mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
ORP Bałtyk (1896)

Po kolejnym roku kampanii na Dalekim Wschodzie, 25 października 1909 r. „D’Entrecasteaux” wypłynął z Sajgonu do Francji, przybywając do Tulonu 18 grudnia. Z okrętu zszedł tam kontradmirał Perrin, a 1 stycznia 1910 okręt odstawiono do rezerwy. Dopiero po roku, w styczniu 1911 rozpoczęto ograniczony remont połączony z niewielką modernizacją. M.in. zdemontowano wyrzutnie torped, zamontowano dalmierze Barr & Stroud i wyposażenie radiowe (w miejscu admiralskiego kambuza), wymieniono część poszycia. 1 stycznia 1912 roku „D’Entrecasteaux” został przywrócony do służby, w charakterze okrętu flagowego Dywizjonu Szkolnego Morza Śródziemnego kontradmirała Sourrieu, i przystosowany do szkolenia specjalistów. Rolę okrętu flagowego Dywizjonu Szkolnego pełnił do 15 listopada 1913 (zastąpiony wówczas przez pancernik „Suffren”). W 1913 roku na próbach zdołał rozwinąć prędkość maksymalną 18,4 węzła. Pod koniec tego roku odstawiono okręt do specjalnej rezerwy w Tulonie. Rozważano zastąpienie nim krążownika „Pothuau” w roli szkolnego okrętu artyleryjskiego, lecz nie doszło do realizacji tych planów.

Pytanie: Kiedy D’Entrecasteaux przybył do Francji z Sajgonu?
Odpowiedź: 18 grudnia 1909 roku

Pytanie: W którym okręt D’Entrecasteaux został poddany modernizacji?
Odpowiedź: 1911

Pytanie: Co zamontowano w miejscu admiralskiego kambuza na okręcie D’Entrecasteaux w 1911 roku?
Odpowiedź: Dalmierze Barr & Stroud i wyposażenie radiowe

Pytanie: Kto dowodził głównym statkiem Dywizjonu Szkolnego Morza Śródziemnego?
Odpowiedź: Sourrieu
Hell Comes to Quahog

Recenzent IGN Dan Iverson ocenił Hell Comes to Quahog pozytywnie, komentując, że niektóre gagi były „niesamowicie śmieszne”. Uznanie w jego oczach znalazł zarówno dobry (choć, jak zaznaczył, nie oryginalny) główny wątek dotyczący supermarketu, jak i kilka gagów pojawiających się w międzyczasie. Mimo „lekkiego dłużenia się w środku” odcinek dostał ocenę 8/10. Podobnie pozytywnie ocenił odcinek Brett Love z bloga TV Squad. Zaznaczył on jedynie, że nie podobały mu się wygłupy Petera w supermarkecie oraz „wyraził niepokój” co do kierunku rozwoju postaci Stewiego, który stopniowo odchodzi od modelu „złego geniusza chcącego zabić matkę. Według Nielsena Hell Comes to Quahog uzyskał wskaźnik oglądalności 5,7 i udział 8.

Pytanie: Czego dotyczył główny wątek tego odcinka?
Odpowiedź: supermarketu

Pytanie: Dla kogo pracował Iverson?
Odpowiedź: IGN

Pytanie: Jaki wydźwięk miała recenzja Iversona?
Odpowiedź: pozytywny

Pytanie: Jakie zastrzeżenia do tego odcinka miał Love?
Odpowiedź: nie podobały mu się wygłupy Petera w supermarkecie oraz „wyraził niepokój” co do kierunku rozwoju postaci Stewiego, który stopniowo odchodzi od modelu „złego geniusza chcącego zabić matkę

Pytanie: Na jaką notę ocenił ten odcinek Iverson?
Odpowiedź: 8/10
Joseph Conrad

Szczegółowymi badaniami twórczości Josepha Conrada zajmuje się międzynarodowe Joseph Conrad Society zrzeszające wielu cenionych badaczy literatury. Stowarzyszenie to wydaje naukowy półrocznik The Conradian poświęcony twórczości i życiu pisarza. Wieloletnim członkiem tego stowarzyszenia jest wybitny conradysta polsko-kanadyjski Andrzej Busza. W 1966 wydał on książkę Conrad’s Polish Literary Background (Polskie tło literackie Conrada). Do tematu Conrada powrócił w opublikowanym wspólnie ze znanym literaturoznawcą angielskim J.H. Stape opracowaniu Joseph Conrad. The Rover (Joseph Conrad. Wędrowiec). Inną znaną badaczką życia i twórczości tego pisarza była Barbara Koc, która w oparciu o zbiory Biblioteki Uniwersytetu Jagiellońskiego stworzyła pierwsze opracowanie jego korespondencji. Znakomitym badaczem życia i twórczości Conrada był Zdzisław Najder, autor m.in. książki Życie Conrada Korzeniowskiego.

