mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Belmondo

W 2012 roku miał swój pierwszy gościnny występ (pod pseudonimem „Bojkot”) w utworze „Za najlepsze akcje” rapera Karwan. Większą rozpoznawalność w środowisku zyskał dzięki nagraniu mixtape'u wraz z Kazem Bałagane pt. Sos, Ciuchy i Borciuchy w 2014 r. W 2016 wraz z raperem Oyche Doniz założył zespół Mobbyn. W 2017 r. nakładem Fonografiki wydali album pt. Mobbyn. Z powodu narastających konfliktów grupa rozpadła się w 2018 r. Belmondo reaktywował Mobbyn wraz z raperem GSP w tym samym roku. W serwisie YouTube zamieścili single Dzień Dobry oraz YOMENIK, które zdobyły kilka milionów wyświetleń. Również w 2018 raperzy wypuścili album „uhqqow”. W 2019, w atmosferze skandalu w mediach społecznościowych, grupa ponownie się rozpadła. Belmondo ogłosił wycofanie się z muzyki, jednak powrócił po kilku miesiącach, w 2020 r. 25 grudnia 2020 r. raper opublikował teledysk do nowego singla „Pappardelle All’arrabiatta” promującego nadchodzący album. Warstwę muzyczną utworu (jak i całej EPki) skomponował producent EXPO 2000.

Pytanie: Jakim przydomkiem posługiwał się niegdyś Belmondo?
Odpowiedź: Bojkot

Pytanie: Jak nazywała się formacja muzyczna, którą artysta stworzył z Donizem?
Odpowiedź: Mobbyn

Pytanie: Dlaczego Mobbyn zakończyło działalność w 2018 roku?
Odpowiedź: Z powodu narastających konfliktów
Śnieżyczka przebiśnieg

W połowie XX wieku śnieżyczka przebiśnieg uznawana była za jeden z "najbardziej zagrożonych wyniszczeniem gatunków roślin w Polsce". Ponieważ nie było wówczas w ofercie rynkowej pędzonych i importowanych kwiatów ozdobnych w okresie zimowym, przebiśniegi były przedmiotem intensywnego pozyskania z lasów i – jako zwiastuny wiosny – chętnie nabywane. Eksploatacja stanowisk naturalnych doprowadziła do zniszczenia wielu z nich, w szczególności zniszczone zostały stanowiska w okolicach osad ludzkich. Problemem w ochronie zasobów tego gatunku jest też wykopywanie cebulek ze stanowisk naturalnych oraz niszczenie stanowisk podczas zabiegów gospodarczych w lasach oraz zmniejszenie areału lasów liściastych. By ograniczyć proces niszczenia zasobów tego gatunku, został on wymieniony na liście roślin objętych ochroną gatunkową w Polsce z 1946 i później konsekwentnie był ujmowany w kolejnych aktach prawnych ustalających gatunki poddane ochronie ścisłej. W roku 2014 został objęty ochroną częściową.

Pytanie: Kiedy przebiśniegi były najbardziej zagrożonymi gatunkami roślin w Polsce?
Odpowiedź: W połowie XX wieku

Pytanie: Dlaczego przebiśniegi zaczęły być zagrożonym gatunkiem roślin?
Odpowiedź: były przedmiotem intensywnego pozyskania z lasów

Pytanie: Dlaczego ludzie zaczęli wykopywać cebulki przebiśniegów z lasów?
Odpowiedź: Ponieważ nie było wówczas w ofercie rynkowej pędzonych i importowanych kwiatów ozdobnych w okresie zimowym

Pytanie: czego zwiastunek są przebiśniegi? 
Odpowiedź: wiosny
Śnieżyczka przebiśnieg

Liście zawierają enzymy: amylazę, dekstrynazę i inwertazę. Rośliny są trujące, ponieważ występują w nich szkodliwe alkaloidy (typowe dla przedstawicieli rodziny amarylkowatych). Stwierdzono w nich obecność co najmniej 25 alkaloidów, spośród których najliczniejszym w korzeniach jest likoryna i tecetyna, w cebulach najwięcej jest tecytyny, w liściach likoryny, w kwiatach hemantaminy. Poza tym obficie występują takie alkaloidy jak: galantamina, galantyna, leukoina, leukocystyna, niwalidyna i narcyklozyna. W największym stężeniu występują one w cebulkach (tylko w nich stwierdzono lektynę). Spożycie cebul wywołuje odruch wymiotny, a także biegunkę i zwężenie źrenic. U osób wrażliwych kontakt cebul ze skórą może wywołać reakcję alergiczną. Spożyte przebiśniegi działają trująco na zwierzęta domowe (bydło, świnie, owce) powodując utratę przytomności, przyśpieszenie tętna i oddechu. Przebiśniegi zawierają lektynę (GNA) o właściwościach mitogenicznych.

