mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Niemiecka Republika Demokratyczna

W 1970 roku NRD podpisała z RFN układ normujący podstawy stosunków dwustronnych (układ wszedł w życie w 1973 roku). W 1971 roku Walter Ulbricht zrezygnował z funkcji I sekretarza SED. Na stanowisku zastąpił go Erich Honecker. Honecker doprowadził do dalszej poprawy relacji z RFN i wzajemnego uznania. 21 grudnia 1972 roku Republika Federalna Niemiec i Niemiecka Republika Demokratyczna podpisały tzw. „Układ NRD-RFN”, który znormalizował ich wzajemne stosunki. Umowa weszła w życie 21 czerwca 1973 roku. Dzięki poprawie stosunków RFN i NRD oba państwa przystąpiły do ONZ w 1973 roku.

Pytanie: Jaki dokument został podpisany w 1970 roku między Niemiecką Republiką Demokratyczną a Republiką Federalną Niemiec?
Odpowiedź: układ normujący podstawy stosunków dwustronnych

Pytanie: Jakiego stanowiska zrzekł się Ulbricht na początku lat siedemdziesiątych?
Odpowiedź: I sekretarza SED

Pytanie: Kto obejmował stanowisko pierwszego sekretarza SED do 1971 roku?
Odpowiedź: Walter Ulbricht

Pytanie: Do jakiej organizacji dołączyły te państwa w 1973 roku?
Odpowiedź: ONZ
Niwelator automatyczny

Sprawdzenie warunku:
Sprawdzenia warunku dokonuje się na drodze pomiaru zwanego metodą podwójnej niwelacji, składającej się z: niwelacji „ze środka” i niwelacji mimośrodowej. W pierwszym przypadku niwelator ustawia się mniej więcej w połowie odległości między dwoma zadanymi punktami, na których znajdują się łaty niwelacyjne, pamiętając, że odległość między punktami powinna mieścić się w granicach od 40 do 60 metrów. Wykonuje się odczyty na łatach. Różnica wysokości między punktami równa się różnicy odczytów – od obserwacji liczbowej „wstecz” odejmuje się obserwację „w przód”.

Pytanie: Co robi się metodą podwójnej niwelacji?
Odpowiedź: sprawdza warunek

Pytanie: Z czego składa się podwójna niwelacja?
Odpowiedź: niwelacji „ze środka” i niwelacji mimośrodowej

Pytanie: W jaki sposób ustawia się sprzęt wykonując niwelację "z środka"?
Odpowiedź: niwelator ustawia się mniej więcej w połowie odległości między dwoma zadanymi punktami, na których znajdują się łaty niwelacyjne

Pytanie: Czemu równa się różnica wysokości między punktami?
Odpowiedź: różnicy odczytów
Kielce

Historia komunikacji autokarowej w Kielcach sięga 1945, kiedy to powołano Okręgową Bazę PKS. Już w 1946 organizowane były regularne kursy do Krakowa, Warszawy, Jeleniej Góry, Cieplic oraz do ościennych miejscowości. W 1984 oddano do użytku Dworzec PKS w Kielcach, wówczas jeden z najnowocześniejszych tego typu obiektów w Europie. Jego nietypowa architektura oraz nowatorskie rozwiązania komunikacyjne kwalifikują go do grona najciekawszych atrakcji miasta. Po roku 1990 kielecki PKS został przemianowany na Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji Samochodowej SA w Kielcach, od tego czasu prowadzi regularną komunikację pasażerską dalekobieżną i międzynarodową. W listopadzie 2010 roku Ministerstwo Skarbu Państwa podjęło decyzję o postawieniu spółki w stan likwidacji ze względu na złą kondycję finansową. Obecnie Dworzec należy do gminy Kielce. Władze miasta rozpoczęły gruntowną rewitalizację obiektu, która potrwa dwa lata (2018). Miejsce to stanie się centrum komunikacyjnym Kielc. Dworzec otwarto ostatecznie pod koniec sierpnia, natomiast 1 września 2020 roku przyjechały pierwsze busy.

