mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Therese Johaug

Sezon 2013/2014 rozpoczęła od zajęcia 20. miejsce w pierwszym etapie Ruka Triple. Następnego dnia była trzecia w biegu na 5 km klasykiem. Do biegu pościgowego ruszyła około 50 s po liderce, Justynie Kowalczyk. Współpracując z Charlotte Kallą dogniła Kowalczyk i Bjørgen. Ostatecznie zajęła trzecie miejsce w cyklu, na finiszu przegrywając walkę z Kallą i Bjørgen. Do tego miała drugi czas biegu za Szwedką. Tydzień później była czwarta w biegu na 10 km klasykiem w Lillehammer. W Davos zajęła drugie miejsce w biegu na 15 km stylem dowolną, przegrywając jedynie z Bjørgen. Nie wystartowała w sprintach w Davos i w Asiago. Wróciła na ósmą edycję Tour de Ski. Jeszcze przed jego rozpoczęciem organizatorzy z powodu braku śniegu zmienili program imprezy (zamiast biegu na 10 km klasykiem w Oberhofie odbył się sprint łyżwą), przez co z zawodów wycofała się jedna z głównych faworytek imprezy, Justyna Kowalczyk. W prologu zajęła 11. miejsce, w sprintach łyżwą była 7. i 24. Po sprincie w Lenzerheide wycofała się kolejna faworytka i rywalka Johaug, Marit Bjørgen. W biegu na 10 km klasykiem była trzecia, dzięki czemu znacznie awansowała w klasyfikacji cyklu. W Toblach, w biegu na 15 km łyżwą, dobiegła do mety druga za koleżanką z kadry Astrid Jacobsen. Dzień później wygrała bieg na 5 km klasykiem w Val di Fiemme, dzięki czemu zbliżyła się do liderki Touru Astrid Jacobsen na 23 sekundy. W ostatnim etapie, biegu pościgowym na 9 km stylem dowolnym z podejściem pod Alpe Cermis po raz kolejny miała najlepszy czas, dzięki czemu udało się jej dogonić i wyprzedzić Jacobsen. Jako pierwsza Norweżka wygrała Tour de Ski i po raz pierwszy w karierze została liderką Pucharu Świata. Nie wystartowała w Novym Městie ani w Szklarskiej Porębie. W międzyczasie została mistrzynią Norwegii w biegu na 10 km. W ostatnim sprawdzianie przed igrzyskami w Soczi była druga na 10 km klasykiem we włoskim Toblach.

Pytanie: W jakim stylu biegła Johaug drugiego dnia wyścigu w sezonie 2013/2014?
Odpowiedź: klasycznym

Pytanie: Kto zwyciężył Johaug podczas biegu w Davos na 15 km?
Odpowiedź: Bjørgen

Pytanie: W jakich miejscowościach ominął Johaug bieg w sprincie w sezonie 2013/2014?
Odpowiedź: Davos i w Asiago

Pytanie: Z jakiego powodu doszło do zmian w planie ósmej edycji Tour de Ski?
Odpowiedź: braku śniegu
II wojna libańska

Odpowiedzialność za cierpienia narodu libańskiego spoczywa także na sponsorach Hezbollahu, Iranie i Syrii. Reżim w Iranie wspiera Hezbollah finansowo, dostarcza mu broń i szkoli bojowników. Iran stwierdził jasno, że dąży do zniszczenia Izraela. Możemy tylko sobie wyobrażać, jak bardzo groźny byłby ten konflikt, gdyby Iran posiadał broń nuklearną, do której zdobycia dąży. Syria jest kolejnym państwowym sponsorem Hezbollahu. Pozwala ona na przewożenie irańskiej broni przez swoje terytorium do Libanu. Zezwala także liderom Hezbollahu na działanie w Damaszku i udziela politycznego wsparcia sprawie Hezbollahu. Syria wspiera Hezbollah, ponieważ pragnie osłabić pozycję demokratycznego libańskiego rządu i odzyskać utraconą dominującą pozycję w tym kraju.

