mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Oskar Veldeman

Pierwszy skok oddał w wieku 15 lat, zimą 1928 na usypanej ze śniegu skoczni. W 1933 w Viljandi został pierwszym w historii mistrzem Estonii w skokach narciarskich. Wynik ten powtórzył w 1936, 1937 i 1940, a w 1938 zajął drugie miejsce za Eduardem Raidlą. Podczas mistrzostw w 1936 ustanowił rekord skoczni Lossimäe Hüppemägi w Viljandi, wynoszący 22,5 metra, zaś w czasie zawodów w 1937 i 1940 oddawał rekordowe skoki na Mustamäe w Tallinnie, wynoszące odpowiednio 25,5 oraz 27,5 metra. W latach 1931–1936 sześciokrotnie ustanawiał rekord kraju w długości skoku narciarskiego, uzyskując odległości od 17,5 do 38,5 m.

Pytanie: Jaki historyczny tytuł zdobył w 1933 roku?
Odpowiedź: pierwszego w historii mistrza Estonii w skokach narciarskich

Pytanie: Kto został mistrzem Estonii w skokach narciarskich w 1938 roku?
Odpowiedź: Eduard Raidla

Pytanie: W którym roku został rekordzistą skoczni w Viljandi?
Odpowiedź: 1936
Czosnek niedźwiedzi

Według Rozporządzenia Ministra Środowiska 9 października 2014 r. „W sprawie ochrony gatunkowej roślin”, czosnek niedźwiedzi jest zaliczany do gatunków roślin objętych ochroną częściową, które mogą być pozyskiwane. Sposobem jego pozyskiwania jest „Zbiór ręczny z licznych populacji, wyłącznie na obszarze województw: śląskiego, małopolskiego i podkarpackiego. Należy zostawić nie mniej niż 75% populacji. Nie należy uszkadzać części podziemnych”. Pozyskiwać mogą jednak tylko podmioty, które uzyskały zezwolenie regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

Pytanie: Czy czosnek niedźwiedzi jest objęty ochroną ścisłą?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W którym roku czosnek niedźwiedzi trafił pod ochronę częściową?
Odpowiedź: 2014

Pytanie: W jakich województwach dozwolone jest pozyskiwanie czosnku niedźwiedziego?
Odpowiedź: śląskim, małopolskim i podkarpackim

Pytanie: Kto może pozyskiwać czosnek niedźwiedzi?
Odpowiedź: podmioty, które uzyskały zezwolenie regionalnego dyrektora ochrony środowiska
Piewikowate

Gatunki pustynne, jak Diceroprocta apache, potrafią obniżać swoją temperaturę nawet o 5 °C przez odparowywanie płynu z powierzchni ciała (analogicznie do pocenia ssaków). Przy temperaturach powyżej 39 °C wysysają z roślin więcej soków i wydzielają nadmiar wody przez pory na tergitach. Ten sam mechanizm, choć mniej wydajny, obserwuje się też u niektórych gatunków niepustynnych jak Magicicada tredecem. Inne gatunki potrafią podnieść temperaturę ciała bez korzystania ze słońca do temperatur potrzebnych do rozpoczęcia grania. Podczas wydawania dźwięków u gatunków z rodzaju Platypleura temperatura ciała może być nawet o 22 °C wyższa od temperatury otoczenia. W czasie rozgrzewania występują u nich pulsacyjne, teleskopowe ruchy odwłoka, prawdopodobnie zwiększające ilość tlenu docierającą do mięśni. Sam mechanizm endotermii nie został u nich zbadany, ale wiadomo, że nie biorą w nim udziału ruchy skrzydeł. Gatunki ze zdolnością do generowania ciepła mogą dzięki niej m.in. chronić się przed drapieżnikami przez całą dobę w zacienionych miejscach oraz grać o świcie i zmierzchu, kiedy to dźwięki są słyszalne z większych odległości.

