mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Kazimierz III Wielki

Pokój zawarto 19 listopada podczas zjazdu w Wyszehradzie, którego obrady trwały od uroczystości Wszystkich Świętych. Na zjazd przybyli królowie: polski, czeski i węgierski. W trakcie trwania rokowań Kazimierz odrzucił warunki trenczyńskie, stwierdzając, że jego pełnomocnicy przekroczyli przysługujące im uprawnienia. W nowych negocjacjach pomiędzy królem Polski a Janem Luksemburskim pośredniczył Karol Robert. W ich wyniku Kazimierz wynegocjował znacznie korzystniejsze warunki od ustaleń trenczyńskich. Za 20 tysięcy kop groszy praskich wykupił prawa Jana Luksemburskiego do korony polskiej. Ponadto Polska odzyskała skrawek ziemi rudzkiej z zamkiem w Bolesławcu. Według Tomasza Nowakowskiego Polska utrzymała ten skrawek ziemi pod warunkiem zburzenia zamku bolesławieckiego. Traktat nie zawierał żadnych zobowiązań Kazimierza względem Śląska. Odmienne stanowisko prezentuje Jacek Elminowski, który uważa, że pomiędzy rokowaniami w Trenczynie a zjazdem wyszehradzkim pozycja króla czeskiego wzmocniła się (zawarł on sojusz z Karolem Robertem) i opłata została wprowadzona jako drugi obok rezygnacji Kazimierza z praw do Śląska warunek zrzeczenia się przez Luksemburgów pretensji do tronu polskiego, natomiast Balzer 2005 stwierdził, że Kazimierz miał tylko potwierdzić prawa Luksemburgów, swoich się nie zrzekając. Pokój umocniono projektem małżeństwa wnuka Jana Luksemburskiego – Jana, syna księcia Henryka XIV dolnobawarskiego i Małgorzaty Luksemburskiej – i córki Kazimierza, Elżbiety. Od czasu zjazdu wyszehradzkiego w 1335 roku Kazimierz był uznawany w obliczu prawa za w pełni prawowitego króla Polski. W drodze powrotnej do kraju Kazimierz na zaproszenie króla czeskiego zawitał do Pragi, gdzie spędził kilka dni.

Pytanie: Królowie jakich państw wzięli udział w zjeździe w Wyszechradzie?
Odpowiedź: Polski, Czech i Węgier

Pytanie: Z jakiego powodu Kazimierz III Wielki nie przyjął warunków trenczyńskich?
Odpowiedź: jego pełnomocnicy przekroczyli przysługujące im uprawnienia

Pytanie: Kto był pośrednikiem pomiędzy Kazimierzem III a Janem Luksemburskim?
Odpowiedź: Karol Robert

Pytanie: Ile kosztowały Kazimierza III prawa Jana Luksemburskiego do korony polskiej?
Odpowiedź: 20 tysięcy kop groszy praskich
Inkwizycja w Polsce

Końcowy okres istnienia trybunałów inkwizycyjnych na ziemiach polskich jest najsłabiej zbadany. Nie sporządzono do tej pory krytycznego katalogu papieskich inkwizytorów z XVI stulecia. Nie ulega jednak wątpliwości, że na początku tego wieku władze zakonne nadal regularnie wyznaczały inkwizytorów, a ci pełnili swoje funkcje, np. w 1508 roku krakowski inkwizytor Mikołaj ze Żnina skazał na stos żyda oskarżonego o bluźnierstwo, a rok później Johann Tetzel z konwentu głogowskiego otrzymał nominację na inkwizytora polskiej prowincji. Co więcej, obszar działania polskich inkwizytorów rozszerzył się na Wielkie Księstwo Litewskie, gdzie w 1507 roku działał jako inkwizytor przeor wileński Piotr z Sochaczewa. Mimo to, gdy po 1517 roku w wielu regionach kraju zaczęły się szerzyć idee Marcina Lutra, główny ciężar walki z nimi wzięli na siebie biskupi. Uchwały synodów prowincjonalnych z lat 1527, 1532, 1542 i 1551 wzywały do podjęcia zdecydowanych kroków przeciw herezji, ale powierzały jej zwalczanie wyłącznie inkwizycji biskupiej. W 1539 roku w Krakowie sąd biskupi skazał na spalenie Katarzynę Weiglową za zaprzeczanie dogmatowi o Trójcy Świętej i przyjęcie judaizmu.