Pytanie: W jaki sposób irański reżim pomaga Hezbollahowi?
Odpowiedź: finansowo, dostarcza mu broń i szkoli bojowników

Pytanie: W jaki sposób Syria wspomaga Hezbollah?
Odpowiedź: Pozwala ona na przewożenie irańskiej broni przez swoje terytorium do Libanu. Zezwala także liderom Hezbollahu na działanie w Damaszku i udziela politycznego wsparcia sprawie Hezbollahu

Pytanie: Dlaczego Syrii zależy na pomocy Hezbollahowi?
Odpowiedź: ponieważ pragnie osłabić pozycję demokratycznego libańskiego rządu i odzyskać utraconą dominującą pozycję w tym kraju

Pytanie: Jakie państwa dofinansowały działania Hezbollahu?
Odpowiedź: Iranie i Syrii
II wojna libańska

Liczba ofiar po stronie Hezbollahu trudna jest do ustalenia, różne informacje mówią o 250-1000 zabitych. Przywódcy Hezbollahu twierdzili, że Izraelczycy zabili 250 bojowników, podczas gdy IDF oceniały, że udało mu się zabić 600 członków Hezbollahu. W oficjalnych danych ONZ pojawiła się informacja, że zabito 500 bojowników Hezbollahu, a libański rząd określił liczbę ofiar po tej stronie jako do 500. Raport amerykańskiej prywatnej agencji wywiadowczej Stratfor ocenił liczbę ofiar wśród bojowników Hezbollahu na więcej niż 700, a brytyjski historyk wojskowości John Keegan – na być może nawet 1000, choć swoich szacunków nie oparł na żadnym wiarygodnym źródle.

Pytanie: Czy wiadomo dokładnie ilu członków Hezbollahu zginęło w trakcie tego konfliktu?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ilu członków Hezbollahu zginęło, zdaniem jego przywódców?
Odpowiedź: 250

Pytanie: Zgodnie z jakimi danymi w wyniku tego konfliktu śmierć poniosło ponad siedmiuset członków Hezbollahu?
Odpowiedź: raportem amerykańskiej prywatnej agencji wywiadowczej Stratfor

Pytanie: Czy John Keegan oszacował liczbę zabitych członków Hezbollahu, nie korzystając z żadnych wiarygodnych źródeł?
Odpowiedź: tak
Katowice (stacja kolejowa)

Decyzja o budowie w Katowicach nowego dworca zapadła w połowie lat 50. XX wieku, gdy stary dworzec znajdujący się przy ulicy Dworcowej okazał się za mały dla tak dużego miasta – tylko część budynku była użytkowana w ruchu pasażerskim, a dodatkowo według wyliczeń jednocześnie w obiekcie mogło znajdować się maksymalnie 1,5 tys. osób. Oprócz małej przestrzeni na dworcu problemem było też to, że tylko jeden peron był w stanie przyjmować długie pociągi – same perony i przejścia podziemne stały się zbyt wąskie, natomiast układ torowy poważnie spowalniał przejeżdżające pociągi. Początkowo planowano wzniesienie nowego obiektu w innym miejscu, gdyż rozbudowa wymagałaby zarówno wyburzenia kamienic wzdłuż ulicy Wojewódzkiej, jak i też nie byłoby miejsca na przyszły dworzec autobusowy. Zaproponowano dwa rozwiązania: wybudowanie nowego obiektu na zachód od istniejącego dworca bądź zmiana całego układu kolejowego w celu lokalizacji nowego dworca w północnej części śródmieścia, w pobliżu huty Baildon. Druga opcja, pozwalająca m.in. na lepsze skomunikowanie kolei z komunikacją miejską, została odrzucona ze względu na zbyt wysokie koszty i długi okres jej realizacji. Ostatecznie w październiku 1955 roku zdecydowano o budowie nowego obiektu na terenie dworca towarowego, którego to funkcję zaczęła pełnić stacja Katowice Muchowiec, położona na południe od centrum Katowic.

Pytanie: Dlaczego zdecydowano się na konstrukcję nowego gmachu dworca?
Odpowiedź: stary dworzec znajdujący się przy ulicy Dworcowej okazał się za mały dla tak dużego miasta, tylko jeden peron był w stanie przyjmować długie pociągi, same perony i przejścia podziemne stały się zbyt wąskie, natomiast układ torowy poważnie spowalniał przejeżdżające pociągi

Pytanie: Ile najwięcej osób mógł pomieścić stary gmach dworca?
Odpowiedź: 1,5 tys.

