa-69. Prócz zadań ZOP okręty ćwiczyły eskortowanie konwojów i sił głównych oraz niszczenie zagród minowych, a na koniec wzięły udział w desancie na plażach pod Ustką.

Pytanie: Czy kontrola „Zręcznego”, którą przeprowadzono w 1969 roku, zakończyła się wynikiem pozytywnym?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakich manewrach brał udział „Zręczny” między 12 a 18 maja 1969 roku?
Odpowiedź: rejsie nawigacyjnym w rejon Cieśnin Duńskich z przejściem przez Sund i Wielki Bełt, zawijając do Warnemünde, Stralsundu i Świnoujścia

Pytanie: Jaki obszar był nadzorowany przez ten okręt latem 1969 roku?
Odpowiedź: rejon Cieśnin Duńskich

Pytanie: Co robiły ścigacze z 11 Dywizjonu w ramach wielkich manewrów flot Układu Warszawskiego Odra-Nysa-69?
Odpowiedź: Prócz zadań ZOP okręty ćwiczyły eskortowanie konwojów i sił głównych oraz niszczenie zagród minowych, a na koniec wzięły udział w desancie na plażach pod Ustką
Hurtnica pospolita

Królowa, nie opuszczając swojej komory, karmi je zapasami zgromadzonymi w jej ciele białkowo-tłuszczowym oraz w mięśniach skrzydeł, które intensywnie metabolizuje. Po ok. 14 dniach w stadium jaja, 12 w stadium larwy i 15 w stadium poczwarki pojawiają się pierwsze młode robotnice – początkowo ok. 6, ale po tygodniu jest ich już prawie 15. W międzyczasie królowa zaczyna składać kolejne jaja, tak więc kolonia ma wiele jaj, larw, kilka poczwarek i ok. 10-15 robotnic. Robotnice otwierają drogę ku powierzchni i przynoszą pierwszy w życiu kolonii pokarm z zewnątrz. Mrówki gustują w produkowanej przez pluskwiaki spadzi, ale także w żywych i martwych owadach, a w środowisku zamieszkałym przez człowieka przyciągają je produkty bogate w cukry (marmolady, dżemy, soki owocowe czy miód). W czasie rozwoju kolonii robotnice przyciągają także pokarmy bogate w białka, jak mięso czy sery.

Pytanie: Jakie przedstawicielki gatunku dostarczają pożywienie spoza gniazda?
Odpowiedź: Robotnice

Pytanie: Jakie jest ciało królowej?
Odpowiedź: białkowo-tłuszczowe
Hurtnica pospolita

Pomocą w nawigacji po okolicy służą im ścieżki wyznaczane przez trop z feromonów, sięgające często nawet 30 metrów od gniazda. Mrówki pełniące rolę zwiadowców, gdy odnajdą kroplę spadzi bądź inne źródło pokarmu bogatego w związki, jakich potrzebuje dana kolonia, zaczynają jeść. Jeśli pokarmu starczy, by nasyciły się powyżej pewnego poziomu, wracają do gniazda, zostawiając za sobą chemiczny ślad, po którym następnie wędrują robotnice. Obecność chemicznych śladów ułatwia mrówkom szybsze dotarcie do celu, zwiększa rekrutację robotnic idących w konkretne miejsce, pomaga także w orientacji w terenie. W podobny sposób zwiadowcy oznaczają także granice wokół kolonii, których mrówki bronią przed intruzami, a także granice obszaru uznawanego przez nie za bezpieczną przestrzeń do poszukiwania pożywienia, którego jednak nie bronią jako własnego terytorium. Od składu chemicznego ścieżek wyznaczonych przez zwiadowców zależy także zachowanie robotnic, na przykład w obliczu zagrożenia.