Pytanie: W jaki sposób Diceroprocta apache, jest w stanie zmniejszyć temperaturę swojego ciała?
Odpowiedź: przez odparowywanie płynu z powierzchni ciała (analogicznie do pocenia ssaków)

Pytanie: Jaki przykładowy gatunek niepustynny z rodziny piewikowatych posiada mechanizm obniżania temperatury ciała zbliżony do tego, który stosowany jest przezDiceroprocta apache?
Odpowiedź: Magicicada tredecem

Pytanie: W jakich okolicznościach temperatura ciała przedstawicieli plewikowatych może przewyższać temperaturę otoczenia o ponad dwadzieścia stopni celsjusza?
Odpowiedź: Podczas wydawania dźwięków

Pytanie: Jaki mechanizm obecny u gatunków z rodzaju Platypleura służy najpewniej zwiększaniu ilości tlenu transportowanego do ich mięśni?
Odpowiedź: pulsacyjne, teleskopowe ruchy odwłoka
Medal of Honor: Airborne

W kwestii technicznej krytycy chwalili oprawę audiowizualną. Jerzy Poprawa bardzo pozytywnie ocenił stronę wizualną gry (w tym takie drobiazgi jak realistycznie odwzorowany widok przez celownik z karabinu wyborowego) oraz klimatyczną ścieżkę dźwiękową. Kristan Reed zwrócił uwagę na szczegółowość obrazu, a Dan Adams ocenił modele postaci i animacje jako bardzo dobre. Z kolei Aaron Thomas był bardziej sceptyczny: twierdził, że eksplozje wyglądają przestarzale jak na siódmą generację gier komputerowych, a budynki w większości są takie same. Chwalił jednak wygląd broni i szczegółowość tekstur. W kwestii rozgrywki wieloosobowej nie okazywano entuzjazmu; krytycy pozytywnie oceniali tryb Team Deathmatch Airborne, aczkolwiek Sal Accardo stwierdził, że właściwie nic nowego w tej kwestii gra nie oferuje. Ponadto ze względu na nieprzemyślaną rozgrywkę ocenił grę jako raj dla kamperów. W ogólnym rozrachunku Medal of Honor: Airborne wzbudziła mieszane reakcje: Reed polecał ją jako jego zdaniem najlepszy first-person shooter o tematyce II wojny światowej, natomiast Poprawa opisał ją jako „dziwną hybrydę Medal of Honor i Return to Castle Wolfenstein”, która nie ma klimatu wojny i nie budzi większych emocji.

Pytanie: Czy Medal of Honor: Airborne została skrytykowana audiowizulanie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie dwa elementy Medal of Honor: Airborne docenił Poprawa?
Odpowiedź: stronę wizualną gry oraz klimatyczną ścieżkę dźwiękową

Pytanie: Co w Medal of Honor: Airborne szczególnie przypadło do gusty Reedowi?
Odpowiedź: szczegółowość obrazu

Pytanie: Jakie elementy gry skrytykował Thomas?
Odpowiedź: eksplozje i budynki
TOS-1

System opierał się na idei stworzenia mobilnej wyrzutni pocisków rakietowych, która jedną, szybką salwą byłaby w stanie pokryć, a w rezultacie zniszczyć stosunkowo duże terytorium przeciwnika. Pierwsze doświadczalne egzemplarze poddano próbom bojowym w latach 1978-79. Była to 30-rakietowa, kompaktowa (zestaw pocisków umieszczonych w łatwo wymienialnej kasecie), opancerzona wyrzutnia rakiet z głowicami termobarycznymi, oparta na podwoziu czołgu T–72 (otrzymała oznaczenie BM-1). Współdziałała z wozem transportowo-załadunkowym (ciężarówką z zapasem pocisków) KrAZ-255. W początkowej fazie opracowania projekt otrzymał kryptonim „Obiekt 634”. Duża masa zakrytych prowadnic (kaset) w zestawieniu ze stosunkowo krótkim dystansem ostrzału (400-3500 metrów), który narażał obsługę wyrzutni na bezpośredni ostrzał ze strony przeciwnika, wymógł na konstruktorach opancerzenie całego pojazdu i umieszczenie go na podwoziu czołgu. Sięgnięto po sprawdzoną konstrukcję czołgu T-72, w którym na miejscu wieży umieszczono obrotową platformę z prowadnicami. W rezultacie otrzymano pojazd stosunkowo lekki, mobilny, doskonale radzący sobie w trudnych warunkach terenowych, a przede wszystkim dysponujący olbrzymią siłą ognia, który chroniona pancerzem, nieduża obsługa była w stanie prowadzić szybko, precyzyjnie i niezależnie. W 1980 roku system przeszedł pomyślnie próby państwowe. Po raz pierwszy zestaw TOS oficjalnie zaprezentowano na wystawie uzbrojenia w Omsku w 1999 roku.