Pytanie: Jak nazywa się organizacja, która bada twórczość Josepha Conrada?
Odpowiedź: Joseph Conrad Society

Pytanie: Jakie czasopismo jest wydawane przez Joseph Conrad Society?
Odpowiedź: The Conradian

Pytanie: Jakiej narodowości jest Andrzej Busza?
Odpowiedź: polsko-kanadyjskiej

Pytanie: Z kim Andrzej Busza wydał wspólną książkę o Jesephie Conradzie?
Odpowiedź: J.H. Stape
Obrona Pociechy

Zadanie obrony Pociechy dowództwo Grupy „Kampinos” powierzyło początkowo kompanii „Jerzyków”. Wkrótce piechurów wzmocniono jednak szwadronem 27 Pułku Ułanów AK, co pozwoliło zwiększyć liczbę obrońców do około 200 żołnierzy. Józef Krzyczkowski, a w ślad za nim Jerzy Koszada, podawali, że do przysiółka skierowany został 2 szwadron pod dowództwem st. wachm. Józefa Niedźwiedzkiego ps. „Lawina”. Marian Podgóreczny ps. „Żbik” – kronikarz Zgrupowania Stołpecko-Nalibockiego, uczestnik walk pod Pociechą – utrzymuje jednak stanowczo, że późnym popołudniem 28 sierpnia „Jerzykom” wysłano na pomoc jego macierzysty 3 szwadron pod dowództwem wachm. pchor. Narcyza Kulikowskiego ps. „Sum”. Polskie oddziały były rozlokowane w następujący sposób:

Pytanie: Czy "Jerzycy" byli zmuszeni bronić Pociechy sami?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy panuje zgodność, co do tego, który szwadron został wysłany na pomoc obrońcom Pociechy?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kim był Marian Podgóreczny?
Odpowiedź: kronikarzem Zgrupowania Stołpecko-Nalibockiego, uczestnikiem walk pod Pociechą

Pytanie: Kto dowodził 3. szwadronem?
Odpowiedź: wachm. pchor. Narcyz Kulikowski ps. "Sum"
Adam Małysz

Tydzień po ostatnich zawodach TCS, w konkursie w Predazzo, po nieudanym skoku, zajął 46. miejsce. Dzień później na tej samej skoczni również nie awansował do drugiej serii zawodów, zajmując 40. miejsce po skoku na odległość 111,5 m. Tydzień później na mamuciej skoczni w Harrachovie Małysz skoczył 130 m. Zawody zostały jednak anulowane z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych. Następnego dnia Małysz po raz kolejny nie zakwalifikował się do finałowej serii. Został sklasyfikowany na 36. miejscu. W kolejny weekend zawody odbywały się na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. Piątkowy konkurs Małysz ukończył na jedenastym miejscu, niedzielny, przeniesiony z soboty, na czwartym. Następne zawody w japońskim Sapporo Małysz opuścił. Do rywalizacji w Pucharze Świata powrócił 8 lutego w Libercu, gdzie zajął 7. miejsce. Dzień później był dziewiąty. Podczas kolejnego konkursu rozegranego 17 lutego w Willingen Małysz zajął 11. miejsce.

Pytanie: Które miejsce zdobył Małysz w Predazzo, tuż po zawodach w TCS?
Odpowiedź: 46

Pytanie: Na ile metrów skoczył Małysz podczas drugiej próby w Predazzo?
Odpowiedź: 111,5

Pytanie: Dlaczego skok Małysza w Harrachovie został anulowany?
Odpowiedź: z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych

Pytanie: Czy Małysz brał udział w skokach w Willinge? 
Odpowiedź: tak
Zespół Filmowy Skurcz

