mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Reprezentacja Polski w piłce nożnej mężczyzn

W 1961 reprezentacja Polski wzięła udział w eliminacjach do MŚ 1962, przegranych po dwumeczu z Jugosławią. Rok później Polacy dwukrotnie przegrali z Irlandią Północną w eliminacjach Pucharu Narodów Europy 1964. 4 września 1963 w Szczecinie Polacy pokonali Norwegów 9:0, co przez następne 45 lat było najwyższym zwycięstwem polskiego zespołu. Swojego pierwszego gola w reprezentacji strzelił wtedy Włodzimierz Lubański, czołowa postać tej drużyny w kolejnych latach. Polska przegrała również kolejne eliminacje, tym razem do MŚ 1966. W decydującym meczu uległa w Rzymie Włochom 1:6.

Pytanie: Czy w 1961 roku polskiej reprezentacji udało się uzyskać awans do Mistrzostw Świata?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy w 1962 roku polska reprezentacja uzyskała awans do Pucharu Narodów Europy?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak skończył się dla reprezentacji Polski mecz decydujący o tym, czy otrzyma awans do Mistrzostw Świata 1966?
Odpowiedź: uległa w Rzymie Włochom 1:6
Bitwa pod Cecorą (1620)

Dla realizacji planu bitwy oba te taborki powinny były posuwać się równo z czołem wojska. Pomysł był bardzo dobry, ponieważ uniemożliwiał oskrzydlenie wojsk, a atakujący przeciwnik dostawałby się pod ostrzał piechoty obu taborków. Niestety lewy tabor w pewnym momencie stanął i chorągwie ustawiające się do bitwy naciskały na tabor prawy, który przesuwał się do przodu i zamiast czołem ku górom stanął bokiem do nich odsłaniając prawe skrzydło wojska. Dowódca turecki, widząc to, natychmiast wydał rozkaz ataku na odsłonięte skrzydło. Wtedy hetman Koniecpolski wydał taborowi rozkaz cofnięcia się, ale były problemy z jego wykonaniem i tabor się pomieszał. Bitwa trwała około 6 godzin i zakończyła się wycofaniem wojsk polskich do obozu.

Pytanie: Dlaczego pomysł, aby taborki posuwały się równo z czołem wojska był dobry?
Odpowiedź: ponieważ uniemożliwiał oskrzydlenie wojsk, a atakujący przeciwnik dostawałby się pod ostrzał piechoty obu taborków

Pytanie: Co zrobił turecki dowódca, kiedy zorientował się, że problemy z lewym taborem spowodowały odłonięcie prawego skrzydła wojska?
Odpowiedź: natychmiast wydał rozkaz ataku na odsłonięte skrzydło

Pytanie: Czy rozkaz hetmana Koniecpolskiego, wydany w odpowiedzi na atak tureckich wojsk na odłonięte skrzydło, został sprawnie wykonany?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jaki sposób zakończyło się to starcie?
Odpowiedź: wycofaniem wojsk polskich do obozu
Ferrisaurus

Powyższy kladogram powstał z wykorzystaniem matrycy danych użytej przez He i innych przy opisie Ischioceratops. Kreatorzy Ferrisaurus opracowali jeszcze drugi kladogram. Użycie innej macierzy, z pracy Morschhausera i innych poświęconej badaniu Auroraceratops, zaowocowało nieco innym kladogramem, w którym Ferrisaurus leży w nierozwikłanej politomii z wieloma innymi rodzajami, jak również grupą Coronosauria. Pomimo że kreatorzy rodzaju w tekście swej publikacji zaliczają Ferrisaurus do tego kladu, na obu zaprezentowanych przez nich kladogramach znajduje się on poza nim.

