mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Czeremcha amerykańska

Gatunek został introdukowany do Europy, gdzie był sadzony jako roślina ozdobna w parkach na początku XVII wieku (1623, w Paryżu rósł ok. 1630). W leśnictwie europejskim testowano w XIX wieku jego przydatność do produkcji drewna, ale bez wyraźnych sukcesów. W XX wieku zaczęto jednak promować ten gatunek do nasadzeń na ubogich siedliskach, uznając, że czeremcha pełni funkcje ochronne w podszycie. Już w pierwszych dekadach XX wieku gatunek uległ naturalizacji w Europie Środkowej (w Polsce i Niemczech). Badania genetyczne świadczą o wielokrotnym sprowadzaniu znacznych ilości materiału siewnego z Ameryki Północnej, ale ze stosunkowo niewielkiego obszaru – ze wschodniej części Gór Allegheny. Na początku XXI wieku czeremcha amerykańska była już często spotykana w Polsce, Niemczech, Holandii (tu od 1963 gatunek uznany został za chwast leśny i objęty zwalczaniem) oraz w Danii. Przybysz rozprzestrzenił się także na zachodzie Europy. Na północy rośnie w Wielkiej Brytanii i we wszystkich krajach Półwyspu Skandynawskiego, na południu sięga po Półwysep Iberyjski, północne Włochy, Słowenię, Chorwację, Węgry, Rumunię i Ukrainę. Rzadko stwierdzany jest w Estonii i Rosji. W wielu krajach europejskich obowiązuje zakaz dalszego rozpowszechniania gatunku i ogranicza się jego występowanie. Zaliczany jest do setki najbardziej inwazyjnych gatunków w Europie.

Pytanie: Gdzie nasadzano czeremchę w XVII wieku?
Odpowiedź: w parkach

Pytanie: Dlaczego roślinę sadzono na obszarach ubogich w dwudziestym wieku?
Odpowiedź: gdyż uznawano, że czeremcha pełni funkcje ochronne w podszycie

Pytanie: Jakiem procesowi poddała się roślina na początku XX wieku?
Odpowiedź: naturalizacji

Pytanie: Za jaką roślinę niepożądaną uznano czeremchę w Holandii?
Odpowiedź: za chwast leśny

Pytanie: Gdzie występuje czeremcha w północnej części Europy?
Odpowiedź: w Wielkiej Brytanii i we wszystkich krajach Półwyspu Skandynawskiego
Ali Soilih

Porażka na Majotcie była punktem zwrotnym w rządach Soiliha. Po powrocie do Moroni, Soilih usunął z wyspy najemników, a 2 stycznia 1976 roku został oficjalnie wybrany Prezydentem Rady Rewolucyjnej Komorów. Sytuacja na wyspach była wyjątkowo trudna; po tym, jak rząd Komorów zwrócił się do Francji o usunięcie z wysp personelu wojskowego, archipelag (z wyjątkiem Majotty) wraz z wojskowymi opuścił także cały personel cywilny. Jeszcze wcześniej, po ogłoszeniu niepodległości, Francja wstrzymała pomoc finansową dla Komorów. Po objęciu pełnych rządów, Soilih zaczął urządzać państwo kierując się swymi poglądami polityczno-społecznymi. Braki kadrowe w administracji (aż do rządu włącznie) uzupełniał uczniami szkół średnich, zakazał niektórych komoryjskich tradycji – jak rozrzutnych uroczystości weselnych i pogrzebowych albo noszenia burek. Zalegalizował stosowanie konopi indyjskich. Sam będąc muzułmaninem, sprzeciwiał się komoryjskiej odmianie tej religii, którą uważał za skażoną przesądami i praktykami magicznymi – z tego względu ograniczył władzę islamskich sędziów i innych przywódców religijnych. Zreorganizował administrację terytorialną, w której kierownictwie wprowadził ograniczenia wiekowe (nie więcej niż 35 lat). Podjął działania na rzecz likwidacji analfabetyzmu. Na wzór chińskich hunwejbinów z młodzieży wiejskiej uformowane zostały bojówki, których zadaniem było dopilnowanie wcielania w życie reform. Symbolicznie rozpoczynając nowy etap w dziejach Komorów, Soilih i jego zwolennicy zniszczyli państwowe archiwa w Moroni.

