mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Województwo wielkopolskie

Złoża węgla brunatnego eksploatuje się w Konińskim Zagłębiu Węgla Brunatnego (KWB „Konin” i KWB „Adamów”), są bazą dla przemysłu energetycznego (Zespół Elektrowni Pątnów-Adamów-Konin opalanej węglem brunatnym produkuje ponad 10% krajowej energii elektrycznej). Znaczne są też ilości złóż torfu, oblicza się, że jest ich 886 tys. ha o średniej miąższości 1,5 m. Odkryto złoża tego surowca o znaczeniu leczniczym – borowiny w Błażejewie, Ławicy i Mechnaczu. Ponadto bardzo duże pokłady węgla brunatnego zostały odkryte w okolicach Kościana. Jednak nie są one obecnie eksploatowane i prawdopodobnie ze względu na kosztowne przystosowanie tych terenów do budowy kopalni i konieczności przesiedlenia tysięcy ludzi nigdy nie będą.

Pytanie: Gdzie, oprócz Zagłębia Konińskiego, zlokalizowano spore złoża węgla?
Odpowiedź: w okolicach Kościana

Pytanie: Gdzie zlokalizowano lecznicze złoża torfu?
Odpowiedź: w Błażejewie, Ławicy i Mechnaczu
Dysleksja

U dzieci w wieku niemowlęcym, poniemowlęcym, przedszkolnym i częściowo wczesnoszkolnym (do ok. 9. r.ż.) nie można jeszcze zdiagnozować dysleksji rozwojowej. Jednak obserwuje się pewne objawy, które sygnalizują możliwość wystąpienia w przyszłości specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu. Nie determinują one jeszcze diagnozy (tej można dokonać na przełomie drugiej i trzeciej klasy szkoły podstawowej), jednak dzieci z poniższymi objawami zalicza się do tzw. grupy ryzyka dysleksji, gdyż bardzo często są to pierwsze sygnały nadchodzących trudności:

Pytanie: Kiedy można zdiagnozować dysleksję rozwojową u dzieci?
Odpowiedź: na przełomie drugiej i trzeciej klasy szkoły podstawowej

Pytanie: U dzieci w jakim wieku można mówić o ryzyku wystąpienia dysleksji, jeśli przejawiają one specyficzne objawy?
Odpowiedź: niemowlęcym, poniemowlęcym, przedszkolnym i częściowo wczesnoszkolnym (do ok. 9. r.ż.)

Pytanie: Czy jeśli dziecko w wieku przedszkolnym przejawia objawy typowe dla dysleksji, to czy oznacza to, że na pewno będzie dyslektykiem w przyszłości?
Odpowiedź: nie
Glauco (1935)

„Glauco” wszedł do służby w Regia Marina 20 września 1935 roku. Jednostka wzięła udział w wojnie domowej w Hiszpanii, a następnie służyła na Morzu Czerwonym. 10 czerwca 1940 roku, w momencie ataku Włoch na Francję, okręt pełnił służbę na Morzu Śródziemnym wchodząc w skład 12. eskadry (wł. Squadriglia) 1. Flotylli okrętów podwodnych (wł. Gruppo sommergibili) stacjonującej w La Spezia i Neapolu (w skład której wchodziły ponadto: siostrzana „Otaria” oraz „Comandante Cappellini”, „Comandante Faà di Bruno”, „Mocenigo” i „Veniero”). Po rozpoczęciu działań wojennych okręt odbył trzy wojenne patrole. Podczas jednego z nich nieopodal Przylądka Corbelin zaatakował bez powodzenia ogniem artyleryjskim brytyjski parowiec „Baron Erskine” o pojemności 3657 BRT (26 czerwca). W dniach 6–11 lipca „Glauco” patrolował wody na zachód od Sardynii. W końcu lipca jednostkę skierowano do arsenału marynarki w Neapolu, gdzie w ciągu dwóch miesięcy przeprowadzono konieczne prace przygotowujące „Glauco” do działań na Atlantyku.