Pytanie: Co wpływa na toksyczność tej rośliny?
Odpowiedź: szkodliwe alkaloidy

Pytanie: Ile alkaloidów występuje w tej roślinie?
Odpowiedź: co najmniej 25

Pytanie: Jakie objawy u zwierząt domowych może wywołać spożycie tej rośliny?
Odpowiedź: utratę przytomności, przyśpieszenie tętna i oddechu

Pytanie: Jakie alkaloidy występują najliczniej w liściach tej rośliny?
Odpowiedź: likoryny

Pytanie: Jakie alkaloidy występują najliczniej w korzeniach tej rośliny?
Odpowiedź: likoryna i tecetyna
Historia okrętów podwodnych

Z punktu widzenia dalszego, powojennego rozwoju technologii oraz koncepcji zastosowania okrętów podwodnych, na uwagę zasługują dwa zjawiska, które pojawiły się w trakcie drugiej wojny światowej. Pierwszym z nich jest pojawienie się na szerszą skalę zwalczania okrętów podwodnych za pomocą samych okrętów podwodnych. W trakcie tej wojny, kilkadziesiąt okrętów podwodnych zostało zatopionych przez inne okręty podwodne (w tym 58 okrętów należących do Osi: amerykańskie okręty podwodne zatopiły 23 jednostki japońskie; brytyjskie zaś: 15 niemieckich, 18 włoskich oraz dwa japońskie.). Co prawda, niemal wszystkie zostały zatopione w chwili, gdy płynęły na powierzchni, a więc okręt podwodny przeciwnika atakując je działał w normalnej dla siebie roli przeciwokrętowej, jednakże sam fakt podjęcia działań z zakresu zwalczania okrętów podwodnych przez jednostki tej samej klasy, stanowił zwiastun przyszłej podstawowej roli tych okrętów, która na dobre wykształciła się podczas zimnej wojny. W trakcie drugiej wojny światowej zanotowano tylko jeden przypadek skutecznego ataku okrętu podwodnego na inny okręt podwodny płynący w zanurzeniu – 9 lutego 1945 roku brytyjski HMS „Venturer” zatopił U-864.

Pytanie: Ile jednostek należących do wojsk Niemiec zniszczyły okręty USA?
Odpowiedź: 15

Pytanie: Ile jednostek należących do wojsk Japonii zniszczyły okręty USA?
Odpowiedź: 23

Pytanie: Kiedy doszło do zniszczenia jedynego okrętu podwodnego w zanurzeniu?
Odpowiedź: 9 lutego 1945

Pytanie: Który okręt posłał na dno U-864?
Odpowiedź: HMS „Venturer”
Pesa Dart

Darty zostały włączone do rozkładu jazdy 2015/2016 w ramach kategorii InterCity. 29 grudnia 2015 jednostka ED161-004 zadebiutowała na trasie z Warszawy Zachodniej do Lublina, a dzień później jeden z dartów rozpoczął kursowanie z Warszawy do Białegostoku. 9 stycznia 2016 darty obsłużyły pierwsze połączenia Warszawa Wschodnia – Wisła Głębce i Białystok – Bielsko-Biała, a 11 stycznia Warszawa Wschodnia – Katowice i Lublin – Katowice. 23 stycznia darty rozpoczęły kursowanie na trasie Warszawa Wschodnia – Wrocław Główny. W ruchu było wówczas 7 pojazdów. W ciągu pierwszego miesiąca eksploatacji darty wykonały 247 kursów, podczas których przejechały ponad 69 000 km oraz przewiozły blisko 45 000 pasażerów.

