mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Leconte de Lisle

Najwcześniejsze próby poetyckie Charlesa Leconte de Lisle’a – które autor zaczął pisać pod wpływem doświadczenia pierwszej nieszczęśliwej miłości do Marie-Elixène de Lanux Naciede (1821-1840) – osadzone były mocno w tradycji romantycznej, a formę nadawały im zwłaszcza liryki miłosne Alphonse de Lamartine’a, orientalne dywany Victora Hugo oraz poematy narracyjne Alfreda de Vigny. Leconte dość mocno uderzał wówczas w ton elegijno-sentymentalny, nieco „łzawy”, wtórny i bez wątpienia epigoński względem przebrzmiewającej już epoki. Z czasem starał się jednak przezwyciężyć owe wpływy literatury pokolenia, z którym coraz mniej się utożsamiał, co w kilka lat później doprowadziło wręcz do ostrej krytyki dotychczasowej literatury. Miało to swoje podstawy przede wszystkim w pełnym bolesnych rozczarowań życiu poety. Tendencja do zanegowania dziedzictwa romantycznego oraz pragnienie autorytetu nowej, nie obarczonej społeczno-ideologicznymi postulatami, „poezji czystej” – bezpośrednio zrodziły program parnasizmu, którego de Lisle był głównym inicjatorem i „niekoronowanym” przywódcą. Oblicze nurtu, choć rewolucyjne, to jednak sięgało do tradycji starożytnych. Głównym postulatem parnasizmu Leconte de Lisle’a było zerwanie z dotychczasowym egotyzmem i profetyzmem, a także introwertycznym, nadmiernie emocjonalnym i subiektywnym romantyzmem na rzecz obiektywnej, filozoficzno-refleksyjnej analizy świata. Jak zauważa Janusz Strasburger, jego dojrzałą poezję charakteryzuje „świadome zamknięcie się we własnym świecie poetyckim o podstawowych składnikach treści i formy wyraźnie skrystalizowanych”. Szczególnie doniosłą rolę zaczął pełnić u niego opis – obraz dziki pozbawiony jakichkolwiek prób przełożenia symbolów Przyrody na świat emocjonalny człowieka czy nawet jakichkolwiek znamion obecności jednostkowych uczuć. Jest to opis chłodny, zmonumentalizowany, malarski w stylu akademickim, porównywany nieraz do obrazów Paula Cézanne’a, wokół którego kumulowała się myśl przewodnia wiersza. Cytowany wyżej Janusz Strasburger wychwytuje wręcz wyraźne analogie między stylem, w jaki poeta tworzy opis przyrody a techniką montażu filmowego. Rzadko spotykanym zabiegiem formalnym, z którego skorzystał tu de Lisle okazało się wprowadzenie miary czasu w opisie spadania w otchłań; niejako opisywanie przestrzeni za pomocą pojęć czasowych („z godziny na godzinę schodzę”). Godne uwagi są również wartości muzyczne i dźwiękowe poezji Leconte de Lisle’a, które stały się inspiracją dla ówczesnej muzyki poważnej. Filozoficzne dociekania w połączeniu z wyrafinowaną formą stanowią o trudności przekładu jego wierszy na inne języki.

Pytanie: Co zainspirowało de Lisle'a do podjęcia prób pisania?
Odpowiedź: nieszczęśliwej miłości do Marie-Elixène de Lanux Naciede

Pytanie: Na jakich utworach wzorował się w pierwszych próbach pisarskich de Lisle?
Odpowiedź: liryki miłosne Alphonse de Lamartine’a, orientalne dywany Victora Hugo oraz poematy narracyjne Alfreda de Vigny

Pytanie: Jaki był ton pierwszych utworów de Lisle'a?
Odpowiedź: elegijno-sentymentalny

Pytanie: Na czele jakiego nurtu naturalnie stanął de Lisle po zanegowaniu romantyzmu?
Odpowiedź: parnasizmu
Pafawag 101N