Pytanie: Gdzie postanowiono postawić nowy budynek?
Odpowiedź: na terenie dworca towarowego

Pytanie: Dokąd przeniesiono dworzec towarowy podczas budowy nowej konstrukcji?
Odpowiedź: na stację Katowice Muchowiec
Katowice (stacja kolejowa)

Gruntowna przebudowa dworca w Katowicach została rozpoczęta w maju 2010 roku. Prace te ruszyły w sierpniu tego samego roku. Do końca września 2010 roku przekształcono południowy pawilon na dworzec tymczasowy, który zaczął obsługiwać pasażerów 1 października tego samego roku. Nieczynna była hala dworcowa i stopniowo kolejne perony, które objęto modernizacją wraz z budową nowego dworca. Wyburzanie hali dworcowej rozpoczęto 22 grudnia 2010 roku. Rozbiórkę hali ukończono 11 stycznia 2011 roku, kiedy to został rozebrany ostatni kielich, natomiast 16 marca 2011 roku zakończono rozbiórkę fundamentów konstrukcji dworca. Dnia 31 maja 2011 roku wmurowano kamień węgielny pod budowę nowego dworca i Galerii Katowickiej. W dniu 29 października 2012 roku została oddana do użytku nowa hala dworca, a 2 lutego 2013 roku podziemny terminal dla autobusów miejskiego transportu zbiorowego. Dnia 18 września 2013 roku otwarto, stanowiącą z budynkiem dworca jeden kompleks architektoniczny, Galerię Katowicką. Wraz z nią powstał także podziemny parking, który mieści około 1 200 samochodów.

Pytanie: Jakie postępy zrobiono w ramach gruntownej przebudowy dworca do końca września 2010 roku?
Odpowiedź: przekształcono południowy pawilon na dworzec tymczasowy

Pytanie: Czy na czas gruntownej przebudowy dworzec w Katowicach był całkowicie wyłączony z ruchu?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy hala dworcowa została rozebrana całkowicie dopiero na początku 2011 roku?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie elementy rozbrojono całkowicie w marcu 2011?
Odpowiedź: fundamenty konstrukcji dworca
Powstanie krakowskie

Jedyna bitwa w tym powstaniu odbyła się 26 lutego 1846 r. pod Gdowem. Maszerujący na Kraków austriacki pułkownik Ludwig von Benedek wraz z okolicznymi chłopami pokonał po krótkiej walce, wysłany przeciwko niemu, oddział powstańczy. Mimo tej porażki najbardziej radykalny działacz podziemia, Edward Dembowski nie rezygnował. Chciał przemówić do chłopów i w tym celu 27 lutego 1846 r. wyruszył z krzyżem w ręku z procesją do Podgórza. Nie zdołał jednak zrealizować swych zamiarów. Drogę idącemu tłumowi zastąpiła austriacka armia gen. Ludwiga Collina, która oddała kilka salw do tłumu, w wyniku czego Dembowski zginął. Austriacy stanęli pod Krakowem 1 marca i zażądali od miasta kapitulacji w ciągu 48 godzin. 3 marca Tyssowski zdołał opuścić Kraków i na czele znacznego oddziału udał się na granicę z Prusami. Aby powstanie stłumić u bram miasta stanęły armie wszystkich trzech państw zaborczych. Wojska austriackie wkroczyły do Krakowa.

Pytanie: Z jakiego powodu Dembowski wziął udział w procesji?
Odpowiedź: Chciał przemówić do chłopów

Pytanie: Czy Dembowski zrealizował swój plan?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z jakiej przyczyny zaborcy zebrali się pod Krakowem?
Odpowiedź: Aby powstanie stłumić u bram miasta

Pytanie: Z jakiego powodu zginął Dembowski?
Odpowiedź: Drogę idącemu tłumowi zastąpiła austriacka armia gen. Ludwiga Collina, która oddała kilka salw do tłumu, w wyniku czego Dembowski zginął
Powstanie krakowskie

W styczniu 1846 r. ustalono skład Rządu Narodowego. Weszli do niego: Karol Libelt z Poznańskiego, Ludwik Gorzkowski z Krakowa i Jan Tyssowski z Galicji oraz dwaj przedstawiciele Centralizacji. W lutym hr. Henryk Poniński zadenuncjował pruskiej policji spiskowców i około 70 aresztowano wraz z przywódcami Karolem Libeltem i Ludwikiem Mierosławskim ujętym w Świniarach oraz skazanym na karę śmierci, której uniknął dzięki rewolucji berlińskiej. Do aresztowań doszło też we Lwowie. Podobnie było w Krośnie. Pod koniec 1845 r. – Edward Dembowski i Teofil Barwiński, organizowali powstańcze komitety ze szlachtą i inteligencją, oraz wybrali dowódcę na Okręg Krośnieńsko-Jasielski, Feliksa Bolechowskiego, a po jego aresztowaniu, w dniu 15 lutego 1846 r., Franciszka Wolańskiego z gorlickiego.

