mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Pacyfikacja wsi Skłoby

W nocy z 10 na 11 kwietnia od strony Szydłowca nadjechała samochodami niemiecka ekspedycja karna. W jej skład wchodzili funkcjonariusze policji porządkowej, wspierani przez członków SS i Selbstschutzu. Jeszcze przed świtem Niemcy szczelnym kordonem otoczyli Skłoby. Następnie przystąpili do zatrzymywania mężczyzn w wieku od 15 do 60 lat, przy czym aresztowań dokonywali na podstawie wyglądu fizycznego, bez sprawdzania dokumentów. Schwytania uniknęło jedynie jedenastu mężczyzn z tzw. Skłobów Górnych, którym udało się wymknąć ze wsi, zanim Niemcy zamknęli pierścień okrążenia.

Pytanie: W jaki sposób jedenastu mężczyzną udało się uniknąć aresztowania?
Odpowiedź: udało się im wymknąć ze wsi, zanim Niemcy zamknęli pierścień okrążenia

Pytanie: Co stanowiło dla Niemców podstawę do aresztowania?
Odpowiedź: wygląd fizyczny

Pytanie: Czy Niemcy weryfikowali tożsamość mężczyzn przed ich aresztowaniem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto wspomagał policję porządkową w przeprowadzeniu tej akcji?
Odpowiedź: członkowie SS i Selbstschutzu
Reaktor Maria

Kompleks reaktora Maria składa się z kilku budynków, wśród których są budynki badawcze, stacje pomp, układów chłodzenia i wentylacji oraz budynek reaktora. Przed wejściem na halę główną znajduje się sterownia reaktora oraz makieta ukazująca jego budowę w skali 1:100. Na halę wchodzi się przez specjalną śluzę, ze względu na utrzymywane wewnątrz niewielkie podciśnienie wywoływane systemem filtrującym powietrze. Na najwyższym poziomie, ponad powierzchnią basenu reaktora, znajdują się mechanizmy sterujące prętami paliwowymi i bezpieczeństwa. Jest tu także śluza oddzielająca basen reaktora od basenu, gdzie składuje się aktywne materiały. Niżej znajdują się komory gorące, pozwalające na manipulację obiektami, które wcześniej poddane były działaniu promieniowania. Na poziomie reaktora (otoczonego ścianami z betonu) znajdują się stanowiska badawcze, korzystające z poziomych kanałów, dostarczających wiązki neutronów. W ścianie komory izotopowej znajdują się wzierniki ze szkła z domieszką ołowiu, przez które można obserwować rdzeń.

Pytanie: Z jakiego powodu, w celu wejścia na halę, przechodzi się przez śluzę?
Odpowiedź: ze względu na utrzymywane wewnątrz niewielkie podciśnienie

Pytanie: W jakiej skali została wykonana makieta reaktora?
Odpowiedź: 1:100

Pytanie: Co od czego oddziela śluza znajdująca się na najwyższym poziomie?
Odpowiedź: basen reaktora od basenu, gdzie składuje się aktywne materiały

Pytanie: Czy w obrębie tego kompleksu znajdują się przestrzenie pozwalające na przeprowadzanie manipulacji na napromieniowanych obiektach?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Za pomocą czego można obserwować rdzeń?
Odpowiedź: wzierników ze szkła z domieszką ołowiu
Reaktor Maria

Pierwotnie paliwem wykorzystywanym w reaktorze Maria były sprowadzane z Rosji elementy paliwowe sześcio- i pięciorurowe (MR-6 i MR-5) zawierające uran wzbogacony do 80% w izotop 235U. Od 1999 roku reaktor wykorzystywał elementy paliwowe zawierające uran wzbogacony do 36%. Od 2009 roku wymieniono kluczowe elementy, dzięki czemu reaktor pracuje na paliwie niskowzbogaconym, tj. o zawartości izotopu 235U poniżej 20%. Każdy element paliwowy jest umieszczony w kanale technologicznym indywidualnie połączonym z pierwotnym obiegiem chłodzenia paliwa. Zużyte paliwo jest przechowywane pod wodą, w basenie oddzielonym śluzą od basenu reaktora. Z reaktora rozchodzi się także promieniście sześć poziomych kanałów, służących do wyprowadzania wiązek neutronów.