Pytanie: Jaki inkwizytor skazał na śmierć bluźniercę?
Odpowiedź: Mikołaj ze Żnina

Pytanie: Kim był Piotr z Sochaczewa?
Odpowiedź: Przeorem wileńskim

Pytanie: Czyje tezy stały się popularne w 1517 roku?
Odpowiedź: Marcina Lutra

Pytanie: Czy polscy inkwizytorzy działali także na Litwie?
Odpowiedź: tak
Inkwizycja w Polsce

Rozporządzenia papieskie z lat 1318–1327 miały prawdopodobnie charakter prewencyjny i nie wiązały się ze wzrostem aktywności heretyków na ziemiach polskich. Prześladowania śląskich waldensów przeprowadzone przez sądy biskupie w 1315 roku najprawdopodobniej były skuteczne i nie wymagały wsparcia papieskiej inkwizycji. Przemawia za tym także fakt, że dominikański prowincjał nie spieszył się z mianowaniem nowych inkwizytorów na miejsce Peregryna z Opola i Mikołaja Hospodyńca. Nowy inkwizytor krakowski został mianowany najwcześniej w 1328 roku, a wrocławski w 1330 roku. W latach 30. XIV w. mianowani zostali także inkwizytorzy dla Wielkopolski, która nie była objęta jurysdykcją inkwizytorów mianowanych w 1318 roku, oraz dla państwa zakonu krzyżackiego, gdyż Prusy należały do polskiej prowincji zakonnej dominikanów.

Pytanie: Jaka grupa społeczna była prześladowana w Polsce na tle religijnym na początku czternastego wieku?
Odpowiedź: śląscy waldensi

Pytanie: Jaki fakt sugeruje, że polskie sądy biskupie nie potrzebowały pomocy papieskiej inkwizycji?
Odpowiedź: dominikański prowincjał nie spieszył się z mianowaniem nowych inkwizytorów na miejsce Peregryna z Opola i Mikołaja Hospodyńca

Pytanie: Dlaczego w latach trzydziestych czternastego wieku mianowano osobnego inkwizytora dla państwa zakonu krzyżackiego?
Odpowiedź: gdyż Prusy należały do polskiej prowincji zakonnej dominikanów

Pytanie: Jaka instytucja odpowiedzialna była za prześladowania śląskich waldensów, które miały miejsce w 1315 roku?
Odpowiedź: sądy biskupie
Elżbieta wrocławska

Pochodząca z ok. 1285 Kronika polska podaje, że Elżbieta była zakonnicą w klasztorze cysterek w Trzebnicy, skąd została uprowadzona przez brata Bolesława Rogatkę, który wydał ją za mąż za księcia wielkopolskiego Przemysła I. Niektórzy historycy uznali tę relację za wiarygodną. Według jednego poglądu przesłankami przemawiającymi za jej prawdziwością są przywileje Przemysła I na rzecz trzebnickiego zgromadzenia, które można odbierać jako wyraz ekspiacji, a także – być może jako wynik ślubów Elżbiety po opuszczeniu klasztoru – wstąpienie do niego jednej z córek. Źródła jednak nie są zgodne co do okoliczności porwania. Żywot św. Jadwigi przekazuje, że Bolesław uprowadził z klasztoru dwie siostry, przy czym wymienia imię tylko jednej z nich – Agnieszki, natomiast Jan Długosz w swoich Rocznikach podaje, że Elżbieta nie złożyła ślubów zakonnych. Wobec rozbieżności źródeł w relacjach o uprowadzeniu Henrykówien przez brata istnieje w literaturze koncepcja, zgodnie z którą opisy te są wymysłami wyrosłymi na tle kultu św. Jadwigi. Według niektórych historyków Elżbieta przebywała w klasztorze trzebnickim na czas wychowania bez zamiaru zostania zakonnicą, pozostając pod wpływem prowadzącej świątobliwy żywot babki Jadwigi Śląskiej.