Pytanie: Czy kreatorom tego rodzaju udało się opracować więcej niż jeden kladogram?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie działania doprowadziły do powstania innego kladogramu?
Odpowiedź: Użycie innej macierzy, z pracy Morschhausera i innych poświęconej badaniu Auroraceratops

Pytanie: Do jakiego kladu jest przyporządkowywany ten rodzaj dinozaura przez kreatorów?
Odpowiedź: Coronosauria
Jaguar amerykański

Na podstawie przesłanek morfologicznych brytyjski zoolog Reginald Pocock doszedł do wniosku, że jaguar jest najbliżej spokrewniony z lampartem. Jednakże nie ma jednoznacznych dowodów z badania DNA, które ustalałyby pozycję jaguara wśród innych gatunków z uwagi na zmienność wyników pomiędzy badaniami. Skamieliny wymarłych gatunków Panthera, jak Panthera gombaszoegensis i lew amerykański, pokazują cechy zarówno lwa, jak i jaguara. Analiza jaguarowego mitochondrialnego DNA datuje powstanie linii gatunku na pomiędzy 280 000 a 510 000 lat temu, a więc później, niż wskazywałby to zapis kopalny.

Pytanie: Na czym oparł swój wniosek, co do pokrewieństwa jaguara z lampartem Pocock?
Odpowiedź: przesłankach morfologicznych

Pytanie: Dlaczego badania genetyczne nie pozwoliły jeszcze na dokładne określenie stopnia spokrewnienia tego zwierzęcia z innymi gatunkami?
Odpowiedź: z uwagi na zmienność wyników pomiędzy badaniami

Pytanie: Czy zapis kopalny wskazuje na późniejsze czy wcześniejsze powstanie linii gatunkowej jaguara niż badania przeprowadzone na mitochondrialnym DNA?
Odpowiedź: późniejsze

Pytanie: Kiedy, zgodnie z badaniami przeprowadzonymi na mitochondrialnym DNA, mogła wyodrębnić się linia gatunkowa jaguara?
Odpowiedź: pomiędzy 280 000 a 510 000 lat temu
Pałka szerokolistna

Pałka szerokolistna rośnie w bardzo zróżnicowanych warunkach klimatycznych – w strefie międzyzwrotnikowej i umiarkowanej (na północy sięgając środkowej części Alaski, gdzie temperatury zimowe sięgają –34 °C), w wilgotnym klimacie oceanicznym oraz na obszarach będących pod wpływem klimatu kontynentalnego. W górach spotykana na obszarach położonych nawet na wysokości 2300 m n.p.m. Roślina występuje w wodach stojących oligotroficznych do eutroficznych (płytkie i zatorfione brzegi jezior, starorzecza, rowy melioracyjne, doły potorfowe), na podłożu zwykle mulistym, zasobnym w materię organiczną, przynajmniej w warstwie wierzchniej. W zbiornikach wodnych może rosnąć w strefie litoralu do głębokości 2 m. Znosi dosyć duże wahania poziomu wody, ale jej korzenie i kłącza muszą być stale w podłożu zalanym wodą. Znosi wysychanie w miesiącach letnich, ale nie przeżywa długotrwałej suszy. Wraz ze wzrostem głębokości rośliny rosną w zbiorowisku rzadziej i słabiej kwitną. W takich warunkach biomasa lokowana jest bardziej w liściach niż w organach podziemnych. Gdy teren, na którym rośnie pałka szerokolistna, ulegnie zlądowaceniu, rośliny tego gatunku giną, a ich miejsce zajmują inne rośliny szuwarowe lub mszysto-turzycowe. Podczas gwałtownego przyboru wód czasami całe łany pałki ulegają oderwaniu od podłoża i pływają na wodzie jako tzw. pło. Dzięki dodatniej pływalności kłączy (ze względu na przestwory powietrzne oraz uwięzione w pływającej macie roślin pęcherze gazu, powstające w procesach anaerobowych), skupienia pałki mogą rosnąć bez kontaktu z podłożem, tworząc płat o grubości kilkudziesięciu centymetrów. Splątane kłącza i grube łodygi pałki zatrzymują szczątki organiczne i niesiony przez wodę muł. W rezultacie gatunek ma duży udział w zarastaniu zbiorników wodnych. Produkuje dużą ilość biomasy, która jednak szybko ulega rozkładowi. Ze względu na sprawny system transportu tlenu do korzeni, skutecznie natlenia podłoże, zwykle ubogie w ten pierwiastek, dzięki czemu przyczynia się istotnie do ograniczenia fermentacji metanowej. Pałka ta bywa spotykana na brzegach wód słabo zasolonych, przy czym o ile dorosłe rośliny dość dobrze znoszą zasolenie osiągające ponad 1,1%, o tyle na siedliskach zasolonych nasiona nie kiełkują, a także znacznie ograniczone jest tworzenie pędów kwitnących. Pałka szerokolistna dobrze znosi pożary, regenerując się z kłączy. Wyjątkiem są sytuacje, gdy pożary zbiegają się z osuszeniem siedliska lub po wypaleniu roślin nastąpi podniesienie poziomu wód.