W roku 1999, nawiązano współpracę z wytwórnią S.P. Records, która zaowocowała gościnnym występem Kazika Staszewskiego w filmie Bułgarski Pocisk, w zamian za co Z.F. Skurcz zrealizował dwa teledyski do utworów Kazika – Idę tam gdzie idę (w której są fragmenty wcześniejszych produkcji zespołu) i Las Maquinas de la Muerte. Wytwórnia wydała potem film Sum tak zwany olimpijczyk oraz (zrealizowane już pod szyldem GIT Produkcji) Wściekłe Pięści Węża i Sarnie żniwo, czyli pokusa statuetkowego szlaku. Kazik zagrał jeszcze w dwóch ostatnich produkcjach. Współpraca członków zespołu z wytwórnią i Kazikiem trwa do dziś, lecz bardziej na polu muzycznym niż filmowym (przy zespołach Bracia Figo Fagot, TPN 25, El Dupa czy Zacier).

Pytanie: Dzięki czemu Kazik Staszewski pojawił się w produkcji Bułgarski Pocisk?
Odpowiedź: współpracy z wytwórnią S.P. Records

Pytanie: W jaki sposób grupa ta odwdzięczyła się Staszewskiemu?
Odpowiedź: zrealizowała dwa teledyski do jego utworów

Pytanie: Za videoklipy do jakich piosenek Kazika odpowiadała ta grupa?
Odpowiedź: Idę tam gdzie idę i Las Maquinas de la Muerte

Pytanie: Czy Kazik pojawił się tylko w jednej produkcji tej grupy?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy Kazik nawiązał z nimi długotrwałą współpracę?
Odpowiedź: tak
Torpedowce typu Sleipner

19 września 1946 nadano okrętom numery taktyczne od L01 do L05 (w kolejności: „Sleipner”, „Gyller”, „Odin”, „Tor”, „Balder”), a w latach 1952–1954 numery NATO: F300 – F304. W 1951 roku okręty przeklasyfikowano na fregaty, a następnie w latach 1952-55 zmodernizowano, przezbrajając je w trzy działa kalibru 76 mm, 2 działka plot 40 mm, 2 wkm 12,7 mm i 4 miotacze (lub zrzutnie) bomb głębinowych, bez uzbrojenia torpedowego. Artyleria główna była uniwersalna. Załoga okrętów uległa zwiększeniu do 104 osób. Nie były już jednak intensywnie używane z uwagi na zużycie mechanizmów i wycofano je w 1959, po czym złomowano.

Pytanie: Jaki okręt miał numer taktyczny L02?
Odpowiedź: „Gyller”

Pytanie: Kiedy „Sleipner” został przeklasyfikowany na fregatę? 
Odpowiedź: W 1951 roku

Pytanie: W jakich latach modernizowano okręty?
Odpowiedź: 1952-55

Pytanie: Ile osób mogła liczyć załoga okrętu?
Odpowiedź: 104

Pytanie: Do którego roku trpedowce typu Sleipner służyły w wojsku?
Odpowiedź: 1959
Torpedowce typu Sleipner

W chwili wybuchu II wojny światowej w służbie znajdowały się tylko pierwsze trzy jednostki: „Sleipner”, „Æger” i „Gyller”, do których dołączył „Odin”. Brały one udział w patrolowaniu norweskich wód terytorialnych, eskortowaniu statków stron walczących utrzymujących handel z Norwegią oraz w strzeżeniu neutralności. M.in. „Odin” eskortował na wodach norweskich 2 października 1939 polskie statki „Robur IV”, „Kromań”, „Wilno”, „Chorzów” i „Narocz” przedzierające się z Göteborga do Wielkiej Brytanii. Dwa pozostałe torpedowce zwodowano we wrześniu i październiku 1939, lecz w chwili niemieckiego ataku na Norwegię pozostawały w stoczniach i były nieuzbrojone i niewyposażone. „Sleipner” i „Aeger” tworzyły 2. Dywizjon Niszczycieli, a „Gyller” i „Odin” – 3. Dywizjon. 8 kwietnia 1940 „Odin” i „Gyller” ratowały rozbitków z niemieckiego transportowca wojska „Rio de Janeiro” zatopionego przez polski okręt podwodny ORP „Orzeł”

Pytanie: Ile torpedowców Sleipner słuzyło aktywnie w momencie wybuchu II wojny?
Odpowiedź: 3

Pytanie: Jaki torpedowiec dołączył do trzech pierwszych w późniejszym okresie?
Odpowiedź: Odin