Pytanie: Na jakim rodzaju wyrzutni opierał się TOS-1?
Odpowiedź: mobilnej

Pytanie: Jak nazywała się wyrzutnia rakiet z głowicami termobarycznymi, wyprodukowana pod koniec lat 70-tych?
Odpowiedź: BM-1

Pytanie: Na jaką odległość mógł atakować BM-1?
Odpowiedź: 400-3500 metrów

Pytanie: W jakim mieście debiutował zestaw TOS w ramach wystaw?
Odpowiedź: w Omsku
Wyznanie augsburskie

W XX wieku Wyznanie augsburskie stało się przedmiotem dialogu katolicko-luterańskiego. Po soborze watykańskim II toczyła się dyskusja, co do możliwości „uznania” Wyznania przez Kościół katolicki. Sceptyczne stanowisko zajął m.in. w 1976 roku Joseph Ratzinger (od 2005 roku papież Benedykt XVI). W 1980 roku ukazał się poświęcony tematowi Wyznania augsburskiego dokument Ewangelia – sakramenty – urząd i jedność Kościoła. Ekumeniczne oddziaływanie Wyznania augsburskiego, pod redakcją luterańskiego teologa Edmunda Schlinka i katolickiego teologa Karla Lehmanna, późniejszego kardynała. Refleksja na temat kluczowej dla Wyznania augsburskiego kwestii usprawiedliwienia przez wiarę znalazła swój wyraz we Wspólnej deklaracji o usprawiedliwieniu z 1999 roku.

Pytanie: Jak brzmi świeckie imię papieża Benedykta XVI?
Odpowiedź: Joseph Ratzinger

Pytanie: Czy w 1976 roku Ratzinger był zwolennikiem uznania przez Kościół katolicki Wyznania augsburskiego?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z którego roku pochodzi Wspólna deklaracja o usprawiedliwieniu?
Odpowiedź: 1999

Pytanie: Jaka kwestia należy do szczególnie istotnych dla Wyznania augsburskiego?
Odpowiedź: usprawiedliwienia przez wiarę
Alfred Wielki

Asser przekazał z tego okresu opowieść jak Alfred uciekał przez Somerset Levels. Znalazł wtedy schronienie u pewnej kobiety, która (nie poznawszy króla) kazała mu pilnować piekących się ciastek. Alfred zadumał się jednak nad nieszczęściami królestwa i zapomniał o ciastkach, które spaliły się. Został za to zwyzywany przez kobietę po jej powrocie. Po zorientowaniu się w tożsamości gościa kobieta zaczęła przepraszać. Wówczas król odrzekł, że to on powinien prosić o wybaczenie. Po dotarciu do Athenley Alfred rozpoczął zbieranie lokalnych wojsk z Somerset, Wiltshire i Hampshire. Inna opowieść przedstawia jak Alfred zakradł się w przebraniu śpiewaka do duńskiego obozu, aby poznać plany wroga. Nie wiadomo, czy ta opowieść jest prawdziwa. Na wiosnę 878 r. Alfred zebrał armię i ruszył przeciwko Duńczykom. Do decydującej bitwy doszło w maju pod Edington. Po całodniowej walce Duńczycy złamali szyk i rzucili się do ucieczki. Guthrum z niedobitkami schronił się w Chippenham i skapitulował po 14 dniach oblężenia. Na mocy podpisanego traktatu w Wedmore, Guthrum i 21 jego towarzyszy przyjęło chrzest. Dokonano również podziału Brytanii. Alfred miał rządzić południowo-zachodnią częścią kraju. Północny wschód przypadł Duńczykom i otrzymał nazwę Danelaw.

