mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Gliese 876 b

Okres orbitalny Gliese 876 b wynosi 61,12 dnia. Gliese 876 b jest trzecią pod względem odległości od macierzystej gwiazdy planetą układu i jest w rezonansie orbitalnym 2:1 z odkrytą w 2001 roku planetą Gliese 876 c, która okrąża Gliese 876 po bardziej wewnętrznej orbicie. Odkrycie planety w rezonansie z Gliese 876 b oznacza, że pierwotne szacunki mimośrodu orbity planety były zawyżone. Ponadto rezonans prowadzi do silnych oddziaływań grawitacyjnych pomiędzy planetami, skutkiem czego elementy orbitalne planety ulegają stosunkowo szybkim zmianom wraz z precesją planety. Orbita planety ma małą ekscentryczność, a zatem podobnie jak u planet w Układzie Słonecznym, jest niemal kołowa. Półoś wielka orbity wynosi zaledwie 0,208 jednostek astronomicznych, co oznacza, że planeta okrąża swoją gwiazdę w odległości mniejszej niż Merkury okrąża Słońce. Jednak Gliese 876 jest gwiazdą o tak niewielkiej jasności, że Gliese 876 b znajduje się na zewnętrznej części ekosfery.

Pytanie: Jaki jest czas orbitalny Gliese 876 b?
Odpowiedź: 61,12 dnia

Pytanie: Którą z kolei planetą pod względem odległości od macierzystej gwiazdy jest Gliese 876 b?
Odpowiedź: trzecią

Pytanie: Jaki jest rezonans orbitalny Gliese 876 b?
Odpowiedź: 2:1

Pytanie: Czy orbita planety ma dużą ekscentryczność?
Odpowiedź: nie
Sevilla FC

Nie jest to jednak największy sukces w historii klubu bowiem w sezonie 2005/2006 Sevilla FC zdobyła Puchar UEFA, w finale pewnie pokonując Middlesbrough 4:0. Jesienią 2006 klub z Andaluzji przegrał mecz pokazowy z okazji stulecia Wisły Kraków 0:1 (gol Hristu Chiacu). W sezonie 2006/2007 ponownie zdobyła „puchar pocieszenia” pokonując Espanyol Barcelona w rzutach karnych 3:1 (2:2 po dogrywce, 1:1 w regulaminowym czasie gry) oraz Puchar Króla po wygranej 1:0 nad Getafe. W lidze w tabeli końcowej klub zajmuje 3. miejsce z liczbą 71 punktów (po 5. pkt straty do mistrza Realu Madryt i FC Barcelony). Klub z Andaluzji stał się nową siłą w skostniałym układzie europejskiego futbolu. Duża w tym rola prezesa José María del Nido. W ostatnich latach drużynę opuściło wielu czołowych zawodników takich jak Sergio Ramos czy José Antonio Reyes, a pomimo to zdołano znaleźć ich godnych następców. Na początek sezonu 2007-2008 Sevilla zdobyła Superpuchar Hiszpanii gromiąc Królewskich 1:0 (u siebie) i 5:3 (wyjazd).

Pytanie: W jakim sezonie Sevilla FC uzyskała Puchar UEFA?
Odpowiedź: 2005/2006

Pytanie: Jaki był wynik meczu Sevilli FC z Middlesbrogh? 
Odpowiedź: 4:0

Pytanie: Z jakiego regionu pochodzi klub Sevilla FC?
Odpowiedź: Andaluzji

Pytanie: Ile punktów zdobyła Sevilla w końcowej tabeli ligi? 
Odpowiedź: 71
Gajusz Juliusz Cezar

W 56 roku p.n.e. w mieście Lukka odbył się zjazd triumwirów oraz wielu innych wpływowych osobistości. Cezar wezwał do siebie swoich dawnych politycznych współpracowników w obawie o przetrwanie sojuszu – w Rzymie dochodziło do waśni pomiędzy Krassusem a Pompejuszem, który to w obawie o swoją pozycję zaczął współpracować z optymatami, zezwalając nawet na powrót Cycerona do Rzymu. Sytuacja ta była dla Cezara o tyle niebezpieczna, że jego przeciwnicy polityczni wnosili postulaty usunięcia ustaw Cezara i odwołania go z Galii. Krassus, Pompejusz i Cezar uzgodnili między sobą podział wpływów w Republice – dwaj pierwsi otrzymali konsulat, Cezar zaś przedłużenie dowództwa w Galii na pięć lat oraz znaczną kwotę pieniędzy. Cezar zapewnił sobie w ten sposób przychylność triumwirów, a także swoje dawne prowincje – czyli pole do popisów wojskowo-politycznych oraz administracyjnych.