Pod koniec czerwca 2016 została rozpoczęta renowacja zespołu EN94-40. Jego przegląd został połączony z naprawą mającą na celu zabezpieczenie jednostki przed degradacją wraz z upływem czasu. Został odświeżony wygląd składu oraz przywrócono mu stan z końca eksploatacji. Ponadto zostało zabezpieczonych kilka kompletnych pojazdów, ale nie została wówczas jeszcze podjęta decyzja które z nich pozostaną w dyspozycji WKD. Jeden zespół EN94 został zarezerwowany dla potencjalnego kupca oraz trwały rozmowy o sprzedaży pozostałych pojazdów. W połowie lipca na stanie przewoźnika pozostawało 9 jednostek. Wszystkie pojazdy, które były eksploatowane do 27 maja, poza odrestaurowywanym składem, oczekiwały wówczas na decyzję o pozostawieniu bądź sprzedaży. Pozostałe dwa zespoły o numerach 04 i 08 WKD chciało natomiast przeznaczyć do kasacji. 27 listopada, podczas dnia otwartego w lokomotywowni WKD, zaprezentowany został odrestaurowany pojazd EN94-40.

Pytanie: Kiedy rozpoczęła się modernizacja EN94-40?
Odpowiedź: czerwcu 2016

Pytanie: Jakie było założenie naprawy dokonanej w 2016 roku na EN94-40?
Odpowiedź: zabezpieczenie jednostki przed degradacją wraz z upływem czasu

Pytanie: Ile EN94 posiadało WKD w lipcu 2016?
Odpowiedź: 9

Pytanie: Ile z posiadanych składów WKD chciało przeznaczyć na złom?
Odpowiedź: dwa

Pytanie: Kiedy opinia publiczna zobaczyła EN94-40 po remoncie?
Odpowiedź: 27 listopada
Pafawag 101N

W 1990, w związku z nieprzystosowaniem WKD do przeprowadzania napraw głównych swojego taboru, zespoły serii EN94 zaczęto kierować do Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego w Bydgoszczy (obecnie Pesa) na naprawy główne połączone z modernizacją, której zakres został uzgodniony z Centralnym Biurem Konstrukcyjnym Taboru Kolejowego z Poznania. W tym roku do Bydgoszczy wysłane zostały pierwsze trzy pojazdy: 11 lipca – EN94-12, 22 października – EN94-11, a 28 grudnia – EN94-22. Ich powrót na WKD był początkowo planowany w lutym 1991, ale ostatecznie pierwsza jednostka, którą była EN94-12, została dostarczona do Grodziska 1 maja. 25 czerwca powrócił również zespół o numerze 22, jednak 6 sierpnia obydwie wówczas naprawione jednostki ponownie wysłano do Bydgoszczy na naprawę gwarancyjną. Składy powracające z ZNTK sprawiały różne problemy, których naprawa w zapleczu WKD trwała kilka tygodni. Najwięcej usterek dotyczyło nowych drzwi, jednak zdarzały się również poważniejsze awarie. W związku z nimi ZNTK wysłały do Grodziska ponad 30-osobowy zespół, którego zadaniem było usuwanie występujących usterek w miejscu stacjonowania taboru.

Pytanie: Gdzie w 1990 naprawiano EN94?
Odpowiedź: Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego w Bydgoszczy

Pytanie: Kiedy do Bydgoszczy trafiła EN94-11?
Odpowiedź: 22 października

Pytanie: Kiedy WKD planowało odzyskać wysłane do naprawy składy?
Odpowiedź: lutym 1991

Pytanie: Czy WKD było zadowolone z przeprowadzonej modernizacji składów EN94?
Odpowiedź: nie
Mandaryna

18 czerwca 2021 w klubokawiarni Kipisz w Łodzi miał premierę jej performance oŚĆ! w reżyserii Małgorzaty Haduch. 21 lipca wydała piosenkę „Nie będziesz szła sama”, nagraną z Gosią Andrzejewicz i Iną, która jest coverem utworu „All The Things She Said” zespołu Tatu. 20 listopada wydała teledysk do utworu „Love is just a game” pochodzącego z płyty Mandaryna.com. 6 grudnia producent pierwszych płyt Mandaryny, Harald Reitinger, ogłosił w mediach społecznościowych wydanie cyfrowe zremasterowanej wersji debiutanckiego albumu artystki pt. Mandaryna One. Dzień wcześniej w godzinach wieczornych płyta została udostępniona bezpłatnie w serwisie YouTube. Względem swojego pierwowzoru, zamiast oryginalnej wersji hitu "Here I Go Again" udostępniona została odświeżona cyfrowo edycja z 2006, którą Mandaryna do dziś wykonuje na koncertach.