Pytanie: Jakiego rodzaju paliwo używano do napędzania tego reaktora jądrowego na początku jego istnienia?
Odpowiedź: elementy paliwowe sześcio- i pięciorurowe (MR-6 i MR-5) zawierające uran wzbogacony do 80% w izotop 235U

Pytanie: Jakie paliwo było wykorzystywane w reaktorze Maria od 1999 roku?
Odpowiedź: elementy paliwowe zawierające uran wzbogacony do 36%

Pytanie: Jakie zmiany pozwoliły na zmianę paliwa napędzającego reaktor Maria na niskowzbogacone?
Odpowiedź: wymieniono kluczowe elementy

Pytanie: Do czego przeznaczone są poziome kanały rozchodzące się promieniście z tego reaktora jądrowego?
Odpowiedź: wyprowadzania wiązek neutronów
Zamek w Bobolicach

W 1370 r. ówczesny król Polski Ludwik Węgierski nadał zamek swojemu krewnemu Władysławowi Opolczykowi. Ten w 1379 roku. przekazał go swemu dworzaninowi Andrzejowi Schóny z Barlabás (zwanego Andrzejem Węgrem), który zamek przekształcił w warownię zbójecką. Rozbójniczy proceder ukrócił król Władysław Jagiełło, który w 1396 r. włączył zamek z powrotem do dóbr królewskich, jednak pozwolił Andrzejowi nadal nim władać. Po jego śmierci zamek odziedziczyła jego córka Anna, a po jej śmierci zamek podzielili między siebie jej syn Stanisław Szafraniec i jej drugi mąż Mściwój z Wierzchowiska herbu Lis wraz z dziećmi. Doprowadziło to do licznych konfliktów, które zakończył Piotr Szafraniec (bratanek Stanisława), który wykupił od Lisów ich połowę zamku w 1445 r. Piotr Szafraniec wkrótce sprzedał zamek Florianowi z Knyszyna, który z kolei sprzedał go Andrzejowi Tresce, a jego rodzina sprzedała go Rzeszowskim. Następnym właścicielem w 1486 r. został Mikołaj Kreza z Zawady herbu Ostoja, którego rodzina władała zamkiem aż do 1625 r.

Pytanie: Komu przekazany został zamek w 1370 roku?
Odpowiedź: Władysławowi Opolczykowi

Pytanie: Kto został właścicielem budowli po Opolczyku?
Odpowiedź: Andrzej Schóny

Pytanie: W co Andrzej Węgier przemienił budowlę?
Odpowiedź: w warownię zbójecką
Liga Konferencji Europy UEFA (2021/2022)

Losowanie odbyło się 27 sierpnia 2021 roku. Do startu w fazie grupowej uprawnionych będzie 32 drużyny (22 zwycięzców rundy play-off Ligi Konferencji Europy i 10 przegranych rundy play-off Ligi Europy, które rozegrają spotkania systemem każdy z każdym u siebie i na wyjeździe. W trakcie losowania zespoły będą rozdzielone na 4 koszyki według współczynnika UEFA, następnie rozlosowane i podzielone na 8 grup po 4 drużyny każda. Do jednej grupy nie mogą trafić drużyny z tego samego koszyka i federacji, a także z powodu napiętej sytuacji politycznej na Ukrainie, zespoły z Rosji i Ukrainy.

Pytanie: Kiedy wytypowano rozgrywające grupy?
Odpowiedź: 32

Pytanie: Ile zespołów wystartuje w rozgrywkach fazy grupowej?
Odpowiedź: 27 sierpnia 2021

Pytanie: Zgodnie z jakim wskaźnikiem drużyny dzieli się na koszyki? 
Odpowiedź: współczynnikiem UEFA

Pytanie: Jakie zespoły nie znajdą się w tej samej grupie?
Odpowiedź: z tego samego koszyka i federacji, z Rosji i Ukrainy

Pytanie: Zgodnie z jakim systemem odbędą się mecze w fazie grupowej turnieju?
Odpowiedź: każdy z każdym
Małgorzata Tomaszewska

Od 2018 związana z Telewizją Polską. Początkowo w programie Pytanie na śniadanie zajmowała się tematem kultury i show-biznesu, a w maju 2019 została jedną z prowadzących program. W 2019 poprowadziła benefis Zenona Martyniuka pt. Życie to są chwile oraz magazyn kulturalny Lajk!. Prowadziła Wakacyjną Trasę Dwójki (2020, 2021), dwie edycje programu The Voice of Poland, Sylwester marzeń z Dwójką i trzecią edycję programu rozrywkowego Dance Dance Dance. 29 listopada 2020 współprowadziła finał 18. Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci w Warszawie. Prowadziła także 57. i 58. Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki w Opolu.