Pytanie: Kiedy "Glauco" pierwszy raz rozpoczął swoją służbę wojskową?
Odpowiedź: 20 września 1935

Pytanie: Czy okrętowi udało się zatopić "Baron Erskine"?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kiedy okręt wypłynął na wody nieopodal Sardynii?
Odpowiedź: W dniach 6–11 lipca
Marian Jaworski

W 1966 habilitował się w zakresie filozofii religii na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie na podstawie rozprawy Poznanie religijne Boga według Romano Guardiniego. W 1967 został profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Teologicznym w Krakowie, a w 1976 profesorem zwyczajnym. Prowadził zajęcia dydaktyczne w Studium Filozoficzno-Teologicznym w Kalwarii Zebrzydowskiej, w Arcybiskupim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie, na Wydziale Teologicznym w Krakowie, w Kolegium Filozoficzno-Teologicznym OO. Dominikanów w Krakowie, w Częstochowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie, na Wydziale Filozoficznym Księży Jezuitów w Krakowie, na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie i w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Lwowskiej we Lwowie-Brzuchowicach. Na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie był w latach 1967–1974 kierownikiem Katedry Filozofii Religii, a w latach 1968–1970 zajmował stanowiska prodziekana. W latach 1974–1982 piastował urząd dziekana Wydziału Teologicznego w Krakowie, następnie w latach 1982–1988 był rektorem nowo erygowanej Papieskiej Akademii Teologicznej. W 1983 wszedł w skład Kolegium Rektorów Szkół Wyższych Krakowa. W latach 1997–2008 sprawował urząd rektora Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Lwowskiej we Lwowie-Brzuchowicach.

Pytanie: Czy naukowiec posiada habilitację?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaka rozprawa stanowiła podstawę do przyznania duchownemu habilitacji?
Odpowiedź: Poznanie religijne Boga według Romano Guardiniego

Pytanie: Jakim tytułem został uhonorowany duchowny w 1967 roku?
Odpowiedź: profesora nadzwyczajnego
Marian Jaworski

21 maja 1984 został prekonizowany administratorem apostolskim polskiej części archidiecezji lwowskiej z siedzibą w Lubaczowie i biskupem tytularnym Lambaesis. Święcenia biskupie otrzymał 23 czerwca 1984 w bazylice archikatedralnej św. Stanisława i św. Wacława na Wawelu. Konsekrował go kardynał Franciszek Macharski, arcybiskup metropolita krakowski, w asyście Henryka Gulbinowicza, arcybiskupa metropolity wrocławskiego, i Jerzego Ablewicza, biskupa diecezjalnego tarnowskiego. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Mihi vivere Christus est” (Dla mnie żyć to Chrystus). 29 czerwca 1984 odbył ingres do prokatedry bł. Jakuba Strzemię w Lubaczowie. 16 stycznia 1991 został prekonizowany arcybiskupem metropolitą lwowskim obrządku łacińskiego. Ingres do archikatedry Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Lwowie odbył 18 maja 1991. Paliusz metropolitalny odebrał 29 lutego 1992 w katedrze lwowskiej od arcybiskupa Francesca Colasuonna, delegata apostolskiego w ZSRR. W latach 1987–1990 przeprowadził synod archidiecezjalny. Dwukrotnie podejmował w archidiecezji papieża Jana Pawła II – w 1991 w Lubaczowie podczas jego IV podroży apostolskiej do Polski i w 2001 we Lwowie podczas jego podróży apostolskiej na Ukrainę. W latach 1996–1998 piastował urząd administratora apostolskiego diecezji łuckiej. 21 października 2008 papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z obowiązków arcybiskupa metropolity lwowskiego. Został rezydentem w archidiecezji krakowskiej.

Pytanie: Jakie zaszczyty zostały powierzone w 1984 roku Jaworskiemu?
Odpowiedź: Administratora apostolskiego polskiej części archidiecezji lwowskiej i biskupem tytularnym Lambeasis

Pytanie: Gdzie odbyło się święcenie biskupie Jaworskiego?
Odpowiedź: w bazylice archikatedralnej św. Stanisława i św. Wacława na Wawelu

Pytanie: W którym loku Jaworski urządził synod
Odpowiedź: 1984
Edyta Geppert

Występowała w Zespole Pieśni i Tańca „Nowa Ruda”. Uczyła się na Wydziale Piosenki w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Po raz pierwszy zaprezentowała się szerszej publiczności w 1984 na V Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Niedługo później za wykonanie utworu „Jaka róża, taki cierń” zdobyła Nagrodę Główną im Karola Musioła na XXI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Rok później wystąpiła z utworem „Zamiast” w koncercie „Przeboje” podczas XXII KFPP w Opolu, jednak jej występ został ocenzurowany przez telewizję ze względu na tekst w negatywny sposób opisujący realia życia w Polsce. W 1986 za wykonanie utworu „Och, życie kocham cię nad życie” zdobyła Grand Prix XXIII KFPP w Opolu.