Pytanie: Do kłótni jakich osobistości dochodziło w Rzymie pod panowaniem Cezara?
Odpowiedź: Krassusa i Pompejusza

Pytanie: Z kim zaczął współpracować Pompejusz?
Odpowiedź: z optymatami

Pytanie: Do jakiego miasta przyjechali triumwirowie?
Odpowiedź: Lukka

Pytanie: Co Krassus i Pompejusz otrzymali od Cezara?
Odpowiedź: konsulat

Pytanie: Czyją przychylność otrzymał Cezar po podzieleniu wpływów w Republice?
Odpowiedź: triumwirów
Gajusz Juliusz Cezar

W Rzymie nie brakowało mu przeciwników – senat odwołał Cezara z namiestnictwa, pozbawił go także możliwości ubiegania się o urząd konsula zaocznie. Wysłanników Cezara przysłanych do Rzymu Senat rozkazał odesłać bez wysłuchania, co mieli do powiedzenia. Fakt ten wykorzystał Cezar, żeby przekonać swoich żołnierzy do akceptacji dokonania przewrotu wojskowego w Rzymie. Przekraczając granicę Italii na rzece Rubikon, wypowiedział słynne słowa alea iacta est – „kości zostały rzucone”. Pokonanie tej granicy na czele wojska było już jawnym przeciwstawieniem się legalnej władzy Senatu, od którego nie było już odwrotu. Rozpoczęła się trwająca kilka lat wojna domowa (bellum civile). Pierwszym posunięciem Cezara było zajęcie Ariminum. W Rzymie zapanowała panika – wszyscy pamiętali rzezie za czasów Gajusza Mariusza i panowało przekonanie, że teraz też tak będzie. Sam Cezar nie napotykał oporu na swojej drodze – bez trudu zdobył miasto Korfinium, a broniącego go Domicjusza Ahenobarbusa puścił wolno, dając mu nawet wojskową kasę. Cezar oficjalnie głosił, że w imieniu ludu rzymskiego broni Republiki i urzędu trybunów ludowych przed zmową rodów senatorskich. Zupełnie zaskoczony obrotem spraw Pompejusz wraz z popierającymi go senatorami opuścił Italię, a Cezar wkroczył do Rzymu. Natychmiast otworzył skarbiec i uzyskał pieniądze potrzebne na dalszą kampanię wojenną. Udał się do Hiszpanii, aby rozprawić się ze stronnikami Pompejusza, którzy mogli zagrażać jego dalszym działaniom na Wschodzie.

Pytanie: W jakich okolicznościach powiedział "kości zostały rzucone"?
Odpowiedź: Przekraczając granicę Italii na rzece Rubikon

Pytanie: Dlaczego przekroczenie przez niego granicy na Rubikonie było wtedy tak istotnym posunięciem?
Odpowiedź: Pokonanie tej granicy na czele wojska było już jawnym przeciwstawieniem się legalnej władzy Senatu, od którego nie było już odwrotu

Pytanie: Co zapoczątkowało przekroczenie przez niego granicy na Rubikonie, kiedy padło słynne "kości zostały rzucone"?
Odpowiedź: trwającą kilka lat wojnę domową

Pytanie: Co zrobił Pompejusz, gdy Cezar kontynuował swój zwycięski marsz?
Odpowiedź: opuścił Italię

Pytanie: Dlaczego po zdobyciu Rzymu Cezar udał się do Hiszpanii?
Odpowiedź: aby rozprawić się ze stronnikami Pompejusza, którzy mogli zagrażać jego dalszym działaniom na Wschodzie
Katarzyna de Valois

Henryk początkowo miał poślubić Izabelę de Valois, starszą siostrę Katarzyny i królową Anglii jako wdowę po Ryszardzie II. Ożenił się z Katarzyną, bo dzięki temu po śmierci swojego teścia miał odziedziczyć tron Francji i połączyć w jednym ręku korony Anglii i Francji. Działo się to w czasie wojny stuletniej, po słynnej bitwie pod Azincourt, którą Francuzi z kretesem przegrali. Henryk był człowiekiem ambitnym i świetnym wojownikiem. W zrealizowaniu marzeń wielu pokoleń władców angielskich, przeszkodziła mu nagła śmierć. Zmarł 31 sierpnia 1422, a na tronie Anglii pozostawił małoletniego syna Henryka VI, którego urodziła mu Katarzyna.