Pytanie: W jakiej stacji telewizyjnej pracowała począwszy od 2018 roku?
Odpowiedź: w Telewizji Polskiej

Pytanie: Jakie tematy podejmowała na początku swojej pracy przy Pytaniu na śniadanie?
Odpowiedź: kultura i show-biznes

Pytanie: W jakich latach dziennikarka pracowała przy Wakacyjnej Trasie Dwójki?
Odpowiedź: 2020, 2021

Pytanie: Ile odsłon realizacji The Voice of Poland prowadziła dziennikarka?
Odpowiedź: dwie
Crimen sollicitationis

Dotyczy to również instrukcji Crimen Sollicitationis, która z definicji odnosi się do naruszenia świętości sakramentu pokuty (spowiedzi), nie zaś do przestępstwa pedofilii. Jest to jednak przypadek, w którym postępowanie księdza może naruszyć zarówno prawo świeckie, jak i kościelne. Ciężki grzech duchownego, jakim jest wykorzystywanie seksualne kogokolwiek pod pretekstem spowiedzi nie był przestępstwem w rozumieniu kodeksu karnego. Jednak od lat 70. XX wieku, pojawiła się tendencja do kryminalizacji lub uznania za czyn zabroniony zachowań znanych jako molestowanie seksualne – „sexual harrasment”, wobec osób dorosłych. Gdy molestowana podczas spowiedzi osoba jest dzieckiem czy osobą nieletnią, może to być przestępstwo podpadające pod kodeks karny i ścigane z oskarżenia publicznego jako wykorzystywanie seksualne dzieci.

Pytanie: Do czego nawiązuje Crimen Sollicitationis?
Odpowiedź: naruszenia świętości sakramentu pokuty

Pytanie: Czy można założyć postępowanie karne księdzu?
Odpowiedź: tak
Crimen sollicitationis

„Uwagi wstępne” (pargraf 1-14) – definiują kanoniczne „przestępstwo solicytacji”, które zachodzi „gdy ksiądz – w trakcie samej czynności sakramentu spowiedzi; przed lub natychmiast po spowiedzi; w związku z lub pod pretekstem spowiedzi lub nawet bez związku ze spowiedzią (ale) w konfesjonale lub innym miejscu, przeznaczonym do wysłuchiwania spowiedzi i sprawiającym wrażenie, że wysłuchuje się tam spowiedzi – próbował nakłonić lub sprowokować penitenta (kimkolwiek on lub ona by byli) do niemoralnych lub nieprzyzwoitych czynów, czy to przy użyciu słów, znaków, skinięć głową, dotyku lub poprzez wiadomość na piśmie (przeznaczoną do przeczytania od razu lub później) lub zuchwale poważył się mieć niestosowną albo nieprzyzwoitą rozmowę lub wzajemny stosunek z tą osobą” – cytat definicji z Konstytucji Sacramentum Poenitentiae, §1. z roku 1741. Odpowiedzialnym za postawienie tej „niesłychanej zbrodni” przed sądem (kanonicznym) jest lokalny ordynariusz, który może przewodniczyć procesowi osobiście lub poprzez upoważnionego duchownego. Ze szczególnych powodów można przekazać sprawę bezpośrednio Świętej Kongregacji Świętego Oficjum, lub też ona sama może ją przejąć. Ordynariusz ma prawo sądzić obwinionego również wtedy, gdy jest zakonnikiem, zaznaczając że bezpośredni przełożony zakonnika ma prawo do nakładania pokuty, i przeniesienia go w inne miejsce chyba że lokalny ordynariusz tego zabroni, w powodu wpłynięcia skargi. Ordynariusz ma prawo powołać do procesu asesorów rzeczoznawców. W procesie muszą wziąć udział: rzecznik sprawiedliwości (oskarżyciel), adwokat obwinionego i notariusz. Wszyscy powołani do uczestniczenia w procesie muszą być duchownymi w dojrzałym wieku, doktorami prawa kanonicznego lub ekspertami. Wszyscy oni, obwiniony oraz inne osoby powołane do procesu, muszą składać przysięgę zachowania tajemnicy, a w przypadku jej złamania podlegają automatycznej ekskomunice, której zdjęcie zarezerwowane jest wyłącznie dla osoby papieża. Przysięga zachowania tajemnicy składają także obwiniający i świadkowie, nie podlegają jednak automatycznej ekskomunice, chyba że ostrzeże się ich przed taką karą w trakcie zeznań. Przysięga zachowania tajemnicy dotyczy wyłącznie wiedzy nabytej podczas procesu, czyli nie tej którą posiadają obwiniający i świadkowie niezależnie od procesu. Doprecyzowuje to załącznik do instrukcji tekstu przysięgi:

Pytanie: Kto powinien zgłosić do sądu kanonicznego podejrzenie popełnienia przestępstwa solicytacji?
Odpowiedź: lokalny ordynariusz

Pytanie: Jakie osoby muszą być obecne w trakcie procesu?
Odpowiedź: rzecznik sprawiedliwości (oskarżyciel), adwokat obwinionego i notariusz

Pytanie: Jakie konsekwencje grożą za niedotrzymanie przysięgi zachowania tajemnicy?
Odpowiedź: ekskomunika

Pytanie: Jaki rodzaj wiedzy obejmuje przysięga składana podczas procesu?
Odpowiedź: wyłącznie wiedzę nabytą podczas procesu
Antarktyda

Ze względu na położenie wokół bieguna południowego Antarktyda jest bardzo zimna, a woda występuje na niej najczęściej w stanie stałym. Opady są niskie (większość kontynentu jest pustynią) i prawie zawsze mają postać śniegu, który gromadzi się i przekształca w lód, pokrywający większą część Antarktydy. Część tej pokrywy lodowej tworzą ruchome lodowce znane jako strumienie lodowe, które spływają w kierunku krawędzi kontynentu. Przy brzegach kontynentu występują liczne lodowce szelfowe. Tworzą je pływające części lodowców spływających z kontynentu. Dalej od brzegów temperatury są również na tyle niskie, że przez większą część roku występuje pak lodowy. Zrozumienie dynamiki lodu w Antarktyce jest bardzo ważne dla oceny jego potencjalnego wpływu na poziom morza. Zasięg lodu morskiego powiększa się co roku w zimie, większość tego lodu topi się w lecie. Tworzy się on z wody morskiej i pływa w tej samej wodzie, a zatem nie przyczynia się do wzrostu poziomu morza. Zasięg lodu morskiego wokół Antarktydy pozostaje stabilny w ciągu ostatnich dziesięcioleci, choć niejasne jest, czy grubość tej warstwy nie maleje.

Pytanie: Dlaczego na obszarze Antarktydy temperatury są znacząco niskie?
Odpowiedź: Ze względu na położenie wokół bieguna południowego

Pytanie: Jaki typ lodowców przeważnie występuje niedaleko brzegów?
Odpowiedź: szelfowy

Pytanie: Z czego formują się lodowce szelfowe?
Odpowiedź: z pływających części lodowców spływających z kontynentu

Pytanie: Podczas której pory roku topi się znaczna część lodu występująca na obszarze Antarktydy?
Odpowiedź: w lecie
Antarktyda

W niektórych częściach Antarktydy obserwowane jest wyraźne ocieplenie klimatu; szczególnie silne stwierdzono na Półwyspie Antarktycznym. Eric Steig jako pierwszy w 2009 wykazał, że średnia temperatura powierzchni kontynentu Antarktydy nieznacznie rośnie, w tempie >0,05 °C na dekadę od 1957 do 2006. Badania te również wskazały, że Antarktyda Zachodnia w ciągu ostatnich 50 lat ocieplała się w tempie wyższym niż 0,1 °C na dekadę, a efekt ten jest najsilniejszy zimą i wiosną. Jest to częściowo zrównoważone przez jesienne ochłodzenie Antarktydy Wschodniej. Istnieją dowody na to, że wpływ na ogrzewanie Antarktydy ma antropogeniczna emisja gazów cieplarnianych, przede wszystkim dwutlenku węgla, chociaż nie jest to bezsprzecznie wykazane. Ocieplenie powierzchni Antarktydy Zachodniej, choć duże, nie doprowadziło do znacznego topnienia powierzchni lądolodu i nie ma bezpośredniego związku ze wzrostem poziomu morza. Wzrost tempa ruchu strumieni lodowcowych w tej części kontynentu bywa jednak tłumaczony zwiększonym napływem ciepłej wody z głębin oceanu, tuż przy krawędzi szelfu kontynentalnego. Z kolei w regionie Półwyspu Antarktycznego ocieplenie atmosfery ma prawdopodobnie istotny wpływ na topnienie pokrywy lodowej.