Pytanie: Kiedy Mitsashiwa objął stanowisko prezydenta Komorów?
Odpowiedź: 2 stycznia 1976

Pytanie: Jaki personel usunięto z wysp?
Odpowiedź: wojskowy

Pytanie: Na jakiej wyspie pozostał personel cywilny?
Odpowiedź: Mojocie

Pytanie: Jakie państwo wspierało Komory finansowo?
Odpowiedź: Francja
Ali Soilih

Dwa tygodnie po zamachu, 29 maja 1978 roku, Ali Soilih zginął w niejasnych okolicznościach. Według oficjalnej wersji został zabity podczas próby ucieczki. Natomiast według wersji przedstawionej później przez ówczesnego ministra Abbasa Djoussoufa Soilih został zamordowany z polecenia nowego rządu. Po śmierci Soiliha jego zwolennicy przez pewien czas kontynuowali działalność na emigracji w Kenii, gdzie założyli Narodowy Front Zjednoczenia Komorów – Unię Komoryjską (Front National pour l'Unification des Comores – Union Comorienne, FNUKUNIKOM), jednakże nie odzyskali już wpływu na politykę Komorów.

Pytanie: Jak stracił swoje życie Ali Soilih, zgodnie z oficjalną wersją wydarzeń?
Odpowiedź: został zabity podczas próby ucieczki

Pytanie: Co stało się z Alim Soilih według Abbasa Djoussoufa Soilih?
Odpowiedź: został zamordowany z polecenia nowego rządu

Pytanie: Jaką organizację uformowali w Kenii jego zwolennicy?
Odpowiedź: Narodowy Front Zjednoczenia Komorów – Unię Komoryjską
Ustrój polityczny Włoch

Na czele Rady Ministrów (wł. Consiglio dei Ministri) stoi powoływany przez Prezydenta Republiki premier (wł. Presidente del Consiglio dei Ministri della Repubblica Italiana). Następnie na wniosek premiera Prezydent nominuje poszczególnych ministrów. W ciągu dziesięciu dni od powstania Rada musi uzyskać wotum zaufania ze strony obu izb Parlamentu. Swoje funkcje pełni do momentu rezygnacji, utraty parlamentarnego zaufania lub ukonstytuowania się nowego Parlamentu po wyborach parlamentarnych. W przypadku zmian w składzie rządu poszczególnych ministrów odwołuje lub powołuje Prezydent na wniosek premiera.

Pytanie: Kto powołał osobę na stanowisko premiera?
Odpowiedź: Prezydent Republiki

Pytanie: Kto stoi na czele Rady Ministrów?
Odpowiedź: premier

Pytanie: Czy prezydent ma wpływ na to, kto obejmie stanowiska ministrów?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Od kogo Rada Ministrów musi uzyskać wotum zaufania?
Odpowiedź: obu izb Parlamentu
Abinadom

Przekazany za jego pośrednictwem fragment jest wyjątkowo krótki. Nie zawiera ani nowego materiału doktrynalnego, ani nowych objawień czy proroctw. Nie ma w nim też jednocześnie wyznania grzechów czy występków. Komentatorzy wskazywali, że mogło to wskazywać na upadek moralny współczesnych Abinadomowi Nefitów, jak również na szerzące się wówczas odstępstwo. W takim kontekście mógł być on jednym z nielicznych studiujących pisma święte w swoich czasach. Istnieją pewne informacje na temat relacji rodzinnych tej postaci. Jego dziadkiem miał być Omni, wujem Amaron, natomiast synem Amaleki. Ten ostatni przejął po nim prowadzenie nefickich zapisów. Zwrócono wszakże uwagę na fakt, iż Abinadom nie wspomina o fakcie przekazania zapisów w ręce syna. Niektórzy komentatorzy uznali to za dowód tego, że do wręczenia zapisów nie doszło bezpośrednio, prawdopodobnie ze względu na nazbyt młody wiek Amalekiego. Założono jednocześnie na tej podstawie, że Amaleki uczestniczył w migracji do Zarahemli z matką, natomiast już bez Abinadoma. Ten scenariusz nie jest wszakże jedynym z przedstawianych i pozostawia się otwartą możliwość, jakoby Abinadom w takiej podróży jednak uczestniczył. Spekulowano także, że Abinadom mógł być ojcem Abinadiego.

