mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
PFM-1

Ofiarami tej broni padali jednak często cywile. Jednym z nieoczekiwanych efektów militarnego zastosowania PFM-1 była duża liczba ofiar wśród dzieci. Z powodu niezwykłego kształtu, przypominającego motylka, oraz atrakcyjnych kolorów mina była nader często mylona przez dzieci z zabawką. Zbieranie min przez nieświadome zagrożenia dzieci i zabawa nimi powodowały zniekształcenie polietylenowej powłoki i eksplozję. W przypadku miny w wersji samoniszczącej się po pewnym czasie (PFM-1S), eksplozja następowała nieoczekiwanie, np. podczas snu, powodując u dzieci poważne obrażenia ciała i często natychmiastową śmierć.

Pytanie: Z jakiego powodu dzieci myliły PFM-1 z zabawką?
Odpowiedź: Z powodu niezwykłego kształtu, przypominającego motylka, oraz atrakcyjnych kolorów

Pytanie: Co powodowała zabawa miną PFM-1?
Odpowiedź: zniekształcenie polietylenowej powłoki i eksplozję

Pytanie: W jaki sposób eksplodowała mina PFM-1S?
Odpowiedź: nieoczekiwanie, np. podczas snu

Pytanie: Co powodowała eksplozja miny PFM-1S?
Odpowiedź: poważne obrażenia ciała i często natychmiastową śmierć

Pytanie: Czy ofiarami eksplozji PFM-1 byli także cywile?
Odpowiedź: tak
PFM-1

PFM-1 była używana przez wojska Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich zwłaszcza w czasie wojny w Afganistanie w latach 1979-1989, głównie w celu powstrzymania partyzantów przed używaniem określonych dróg i przenikania na zastrzeżone obszary. W latach 90. wojska rosyjskie stosowały ją także w kaukaskich konfliktach w Armenii, Azerbejdżanie i Czeczenii. Odnotowano także stosowanie tych min w konfliktach w Iraku i Somalii. Wg oficjalnych źródeł ukraińskich miny motylkowe były stosowane przez Rosjan także podczas inwazji Rosji na Ukrainę w roku 2022.

Pytanie: Siły jakiego państwa wykorzystywały takie miny w trakcie wojny w Afganistanie w latach 80.?
Odpowiedź: Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich

Pytanie: Do czego siły ZSRR wykorzystywały takie miny w trakcie wojny w Afganistanie w latach 80.?
Odpowiedź: głównie w celu powstrzymania partyzantów przed używaniem określonych dróg i przenikania na zastrzeżone obszary

Pytanie: Gdzie w latach 90. Rosjanie wykorzystywali takie miny?
Odpowiedź: Armenii, Azerbejdżanie i Czeczenii
Ingress (gra)

Gra polega na rywalizacji dwóch frakcji: Ruchu Oporu (ang. Resistance) – reprezentowanej w grze przez kolor niebieski i Oświeconych (ang. Enlightened) – kolor zielony. Scenariuszowym celem gry jest opanowanie jak największego obszaru za pomocą łączenia w trójkąty tzw. portali. Ingress rozgrywa się na rzeczywistej mapie świata (dokładnie Google Maps), na której gracze mogą zgłaszać tzw. portale, tj. według scenariusza miejsca szczególnej koncentracji energii XM. Portale muszą znajdować się przy interesujących obiektach realnych takich jak publicznie dostępne dzieła sztuki, zabytki, parki, budynki użyteczności publicznej czy miejsca kultu religijnego. Zgłoszenie portalu wymaga własnoręcznego wykonania geotagowanego zdjęcia oraz opisu obiektu i wysyłanie zgłoszenia z miejsca, w którym się on znajduje, za pomocą skanera. Portale można ponownie zgłaszać od 25 września 2017. Wymagany jest co najmniej 10 poziom w grze.