Pytanie: Od kiedy pierwsze darty mogły wyjechać w trasę do Wrocławia?
Odpowiedź: 23 stycznia

Pytanie: Czy dartami do Katowic można było dojechać już 8 stycznia?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kiedy jednostka tego typu wyruszyła w pierwszą trasę?
Odpowiedź: 29 grudnia 2015
Pesa Dart

2 grudnia 2015 UTK dopuścił do eksploatacji 8 pojazdów, a PKP Intercity odebrało pierwszy skład – ED161-004. 17 grudnia przewoźnik zawarł z producentem porozumienie w sprawie płatności za nieterminowe dostawy pojazdów, które zostało zaakceptowane przez Centrum Unijnych Projektów Transportowych. Postanowiono w nim, że Pesa dostarczy dopuszczone przez UTK pociągi do końca 2015, po czym PKP Intercity zabezpieczy środki finansowe na depozycie i zostaną one uwolnione dopiero po przeprowadzeniu testów dostarczonych pojazdów i stwierdzeniu ich gotowości do eksploatacji. Ukończonych było wówczas 12 dartów, z których dwa o numerach 003 i 006 odebrano. Pierwszy odebrany przez przewoźnika skład, który przez dwa tygodnie oczekiwał na stacji Warszawa Grochów, rozpoczął natomiast pierwszą jazdę próbną w kierunku Białegostoku. Kolejnego dnia miała tam miejsce jego prezentacja. Do 23 grudnia na stan przewoźnika przyjętych zostało łącznie 5 dartów, a tydzień później odebrano 6. egzemplarz oraz ukończono produkcję wszystkich zamówionych jednostek. Do końca 2015 PKP Intercity dokonało odbioru końcowego 7 pojazdów oraz odbioru warunkowego pozostałych 13 składów.

Pytanie: Jaka instytucja zaakceptowała porozumienie z 17 grudnia 2015 roku?
Odpowiedź: Centrum Unijnych Projektów Transportowych

Pytanie: Jaki był, według porozumienia, ostateczny termin dostarczenia przez Pesa pociągów?
Odpowiedź: koniec 2015 roku

Pytanie: Jaki był warunek uwolnienia środków finansowych z depozytu przez PKP Intercity?
Odpowiedź: stwierdzenie gotowości pociągów do eksploatacji

Pytanie: Ile pociągów zostało odebranych warunkowo do końca 2015?
Odpowiedź: 13
Maria Czubaszek

W 2012 ukazała się jej książka biograficzna pt. Każdy szczyt ma swój Czubaszek, będąca wywiadem-rzeką przeprowadzonym przez Artura Andrusa. Dopełnieniem rozmów są fragmenty satyrycznej i literackiej twórczości Czubaszek oraz liryczne, a zarazem ironiczne, ilustracje jej męża, Wojciecha Karolaka. W 2013 ukazała się kontynuacja książki – Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak, zawierająca rozmowy z Wojciechem Karolakiem. Również w 2013 użyczyła głosu postaci babci w polskiej wersji językowej filmu animowanego Rysiek Lwie Serce, a 1 kwietnia zapowiadała pociągi na stacji kolejowej Warszawa Wschodnia w ramach akcji „Pociągi pod Trójkowym nadzorem”. W 2014 była gościem XX Przystanku Woodstock w ramach „Akademii Sztuk Przepięknych”, a do sprzedaży trafiła książka pt. Blog niecodzienny, będąca zbiorem jej felietonów pisanych dla WP od 2006.

Pytanie: Jaki tytuł nosi publikacja o pisarce z 2012 roku?
Odpowiedź: Każdy szczyt ma swój Czubaszek

Pytanie: Czyje grafiki znalazły się w biografii pisarki z 2012 roku?
Odpowiedź: Wojciecha Karolaka

Pytanie: Jakim tytułem opatrzono kontynuację publikacji dotyczącej pisarki?
Odpowiedź: Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak

Pytanie: Co znalazło się w kontynuacji publikacji z 2013 roku?
Odpowiedź: rozmowy z Wojciechem Karolakiem
Tunel bazowy Świętego Gotarda

W trakcie budowy niejednokrotnie natrafiano na tzw. „pułapki geologiczne”, co skutkowało zawaleniem się wydrążonego tunelu i koniecznością wykonania prac od nowa. Powodem było często zjawisko osiadania górotworu. Aby temu zapobiec, obliczono skalę osiadania i pozostawiono odpowiednią rezerwę miejsca. Podczas budowy niejednokrotnie natrafiano również na podziemne cieki. By nie dopuścić do przeciekania ich przez ściany tunelu, zastosowano szczelną warstwę izolacyjną przy użyciu folii termozgrzewalnych oraz taśm dylatacyjnych. Transport materiałów budowlanych do wnętrza tunelu odbywał się specjalnymi pojazdami kolejowymi złożonymi z czterech wagoników i małej lokomotywy.