Pytanie: Czym zajmowały się torpedowce Sleipner?
Odpowiedź: patrolowaniu norweskich wód terytorialnych, eskortowaniu statków stron walczących utrzymujących handel z Norwegią oraz w strzeżeniu neutralności

Pytanie: Czy Gyller należał do 2. Dywizjonu?
Odpowiedź: nie
Leopard 1

Napęd czołgu stanowił silnik wysokoprężny, widlasty, 10-cylindrowy MTU MB 838 Ca-M 500 o mocy 830 KM (611 kW) przy obrotach 2200 obr./min. Połączono go ze skrzynią biegów oraz układem chłodzenia w jeden moduł o masie 4600 kg, który w warunkach polowych można wymienić w 20-30 minut. W czołgu zastosowano skrzynię biegów Zahnradfabrik ZF 4 HP 250 z czterema biegami do przodu oraz dwoma do tyłu. Do rozruchu silnika głównego w przypadku temperatury zewnętrznej poniżej 18 °C używany jest specjalny agregat rozruchowy napędzany silnikiem spalinowym o mocy 15 KM. Instalacja elektryczna zasilana jest z ośmiu akumulatorów Bosch o napięciu 12 V i pojemności 200 Ah.
Czołg posiada specjalny układ wydechowy (producent F. Boysen GmbH), w którym zastosowano rozwiązanie schładzania spalin wydechowych pojazdu. Przed wydostaniem się na zewnątrz spaliny, w specjalnych komorach mieszają się z powietrzem używanym do chłodzenia silnika i w ten sposób obniża się ich temperatura. Takie rozwiązanie powoduje zmniejszenie sylwetki termicznej czołgu.

Pytanie: Na czym opiera się zastosowana w tym czołgu technologia schładzania spalin?
Odpowiedź: Przed wydostaniem się na zewnątrz spaliny, w specjalnych komorach mieszają się z powietrzem używanym do chłodzenia silnika i w ten sposób obniża się ich temperatura

Pytanie: Co daje zastosowanie takiej technologii schładzania spalin?
Odpowiedź: zmniejszenie sylwetki termicznej czołgu

Pytanie: W jakich warunkach pogodowych przydaje się specjalny agregat?
Odpowiedź: w przypadku temperatury zewnętrznej poniżej 18 °C

Pytanie: Z jakimi elementami połączony został silnik?
Odpowiedź: ze skrzynią biegów oraz układem chłodzenia

Pytanie: Czy czołg ten posiada wsteczny bieg?
Odpowiedź: tak
Leopard 1

Czołg Leopard 1 został przystosowany do pokonywania przeszkód wodnych. W tym celu kadłub został specjalistycznie uszczelniony, zastosowano specjalne zawory oraz otwierane kanały w przegrodzie pomiędzy przedziałem bojowym i napędowym, co umożliwia dostarczenie powietrza do silnika. Bez przygotowania czołg jest zdolny pokonać bród o głębokości do 2,25 m. Przy przeszkodach o większej głębokości wymagane jest zastosowanie dodatkowej rury montowanej do włazu dowódcy. Doprowadza ona powietrze do przedziału bojowego, skąd przedostaje się ono do pozostałych przedziałów. Takie rozwiązanie umożliwia pokonywanie po dnie przeszkód wodnych o głębokości do 4 m. Przygotowanie pojazdu do takiej operacji trwa około 10 minut. Rury doprowadzające powietrze ze względu na duże wymiary przewożone są specjalnie przystosowanymi, pływającymi transporterami opancerzonymi M113. Jeden taki transporter jest zdolny do przewiezienia sześciu zestawów.

Pytanie: Zastosowania jakich ulepszeń wymaga Leopard 1 podczas pokonywania przeszkód o głębokości większej niż 2,25 m.?
Odpowiedź: rury

Pytanie: W pokonywaniu jakiego typu przeciwieństw sprawdza się Leopard 1?
Odpowiedź: wodnych

Pytanie: Jakie dodatkowe uszczelnienia zastosowano między przedziałem bojowym i napędowym czołgu?
Odpowiedź: uszczelniony, zastosowano specjalne zawory oraz otwierane kanały w przegrodzie pomiędzy przedziałem bojowym i napędowym

Pytanie: Przez zbiornik jakiej głębokości może przejechać Leopard 1 w podstawowej wersji wyposażenia?
Odpowiedź: 2,25 metra

