mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Billy Kid

Szeryfem hrabstwa Lincoln został Pat Garrett. Jego głównym celem miało być położenie kresu działalności Kida. O walce Garreta z Kidem opowiada antywestern Pat Garrett i Billy Kid. Rozpoczęło się polowanie na Kida. W strzelaninie na obrzeżach Fort Sumner zginął Tom O'Foliard, dziewiętnastoletni Teksańczyk, będący z Kidem niemal od samego początku. W kolejnej strzelaninie zginął ostatni z dawnych Regulatorów – Charlie Bowdre. Wilson, Pickett Rudabaugh i Kid poddali się. W marcu 1881 Kid został oskarżony o zamordowanie Robertsa, jednak sąd uwolnił go od tego zarzutu. Oskarżono go o zabójstwo szeryfa Brady’ego, chociaż nie wiadomo jaki miał w tym udział (na pewno był obecny na miejscu, wśród zabójców). Billy skazany został na śmierć przez powieszenie. Termin egzekucji wyznaczono na 13 maja 1881 w Lincoln.

Pytanie: Jakim obszarem zarządzał Garrett?
Odpowiedź: hrabstwa Lincoln

Pytanie: Ile lat miał towarzysz Kida?
Odpowiedź: dziewiętnaście

Pytanie: Czy Charlie Bowdre przeżył strzelaninę?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy na Billyego został wydany wyrok?
Odpowiedź: tak
Billy Kid

Kid był wśród tych, którzy zastrzelili na ulicy w Lincoln szeryfa Brady’ego (1 kwietnia 1878). 4 kwietnia Regulatorzy napadli na Robertsa, oskarżanego o zabójstwo Tunstalla. Roberts zabił jednego napastnika i ranił drugiego. Gdy wystrzelał wszystkie pociski Kid wyszedł i strzelił do niego. Roberts zmarł na drugi dzień a Kid trafił na czołówki gazet. Nie ma pewności, że to on stanął na czele Regulatorów, lecz jego postać często pojawiała się odtąd w prasie. W 1878 brał udział w Bitwie o Lincoln i w obronie domu McSweena, która przeszła potem do legendy.

Pytanie: Jakie straty poniosła grupa atakująca Robertsa?
Odpowiedź: jedna osoba zginęła i jedna została ranna

Pytanie: W którym momencie do strzelaniny z 4 kwietnia 1878 roku dołączył Kid?
Odpowiedź: Gdy Roberts wystrzelał wszystkie pociski

Pytanie: Czy Kid przewodniczył Regulatorom?
Odpowiedź: Nie wiadomo
James Cook

Za zgodą króla żołnierze utworzyli nad wodą linię obronną. Tubylcy zaczęli zbierać kamienie i dzidy. W celu odwrócenia uwagi, Hawajczycy pozwolili żołnierzom przejść. Widząc znaczącą przewagę miejscowych, Cook porzucił plan wzięcia króla na zakładnika. Zgodnie z relacją Phillipsa Cook miał wydać rozkaz wejścia na łodzie, jednak jeden człowiek w tłumie zaczął machać żelaznym sztyletem i zagroził, że zaatakuje kapitana. Cook wystrzelił z pistoletu załadowanym śrutem. Huk wystraszył Hawajczyków. Wyspiarze zaczęli rzucać w Anglików kamieniami i dziadami. Cook strzelił po raz drugi, zabijając jednego człowieka. Następnie rozkazał żołnierzom oddać salwę i uciec do łodzi. Żołnierze oddali w tłum salwę, ale zanim ponownie załadowali broń, Hawajczycy rzucili się do zatoki, by zmoczyć wodą bitewne maty. Do walki dołączyli żołnierze znajdujący się na łodziach. Cook próbował dostać się łodzi. Ludzie w jednej szalupie zaczęli wiosłować ku plaży, a drugiej (dowodzonej przez Johna Williamsona) oddaliła się w głąb zatoki. Będąc dziesięć metrów od szalupy został zaatakowany przez Hawajczyków i porwany w głąb lądu. Cook zdążyłby dostać się łódź, gdyby potrafił pływać. Jeden z tubylców, o imieniu Kalanimano, skoczył na Cooka znienacka i dużą pałką uderzył go w tył głowy. Według relacji spisanej na początku XIX wieku, wojownik był zaskoczony, że Cook krzyknął z bólu. Wtedy Kalanimano pomyślał, że to człowiek, nie bóg, więc można było zabić kapitana. Po pierwszym ataku podbiegł kolejny mężczyzna i ugodził kapitana żelazem między łopatki. O ósmej rano, godzinę po opuszczeniu „Resolution”, kilka minut po wybuchu walk, Cook i czterech jego żołnierzy leżało martwych. Cudem przeżył George Vancouver. Zginęło również siedemnastu tubylców. Śmierć kapitana zszokowała załogę statku. Śmierć Cooka była tym bardziej szokująca ze względu na wcześniejsze zachowanie Cooka, zabraniającego żołnierzom strzelania do nowo napotkanych ludzi.