Pytanie: Dokąd prowadziły trasy autokarowe z Kielc w 1946 roku?
Odpowiedź: do Krakowa, Warszawy, Jeleniej Góry, Cieplic oraz do ościennych miejscowości

Pytanie: W którym roku powstał kielecki dworzec PKS-ów?
Odpowiedź: W 1984

Pytanie: Jaką nazwę przyjął PKS z Kielc po 1990 roku?
Odpowiedź: Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji Samochodowej SA

Pytanie: Dlaczego podjęto ustalono, że spółkę autokarową należy poddać likwidacji?
Odpowiedź: ze względu na złą kondycję finansową
Kielce

Historia kieleckich mediów sięga 1870 roku, kiedy to w trudnych czasach przepełnionych carskimi represjami wyszedł pierwszy numer Gazety Kieleckiej, ukazującej się dwa razy w tygodniu w środy i w soboty (wersja zdigitalizowana dostępna w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej). W tym samym roku działalność rozpoczęli redaktorzy periodyku Pamiętnik kielecki, zawierającego artykuły o tematyce historyczno-krajoznawczej. Po II wojnie światowej wydawano dzienniki: „Słowo Ludu” (od 27 września 1949) oraz „Echo Dnia” (od 1971).
Historia radiofonii w Kielcach sięga początków lat 50. XX wieku. Wówczas to, 2 października 1952, Radio Kielce nadało swoją pierwszą audycję za pomocą sieci radiowęzłowej rozmieszczonych w całym mieście. Stacja zyskała swój pierwszy nadajnik radiowy w 1957 roku, na terenie ówczesnej siedziby radia przy ul. Świerczewskiego (dziś Jana Pawła II). Sygnał nadawany był na częstotliwości 1484 kHz, zaś jego zasięg wynosił około 20 km wokół miasta. Pierwsza prywatna stacja radiowa w mieście – Radio FaMa rozpoczęło nadawanie 17 września 1995
Pierwszą prywatną telewizją w Polsce była Telewizja Kablowa Kielce, która powstała w 1991 r. Jej dziennikarze przygotowywali programy informacyjne między innymi dla Polsatu. Ostatnim dyrektorem TKK był Władysław Burzawa.

Pytanie: W którym roku zadebiutowała Gazeta Kielecka?
Odpowiedź: 1870

Pytanie: W jakie dni w tygodniu można było kupić nowe wydanie Gazety Kieleckiej na początku jej funkcjonowania?
Odpowiedź: środy i w soboty

Pytanie: Jaką tematykę podejmował Pamiętnik kielecki?
Odpowiedź: historyczno-krajoznawczej

Pytanie: Jakie urządzenie zyskało Radio Kielce w 1957 roku?
Odpowiedź: nadajnik radiowy

Pytanie: Jaka prywatna stacja telewizyjna rozpoczęła jako pierwsza nadawanie w Polsce?
Odpowiedź: Telewizja Kablowa Kielce
Paprotka zwyczajna

Gatunek wzmiankowany jest często w źródłach polskojęzycznych już od średniowiecza. Do najstarszych należy wzmianka o nim uczyniona przez Jana Welsa z Poznania z 1490. Zwykle określany był mianem „paproć paprotka”, „paprotka”, „paprotka słodka”, „słodyczka” i „słodyczka lasowa”, czasem też od nazwy czeskiej (osladicz) roślina zwana była „osłodziczą” lub „osłodyczą” (od nazwy tej czescy odkrywcy nazwali także związek nadający słodki smak kłączom – osladyną). Nazwa paprotka zwyczajna została ustalona i utrwalona w kolejnych wydaniach „Roślin polskich” od pierwszego z 1924 roku począwszy (rok wcześniej Józef Rostafiński wciąż używał jako głównej nazwy „słodyczka”, a jako nazwy alternatywnej „paprotka pospolita”).

Pytanie: W jakiej epoce po raz pierwszy zanotowano w polskich źródłach wzmiankę o paprotce zwyczajnej?
Odpowiedź: Średniowieczu

Pytanie: Skąd pochodził Jan Wels?
Odpowiedź: z Poznania

Pytanie: Co to jest osladyna?
Odpowiedź: związek nadający słodki smak kłączom

Pytanie: Czy Rostafiński posługiwał się przede wszystkim nazwą słodyczka?
Odpowiedź: tak
Paprotka zwyczajna