Pytanie: Ile trwa przystosowanie czołgu Leopard 1 do pokonania zbiornika o głębokości 4 metrów?
Odpowiedź: 10 minut
Ameryka Północna

W Ameryce Północnej zaznacza się przewaga gór i wyżyn nad nizinami – średnia wysokość nad poziomem morza to 781 m. Najwyższym punktem jest Denali (znany też jako McKinley – 6194 m) na Alasce, natomiast najniższy znajduje się w Dolinie Śmierci (86 m p.p.m.). Ponad 64% powierzchni leży powyżej 300 m n.p.m. Wzdłuż zachodnich brzegów Kordyliery (aktywne sejsmicznie) z wewnętrznymi wyżynami (Kolorado, Meksykańska), wewnątrz Wielkie Równiny i Niziny Wewnętrzne, na wschodzie Appalachy. Wybrzeża wschodnie nizinne. Klimat od okołobiegunowego na północy przez umiarkowany, podzwrotnikowy i zwrotnikowy do równikowego w Ameryce Środkowej. W Kordylierach klimaty górskie. Głównymi rzekami są: Missisipi z Missouri, Mackenzie, Jukon, a jeziorami: Górne, Huron, Michigan, Wielkie Jezioro Niedźwiedzie, Wielkie Jezioro Niewolnicze, Erie. Na północy pustynie arktyczne, tundra, lasy iglaste, ku południu przechodzą w lasy mieszane i liściaste, w części środkowej prerie, na pd.-zach. półpustynie i pustynie. W Kordylierach górskie lasy iglaste i roślinność alpejska, na wybrzeżach Ameryki Środkowej lasy równikowe. Fauna zróżnicowana: wół piżmowy, renifer karibu, jeleń wirginijski, niedźwiedzie (baribal, grizzly), bizon amerykański (w rezerwatach).

Pytanie: Jakie góry znajdują się na wschodzie Ameryki Północnej?
Odpowiedź: Appalachy

Pytanie: W jakiej części Ameryki Północnej znajdują się Kordyliery?
Odpowiedź: Wzdłuż zachodnich brzegów

Pytanie: Jakie są główne rzeki na tym kontynencie?
Odpowiedź: Missisipi z Missouri, Mackenzie, Jukon

Pytanie: Czy w Ameryce Północnej można spotkać grizzly?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak nazywa się najniżej położony punkt na tym kontynencie?
Odpowiedź: Dolina Śmierci
Katedra Najświętszej Marii Panny we Fryburgu Bryzgowijskim

Jeśli chodzi o sytuację prawną katedry to stanowi ona osobliwość, bowiem katedra nigdy nie była własnością kościoła. Kiedy książęta von Zäringen rozpoczęli ok. 1200 budowę dzisiejszej katedry, była ona ich własnością jako tzw. „ecclesia propria” („kościół prywatny”); książęta sami sfinansowali większą część budowy świątyni. Od poł. XIII w. mieszczaństwo Fryburga przejęło odpowiedzialność za budowę i ustanowiło w tym celu wiele fundacji. W 1295 pojawia się po raz pierwszy wzmianka o funduszu katedralnym przekształconym w 1314 w tzw. „fabrica ecclesiae” (niem. Kirchenfabrik). Ta średniowieczna instytucja prawna obejmowała budowę katedry a także poszczególne fundusze przeznaczone dla jej utrzymania. Wszystkie te „fabricae ecclesiae” podlegały radzie miasta; mianowała ona w tym celu specjalnych zarządców katedralnych, których zadaniem było, razem z licznymi współpracownikami, zabezpieczenie organizacyjno-finansowe nowych prac budowlanych, przebudów jak i bieżących remontów budowli.