Pytanie: Ludzie jakiej narodowości zezwolili na przejście żołnierzy?
Odpowiedź: hawajskiej

Pytanie: Kto został zaatakowany dzidami i kamieniami?
Odpowiedź: Anglicy

Pytanie: Czy Cook kogoś zabił?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy tubylcy ponieśli śmierć?
Odpowiedź: tak
James Cook

27 czerwca 1778 roku Cook dopłynął do wyspy Unalaska. Cook nadał wyspie nazwę Wyspy Opatrzności (ang. Providence Island), za sprawą uratowania statku przed rozbiciem o skały. Przedostawszy się przez Cieśninę Beringa (nazwę nadał James Cook na cześć Vitusa Beringa, duńskiego żeglarza służącego w rosyjskiej marynarce), ekspedycja dotarła do 71° szerokości geograficznej. Nie mogąc pokonać pola lodowego ekspedycja sporządziła jedynie mapy Półwyspu Czukockiego i Alaski. Cookowi udało się określić dokładny zasięg lądów na Morzu Beringa, czego nie udało się wyprawie Vitusa Beringa podczas Wielkiej Ekspedycji Północnej z 1741 roku. Nie mogąc pokonać pokrywy lodowej Cook zdecydował się zawrócić. Statki wycofały się na południe pod koniec sierpnia 1778 roku. Ze względu na uszkodzenia „Resolution”, Cook wrócił na kilka dni do Unalaski. Płynąc wzdłuż wybrzeży Ameryki Północnej Cook dotarł do Alaski, a stamtąd popłynął najpierw ku Kamczatce, a potem na południe.

Pytanie: Odpowiedzialność za jakie pozytywne wydarzenie przypisywał wyspie Unalaska James Cook?
Odpowiedź: uratowanie statku przed rozbiciem o skały

Pytanie: Jakim terminem określił Unalaskę James Cook?
Odpowiedź: Wyspy Opatrzności

Pytanie: Z jakiego powodu wybrał nazwę Cieśnina Beringa?
Odpowiedź: na cześć Vitusa Beringa, duńskiego żeglarza służącego w rosyjskiej marynarce

Pytanie: Mapy jakich obszarów udało się skonstruować ludziom Jamesa Cooka?
Odpowiedź: Półwyspu Czukockiego i Alaski
23 Dywizja Górska SS (2 chorwacka) Kama

Wkrótce potem oddziały boszniackie zostały wycofane z linii frontu na Węgrzech i skierowane do Bośni, aby dołączyć do 13 Dywizji SS, gdzie zbuntowały się 17 października 1944 r. Raithel szybko odzyskał kontrolę na swoimi oddziałami, niemniej jednak bunt spowodował, że plany reorganizacji „nowej” 23 Dywizji SS zostały przez Niemców porzucone. Niewielka liczba godnych zaufania Boszniaków z 23 Dywizji została wykorzystana jako zastępstwa niezbędne w 13 Dywizji SS, a sama 23 Dywizja SS Kama została oficjalnie rozwiązana 31 października 1944 r. Pomimo swojego krótkiego okresu istnienia, 23 Dywizja SS jest uznawana za jedną z 38 niegermańskich dywizji wystawionych przez Waffen-SS podczas II wojny światowej. Po rozwiązaniu dywizji, jej znacznik w postaci numeru „23” został przekazany 23 Dywizji Grenadierów Pancernych SS „Nederland”, a Raithel został mianowany dowódcą 11 Pułku Strzelców Górskich SS „Reinhard Heydrich”, który wchodził w skład 6 Dywizji Górskiej SS Nord, walczącej przeciwko armii Stanów Zjednoczonych w południowych Niemczech w ostatnich miesiącach II wojny światowej.