Pytanie: Kto był reżyserem "oŚĆ!"?
Odpowiedź: Małgorzata Haduch

Pytanie: Z kim Mandaryna nagrała piosenkę "Nie będziesz szła sama"?
Odpowiedź: Gosią Andrzejewicz i Iną

Pytanie: Kto jest twórcą utworu All The Things She Said?
Odpowiedź: Tatu

Pytanie: W jakim utworze dokonano zmian w albumie Mandaryna One względem wersji oryginalnej i remasterowanej?
Odpowiedź: Here I Go Again
Bohdan Łazuka

Tuż po obronie dyplomu w 1961 dostał angaż w Teatrze Współczesnym w Warszawie – debiutował rolą w Zemście, następnie występował też jako Zapowiadacz w Karierze Arturo Ui, Fiedotik w Trzech siostrach i sługa Françoise Sagan w Zamku w Szwecji. Również w 1961 zaczął grać w Kabarecie Szpak i dołączył do Kabaretu Starszych Panów, w którym wylansował przebój „Przeklnę cię”, wykonywany w duecie z Barbarą Krafftówną. Zaczął też występować w programie radiowym Podwieczorek przy mikrofonie i zagrał ze Stanisławem Dygatem w krótkometrażowym filmie dyplomowym Jerzego Skolimowskiego Pieniądze albo życie, a pod koniec roku premierę miał film Stanisława Możdżeńskiego Zuzanna i chłopcy, w którym zagrał Kazika.

Pytanie: W którym roku Łazuka ukończył studia z tytułem?
Odpowiedź: 1961

Pytanie: Na jakiej scenie debiutował Łazuka?
Odpowiedź: Teatru Współczesnego w Warszawie

Pytanie: Czy utwór Przeklnę Cię okazał się klapą?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jaką postać Łazuka wcielił się w filmie Zuzanna i chłopcy?
Odpowiedź: Kazika
Witold Kiejstutowicz

W 1394 Krzyżacy, chcąc zjednać sobie Witolda i chcąc rozluźnić jego więzy z Polską, przestali atakować Litwę i zaproponowali Witoldowi sojusz. Witold, szukając z kolei wsparcia Krzyżaków w swoich planach ekspansji na wschód, podpisał z nimi w 1398 niekorzystny dla Litwy Pokój na wyspie Salin, w których oddał Krzyżakom Żmudź po rzekę Niewiażę. Niemiecki kronikarz Johann von Poslig zapisał, że bojarzy proklamowali wówczas Witolda swym królem (eynen Koning), jednak wzmianka ta budzi wątpliwości, bo ustanowienie monarchii nie należało do kompetencji bojarów. Oznaczać to może, że chodziło tu o obwołanie Witolda wielkim księciem, ponieważ do tej pory Witold był zaledwie namiestnikiem polskiego króla. Potwierdza tę interpretację fakt, że proklamacja bojarów nie wywołała żadnego echa w źródłach poza Posligiem.

Pytanie: Z jakiego powodu członkowie Zakonu przedstawili Witoldowi propozycję sojuszu?
Odpowiedź: chcieli zjednać sobie Witolda i chcieli rozluźnić jego więzy z Polską

Pytanie: Jakie tereny zostały przyznane Zakonowi zgodnie z postanowieniami pokoju z 1398 roku?
Odpowiedź: Żmudź po rzekę Niewiażę

Pytanie: Dlaczego wypowiedź Johanna von Posliga na temat bojarów i koronowania Witolda budzi pewne wątpliwości?
Odpowiedź: ustanowienie monarchii nie należało do kompetencji bojarów

Pytanie: Co umacnia teorię, że bojarzy obwołali Witolda wielkim księciem?
Odpowiedź: proklamacja bojarów nie wywołała żadnego echa w źródłach poza Posligiem
Emma Marrone

2 września 2011 wydała swój kolejny singel „Sarò libera”, zwiastujący jej drugi studyjny album. Utwór znalazł się na czwartym miejscu listy najlepiej sprzedających się singli we Włoszech i pokrył się złotem. 20 września natomiast ukazał się nowy album piosenkarki zatytułowany tak samo, jak singel. Płyta Sarò libera trafiła na pierwsze miejsce oficjalnej włoskiej listy sprzedaży oraz 43. miejsce na oficjalnej liście w Szwajcarii. We Włoszech album otrzymał za sprzedaż certyfikat potrójnej platyny.