Pytanie: Jakie drużyny współzawodniczą w grze?
Odpowiedź: Ruch Oporu i Oświeceni

Pytanie: Jaką barwą oznaczony jest zespół Oświeconych?
Odpowiedź: zieloną

Pytanie: Jakie jest główne zadanie gracza?
Odpowiedź: opanowanie jak największego obszaru

Pytanie: W jaki sposób można przejmować tereny w grze?
Odpowiedź: za pomocą łączenia w trójkąty tzw. portali

Pytanie: W jaki sposób odbywa się proces osadzenia portalu?
Odpowiedź: wymaga własnoręcznego wykonania geotagowanego zdjęcia oraz opisu obiektu i wysyłanie zgłoszenia z miejsca, w którym się on znajduje
Fregaty rakietowe typu Adelaide

W 1983 roku australijski rząd podjął decyzję o budowie kolejnych dwóch fregat, które tym razem miały zostać skonstruowane w Australii, zgodnie z projektem HMAS „Darwin” (FFG-04). Ostatecznie okręty zbudowano w australijskich stoczniach. Stępka pod pierwszy z dodatkowych okrętów – HMAS „Melbourne” (FFG-05) położona został w lipcu 1985, natomiast kadłub zwodowano w maju 1989 roku. Budowa drugiej jednostki HMAS „Newcastle” (FFG-06) ruszyła w lipcu 1989 roku, a wodowanie odbyło się w lutym 1992 roku. Obie fregaty weszły do służby w latach 1992–1993 i skonstruowane zostały w stoczni w Williamstown w stanie Wiktoria.

Pytanie: W jakim kraju stworzono fregaty rakietowe typu Adelaide?
Odpowiedź: Australii

Pytanie: W jakich stoczniach budowano fregaty rakietowe typu Adelaide?
Odpowiedź: australijskich

Pytanie: W jakich latach do służby weszły fregaty?
Odpowiedź: 1992–1993

Pytanie: W jakim stanie specjalizowano się w budowie fregat?
Odpowiedź: Wiktoria
Areometr

Dokonując pomiaru gęstości cieczy przy pomocy areometru należy wlać do menzurki pomiarowej badany płyn w ilości pozwalającej na swobodne zanurzenie przyrządu. Następnie wkładamy areometr i na jego skali odczytujemy wynik. Areometry najczęściej kalibrowane są dla temperatury 20 °C, dlatego badany płyn powinien mieć taką właśnie temperaturę. W przypadku innej temperatury należy skorzystać z poprawek temperaturowych. Areometr po zanurzeniu w cieczy pływa w pozycji pionowej. Głębokość na jaką się zanurza dolna część areometru wynika z różnicy między ciężarem areometru a ciężarem wypartej przez areometr cieczy. Znając masę i objętość areometru, na podstawie głębokości na jaką się zanurzył i w oparciu o prawo Archimedesa można obliczyć gęstość analizowanej cieczy lub odczytać ją na skali areometru.

Pytanie: Jaką temperaturę powinien mieć płyn badany areometrem?
Odpowiedź: 20 °C

Pytanie: Co trzeba zrobić, jeśli badana ciecz ma niższą temperaturę niż 20 °C?
Odpowiedź: należy skorzystać z poprawek temperaturowych

Pytanie: Jakie prawo jest potrzebne, aby obliczyć gęstość analizowanej cieczy?
Odpowiedź: Archimedesa

Pytanie: W jakiej pozycji pływa areometr w badanej cieczy?
Odpowiedź: pionowej
AgustaWestland AW101

W ogłoszonym 29 marca 2012 przetargu na śmigłowiec wielozadaniowy (oparty na wspólnej platformie) dla Wojsk Lądowych, Marynarki Wojennej i Sił Powietrznych WSK PZL-Świdnik wystawił AgustaWestland AW149. Początkowo miało być zakupionych 26 śmigłowców w czterech wersjach dla zastąpienia Mi-8 i Mi-14. W 2013 roku liczbę śmigłowców zwiększono do 70 sztuk, w tym 48 transportowych. Termin składania ofert upłynął 30 grudnia 2014. 21 kwietnia 2015 roku Ministerstwo Obrony Narodowej dopuściło do fazy testów śmigłowiec Airbus Helicopters H225M Caracal z zamiarem zakupu 50 śmigłowców za 13,5 mld PLN, w wersjach: 16 transportowych, 13 ratownictwa bojowego (CSAR), 8 dla wsparcia żołnierzy Wojsk Specjalnych, 8 zwalczanie okrętów podwodnych i 5 ewakuacji medycznej. Oferta na AW149 została odrzucona z powodu terminu dostaw od 2019, a oferta PZL na S-70i Black Hawk/S-70B Seahawk z powodu braku uzbrojenia 4 października 2016 Ministerstwo Rozwoju zakończyło negocjacje offsetowe z Airbus Helicopters bez podpisania kontraktu