Pytanie: Jaki status otrzymała katedra tuż po wybudowaniu? 
Odpowiedź: „ecclesia propria”

Pytanie: Kto zapłacił za budowę Katedry Najświętszej Marii Panny we Fryburgu Bryzgowijskim?
Odpowiedź: książęta von Zäringen

Pytanie: W jakiej epoce działała instytucja „fabrica ecclesiae” ?
Odpowiedź: w średniowieczu

Pytanie: Jakie zadanie mieli specjalni zarządcy katedralni? 
Odpowiedź: zabezpieczenie organizacyjno-finansowe nowych prac budowlanych, przebudów jak i bieżących remontów budowli
Katedra Najświętszej Marii Panny we Fryburgu Bryzgowijskim

Po założeniu arcybiskupstwa we Fryburgu na przestrzeni lat 1821–1927 i podniesieniu dotychczasowego kościoła do rangi katedry – siedziby arcybiskupa – powstała z prawnego punktu widzenia nowa sytuacja. Obok istniejącej dotychczas kościelnej „fabrica ecclesiae” pojawiła się taka sama instytucja o randze katedralnej, której głównym zadaniem było zaspokojenie bieżących potrzeb katedry w zakresie nabożeństw. Choć dokładny podział kompetencji pomiędzy obu instytucjami nie był jasny, nie dochodziło między nimi do sytuacji konfliktowych.

Pytanie: Jaką funkcję miała pełnić nowa instytucja o klasie katedralnej?
Odpowiedź: zaspokajania bieżących potrzeb katedry w zakresie nabożeństw

Pytanie: Czy istniejąca już wcześniej „fabrica ecclesiae” oraz jej nowy odpowiednik o randze katedralnej posiadały jasny podział obowiązków?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak zmieniła się sytuacja prawna tej katedry po założeniu arcybiskupstwa we Fryburgu i podniesieniu dotychczasowego kościoła do rangi katedry?
Odpowiedź: Obok istniejącej dotychczas kościelnej „fabrica ecclesiae” pojawiła się taka sama instytucja o randze katedralnej
Anne Hathaway (aktorka)

2 lutego 2010 roku aktorka wraz z przewodniczącym Amerykańskiej Akademii Filmowej Tomem Sherakiem przedstawiła nominacje do 82. ceremonii wręczenia Oscarów. W tym samym roku wystąpiła w trzech filmach: wielowątkowej komedii romantycznej Walentynki Garry’ego Marshalla, filmie fantasy Tima Burtona Alicja w Krainie Czarów jako Biała Królowa, oraz w filmie tragikomicznym Miłość i inne używki Edwarda Zwicka, partnerował jej ponownie Jake Gyllenhaal. Za rolę w tym ostatnim filmie aktorka została nominowana do Złotego Globu oraz otrzymała nagrodę Satelitę w kategorii najlepsza aktorka w filmie komediowym lub musicalu.

Pytanie: W jakich produkcjach zagrała aktorka w 2010 roku?
Odpowiedź: Walentynki, Alicja w Krainie Czarów, Miłość i inne używki

Pytanie: Jaką postać wykreowała aktorka w Alicji w Krainie Czarów?
Odpowiedź: Białą Królową

Pytanie: Jakie wyróżnienie przyznano aktorce za występ w Miłości i innych używkach?
Odpowiedź: Satelitę

Pytanie: W jakiej kategorii aktorka została wyróżniona Satelitą?
Odpowiedź: najlepsza aktorka w filmie komediowym lub musicalu
Anne Hathaway (aktorka)

W dniu 19 stycznia 2011, wytwórnia Warner Bros. ogłosiła, że aktorka wcieli się w postać Kobiety-Kota w trzeciej odsłonie przygód Batmana. Film Mroczny rycerz powstaje w reżyserii Christophera Nolana pojawił się w kinach w lipcu 2012. W 2012 roku Anne zagrała rolę Fantyny w ekranizacji musicalu Les Misérables w reżyserii Toma Hoopera, za która w 2013 roku otrzymała Oscara w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa. W musicalu, będącym adaptacją powieści Nędznicy autorstwa Wiktora Hugo, u boku Anne występują m.in. Hugh Jackman, Russell Crowe, Helena Bonham Carter, Sacha Baron Cohen oraz Amanda Seyfried.