Pytanie: Jak nazywano miejsca, w których zawalał się tunel?
Odpowiedź: „pułapki geologiczne”

Pytanie: Co trzeba było uczynić, gdy napotkało się "pułapkę geologiczną"?
Odpowiedź: wykonać prace od nowa

Pytanie: Jak zjawisko było często powodem zawalania się tunelów?
Odpowiedź: osiadania górotworu

Pytanie: Co miało pomóc w nieprzeciekaniu wody do tunelu?
Odpowiedź: szczelna warstwa izolacyjna

Pytanie: Jakie materiały używano to tworzenia warstwy izolacyjnej tunelu? 
Odpowiedź: folii termozgrzewalnych oraz taśm dylatacyjnych
Tunel bazowy Świętego Gotarda

Inżynierowie, ze względu na niekorzystny układ geologiczny wynikający z pionowego układu warstw materiału geologicznego, musieli zastosować kilka metod usuwania mas skalnych podczas budowy tunelu. Większa część prac przeprowadzana jest maszynami drążącymi (TBM), które musiały usunąć około 13 mln m³ urobku (dla porównania piramida Cheopsa ma objętość około 2,6 mln m³). Celem przyspieszenia prac podzielono tunel na 5 sekcji, które były drążone i budowane jednocześnie przez różnych podwykonawców. TBM, która była używana do budowy Gotthard-Basistunnel, jest wielofunkcyjnym urządzeniem, którym można przeprowadzać rozmaite prace, jak drążenie tunelu, wywóz urobku przy użyciu wbudowanych taśmociągów oraz montowanie prefabrykowanych okładzin ściennych do skonstruowania wstępnej obudowy.

Pytanie: Dlaczego w trakcie budowy tunelu bazowego Świętego Gotarda należało zastosować różne techniki usuwania mas skalnych?
Odpowiedź: ze względu na niekorzystny układ geologiczny wynikający z pionowego układu warstw materiału geologicznego

Pytanie: Co zrobiono, aby przyspieszyć prace nad tunelem bazowym Świętego Gotarda?
Odpowiedź: podzielono tunel na 5 sekcji, które były drążone i budowane jednocześnie przez różnych podwykonawców

Pytanie: Jakie prace można wykonywać przy pomocy maszyny drążącej?
Odpowiedź: drążenie tunelu, wywóz urobku przy użyciu wbudowanych taśmociągów oraz montowanie prefabrykowanych okładzin ściennych do skonstruowania wstępnej obudowy

Pytanie: Czy cały tunel bazowy Świętego Gotarda był wydrążony jedną techniką?
Odpowiedź: nie
Rak nerki

Interferon α jest to cytokina, która znalazła zastosowanie w leczeniu niektórych chorób wirusowych i niektórych nowotworów, w tym raka nerki. Stosowany jest w leczeniu choroby w stadium zaawansowanym. Na terapię interferonem odpowiada od 6 do 15% pacjentów z zaawansowanym rakiem nerki. Jednak mimo obiektywnej odpowiedzi na leczenie nie wydłuża ono znacząco przeżycia (o około 3-5 miesięcy). Jednak w badaniach u pacjentów o pośrednim ryzyku nie udało się potwierdzić tej korzyści. Wykazano, że terapia interferonem lub interleukiną 2 jest związana z przeżyciem podobnym do terapii hormonalnej za pomocą medroksyprogesteronu (leczenie objawowe kacheksji). Pozytywny wpływ immunoterapii może wystąpić tylko w niektórych grupach pacjentów z guzem o typie raka jasnokomórkowego i spełniające kryteria MSKCC (Memorial Sloan-Kettering Cancer Center), znane również jako kryteria Motzera, oraz z przerzutami wyłącznie ograniczonymi do płuc.