Pytanie: Czy linia frontu przebiegała w 1944 przez Węgry?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W skład której dywizji SS miały wejść oddziały boszniackie?
Odpowiedź: 23

Pytanie: Czy oddziały SS składały się wyłącznie z Niemców?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Częścią której dywizji był 11 Pułk Strzelców Górskich SS „Reinhard Heydrich”?
Odpowiedź: 6 Dywizji Górskiej SS Nord
Janusz Józefowicz

W latach 1999/2000 był pedagogiem w warszawskiej Akademii Teatralnej. Od listopada 1992 jest dyrektorem artystycznym teatru „Studio Buffo”. Stworzył w nim studio artystyczne „Metro”, w którym dzieci i młodzież mają możliwości uczenia się m.in. tańca klasycznego, współczesnego, śpiewu, stepu czy akrobatyki. W tym czasie zaczął realizować plany przygotowania polskiego musicalu o ludziach jego pokolenia. Temat taki znalazł w sztuce autorstwa Agaty i Maryny Miklaszewskich zatytułowanej Metro. Skomponowanie muzyki powierzył Januszowi Stokłosie. Przez rok szukał wykonawców, przesłuchania odbywały się w całej Polsce i sąsiednich państwach. Wykształcił od podstaw zespół musicalu, w którym śpiewali m.in.: Katarzyna Groniec, Anna Frankowska, Barbara Melzer, Beata Wyrąbkiewicz, Anna Mamczur, Edyta Górniak, Robert Janowski, Michał Milowicz, Dariusz Kordek, Mariusz Czajka, Olaf Lubaszenko czy Bogusław Linda. Premiera musicalu odbyła się 30 stycznia 1991 w warszawskim Teatrze Dramatycznym, a 16 kwietnia 1992 zagrano go po raz pierwszy w „Minskoff Theatre” na Broadwayu. Za muzykę i libretto twórcy musicalu byli nominowani do broawayowskiej Tony Award w kategorii Najlepsza partytura teatralna w sezonie 1991/1992. 22 października 1999 odbyła się premiera musicalu w Moskwie, później grano go także w Petersburgu. W 2001 za Metro otrzymał Złotą Maskę (najważniejszą nagrodę kulturalną w Rosji) dla najlepszego reżysera w sezonie 1999/2000 we wszystkich rodzajach sztuki teatralnej (dramat, balet, opera, operetka, musical).

Pytanie: Dla kogo było przeznaczone studio artystyczne ,,Metro''
Odpowiedź: dla dzieci i młodzieży

Pytanie: Co zainspirowało Józefowicz do wyreżyserowania musicalu?
Odpowiedź: Temat taki znalazł w sztuce autorstwa Agaty i Maryny Miklaszewskich zatytułowanej Metro

Pytanie: Czy Józefowicz poświęcił rok na rekrutację do zespołu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką nagrodę otrzymał musical w ramach Tony Award?
Odpowiedź: Jaką nagrodę otrzymał musical w ramach konkursu Tony Award?
Rivendell

Nawiązania do Rivendell występują w muzyce: nazwę taką nosi utwór z albumu Fly by Night kanadyjskiego zespołu rockowego Rush oraz utwór z albumu Najdalsze polskiego zespołu Wyspy Dobrej Nadziei. W albumie Taniec szkieletów Tomasza Budzyńskiego znalazł się natomiast kawałek „Radio Rivendell”. Natomiast duński zespół The Tolkien Ensemble nagrał trzy albumy, za zgodą Tolkien Estate, z własnym wykonaniem pieśni i wierszy z Władcy Pierścieni. Kolejne płyty noszą tytuły: An Evening in Rivendell, A Night in Rivendell, At Dawn in Rivendell.

Pytanie: Jaki gatunek muzyki reprezentuje zespół Rush?
Odpowiedź: rock

Pytanie: Z jakiego kraju pochodzi zespół Rush?
Odpowiedź: kanadyjskiego

Pytanie: Jak nazywa się płyta zespołu Wyspy Dobrej Nadziei?
Odpowiedź: Najdalsze

Pytanie: Kto stworzył piosenkę „Radio Rivendell”?
Odpowiedź: Tomasz Budzyński
Rivendell

Matthew Dickerson stwierdza, że Rivendell, podobnie jak wiele elementów mitologii Tolkiena, stopniowo się rozwijało. Jego zdaniem w tym przypadku elementem rozróżniającym dom Elronda w Hobbicie i Władcy Pierścieni jest nastrój i detale, szczególnie zaś wyobrażenie elfów. Te z pierwszej powieści zachowują się momentami niedorzecznie, w kontynuacji zaś to poważne i potężne istoty. Ich siedziba w Rivendell nie jest tylko Ostatnim Przyjaznym Domem, lecz miejscem znanym z mądrości i mocy, jednym z ważnych punktów oporu przeciw Sauronowi. Elementem stałym w obu powieściach dla Rivendell jest pełnienie funkcji schronienia.