Pytanie: Jakie zadanie powierzyła mu w opowieści kobieta, u której się schronił?
Odpowiedź: kazała mu pilnować piekących się ciastek

Pytanie: Czy kobieta, która w opowieści udzieliła mu schronienia, od początku wiedziała kim tak naprawdę jest?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego nie wywiązał się z zadania, jakie w opowieści powierzyła mu kobieta, u której się schronił?
Odpowiedź: zadumał się nad nieszczęściami królestwa

Pytanie: Co wydarzyło się na skutek starcia z Duńczykami z 878 roku?
Odpowiedź: Guthrum i 21 jego towarzyszy przyjęło chrzest. Dokonano również podziału Brytanii
Saab JAS 39 Gripen

W styczniu 2013 roku szwedzki rząd zgodził się na zakup 60 JAS 39E. Plan wiąże się z redukcją sił zbrojnych, co oznacza posiadanie 60-80 samolotów myśliwskich. Na zatwierdzony rozwój i produkcję 60 samolotów Szwecja ma wydać około 7,4 mld USD, do ich produkcji mają posłużyć komponenty odzyskane z posiadanych JAS 39C, co wiąże się z wycofaniem tych ostatnich. W 2013 FMV zleciła płytką modernizację Gripenów, pozwalającą na nocne tankowanie w locie. W grudniu 2013 roku FMV podpisała z Saabem umowę na rozwój wersji JAS 39E i przebudowę 60 JAS 39C do wersji JAS 39E. Szwecja nie planuje zakupu wersji dwumiejscowej F.

Pytanie: Ile samolotów JAS 39E miała kupić Szwecja w 2013 roku?
Odpowiedź: 60

Pytanie: Na jaką kwotę wyceniono zakup szwedzkich myśliwców w 2013 roku?
Odpowiedź: około 7,4 mld USD

Pytanie: Jaki rodzaj statków powietrznych miał zastąpić JAS 39E?
Odpowiedź: JAS 39C

Pytanie: Jaka firma produkuje JAS 39E?
Odpowiedź: SAAB
Manned Orbiting Laboratory

Program Manned Orbiting Laboratory został skasowany w roku 1969, w okresie największych osiągnięć programu Apollo. Pentagon bardzo popierał program MOL, lecz Siły Powietrze nigdy wcześniej nie zbudowały załogowego statku kosmicznego, nie wiedziały więc, jak zapanować nad kosztami takiego przedsięwzięcia. Do 1969 roku przewidywany koszt wzrósł z początkowych 1,5 do 3 miliardów dolarów. Brakowało pieniędzy ze względu na wydatki, jakie pochłaniała wojna w Wietnamie, i w maju odwołano program MOL. Było już wtedy jasne, że system satelitów wywiadowczych pozwala na osiągnięcie założonych celów przy dużo niższym koszcie. Po kilku latach ujawniono jeszcze jeden powód odwołania projektu. CIA i Siły Powietrzne współpracowały ściśle przy MOL, jednak dyrektor CIA za kadencji Nixona, Richard Helms odmówił swego poparcia programowi. Chodziło o to, że służby wywiadowcze Stanów Zjednoczonych obawiały się ryzykować życie ludzi. Jak twierdzi analityk Jeffrey Richelson, doradca Helmsa, „bali się, że wypadek, który kosztowałby życie choćby jednego astronauty, mógłby przerwać program na dłuższy czas i obezwładnić cały program zwiadu kosmicznego”. Jednak trzy lata później, kiedy NASA pracowała już nad konstrukcją promu kosmicznego, nikomu nie przychodziły do głowy takie myśli. Prace badawcze nad rozwojem amerykańskich stacji załogowych zaowocowały potem cywilnym projektem Skylab, który wyniesiony został na orbitę w 1973 roku.

Pytanie: Kiedy zlikwidowano program Manned Orbiting Laboratory?
Odpowiedź: w roku 1969

Pytanie: Dlaczego siły powietrzne nie panowały nad kosztami programu MOL?
Odpowiedź: nigdy wcześniej nie zbudowały załogowego statku kosmicznego

Pytanie: Na ile szacowano koszt programu MOL pod koniec trwania projektu?
Odpowiedź: 3 miliardów dolarów

Pytanie: Gdzie skierowano środki z programu MOL?
Odpowiedź: Na wojnę w Wietnamie
Christiane Vera Felscherinow

Ponieważ materiał był obszerny, wydawnictwo Stern zdecydowało o wydaniu go w formie książkowej pt. Christiane F. – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo w 1979. Tekst dokumentuje wydarzenia od 1975 do 1978, kiedy Christiane miała 12–15 lat. Tekst ma postać narracji pierwszoosobowej, z punktu widzenia Christiane, jednak napisany został przez dziennikarzy występujących w funkcji ghostwriterów. Inne osoby, takie jak matka Christiane oraz naoczni świadkowie nasilającej się fali narkomanii w Berlinie w tamtym czasie, również mają swoje miejsce w opowieści. Są to przyjaciele Christiane i inni uzależnieni. Równolegle opisywane są sceny w typowych miejscach narkotykowego świata Berlina.