Pytanie: Jak nazywał się dziadek skryby?
Odpowiedź: Omni

Pytanie: Jak nazywał się syn skryby?
Odpowiedź: Amaleki

Pytanie: W jaki sposób syn skryby podążył śladami ojca?
Odpowiedź: prowadził nefickie zapisy

Pytanie: Dokąd miał udać się syn skryby?
Odpowiedź: do Zarahemli

Pytanie: Czy skryba udał się wraz z synem do Zarahemli?
Odpowiedź: nie
Bitwa pod Midway

Japończycy zorientowali się, skąd wystartowały dwusilnikowe bombowce (błędna jest obecna w starszej literaturze tematu wersja, jakoby podejrzewali, iż przyleciały z Midway). Tym samym całość wojskowych kręgów marynarki i armii z pełną mocą uświadomiła sobie niebezpieczeństwo ze strony lotniskowców amerykańskich. Szok wywołany nalotem sprawił, że wyeliminowanie tych jednostek stało się powszechnie uznanym strategicznym priorytetem.
Tymczasem właśnie proponowana przez Yamamoto operacja przeciw Midway miała umożliwić zastawienie gigantycznej pułapki na lotniskowce Floty Pacyfiku. Dodatkowo, przejęcie Midway zwiększyłoby zasięg japońskiego rozpoznania powietrznego, utrudniając w ten sposób kolejne rajdy amerykańskie. Przede wszystkim zaś, po zajęciu wyspy Wake, zajęcie Midway było ostatnim krokiem przed inwazją na same Hawaje, co w razie powodzenia odepchnęłoby amerykańską Flotę Pacyfiku aż na Zachodnie Wybrzeże USA, dając Japonii wolną rękę w działaniach na zachodnim Pacyfiku. W zaistniałej sytuacji Sztab Generalny Marynarki zaakceptował plany Yamamoto. Także Cesarska Armia bez dalszych oporów zgodziła się na skierowanie swoich jednostek do inwazji Midway.

Pytanie: Kto zaproponował przejęcie panowania nad Midway?
Odpowiedź: Yamamoto

Pytanie: Jaki był główny cel przejęcia Midway?
Odpowiedź: zastawienie gigantycznej pułapki na lotniskowce Floty Pacyfiku

Pytanie: Do czego przydałoby się rozszerzenie zasięgu rozpoznania Japończyków po opanowaniu Midway?
Odpowiedź: utrudniłoby kolejne rajdy amerykańskie

Pytanie: Czy propozycja Yamamoto została odrzucona przez dowództwo marynarki?
Odpowiedź: nie
Bitwa pod Midway

Atol Midway jest najbardziej wysuniętą na zachód częścią Łańcucha Hawajskiego i z racji swego położenia geograficznego oraz licznych instalacji wojskowych jest ważnym punktem strategicznym, określonym przez Japończyków jako „strażnik Hawajów”. Oddalony jest o około 450 mil morskich od głównych wysp Hawajów. Z Midway (po ang. midway znaczy „w połowie drogi”) do San Francisco jest 6850 mil, a do Tokio 4060. W 1940, oprócz istniejącej bazy wodnosamolotów, zbudowano na Wschodniej Wyspie atolu Midway lotnisko wojskowe.

Pytanie: Jaka wyspa stanowi wysunięty najdalej na zachód punkt Łańcucha Hawajskiego?
Odpowiedź: Atol Midway

Pytanie: Dlaczego Atol Midway uznawany jest za istotny punkt strategiczny?
Odpowiedź: z racji swego położenia geograficznego oraz licznych instalacji wojskowych

Pytanie: Jak w Japonii nazywany jest Atol Midway?
Odpowiedź: „strażnikiem Hawajów”

Pytanie: Jaka odległość dzieli Atol Midway od reszty hawajskich wysp?
Odpowiedź: około 450 mil morskich
Szama Grajer