Pytanie: W którym roku odbył się jej debiut przed większą publicznością?
Odpowiedź: w 1984

Pytanie: Jakie wyróżnienie zdobyła za piosenkę "Jaka róża, taka cierń"?
Odpowiedź: Nagrodę Główną im Karola Musioła

Pytanie: Na jakim wydarzeniu odebrała wyróżnienie im. Musioła?
Odpowiedź: na XXI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu

Pytanie: Dlaczego występ piosenkarki został zrewidowany?
Odpowiedź: ze względu na tekst w negatywny sposób opisujący realia życia w Polsce
Rezerwat przyrody Hedera

Rezerwat utworzono w celu ochrony stanowiska bluszczu pospolitego (Hedera helix) – pnącza ciepłolubnego, którego tak obfite występowanie, w tym licznych okazów kwitnących jest rzadkością. Zbocza wąwozu erozyjnego porasta las o charakterze grądu. Okazy bluszczu pną się na drzewach oraz porastają dno lasu. Większość starych okazów ma zdrewniałe pędy o średnicach dochodzących do 5 cm, niektóre pędy boczne odstają od pni na odległość przekraczającą 30 cm. Na uwagę zasługują zmienne kształty blaszki liściowej bluszczu, od typowych do prawie owalnych. Większość osobników kwitnie i owocuje.

Pytanie: Celem ochrony jakiego gatunku powstał ten rezerwat?
Odpowiedź: bluszczu pospolitego (Hedera helix)

Pytanie: Czy wszystkie liście bluszczu mają jednolity kształt?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakiego typu las porasta wąwóz?
Odpowiedź: Grąd

Pytanie: Czy bluszcz pospolity należy do gatunków, które źle reagują na wyższą temperaturę?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile może wynosić średnica starych pędów bluszczu?
Odpowiedź: do 5 cm
Düwag/Scandia MR/MRD

Do 1979 wyprodukowano łącznie 62 wagony MR zestawione w 31 składów o układzie MR+MR. Przewoźnik uznał wtedy za duży mankament brak miejsca na większy bagaż, dlatego zdecydowano o rearanżacji wnętrza jednego z wagonów. Zakłady z Uerdingen w porozumieniu z DSB opracowały dokumentację zmodyfikowanego pojazdu, a następnie przekazały projekt duńskiemu partnerowi. W 1981 Scandia rozpoczęła produkcję nowych wagonów, których oznaczenie zmieniono początkowo na MRI, a ostatecznie na MRD. Początkowo produkowano same wagony MRD w celu zestawienia ich z dotychczas wybudowanymi wagonami MR, a następnie produkowano zespoły w układzie MR+MRD.

Pytanie: Co przewoźnik uznał za wagę MR?
Odpowiedź: brak miejsca na większy bagaż

Pytanie: Ile wagonów MR wyprodukowano do 1979 roku?
Odpowiedź: 62

Pytanie: W którym roku zaczęto produkcję nowych wagonów?
Odpowiedź: 1981

Pytanie: Jaka firma zaczęła produkcję MRI?
Odpowiedź: Scandia

Pytanie: Zespoły w jakim układzie produkowano po 1981 roku?
Odpowiedź: MR+MRD
Düwag/Scandia MR/MRD

W styczniu 2003, po zmianie rozkładu jazdy, obsługę części duńskich linii kolejowych w środkowej i północnej Jutlandii przejęła na 8 lat Arriva Tog, w związku z czym przewoźnik wydzierżawił od DSB 39 zespołów MR/MRD. Po ich przejęciu Arriva wprowadziła tymczasowy schemat malowania, w którym na turkusowo przemalowano drzwi i pas między reflektorami zasłaniający logo DSB. Rok później przewoźnikowi dostarczono pierwsze z 30 zamówionych pociągów Coradia LINT 41, dlatego 24 składy MR/MRD zostały zwrócone DSB i ostatecznie przedsiębiorstwo użytkowało 15 takich pojazdów o numerach: 10, 12, 35, 56, 66, 70, 71, 77, 78, 83, 86, 90, 95, 96 i 99.