Pytanie: Czym różni się przedstawienie Rivendell opisane w Hobbicie od tego, które znajduje się na kartach Władcy Pierścieni, według Matthewa Dickersona?
Odpowiedź: nastrojem i detalami, szczególnie zaś wyobrażeniem elfów

Pytanie: Jakie są różnice pomiędzy elfami opisanymi w Hobbicie i Władcy Pierścieni?
Odpowiedź: Te z pierwszej powieści zachowują się momentami niedorzecznie, w kontynuacji zaś to poważne i potężne istoty. Ich siedziba w Rivendell nie jest tylko Ostatnim Przyjaznym Domem, lecz miejscem znanym z mądrości i mocy, jednym z ważnych punktów oporu przeciw Sauronowi

Pytanie: Jaka właściwość siedziby elfów zostaje utrzymana zarówno w Hobbicie, jak i we Władcy Pierścieni?
Odpowiedź: pełnienie funkcji schronienia

Pytanie: Czy Matthew Dickerson uważa, że siedziba elfów została zaprezentowana tak samo, zarówno w Hobbicie, jak i we Władcy Pierścieni?
Odpowiedź: nie
Sobór św. Mikołaja w Białymstoku

W podziemiach cerkwi znajduje się druga świątynia, której patronem jest św. Serafin z Sarowa, patronujący poprzednio tzw. domowej cerkwi, usytuowanej w dawnym popruskim budynku przy ulicy św. Mikołaja 4, zwanym popularnie "wagonem”, jednym z najstarszych domów w centrum Białegostoku (powstałym na cerkiewnej ziemi ok. 1803 r. jako depozytorium Kamery Wojny i Domen, przekazanym parafii przez władze miejskie w 1901 r., rozebranym w 2020 r. - jako budynek nie objęty żadnymi konserwatorskimi zapisami ochronnymi). Znajduje się w niej ikonostas z początku XX wieku złożony z czterech ikon: Chrystusa, Matki Boskiej, św. Serafina z Sarowa i św. Aleksandra Newskiego. Znajdował się on pierwotnie w cerkwi św. Serafina z Sarowa, funkcjonującej w latach 1902–1918, następnie zmienionej w kościół katolicki. Ściany obiektu dekoruje polichromia wyobrażająca wielkie święta prawosławia.

Pytanie: Kto patronuje nad świątynią w podziemiach?
Odpowiedź: św. Serafin z Sarowa

Pytanie: Gdzie mieściła się domowa cerkwia?
Odpowiedź: rzy ulicy św. Mikołaja 4

Pytanie: Z jakich ikon składa się ikonostas z początku XX wieku?
Odpowiedź: ystusa, Matki Boskiej, św. Serafina z Sarowa i św. Aleksandra Newskiego. Z

Pytanie: W co została zamieniona cerkwia?
Odpowiedź: ościół katolicki. Ś
Narząd Cortiego

Błona pokrywająca lub pokrywkowa (łac. membrana tectoria), galaretowata masa rozpoczynająca się od rąbka spiralnego i pokrywająca także bruzdę spiralną wewnętrzną. W błonie tej zanurzone są wierzchołki stereocyliów komórek włoskowatych zewnętrznych (wewnętrzne nie są pokryte błoną pokrywkową). Odcinek zewnętrzny błony jest znacznie grubszy od wewnętrznego. Składa się ona z włókien zanurzonych w bezpostaciowej masie zawierającej mukopolisacharydy i glikoproteiny. Na jej dolnej powierzchni odpowiadającej położeniu komórek rzęsatych wewnętrznych znajduje się rowek zwany pasmem Hensena.