Pytanie: Kogo miała zagrać w Mrocznym rycerzu?
Odpowiedź: Kobietę-Kota

Pytanie: Którą częścią Batmana jest Mroczny rycerz?
Odpowiedź: trzecią

Pytanie: Na podstawie czyjej powieści powstał musical Les Misérables?
Odpowiedź: Wiktora Hugo
Russell Crowe

W 2001 Amerykańska Akademia Filmowa uhonorowała go statuetką dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za kreację rzymskiego generała Maximusa Decimusa Meridiusa, który zostaje tytułowym gladiatorem w epickim filmie historycznym Ridleya Scotta Gladiator (2000). Jako cierpiący na schizofrenię matematyk noblista John Forbes Nash Jr. w dramacie biograficznym Rona Howarda Piękny umysł (A Beautiful Mind, 2001) zdobył Złoty Glob, nagrodę Stowarzyszenia Zagranicznych Dziennikarzy w Hollywood, Stowarzyszenia Krytyków Filmowych, Związku Aktorów Filmowych i nagrodę BAFTA oraz trzecią z kolei nominację do Oskara. Kandydował do kilku ról, w tym jako James „Logan” Howlett / Wolverine w X-Menie (2000), Aragorn we Władcy Pierścieni: Drużynie Pierścienia (The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring, 2001), sierżant Norm „Hoot” Hooten w Helikopterze w ogniu (Black Hawk Down, 2001) i lew Aslan w Opowieściach z Narnii: Lwie, Czarownicy i starej szafie (The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe, 2005). Był wymarzonym wyborem reżysera Olivera Stone’a do tytułowej roli w Aleksandrze (2004), ale odrzucił propozycję z powodu konfliktów w harmonogramie. Ridley Scott zaangażował go do roli Robina Longstride’a w amerykańsko-brytyjskim kostiumowym dramacie przygodowym Robin Hood (2010), za którą był nominowany do Teen Choice Awards 2010 w kategorii najlepszy aktor w filmie akcji. W musicalu Toma Hoopera Les Misérables (Les Misérables, 2012) jako inspektor Javert wykonał kilka piosenek, w tym „Look Down”, „The Runaway Cart”, „Fantine’s Arrest”, „The Confrontation”, „Stars”, „Javert’s Intervention” i „Javert’s Suicide”. W filmie Darrena Aronofsky’ego Noe: Wybrany przez Boga (Noah: Chosen by God, 2014) wcielił się w biblijną postać Noego.

Pytanie: Jaka rola przyniosła aktorowi Oscara w 2001 roku?
Odpowiedź: generała Maximusa Decimusa Meridiusa

Pytanie: Jaką postać wykreował aktor w Pięknym umyśle?
Odpowiedź: matematyka noblisty Johna Forbesa Nasha Jr

Pytanie: Jakie nagrody otrzymał aktor za wystąpienie w Pięknym umyśle?
Odpowiedź: Złoty Glob, nagrodę Stowarzyszenia Zagranicznych Dziennikarzy w Hollywood, Stowarzyszenia Krytyków Filmowych, Związku Aktorów Filmowych i nagrodę BAFTA

Pytanie: Dlaczego aktor nie wcielił się w główną rolę w Aleksandrze?
Odpowiedź: z powodu konfliktów w harmonogramie
Janusz Wojciechowski

Sprawował funkcję prezesa PSL od 16 marca 2004 do 29 stycznia 2005. Podał się do dymisji po tym, jak partia opowiedziała się przeciwko utworzeniu wraz z ZChN i Centrum komitetu wyborczego „Zgoda”. Pełnił następnie funkcję prezesa zarządu wojewódzkiego PSL w Łodzi. W lutym 2006 za złamanie statutu (przejście do frakcji UEN bez zgody władz partii) został wykluczony z PSL, przystąpił do nowego ugrupowania pod nazwą Polskie Stronnictwo Ludowe „Piast”. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 uzyskał liczbą 56 292 głosów reelekcję, kandydując jako przedstawiciel Stronnictwa „Piast” z listy Prawa i Sprawiedliwości. Do 2009 stał na czele rady politycznej Stronnictwa „Piast”. W listopadzie 2010 przystąpił do Prawa i Sprawiedliwości. Miesiąc wcześniej, w łódzkim biurze poselskim tej partii, zabity został jego asystent Marek Rosiak. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 z listy PiS po raz kolejny uzyskał mandat eurodeputowanego.

Pytanie: Jakie ugrupowanie przyjęło Wojciechowskiego, gdy został wykluczony z PSL?
Odpowiedź: Polskie Stronnictwo Ludowe „Piast”

Pytanie: Czy Wojciechowski kandydował do Parlamentu Europejskiego? 
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z jakiej listy Wojciechowski kandydował do Parlamentu Europejskiego? 
Odpowiedź: Prawa i Sprawiedliwości

Pytanie: W którym roku Wojciechowski wstąpił do partii PiS?
Odpowiedź: 2010