Pytanie: W której części Antarktydy temperatura przekracza dotychczasowe normy?
Odpowiedź: Półwyspie Antarktycznym

Pytanie: Jak zmieniała się temperatura na Antarktydzie w latach 1957 - 2006?
Odpowiedź: 0,05 °C na dekadę

Pytanie: Podczas jakich pór roku obserwowano największe ocieplenie na Antarktydzie Zachodniej? 
Odpowiedź: zimą i wiosną

Pytanie: Czy można z całą pewnością stwierdzić ze poziom temperatur na Antarktydzie jest spowodowany emisją gazów cieplarnianych? 
Odpowiedź: nie
Afryka

Jedna siódma ludności świata mieszka w Afryce, głównie wzdłuż północnego i zachodniego wybrzeża, a także wzdłuż żyznych dolin rzecznych. Chociaż ludzie przeważnie żyją w małych wioskach, coraz większa ich liczba migruje do miasteczek i metropolii w poszukiwaniu pracy i lepszego życia. Około trzydziestu metropolii na kontynencie przekroczyło milion mieszkańców i w związku z tym nasila się wiele problemów: bezrobocie, dzielnice nędzy (tzw. slumsy), brak szpitali, szkół, środków transportu, sieci wodociągowej, kanalizacji. Wskaźniki urodzeń w wielu krajach są wysokie, a rodziny wielodzietne. Blisko połowa populacji Afryki nie osiągnęła jeszcze piętnastego roku życia.
Północna część Afryki jest zamieszkana głównie przez Berberów, Arabów oraz narody używające języka arabskiego, choć nie będące Arabami, jak np. Egipcjanie.
Afryka subsaharyjska (tzw. Czarna Afryka na południe od Sahary) liczy około 1500 grup etnicznych. W Afryce wschodniej i płd.-wsch. (Tanzania, Kenia, RPA, wyspy Mauritius, Seszele) dużą część mieszkańców stanowią przybysze z Indii.
Sporą część ludności Republiki Południowej Afryki stanowią biali, pochodzący głównie z Wielkiej Brytanii, Holandii, Francji i Niemiec, a wyspę Madagaskar zamieszkują Malgasze. Trudności, jakie przeżywa Afryka, spowodowane są przeszłością kolonialną (w różnych aspektach), która opóźniła proces tworzenia się samodzielnych państw, a pozostawiła m.in. problem sztucznych granic, problemy etniczne, polityczne, gospodarcze i inne.

Pytanie: Jaka część światowej ludności zamieszkuje obszary afrykańskie?
Odpowiedź: Jedna siódma

Pytanie: Z jakimi kłopotami borykają się wielkie miasta afrykańskie?
Odpowiedź: z bezrobociem, dzielnicami nędzy, brakiem szpitali, szkół, środków transportu, sieci wodociągowej, kanalizacji

Pytanie: Jaka część ludności Afryki ma mniej niż 15 lat?
Odpowiedź: Blisko połowa

Pytanie: Jakie społeczności zasiedlają północnoafrykańskie obszary?
Odpowiedź: Berberowie, Arabowie oraz narody używające języka arabskiego, choć nie będące Arabami
Babi Jar

We wczesnych latach sześćdziesiątych temat Babiego Jaru pojawił się w sztuce (poezji, literaturze, muzyce) za sprawą takich artystów jak Anatolij Kuzniecow, Wiktor Niekrasow, Jewgienij Jewtuszenko, Dmitrij Szostakowicz czy Bułat Okudżawa. Wówczas ustawiono tam pamiątkowy obelisk, niezawierający jednak precyzyjnej inskrypcji. Dziś na terenie parku znajduje się kilka pomników, m.in. pomnik Menory i pomnik Ofiar Dzieci. Od 1990 r. żydowskie organizacje ukraińskie odznaczają medalem „Sprawiedliwego z Babiego Jaru” (ukr. Праведник Бабиного Яру) osoby, które ratowały Żydów od tej zagłady. Do dziś medal ten otrzymało ponad 400 osób.