Pytanie: Według którego źródła Elżbieta została porwana przez brata?
Odpowiedź: Kroniki polskiej

Pytanie: Co, według niektórych źródeł, przemawia za autentycznością historii o porwaniu Elżbiety?
Odpowiedź: przywileje Przemysła I na rzecz trzebnickiego zgromadzenia

Pytanie: Czy źródła historyczne przedstawiają tę samą historię uprowadzenia Elżbiety?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak nazywała się świątobliwa krewna Elżbiety?
Odpowiedź: Jadwiga Śląska
Elżbieta wrocławska

Ślub Elżbiety i Przemysła I odbył się w 1244. Małżeństwo to zostało zawarte z powodów politycznych. Przemysł I, wykorzystując osłabienie Śląska i śmierć Henryka Pobożnego w wyniku najazdu mongolskiego w 1241, podjął akcję rewindykacji ziem wielkopolskich utraconych przez ojca na rzecz Henryków śląskich: Henryka Brodatego i Henryka Pobożnego. W wyniku wojny z ich sukcesorem Bolesławem Rogatką odzyskał południową Wielkopolskę (1241), Międzyrzecz i Zbąszyń (1242), a także ważny strategicznie Santok (1244). Mariaż Przemysła z Elżbietą umacniał ugodę między zwaśnionymi stronami, a samego księcia wielkopolskiego zabezpieczał przed odwetem ze strony Bolesława Rogatki, dzięki czemu mógł skierować się przeciw Władysławowi opolskiemu, który z postanowienia Henryka Brodatego sprawował rządy w Rudzie i Kaliszu. Małżeństwo z Elżbietą nie zapewniło jednak pokoju między szwagrami, gdyż już w 1246 doszło do zbrojnego konfliktu między nimi.

Pytanie: Kiedy zostali małżeństwem?
Odpowiedź: w 1244

Pytanie: Kto zabrał ziemie ojcu męża Elżbiety?
Odpowiedź: Henryk Brodaty i Henryk Pobożny

Pytanie: Gdzie władał Władysław opolski?
Odpowiedź: w Rudzie i Kaliszu

Pytanie: Kim był dla Przemysła I Bolesław Rogatka?
Odpowiedź: szwagrem

Pytanie: Jakie ziemie odzyskał Przemysł I?
Odpowiedź: południową Wielkopolskę (1241), Międzyrzecz i Zbąszyń (1242), a także ważny strategicznie Santok (1244)
Hera

Najważniejsze ośrodki kultu Hery znajdowały się na wyspach Samos i Argos, a także na Peloponezie i w Olimpii, gdzie co pięć lat odbywały się na cześć Hery igrzyska dziewcząt. Kult Hery był rozwinięty w wielu miastach: w Mykenach, Argos, Sparcie, Samos. Tam też były najpiękniejsze świątynie. Wizerunki Hery były w starożytności dziełami: Fidiasza (metopy Partenonu), Polikleta (posąg Hery z chryzelefantyny z drugiej połowy V w. p.n.e.), Praksytelesa. Bogini była też przedstawiana w malarstwie wazowym (Waza François). Najbardziej znane zabytki sztuki plastycznej to: Głowa Hery z Olimpii, Hera z Samos, Hera Farnese (głowa), Hera Barberini, Hera Ludovisi, Hera Barghese. Hera była też tematem sztuki nowożytnej, między innymi malowali ją Peter Paul Rubens, Francesco Solimena, Antonio Allegri da Correggio, Giovanni Battista Tiepolo. Świątynie poświęcone Herze nazywano Herajon: w Olimpii z VII wieku w. p.n.e., na Samos wybudowana przez Rojkosa ok. 560 r. p.n.e., spalona przez Persów, odbudowana przez Polikratesa ok. 525 r. p.n.e., w pobliżu Argos ze słynnym posągiem Hery dłuta Polikleta(niezachowany). Święta ku czci Hery nazywano Heraje. Najuroczyściej obchodzone co 5 lat w Argos. W odległości 8 km od miasta znajdowała się świątynia Hery. Tam udawali się Argejczycy w uroczystej procesji, składali hekatombę, spożywali ucztę ofiarną, na stadionie odbywały się igrzyska. Pierwotnie jej wizerunkiem był prosty słup lub belka. Później przedstawiano ją jako poważną, dostojną matronę, z owocem granatu w ręce (symbolem płodności) lub z lilią. Według Parandowskiego Hera na głowie nosiła diadem z gwiazd. Często przedstawia się Herę na rydwanie zaprzężonym w pawie (z kukułką na ramieniu), którym powozi Iris, według mitologii jej pokojówka . Oprócz pawi częstym atrybutem Hery jest krowa (Homer często nazywa boginię "krowiooką" lub wolooką chwaląc w ten sposób jej wielkie, brązowe oczy).