Pytanie: W ramach jakich okoliczności wydzierżawione zostało trzydzieści dziewięć zespołów MR/MRD?
Odpowiedź: W styczniu 2003, po zmianie rozkładu jazdy, obsługę części duńskich linii kolejowych w środkowej i północnej Jutlandii przejęła na 8 lat Arriva Tog

Pytanie: Jakie działania podjęto w ramach tymczasowego schematu malowania, który zaczął być stosowany po przejęciu 39 zespołów MR/MRD?
Odpowiedź: na turkusowo przemalowano drzwi i pas między reflektorami zasłaniający logo DSB

Pytanie: Dlaczego w 2004 roku część składów MR/MRD wróciły do DSB?
Odpowiedź: przewoźnikowi dostarczono pierwsze z 30 zamówionych pociągów Coradia LINT 41

Pytanie: Jakie numery posiadały składy MR/MRD, których przedsiębiorstwo Arriva nie zwróciło DSB?
Odpowiedź: 10, 12, 35, 56, 66, 70, 71, 77, 78, 83, 86, 90, 95, 96 i 99
Aleksander Hall

Sprawował mandat posła na Sejm w latach 1991–1993 (z ramienia Unii Demokratycznej) i 1997–2001 (z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność). Po porażce w wyborach parlamentarnych w 2001 z listy Platformy Obywatelskiej zrezygnował z czynnego udziału w polityce, skupiając się na pracy naukowej. W 2004 odmówił przyjęcia mandatu poselskiego przynależnego mu po wybranym do Parlamentu Europejskiego pośle PO. W kolejnych latach był m.in. członkiem komitetów honorowych kandydatów PO na urząd prezydenta Gdańska (Pawła Adamowicza) i na urząd prezydenta RP (Bronisława Komorowskiego) w 2010 oraz w 2015. W 2020 zaangażował się w kampanię kandydata na prezydenta RP Władysława Kosiniaka-Kamysza z PSL i Koalicji Polskiej.

Pytanie: Na czym skoncentrował się po zakończeniu kariery politycznej?
Odpowiedź: na pracy naukowej

Pytanie: Czego odmówił w 2004 roku?
Odpowiedź: przyjęcia mandatu poselskiego przynależnego mu po wybranym do Parlamentu Europejskiego pośle PO

Pytanie: Czy był związany z partią PO?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakich latach był posłem?
Odpowiedź: 1991–1993
Krystyna Prońko

W 1973 wystąpiła na Festiwalu Wokalistów Jazzowych w Lublinie oraz zaśpiewała utwory „Po co ci to, chłopcze?” i „Umarłe krajobrazy” na 11. Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. W 1974 za utwór „Papierowe ptaki” otrzymała nagrodę za najlepszą aranżację podczas 12. KFPP w Opolu, a rok później za numer „Niech moje serce kołysze ciebie do snu” zdobyła główną nagrodę na 13. edycji festiwalu. Również w 1975 została uznana za najpopularniejszą wokalistkę w Polsce w plebiscycie magazynu muzycznego „Non Stop”, który okrzyknął także jej utwór „Niech moje serce…” piosenką roku. W 1976 wystąpiła na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze, a rok później została ponownie okrzyknięta najpopularniejszą wokalistką w Polsce w plebiscycie „Non Stop”. W 1978 z utworem „Modlitwa o miłość prawdziwą” zajęła czwarte miejsce na 16. KFPP w Opolu. Rok później z utworem „Wspomnienie tych dni”, wykonanym w duecie ze Zbigniewem Wodeckim, zwyciężyła w konkursie „Premier” na 17. edycji festiwalu.