Paprotka zwyczajna we współczesnym ujęciu występuje niemal w całej Europie, z wyjątkiem niektórych wysp Morza Śródziemnego, w zachodniej Azji sięgając na wschodzie po północno-zachodnie Chiny (region autonomiczny Sinciang) i Buriację w Rosji. Gatunek podawany był z Maroka z masywu Tubkal, poza tym rośnie w oddalonej od zwartego zasięgu południowej Afryce, na Wyspach Kerguelena oraz na Dalekim Wschodzie Azji – od Sachalinu po Koreę. Jako gatunek introdukowany rozprzestrzenia się w Nowej Zelandii. Nie wyjaśniono dotychczas przyczyny rozłącznego areału występowania paprotki zwyczajnej i taksonów, z których skrzyżowania gatunek ten powstał (występujących razem w północno-wschodniej Azji i północno-zachodniej Ameryce Północnej).

Pytanie: Czy jest gatunkiem naturalnie występującym w Nowej Zelandii?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Gdzie w Europie nie można jej spotkać?
Odpowiedź: na niektórych wyspach Morza Śródziemnego

Pytanie: Czy występuje również na kontynencie afrykańskim?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy w Azji występuje jedynie w regionach położonych niedaleko Europy?
Odpowiedź: nie
Sully (1901)

Pas pancerny na linii wodnej na okrętach typu Gloire miał grubość 170 mm na śródokręciu i zmniejszał grubość do 106 mm na dziobie i rufie. Powyżej głównego pasa pancernego znajdował się kolejny pas o grubości 127 mm, który także zmniejszał grubość do 106 mm na dziobie i rufie. Wieża dowodzenia była opancerzona płytami o grubości 150 mm. Wieże artylerii głównej były opancerzone stalą o grubości 173 mm. Wieże artylerii średniego kalibru miały pancerz 120 mm. Płaskie części dolnego pokładu pancernego miały grubość 45 mm, ale ich grubość zwiększała się w miarę pochylania i zbliżania się do burt do 64 mm.

Pytanie: Do jakiej grubości zmniejszał się pas przy dziobie i rufie?
Odpowiedź: 106 mm

Pytanie: Co chroniło wieżę dowodzenia?
Odpowiedź: Płyty o grubości 150 mm

Pytanie: Jakim materiałem były opancerzone wieże artylerii? 
Odpowiedź: stalą

Pytanie: Co miało pancerz 120 mm w okrętach typu Gloire?
Odpowiedź: Wieże artylerii średniego kalibru
McDonald’s

Większość barów (nazywanych przez firmę „restauracjami”) McDonald’s serwuje dania zarówno dla gości zajmujących stoliki, jak i kierowców samochodów (McDrive), jednak w lokalach usytuowanych w centrach miast zwykle nie ma możliwości dokonania zakupu drive-through. Jest też wiele barów McDrive, w których przyjmuje się zamówienia wyłącznie od kierowców i nie ma stolików – zwykle przy autostradach, stacjach benzynowych lub centrach handlowych. Pod marką McCafe prowadzona jest także sprzedaż produktów kawiarnianych. Istnieje szereg barów „tematycznych”, na przykład Rock-and-Roll McDonald’s. Niektóre nowsze bary są jednocześnie miejscami rozrywki (McDonald’s Playlands lub PlayPlaces). Model biznesowy McDonald’s Corporation różni się nieco od modelu innych sieci fast food.

Pytanie: Czy McDonald's to restauracja?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy w McDonald’s jest możliwość zamówienia jedzenia w środku baru?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy w McDonald’s można zamówić jedzenie nie wychodząc z samochodu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy w McDonald’s można zamówić kawę?
Odpowiedź: tak
McDonald’s

Oprócz zwykłych opłat franczyzowych i procentu od sprzedaży dochodem McDonald’s są również czynsze, częściowo powiązane ze sprzedażą; w Stanach Zjednoczonych McDonald’s jest zawsze właścicielem nieruchomości, na której znajduje się bar będący przedmiotem umowy franczyzowej. Harry J. Sonneborn, jeden z założycieli McDonald’s, powiedział: Prowadzimy działalność gospodarczą w dziedzinie nieruchomości. Jedynym powodem, dla którego sprzedajemy hamburgery, jest to, że przynoszą największy dochód płatnikom czynszu. W Europie model jest odmienny: na przykład w Wielkiej Brytanii McDonald’s jest właścicielem jedynie około 30% placówek, także w Polsce franczyzobiorcy często najmują powierzchnię od innych podmiotów.