Pytanie: Co ułatwia im skuteczne przemieszczanie się po okolicy?
Odpowiedź: ścieżki wyznaczane przez trop z feromonów

Pytanie: Co robią mrówki, kiedy natrafią na cząstkę spadzi?
Odpowiedź: zaczynają jeść

Pytanie: Jakie korzyści przynosi mrówkom zostawiany przez nie chemiczny ślad? 
Odpowiedź: ułatwia mrówkom szybsze dotarcie do celu, zwiększa rekrutację robotnic idących w konkretne miejsce, pomaga także w orientacji w terenie

Pytanie: Jakie strefy są wyznaczane za pomocą chemicznych śladów?
Odpowiedź: granice wokół kolonii, których mrówki bronią przed intruzami, a także granice obszaru uznawanego przez nie za bezpieczną przestrzeń do poszukiwania pożywienia, którego jednak nie bronią jako własnego terytorium

Pytanie: Czy skład chemiczny śladów może wpływać działania robotnic?
Odpowiedź: tak
Agnieszka Fatyga

W 1983 pojawiła się epizodycznie w 8. odcinku serialu Alternatywy 4, a w 1985 zagrała rolę w filmie Spowiedź dziecięcia wieku. W 1996 stworzyła kreację w spektaklu Opera Granda w reżyserii Macieja Wojtyszki w warszawskim Teatrze Ateneum (premiera odbyła się 12 lipca), natomiast w 2001 zagrała w filmie Przychodnia każdego przechodnia. Sporadycznie zajmowała się także dubbingiem: udzieliła głosu postaci Georgette w animacji Oliver i spółka i Klarabelli w filmie Mickey, Donald, Goofy: Trzej muszkieterowie.

Pytanie: W jakiej produkcji serialowej wystąpiła w 1983 roku?
Odpowiedź: Alternatywy 4

Pytanie: Jaki tytuł nosił film, w którym wystąpiła w 1985 roku?
Odpowiedź: Spowiedź dziecięcia wieku

Pytanie: Czy grała także w teatrze?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakiej produkcji dubbingowała Klarabellę?
Odpowiedź: Mickey, Donald, Goofy: Trzej muszkieterowie
Minuskuł 2 (Gregory-Aland)

Miał znaczący wpływ na kształt Textus receptus w Ewangeliach. Dzisiaj jest nisko oceniany, jako rękopis o niewielkiej wartości, pomimo iż odegrał wielką rolę w historii tekstu Nowego Testamentu. Jest też drugorzędnym świadkiem tekstu bizantyjskiego, zawiera wiele lekcji niepoprawnych z punktu widzenia tekstu bizantyjskiego. Stał się jednak podstawą dla textus receptus. W naukowych wydaniach greckiego Novum Testamentum cytowany jest symbolicznie. Ma opinię jednego z najgorszych rękopisów wykorzystanych przez Erazma.

Pytanie: Dla jakiego tekstu Kodeks Bazylejski AN IV 1 był podstawą?
Odpowiedź: textus receptus

Pytanie: Czy w greckim wydaniu Novum Testamentum pojawiają się cytaty z Kodeksu Bazylejskiego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy w Kodeksie Bazylejskim pojawiają się błędy z punktu widzenia tekstu bizantyjskiego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Kodeks Bazylejski cieszy się pozytywną opinią?
Odpowiedź: nie
Minuskuł 2 (Gregory-Aland)

W Jan 8,6 stosuje wariant tekstowy μη προσποιουμενος (nie zwracając uwagi), został on jednak wykreślony ręką późniejszego korektora. Wariant ten występuje w takich rękopisach jak 07, 011, 017 i w większości rękopisów przekazujących tekst wedle tradycji bizantyjskiej. Wariantu tego nie mają natomiast 021, 028, 030, 036, 045, 047, 7, 8, 9, 461c2, 1203, 1216, 1243, 1514, 196, ℓ 663, rękopisy tradycji aleksandryjskiej oraz Wulgata. Erazm nie wprowadził tego wariantu do tekstu swego Novum Testamentum omne.

Pytanie: W jakich rękopisach występuje taki sam wariant tekstowy jak w Jan 8,6?
Odpowiedź: 07, 011, 017 i w większości rękopisów przekazujących tekst wedle tradycji bizantyjskiej

Pytanie: W jakich tekstach wariant tekstowy z Jan 8,6 nie występuje?
Odpowiedź: 021, 028, 030, 036, 045, 047, 7, 8, 9, 461c2, 1203, 1216, 1243, 1514, 196, 663, rękopisach tradycji aleksandryjskiej, Wulgacie, Novum Testamentum omne