Pytanie: Kto był pierwszym mężem Izabeli de Valois? 
Odpowiedź: Ryszard II

Pytanie: Jaki naród przegrał bitwę pod Azincourt?
Odpowiedź: Francuzi
Katarzyna de Valois

W sytuacji, kiedy Anglia i Francja wciąż znajdowały się w stanie wojny, Anglicy nie polubili swojej „francuskiej” królowej. Owdowiała Katarzyna została wygnana z dworu królewskiego, na pocieszenie otrzymała Wallingford Castle. Tam poznała Owena Tudora, biednego szlachcica walijskiego. O Katarzynie i Owenie zaczęły się szerzyć plotki. Dopiero w 1428 zareagował parlament i zakazał Katarzynie poślubienia ukochanego bez zgody króla lub jego rady. Niektórzy historycy uważają, że Katarzyna mogła być żoną Tudora zanim jeszcze parlament wydał ten akt, a inni, że ich sekretny ślub miał miejsce w 1429.

Pytanie: Dlaczego nie zyskała sympatii Anglików?
Odpowiedź: Anglia i Francja wciąż znajdowały się w stanie wojny

Pytanie: Co się z nią stało po śmierci jej męża?
Odpowiedź: została wygnana z dworu królewskiego

Pytanie: Gdzie poznała Owena Tudora?
Odpowiedź: w Wallingford Castle

Pytanie: Czy Owen Tudor był bogaty, gdy rozpoczęła się ich znajomość?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie stanowisko wobec jej relacji z Owenem Tudorem przyjął parlament?
Odpowiedź: zakazał jej poślubienia ukochanego bez zgody króla lub jego rady
Pożary lasów w Yellowstone (1988)

Pierwsze eksperymentalne niegaszenie pożarów w parku Yellowstone miało miejsce w 1972 roku, a więc po okresie stuletniej pełnej ochrony. Rolę pożarów w kształtowaniu naturalnego charakteru parku wcześniej wyjaśnił Dale Taylor, który badał obszary parku dotknięte pożarami w wieku XIX i XX oraz XVII. Ponieważ umiarkowane pożary eksperymentalne dawały zachęcające rezultaty, od 1976 roku programem przyzwalania na pożary objęto cały park narodowy. Wyjątkiem były okolice skupisk ludzkich. System taki przynosił oczekiwane skutki i był stosowany w coraz nowych miejscach USA. W ciągu pierwszych 16 lat polityki naturalnych pożarów w parku Yellowstone nie ingerowano w przebieg 235 pożarów, które strawiły niecałe 14 tysięcy ha. Spośród nich tylko 15 przekroczyło obszar 100 akrów (40,47 ha). Takie rozmiary nie wzbudzały większych kontrowersji. Opinia publiczna nie zdawała sobie jednak jeszcze sprawy z faktu, że w naturalnych warunkach oprócz drobnych pożarów, które odświeżają strukturę ekosystemu w skali lokalnej, co kilkaset lat pojawiają się warunki do pożaru wielkoskalowego. W pełni zrozumiano to dopiero po doświadczeniach roku 1988 i kolejnych badaniach, z których wynikało, że poprzedni wielki pożar okolic Yellowstone miał miejsce kilkaset lat wstecz, a więc nie był odnotowany przez białych, choć już we wcześniejszych badań naukowcy odkryli wystąpienie istotnych pożarów w latach ok. 1630, 1643 i 1659 lub ok. 1665, jak również 3 większych pożarów w XVIII w. Naukowcy wiedzieli również, że następnego, o rozmiarach którego skutki całkowicie przebudowują ekosystem, należało się spodziewać w XX w., jako że czas na nagromadzenie się okoliczności mu sprzyjających szacowano na 300–350 lat. Wiedziano też, że w ostatnich kilku wiekach przeciętny czas pomiędzy pożarami w danym miejscu trwał ok. 20–25 lat, a bardziej rozległe pożary pojawiły się w północnej części parku 8 lub 10 razy.