Pytanie: Od czego powiązany jest czynsz w lokalu McDonalds'a?
Odpowiedź: ze sprzedażą

Pytanie: Kto jest właścicielem lokalu McDonald's w USA?
Odpowiedź: McDonald’s

Pytanie: Kto jest założycielem McDonalds'a?
Odpowiedź: Harry J. Sonneborn

Pytanie: Czy trzeba posiadać grunt na własność by stać się franczyzobiorcą McDonalds'a w Polsce?
Odpowiedź: nie
Księstwo Dolnopanońskie

Choć pierwsze wiarygodne informacje o księstwie między Drawą a Sawą pojawiają się dopiero przy okazji powstania Ljudevita w roku 818, to niektóre szczątkowe informacje źródłowe mogą wskazywać, że jeszcze przed rokiem 803, na obszarze między rzeką Sawą, Drawą i Dunajem, istniała, podległa Frankom, lecz zarządzona przez słowiańskich władców, organizacja państwowa, którą w historiografii określa się mianem Księstwa Dolnopanońskiego. Południowa (Dolna) Panonia znalazła się pod władcą frankijską najprawdopodobniej jeszcze w 796 r., po pokonaniu Awarów na tym obszarze przez Karola Wielkiego. Wraz z Frankami do Panonii przyszło odnowienie kultu i administracji chrześcijańskiej. Latem 796 r. nad brzegiem Dunaju, na terytorium Kaganatu Awarskiego, odbył się synod kościelny, który prowadził akwilejski patriarcha Paulin. Na zgromadzeniu podejmowano kwestie chrzczenia Awarów i Słowian, czyli rechrystianizację Panonii. W trakcie wojen z Awarami źródła frankijskie wspominają słowiańskiego dowódcę, Wojnomira, którego dawna historiografia postrzegała jako księcia dolnopanońskiego, jednak nie pojawia się on w źródłach z takim tytułem. Po pokonaniu Kaganatu Awarskiego dokonano administracyjnego podziału podbitego obszaru. Frankijskie wschodnie terytoria podzielono między marchię Friulską (pod wodzą margrabiego Eryka) i Marchię Wschodnią, rozdzielone na rzece Drawie. Na tejże rzece spotykała się również jurysdykcja arcybiskupstwa Salzburskiego i patriarchatu Akwilejskiego. Obszar dużej marchii Friuli podzielono na księstwa pod wodzą rodzimych książąt słowiańskich; na obszarze współczesnej Chorwacji źródła mówią o dwóch ośrodkach: księstwie Dalmacji i Liburni (tzw. Chorwacji Dalmatyńskiej) zarządzanym przez Bornę i Księstwie Dolnopanońskim pod wodzą Ljudevita.

Pytanie: Kiedy miało miejsce powstanie Ljudevita?
Odpowiedź: w roku 818

Pytanie: Komu podlegało Księstwo Dolnopanońskie?
Odpowiedź: Frankom

Pytanie: Jacy władcy rządzili Księstwem Dolnopanońskim?
Odpowiedź: słowiańscy

Pytanie: Nad jakimi rzekami leżało Księstwo Dolnopanońskie?
Odpowiedź: Sawą, Drawą i Dunajem
Księstwo Dolnopanońskie

Nie ma wątpliwości, że księstwo Ljudevita było częścią Panonii, jednak nie jest pewne, jakie dokładnie obszary zajmowało. Księstwo Dolnopanońskie prawdopodobnie obejmowało większość współczesnej północno-wschodniej Chorwacji. Kraj musiał być na tyle duży, aby zapewniać Ljudevitowi zasoby do stawiania długotrwałego oporu Frankom. Północną granicę wyznaczała rzeka Drawa. Granica południowa prawdopodobnie sięgała rzeki Sawy i Kupy, ponieważ na tej rzece toczyły bitwę oddziały Ljudevita i Borny, po której to Borna wdarł się na terytorium Ljudevita. Zachodnia granica księstwa sięgała dzisiejszej Słowenii, wyznaczała ją prawdopodobnie rzeka Sutla i Krka. Na wschodzie władza Ljudevita mogła sięgać do Sirmium, ponieważ prawdopodobnie obszar Srijemu, od czasu wojny z Awarami, był w rękach Franków. Baranja, jako region na północ od Drawy, pozostawała poza kontrolą dolnopanońskiego władcy, podobnie jak Međimurje na zachodzie.