Pytanie: Jakie wyróżnienie otrzymała Prońko za piosenkę "Papierowe ptaki"?
Odpowiedź: za najlepszą aranżację

Pytanie: Jaki utwór Prońko został uznany najlepszą piosenką roku według czasopisma?
Odpowiedź: „Niech moje serce…”
Krystyna Prońko

Pracę artystyczną, rozpoczęła mając status amatorski w listopadzie 1966 roku jako organistka i wokalistka w rodzinnym zespole „Reflex” wraz z braćmi, Piotrem – saksofonistą, i Wojciechem – kontrabasistą i gitarzystą basowym oraz z muzykującymi kolegami. Razem z ww. grupą zadebiutowała na I Ogólnopolskim Festiwalu Awangardy Beatowej w Kaliszu (27-30.11.1969), gdzie otrzymała - jak i jej brat Piotr – indywidualne wyróżnienie eliminacyjne. Z końcem 1969 weszła w skład zespołu pod kier. Antoniego Kopffa, który rozpoczął działalność w Rzeszowie i niebawem przyjął nazwę Respekt. W barwach tej grupy dokonała swoich pierwszych nagrań dla Programu III P. R. – były to jej własne kompozycje z tekstami Jana Tomasza (takiego pseudonimu używał wówczas Marek Gaszyński) pt. Cały maj i Daleko przed siebie. Piosenka Cały maj, była wysoko notowana na Liście Przebojów Programu III (maj 1970).
Na początku lat 70. współtworzyła żeńskie trio wokalne, które współpracowało z Czesławem Niemenem, a także z zespołami Skaldowie i Czerwone Gitary (podczas tras koncertowych) oraz jako solista w zespole Pokolenie (1972), a następnie Koman Band – obydwie formacje prowadzone były przez Janusza Komana - a także z Warszawską Orkiestrą Polskiego Radia (Studio Jazzowe S1).

Pytanie: Z kim występowała w zespole "Reflex"?
Odpowiedź: braćmi, Piotrem – saksofonistą, i Wojciechem – kontrabasistą i gitarzystą basowym oraz z muzykującymi kolegami

Pytanie: Kto stworzył tekst do "Cały maj"?
Odpowiedź: Jan Tomasz

Pytanie: Czy zawsze była solistką?
Odpowiedź: nie
Fajanse z Delftu

Obok wyrobów fajansowych malowanych w odcieniach błękitu kobaltowego na białym tle, w Delfcie produkowano i nadal produkuje się fajanse dekorowane różnymi barwami, głównie żółtą, zieloną, niebieską i czerwono-brązową na białym tle. Początki polichromatycznych fajansów z Delftu sięgają XVIII wieku, a ich inspiracją były zdobione różnymi kolorami wyroby ceramiczne z okolic Morza Śródziemnego (majolika z Włoch i Hiszpania\Hiszpanii, która dotarła do Holandii po 1550 roku). „Czarne fajanse” (nid. Delfts zwart) to wyroby fajansowe o czarnym tle pokrytym różnobarwnymi dekoracjami. Były w Delfcie wytwarzane już w XVII wieku i stanowiły imitację chińskich wyrobów z laki, które do Holandii przywożono wówczas statkami.

Pytanie: W jakim kolorze zwykle malowano wyroby fajansowe z białym tłem?
Odpowiedź: błękitu kobaltowego

Pytanie: W którym wieku zaczęto produkować w Delfcie fajanse polichromatyczne?
Odpowiedź: XVIII

Pytanie: Jak nazywają się fajanse z czarnym tłem?
Odpowiedź: „Czarne fajanse”

Pytanie: Czym inspirowano się tworząc w Delfcie swoje wyroby? 
Odpowiedź: chińskimi wyrobami z laki

Pytanie: W jaki sposób transportowano wyroby z Chin do Delfty? 
Odpowiedź: statkami
Zamek w Malborku