Pytanie: Jakie maszyny zaproponował WSK PZL-Świdnik w przetargu?
Odpowiedź: AgustaWestland AW149

Pytanie: Jakie maszyny miała zastąpić nowe śmigłowce?
Odpowiedź: Mi-8 i Mi-14

Pytanie: Ile maszyn planowano zakupić w 2013 roku?
Odpowiedź: 70

Pytanie: Dlaczego oferta obejmująca model AW149 nie została przyjęta?
Odpowiedź: z powodu terminu dostaw od 2019
Floréal (1908)

19 października w związku z sygnałami o możliwym rozpoczęciu przez Niemców ofensywnych działań na Morzu Północnym, „Floréal”, „Pluviôse” i „Archimède” wraz z niszczycielem „Epée” zostały przebazowane do Calais i Dunkierki, w celu wzmocnienia 2. Flotylli okrętów podwodnych. Na przełomie 1914 i 1915 roku na okręcie zamontowano żyrokompas firmy Sperry. Przez większość 1915 roku okręt wraz z siostrzanymi jednostkami nadal prowadził służbę patrolową na wodach Kanału. Na początku września 1915 roku dywizjon okrętów podwodnych w składzie: „Floréal”, „Watt” i „Berthelot” wraz z niszczycielem „Francisque” przerzucony został do La Rochelle, by prowadzić operacje przeciw U-Bootom; od 22 września te zadania realizował z bazy w Breście. 16 listopada 2 Lekka Eskadra została rozformowana, zaś okręty typu Pluviôse wraz z jednostkami typu Sirène zostały przyporządkowane do 1. Flotylli okrętów podwodnych w Cherbourgu. Nie zmieniły się natomiast zadania, które nadal obejmowały defensywne patrole przeciw U-Bootom przeprowadzane w okolicach własnych baz.

Pytanie: Po co okręty zostały przebazowane do Calais i Dunkierki?
Odpowiedź: w celu wzmocnienia 2. Flotylli okrętów podwodnych

Pytanie: Jaka firma zajmowała się produkcją żyrokompasów? 
Odpowiedź: Sperra

Pytanie: Gdzie Niemcy rzekomo mieli rozpocząć ofensywę? 
Odpowiedź: na Morzu Północnym

Pytanie: Przeciwko czemu okręty miały działać w La Rochelle?
Odpowiedź: U-Bootom
Bouvet (1896)

18 marca rozpoczęła się kolejna operacja sił okrętowych, mająca na celu likwidację postawionych przez obrońców zagród minowych liczących ponad 400 min oraz zniszczenie ruchomych baterii lądowych i fortów położonych w centralnej części cieśniny. „Bouvet” i pozostałe trzy francuskie pancerniki, wsparte przez brytyjskie HMS „Prince George” i HMS „Triumph”, znalazły się w drugiej linii okrętów, z zadaniem zapewnienia okrętom pierwszej linii osłony ogniowej. Rankiem artylerzyści „Bouveta” ostrzelali nieopodal Tenedos prowadzący rozpoznanie turecki samolot Albatros B.I. O 12:30 francuskie pancerniki wpłynęły na wody Dardaneli, wysuwając się przed okręty tworzące pierwszą linię, przy czym „Bouvet” i „Suffren” poruszały się wzdłuż wybrzeża Anatolii, zaś „Charlemagne” i „Gaulois” u wybrzeża europejskiego. Okręty znalazły się pod silnym ostrzałem fortów Rumeli Mecidiye i Anadolu Hamidiye oraz baterii Dardanos oraz Rumeli Mecidiye, odpowiadając ogniem. „Bouvet” został trafiony przez osiem ciężkich pocisków, które zniszczyły dwie kazamaty oraz uszkodziły mostek i zdemolowały wiele pomieszczeń pod pokładem (awarii uległ też system wentylacyjny dziobowej wieży działa kal. 305 mm, co znacznie utrudniało jej obsłudze prowadzenie ognia). O godzinie 13:37 uszkodzone francuskie pancerniki otrzymały od dowódcy sił alianckich kadm. Johna de Robecka rozkaz odwrotu, który był jednak przez pół godziny ignorowany przez „Bouveta”, prowadzącego skuteczny ogień w kierunku fortu Namazgâh. Dopiero gdy okręt został wyminięty przez flagowego „Suffrena”, „Bouvet” zawrócił i skierował się do wyjścia z cieśniny. Podczas zwrotu otrzymał jeszcze kilka trafień ciężkimi pociskami, a o godzinie 13:58 pod prawą wieżą działa kal. 274 mm doszło do eksplozji, która spowodowała zagładę okrętu. Po 30 sekundach od wybuchu pancernik położył się na prawej burcie, a po dalszych kilkudziesięciu sekundach przewrócił się stępką do góry i po około trzech minutach zatonął. Z załogi liczącej 689 osób na pokładzie zginęło 642; uratowano zaledwie 47, w tym pięciu oficerów. Ocalałych uratowały m.in. niszczyciel HMS „Mosquito” i „Gaulois”, a część po dotarciu do brzegu dostało się do tureckiej niewoli. Wśród poległych znalazł się dowódca okrętu kmdr Rageot de La Touche, który pozostał w wieży dowodzenia, odznaczony pośmiertnie Krzyżem Wojennym.