Pytanie: Na jakiej maksymalnie wysokości zaobserwowano pałkę szerokolistną?
Odpowiedź: 2300 m n.p.m

Pytanie: Czy pałka szerokolistna jest odporna na długie okresy suszy?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak nazywa się pałkę szerokolistną pływającą na powierzchni wody?
Odpowiedź: pło

Pytanie: Z jakiej części rośliny dochodzi do odtworzenia pałki szerokolistnej po pożarze?
Odpowiedź: kłączy
Elektryczny zespół trakcyjny

W 2011 roku rozpoczęła się produkcja trzeciego już EZT z Newagu – Impulsu. Był to 6-członowy skład, również przeznaczony dla SKM Warszawa. W 2012 roku rozpoczęła się produkcja 4-członowej wersji Impulsu – 31WE, 5 takich składów zamówiły Koleje Dolnośląskie. 19 lutego 2013 4-członowy Impuls pobił rekord prędkości elektrycznego zespołu trakcyjnego produkcji polskiej osiągając 211 km/h na Centralnej Magistrali Kolejowej. W maju 2013 zamówiono pierwszy egzemplarz 2-członowy, a w lipcu 3-członowy. W listopadzie 2013 podpisano pierwszy kontrakt na 5-członowe Impulsy. Do maja 2016 zostało zamówione 102 Impulsy.

Pytanie: Kto zamówił EZT Impuls?
Odpowiedź: SKM Warszawa

Pytanie: Ile członów liczył EZT Impuls?
Odpowiedź: 6

Pytanie: Czy SKM Warszawa zamówiła EZT w 2012 roku?
Odpowiedź: nie
Scjentologia

Krytycy scjentologii twierdzą, że wybrana grupa zaawansowanych członków Kościoła scjentologicznego ostatecznie dowiaduje się, że Hubbard nie pozostawił wątpliwości co do swojego stosunku do innych religii. W niektórych z tekstów przeznaczonych jedynie dla tej wybranej grupy twierdzi on, że Jezus Chrystus nigdy nie istniał, ale został wszczepiony do kolektywnej pamięci ludzkości przez Xenu 75 milionów lat temu i że chrześcijaństwo było „operacją entheta (zła)”, kierowaną przez istoty zwane Targami (Hubbard, Electropsychometric Scouting: Battle of the Universes, kwiecień 1952), co jednoznacznie identyfikuje Jezusa i chrześcijaństwo jako siły zła, nie siły dobra. Należy jednak ponownie zaznaczyć, że o istnieniu tych tekstów dowiadujemy się przede wszystkim od przeciwników scjentologii i że według nich teksty te znane są jedynie małej grupie wyznawców.

Pytanie: Czy istnienie tekstów zdradzających stosunek Hubbarda do chrześcijaństwa jest pewny?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy chrześcijaństwo w rzekomych tekstach Hubbarda jest przedstawione jako dobra czy zła siła?
Odpowiedź: zła

Pytanie: Czy rzekome teksty, w których Hubbard zdradza swój stosunek do chrześcijaństwa miałyby być dostępne dla wszystkich scjentologów?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jaki sposób według rzekomych tekstów Hubbarda ludzie mieli dowiedzieć się o Chrystusie?
Odpowiedź: został wszczepiony do kolektywnej pamięci ludzkości przez Xenu

Pytanie: Kto według rzekomych tekstów Hubbarda miał kierować chrześcijaństwem?
Odpowiedź: istoty zwane Targami
Dobromir Sośnierz

W 1990 związał się z Unią Polityki Realnej, której członkiem był od 1994 do drugiej połowy następnej dekady. Z listy tej partii kandydował do Sejmiku Województwa Śląskiego w 2002. Jako kandydat UPR ubiegał się o stanowisko prezydenta Katowic w wyborach samorządowych w 2006, uzyskując 1463 głosy (1,51%) i zajmując piąte miejsce wśród dziewięciu kandydatów, równocześnie kandydując do rady miasta. W 2005 startował do Sejmu RP z listy Platformy Janusza Korwin-Mikke. W wyborach parlamentarnych w 2007 kandydował do Senatu RP jako bezpartyjny z ramienia UPR w okręgu rybnickim. Zajął ostatnie, szóste miejsce, zdobywając 18 230 głosów (6%). Przez dwie kadencje był radnym jednostki pomocniczej Ligota-Panewniki w Katowicach.