W pierwszej połowie 1942 roku Grajer był regularnie zabierany przez Niemców do getta warszawskiego. Był tam również obecny podczas „Wielkiej Akcji”. Adam Kopciowski przypuszcza, że Niemcy powierzyli mu podobne zadania jak w trakcie wcześniejszej „akcji” w Lublinie: prowadzenie dezinformacji, działalność agenturalną, wymuszanie lub wyłudzanie pieniędzy i kosztowności. Realizując te zadania Grajer prawdopodobnie zarówno współpracował, jak i rywalizował z miejscowymi konfidentami i kolaborantami. Jest możliwe, że to on, jako protegowany przybyłego z Lublina sztabu „akcji wysiedleńczej”, doprowadził do śmierci dwóch wpływowych osobistości warszawskiego getta: Moryca Kohna i Zeliga Hellera. Według jednej z relacji miał także uczestniczyć w „selekcjach” na warszawskim Umschlagplatzu. Rzekomo chwalił się później, że „własnoręcznie zaplombował 11 tys. Żydów do Treblinki”. Johannes Sachslehner przypuszcza, że za wysłaniem Grajera do Warszawy mógł stać sam Odilo Globocnik, który liczył, że Grajer pomoże mu zdobyć pieniądze lub kosztowności należące do tamtejszych Żydów.

Pytanie: Czym zajmował się Grajer podczas akcji w Lublinie?
Odpowiedź: Prowadzeniem dezinformacji, działalnością agenturalną, wymuszaniem lub wyłudzaniem pieniędzy i kosztowności

Pytanie: Czym, według niektórych relacji, miał chwalić się Grajer?
Odpowiedź: że „własnoręcznie zaplombował 11 tys. Żydów do Treblinki”

Pytanie: Kto miał oddelegować Grajera do stolicy?
Odpowiedź: Odilo Globocnik

Pytanie: Czy, według relacji świadków, Grajer wykonywał polecenia Niemców?
Odpowiedź: tak
Szama Grajer

W czasie wiosennej „akcji wysiedleńczej” Niemcy wykorzystali Grajera i jego grupę do szerzenia dezinformacji, wyłapywania uciekinierów oraz wymuszania lub wyłudzania pieniędzy i kosztowności od lubelskich Żydów. W zamian za duże łapówki Grajer miał wyciągnąć kilka osób z transportów do Bełżca. Za zgodą Niemców pośredniczył w sprzedaży dokumentów, które miały chronić przed wywózką. Zdarzało się jednak, że mimo otrzymania zapłaty, nie dostarczał obiecanych dokumentów lub okazywały się one bezwartościowe. Sujka Erlichman-Bank wspominała, że w czasie „akcji” Grajer udał się do synagogi Maharszala, w której zgromadzono Żydów oczekujących na deportację i zaoferował załatwienie zezwoleń na pracę w zamian za opłatę w wysokości 500 złotych od osoby. Tym którzy zapłacili, dostarczył obiecane dokumenty, jednakże okazały się fałszywe i nie uchroniły posiadaczy przed wywózką do Bełżca. Razem z niektórymi przedstawicielami Judenratu i funkcjonariuszami Żydowskiej Służby Porządkowej wziął także udział w zbieraniu pieniędzy i kosztowności na „kontrybucję”, która rzekomo miała doprowadzić do przerwania deportacji. Niektórzy świadkowie wspominali, że Grajer na polecenie Niemców uspokajał Żydów czekających na transport do Bełżca, zapewniając, że nie mają się czego obawiać, gdyż zostaną „osiedleni na Wschodzie”. Miał także z megafonem krążyć po ulicach getta, wzywając mieszkańców do opuszczenia kryjówek. Ponadto według jednej z relacji Grajer miał wraz z ubranymi po cywilnemu gestapowcami patrolować dworzec kolejowy w Lublinie, wyszukując Żydów usiłujących uciec z miasta. Schwytanych uciekinierów miano zabijać w piwnicy na terenie dworca. Z kolei według innej relacji złapanych na dworcu Żydów zabierano do getta i rozstrzeliwano w restauracji Grajera.