Pytanie: Jak nazywa się piosenka, którą wypuściła na początku września 2011 roku?
Odpowiedź: „Sarò libera”

Pytanie: W jakim rankingu piosenka „Sarò libera” zajęła czwartą pozycję?
Odpowiedź: liście najlepiej sprzedających się singli we Włoszech

Pytanie: Jakie odznaczenie uzyskał album Sarò libera we Włoszech?
Odpowiedź: certyfikat potrójnej platyny

Pytanie: W jakim kraju album ten znalazł się na czterdziestym trzecim miejscu listy sprzedaży?
Odpowiedź: Szwajcarii

Pytanie: Czy album nazywał się tak samo jak utwór, który wydała 2 września 2011 roku?
Odpowiedź: tak
Dożynki

W późniejszym okresie to największe tradycyjne święto okresu letnio-jesiennych zbiorów, urządzane było zawsze w niedzielę, jakiś czas po ukończeniu żniw. Polskie dożynki i niemieckie Erntedankfest urządzane były w tym samym czasie. Stanowiły one relikt dawnych zwyczajów o charakterze magicznym, mających zapewnić urodzaj na przyszły rok. Zakończenie żniw miało też swą uroczystą oprawę w świątyni. W każdym kościele parafialnym święcono obrzędowe pieczywo oraz wieńce dożynkowe wykonywane przez wytypowane wcześniej okoliczne wsie. Wieńce miały dość różnorodne kształty, zazwyczaj były zakończone w formie krzyży, hostii, kielichów i koron. Wieńce uświetniają ceremoniał święta planów w wielu częściach Europy m.in. w Polsce i Niemczech, niesione zawsze symbolicznemu gospodarzowi.

Pytanie: Jakie korzyści miały przynieść ich uczestnikom dożynki?
Odpowiedź: urodzaj na przyszły rok

Pytanie: Jakie przedmioty były święcone podczas dożynek?
Odpowiedź: obrzędowe pieczywo oraz wieńce dożynkowe

Pytanie: Kto odpowiadał za stworzenie wieńców dożynkowych?
Odpowiedź: wytypowane wcześniej okoliczne wsie

Pytanie: Jakie kształty przyjmowały zwykle zakończenia dożynkowych wieńców?
Odpowiedź: krzyży, hostii, kielichów i koron
Gramatyka języka rosyjskiego

Zaimek не́кто → ktoś ma jedynie formę mianownika, a zaimek не́что występuje w mianowniku i bierniku (obie formy są identyczne). Zaimków tych zwykle używa się z określeniem, np. не́кто в огро́мной шля́пе → ktoś w ogromnym kapeluszu. Zaimek не́кто można łączyć z nazwiskami, np. Пото́м выступа́л не́кто Фёдоров. → Potem występował niejaki Fiodorow. Не́что łączy się z przymiotnikami w mianowniku, a nie jak w języku polskim – w dopełniaczu, np. не́что подо́бное → coś podobnego; Случи́лось не́что стра́нное. → Wydarzyło się coś dziwnego.

Pytanie: Czy не́что występuje wyłącznie jako mianownik?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy biernik różni się zapisem od mianownika w не́что ?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaką częścią mowy jest не́что?
Odpowiedź: Zaimkiem

Pytanie: Czy zaimek не́кто deklinuje się tak samo w języku rosyjskim jak i polskim?
Odpowiedź: nie
Gramatyka języka rosyjskiego

Zaimek względny кото́рый odnosi się do rzeczowników ożywionych lub nieożywionych, uzgadnia się z nimi jego rodzaj i liczbę, a przypadek zależy od zdania podrzędnego, np. Я купи́л биле́ты на пье́су «Вишнëвый сад», кото́рую вы хоте́ли уви́деть. → Kupiłem bilety na sztukę „Wiśniowy sad”, którą chcieliście zobaczyć. Я была́ влюблена́ в мужчи́не, за кото́рого она́ вы́шла за́муж. → Byłam zakochana w mężczyźnie, za którego ona wyszła za mąż. Podobnie jak кото́рый odmienia się не́который → pewien, niektórzy, np. не́которое вре́мя → pewien czas; Не́торорые [лю́ди] лю́бят ани́совые леденцы́. → Niektórzy [ludzie] lubią anyżowe landrynki.