Pytanie: Jaki jest polski odpowiednik nazwy membrana tectoria?
Odpowiedź: Błona pokrywająca lub pokrywkowa

Pytanie: Co znajduje się w błonie pokrywkowej?
Odpowiedź: W błonie tej zanurzone są wierzchołki stereocyliów komórek włoskowatych zewnętrznych

Pytanie: Czy komórki wewnętrzne są otoczone błoną pokrywającą?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co znajduje się w bezkształtnej masie?
Odpowiedź: mukopolisacharydy i glikoproteiny
Historia Wrocławia po 1945

Lata 1990. we Wrocławiu to okres intensywnej budowy miasta. Nowy porządek po roku 1989 spowodował, że władze miejskie miały o wiele większy wpływ na politykę miasta i jego funkcjonowanie. Po 1989 załamał się rozwój przemysłu ciężkiego, natomiast rozwinął się sektor usługowy, w wyniku czego efekty transformacji nie były dla miasta zbyt ciężkie. Wrocław stał się wielkim centrum informatycznym – w I połowie 2015 roku w mieście działało ponad 40 średnich i dużych spółek świadczących usługi IT. Władze Wrocławia postawiły na międzynarodową promocję miasta; choć nie udało się zorganizować światowej wystawy EXPO (o którą miasto starało się dwukrotnie), w I dekadzie XXI w. odbyły się trzy wielkie imprezy: faza eliminacyjna Mistrzostw Europy w piłce nożnej, Europejska Stolica Kultury i igrzyska w sportach nieolimpijskich World Games. Odremontowano wiele obiektów, w tym Stadion Olimpijski i dworzec główny. Powstało wiele nowych budynków, w tym najwyższy w mieście i jeden z najwyższych w Polsce Sky Tower, galeria Wroclavia z pierwszym w Polsce dworcem autobusów dalekobieżnych umieszczonym w podziemiach. Otwarto również nową atrakcję wrocławskiego zoo – Afrykarium. Na Szczepinie i w okolicach ul. Legnickiej powstało wiele nowych budynków biurowych, tworząc „zagłębie biurowe”. W 1997 miasto nawiedziła powódź, która zalała ok. 40% miasta. Wrocław rozwinął również transport i komunikację, powstała Autostradowa Obwodnica Wrocławia, wybudowano linię tramwajową na Kozanów. W latach 2000. liczba mieszkańców nieznacznie zmniejszała się: 631 235 mieszkańców w 2011 roku to około 9 tys. mniej niż w 2001 roku. W latach 2015–2017 miasto stało się celem emigracji z Ukrainy; w r. 2017 we Wrocławiu mieszkało od 51 do 64 tys. Ukraińców.

Pytanie: Jaki przemysł rozbudował się we Wrocławiu po 1898 roku?
Odpowiedź: ciężki

Pytanie: Ile razy Wrocław ubiegał się o zorganizowanie EXPO?
Odpowiedź: dwa

Pytanie: Jakie znaczące wydarzenia odbyły się we Wrocławiu na początku XXI wieku?
Odpowiedź: faza eliminacyjna Mistrzostw Europy w piłce nożnej, Europejska Stolica Kultury i igrzyska w sportach nieolimpijskich World Games
Historia Wrocławia po 1945

Bezpośrednio po zakończeniu wojny część niemieckich mieszkańców powróciła do Wrocławia, gdyż nieznane były im jeszcze decyzje oddające miasto Polsce. Jeszcze w sierpniu 1945 w trakcie spisu ludności stwierdzono w nim obecność 189 500 Niemców i 16 500 Polaków. Po roku 1945 na Dolnym Śląsku, szczególnie w Wałbrzychu i we Wrocławiu pozostało około 110 000 Niemców, w znacznej mierze wykwalifikowanych robotników w przemyśle. W okresie bezpośrednio po wojnie dokonano akcji wysiedlania – tylko w okresie od czerwca do sierpnia 1945 wysiedlono z Ziem Odzyskanych, w tym również z Wrocławia (28 tysięcy pod koniec 1945), 400 tys. osób. 10 września 1945 w cukrowni przy ul. Obornickiej zorganizowano zebranie ludności niemieckiej, na którym poinformowano o międzynarodowych postanowieniach i ich skutkach dla Niemców. Akcję przesiedleńczą przeprowadzono nieraz przy pomocy brutalnych środków. Akcję przerwano na okres zimowy; w roku 1946 zintensyfikowano ją i wysiedlono następne 140 tys. osób. Cała akcja wysiedlania trwała aż do 1955 roku.