Pytanie: Kto wydał "Christiane F. – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo"?
Odpowiedź: wydawnictwo Stern

Pytanie: W którym roku Stern wydało książkę Christiane?
Odpowiedź: 1979

Pytanie: Czego dotyczy Christiane F. – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo?
Odpowiedź: dokumentuje wydarzenia od 1975 do 1978

Pytanie: Ile lat miała Christane w 1978 roku?
Odpowiedź: 15

Pytanie: Czy Christiane napisała swoją książkę?
Odpowiedź: nie
Stal Mielec (piłka nożna)

W sezonie 2007/08 w Stali nastąpiły niewielkie zmiany. Do drużyn Młodej Ekstraklasy odeszło kilku piłkarzy (m.in. najlepszy strzelec Piotr Kamiński) i trener Włodzimierz Gąsior, który został szkoleniowcem Młodej Korony Kielce. Jego następca, Janusz Białek, po 12 spotkaniach rundy jesiennej odszedł do występującej w Ekstraklasie Odry Wodzisław. Zastąpił go Zbigniew Hariasz, który jest od lat związany ze Stalą i był również trenerem juniorskich reprezentacji Polski. Do gry w pierwszej drużynie wprowadzani są piłkarze drużyn juniorskich, nie sprowadzono nowych piłkarzy z innych drużyn. Mimo słabszego początku sezonu, Stal Mielec po rundzie jesiennej zajmowała 4. miejsce. 1 stycznia 2008 trenerem mieleckiej drużyny został jej wychowanek Andrzej Jaskot. W rundzie wiosennej Stal utrzymała pozycję z półmetka rozgrywek i z 4. miejsca awansowała do nowej III ligi utworzonej po reformie rozgrywek.

Pytanie: Czy sezon 2007/08 był identyczny jak poprzedni dla Stali Mielec?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki zespół trenował od sezony 2007/08 Gąsior?
Odpowiedź: Młodą Koronę Kielce

Pytanie: Czy Stal Mielec mocno weszła z sezon 2007/08?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto trenował Stal Mielec od początku 2008 roku?
Odpowiedź: Andrzej Jaskot
Rączna

W pierwszych dniach sierpnia 1914 roku ogłoszono w Galicji powszechną mobilizację i powołano do wojska z Rącznej 150 mężczyzn do 42 roku życia. 7 września 1914 powołano pięć roczników mężczyzn do wojska. Z braku nauczycieli powołanych do służby wojskowej z dniem 9 listopada zamknięto naukę w szkole, ponownie otwarto w kwietniu 1915. Zaostrzona kontrola ruchu odcięła wieś od miasta Krakowa, uniemożliwiając wymianę towarową. Przedłużająca się wojna powodowała braki w zaopatrzeniu ludności cywilnej, a rekwizycje żywności pozbawiały wieś środków do życia. W Rącznej zaczął szerzyć się głód, wycieńczona ludność ulegała chorobom i epidemiom takim jak tyfus plamisty, czerwonka, grypa.

Pytanie: Kiedy otwarto ponownie szkołę w Rącznej?
Odpowiedź: kwietniu 1915

Pytanie: Z jakim miastem przerwano wymianę po 1914 roku?
Odpowiedź: z Krakowem

Pytanie: Jakie były skutki wycieńczenia ludności w Rącznej?
Odpowiedź: ludność ulegała chorobom i epidemiom takim jak tyfus plamisty, czerwonka, grypa

Pytanie: Co zarekwirowano ludności cywilnej w Rącznej podczas I wojny światowej?
Odpowiedź: Żywność
Górski wieniec