Pytanie: Jak Grajer został wyzyskany przez Niemców podczas akcji wysiedleńczej?
Odpowiedź: do szerzenia dezinformacji, wyłapywania uciekinierów oraz wymuszania lub wyłudzania pieniędzy i kosztowności od lubelskich Żydów

Pytanie: Co otrzymywał Grajer za wyciąganie ludzi z transportów do Bełżca?
Odpowiedź: łapówki

Pytanie: Jaki towar protekcyjny przez wywiezieniem rozprowadzał Grajer?
Odpowiedź: dokumenty

Pytanie: Jakiej kwoty żądał Grajer od Żydów z synagogi Maharszala?
Odpowiedź: 500 złotych od osoby

Pytanie: Czy dokumenty Grajera dla Żydów z synagogi Maharszala działały?
Odpowiedź: nie
Bawolec

Jako gatunek bawolca krowiego określa się nazwą Alcelaphus buselaphus. Pierwszy opis gatunku wyszedł spod pióra niemieckiego zoologa Pallasa w 1766. Umieścił on go w rodzaju Alcelaphus (bawolec) oraz w rodzinie Bovidae (wołowate). W 1979 paleontolożka Elisabeth Vrba zaproponowała umieszczenie dzisiejszego bawolca esowatorogiego w oddzielnym rodzaju Sigmoceros. Przypuszczała, że jest blisko spokrewniony z gnu Connochaetes. Przeanalizowała cechy czaszek pewnych wymarłych i żyjących wołowatych, tworząc kladogram i argumentując, że szeroka czaszka łączy bawolca esowatorogiego i gnu. Jednak wniosku tego nie podzielił Alan W. Gentry z Muzeum Historii Naturalnej w Londynie, który sklasyfikował je jako oddzielny gatunek bawolca. Zoolodzy Jonathan Kingdon i Theodor Haltenorth uznali go z kolei za podgatunek bawolca krowiego. Vrba porzuciła tworzony przez siebie rodzaj po rewizji w 1997. Badania mitochondrialnego DNA nie dostarczyły żadnych argumentów za umieszczeniem bawolca esowatorogiego w oddzielnym rodzaju. Pokazały także monofiletyzm plemienia Alcelaphini (brak polskiej nazwy). Wykryły też bliskie pokrewieństwo między bawolcem a sasebi (Damaliscus) – rodzaje te łączy genetyka i morfologia.

Pytanie: Kto odkrył Alcelaphus buselaphus?
Odpowiedź: Pallas

Pytanie: Pokrewieństwo bawolca z jakim gatunkiem podejrzewała Vrba?
Odpowiedź: z gnu Connochaetes

Pytanie: Czy analiza DNA przemówiła za umieszczeniem gatunku w oddzielnej klasyfikacji?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie powiązania występują pomiędzy sasebi a bawolcem?
Odpowiedź: genetyczne i morfologiczne
Romuald Cichoń

Po studiach rozpoczął pracę jako asystent-stażysta w Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach, w Klinice Chirurgii Ogólnej i Naczyń w Zabrzu, po zakończeniu stażu rozpoczął pracę jako asystent w uczelnianej II Klinice Chirurgii Ogólnej w Bytomiu. W 1985 uzyskał specjalizację I stopnia w chirurgii ogólnej. W tym samym roku otrzymał pracę w nowo powstałej Klinice Kardiochirurgii w Zabrzu Śl.AM w Katowicach kierowanej przez Zbigniewa Religę. W tymże roku przeprowadził swój pierwszy zabieg w krążeniu pozaustrojowym oraz brał udział w zainicjowaniu – wspólnie z zespołem Religi – powstania programu transplantacji serca.

Pytanie: Na jakim stanowisku pracował po studiach?
Odpowiedź: asystent-stażysta w Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach

Pytanie: Z jakiej dziedziny zrobił specjalizację?
Odpowiedź: chirurgii ogólnej

Pytanie: Czy pracował w Zabrzu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Na jakim stanowisku pracował po odbyciu stażu?
Odpowiedź: Asystenta w uczelnianej II Klinice Chirurgii Ogólnej w Bytomiu
Romuald Cichoń

W 2001 rozpoczął prace nad utworzeniem Dolnośląskiego Centrum Chorób Serca we Wrocławiu jako Niepublicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej, we współpracy z Kliniką Kardiochirurgii Uniwersytetu w Dreźnie. Po otwarciu Oddziału Kardiochirurgii w Centrum, które nastąpiło w styczniu 2002, został dyrektorem Oddziału. Był to pierwszy w Polsce niepubliczny szpital o profilu kardiochirurgicznym. Jest prezesem zarządu tego podmiotu zarejestrowanego jako Medinet Sp. z o.o. działającego jako Dolnośląskie Centrum Chorób Serca „Medinet” Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej. Cichoń kieruje także Kliniką Kardiochirurgii I Katedry i Kliniki Kardiologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Jest też zatrudniony w Instytucie Nauk Medycznych Collegium Medicum Uniwersytetu Zielonogórskiego w Katedrze Kardiologii Interwencyjnej i Kardiochirurgii.