Pytanie: Dlaczego zdecydowano się nie ingerować w przebieg pożarów na terenie niemal całego parku?
Odpowiedź: Ponieważ umiarkowane pożary eksperymentalne dawały zachęcające rezultaty

Pytanie: Czego początkowo nie była świadoma opinia publiczna?
Odpowiedź: faktu, że w naturalnych warunkach oprócz drobnych pożarów, które odświeżają strukturę ekosystemu w skali lokalnej, co kilkaset lat pojawiają się warunki do pożaru wielkoskalowego

Pytanie: Co ile lat miały występować najpoważniejsze w skutkach pożary?
Odpowiedź: 300–350

Pytanie: Czy przed rokiem 1972 nie dopuszczano przez pewien czas do rozprzestrzeniania się pożarów na obszarze tego parku?
Odpowiedź: tak
Iga Cembrzyńska

W 1964 debiutowała na ekranie rolą księżniczki Eminy w Rękopis znaleziony w Saragossie Wojciecha Hasa, a także odebrała trzecią nagrodę w kategorii „Piosenka kabaretowo-rozrywkowa” za wykonanie utworu „Intymny świat” na 2. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W 1965 otrzymała z Bohdanem Łazuką drugą nagrodę za wykonanie piosenki „W siną dal” na 3. KFPP w Opolu, a także zagrała żonę Kowalskiego, głównego bohatera filmu Tadeusza Konwickiego Salto oraz przez dwa miesiące występowała – na zaproszenie Bruno Coquatrixa – w paryskiej Olympii. Po zakończeniu kontraktu otrzymała propozycję przedłużenia umowy i zagrania kolejnych koncertów, jednak odmówiła. W 1966 wystąpiła w programie Divertimento op. 3 Szelesty jesienne Jeremiego Przybory oraz zaczęła występować w Teatrze Komedia w Warszawie. W latach 1966–1977 była laureatką Srebrnej Maski w plebiscycie „Expressu Wieczornego” na najpopularniejszą aktorkę. W 1967 zagrała Lorę Neuman, główną bohaterkę filmu Jerzego Zarzyckiego Komedia z pomyłek (1968), także została aktorką Teatru Ateneum, w którym debiutowała rolą Mariki w spektaklu Leona Kruczkowskiego Niemcy w reżyserii Janusza Warmińskiego, a w 1968 zagrała Kobietę w musicalu Agnieszki Osieckiej Apetyt na czereśnie w reż. Zdzisława Tobiasza.

Pytanie: W jakim filmie aktorka odegrała rolę Eminy?
Odpowiedź: w Rękopis znaleziony w Saragossie

Pytanie: Za jaką piosenkę aktorka została wyróżniona na 2. Krajowym FPPP?
Odpowiedź: Intymny świat

Pytanie: W którym roku aktorka dołączyła do Teatru Komedia?
Odpowiedź: W 1966

Pytanie: W jakiej kategorii została wyróżniona Srebrną Maską?
Odpowiedź: najpopularniejsza aktorka

Pytanie: Jaką postać wykreowała aktorka w Komedii z pomyłek?
Odpowiedź: Lory Neuman
Iga Cembrzyńska

W 1962 ukończyła studia na PWST w Warszawie. Dykcję doskonaliła w Instytucie Głuchoniemych w Warszawie. W czasie studiów przyjęła imię Iga, które nawiązuje do Igi Mayr, jej aktorskiej inspiracji. Po swoim pierwszym występie w klubie studenckim „Medyk” przyjęła propozycję współpracy z orkiestrą jazzową Eskulap – chcąc uniknąć konsekwencji ze strony rektora PWST, Jana Kreczmara, który zakazywał studentom pracy zawodowej, śpiewała pod pseudonimem Maria Skalska. Będąc na czwartym roku studiów, na zaproszenie Ludwika Sempolińskiego wystąpiła w programie Profesor i jego uczniowie, w którym zaśpiewała utwór „Peruwianka”. Po udziale w programie otrzymała propozycję nagrań radiowych oraz zagrania Lukrecji w przedstawieniu telewizyjnym Spazmy modne. Występowała też w spektaklach dyplomowych: Czuła struna, Przy drzwiach zamkniętych i Ksiądz Marek.