Pytanie: Do jakiego kraju przynależy obecnie Ljudevita?
Odpowiedź: Chorwacji

Pytanie: Jaka rzeka oddzielała Ljudevitę od Franków?
Odpowiedź: Drawa

Pytanie: Kto sprawował władzę w Međimurje?
Odpowiedź: Dolnopański władca

Pytanie: Jakie wydarzenie zadecydowało potencjalnie o przynależności Srijemu do Franków?
Odpowiedź: Wojna z Awarami
Ruch alterglobalistyczny

Światopogląd alter- lub antyglobalistyczny prezentowany jest na łamach wielu czasopism, m.in.: Recykling Idei, Magazyn „Obywatel”, Wszechpolak, Szczerbiec, „Tylko Polska”, a także polska edycja Le Monde diplomatique. Jesienią 2004 roku na łamach czasopisma Recykling Idei opublikowano prawdopodobnie pierwszą w Polsce dyskusję na temat ruchu alterglobalistycznego z udziałem jego polskich uczestników i uczestniczek, m.in. ze Stowarzyszenia ATTAC, Federacji Anarchistycznej, Grupy „Społeczeństwo Aktywne” i partii Nowa Lewica. Pretekstem do dyskusji był pierwszy masowy protest alterglobalistów w Polsce, który odbył się 29 kwietnia 2004 roku w Warszawie, podczas Europejskiego Szczytu Gospodarczego. Aktywiści i aktywistki zastanawiali się nad ideową i organizacyjną istotą ruchu, a także nad jego usytuowaniem w szerszym kontekście politycznym.

Pytanie: W jakich magazynach występują wpisy o antyglobalistycznych poglądach?
Odpowiedź: Recykling Idei, Magazyn „Obywatel”, Wszechpolak, Szczerbiec, „Tylko Polska”, a także polska edycja Le Monde diplomatique

Pytanie: W jakim magazynie pojawiła się dyskusja o ruchu alterglobalistycznym?
Odpowiedź: Recykling Idei

Pytanie: Jakie ugrupowanie polityczne wzięło udział w rozmowie o ruchu alterglobalisycznym?
Odpowiedź: Nowa Lewica

Pytanie: Co było przyczyną do rozmowy o ruchu alterglobalistycznym?
Odpowiedź: pierwszy masowy protest alterglobalistów w Polsce
Miłość

Miłość eros jest odpowiednikiem miłości romantycznej. Charakterystyczne dla tego typu miłości jest zafascynowanie kochaną osobą. Osoby prezentujące ten typ wierzą w miłość od pierwszego wejrzenia i jest to wręcz pożądane by w taki właśnie sposób zakochać się i stworzyć związek doskonały, w którym miłość będzie wieczna. Partnerzy pragną być do siebie podobni, jak najwięcej czynności wykonywać wspólnie. Charakterystyczny też jest silny pociąg fizyczny, dlatego też dość wcześnie uwzględniany jest element seksualności. Partnerom zależy na tym, by drugiej osobie dostarczać jak największej ilości przyjemności, w tym także w sferze seksu.

Pytanie: Czy miłość eros wiążę się z miłością od pierwszego wejrzenia?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy osoby wyznające miłość eros chcą nieustannie być razem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Co charakteryzuje miłość romantyczną?
Odpowiedź: zafascynowanie kochaną osobą

Pytanie: Co jest ważne dla partnerów w miłości romantycznej? 
Odpowiedź: dostarczenie drugiej osobie jak najwięcej ilości przyjemności
Pitirim (patriarcha Moskwy)

W tym samym roku doszło do otwartego konfliktu między carem Aleksym I i patriarchą moskiewskim i całej Rusi Nikonem. W jego rezultacie Nikon opuścił w lipcu 1658 Moskwę i zamieszkał w zbudowanym na swoje polecenie monasterze Nowe Jeruzalem. Zarządzanie Kościołem, za zgodą Nikona, przeszło w ręce metropolity Pitirima, chociaż patriarcha nie zrzekł się tytułu. Po niecałym roku, wiosną 1659, Nikon obłożył Pitirima ekskomuniką, twierdząc, że metropolita kruticki bezprawnie zorganizował w Moskwie tradycyjny przejazd na ośle w święto Wjazdu Chrystusa do Jerozolimy. Mimo ekskomuniki Pitirim nadal pełnił dotychczasowe obowiązki. Przeprowadził chirotonię biskupa mścisławskiego Metodego, czego według kanonów również nie powinien był czynić.