Pytanie: Dlaczego Niemcy wrócili po wojnie do Wrocławia?
Odpowiedź: gdyż nieznane były im jeszcze decyzje oddające miasto Polsce

Pytanie: Czy w 1945 roku we Wrocławiu większość mieszkańców stanowili Polacy?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ilu Niemców przebywało po wojnie na terenie Dolnego Śląska?
Odpowiedź: około 110 000

Pytanie: Kiedy zakończono akcję wysiedlania Niemców ze Śląska?
Odpowiedź: 1955 roku
Marie Fredriksson

W styczniu 2003 zespół Roxette otrzymał z rąk króla Szwecji Karola XVI Gustawa Królewski Medal z Niebieską Wstęgą. Ceremonia była pierwszą, na której Fredriksson pojawiła się po operacji. W 2004 piosenkarka oświadczyła, że jest już zdrowa. W tym roku również wydała pierwszą solową płytę po angielsku, „The Change”, której teksty opowiadają o jej chorobie i uczuciach. W 2006 z okazji 20-lecia zespołu Roxette wraz z Perem Gessle wydała płytę z największymi hitami zespołu A Collection of Roxette Hits – Their 20 Greatest Songs! oraz box – The Rox Box / Roxette 86–06. W 2007 wraz z mężem Mikaelem Bolyosem nagrała kolejną anglojęzyczną płytę – „A Family Affair”. W 2018 roku wydana została biografia Marie Fredriksson napisana przez piosenkarkę i Helenę von Zweigbergk.

Pytanie: Kto wręczył "Roxette" medal?
Odpowiedź: król Szwecji Karol XVI Gustaw

Pytanie: W którym roku zakończyły się problemy zdrowotne piosenkarki?
Odpowiedź: 2004

Pytanie: Kim jest dla piosenkarki Mikael Bolyos?
Odpowiedź: mężem

Pytanie: Czy Helene von Zweigbergk jest autorką tekstów z solowego albumu Fredriksson?
Odpowiedź: nie
Historia Internetu

Historia Internetu zaczyna się 29 października 1969 roku, kiedy to w Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles (UCLA), a wkrótce potem w trzech następnych uniwersytetach zainstalowano w ramach eksperymentu finansowanego przez ARPA (Advanced Research Project Agency), zajmującą się koordynowaniem badań naukowych na potrzeby wojska, pierwsze węzły sieci ARPANET – bezpośredniego przodka dzisiejszego Internetu. Eksperyment miał zbadać możliwość zbudowania sieci komputerowej bez wyróżnionego punktu centralnego, która mogłaby funkcjonować nawet pomimo uszkodzenia pewnej jej części. Wszystkie istniejące wcześniej sieci zarządzane były przez jeden główny komputer, którego awaria pozbawiała możliwości pracy całą sieć. Sieć taka nie nadawała się do dowodzenia armią podczas wojny, gdyż główny węzeł sieci byłby pierwszym celem ataku przeciwnika. Postanowiono więc wypróbować zaproponowaną kilka lat wcześniej przez Paula Barana, pracownika RAND Corporation, koncepcję sieci rozproszonej.

Pytanie: Jaką datę uznaje się za początek historii Internetu?
Odpowiedź: 29 października 1969 roku

Pytanie: Jak rozwija się skrótowiec ARPA?
Odpowiedź: Advanced Research Project Agency

Pytanie: Czy w Los Angeles znajduje się UCLA?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Co określić można potomkiem ARPANET-u?
Odpowiedź: Internet
Historia Internetu

W roku 1983 protokoły TCP/IP przyjęte zostały jako Standardy Wojskowe. W tym też czasie do powszechnego użycia wszedł termin Internet. W roku 1989, gdy porzucono projekt ARPANET, Internet przejęły uniwersytety i organizacje naukowe. Również osoby prywatne i instytucje komercyjne zaczęły dostrzegać korzyści płynące z wykorzystania Internetu. Zakaz używania go do celów komercyjnych wydany przez National Science Foundation uniemożliwiał jego rozwój w tym kierunku. Cofnięcie tego zakazu w 1991 roku udostępniło Internet szerszemu gronu użytkowników. Od tego czasu można go również używać do celów czysto komercyjnych takich jak reklama, czy sprzedaż.