Pod koniec lat 50. XX w. ze względu na to, iż w trakcie II wojny światowej 50% zamku zostało zburzone, zaczęto planować rozbiórkę zamku. Ostatecznie zmieniono zdanie i powołano Społeczny Komitet Odbudowy Zamku. Rozpoczęła się trwająca wiele lat odbudowa zamku, podczas której starano się przywrócić mu kształt z okresu średniowiecza, usuwając błędne rekonstrukcje dokonane przez niemieckich konserwatorów sztuki (np. wimpergi nad oknami w kościele zamkowym). Pomocą okazały się dwa najstarsze obrazy zamku. Jeden z ok. 1480, który wisiał w gdańskim Dworze Artusa, i drugi z 1536 z widokiem Malborka od strony zachodniej. Od 1961 roku jest siedzibą nowo powołanego Muzeum Zamkowego. W latach 1962–1966 odbudowano dachy nad płn. i zach. skrzydłem zamku średniego. W 1966 roku rozpoczęto odbudowę kaplicy św. Anny. W 1967 roku odbudowano południowo-wschodni narożnik Zamku Wysokiego. W latach 1967–1968 zrekonstruowano Wieżę Główną w formie średniowiecznej. W latach 1973–1976 odbudowano zniszczoną prawie do fundamentów, Bramę Główną (Snycerską) na Przedzamczu. W latach 1980–1982 odbudowano Dom Podstarościego i Basztę Prochową. W 1993 roku zakończono odbudowę Karwanu i rozpoczęto odbudowę Baszty Trójściennej. Cały czas też trwały prace konserwatorskie we wnętrzach zamkowych. W 1997 roku zamek krzyżacki w Malborku został zapisany na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Został on wpisany na podstawie kryterium II, III, IV oraz określony jako budowla autentyczna i integralna. Od kilkunastu lat organizowane są inscenizacje zdobywania zamku malborskiego przez wojska polsko-litewskie po bitwie pod Grunwaldem. W okresie od maja do września odbywają się tu też od wielu lat spektakle typu światło i dźwięk. Zamek w Malborku w 2007 r. w plebiscycie „Rzeczpospolitej” został uznany za jeden z siedmiu cudów Polski. Na zamku nadal prowadzone są skomplikowane prace remontowe. W latach 2009–2013 odbudowano zniszczony w czasie wojny zespół Bramy Nowej. Na początku 2014 minister kultury przyznał dotację w wysokości prawie 26 mln zł na prace konserwatorskie na zamku, obejmujące remont zamkowego kościoła, kaplicy grobowej i jednej z baszt. Uzyskane środki pochodzą z Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Norweskiego Mechanizmu Finansowego na lata 2009–2014.

Pytanie: Dlaczego podjęto decyzję o rozebraniu zamku?
Odpowiedź: ze względu na to, iż w trakcie II wojny światowej 50% zamku zostało zburzone

Pytanie: Jaką instytucję, mającą zająć się zamkiem, utworzono pod koniec lat 50. XX wieku?
Odpowiedź: Społeczny Komitet Odbudowy Zamku

Pytanie: Czego renowacji dokonano w okresie od 1962 do 1966 roku?
Odpowiedź: dachów nad płn. i zach. skrzydłem zamku średniego
Bawolik czerwonodzioby

Bawoliki czerwonodziobe budują duże gniazda, w których gniazdują kolonijnie. Samo zbiorowe gniazdo zbudowane jest z ciernistych gałązek o długości 15–75 cm, wewnątrz znajdują się osobne „przedziały”, skupiające kilka komór lęgowych; w jednym gnieździe może znajdować się do 13 komór. W każdej znajduje się gniazdo – kulista struktura z trawy, liści i korzeni. Za budowę gniazd odpowiadają samce, ale komory lęgowe wyściełane są wspólnie przez samce i samice. Zdarza się, że stare gniazda bawolików czerwonodziobych są wykorzystywane przez błyszczaki rudobrzuche (Lamprotornis superbus). Na jednym drzewie może gniazdować kilka kolonii; niekiedy pojedyncze gniazdo wypełnia koronę drzewa tak, że zaczyna ono przypominać parasol. Swoje konstrukcje bawoliki umieszczają od 3 do 12 m nad ziemią, np. na baobabie, Combretum imberbe, maruli (Sclerocarya birrea) lub Colophospermum mopane; w Zambii stwierdzono gniazdo wybudowane u podstawy dławigada afrykańskiego (Mycteria ibis)). Oprócz drzewa miejscem na gniazdo może stać się również wieża kratownicowa pompy wodnej lub słup wysokiego napięcia. Ptaki używają gniazd również do odpoczynku.