Pytanie: Z jakim kwiatem często była przedstawiana Hera?
Odpowiedź: lilią

Pytanie: Jacy starożytni artyści stworzyli znane do dziś dzieła przedstawiające Herę?
Odpowiedź: Fidiasz, Poliklet, Praksyteles

Pytanie: Jak nazywały się uroczystości poświęcone Herze?
Odpowiedź: raje

Pytanie: Co znajdowało się na głowie bogini zgodnie z mitologią Parandowskiego?
Odpowiedź: adem z gwiazd
Pelé

Pelé zadebiutował w reprezentacji Brazylii w wieku zaledwie 17 lat w meczu rozegranym 7 lipca 1957 w Rio de Janeiro przeciwko Argentynie. Zdobył w tym meczu gola, ale Brazylia przegrała 1:2. Był to zarazem jedyny występ w barwach „canarinhos”, w którym strzelił bramkę i zszedł z boiska pokonany. Mimo młodego wieku został zabrany na mistrzostwa świata w 1958 roku w Szwecji. Początek tych mistrzostw Brazylia z Pelém na ławce rezerwowych grała słabo. Wtedy trener Feola postanowił zaryzykować i wystawił go do pierwszego składu. Jego gra wprawiła kibiców w zachwyt, zaś Brazylia wygrała mistrzostwa. W nagrodę za występ dostał od miasta nowy samochód. Po mistrzostwach, jako gwiazda Santosu zdobywał mistrzostwa stanu São Paulo.

Pytanie: Ile lat miał piłkarz, gdy rozegrał debiutancki mecz?
Odpowiedź: 17

Pytanie: Czy Pelé strzelił bramkę w swoim debiutanckim meczu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim kraju odbywały się mistrzostwa w 1958 roku?
Odpowiedź: w Szwecji

Pytanie: Jaka była reakcja kibiców na grę Pelé podczas mistrzostw?
Odpowiedź: Jego gra wprawiła kibiców w zachwyt
Mikel Arteta

Arteta początkowo zaczął grać jako numer 10 w młodzieżowym systemie Barcelony, a później został przeniesiony na pozycję defensywnego pomocnika, ponieważ uważano go za gracza na wzór Pepa Guardioli. Został oceniony jako szósty najskuteczniejszy zawodnik w Premier League w latach 2006-07 przez oficjalny system oceny zawodników Actim Index. Arteta wrócił do swojej pierwotnej, "głębszej" roli pomocnika w Arsenalu, w którym wyróżniał się jako rozgrywający swojego zespołu dzięki swojej technice, umiejętnościom, wizji, podawaniu, świadomości i inteligencji taktycznej. Jego łączne 12 ligowych asyst w sezonie 2006-07 oznaczało, że zajął pod tym względem trzecie miejsce za Cescem Fàbregasem i Cristiano Ronaldo. Ze 100 faulami popełnionymi przeciwko niemu w tym samym sezonie, był najbardziej faulowanym graczem w Premier League.