Pytanie: Kto został członkiem Rządu Narodowego?
Odpowiedź: Karol Libelt z Poznańskiego, Ludwik Gorzkowski z Krakowa i Jan Tyssowski z Galicji oraz dwaj przedstawiciele Centralizacji

Pytanie: Kto doniósł na spiskowców?
Odpowiedź: hr. Henryk Poniński

Pytanie: Czy spiskowcy zatrzymywani byli tylko w jednym mieście?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Na jakim stanowisku zastąpił Bolechowskiego Wolański?
Odpowiedź: dowódcy na Okręg Krośnieńsko-Jasielski
Święta Lipka

Najstarszą udokumentowaną informację o Świętej Lipce znaleziono w aktach kapituły płockiej – zapis z 1473 informujący, że ludzie chodzą na odpusty do Prus, nie precyzujący bliżej, czy w Świętej Lipce jest kaplica. Natomiast z przywileju wielkiego mistrza krzyżackiego Johanna von Tieffena z 1491 wydanego dla karczmarza w Świętej Lipce już jednoznacznie wynika, że kaplica tam była. Do Świętej Lipki przybywały wówczas liczne pielgrzymki. Przybył tu także ostatni wielki mistrz krzyżacki w Prusach Zakonnych Albrecht.

Pytanie: Gdzie odkryto najbardziej wiekowy dokument wskazujący na istnienie Świętej Lipki?
Odpowiedź: w aktach kapituły płockiej

Pytanie: Z którego roku pochodzi dokument wskazujący na istnienie kaplicy w miejscowości?
Odpowiedź: z 1491
Guz chromochłonny

Po zabiegu operacyjnym konieczne jest monitorowanie pacjenta pod kątem ciśnienia tętniczego, elektrokardiogramu i tętna. Utrzymywanie się wysokiego ciśnienia po operacji może świadczyć o obecności drugiego guza chromochłonnego lub czynnych hormonalnie przerzutów, współistnieniu nadciśnienia pierwotnego (lub występowania utrwalonych zmian naczyniowych) czy, w rzadkich przypadkach, powikłania pooperacyjnego w postaci uszkodzenia tętnicy nerkowej. W każdym przypadku należy oznaczyć stężenie katecholamin lub ich metabolitów w moczu. Niekiedy konieczna jest substytucja steroidów (przy obustronnym usunięciu nadnerczy).

Pytanie: Co należy obserwować po operacji?
Odpowiedź: ciśnienie tętnicze, elektrokardiogram, tętno

Pytanie: O czym alarmować może stale wysokie ciśnienie po operacji?
Odpowiedź: o obecności drugiego guza chromochłonnego lub czynnych hormonalnie przerzutów, współistnieniu nadciśnienia pierwotnego czy, w rzadkich przypadkach, powikłania pooperacyjnego w postaci uszkodzenia tętnicy nerkowej

Pytanie: Co powinno się oznaczyć przy wystąpieniu któregoś z powikłań charakteryzującego się wysokim ciśnieniem?
Odpowiedź: stężenie katecholamin lub ich metabolitów w moczu
Guz chromochłonny

W 1886 Felix Fränkel jako pierwszy opisał guza chromochłonnego u 18-letniej chorej. Paul Manasse w 1893 dokonał opisu anatomopatologicznego guza. W 1904 G. Marchetii opisał obustronny guz nadnerczy. W 1908 roku Henri Alezais i Felix Peyron wprowadzili termin paraganglioma. Ludwig Pick w 1912 zauważył powinowactwo komórek guza do soli chromu – do nomenklatury medycznej został wprowadzony termin pheochromocytoma. Możliwość współistnienia guza chromochłonnego z neurofibromatosis odkrył w 1910 S. Suzuki. W 1922 M. L’Abbé ze współpracownikami dokonał pełnego klinicznego opisu pheochromocytoma.