Pytanie: Dlaczego zdecydowała się posługiwać imieniem Iga?
Odpowiedź: nawiązuje do Igi Mayr, jej aktorskiej inspiracji

Pytanie: Dlaczego występując podczas studiów posługiwała się pseudonimem Maria Skalska?
Odpowiedź: chcąc uniknąć konsekwencji ze strony rektora PWST, Jana Kreczmara, który zakazywał studentom pracy zawodowej

Pytanie: W jakim mieście ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną?
Odpowiedź: Warszawie

Pytanie: Kim się inspirowała?
Odpowiedź: Igą Mayr
Letnie Igrzyska Olimpijskie 2004

Później nastąpiła parada 202 reprezentacji narodowych uczestniczących w Igrzyskach, w czasie której wystąpiła jedna z czołowych postaci muzyki klubowej, DJ Tiesto. Kraje pojawiały się zgodnie z układem liter w alfabecie greckim, dlatego kolejność poszczególnych ekip była inna niż zwykle (np. pierwsza weszła ekipa Saint Lucia, gr. Αγια Λουκια). Tradycja nakazuje, żeby pierwszym krajem maszerującym w paradzie była Grecja, a ostatnim – kraj organizujący Igrzyska, czyli w tym wypadku ponownie Grecja. Szczególne zainteresowanie towarzyszyło pojawieniu się ekip Afganistanu i Iraku. Innym gestem olimpijskim był wspólny przemarsz ekip Korei Północnej i Południowej pod jednym sztandarem koreańskim. Po raz pierwszy na olimpiadzie pojawiły się państwa Kiribati i Timor Wschodni. Po przemarszu sportowców wystąpiła islandzka piosenkarka Björk.

Pytanie: Jaki artysta wystąpił podczas parady reprezentacji narodowych na Igrzyska? 
Odpowiedź: DJ Tiesto

Pytanie: Jaką muzykę tworzy Dj Tiesto?
Odpowiedź: klubową

Pytanie: Ile reprezentacji krajów wystąpiło w paradzie z okazji igrzysk? 
Odpowiedź: 202

Pytanie: Zgodnie z jakim układem wystąpili reprezentanci na paradzie? 
Odpowiedź: liter w alfabecie greckim
Letnie Igrzyska Olimpijskie 2004

Po dokonaniu wyboru rozpoczęto przygotowania aren sportowych. Podczas siedmioletnich prac Międzynarodowy Komitet Olimpijski wyrażał wielokrotnie swoje wątpliwości, czy wszystko zostanie przygotowane na czas. Podjęto decyzję o zmianie składu komitetu organizacyjnego, na którego czele stanęła Gianna Angelopoulos-Daskalaki. Przyspieszono tempo prac, aczkolwiek w 2004 podjęto decyzję, że część przewidzianych zadań (m.in. dach nad basenem olimpijskim) nie zostanie ukończona. Obawiano się także, czy Stadion Olimpijski zostanie ukończony na czas. Jeszcze na kilka dni przed rozpoczęciem zawodów na wielu arenach toczyły się ostatnie prace. Tempo przygotowań w Atenach uznawane jest za najwolniejsze w historii, ale sami Grecy twierdzą, że odzwierciedla to ich naturę, gdy wszystkie prace pozostawione są na ostatnią chwilę. W czasie prac budowlanych zginęło co najmniej 19 osób.

Pytanie: Czy Międzynarodowy Komitet Olimpijski był przekonany, że przygotowania zostaną zakończone w terminie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto objął stanowisko przewodniczącego komitetu organizacyjnego?
Odpowiedź: Gianna Angelopoulos-Daskalaki

Pytanie: Ilu ludzi straciło swoje życie podczas prowadzenia tych prac budowlanych?
Odpowiedź: co najmniej 19

Pytanie: W którym roku zdecydowano, że basen olimpijski nie będzie zbudowany do końca?
Odpowiedź: 2004
Nóż w wodzie

Pod naporem krytyki w Europie Wschodniej Polański, nie widząc dla siebie przyszłości w Polsce, wyjechał do Francji. Prasa komunistyczna uznała emigrację Polańskiego za „zdradę narodową”, a jego położeniu nie sprzyjał międzynarodowy sukces Noża w wodzie. Jak się jednak okazało, pełnometrażowy debiut Polańskiego stał się jednym z najważniejszych produktów eksportowych polskiej kinematografii doby Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Władze komunistyczne wysyłały film na festiwale w Wenecji, Prades, Nowym Jorku i Teheranie, gdzie zdobywał nagrody. Kulminacją sukcesu Noża w wodzie była pierwsza w historii polskiej kinematografii nominacja do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Rywalizację o Oscara film Polańskiego przegrał jednak z Osiem i pół (1963) Federica Felliniego. Nóż w wodzie pojawił się również na okładce magazynu „Time” z 20 września 1963 roku (z podpisem: „Kochankowie w polskim filmie”), a reżyserowi proponowano realizację amerykańskiego remake’u z udziałem między innymi Richarda Burtona oraz Warrena Beatty’ego, na co Polański jednak się nie zgodził.