Pytanie: Jaki rezultat uzyskał w wyborach do Parlamentu w 2007 roku?
Odpowiedź: Zajął ostatnie, szóste miejsce, zdobywając 18 230 głosów (6%)

Pytanie: Czy chciał zostać senatorem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z ramienia jakiej partii kandydował w wyborach samorządowych w 2002 roku?
Odpowiedź: Unii Polityki Realnej

Pytanie: Jaki rezultat uzyskał, kandydując na prezydenta Katowic w 2006 roku?
Odpowiedź: 1463 głosy (1,51%) i piąte miejsce wśród dziewięciu kandydatów
Sergio Leone

Po zdobyciu odpowiednich funduszy Sergio Leone rozpoczął w 1982 roku zdjęcia do Dawno temu w Ameryce. Film ukazał się w 1984 roku i był opowieścią o życiu gangstera żydowskiego pochodzenia (Robert De Niro) oraz jego przyjaciół od czasów prohibicji do lat 60. XX wieku. Stanowił on polemikę z hollywoodzkimi filmami gangsterskimi, wyrażającą jednocześnie rozczarowanie Leone Stanami Zjednoczonymi i tamtejszym brakiem wartości. 3,5-godzinna saga została bardzo pozytywnie przyjęta przez publiczność poza konkursem na Festiwalu Filmowym w Cannes, jednak na rynek amerykański weszła okrojona o 84 minuty i zmontowana w kolejności chronologicznej, tracąc swą logikę i sens. W wyniku tego film w Stanach odniósł klęskę finansową, zarabiając jedynie ponad 5 milionów dolarów. Reakcje amerykańskich krytyków na oryginalną wersję były różne: od atakującego film Leone Vincenta Canby’ego z „The New York Timesa”, przez chwalącego sposób narracji Richarda Corlissa z magazynu „Time”, po pełnego entuzjazmu Rogera Eberta, który ogłosił Dawno temu w Ameryce arcydziełem. Dzieło Leone otrzymało dwie nagrody BAFTA, uzyskując ostatecznie zdaniem Alicji Helman opinię mistrzowskiej mieszaniny motywów kina gangsterskiego.

Pytanie: W którym roku rozpoczęto produkcję filmu Dawno temu w Ameryce?
Odpowiedź: 1982

Pytanie: Kto wcielił się w główną rolę w filmie Dawno temu w Ameryce?
Odpowiedź: Robert De Niro

Pytanie: W którym roku Dawno temu w Ameryce weszło na ekrany?
Odpowiedź: 1984

Pytanie: Czy Dawno temu w Ameryce trwało dłużej niż 3,5 godziny?
Odpowiedź: nie
GAZ-M20 Pobieda

Pierwszy seryjny samochód M-20 wyprodukowano 28 czerwca 1946 roku. Do końca roku zbudowano jednak tylko 23 samochody, praktycznie ręcznie. W następnym roku uruchomiono produkcję taśmową i w 1947 powstało ich 601, a w 1948 – 4549. Jakość pierwszych serii jednak była niska i od jesieni 1948 na zarządzenie władz podjęto wysiłki w kierunku poprawy jakości produkcji. Wprowadzono liczne poprawki, ulepszając m.in. resory i gaźnik, zmieniono także przełożenie przekładni głównej z 4,7 na 5,125:1. Już wiosną 1947 dokonano drobnej modyfikacji nadwozia, zastępując atrapę chłodnicy w formie trzypiętrowej piramidy z poziomych żeber przez dwupiętrową. Masowa produkcja ruszyła w 1949 roku, w którym wyprodukowano równe 15 000. Początkowo samochody miały trzystopniową niezsynchronizowaną skrzynię biegów od GAZ M-1 z dźwignią w podłodze, a od 1950 roku – skrzynię od GAZ-12 ZIM ze zsynchronizowanym II i III biegiem i dźwignią przy kierownicy. W 1952 podniesiono nieznacznie moc silnika z 50 do 52 KM, na skutek modyfikacji zaworów dolotowych. Znak fabryczny z przodu maski i na tablicy przyrządów stanowił czerwony stylizowany emblemat „M20”, przypominający blanki kremla w Gorkim. Do modernizacji w 1955 roku wyprodukowano ok. 160 000 samochodów.