Pytanie: Co spowodowało, że Nikon wyjechał z Moskwy w 1958?
Odpowiedź: konflikt między carem Aleksym I i patriarchą moskiewskim i całej Rusi Nikonem

Pytanie: Kto przejął obowiązek zarządzanie Kościołem po Nikonie?
Odpowiedź: Pitirim

Pytanie: Czy ekskomunika spowodowała, że Pitirim wycofał się ze swoich zadań?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakiego zakazanego czynu dopuścił się Pitirim?
Odpowiedź: Przeprowadził chirotonię biskupa mścisławskiego Metodego
Wojna bizantyńsko-sasanidzka (602–628)

Do obozu Szarbaraza wysłano dwóch fałszywych dezerterów, którzy opowiadali, że Bizantyńczycy uciekają przed Szahinem. Zazdrość panująca pomiędzy perskimi dowódcami sprawiła, że pozostałe armie Sasanidów wyruszyły, by także mieć swój udział w spodziewanym zwycięstwie. Herakliusz spotkał się z nimi pod Tigranocertą i po kolei rozbił armie Szahraplakana i Szahina. Szahin stracił swój tabor, a Szahraplakan według jednego ze źródeł został zabity, choć jego imię pojawia się w późniejszych przekazach. Po tych zwycięstwach Herakliusz przekroczył Araxes i rozbił obóz na równinie. Szahin wraz z niedobitkami swoich wojsk oraz armii Szahraplakana dołączyli do Szarbaraza podążającego za siłami cesarskimi; perska pogoń została spowolniona przez bagna. W Aliovit Szarbaraz podzielił swoje siły: 6 tys. żołnierzy wysłał z zadaniem przygotowania zasadzki na Herakliusza, reszta pozostała na miejscu. Herakliusz w lutym 625 roku niespodziewanie przeprowadził nocny atak na Aliovit i zniszczył perską bazę. Szarbaraz z trudem uciekł – nagi i w pojedynkę, stracił swój harem, tabor i ludzi.

Pytanie: Jakie armie pokonał Herakliusz?
Odpowiedź: Szahraplakana i Szahina

Pytanie: Co spowolniło perską pogoń?
Odpowiedź: bagna

Pytanie: Jakie miasto zostało znienacka zaatakowane przez Herakliusza w 625 roku?
Odpowiedź: Aliovit

Pytanie: Czy Szarbaraz przeżył atak Herakliusza?
Odpowiedź: tak
Wojna bizantyńsko-sasanidzka (602–628)

Herakliusz spędził resztę zimy na północnym brzegu jeziora Wan. W 625 ruszył w kierunku Eufratu. W ciągu zaledwie 7 dni przeszedł Górę Ararat i dwustumilowy odcinek wzdłuż rzeki Arsanias, by zdobyć Amidę i Martyropolis – ważne fortece nad górnym Tygrysem. Podczas dalszej drogi ku Eufratowi ścigany był przez Szarbaraza. Według źródeł arabskich cesarz został zatrzymany nad Satidamą i pokonany; źródła bizantyńskie nie wspominają o tym wydarzeniu. Później wojska Herakliusza i Szarbaraza spotkały się ponownie w pobliżu Adany. Perskie siły ustawiły się na jednym brzegu rzeki Seyhan, wojska bizantyńskie nadeszły od drugiej strony. Armia cesarza od razu przypuściła szturm przez most na rzece, Szarbaraz pozorował ucieczkę, aby wciągnąć wroga w zasadzkę; awangarda wojsk bizantyńskich została zniszczona w przeciągu minut. Jednak Persowie zbyt długo ignorowali most i Herakliusz zdołał, pomimo perskiego ostrzału, poprowadzić atak swojej ariergardy, który ostatecznie przechylił szalę zwycięstwa na stronę cesarza. Szarbaraz wyraził podziw dla Herakliusza, zwracając się do będącego po stronie Persów Greka: "Widzisz, twój cesarz! Obawia się tych strzał i włóczni nie bardziej, niż robiłoby to kowadło!". Działania te złożyły się na zwycięską dla Bizantyńczyków bitwę pod Sarus. Nadchodzącą zimę 626 roku armia cesarska spędziła w Trabzonie.