Pytanie: Z czego bawoliki budują gniazda?
Odpowiedź: z ciernistych gałązek o długości 15–75 cm

Pytanie: Kto zajmuje się budową gniazd: samce czy samice?
Odpowiedź: Samce

Pytanie: Jaki gatunek ptaków wykorzystuje gniazda pozostawione przez bawoliki?
Odpowiedź: błyszczaki rudobrzuche

Pytanie: Na jakiej wysokości umieszczone są gniazda bawolików?
Odpowiedź: od 3 do 12 m nad ziemią

Pytanie: Co, oprócz drzew, może stać się miejscem na gniazdo bawolików?
Odpowiedź: wieża kratownicowa pompy wodnej lub słup wysokiego napięcia
Bawolik czerwonodzioby

Zasięg bawolików czerwonodziobych częściowo pokrywa się z zasięgiem dziergacza białobrewego (Plocepasser mahali), który prawdopodobnie jest jego głównym konkurentem. Żerujące ptaki z gatunku B. niger są regularnie obserwowane w stadach z przedstawicielami szpakowatych; odnotowano 4 gatunki – błyszczaki: krępego (Lamprotornis australis), lśniącego (L. nitens) i stalowego (L. chalybaeus) oraz szpaka ozdobnego (Creatophora cinerea). W porze suchej do bawolików czerwonodziobych dołączają czasem dziwogony żałobne (Dicrurus adsimilis) – zwykle zjadają owady wypłoszone przez te wikłacze, ale zdarzają się przypadki kleptopasożytnictwa. Obserwowano również reprezentantów B. niger żerujących razem z innymi wikłaczami, sawannikami (Histurgops ruficauda). Na gniazdach bawolików czerwonodziobych okazjonalnie zakładają swe gniazda sępy afrykańskie (Gyps africanus), kuglarze (Terathopius ecaudatus) i orły sawannowe (Aquila rapax) – jest to obustronna korzyść, bawoliki zyskują ochronę przed drapieżnikami, a szponiaste lepsze maskowanie swojego gniazda. W Zimbabwe w komorach bawolików lęgną się wróble blade (Passer diffusus); poza tym komory te są wykorzystywane przez sokoliki czerwonookie (Polihierax semitorquatus), błyszczaki rudobrzuche, amadyny czerwonogłowe (Amadina erythrocephala) oraz motyliki błękitnogłowe (Uraeginthus cyanocephalus). Opisano przypadek protokooperacji zachodzącej między stadem bawolików a dzierzbą sawannową (Lanius cabanisi); ptaki obserwowano w Tsavo w Kenii. Dzierzba podążała za stadem bawolików i zjadała wypłoszone przez te wikłacze owady, za to bawoliki czerpały korzyść z ostrzegawczych głosów tego ptaka. Dwukrotnie pojawił się drapieżnik, za pierwszym razem stado odleciało, a następnie wróciło do dzierzby; za drugim przeczekało nadejście drapieżnika zastygłe na ziemi. Zważywszy na fakt, że wikłacze odpowiadały na głosy dzierzb, prawdopodobnie taka kooperacja ma miejsce częściej. Z bawolika czerwonodziobego wykazano również pasożyta – apikompleks z gatunku Haemoproteus bubalornis, opisany po raz pierwszy w 1991 z Bubalornis albirostris.

Pytanie: Jaki gatunek ptaka jest zapewne największym konkurentem bawolików czerwonodziobych?
Odpowiedź: dziergacz białobrewy

Pytanie: Jakie cztery gatunki ptaków atakują najczęściej stada bawolika czerwonodziobego?
Odpowiedź: błyszczaki: krępego (Lamprotornis australis), lśniącego (L. nitens) i stalowego (L. chalybaeus) oraz szpaka ozdobnego (Creatophora cinerea)

Pytanie: Jak w towarzystwie tych ptaków zachowują się dziwogony żałobne?
Odpowiedź: zwykle zjadają owady wypłoszone przez te wikłacze, ale zdarzają się przypadki kleptopasożytnictwa

Pytanie: Jakim innym ptakom zdarza się zakładać swoje gniazda na gniazdach przedstawicieli tego gatunku?
Odpowiedź: sępy afrykańskie (Gyps africanus), kuglarze (Terathopius ecaudatus) i orły sawannowe (Aquila rapax)

Pytanie: Jakie korzyści wynikają z zakładania przez inne ptaki swoich gniazd na gniazdach przedstawicieli tego gatunku?
Odpowiedź: bawoliki zyskują ochronę przed drapieżnikami, a szponiaste lepsze maskowanie swojego gniazda