Pytanie: W jakim celu stosuje się interferon α?
Odpowiedź: w leczeniu niektórych chorób wirusowych i niektórych nowotworów

Pytanie: Czy interferon α stosuje się w kuracji nowotworu nerki?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Do jakich białek należy interferon α?
Odpowiedź: cytokina

Pytanie: O ile czasu zwiększa się długość życia u pacjentów leczonych cytokiną?
Odpowiedź: o około 3-5 miesięcy
Rak nerki

Podstawową metodą leczenia raka nerki w postaci ograniczonej jest postępowanie chirurgiczne, które polega na usunięciu guza wraz z częścią (operacja oszczędzająca) lub całą nerką (operacja radykalna). Coraz częściej zabiegi są wykonywane metodą laparoskopową, nawet w guzach o wyższych stopniach zaawansowania. W stadium zaawansowanym terapia ogólnoustrojowa opiera się na lekach celowanych, czyli lekach wybiórczo blokujących wzrost guza, jednocześnie nie zakłócając wzrostu innych szybko dzielących się komórek. Takimi lekami celowanymi w leczeniu raka nerki są inhibitory kinazy tyrozynowej blokujące angiogenezę oraz inhibitory kinazy mTOR.

Pytanie: W jaki sposób leczy się wczesny etap nowotworu nerki?
Odpowiedź: Chirurgicznie

Pytanie: Co podlega wycięciu podczas radykalnej metody leczenia chirurgicznego raka nerki?
Odpowiedź: Cała nerka

Pytanie: Na czym polega działanie leków celowanych przy leczeniu guzów nerki?
Odpowiedź: Na blokowaniu wzrostu guza, jednocześnie nie zakłócając wzrostu innych szybko dzielących się komórek

Pytanie: Jakie są rodzaje leków, wykorzystywanych w zaawansowanych stopniach nowotworu nerek?
Odpowiedź: Inhibitory kinazy tyrozynowej blokujące angiogenezę oraz inhibitory kinazy mTOR
SM UC-37

2 lipca 1917 roku nowym kapitanem UC-37 został por. mar. Willy List. Pierwszy sukces pod jego dowództwem załoga U-Boota odniosła 8 sierpnia, gdy na pozycji 37°30′N 9°19′E/37,500000 9,316667 został zatopiony francuski parowiec „Breton” (3739 BRT), płynący z Tunisu do Saint-Nazaire z ładunkiem zboża (nikt nie zginął). Kolejne zatopienie miało miejsce dopiero 11 października, kiedy to na pozycji 35°44′N 24°33′E/35,733333 24,550000 zatonął niezidentyfikowany, opuszczony przez załogę żaglowiec o pojemności 14 BRT. Pomiędzy 31 października a 5 listopada na Morzu Egejskim łupem UC-37 padło pięć niewielkich żaglowców o łącznym tonażu 121 BRT: trzy greckie („Evangelistria”, A.S. 160 i „Essichia”) oraz dwa włoskie („Marigo” i „Caterina”). Ostatni w 1917 roku sukces odnotowano 23 grudnia, gdy na minie postawionej przez okręt podwodny nieopodal Milos uszkodzeń doznał zbudowany w 1909 roku brytyjski parowiec „Dunedin” (4796 BRT), płynący z Salonik do Port Saidu (obyło się bez strat w ludziach).

Pytanie: Do jakiego kraju należał parowiec „Breton”?
Odpowiedź: Francji

Pytanie: Co przewoził parowiec „Breton” przed zatopieniem? 
Odpowiedź: zboże

Pytanie: Jakie greckie żaglowce zatopił SM UC-37?
Odpowiedź: „Evangelistria”, A.S. 160 i „Essichia”

Pytanie: Czy podczas uszkodzenia „Dunedina" zginęła część załogi?
Odpowiedź: nie
SM UC-37