Pytanie: Do czego odwołuje się zaimek кото́рый?
Odpowiedź: do rzeczowników ożywionych lub nieożywionych

Pytanie: Jaki jest cel zaimka кото́рый?
Odpowiedź: uzgadnia się z nimi jego rodzaj i liczbę

Pytanie: Jakim typem zaimka jest кото́рый?
Odpowiedź: Względnym

Pytanie: Czym jest "Wiśniowy sad"?
Odpowiedź: Sztuką
Azure Window

9 marca 2017 rząd ogłosił międzynarodowy konkurs na plan, dotyczący przyszłości Dwejry. Rozważane opcje obejmowały pozostawienie miejsca bez zmian, wydobycie szczątków okna z dna morskiego i wystawienie ich, stworzenie sztucznej lub w formie rzeczywistości rozszerzonej rekonstrukcji okna, utworzenie centrum interpretacji lub wykonanie instalacji artystycznej na miejscu. Rząd oświadczył, że formacja skalna nie zostanie odbudowana. Jedyną osobą, która odpowiedziała na to międzynarodowe zaproszenie, był inwestor z Gozo Joseph Portelli, który zaproponował budowę hotelu w kamieniołomie w pobliżu miejsca, w którym znajdowało się Azure Window. Projekt obejmowałby również centrum interpretacji, centrum nurkowe, interaktywne muzeum, centrum obserwacji nieba oraz środki transportu. W sierpniu 2018 roku ogłoszono, że rząd nie zamierza realizować tej propozycji.
Pod koniec 2018 rosyjski architekt Svetozar Andreev z Hoteì Russia, we współpracy z Eleną Britanishską, ogłosił propozycję budowy w miejscu Azure Window stalowej konstrukcji. Projekt zatytułowany „Serce Malty” (ang. The Heart of Malta) składałby się z konstrukcji z wielokątnymi lustrzanymi ścianami ze stali, której wielkość i proporcje oparte byłyby na dawnym naturalnym łuku. Obiekt składałby się z pięciu pięter obejmujących ponad 5000 m² powierzchni wystawienniczej, przy czym każde piętro reprezentowałoby inny okres w historii Malty. Centralne spiralne schody połączyłyby ze sobą poziomy. Propozycja ta spotkała się z mieszanymi reakcjami opinii publicznej, większość respondentów w ankietach internetowych była „za”. Jednak projekt został również skrytykowany, ponieważ obszar ten jest parkiem morskim, a interwencja zniszczyłaby podwodne pozostałości oryginalnego Azure Window. Ponadto fundamenty musiałyby spoczywać w morzu na głębokości ponad 50 m, a miejsce to jest podatne na silne sztormy. W sierpniu 2019 nowa ulica w pobliskiej wiosce San Lawrenz została nazwana „Triq it-Tieqa tad-Dwejra” (Dwejra Window Street).

Pytanie: Jakie opcje rząd brał pod uwagę względem Dwejry?
Odpowiedź: pozostawienie miejsca bez zmian, wydobycie szczątków okna z dna morskiego i wystawienie ich, stworzenie sztucznej lub w formie rzeczywistości rozszerzonej rekonstrukcji okna, utworzenie centrum interpretacji lub wykonanie instalacji artystycznej na miejscu

Pytanie: Kto zgłosił się z pomysłem na Dwejrę?
Odpowiedź: Joseph Portelli

Pytanie: Czy rząd przyjął propozycję Portellego?
Odpowiedź: nie
Michel Ancel

Gotowy dokument z projektem gry Ancel przyniósł w 1992 roku do siedziby Ubisoftu. Projekt został przyjęty z aprobatą, a Ancel – mianowany jego reżyserem. Asystował mu współtwórca głównej postaci, Frédéric Houde, który pozostał jego wieloletnim współpracownikiem. Rayman, którego premiera odbyła się jesienią 1995 roku (po trzyletnim okresie produkcyjnym) w wersji na konsolę PlayStation, został pozytywnie przyjęty zarówno przez graczy, jak i recenzentów. Zgodnie z szacunkami FNAC produkcja studia sprzedała się w nakładzie 400 000 egzemplarzy.