Pytanie: Do jakiego kraju wyemigrował Polański? 
Odpowiedź: Francji

Pytanie: W jakim regionie europejskim Polański był krytykowany? 
Odpowiedź: w Europie Wschodniej

Pytanie: Czy film "Nóż w wodzie" okazał się sukcesem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Gdzie pojawiły się informacje, że Polański swoją emigracją dopuścił się "zdrady narodowej"?
Odpowiedź: w prasie komunistycznej

Pytanie: Jaki film wgrał Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego?
Odpowiedź: Osiem i pół
Traktat z Kanagawy

Obie strony miały pewne powody do zadowolenia. Perry mógł ogłosić, że Japonia "została otwarta dla narodów Zachodu". Przedstawiciele siogunatu wskazywali, że traktat został zawarty przez czterech negocjatorów, bez oficjalnego dokumentu ze strony Rady Starszych i że nie wyrażono zgody na umowę handlową. Co więcej, udało się uniknąć niebezpieczeństwa interwencji zbrojnej. Oczywiście ze strony wielu daimyō podniosły się głosy niezadowolenia, a postawa bakufu była często krytykowana. Przede wszystkim jednak, siogunat zyskał czas przed nieuniknionym zderzeniem z cywilizacją zachodnią.

Pytanie: Czy zawarty traktat pozwalał ogłosić sukces obu stroną?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Japonia i USA zgodziły się wtedy utrzymywać sformalizowane relacje handlowe?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy wszyscy byli zadowoleniu z zawartych postanowień?
Odpowiedź: nie
Call of Duty 3

Gra Call of Duty 3 została oficjalnie zapowiedziana 31 maja 2005 roku przez wydawcę serii, przedsiębiorstwo Activision. Pierwotnie miała zostać wyprodukowana przez studio Infinity Ward, które było doświadczone w produkcji poprzednich gier z serii: Call of Duty i Call of Duty 2. Jednak w maju 2006 roku prezes Activision, Bobby Kotick, ogłosił, że Call of Duty 3 nie zostanie wydana na komputery osobiste, ale na konsole autorstwa Sony, Microsoftu i Nintendo. Istniało wówczas prawdopodobieństwo, że prace nad grą przejmie studio Treyarch, znane wcześniej z gry Call of Duty 2: Big Red One. 11 maja 2006 roku zapowiedziano obecność Call of Duty 3 na targach Electronic Entertainment Expo.

Pytanie: Jakie przedsiębiorstwo wydaje całą serię Call of Duty?
Odpowiedź: Activision

Pytanie: Jaka firma produkowała pierwszą część gry Call of Duty?
Odpowiedź: Infinity Ward

Pytanie: Kto zarządzał firmą Activision?
Odpowiedź: Bobby Kotick

Pytanie: Czy Call of Duty 3 działa na komputerach osobistych?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Na jakich targach zaprezentowano Call of Duty 3?
Odpowiedź: Electronic Entertainment Expo
Call of Duty 3

11 lipca 2006 roku Activision opublikowało nowe informacje na temat gry; potwierdzono obecność w niej wojsk kanadyjskich i polskich, tworzenie Call of Duty 3 przez Treyarch oraz prace nad nowym silnikiem fizycznym przeznaczonym na jej potrzeby. Twórcy gry potwierdzili też, że inspiracją dla nich przy tworzeniu fabuły były filmy takie jak Najdłuższy dzień i O jeden most za daleko. Pod koniec sierpnia 2006 roku gra została pokazana na zorganizowanym przez Microsoft wydarzeniu X06. Oficjalna premiera gry na platformy Xbox 360, Xbox i PlayStation 2 miała miejsce 7 listopada 2006 roku; 14 listopada ukazała się wersja na Wii, a 17 listopada – na PlayStation 3. Edycja na Xboksa 360 została wydana ponownie 28 lutego 2008 roku w reedycji, w ramach taniej serii wydawniczej Platinum Hits.