Z kolei serbski literaturoznawca Pavle Popović, biorąc pod uwagę głównie zewnętrzną strukturę dzieła, klasyfikował Górski wieniec jako dramat. M. Curtis uważa Górski wieniec za dramat niesceniczny. Przywołuje również inne określenia występujące w serbskiej literaturze przedmiotu: epika w dialogach lub poemat dramatyczny. Danuta Wierzchołowska wpisuje natomiast strukturę Górskiego wieńca w poszukiwania formalne twórców romantycznych, stwierdzając, iż jest możliwe, by autor utworu pragnął napisać dramat romantyczny. Tadeusz Grabowski, autor pierwszej polskiej analizy dzieła (z 1877), porównał je do libretta kantaty. Marian Jakóbiec określił Górski wieniec jako udramatyzowaną pieśń ludową, przekształcenie literatury ludowej w doskonałe dzieło sztuki pisanej.

Pytanie: Kim jest Popović?
Odpowiedź: serbski literaturoznawca

Pytanie: Czym jest Górski wieniec według Curtisa?
Odpowiedź: dramat niesceniczny

Pytanie: Do czego Grabowski porównuje górski wieniec?
Odpowiedź: do libretta kantaty
Grzywacz (ptak)

Pokarm grzywaczy zmienia się sezonowo. Wczesną wiosną są to pędy i nasiona dziko rosnących roślin oraz drobne owoce i ślimaki. Pod koniec lata w diecie przeważają ziarna zbóż pozostałe na polach po żniwach. Na początku jesieni grzywacze osiągają największą masę ciała. Zimą grzywacze zjadają resztki warzyw i innych zielonek; w zachodniej Europie najchętniej żerują na szpinaku i brukselce. Odwiedzają pola uprawne w grupach liczących do 200 osobników. Jedzenie przemarzniętych warzyw nie dostarcza jednak grzywaczom dostatecznej ilości energii, do tego istnieje ryzyko zatrucia się ptaków środkami ochrony roślin i nawozami. Grzywacze odzywają się chętnie, szczególnie o świcie. Głos grzywacza to przytłumione, drżące, wielosylabowe gruchanie z akcentem na drugą sylabę. Są to ptaki towarzyskie, szczególnie poza okresem lęgowym.

Pytanie: Czy grzywacze cały rok jedzą to samo?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czym żywią się grzywacze wczesną wiosną?
Odpowiedź: pędy i nasiona dziko rosnących roślin oraz drobne owoce i ślimaki

Pytanie: Kiedy grzywacze ważą najwięcej?
Odpowiedź: Na początku jesieni

Pytanie: Czy grzywacze ćwierkają cały dzień?
Odpowiedź: nie
SMS Derfflinger

31 maja i 1 czerwca 1916 roku „Derfflinger”, wciąż w składzie 1. Grupy Rozpoznawczej admirała Hippera, wziął udział w największej bitwie morskiej I wojny światowej, znanej jako bitwa jutlandzka, a w historiografii niemieckiej jako bitwa na Skagerraku. Doszło do niej w dniach 31 maja i 1 czerwca 1916 roku na skutek spotkania się na morzu głównych sił morskich Niemiec i Wielkiej Brytanii. Niemieckie krążowniki liniowe 1. Grupy Rozpoznawczej, którym towarzyszyły mniejsze okręty, wyszły w morze z kotwicowiska u ujścia rzeki Jade o godzinie 2.00 (czasu środkowoeuropejskiego) w nocy 31 maja i skierowały się najpierw w stronę wybrzeży Norwegii, a następnie na Skagerrak, gdzie miały przeprowadzić działania przeciwko żegludze brytyjskiej. W przypadku napotkania przeważających sił miały się wycofać pod osłonę dział podążającej za nimi Hochseeflotte.

Pytanie: Jak Niemcy nazywają bitwę jutlandzką?
Odpowiedź: bitwa na Skagerraku

Pytanie: Jakie dwa kraje wzięły udział w bitwie jutlandzkiej?
Odpowiedź: Niemcy i Wielka Brytania
Wojtek Wolski