Pytanie: W którym roku przyjęto protokoły TCP/IP?
Odpowiedź: 1983

Pytanie: Jakie instytucje przejęły ARPANET po wojsku?
Odpowiedź: uniwersytety i organizacje naukowe

Pytanie: Dlaczego Internet nie rozwijał się do 1991 roku?
Odpowiedź: Przez zakaz używania Internetu do celów komercyjnych

Pytanie: Czy po 1991 roku istniała możliwość używania Internetu do sprzedaży?
Odpowiedź: tak
SM UB-10

15 września 1916 roku nastąpiła kolejna zmiana na stanowisku dowódcy okrętu. Reinhold Saltzwedel przeszedł na stanowisko dowódcy SM UC-10, a jego miejsce zajął kapitan Gustav Buch. Buch dowodził SM UB-10 do 11 września 1916 roku. W tym okresie okręt zatopił tylko jedną jednostkę wroga: brytyjski niszczyciel HMS „Lassoo” o wyporności 1010 ton, zbudowany w 1915 roku w William Beardmore and Company w Dalmuir. 12 sierpnia na pozycji (52°03′N 3°39′E/52,050000 3,650000) HMS „Lassoo” został trafiony torpedą. Z 77-osobowej załogi zginęło nie więcej niż sześciu marynarzy. Było to ostatnie zwycięstwo okrętu w 1916 roku. Gustav Buch pozostawał na stanowisku dowódcy jednostki do 11 września 1916 roku. Został zastąpiony na dwa miesiące przez kapitana Wilhelma Ambergera. 14 października 1916 roku dowództwo nad jednostką objął kapitan Erich von Rohrscheidt, który dowodził ją z dwutygodniową przerwą do 31 maja 1917 roku. Pod jego dowództwem UB-10 zatopił trzy jednostki pływające pod banderą Holandii. Pierwszą był parowiec „Amstelstromm” o pojemności 1413 BRT. Statek płynął z ładunkiem margaryny z Amsterdamu do Londynu. Nikt z załogi nie zginął. Drugim parowiec „Minister Tak Van Poortvliet” o pojemności 1106 BRT. Zbudowany w 1899 roku w Hull statek 24 kwietnia 1917 roku, został storpedowany 20 mil od IJmuiden w pozycji (52°45′N 3°32′E/52,750000 3,533333). Następnego dnia UB-10 zatrzymał i zatopił niewielki żaglowiec „Elizabeth” o pojemności 147 BRT. Ostatnim dowódcą okrętu, który odniósł na nim zwycięstwa, był porucznik mar. Fritz Gregor. 20 sierpnia 1917 roku w pozycji (52°13′N 1°45′E/52,216667 1,750000) zatopił brytyjski parowiec „Edernian” o pojemności 3588 BRT. Zbudowany w 1906 roku statek płynął z Middlesbrough do Dieppe z ładunkiem stali. W wyniku ataku śmierć poniosło 14 członków załogi. 5 i 6 września 1917 roku UB-10 zatopił trzy niewielkie łodzie rybackie – jedną belgijską i dwie angielskie. Były to ostatnie jednostki zatopione przez ten okręt.

Pytanie: Jak nazywał się dowódca okrętu, który zarządzał nim do 1916 roku?
Odpowiedź: Gustav Buch

Pytanie: Jakie jednostki unicestwił SM UB-10 we wrześniu 1917 roku?
Odpowiedź: łodzie rybackie
Richard Gere

Spotykał się z Dianą Ross (1966), Carole Mallory (1970–1975), Barbarą Carrerą (1970), Penelope Milford (1971–1978), dyrektor Columbia Pictures Dawn Steel (1975–1978), Dalilą Di Lazzaro (1978–1980), modelką Tiną Chow (1950; zm. 1992 na AIDS), malarką Sylvią Martins-Niarchos, modelką Laurą Bailey (1980–1982), Barbrą Streisand (1980), Priscillą Presley (1983) i Kim Basinger (1986). W lipcu 1987 poznał modelkę Cindy Crawford, z którą 12 grudnia 1991 w Las Vegas zawarł związek małżeński. Jednak w 1995 doszło do rozwodu. Spotykał się z Julią Roberts (1989), Laurą Bailey (1995) i Umą Thurman (w styczniu 1996). W latach 90. związany był także z modelką Elizabeth Nottoli i projektantką mody Diane von Furstenberg.

Pytanie: W jakim mieście aktor odbył się ślub aktora?
Odpowiedź: Las Vegas

Pytanie: Czy aktor jest rozwodnikiem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką profesją pała się Diane von Furstberg?
Odpowiedź: jest projektantką mody