Pytanie: Jakie wojska miały być obecne w Call of Duty 3?
Odpowiedź: kanadyjskie i polskie

Pytanie: Kto był wydawcą Call of Duty 3?
Odpowiedź: Activision

Pytanie: Czyim zadaniem było wyprodukowanie Call of Duty 3?
Odpowiedź: Treyarch

Pytanie: Jakimi filmami inspirowali się twórcy Call of Duty 3?
Odpowiedź: Najdłuższy dzień i O jeden most za daleko
Dom Uphagena

Jest to jedyna w Polsce i jedna z nielicznych w Europie kamienic mieszczańskich o wyglądzie charakterystycznym dla XVIII wieku udostępnionych turystom. Muzeum, choć w swej nazwie odwołuje się do dawnego właściciela – Johanna Uphagena i jego spadkobierców, nie jest muzeum biograficznym. Celem Domu Uphagena jako muzeum jest przede wszystkim przywracanie pamięci o mieszczańskim świecie gdańszczan. Przedstawia typową dla gdańskiego Głównego Miasta strukturę zabudowy posesji, na której znajduje się kamienica sytuowana od frontu oraz dwie oficyny położone wokół wewnętrznego podwórza. Szczególnie ważnym zadaniem muzeum jest udostępnianie zrekonstruowanych wnętrz domu, począwszy od sieni i klatek schodowych, poprzez pokoje pełniące różne funkcje, aż do wnętrz gospodarczych.

Pytanie: Od czyjego nazwiska wzięła się nazwa tego muzeum?
Odpowiedź: właściciela – Johanna Uphagena i jego spadkobierców

Pytanie: Z jaką główną misją działa to muzeum?
Odpowiedź: przede wszystkim przywracania pamięci o mieszczańskim świecie gdańszczan

Pytanie: Dlaczego ta kamienica jest unikatowa w skali kraju?
Odpowiedź: Jest to jedyna w Polsce i jedna z nielicznych w Europie kamienic mieszczańskich o wyglądzie charakterystycznym dla XVIII wieku udostępnionych turystom

Pytanie: Co można zobaczyć w tym muzeum?
Odpowiedź: zrekonstruowane wnętrza domu, począwszy od sieni i klatek schodowych, poprzez pokoje pełniące różne funkcje, aż do wnętrz gospodarczych

Pytanie: Czy muzeum to ma na celu przedstawienie historii rodziny Uphagen?
Odpowiedź: nie
Dušan Oršula

Latem 1997 roku siedmiokrotnie uczestniczył w zawodach Pucharu Kontynentalnego – trzy razy (w Velenju i dwukrotnie w Zakopanem) występ zakończył na kwalifikacjach, a cztery razy wystąpił w konkursach głównych. We Frenštácie pod Radhoštěm zdobył pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji generalnej, plasując się w pierwszym konkursie na dziewiętnastym, a w drugim na dwunastym miejscu. Wspomniane dwunaste miejsce zajął ex aequo z Martinem Mesíkiem i Gerdem Siegmundem. Również w kolejnym konkursie cyklu, w Oberhofie, Oršula znalazł się w najlepszej trzydziestce i zdobył punkty – był 22. Zimą czterokrotnie wystartował w seriach kwalifikacyjnych do zawodów Pucharu Świata – w Villach, Harrachovie, i dwa razy w Zakopanem, jednak nie awansował do żadnego konkursu. Od stycznia do marca 1998 roku dziesięciokrotnie brał udział w zawodach Pucharu Kontynentalnego. Raz udało mu się zdobyć punkty do klasyfikacji generalnej – było to 14 lutego w Saalfelden am Steinernen Meer, gdzie Słowak zajął 26. miejsce. W całym sezonie zdobył 48 punktów Pucharu Kontynentalnego, dzięki czemu uplasował się na 159. miejscu w klasyfikacji generalnej cyklu.

Pytanie: Ile razy w roku 1997 Dušan Oršula brał udział w Pucharze Kontynentalnym? 
Odpowiedź: siedem

Pytanie: Czy Dušan Oršula brał udział do zimowych kwalifikacji Pucharu Świata?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Dušan Oršula awansował do Pucharu Świata?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile punktów w sezonie 1997/1998 zdobył Dušan Oršula?
Odpowiedź: 48

Pytanie: Na którym miejscu Dušan Oršula zakończył sezon 1997/1998?
Odpowiedź: 159