Pytanie: Jak do rozwoju badań nad tym nowotworem przyczynił się Paul Manasse?
Odpowiedź: dokonał opisu anatomopatologicznego guza

Pytanie: Jaki rodzaj nowotworu został opisany przez Marchetiiego w 1904 roku?
Odpowiedź: obustronny guz nadnerczy

Pytanie: Jacy badacze ukuli termin paraganglioma?
Odpowiedź: Henri Alezais i Felix Peyron

Pytanie: Jaką zbieżność dotyczącą tego nowotworu zaobserwował Ludwig Pick?
Odpowiedź: powinowactwo komórek guza do soli chromu
Miranszah

Po śmierci Timura w roku 1405/807 Aba Bakr utracił Irak na rzecz jego dawnego władcy, Soltana Ahmada (1382/784–1410/813) z dynastii Dżalajirydów, i wraz z ojcem udał się do swojego brata Omara. Jeszcze w tym samym roku Miranszah razem z Aba Bakrem wyruszył w kierunku Samarkandy, żeby wspomóc w walce o nią swojego innego syna, Chalila Soltana (1405/807–1409/811). Na wieść o jego pochodzie najgroźniejszy rywal Chalila Soltana, brat Miranszaha Szahroch (1405/807–1447/850), odstąpił od zamierzonego ataku, tak, że cel Miranszaha został osiągnięty. Aba Bakr i Omar pokłócili się, i młodszy z braci nakazał uwięzienie starszego, zaś Miranszah uciekł do Chorasanu. Po ucieczce Aba Bakra z więzienia ojciec wraz z synem zebrali nową armię i zdobyli Soltanije. Część emirów Omara opuściła go, a mieszkańcy Tebrizu odmówili wpuszczenia go do miasta gdy chciał się on w nim schronić wraz ze swoją armią.

Pytanie: W jakich latach Irakiem rządził Ahmad? 
Odpowiedź: 1382/784–1410/813

Pytanie: Z jakiej dynastii wywodził się Ahmad?
Odpowiedź: Dżalajirydów

Pytanie: Czy Aba Bakr miał rodzeństwo?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak miał na imię brat Aba Bakra?
Odpowiedź: Omar
Miranszah

Timur przybył do Tebrizu w roku 1399/802, a Miranszah poddał się bez walki. Ojciec pozbawił go władzy, poza tym jednak nie czyniąc mu żadnej krzywdy, ale zabijając jego doradców. Odtąd Timur trzymał go blisko siebie. Azerbejdżan otrzymał Mohammad Soltan, syn Dżahangira. Kiedy zmarł on w roku 1403/805, Timur chciał przekazać tę prowincję najstarszemu synowi Miranszaha, Aba Bakrowi (1405/807–1408/810), ale ten odmówił ze względu na swoje uczucia do ojca. W rezultacie Aba Bakr został namiestnikiem Bagdadu i w kwietniu-maju 1404/Szawwalu 806 Miranszah otrzymał zgodę na udanie się tam wraz z nim, natomiast Azerbejdżanem zaczął rządzić jego młodszy syn, Omar.

Pytanie: W którym roku Timur po raz pierwszy zawitał w Tebrizie?
Odpowiedź: 1399/802

Pytanie: Czy Miranszah stawiał opór Timurowi?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kogo z otoczenia Miranszaha zabił Timur?
Odpowiedź: doradców

Pytanie: Kiedy zmarł Mohammad Solta?
Odpowiedź: 1403/805

Pytanie: Dlaczego Aba Bakar nie przyjął władzy nad Azerbejdżanem?
Odpowiedź: ze względu na swoje uczucia do ojca
Minimalna deniwelacja względna

„Sucha wybitność” Mount Everest jest równa „mokrej wybitności” (8850 m) powiększonej o głębokość największej głębi (Głębia Challengera 10 911 m), czyli 19 761 m. „Sucha wybitność” Mauna Kea równa się „mokrej wybitności” (4205 m) powiększonej o głębokość najwyższej przełęczy (ok. 5125 m), czyli około 9330 m. Jest to druga co do wielkości „sucha wybitność” po Mount Everest. „Sucha wybitność” Aconcagui równa się mokrej wybitności (6962 m) plus głębokość najwyższej przełęczy w Cieśninie Beringa (ok. 50 m), czyli około 7012 m.