Pytanie: W czym Dolnośląskie Centrum Chorób Serca we Wrocławiu było pionierskie?
Odpowiedź: Był to pierwszy w Polsce niepubliczny szpital o profilu kardiochirurgicznym

Pytanie: Dyrektorem jakiego oddziału Dolnośląskiego Centrum Chorób Serca we Wrocławiu został?
Odpowiedź: Oddziału Kardiochirurgii

Pytanie: Czy pracuje również na Uniwersytecie Zielonogórskim?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kiedy otwarte zostało Dolnośląskie Centrum Chorób Serca we Wrocławiu?
Odpowiedź: w styczniu 2002

Pytanie: Czy jest w zarządzie Centrum, które stworzył?
Odpowiedź: tak
Dr. Dre

Po odejściu z N.W.A w 1991 Dre nagrywa singiel „Deep Cover” dla wytwórni Epic, a następnie zakłada wraz z Suge Knightem wytwórnię Death Row, która wydaje w 1992 roku jego solowy debiut The Chronic. Album promowały single: „Nuthin’ but a „G” Thang”, „Let Me Ride” i „Dre Day”, na którym to zdissował swojego dawnego przyjaciela Eazy'ego. Po sukcesie The Chronic pomógł Snoopowi Doggy Dogg nagrać debiut Doggystyle, który okazał się jeszcze większym hitem niż The Chronic. W 1995 do wytwórni dołączył 2Pac, który stał się kością niezgody między Suge'em a Dre. W 1996 Dre opuścił Death Row i założył własną wytwórnię Aftermath Entertainment, gdzie wydał kompilację Dr. Dre Presents... The Aftermath oraz swój drugi solowy album 2001 promowany singlami „Still D.R.E.”, „Forgot About Dre”, „The Next Episode”.

Pytanie: Jaką grupę opuścił Dr. Dre w 1991 roku?
Odpowiedź: N.W.A

Pytanie: Z kim założył własną wytwórnię Dr. Dre?
Odpowiedź: z Suge Knightem

Pytanie: Jaki tytuł nosił pierwszy solowy album Dr. Dre?
Odpowiedź: The Chronic

Pytanie: Jakie single promowały płytę wydaną w 2001 roku?
Odpowiedź: „Still D.R.E.”, „Forgot About Dre”, „The Next Episode”
Dr. Dre

W grudniu 2020 roku, firma wydająca gry komputerowe, Rockstar Games ogłosiła, że Dr. Dre pojawi się w następnej aktualizacji ich gry Grand Theft Auto Online o nazwie Grand Theft Auto Online: The Cayo Perico Heist w roli głosowej oraz jako cameo. Razem w z nim, w grze pojawił się jego długoletni współpracownik, Jimmy Iovine, oraz producent muzyczny DJ Pooh. Blisko rok później, firma ogłosiła, że Dr. Dre ponownie pojawi się w GTA Online, tym razem w rozszerzeniu The Contract, gdzie usłyszeć będzie można po raz pierwszy jego niewydane od 2015 utwory, kiedy to wydał swój ostatni album.

Pytanie: W jakiej grze podkładał on głos jednej z postaci?
Odpowiedź: Grand Theft Auto Online: The Cayo Perico Heist

Pytanie: Jakie osoby związane z Dr. Dre wystąpiły w grze Grand Theft Auto Online: The Cayo Perico Heist?
Odpowiedź: jego długoletni współpracownik, Jimmy Iovine, oraz producent muzyczny DJ Pooh

Pytanie: Jaka firma, związana z przemysłem gier komputerowych, zaprosiła go do współpracy?
Odpowiedź: Rockstar Games

Pytanie: Jaki wkład w The Contract będzie posiadał Dr. Dre?
Odpowiedź: usłyszeć będzie można po raz pierwszy jego niewydane od 2015 utwory
Sabat czarownic (obraz Francisca Goi 1798)