Pytanie: Komu przyznawany jest medal?
Odpowiedź: osobom, które ratowały Żydów od zagłady

Pytanie: Ile osób zostało dotychczas wyróżnionych odznaczeniem?
Odpowiedź: ponad 400

Pytanie: Jaki medal otrzymują ci, którzy wspierali Żydów?
Odpowiedź: Sprawiedliwego z Babiego Jaru
Babi Jar

W dniu Jom Kipur, 29 września 1941 r., kazano zebrać się wszystkim Żydom we wskazanym miejscu z pieniędzmi, kosztownościami oraz ciepłymi ubraniami, co sugerowało daleką podróż. Z miejsca zbiórki grupami po sto osób Żydzi w obstawie SS i Ukraińskiej Policji Pomocniczej wymaszerowywali w kierunku jaru. Na miejscu w grupach 10-osobowych podchodzili do wąwozu i zostawali zabici strzałami z broni automatycznej. Jak zeznawał później Fritz Höfer, rozebranych Żydów prowadzono do wąwozu o dużych wymiarach. Gdy byli już na brzegu wąwozu, kładziono ich na ziemi lub już zabitych Żydach. Kiedy człowiek już leżał, przychodził strzelec i zabijał go strzałem w tył głowy. Egzekucje trwały całymi dniami aż do 3 października. Wedle niemieckich raportów zabito wówczas 33 761 Żydów.

Pytanie: Kiedy w 1941 roku przypadało święto Jom Kipur?
Odpowiedź: 29 września

Pytanie: Jakie polecenie otrzymali Żydzi w święto Jom Kipur?
Odpowiedź: kazano zebrać się wszystkim Żydom we wskazanym miejscu z pieniędzmi, kosztownościami oraz ciepłymi ubraniami

Pytanie: Kto obstawiał miejsce zbiórki Żydów w Babi Jarze?
Odpowiedź: SS i Ukraińskiej Policji Pomocniczej

Pytanie: Za pomocą jakiej broni mordowano Żydów w Babim Jarze?
Odpowiedź: broni automatycznej
Iliada

Od XVIII wieku samo istnienie Homera podawano w wątpliwość. Sami starożytni początkowo przypisywali mu autorstwo bardzo wielu innych niż Iliada i Odyseja eposów (tzw. eposów cyklicznych, np. Tebaidy), poematów heroikomicznych (Batrachomyomachia, Margites) i Hymnów homeryckich. O wspólnym autorze Iliady i Odysei świadczy przede wszystkim jednolicie wysoki poziom artystyczny utworów (zwłaszcza w porównaniu z zachowanymi tylko we fragmentach, ale powszechnie uważanymi za dalekie od doskonałości Odysei i Iliady eposami cyklicznymi), jednolitość językowa i wersyfikacyjna obu dzieł, jednolitość przedstawionej kultury. Różnice treściowe między epopejami świadczące o różności autorów dotyczą przede wszystkim ujęcia znaczenia snów i wróżbiarstwa oraz stosunku do bogów, zwłaszcza Zeusa i Przeznaczenia. Bardzo odmienny jest też nastrój poematów: nie można jednak uważać tego za argument przeciw jedności autorstwa Iliady i Odysei, różnice te spowodowane są bowiem przede wszystkim odmiennością ich tematyki. W starożytności istniał pogląd, że różnica nastroju poematów pochodzi stąd, że Iliadę Homer stworzył w młodości, Odyseję na starość.

Pytanie: Co wskazuje na to, że Iliadę i Odyseję napisało dwóch różnych autorów?
Odpowiedź: ujęcia znaczenia snów i wróżbiarstwa oraz stosunku do bogów, zwłaszcza Zeusa i Przeznaczenia

Pytanie: Co stanowi główny powód różnorodności nastrojów w tekstach?
Odpowiedź: odmienność ich tematyki

Pytanie: Co było powodem różnorodności nastrojów w tekstach zgodnie z wierzeniami starożytnych?
Odpowiedź: Iliadę Homer stworzył w młodości, Odyseję na starość
Iliada