Pytanie: Jaki był zamysł działań wszczętych 18 marca?
Odpowiedź: likwidacja postawionych przez obrońców zagród minowych liczących ponad 400 min oraz zniszczenie ruchomych baterii lądowych i fortów położonych w centralnej części cieśniny

Pytanie: Jakie okręty floty Wielkiej Brytanii wsparły siły francuskie?
Odpowiedź: HMS „Prince George” i HMS „Triumph”

Pytanie: Kto sprawował funkcję dowódcy na "Bouvet"?
Odpowiedź: Rageot de La Touche
Alaskacephale

W przeciwieństwie do pierwszego opisu znaleziska Sullivan nie zaklasyfikował Alaskacephale do żadnego mniejszego taksonu w obrębie Pachycephalosauridae, mimo że sam 3 lata wcześniej taki takson kreował. Mianowicie w 2003 przy okazji rewizji stegocerasa zaproponował utworzenie taksonu Pachycephalosaurini łączącego pachycefalozaura i stygimolocha. Takson ten zalicza się podrodziny Pachycephalosaurinae. W nim właśnie umieszczali Alaskacephale Gangloff i inni. Jeszcze dalej posuwają się Evans i inni (2015). Proponują inną definicję Pachycephalosaurini. W ich ujęciu plemię to zawierać ma wszystkich potomków ostatniego wspólnego przodka pachycefalozaura i Alaskacephale.

Pytanie: Do jakiej grupy należy Pachycephalosaurini?
Odpowiedź: w obrębie Pachycephalosauridae

Pytanie: Jaki takson utworzył badacz przed 3 latami, w 2003 roku?
Odpowiedź: Pachycephalosaurini

Pytanie: Jakie gatunki składają się na Pachycephalosaurini?
Odpowiedź: pachycefalozaura i stygimolocha

Pytanie: Co zalicza się do Pachycephalosaurini według Evansa i współpracowników?
Odpowiedź: wszyscy potomkowie ostatniego wspólnego przodka pachycefalozaura i Alaskacephale

Pytanie: W jakiej podrodzinie wyróżnia się Pachycephalosaurini?
Odpowiedź: Pachycephalosaurinae
Alaskacephale

Nazwa rodzajowa odnosi się do miejsca znalezienia szczątków typowego okazu, a więc stanu Alaski. Drugi człon nazwy rodzajowej, cephale, został użyty przez Sullivana jako przyrostek często wykorzystywany w nazwach pachycefalozaurów. Istotnie występuje na przykład w nazwach Amtocephale, Goyocephale, homalocefal czy Tylocephale. Pochodzi on od greckiego słowa cephalo oznaczającego głowę. W rodzaju wyróżnia się pojedynczy gatunek Alaskacephale gangloffi. Upamiętnia on Rolanda Gangloffa, który jako pierwszy opisał holotypowe znalezisko, Sullivan wskazuje również na jego zasługi dla powiększenia wiedzy o dinozaurach arktycznej części kontynentu północnoamerykańskiego.