Pytanie: Ile samochodów M-20 powstało w 1946?
Odpowiedź: 23

Pytanie: Czy pierwsze serie M-20 były dobrej jakości?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile M-30 wyprodukowano w 1949?
Odpowiedź: 15 000
Serafin z Sarowa

Chcąc zapobiec trwaniu kultu świętego, władze bolszewickie, w ramach akcji otwierania rak z relikwiami, nakazały otwarcie również raki z pozostałościami ciała św. Serafina. 17 grudnia 1920 relikwie zostały wystawione na widok publiczny mimo protestów wiernych. Ich publiczna ekspozycja trwała do sierpnia roku następnego. Natomiast 23 marca 1927 władze stalinowskie nakazały zniszczenie trumny, w której przechowywane było ciało św. Serafina. Same zaś relikwie zostały wywiezione do Leningradu i umieszczone w muzeum ateizmu, które z kolei zajmowało dawny sobór Kazańskiej Ikony Matki Bożej. Los relikwii pozostawał przez wiele lat nieznany. W 1991 uszkodzone szczątki odnaleziono w piwnicach soboru. Ich identyfikacja była możliwa dzięki napisowi na rękawiczce i porównaniu go z zachowanym w archiwum opisem relikwii w momencie ich wywiezienia z Sarowa. Relikwie trafiły do monasteru w Diwiejewie. W odnowionych budynkach monasteru w Sarowie zrekonstruowano również celę, w której św. Serafin spędził 15 lat w całkowitym odosobnieniu.

Pytanie: Jakie działania zostały podjęte przez bolszewickie władze w celu zapobiegnięciu trwania kultu tego świętego?
Odpowiedź: w ramach akcji otwierania rak z relikwiami, nakazały otwarcie również raki z pozostałościami ciała św. Serafina

Pytanie: Czy wierni domagali się publicznego okazania relikwi św. Serafina?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaką funkcję pełnił pierwotnie budynek, który został potem zmieniony w muzeum ateizmu?
Odpowiedź: soboru Kazańskiej Ikony Matki Bożej

Pytanie: W jaki sposób w 1991 roku udało się potwierdzić autentyczność tych relikwi?
Odpowiedź: dzięki napisowi na rękawiczce i porównaniu go z zachowanym w archiwum opisem relikwii w momencie ich wywiezienia z Sarowa
In Flames

W 1997 roku muzycy z In Flames nagrali i wydali swoją trzecią płytę, Whoracle. Podobnie jak The Jester Race została nagrana w Studio Fredman przy pomocy Fredrika Nordströma. Po nagraniu albumu Glenn Ljungström oraz Johan Larsson nieoczekiwanie ogłosili swoje odejście z zespołu. Na czas trasy koncertowej z zespołem Dimmu Borgir ich miejsca zajęli Niklas Engelin (gitara) oraz Peter Iwers (bas). Po zakończeniu trasy obaj na stałe dołączyli do grupy. W nowym składzie In Flames odbył trasę koncertową po Europie oraz zagrał swoje dwa pierwsze koncerty w Japonii. Pod koniec tej trasy (1998) Engelin opuścił zespół.