Pytanie: Jaką głębokością charakteryzuje się Głębia Challengera?
Odpowiedź: 10 911 m

Pytanie: Które wzniesienie cechuje się drugą z kolei najwyższą "suchą wybitnością"?
Odpowiedź: Mauna Kea

Pytanie: Ile wynosi "sucha wybitność" Aconcagui?
Odpowiedź: 7012 m

Pytanie: Jaką wysokością cechuje się szczyt Aconcagua?
Odpowiedź: 6962 m

Pytanie: Ile wynosi "sucha wybitność" Mount Everestu?
Odpowiedź: 19 761 m
Krążowniki liniowe projektu B-65

Plany krążowników zostały ukończone jako część japońskiego Programu Kręgu Piątego i Szóstego z 7 stycznia 1941 roku. Plan zakładał zbudowanie sześciu okrętów projektu B-65 w dwóch seriach. Pierwsze dwa okręty miały być zbudowane w Kręgu Piątym, pozostała czwórka – w Kręgu Szóstym. Do tego czasu japoński wywiad poznał specyfikację amerykańskich wielkich krążowników typu Alaska, które zostały zatwierdzone do budowy w ramach Two-Ocean Navy Act i zamówione 5 września 1940 roku. Japończycy sądzili, że te okręty będą wchodziły w skład osłony głównego szyku amerykańskich pancerników w czasie wojny. Z tego powodu projekt B-65 musiał zakładać od tego momentu także zagrożenie ze strony okrętów typu Alaska.

Pytanie: Co składało się na projekt programu z 1941 roku?
Odpowiedź: zbudowanie sześciu okrętów projektu B-65 w dwóch seriach

Pytanie: Gdzie miało dojść do konstrukcji jednostek?
Odpowiedź: w Kręgu Piątym, w Kręgu Szóstym

Pytanie: Kiedy zlecono konstrukcję jednostek typu Alaska?
Odpowiedź: 5 września 1940

Pytanie: Kiedy wdrożono program budowy jednostek projektu B-65?
Odpowiedź: 7 stycznia 1941

Pytanie: Konstrukcję ilu okrętów zakładał program z 1941 roku?
Odpowiedź: sześciu
Krążowniki liniowe projektu B-65

Marynarka chciała przydzielić jeden dywizjon szybkich pancerników lub krążowników liniowych do nocnych ataków, by wzmocnić ich siłę ognia. Początkowo przydzielono do tej roli krążowniki liniowe typu Kongo, które zostały przebudowane na szybkie pancerniki w czasie siedmioletniego okresu 1933–1940. Japończycy planowali zastąpienie czterech okrętów typu Kongo czterema ciężkimi „superkrążownikami”. Według wstępnej wizji projektu z 1936 roku te okręty, krążowniki projektu B-65, miały mieć działa kal. 12 cali (305 mm), posiadać pancerz zabezpieczający przed pociskami 8-calowymi (203 mm) i móc rozwinąć prędkość maksymalną do 40 węzłów. Miały one otrzymać oznaczenie krążowników klasy super A, by podkreślić ich wyższy status niż okrętów klasy A (ciężkich krążowników).

Pytanie: Jakie okręty zostały pierwotnie zaangażowane w przeprowadzanie nocnych ataków?
Odpowiedź: krążowniki liniowe typu Kongo

Pytanie: Na jaki rodzaj okrętów zmodyfikowano krążowniki, które przydzielono do nocnych ataków?
Odpowiedź: szybkie pancerniki

Pytanie: Czym miały charakteryzować się superkrążowniki, które miały zastąpić okręty typu Kongo?
Odpowiedź: miały mieć działa kal. 12 cali (305 mm), posiadać pancerz zabezpieczający przed pociskami 8-calowymi (203 mm) i móc rozwinąć prędkość maksymalną do 40 węzłów

Pytanie: Jakie okręty miały zastąpić krążowniki liniowe typu Kongo?
Odpowiedź: krążowniki projektu B-65
Lew afrykański

Lwy pojawiały się na herbach i godłach już w starożytności. Przykładem może być tu Lew Judy używany przez Izraelitów. Przedstawienie lwów (wspiętych) bliskie heraldycznemu znane jest z płaskorzeźby nad Lwią Bramą w Mykenach. Obecnie lew jest symbolem Brytyjczyków i Ludu Sri Lanki. W Etiopii zwierzę to do dziś uosabia rodzinę królewską. Lew heraldyczny prawie zawsze, domyślnie przedstawia samca, z wyraźnie widocznymi cechami płci, także genitaliami.
Niektórzy heraldycy uważają, że właściwym przedstawieniem lwa jest tylko pozycja ataku (lew wspięty) i dla podkreślenia różnicy lwy kroczące, zwłaszcza patrzące (na widza) nazywali lampartami, co jest dość często stosowane np. w opisie herbu Wielkiej Brytanii.