Pytanie: Od czego pochodzi nazwa Alaskacephale?
Odpowiedź: od Alaski

Pytanie: Co z języka greckiego oznacza cephalo?
Odpowiedź: głowa

Pytanie: Opisu jakiego znaleziska jako pierwszy podjął się Gangloff?
Odpowiedź: holotypowego

Pytanie: Poszerzenie wiedzy o dinozaurach z jakiej części świata Sullivan przypisuje Gangloffowi?
Odpowiedź: arktycznej części kontynentu północnoamerykańskiego
Telekom Cup

Wszystkie mecze zimowej edycji Telecom cup zostały rozegrane 14 stycznia. W pierwszym półfinale Bayern Monachium pokonał po rzutach karnych gospodarza turnieju i jednocześnie debiutanta, zespół Fortuna Düsseldorf 4:1. Rzuty karne wykorzystali Arturo Vidal, Xabi Alonso, Douglas Costa i David Alaba dla Bayernu oraz Kaan Ayhan dla Fortuny. Rouwen Hennings i Oliwer Fink nie zdołali pokonać bramkarza Bayernu, którym był Manuel Neuer. W drugim półfinale zespół 1. FSV Mainz 05 zwyciężył 1:0 z drużyną Borussii Mönchengladbach. Samobójcze trafienie zaliczył Jannik Vestergaard. W meczu o 3 miejsce gospodarze turnieju pokonali 2:0 Borussie Mönchengladbach. Gole zdobyli Ayhan i Iyoha. W finale Bayern wygrał 2:1 z drużyną 1. FSV Mainz 05, a bramki strzelali Franck Ribéry i Javi Martínez dla Bayernu oraz André Ramalho dla Mainz.

Pytanie: Jaka drużyna wygrała zimową edycję turnieju?
Odpowiedź: Bayern Monachium

Pytanie: Dla jakiej drużyny grał Kaan Ayhan?
Odpowiedź: Fortuny Düsseldorf

Pytanie: Którzy piłkarze spudłowali podczas rzutów karnych w meczu Fortuny Düsseldorf z Bayernem Monachium?
Odpowiedź: Rouwen Hennings i Oliwer Fink

Pytanie: Z jaką drużyną wygrał zespół 1. FSV Mainz 05 w półfinale?
Odpowiedź: Borussii Mönchengladbach

Pytanie: Czy drużyna 1. FSV Mainz 05 wygrała w półfinale dzięki bramce strzelonej przez zawodnika przeciwnej drużyny?
Odpowiedź: tak
Telekom Cup

W pierwszym półfinale Hamburger SV pokonał w rzutach karnych Borussię Mönchengladbach 5:4. W regulaminowym czasie gry bramek nie było. Drugi półfinał rozstrzygnął na swoją korzyść zespół FC Augsburg, który zwyciężył Bayern Monachium wynikiem 2:1. Bramki strzelili Thiago Alcántara (7.) dla Bayernu oraz Alexander Esswein (29.) i Hong Jeong-ho (35.) dla Augsburga. Zespół Bayernu przegrał także drugi mecz, po rzutach karnych z Borussią Mönchengladbach 3:4 i po raz pierwszy zajął czwarte miejsce. W finale z Hamburger SV pokonał FC Augsburg po bramkach Mohameda Gouaidana (2.) i Raphaela Frambergera (32. – samobójcze trafienie) oraz bramce kontaktowej Tima Matavžy (41.) wynikiem 2:1. HSV turniej wygrał po raz drugi, po sześciu latach przerwy.