20 maja 2013 został zawodnikiem Torpedo Niżny Nowogród w rozgrywkach KHL. Transfer potwierdził jego agent, Joe Resnick. Umowa została ustalona na dwa lata. Wolski prezentował skuteczną formę w letnich meczach przygotowawczych w barwach nowego zespołu. W pierwszych czterech meczach sezonu KHL (2013/2014) zaliczył cztery asysty, a w piątym, rozegranym w Bratysławie ze Slovanem strzelił dwa pierwsze gole w KHL, a jego drużyna wygrała 3:0. W ósmym meczu zdobył gola i dostał karę meczu za dźganie. Od początku sezonu grał w drugim ataku drużyny, następnie tymczasowo w trzeciej, a od stycznia 2014 trafił do pierwszej formacji, w której partnerowali mu dwaj Finowie Jarkko Immonen i Sakari Salminen. Wówczas skutecznie prezentował się w styczniu 2014, gdy w 12 meczach zdobył 13 punktów (6 goli i 7 asyst). Łącznie w 54 meczach sezonu zasadniczego uzyskał 38 punktów za 19 goli i 19 asyst. Torpedo awansowało do fazy play-off i odpadło w pierwszej rundzie.

Pytanie: Dla jakiej drużyny grał od 20 maja 2013 roku?
Odpowiedź: Torpedo Niżny Nowogród

Pytanie: Przez jaki czas planowo miał grać dla Torpedo Niżny Nowogród?
Odpowiedź: dwa lata

Pytanie: Z kim grał w pierwszej formacji w tym zespole?
Odpowiedź: Jarkko Immonenem i Sakarim Salminenem
USS Thresher (SSN-593)

Utrata „Threshera” miała też jednak bardziej dalekosiężne konsekwencje. Z wejściem do użytku stali HY-80 wydawało się, że US Navy znalazła się na ścieżce prowadzącej do stopniowego acz szybkiego zwiększania możliwej głębokości operacyjnej. Katastrofa zachwiała podstawami tego optymizmu, powodując, że marynarka amerykańska na długie dziesięciolecia zrezygnowała ze zwiększania głębokości operacyjnej swoich okrętów, przyjmując zachowawczą politykę w tym zakresie. W czasie, gdy kolejne typy radzieckich okrętów podwodnych biły rekordy głębokości zanurzenia, US Navy zachowawczo wprowadzała do służby nowe typy okrętów z głębokością testową niższą niż pozwalała na to charakterystyka wytrzymałościowa stali HY-80. O ile zanurzenie testowe jednostek typu Thresher wynosiło 400 metrów, o tyle aż do wprowadzenia do służby okrętów typu Seawolf głębokość zanurzenia testowego wszystkich następnych typów okrętów – zarówno wielozadaniowych, jak i strategicznych – w zasadzie nie przekraczała 300 metrów, i to mimo że wyprodukowany z tej samej stali HY-80 okręt badawczy z napędem jądrowym Naval Research Vessel (NR-1) zdolny był do bezpiecznego zanurzenia na głębokość aż 915 metrów. Sytuacja ta zmieniła się dopiero w 1997 roku, wraz z wprowadzeniem do służby zbudowanego z wytrzymalszej stali HY-100 USS „Seawolf” (SSN-21). Mimo głębokości testowej wynoszącej oficjalnie 243,84 metrów, rzeczywista maksymalna głębokość operacyjna wynosi w przypadku okrętów tego typu aż 610 metrów. Przez dziesięciolecia, podczas gdy okręty radzieckie udowadniały, że potrafią zanurzać się na nieosiągalne dla okrętów US Navy głębokości, marynarka amerykańska wychodziła z założenia, że bezpieczeństwo załóg jest sprawa priorytetową, a za pomocą torped (początkowo Mk 45 Astor z głowicą nuklearną, a następnie Mk 48 z głowicą konwencjonalną) jest w stanie zniszczyć sowieckie okręty bez względu na głębokość, na jaką realnie będą w stanie się zanurzyć.

Pytanie: Dlaczego marynarka amerykańska porzuciła pomysł prób zwiększania głębokości operacyjnej?
Odpowiedź: z powodu katastrofy

Pytanie: Jaki kraj nie rezygnował ze zwiększania głębokości zanurzenia mimo katastrofy amerykańskiej?
Odpowiedź: Rosja

Pytanie: Czy zastosowanie w okrętach stali HY-80 jest bezpośrednim powodem, dla którego Ameryka musiała zrezygnować ze zwiększania głębokości zanurzenia?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak duże było zanurzenie testowe jednostek typu Thresher?
Odpowiedź: 400 metrów