Pytanie: Gdzie przebywał Herakliusz w zimę przed 625 rokiem?
Odpowiedź: na północnym brzegu jeziora Wan

Pytanie: Czy Persowie odnieśli zwycięstwo w bitwie nad rzeką Seyhan?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Gdzie armia Herakliusza spędziła zimę 626 roku?
Odpowiedź: w Trabzonie
Wybory prezydenckie w Togo w 2010 roku

18 marca 2010 Sąd Konstytucyjny zatwierdził zwycięstwo prezydenta Gnassingbé, ogłaszając ostateczne wyniki wyborów, które tylko cząstkowo różniły się od końcowych wyników komisji wyborczej. Gnassingbé uzyskał 60,88% głosów, a jego główny rywal Fabre 33,93% głosów. Przewodniczący Sądu, Aboudou Assouma, stwierdził, że „Faure Gnassingbé zdobył najwyższą liczbę głosów i może być ogłoszony prezydentem republiki”. Dodał, że każda z pięciu skarg wniesionych przez UFC została odrzucona, a „niniejsza proklamacja jest ostateczna i doprowadza do końca proces wyborczy”. Opozycyjna UFC odrzuciła orzeczenie Sądu Konstytucyjnego, twierdząc nieprzerwanie, że została okradziona ze zwycięstwa, a liczbę głosów zdobytych przez Fabre oszacowała na ok. 55-60%. Wezwała ludność do sprzeciwienia się „wyborczemu zamachowi” i dalszej mobilizacji „aż do czasu przywrócenia władzy Fabre”.

Pytanie: Kiedy prezydent Gnassingbé zwyciężył w wyborach?
Odpowiedź: 18 marca 2010

Pytanie: Kim był Aboudou Assouma?
Odpowiedź: Przewodniczącym Sądu

Pytanie: Dlaczego opozycja UFC nie zgadzała się z orzeczeniem sądu?
Odpowiedź: Ponieważ twierdziła, że została okradziona ze zwycięstwa

Pytanie: Ile procent głosów zdobył przeciwnik Gnassingbé?
Odpowiedź: 33,93
Wybory prezydenckie w Togo w 2010 roku

6 marca 2010 komisja wyborcza ogłosiła pełne wyniki wyborów. Według nich, zwycięstwo odniósł prezydent Faure Gnassingbé, zdobywając 60,9% głosów, przed Jean-Pierre'em Fabre, który uzyskał 33,94% głosów. Trzeci Yawovi Agboyibo zdobył 2,96% głosów. Frekwencja wyborcza wyniosła 64,68%. Była ona jednak zróżnicowana geograficznie, wyższa w regionach północnych popierających RPT i niższa na południu, tradycyjnym mateczniku opozycji. Fabre natychmiast odrzucił wyniki i oskarżył komisję wyborczą o fałszerstwa. Nie uznał, jak określił „tzw. zwycięstwa Gnassingbé” i zapowiedział walkę w obronie własnej wygranej. Tego samego dnia w Lomé doszło do pierwszych protestów zwolenników opozycji. Kilkaset osób zostało rozpędzonych przez służby bezpieczeństwa przy użyciu gazu łzawiącego.

Pytanie: Jak prezentowały się pełne wyniki tych wyborów?
Odpowiedź: zwycięstwo odniósł prezydent Faure Gnassingbé, zdobywając 60,9% głosów, przed Jean-Pierre'em Fabre, który uzyskał 33,94% głosów. Trzeci Yawovi Agboyibo zdobył 2,96% głosów

Pytanie: Jak wysoka była frekwencja wyborcza, w zależności od rejonu Togo?
Odpowiedź: wyższa w regionach północnych popierających RPT i niższa na południu, tradycyjnym mateczniku opozycji

Pytanie: Czy Jean-Pierre'em Fabre zgadzał się z wynikami tych wyborów?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak zakończyły się pierwsze protesty opozycji związane z wynikami tych wyborów?
Odpowiedź: Kilkaset osób zostało rozpędzonych przez służby bezpieczeństwa przy użyciu gazu łzawiącego