Pytanie: Jaki numer miał na koszulce Arteta w drużynie juniorów?
Odpowiedź: 10

Pytanie: Z jakiego powodu Artetę przeniesiono na stanowisko pomocnika defensywnego?
Odpowiedź: ponieważ uważano go za gracza na wzór Pepa Guardioli

Pytanie: Co to jest Actim Index?
Odpowiedź: oficjalny system oceny zawodników

Pytanie: Czy Arteta grał w klubie Arsenal FC?
Odpowiedź: tak
Mikel Arteta

W kwietniu 2010 roku, na 4 kolejki przed zakończeniem sezonu w angielskiej Premier League Mikel Arteta, będący wtedy piłkarzem Evertonu, wbił palec w oko pomocnika Blackburn Rovers, Mortena Gamsta Pedersena. Sędzia Andre Marriner nie widział dokładnie całej sytuacji i widząc nerwową reakcję Pedersena ukarał obu piłkarzy żółtymi kartkami. Po meczu Arteta przeprosił za swoje zachowanie i dodał, że w kilku ostatnich meczach z udziałem Pedersena Norweg złośliwie go faulował. Hiszpan nie został dodatkowo ukarany po meczu, gdyż zgodnie z przepisami obowiązującymi w angielskiej lidze jeżeli piłkarz w trakcie meczu zostanie ukarany kartką za faul Federacja nie ma prawa zaostrzyć kary

Pytanie: Jakiego ataku dokonał ten piłkarz na boisku w pierwszej połowie 2010 roku?
Odpowiedź: wbił palec w oko pomocnika Blackburn Rovers, Mortena Gamsta Pedersena

Pytanie: Czy Morten Gamst Pedersen otrzymał żółtą kartkę po tym, jak Mikel Arteta Amatriain wbił mu palec w oko?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Dlaczego Mikel Arteta Amatriain nie poniósł żadnych dodatkowych konsekwencji za wsadzenie palca w oko Pedersena?
Odpowiedź: gdyż zgodnie z przepisami obowiązującymi w angielskiej lidze jeżeli piłkarz w trakcie meczu zostanie ukarany kartką za faul Federacja nie ma prawa zaostrzyć kary

Pytanie: Czy Mikel Arteta Amatriain przeprosił kiedykolwiek za zaatakowanie Pedersena?
Odpowiedź: tak
Jacek Bartosiak

Twórczość Bartosiaka spotyka się z krytyką niektórych członków środowiska naukowego i eksperckiego. Zarzuca się mu, iż w swojej publicystyce ma wybiórczo dobierać fakty w celu przedstawiania swojego światopoglądu, a nie naukowo dążyć do poznania prawdy. Michał Lubina publicystykę Bartosiaka określa geopolityzmem, który definiuje jako „postrzeganie wszystkich sfer życia politycznego przez nadrzędny pryzmat geopolityki”. Zwraca się uwagę na braki warsztatowe i w bibliografii, błędy faktograficzne i w chronologii (pokonanie Napoleona przez Rosję następuje przed rozbiorami Polski, zaś pucz Janajewa – po rozpadzie ZSRR), jednostronne oparcie się na źródłach oraz pobieżne i wybiórcze cytowanie wybranych autorów, np. Jana Sowy czy Immanuela Wallersteina. Zdaniem Karola Kaźmierczaka na krytyczny odbiór publicystyki Bartosiaka ma wpływać także stawianie szczegółowych, oderwanych od faktów tez, na podstawie których wysnuwa daleko idące wnioski oraz, według Lubiny i Piotra Wójcika, przedstawianie samej geopolityki jako wiedzy niemal tajemnej i skrywanej przed laikami, ocierając się niekiedy o teorie spiskowe. Podobnie Andrzej Kohut zarzuca, że w tym celu Bartosiak posługuje się hermetycznym językiem, którym opakowuje uproszczone wnioski. Dodatkowo często powołuje się na wiedzę pochodzącą z rozmów z niewymienianymi z nazwiska „ważnymi ludźmi”, co utrudnia jej weryfikowanie. Bartosiak ma też bazować na społecznej niechęci do rodzimych elit oraz kompleksu do Zachodu.