17 marca na postawioną przez U-Boota nieopodal Pireusu minę wszedł pochodzący z 1904 roku brytyjski parowiec „Waihemo” (4283 BRT), płynący z Durbanu do Pireusu z ładunkiem kukurydzy. Statek zatonął bez strat w załodze. Cztery dni później nieopodal wyspy Milos, na pozycji 36°49′N 24°21′E/36,816667 24,350000, okręt storpedował i zatopił zbudowany w 1906 roku włoski parowiec „Termini” o pojemności 1523 BRT. 25 marca nieopodal Milos uszkodzony został zbudowany w 1908 roku brytyjski parowiec „Warturm” (4965 BRT), płynący pod balastem z Salonik do Egiptu (w wyniku ataku zginęło dwóch członków załogi). Nazajutrz nieopodal wyspy Santoryn U-Boot zatopił trzy niezidentyfikowane greckie żaglowce o łącznej pojemności 61 BRT. 29 marca nieopodal Andimilos na minie postawionej 23 marca przez UC-37 został zniszczony zbudowany w 1895 roku portugalski parowiec „Porto Santo” o pojemności 2801 BRT (nikt nie zginął). Pomiędzy 8 a 17 lipca na Morzu Egejskim łupem UC-37 padło pięć niewielkich greckich żaglowców o łącznym tonażu 105 BRT: „San Nicola”, „Hagios Zion” i trzy niezidentyfikowane.

Pytanie: Na jakiej trasie podróżował „Warturm”, kiedy został zaatakowany przez UC-37?
Odpowiedź: z Salonik do Egiptu

Pytanie: Jakie statki zostały zatopione przez tego stawiacza min 26 marca?
Odpowiedź: trzy niezidentyfikowane greckie żaglowce

Pytanie: Jaki towar przewoził na swoim pokładzie „Waihemo”, kiedy wpadł na minę postawioną przez UC-37?
Odpowiedź: kukurydzę

Pytanie: Gdzie doszło do zatonięcia zaatakowanego przez UC-37 okrętu „Termini”?
Odpowiedź: nieopodal wyspy Milos
Wojciech Karolak

W latach 80. XX wieku razem z Tomaszem Szukalskim i Czesławem Bartkowskim stworzył formację Time Killers. Wspólnie nagrali album, który został uznany (w ankiecie krytyków „Jazz Forum”) za najlepszą płytę jazzową dekady. Przez wiele lat współpracował z Januszem Muniakiem, czego efektem była m.in. płyta Spotkanie. W 1988 Karolak brał udział w nagraniu płyty Obywatela GC Tak! Tak!, grał tam na organach Hammonda. Od lat 90. XX wieku współpracował regularnie z Jarosławem Śmietaną, z którym nagrał kilka albumów. Udzielał się także w projektach jazzowych Piotra Barona i Zbigniewa Lewandowskiego, w projekcie gospel Magdy Piskorczyk W hołdzie Mahalii Jackson, a także występował jako członek zespołu Guitar Workshop Leszka Cichońskiego.

Pytanie: Jaki zespół uformował artysta w latach 80.?
Odpowiedź: Time Killers

Pytanie: Kiedy muzyk rozpoczął współpracę ze Śmietaną?
Odpowiedź: w latach 90. XX wieku

Pytanie: Czy muzyk wydał ze Śmietaną więcej niż jedną płytę?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy muzyk należał do formacji Guitar Workshop?
Odpowiedź: tak
Wojciech Karolak

Od 1963 współpracował z Janem „Ptaszynem” Wróblewskim w zespole Polish Jazz Quartet. W 1964, jako jego pianista wystąpił w odcinku specjalnym niemieckiego programu telewizyjnego Jazz – gehört und gesehen (program pt. Jazz in Poland w reż. Janusza Majewskiego prezentował dokonania najważniejszych wykonawców krajowej sceny jazzowej). W 1966 wyjechał do Szwecji, gdzie dorabiał, grając w klubach i restauracjach. W 1973 stał się właścicielem organów Hammonda-B3. W latach 1973–1978 współpracował z Janem „Ptaszynem” Wróblewskim w zespole Mainstream. Zimą 1976 roku wziął udział w warsztatach jazzowych „Radost '76” w Mąchocicach k. Kielc, co zostało uwiecznione w filmie dokumentalnym pt. Gramy Standard w reż. Andrzeja Wasylewskiego.