Pytanie: W którym roku stworzono Whoracle?
Odpowiedź: 1997

Pytanie: Kto odszedł z zespołu po wydaniu Whoracle?
Odpowiedź: Glenn Ljungström oraz Johan Larsson

Pytanie: Na jakim instrumencie gra Peter Iwers?
Odpowiedź: bas
Gerhard Schallert

Sezon 1994/1995 w Pucharze Kontynentalnym rozpoczął od 27. i 32. miejsca w konkursach w Lillehammer na początku grudnia 1994. Kilka dni później wziął udział w zawodach Pucharu Świata na normalnej skoczni w Planicy, jednak nie zdobył w nich punktów do klasyfikacji – w pierwszym konkursie zajął 39, a w drugim 42. miejsce. W drugi dzień świąt Bożego Narodzenia zajął siódme miejsce w konkursie Pucharu Kontynentalnego w Sankt Moritz. Na przełomie 1994 i 1995 roku drugi raz w karierze wziął udział w Turnieju Czterech Skoczni. W jego 43. edycji wystartował jednak dwukrotnie w zawodach głównych (45. miejsce w Garmisch-Partenkirchen i 28. w Bischofshofen), dwukrotnie start zakończył na seriach kwalifikacyjnych (w Oberstdorfie i Innsbrucku). Rezultat z Bischofshofen dał mu trzy punkty do klasyfikacji Pucharu Świata. W Turnieju Czterech Skoczni został sklasyfikowany na 45. miejscu.

Pytanie: Czy Gerhard Schallert wygrał w zawodach w Planicy w 1994 roku?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Które miejsce zajął Gerhard Schallert w zawodach w Sankt Moritz?
Odpowiedź: siódme miejsce

Pytanie: Ile punktów zdobył Gerhard Schallert w Bischofshofen?
Odpowiedź: trzy
Krążownik rakietowy

W latach 80., przed rozpadem ZSRR, zdołano zbudować z dłuższej przewidywanej serii tylko trzy krążowniki rakietowe nowego pokolenia projektu 1164 (typu Sława) o wyporności pełnej 11 300 ton, które przenosiły 16 wyrzutni rakiet przeciwokrętowych Bazalt i 8 wyrzutni pionowych pocisków przeciwlotniczych dalekiego zasięgu Fort. Apogeum rozwoju krążowników służących do walki z okrętami nawodnymi, a przy tym mających chronić zespoły floty przed lotnictwem i okrętami podwodnymi, stały się natomiast cztery wielkie krążowniki atomowe projektu 1144 (typu Kirow) z lat 80., klasyfikowane oficjalnie jako „ciężkie atomowe krążowniki rakietowe”. Miały one wyporność pełną do 25 000 ton i były uzbrojone w 20 wyrzutni ciężkich rakiet przeciwokrętowych Granit, a ponadto 12 wyrzutni pionowych pocisków przeciwlotniczych dalekiego zasięgu Fort i pociski krótkiego zasięgu. Do zwalczania okrętów podwodnych dysponowały wyrzutniami rakietotorped i trzema śmigłowcami, a ich załoga sięgała 744 ludzi. W literaturze anglojęzycznej bywają one określane wręcz jako „krążowniki liniowe” (battlecruiser), co nie ma oficjalnego uzasadnienia.

Pytanie: Ile krążowników rakietowych zwodował Związek Radziecki w całej swej historii?
Odpowiedź: trzy

Pytanie: Jakim typem rakiet były pociski Fort?
Odpowiedź: Przeciwlotnicze dalekiego zasięgu

Pytanie: Ile członków załogi przebywało na okrętach typu Kirow?
Odpowiedź: 744

Pytanie: Jaką wyporność posiadał krążownik Kirow?
Odpowiedź: 25 000
Kamp (estetyka)

W 1964 roku Susan Sontag opublikowała głośny esej Notes on Camp, w którym zawarła refleksje na temat zjawiska kampu oraz kampowego pojmowania „złej sztuki” – kiczu. Istotą kampu według Sontag jest umiłowanie tego, co nienaturalne, a więc wszelkiej sztuczności i przesady. To rodzaj estetyzmu, czy raczej estetycznego sposobu widzenia, który nie widzi świata w kategoriach piękna, lecz w kategoriach sztuczności i stylizacji. Istnieje jednak nie tylko kampowy sposób patrzenia na rzeczy; można go rozpoznać w przedmiotach i wytworach kultury, a nawet w zachowaniach.