Pytanie: Jak projekt gry Rayman został przyjęty przez Ubisoft?
Odpowiedź: z aprobatą

Pytanie: Czy sam stworzył główną postać Raymana?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto dopomógł mu w stworzeniu głównej postaci Raymana?
Odpowiedź: Frédéric Houde

Pytanie: Ile trwała produkcja tej gry na PlayStation?
Odpowiedź: trzy lata

Pytanie: Jak na tę grę zareagowali gracze i recenzenci?
Odpowiedź: pozytywnie
Wiesław Binienda

W 2011 wyniki uzyskane przez Wiesława Biniendę stały się przedmiotem seminarium naukowego Marka Czachora z Katedry Fizyki Teoretycznej i Informatyki Kwantowej Politechniki Gdańskiej. Jednak w 2015 Marek Czachor niemal w całości zakwestionował wyniki badań Biniendy 28 marca 2012 Wiesław Binienda brał udział w publicznym wysłuchaniu w sprawie śledztwa smoleńskiego w Parlamencie Europejskim w Brukseli, prezentując wyniki swoich badań przyczyn katastrofy, a 18 kwietnia 2012 symulacja dotycząca zderzenia skrzydła samolotu Tu-154M z brzozą została przez niego zaprezentowana podczas konferencji naukowej Earth and Space 2012 – Engineering for Extreme Environments w Pasadenie w Kalifornii.

Pytanie: Na czyich badaniach Czachor oparł swoje wykłady?
Odpowiedź: Wiesława Biniendy

Pytanie: Czy Czachor do śmierci uważał wyniki Biniendy za słuszne?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Podczas jakiego wydarzenia Binienda zaprezentował symulację zderzenia samolotu z brzozą podczas katastrofy smoleńskiej?
Odpowiedź: Earth and Space 2012 – Engineering for Extreme Environments
Joy (zespół muzyczny)

Trzeci singiel, „Hello”, także skomponowany przez Michaela Scheickla, ponownie stał się hitem. Pierwszy album, zatytułowany tak jak singiel Hello, okupował pierwsze pozycje przez pięć tygodni na kilku listach. To przyniosło zespołowi międzynarodową sławę, z albumami sprzedanymi w ponad 30 krajach. Nawet piosenka, która nie została wydana na singlu, „Valerie”, stała się hitem we Wschodniej Europie: w ZSRR dzięki wydaniu jako pocztówka dźwiękowa do magazynu „Krugozor”, a na Węgrzech doczekała się coveru w wykonaniu lokalnej grupy Inflagranty (jako „Te meg en”).

Pytanie: Dzięki czemu utwór "Valerie" odniósł szczególny sukces w ZSRR?
Odpowiedź: wydaniu jako pocztówka dźwiękowa do magazynu „Krugozor”
ORP Zawzięty (1953)

ORP „Zawzięty”, podobnie jak trzy bliźniacze jednostki, został przejęty w złym stanie technicznym, co wymusiło przerwanie szkolenia załogi i przeprowadzenie w 1956 roku remontu w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni. W dniach 21-25 lipca 1956 roku „Zawzięty” wraz z „Nieugiętym” towarzyszyły okrętowi szkolnemu „Zetempowiec” w rejsie na Morze Północne, opuszczając go po przebyciu Cieśnin Duńskich. W 1957 roku okręt trafił na remont stoczniowy. W 1958 roku wyposażenie radioelektroniczne jednostki uzupełniono o system rozpoznawczy „swój-obcy” typu Kremnij-2, składający się z urządzenia nadawczego Fakieł-MZ i odbiorczego Fakieł-MO. Od marca do czerwca 1959 roku jednostka ponownie była remontowana w stoczni. W czerwcu „Zawzięty” uczestniczył w uroczystych obchodach Dni Morza w Szczecinie. 4 stycznia 1960 roku numer burtowy okrętu został zmieniony na 363. W tym roku „Zawzięty” także wziął udział w paradzie z okazji Dni Morza, tym razem w Gdyni, a następnie został udostępniony do zwiedzania przy molo w Sopocie. Od 3 do 10 września ścigacz (wraz z „Czujnym”, „Zręcznym” i „Groźnym”) wziął udział w rejsie nawigacyjnym do portów Niemieckiej Republiki Demokratycznej, odwiedzając Warnemünde, Stralsund i Sassnitz. W styczniu 1961 roku okręt włączono do Dywizjonu Ścigaczy, przy niezmienionym miejscu bazowania na Helu. Od połowy kwietnia do połowy sierpnia 1961 roku jednostka była ponownie remontowana w Stoczni Marynarki Wojennej.