Pytanie: Czy "Gramy Standard" to film fabularny?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jaki sposób dorabiał na emigracji?
Odpowiedź: grając w klubach i restauracjach
Barbara Stanisławczyk

Do wydanej w 1998 książki pt. Miłosne gry Marka Hłaski zbieranie materiałów zajęło autorce osiem lat. W 2004 ukazała się powieść Od jutra, a w 2005 – powieść faktu Dziewczyny, poruszająca problem współczesnej prostytucji w Polsce. W 2011 wydała książkę Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości przedstawiającą historie losów ofiar zbrodni katyńskiej z 1940 i katastrofy smoleńskiej z 10 kwietnia 2010 oraz ich rodzin. Magazyn Literacki „Książki” uznał publikację za książkę listopada 2011 w kategorii „reportaż” i przyznał jej nagrodę „Książki roku” 2011. 7 października 2015 miała miejsce premiera książki Barbary Stanisławczyk pt. Kto się boi prawdy? Walka z cywilizacją chrześcijańską w Polsce. Publikacja powstała na podstawie badań naukowych, pokłosiem których jest również praca doktorska autorki.

Pytanie: Jak zatytułowana jest publikacja autorki, która ukazała się w 1998 roku?
Odpowiedź: Miłosne gry Marka Hłaski

Pytanie: Jaki temat obejmuje książka Dziewczyny?
Odpowiedź: problem współczesnej prostytucji w Polsce

Pytanie: W której ze swoich publikacji Stanisławczyk porusza historie ofiar katastrofy w Smoleńsku i rzezi w Katyniu?
Odpowiedź: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości

Pytanie: W którym roku na rynku ukazała się publikacja Miłosne gry Marka Hłaski?
Odpowiedź: w 1998

Pytanie: W którym roku autorka wydała Od jutra?
Odpowiedź: W 2004
Mroczne materie

W Magicznym nożu, Lyra przeszedłszy przez most między wymiarowy trafia do Cittàgazze, świata którego mieszkańcy odkryli sposób na przemieszczanie w wieloświecie wiele lat przed wydarzeniami opisanymi w trylogii. Niestety poprzez lekkomyślne korzystanie z tej technologii, sprowadzili oni na siebie zagładę – Spektra – istoty stworzone z materii otchłani, głodne ludzkich uczuć. Dzieci były na nie odporne, lecz dorośli przy spotkaniu z nimi stawali się obojętni na cały świat, pozbawieni duszy. W tym świecie Lyra poznaje Willa Parry, dwunastoletniego chłopca pochodzącego z naszego świata, który natknął się na Cittàgazze, gdy uciekał obwiniony przez władzę za zabójstwo człowieka (choć uczynił to w obronie swojej chorej na schizofrenię matki) w poszukiwaniu swojego dawno zaginionego ojca. Staje się on właścicielem tytułowego Magicznego Noża, narzędzia wykutego ponad 300 lat temu przez naukowców z Cittàgazze, z tych samych materiałów co srebrna gilotyna (wykorzystywana w Bolvangarze). Nóż ten ma dwa ostrza – jedno służące do wycinania w czasoprzestrzeni wrót do innych wymiarów, drugie natomiast umożliwiające łatwe przecinanie wszelkiej, nawet najtwardszej, materii. Nóż znany jest też pod nazwą teleutaia makhaira albo aesahaettr. Po spotkaniu z wiedźmami ze świata Lyry, młodzi bohaterowie podróżują dalej, spotykając na swej drodze m.in. ojca Willa, który pod zmienionym nazwiskiem Stanislausa Grummana przebywał w świecie Lyry. Niestety ginie on prawie natychmiast po spotkaniu z synem. Niedługo po tym Lyra porwana zostaje przez swoją matkę Panią Coulter, agentkę Magisterium, która poznała przepowiednię mówiącą o tym, iż jej córka stanie się następną Ewą. Will nie pozostaje jednak osamotniony. Odnajduje go para zbuntowanych aniołów Baruch i Balthamos, przez których zostaje wciągnięty w spór z Autorytetem – pierwszym aniołem który nazwał się stworzycielem świata, Bogiem.

Pytanie: Na kogo nie miały wpływu Spektra?
Odpowiedź: Dzieci

Pytanie: Na jaką chorobę cierpiała matka Willa?
Odpowiedź: schizofrenię

Pytanie: Kim był Autorytet?
Odpowiedź: pierwszym aniołem który nazwał się stworzycielem świata, Bogiem

Pytanie: Jak Lyra dotarła do Cittàgazze?
Odpowiedź: przez most między wymiarowy

Pytanie: Co działo się z osobami dorosłymi po spotkaniu ze Spektrami?
Odpowiedź: stawali się obojętni na cały świat, pozbawieni duszy