Pytanie: Jakie środowiska krytykują teksty Bartosiaka?
Odpowiedź: naukowe i eksperckie

Pytanie: Jak nazywa teksty Bartosiaka Lubin?
Odpowiedź: geopolityzmem

Pytanie: Jakie fakty historycznie nie zgadzały się w tekstach Bartosiaka?
Odpowiedź: pokonanie Napoleona przez Rosję następuje przed rozbiorami Polski, zaś pucz Janajewa – po rozpadzie ZSRR

Pytanie: Kogo cytował Bartosiak?
Odpowiedź: Jana Sowy czy Immanuela Wallersteina
Władysław I Łokietek

Niedługo po śmierci Wacława III margrabiowie brandenburscy postanowili wykorzystać nadarzającą się okazję i zajęli na Pomorzu ziemię sławieńską. Natomiast w grudniu 1306 r. Władysław Łokietek objął w posiadanie Pomorze Gdańskie, przyjmując w Byszewie na Kujawach hołd przedstawicieli społeczeństwa pomorskiego. Łokietek nie ufał już pomorskiemu rodowi Święców, więc, pomimo pozostawienia seniora rodu na stanowisku wojewody, odebrał Piotrowi Święcowi urząd starosty, oddając je książętom kujawskim – Przemysł objął starostwo w Świeciu, a Kazimierz w Tczewie i Gdańsku. Przeciwko Piotrowi Święcowi wystąpił też biskup kujawski Gerward, żądając sądownie zwrotu ukradzionych przez niego dochodów biskupich w czasach gdy Piotr był starostą czeskim. Piotr przegrał proces przed sądem polubownym, który nakazał mu zwrot biskupowi ogromnej kwoty 2 tys. grzywien. Pomimo częściowego poręczenia przez Łokietka, Święcowie nie byli w stanie wypłacić takiej kwoty w związku z tym w konsekwencji wypowiedzieli posłuszeństwo Łokietkowi i 17 lipca 1307 wydali dokument poddania się margrabiemu brandenburskiemu Waldemarowi i przyjęli od niego w lenno ziemie: darłowską, polanowską, sławieńską, Tucholę i Nowe, a w dożywocie otrzymali ziemię słupską. W sierpniu Waldemar zaatakował Pomorze Gdańskie. Opór najeźdźcom stawił sędzia pomorski z ramienia Łokietka – Bogusza, który obwarował się w grodzie w Gdańsku. Szybko stało się jednak jasne, że własnymi siłami nie jest w stanie poradzić sobie z agresorami. Za radą niemieckiego przeora zakonu dominikanów w Gdańsku Łokietek postanowił sprowadzić na pomoc zakon krzyżacki. Rycerze zakonni pod dowództwem komtura chełmińskiego Guntera von Schwarzburga z powodzeniem wyparli z Gdańska brandenburczyków i następnie ruszyli na Tczew. Mistrz krajowy pruski nie posłuchał namiestnika Łokietka, rezydującego w Tczewie księcia Kazimierza, i bez walki zajął miasto. Następnie Krzyżacy zajęli Nowe i na tym w 1308 zakończyli kampanię. W rękach Władysława Łokietka pozostała jedynie ziemia świecka. W kwietniu 1309 w Grabiu na Kujawach doszło do spotkania Władysława Łokietka z mistrzem pruskim krajowym w sprawie zajęcia Pomorza Gdańskiego gdzie Zakon wystawił księciu absurdalny rachunek za odsiecz Gdańska, a następnie zaproponował wykup tej dzielnicy. Jedna i druga propozycja została przez Władysława odrzucona. W konsekwencji w lipcu 1309 Krzyżacy przystąpili do oblężenia Świecia. Załoga poddała miasto dopiero we wrześniu. W celu uprawomocnienia swojego postępowania Krzyżacy wykupili we wrześniu wątpliwe zresztą prawa do dzielnicy od Brandenburczyków. Zabór Pomorza umożliwił wielkiemu mistrzowi ostateczne przeniesienie stolicy z Wenecji do Malborka.