Pytanie: Do jakiego typu okrętów należał?
Odpowiedź: ścigaczy

Pytanie: W jaki sposób wzbogacono wyposażenie tego okrętu w 1958 roku?
Odpowiedź: uzupełniono o system rozpoznawczy „swój-obcy” typu Kremnij-2

Pytanie: W jakim wydarzeniu okręt ten brał udział w czerwcu 1959 roku?
Odpowiedź: uroczystych obchodach Dni Morza w Szczecinie

Pytanie: Gdzie odbyła się parada z okazji Dni Morza w 1960 r.?
Odpowiedź: w Gdyni
Słońce też wschodzi

Do Jake’a dołącza niedawno przybyły z Nowego Jorku Bill Gorton i narzeczony Brett, Mike Campbell, który przyjechał ze Szkocji. Jake i Bill jadą na południe, żeby łowić ryby niedaleko Pampeluny. Po drodze spotykają w Bajonnie Roberta Cohna, który pozostaje w Pampelunie, czekając na spóźniających się Brett i Mike’a. Cohn miał romans z Brett kilka tygodni wcześniej i nadal jest o nią zazdrosny, chociaż wie, że zaręczyła się z Mikiem. Jake i Bill spędzają pięć dni na łowieniu ryb w pobliżu Burguete, a później dołączają do towarzyszy w Pampelunie.

Pytanie: W jaki celu Jake i Bill Gorton udali się na południe?
Odpowiedź: żeby łowić ryby niedaleko Pampeluny

Pytanie: Gdzie Jake i Bill wpadają na Roberta Cohna?
Odpowiedź: w Bajonnie

Pytanie: Dlaczego Robert nie opuszcza Pampeluny?
Odpowiedź: czeka na spóźniających się Brett i Mike’a

Pytanie: Kto jest narzeczonym Brett?
Odpowiedź: Mike
Włodzimierz Cimoszewicz

W wyborach w 2019 uzyskał mandat eurodeputowanego, startując z pierwszego miejsca na liście Koalicji Europejskiej w okręgu wyborczym nr 4 jako kandydat SLD, zdobywając 219 677 głosów (15,86% głosów w okręgu). W Parlamencie Europejskim zasiadł w grupie Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów oraz Komisji Spraw Zagranicznych. Nie przystąpił do powołanej w styczniu 2021 delegacji Nowej Lewicy (złożonej z członków SLD i Wiosny), pozostając wraz z Markiem Belką i Leszkiem Millerem w dotychczasowej delegacji, która przyjęła nazwę Lewica dla Europy.

Pytanie: Z jakiej listy wziął udział w wyborach parlamentarnych w 2019 roku?
Odpowiedź: Koalicji Europejskiej

Pytanie: Jaką partię reprezentował podczas wyborów w 2019 roku?
Odpowiedź: SLD

Pytanie: W jakich organach w Parlamencie Europejskich objął stanowisko członka?
Odpowiedź: grupie Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów oraz Komisji Spraw Zagranicznych

Pytanie: Jacy politycy należeli razem z nim do Lewicy dla Europy?
Odpowiedź: Marek Belka i Leszek Miller
Dmitrij Głuchowski

W latach 2002-2005, mieszkał we francuskim Lyonie, gdzie pracował dla ogólnoeuropejskiego kanału Euronews. Po tym okresie powrócił do ojczyzny, by rozpocząć pracę w świeżo utworzonym kanale telewizyjnym Russia Today. Przez trzy lata, jako akredytowany przy Kremlu dziennikarz, podróżował dookoła świata. Był korespondentem wojennym w Izraelu i Abchazji, pracował w Radio Rossiji (Радио России). Od 2007 do 2009 roku był prezenterem radiowym stacji Majak (Маяк). Od marca 2009 roku prowadzi popularnonaukową audycję Fantastyczne śniadanie (Фантастический завтрак) na internetowym kanale PostTV.

Pytanie: Dla jakiej stacji Głuchowski pracował podczas pobytu w Lyonie?
Odpowiedź: Euronews

Pytanie: Czy po powrocie do swojego kraju Głuchowski pracował w radio ?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z jakiego powodu Głuchowski miał okazję do międzynarodowych podróży po zatrudnieniu w Russia Today?
Odpowiedź: był akredytowanym przy Kremlu dziennikarzem

Pytanie: Kiedy Głuchowski rozprzestrzenił swoją działalność do internetu?
Odpowiedź: w marcu 2009