Bliższe kontakty miast włoskich z Bizancjum spowodowały wzrost zainteresowania Homerem. Proces ten rozpoczął się w połowie XIV wieku. Słabo znający grekę Petrarka pisał do osoby, która ofiarowała mu ok. 1354 roku manuskrypt Homera: „Twój Homer jest dla mnie niemy, ja dla niego głuchy. Cieszę się samym patrzeniem, często go obejmuję i wzdycham: wielki mężu, jakże chciwie bym cię słuchał!”. Ostatecznie Petrarka poznał treść Iliady i Odysei z prozatorskiego przekładu na łacinę, sporządzonego dla Boccaccia. W większej liczbie greckie rękopisy zaczęły napływać do Włoch od połowy XV wieku, stając się obiektem wielkiego zainteresowania uczonych. Zaczęto domagać się też przekładów eposów na łacinę. Jedną z pierwszych bardziej udanych, choć niekompletnych prób był przekład prozą 16 ksiąg Iliady autorstwa Lorenza Valli (1442-1444), uzupełniony przez Francesca Aretina w roku 1460 (Aretino przetłumaczył też całą Odyseję) oraz heksametryczny ksiąg II-V pióra Angela Poliziana (ok. 1472). Łacina była językiem warstw wykształconych całej zachodniej Europy, mogli więc czytelnicy zapoznać się z treścią autentycznych poematów Homera. Pierwsze drukowane wydanie eposów w oryginale nastąpiło w roku 1488 we Florencji.

Pytanie: Co doprowadziło do wzmożonego zainteresowania jego twórczością?
Odpowiedź: Bliższe kontakty miast włoskich z Bizancjum

Pytanie: Kiedy zainteresowanie Homerem wzrosło?
Odpowiedź: w połowie XIV wieku

Pytanie: Jak swoją relację z twórczością tego pisarza opisywał Petrarka?
Odpowiedź: „Twój Homer jest dla mnie niemy, ja dla niego głuchy. Cieszę się samym patrzeniem, często go obejmuję i wzdycham: wielki mężu, jakże chciwie bym cię słuchał!”

Pytanie: W jakiej formie Petrarka miał szansę zapoznać się z twórczością Homera?
Odpowiedź: z prozatorskiego przekładu na łacinę, sporządzonego dla Boccaccia
Ewolucja waleni

W przeciwieństwie do Remingtonocetidae i Ambulocetidae Protocetidae miały duże oczodoły zorientowane bocznie. Coraz bardziej skierowane bocznie oczy mogły służyć obserwacji podwodnej zdobyczy. Przypominają one oczy współczesnych waleni. Co więcej, otwory nosowe były duże i ulokowane w połowie pyska. Wielka różnorodność zębów sugeruje zróżnicowane sposoby żywienia się Protocetidae. U Remingtonocetidae i Protocetidae wielkość otworu żuchwowego wzrastała. Duży otwór żuchwowy wskazuje na obecność żuchwowej poduszki tłuszczowej. Wypełnione powietrzem zatoki obecne u współczesnych waleni, izolujące ucho akustycznie, by lepiej słyszeć pod wodą, jeszcze się nie wykształciły. Przewód słuchowy zewnętrzny, nieobecny u dzisiejszych waleni, także jeszcze istniał. Przewód ślimaka łączył w sobie cechy lądowych parzystokopytnych i bardziej zaawansowanych waleni. Słyszały dźwięki o wyższej częstotliwości, niż ich lądowi przodkowie. Tak więc sposób transmisji dźwięków łączył w sobie cechy spotykane u pakicetydów oraz współczesnych zębowców. Na tym pośrednim etapie rozwoju słuchu transmisja dźwięków z powietrza była słaba z powodu modyfikacji ucha dostosowujących je do słyszenia pod wodą, natomiast kierunkowy słuch pod wodą również był słaby w porównaniu ze zdolnościami dzisiejszych waleni. Nie komunikowały się one pod wodą infradźwiękami na znaczne odległości (prawdopodobnie żyły w siedliskach przybrzeżnych). Jednakże zwierzęta te słyszały i w wodzie, i w powietrzu, stanowiąc formy przejściowe w ewolucji słuchu waleni.

Pytanie: Co wyróżniało gatunek od Remingtonocetidae i Ambulocetidae?
Odpowiedź: duże oczodoły zorientowane bocznie

Pytanie: Jaki mógł być cel zmiany zorientowania oczodołów u gatunku?
Odpowiedź: obserwacja podwodnej zdobyczy

Pytanie: W jakich typach środowisk Protocetidae mogły odbierać komunikaty dźwiękowe?
Odpowiedź: w wodzie, w powietrzu

Pytanie: Gdzie zlokalizowane były otwory nosowe gatunku?
Odpowiedź: w połowie pyska