Pytanie: Co jest kluczowym aspektem kampu, zdaniem autorki eseju Notes on Camp?
Odpowiedź: umiłowanie tego, co nienaturalne, a więc wszelkiej sztuczności i przesady

Pytanie: Jak nazywała się praca Susan Sontah poruszająca zjawisko kampu?
Odpowiedź: Notes on Camp

Pytanie: Co stanowiło treść znanego eseju autorstwa Susan Sontah?
Odpowiedź: refleksje na temat zjawiska kampu oraz kampowego pojmowania „złej sztuki” – kiczu

Pytanie: Przez pryzmat jakich kategorii odbierany jest świat za pośrednictwem kampu, zdaniem Susan Sontah?
Odpowiedź: sztuczności i stylizacji
Grand Prix Pacyfiku 1995

Alesi, Hill oraz Schumacher obrali taktykę trzech pit stopów. Na pierwszy z nich wszyscy trzej zjechali na 18 okrążeniu. Mechanicy Benettona wymienili opony oraz zatankowali samochód szybciej, niż mechanicy Williamsa i Ferrari, dzięki czemu Schumacher wyjechał z boksów przed Alesim i Hillem. Postój Hilla z powodu zacięcia się zaworu paliwa był prawie dwukrotnie dłuższy niż postój Schumachera. Schumacher po wyjeździe z boksów był czwarty, Alesi siódmy, a Hill – dziesiąty. Schumacher zyskał trochę przewagi nad Alesim i Hillem; Hill wyprzedził poprzedzającego go Frentzena na 22 okrążeniu, a Alesi poprzedzającego go Irvine'a na okrążeniu 23. Irvine'a próbował również wyprzedzić Hill, ale uderzył w samochód Irvine'a, co spowodowało niewielkie uszkodzenie przedniego spoilera. Irvine zjechał do boksów na 25 okrążeniu, dzięki czemu Hill znalazł się bezpośrednio za Alesim. Przed wyścigiem Coulthard planował zjeżdżać do boksów trzykrotnie, ale podczas wyścigu zespół zmienił taktykę, planując, że szkocki kierowca zjedzie na pit stop jedynie dwa razy, przy czym pierwszy pit stop nastąpi sześć okrążeń po pierwotnie planowanym (tj. na 24 okrążeniu), i wtedy zespół zatankuje do samochodu więcej paliwa niż planowano. Dzięki temu, że Coulthard miał cięższy od Schumachera samochód, Niemiec jechał od tamtej pory znacznie szybciej niż Szkot.

Pytanie: Ile pit stopów miał zamiar wykorzystać Hill w wyścigu Grand Prix Pacyfiku w 1995 roku?
Odpowiedź: Trzy

Pytanie: Dlaczego postój Hilla był najdłuższy spośród wszystkich pit stopów?
Odpowiedź: z powodu zacięcia się zaworu paliwa

Pytanie: Jakie uszkodzenia miał Hill po uderzeniu w samochód Irvine'a?
Odpowiedź: niewielkie uszkodzenie przedniego spoilera

Pytanie: Czy Coulthard jechał szybciej niż Schumachera po 24 okrążeniu?
Odpowiedź: nie
75 mm armata wz. 1902/26

W starciach z niemieckimi czołgami armaty wz. 1902/26 okazały się bronią bardzo dobrą. Do celów przeciwpancernych najlepiej sprawdzały się granaty stalowe wz. 1915 lub wz. 1917. W przypadku tej amunicji często wystarczył sam wybuch w pobliżu pojazdu, aby go poważnie uszkodzić lub zniszczyć. Największą bitwą, podczas której użyto armat wz. 1902/26 jako broni przeciwpancernej była bitwa pod Mokrą. W rejonie tej wsi 1 września naprzeciwko siebie stanęły Wołyńska Brygada Kawalerii (z 2 Dywizjonem Artylerii Konnej w składzie) oraz 4. Dywizja Pancerna. Podczas bitwy 2 Dywizjon Artylerii Konnej zniszczył kilkadziesiąt niemieckich pojazdów.

Pytanie: Czy armaty wz. 1902/26 były skuteczne?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakich typów granatów używano przeciwpancernie?
Odpowiedź: wz. 1915 lub wz. 1917

Pytanie: Czy granat musiał uderzyć w cel by go zniszczyć?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie wojska zmierzyły się pod Mokrą?
Odpowiedź: Wołyńska Brygada Kawalerii (z 2 Dywizjonem Artylerii Konnej w składzie) oraz 4. Dywizja Pancerna