Pytanie: Ile biskupowi musiał wypłacić Piotr po przegranej sprawie?
Odpowiedź: 2 tys. grzywien

Pytanie: Kiedy odbyła się narada Łokietka i mistrza pruskiego, dotycząca Pomorza?
Odpowiedź: W kwietniu 1309

Pytanie: Czego dotyczyła narada Łokietka z mistrzem pruskim w Grabiu?
Odpowiedź: zajęcia Pomorza Gdańskiego
Władysław I Łokietek

Niedawne niepowodzenia i zagrożenie ze strony Wacława II skłoniły w styczniu 1293 Przemysła II i Władysława, dotychczasowych konkurentów do tronu krakowskiego, do spotkania w Kaliszu w celu wypracowania strategii likwidacji rządów czeskich. Do pogodzenia przeciwników doszło na skutek zabiegów arcybiskupa gnieźnieńskiego Jakuba Świnki (przy tej okazji arcybiskup otrzymał obietnicę dużych dochodów z żup solnych po zdobyciu Małopolski). Tajna umowa zawarta 6 stycznia 1293 zobowiązała książąt (w układzie uczestniczył również Kazimierz II łęczycki) do wzajemnego wspierania się w wysiłkach zmierzających do odzyskania Krakowa. Zawarto też wtedy zapewne układ o przeżycie, który miał gwarantować wzajemne dziedziczenie w razie odzyskania Krakowa. Przy okazji tego zjazdu doszło prawdopodobnie do zawarcia małżeństwa Władysława Łokietka z córką Bolesława Pobożnego, stryja Przemysła II, Jadwigą.
Plany zatwierdzone w Kaliszu, trzeba było zrewidować już w 1294, kiedy w walce z Litwinami zginął książę łęczycki Kazimierz II, a jego księstwo zostało połączone z dzierżawami Łokietka.
26 czerwca 1295 sprzymierzeniec księcia kujawskiego Przemysł II koronował się za zgodą papieża na króla Polski. Nie znamy reakcji na ten fakt Władysława Łokietka. Z koronacji nowo kreowany król cieszył się jednak tylko siedem miesięcy, gdyż już 8 lutego 1296 Przemysł II został zamordowany z inspiracji margrabiów brandenburskich.

Pytanie: Działania jakiego władcy bezpośrednio doprowadziły do spotkania Przemysła II i Władysława w 1293 roku?
Odpowiedź: Wacława II

Pytanie: Po co Przemysł II i Władysław spotkali się w Kaliszu?
Odpowiedź: wypracowania strategii likwidacji rządów czeskich

Pytanie: Kto doprowadził do pogodzenia się Przemysła II i Władysława?
Odpowiedź: Jakub Świnka

Pytanie: Czego dotyczył układ o przeżycie, ustanowiony 6 stycznia 1293?
Odpowiedź: wzajemnego dziedziczenia w razie odzyskania Krakowa
I Liceum Ogólnokształcące im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

Funkcjonowanie placówki w przedwojennym systemie organizacyjnym jako Gimnazjum i Liceum im. Karola Marcinkowskiego wznowiono 15 lutego 1945 roku, jeszcze w trakcie walk o miasto. Była to pierwsza szkoła w Poznaniu, która po II wojnie światowej wznowiła swoją działalność. Powołano wówczas przedwojennego polonistę (pracującego w Marcinku oraz Gimnazjum św. Marii Magdaleny) Czesława Latawca na stanowisko pierwszego dyrektora. Pełnił tę funkcję do swojego przeniesienia do Kuratorium 30 kwietnia 1945. Informację o wznowieniu nauki rozwieszano na ręcznie pisanych kartkach, rozwieszanych w mieście przez uczestników tajnych kompletów w czasie wojny. W ciągu pierwszych kilku dni zgłosiło się około 700 kandydatów, z czego ostatecznie przyjęto 509 osób. Początkowo, ze względu na funkcjonowanie szpitala radzieckiego w gmachu przy ul. Bukowskiej, lekcje odbywały się w budynkach kolejno przy ulicach Jarochowskiego, Matejki, Mylnej i Różanej.

Pytanie: W jakich placówkach uczył Czesław Latawiec?
Odpowiedź: w Marcinku oraz Gimnazjum św. Marii Magdaleny

Pytanie: Dlaczego Czesław Latawiec przestał być dyrektorem placówki?
Odpowiedź: Z powodu przeniesienia do kuratorium

Pytanie: Ilu kandydatów wyraziło chęć nauki w placówce?
Odpowiedź: 700

Pytanie: W kwaterach przy jakich ulicach odbywały się początkowo lekcje?
Odpowiedź: Jarochowskiego, Matejki, Mylnej i Różanej