Naśladowca Goi, malarz Leonardo Alenza namalował obraz wyraźnie inspirowany Sabatem czarownic, o takim samym tytule. Nie wiadomo, czy Alenza kiedykolwiek spotkał Goyę, ale jego twórczość świadczy o dokładnej wiedzy i podziwie dla jego dzieł. Prawdopodobnie miał okazję zobaczyć i studiować Sabat czarownic Goi w pałacu książąt Osuny, który pozostawał otwarty dla artystów do czasu sprzedaży w 1886. Obraz Alenzy powstał w latach 1830–1845. Kompozycja w jego wariacji jest bardzo podobna, chociaż kozioł jest mniej dominujący. Postać lecąca nad kręgiem postaci jest zapożyczona z innego dzieła Goi.

Pytanie: Czy prace Alenzy świadczą o tym, że podziwiał on twórczość Goi?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Alenza tworząc swój obraz zainspirował się tylko jednym dziełem Goi?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy pewnym jest, że Alenza nigdy nie spotkał Goi?
Odpowiedź: nie
Niszczyciele typu 1911

S 15, S 18, S 20 i S 24 zostały jeszcze podczas wojny w latach 1916-1917 przebudowane w stoczni Marynarki w Wilhelmshaven przez wydłużenie pokładu dziobowego i podniesienie nadbudówki, w celu zwiększenia dzielności morskiej oraz zasięgu. Wzmocniono również artylerię przez zamianę dział kalibru 88 mm na dwa działa kalibru 105 mm, natomiast na skutek zabudowania miejsca burtowych wyrzutni torped za pierwotnym pokładem dziobowym, liczba wyrzutni torpedowych zmalała z czterech do dwóch. Podwyższono też przedni komin o 1,2 m. Dzięki zwiększeniu zapasu węgla ze 108 do 146 ton, zasięg wzrósł o ponad połowę, do 1700 Mm przy prędkości 17 węzłów. Wyporność projektowa okrętów wzrosła do 650 ton, a pełna do 749 ton.

Pytanie: O ile został podwyższony przedni komin?
Odpowiedź: 1,2 m

Pytanie: Do jakiej wartości podwyższyła się wyporność projektowa?
Odpowiedź: do 650 ton

Pytanie: W jakim miejscu dokonano przebudowy jednostek S 15 i S 18?
Odpowiedź: w stoczni Marynarki w Wilhelmshaven

Pytanie: Z jakiego powodu zmniejszyła się liczba wyrzutni?
Odpowiedź: na skutek zabudowania miejsca burtowych wyrzutni torped za pierwotnym pokładem dziobowym
Anne Applebaum

Karierę dziennikarską rozpoczęła w 1988 jako korespondentka „The Economist” w Warszawie; do 1991 opublikowała serię artykułów o przemianach społecznych i politycznych w Europie Wschodniej. Pracowała następnie jako redaktor działu zagranicznego a później zastępca redaktora naczelnego tygodnika „The Spectator” w Londynie. W trakcie brytyjskiej kampanii wyborczej w 1997 była także redaktorem politycznym „Evening Standard”. Przez kilka lat prowadziła kolumnę „Foreigners” w internetowym magazynie „Slate”, przejętym w 2004 przez The Washington Post Company. W latach 2002–2006 była członkinią kolegium redakcyjnego „The Washington Post”, gdzie jako komentatorka polityczna prowadzi tygodniową kolumnę poświęconą sprawom zagranicznym. Jest dyrektorem projektów pod nazwą "Transitions Forum" (przemiany polityczno-gospodarcze) w londyńskim think tanku Legatum Institute.

Pytanie: W jakim wydawnictwie rozpoczęła swoją ścieżkę kariery?
Odpowiedź: The Economist

Pytanie: Jaki dział w "Slate" prowadziła dziennikarka?
Odpowiedź: Foreigners

Pytanie: Na jakiej posadzie pracowała dziennikarka w okresie od 2002 do 2006 roku?
Odpowiedź: członkinią kolegium redakcyjnego „The Washington Post”

Pytanie: Na jakim stanowisku pracuje w programie "Transitions Forum"?
Odpowiedź: dyrektora