Pytanie: Dlaczego półfinał Hamburger SV-Borussia Mönchengladbach musiał zostać rozstrzygnięty w rzutach karnych?
Odpowiedź: W regulaminowym czasie gry bramek nie było

Pytanie: Czy była to pierwsza wygrana w tym turnieju zespołu Hamburger SV?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy gracze FC Ausburg strzelili w finałowym meczu tego turnieju tylko jednego gola?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Którzy zawodnicy zdobyli bramki dla swoich zespołów w półfinale FC Ausburg-Bayern Monachium?
Odpowiedź: Thiago Alcantara, Alexander Esswein i Hong Jeong-ho

Pytanie: Czy mecz Bayernu Monachium z Borussią Mönchengladbach zakończył się w regulaminowym czasie gry?
Odpowiedź: nie
Sławomir Cenckiewicz

Od 2001 do 2006 pracownik Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej w Gdańsku (stanowisko: starszy specjalista). Od lipca do listopada 2006 był zatrudniony w Biurze Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie (stanowisko: kierownik sekcji Edycji Źródeł i Informacji Naukowej). Od lutego 2007 do września 2008 zajmował stanowisko naczelnika w Oddziałowym Biurze Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej w Gdańsku. Ze stanowiska odszedł po publikacji monografii SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii napisanej wspólnie z Piotrem Gontarczykiem. Przez 5 lat pozostawał bez pracy.

Pytanie: W jakim czasie Cenckiewicz pracował w IPN-ie w Gdańsku jako starszy specjalista?
Odpowiedź: Od 2001 do 2006

Pytanie: Na jakim stanowisku pracował Cenckiewicz w IPN-ie?
Odpowiedź: starszy specjalista

Pytanie: Czy Cenckiewicz pracował w Warszawie?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z kim Cenckiewicz napisał książkę?
Odpowiedź: z Piotrem Gontarczykiem
Sławomir Cenckiewicz

Decyzją z 22 lipca 2006 ministra obrony narodowej Radosław Sikorski powołał go na stanowisko przewodniczącego Komisji ds. Likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych, które Cenckiewicz zajmował do 30 października 2006. Miał udział w stworzeniu Raportu o niezgodnych z prawem działaniach WSI w okresie ich istnienia. Wówczas pracował jako doradca wiceministra obrony narodowej Antoniego Macierewicza – Pełnomocnika ds. organizacji Służby Kontrwywiadu Wojskowego, przy likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych.

Pytanie: Jaki urząd objął w lipcu 2006 roku?
Odpowiedź: przewodniczącego Komisji ds. Likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych

Pytanie: Do powstania jakiego dokumentu przyczynił się Cenckiewicz?
Odpowiedź: Raportu o niezgodnych z prawem działaniach WSI w okresie ich istnienia

Pytanie: Jakie stanowisko zajmował, kiedy pomagał utworzyć raport dotyczący niezgodnych z prawem działań WSI?
Odpowiedź: doradcy wiceministra obrony narodowej Antoniego Macierewicza

Pytanie: Zgodnie z jakim rozporządzeniem Sławomir Cenckiewicz objął funkcję przewodniczącego Komisji ds. Likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych?
Odpowiedź: Decyzją z 22 lipca 2006 ministra obrony narodowej
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Uhrusku

W 1944 cerkiew została uszkodzona w czasie działań wojennych. Po zakończeniu II wojny światowej i wysiedleniach ludności ukraińskiej do ZSRR w Uhrusku i Kosyniu pozostały 252 osoby wyznania prawosławnego (dane z 1947). W tym samym roku, w ramach Akcji „Wisła”, z Uhruska wywieziono niemal wszystkich prawosławnych, a parafia zawiesiła działalność. Według niektórych źródeł cerkiew została ponownie otwarta w 1957, według innych nastąpiło to w roku następnym. Władze państwowe wyraziły wówczas zgodę na otwarcie dwóch nowych cerkwi na Lubelszczyźnie – w Zamościu i właśnie w Uhrusku. Żadna z wymienionych świątyń nie uzyskała jednak powtórnie statusu cerkwi parafialnej, a jedynie filii. W przypadku cerkwi uhruskiej oznaczało to podporządkowanie jej parafii we Włodawie. Władze państwowe zgodziły się na otwarcie obydwu świątyń, gdyż hierarchowie Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego przekonywali, że ich funkcjonowanie umożliwi prowadzenie działalności misyjnej wśród grekokatolików. Zamkniętą świątynią w okresie, gdy nie była użytkowana przez wiernych, opiekował się Kościół katolicki. Po otwarciu budowli okazało się, że jej cenne wyposażenie zostało rozkradzione lub zniszczone. W związku z tym do cerkwi przeniesiono niektóre elementy wyposażenia zburzonej w czasie akcji rewindykacyjnej r. 1938 cerkwi św. Jerzego w Zbereżu. Według innego źródła nastąpiło to dopiero w 1960; sześć lat później cały ikonostas uhruskiej cerkwi został odrestaurowany. W 1969 do parafii we Włodawie należało łącznie 300 osób, nie wiadomo jednak, ile z nich uczęszczało stale do filialnej cerkwi w Uhrusku.