Pytanie: Jaki wizerunek wykorzystywali Izrealici w swoim herbie?
Odpowiedź: Lwa Judy

Pytanie: Jakie narody aktualnie używają lwa jako swój symbol?
Odpowiedź: Brytyjczycy i Lud Sri Lanki

Pytanie: Co oznacza wizerunek lwa w Etiopii?
Odpowiedź: rodzinę królewską

Pytanie: Jak część heraldyków określa lwy kroczące?
Odpowiedź: lampartami

Pytanie: W jaki sposób zazwyczaj przedstawiany jest lew heraldyczny?
Odpowiedź: jako samiec, z wyraźnie widocznymi cechami płci
Lew afrykański

Jednymi z pierwszych utworów literackich, w jakich pojawił się lew, są Bajki Ezopa. Zwierzę to jest w nich przedstawiane jako symbol dumy, wręcz pychy (Lwica i Lis), siły, lecz czasem jednocześnie słabości (Lew i mysz), brutalności i zachłanności (Lew, Osioł, Lis i Wilk). Współcześnie, prócz książek naukowych i popularnonaukowych opisujących życie tych zwierząt, lwy występują głównie w pozycjach dla dzieci, zwykle jako potężni władcy (Aslan z Opowieści z Narnii). Pozornym zaprzeczeniem lwa jako symbolu odwagi jest Tchórzliwy Lew z Czarnoksiężnika z krainy Oz Bauma, jednak mimo swego przydomku i on wykazuje lwie cechy.

Pytanie: Jak lew ukazywany jest w Bajkach Ezopa?
Odpowiedź: jako symbol dumy, wręcz pychy (Lwica i Lis), siły, lecz czasem jednocześnie słabości (Lew i mysz), brutalności i zachłanności (Lew, Osioł, Lis i Wilk)

Pytanie: W której z bajek Ezopa zwierzę to stanowi symbol bycia brutalnym oraz zachłannym?
Odpowiedź: Lew, Osioł, Lis i Wilk

Pytanie: W jakiej roli pojawiają się najczęściej te zwierzęta we współczesnej literaturze dziecięcej?
Odpowiedź: potężnych władców

Pytanie: Jaka postać stanowi przykład wykorzystania lwa jako symbolu silnego władcy?
Odpowiedź: Aslan z Opowieści z Narnii
Codex Boreelianus

H. Deane w 1876 datował rękopis na VIII wiek, Tischendorf i Gregory – na IX wiek, Tregelles i Doedes – na X wiek. Obecnie kodeks datowany jest przez Instytut Badań Tekstu Nowego Testamentu na wiek IX. Miejsce powstania rękopisu jest trudne do ustalenia, wskazywano południową Francję, Szwajcarię, Włochy. Zdobiony nagłówek na początku Ewangelii Marka sugerować może zarówno pochodzenie egipskie jaki i iryjskie. Na początku Ewangelii Jana znajduje się inicjał dla litery epsilon z ręką w geście błogosławieństwa, motyw ten jest charakterystyczny dla łacińskiej sztuki. Zdaniem Gregory'ego zachodnie pochodzenie jest najbardziej prawdopodobne.

Pytanie: Co może świadczyć o egipskim lub iryjskim pochodzeniu rękopisu?
Odpowiedź: Zdobiony nagłówek na początku Ewangelii Marka

Pytanie: Jaki typowy dla sztuki łacińskiej element można zauważyć na początku jednej z Ewangelii?
Odpowiedź: inicjał dla litery epsilon z ręką w geście błogosławieństwa

Pytanie: Czy Gregory jest przekonany, że rękopis pochodzi ze wschodu?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka instytucja zajmowała się określeniem czasu powstania rękopisu?
Odpowiedź: Instytut Badań Tekstu Nowego Testamentu

Pytanie: Jacy badacze wskazywali na ten sam wiek powstania rękopisu co Instytut Badań Tekstu Nowego Testamentu?
Odpowiedź: Tischendorf i Gregory