Pytanie: Jakiej parafii była podległa uhruska cerkiew?
Odpowiedź: we Włodawie

Pytanie: Co stało się z wyposażeniem cerkwi? 
Odpowiedź: zostało rozkradzione lub zniszczone

Pytanie: W którym roku zburzono cerkiew św. Jerzego w Zbereżu?
Odpowiedź: 1938
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Uhrusku

Kolejna świątynia prawosławna w Uhrusku powstała przed 1429. Pozostawała w jurysdykcji prawosławnej eparchii chełmskiej. Do Kościoła unickiego przeszła po zawarciu unii brzeskiej, w XVII w. Od 1661 była siedzibą parafii unickiej. Trzecia z kolei cerkiew, także unicka, została wzniesiona w Uhrusku w 1785 z fundacji Barbary Noskowskiej, uzupełnionej o fundusze przekazane na ten cel jeszcze w 1661 przez kasztelanową płocką Stanisławę (według innego źródła – Barbarę) Krasińską. Obiekt służył parafii liczącej 580 wiernych. Była to budowla drewniana.

Pytanie: Jaka eparchia stanowi zwierzchnictwo nad świątynią w Uhrusku w kościele prawosławnym?
Odpowiedź: chełmska

Pytanie: Z jakiego materiału skonstruowana była trzecia cerkiew w Uhrusku?
Odpowiedź: Z drewna

Pytanie: Jaką funkcję pełniła Stanisława Krasińska?
Odpowiedź: Kasztelanowej
Pesa 620M

W 2011 zamówienie na sześć pojazdów serii 620M złożyły Koleje Białoruskie. Produkcja dla tego kontrahenta odbywa się we współpracy polskich zakładów firmy Pesa Bydgoszcz i białoruskiej firmy Biełkommunmasz. Pierwszy pojazd został dostarczony przez Pesę do Mińska 23 grudnia 2011. Od stycznia do kwietnia 2012 przeprowadzono próby techniczno-ruchowe na linii Stołpce – Horodziej. 13 kwietnia 2012 pierwsza jednostka została odebrana przez zamawiającego od firmy Biełkomunasz. Białoruskie szynobusy serii 620M noszą w nomenklaturze Kolei Białoruskich oznaczenie DP1 (ДП1).

Pytanie: Przy współpracy z jaką białoruską firmą produkowane są te pojazdy?
Odpowiedź: Biełkommunmasz

Pytanie: Ile pojazdów zamówiły w 2011 roku Koleje Białoruskie?
Odpowiedź: sześć

Pytanie: Jakie oznaczenie mają te pojazdy w Białorusi?
Odpowiedź: DP1 (ДП1)
Pesa 620M

W 2008 zamówienie na szynobusy serii 620M do obsługi linii lokalnych o małym natężeniu ruchu złożyły Koleje Litewskie. Pierwszy wagon zaprezentowano uroczyście w październiku 2008 na dworcu kolejowym w Wilnie. Do 2009 dostarczono w sumie 4 pierwsze pojazdy. 2 października 2008 uruchomiono w Wilnie połączenie obsługiwane przez 620M między dworcem kolejowym a portem lotniczym. Cztery dostarczone pesy, oprócz trasy na lotnisko, w 2009 obsługiwały także połączenia Wilno – Szostaków, Radziwiliszki – Możejki i Szawle – Rakiszki.

Pytanie: Jakie przeznaczenie miały mieć wagony 620M zamówione przez litewską kolej?
Odpowiedź: Obsługę linii lokalnych

Pytanie: Gdzie dokonano prezentacji debiutanckiego wagonu 620M w Litwie?
Odpowiedź: na dworcu kolejowym w Wilnie

Pytanie: Czy wagony od pesy obsługiwały także inne połączenia niż na lotnisko?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy w 2008 roku pesa jeździła po torach litewskich w kierunku Szostakowa?
Odpowiedź: nie