mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Hassan Konopacki

W połowie 1919 roku, po odbiciu z rąk bolszewików Mińska przez Wojsko Polskie (WP), stał się zwolennikiem budowy państwa białoruskiego u boku II Rzeczypospolitej. Został członkiem Białoruskiej Komisji Wojskowej (BKW), najpierw jako kierownik wydziału wojskowego (pod koniec września), a później komisji organizacyjnej (na przełomie września i października). W połowie października 1919 roku wszedł w skład delegacji Białoruskiej Centralnej Rady Wileńszczyzny i Grodzieńszczyzny, która udała się do Warszawy na rozmowy z polskimi władzami na temat współpracy białorusko-polskiej. Delegacja przedstawiła stronie polskiej propozycję utworzenia białoruskiej dywizji oraz kandydatury na członków BKW. 22 października 1919 roku dekretem Józefa Piłsudskiego Hassan Konopacki został mianowany dowódcą białoruskich oddziałów wojskowych w składzie Wojska Polskiego, a także zatwierdzony jako członek Białoruskiej Komisji Wojskowej.

Pytanie: Kto odbił Mińsk spod panowania bolszewików?
Odpowiedź: Wojsko Polskie

Pytanie: Kiedy Mińsk został odbity spod panowania bolszewików? 
Odpowiedź: W połowie 1919 roku

Pytanie: Czy Konopacki chciał budować państwo białoruskie?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Gdzie odbyły się rozmowy dotyczące współpracy polsko-białoruskiej?
Odpowiedź: w Warszawie
Hassan Konopacki

W tej sytuacji Hassan Konopacki 12 kwietnia 1920 roku podał się do dymisji, a 17 kwietnia potwierdził tę decyzję, powołując się na zły stan zdrowia (według innego źródła rezygnacja miała miejsce 9 kwietnia). Jednocześnie jednak rozpoczął starania w polskim Dowództwie Okręgu Etapowego (DOE) Mińsk i w dowództwie 4 Armii WP o nieprzyjęcie własnej dymisji oraz o usunięcie z BKW Pawła Aleksiuka, Antoniego Owsianika i A. Jakubeckiego. Oddział II DOE Mińsk uznał za wskazane, by pozostawić Hassana Konopackiego na dotychczasowym stanowisku i przydzielić mu jako adiutanta oficera WP, będącego jednocześnie oficerem łącznikowym z DOE Mińsk. Większość członków BKW z Pawłem Aleksiukiem na czele zagroziła dymisją w razie pozostania Hassana Konopackiego na stanowisku dowódcy białoruskich oddziałów, a także zaproponowała usunięcie go ze składu BKW. Naczelnik Państwa Józef Piłsudski przychylił się do wniosku grupy Pawła Aleksiuka. 22 maja udzielił dymisji Hassanowi Konopackiemu, na jego miejsce powołując Polaka, mjr. Józefa Tunguz-Zawiślaka. Hassan Konopacki został przeniesiony do tzw. wileńskiej rezerwy BKW. Odbywał tam szkolenie zgodne z polskimi regulaminami i nie miał prawa nosić munduru.

Pytanie: Kiedy Konopacki zrezygnował z piastowanego stanowiska?
Odpowiedź: 12 kwietnia 1920

Pytanie: Jaką przyczynę dymisji wskazał Konopacki?
Odpowiedź: zły stan zdrowia

Pytanie: O czyje zwolnienie z BKW starał się Konopacki?
Odpowiedź: Pawła Aleksiuka, Antoniego Owsianika i A. Jakubeckiego

Pytanie: Kto zadecydował o pozostawieniu Konopackiego na stanowisku?
Odpowiedź: Oddział II DOE Mińsk
Pesa Gama

16 maja 2016 PESA i zarządzany przez Polski Fundusz Rozwoju Fundusz Inwestycji Infrastrukturalnych podpisały umowę wspólników dotyczącą spółki Rail Capital Partners – nowego poolu taborowego. Pesa ma w niej 51% udziałów, a II – pozostałe 49%. Zaplanowano, że spółka ma mieć 8 lokomotyw Gama w wersji 111Ed w przeciągu 2 lat. Na początku maja 2017 na stanie poolu były 2 lokomotywy, pierwsza z nich weszła do ruchu w marcu, a druga w maju 2017. Druga z lokomotyw trafiła do spółki Pol-Miedź Trans. Na początku sierpnia dysponowała 4 lokomotywami, które pod koniec września były użytkowane przez Kolprem, Pol-Miedź Trans i Orlen KolTrans. 21 maja 2018 PKP Cargo podpisało z RCP miesięczną umowę dzierżawy jednej z 111Ed. Z początkiem lipca lokomotywa 111Ed-004, które wcześniej służyła w Orlenie, rozpoczęła miesięczny testy w Zakładzie Południowym PKP Cargo. Na początku września umowę wynajmu jednej lokomotywy podpisano z Pomorskim Przedsiębiorstwem Mechaniczno-Torowym, będącym spółką zależną PKP Polskich Linii Kolejowych. W lipcu 2019 roku Rail Capital Partners zamówił dodatkowo dwanaście lokomotyw. W maju 2020 została przekazana pierwsza Gama zamówiona przez RCB celem wydzierżawienia spółce AlzaCargo. Ostatni elektrowóz przeznaczony dla poolu taborowego został dostarczony pod koniec sierpnia 2021 roku.

Pytanie: Kiedy zawiązano umowę odnośnie Rail Capital Partners?
Odpowiedź: 16 maja 2016

Pytanie: Czym był Rail Capital Partners?
Odpowiedź: poolem taborowym

Pytanie: Jakie udziały posiada PESA w poolu?
Odpowiedź: 51%

Pytanie: Jakie strony podpisały dokument z 2016 roku?
Odpowiedź: PESA i Fundusz Inwestycji Strukturalnych
Pesa Gama

W lipcu 2014 gotowy był pierwszy egzemplarz spalinowej gamy. Jego konstrukcja była zgodna ze specyfikacją zamówienia PKP Intercity. Lokomotywa została zaprezentowana we wrześniu na targach InnoTrans. W połowie października rozpoczęto testy dynamiczne lokomotywy, a w drugiej połowie miesiąca, pod kontrolą IPS „Tabor”, testy w ruchu na odcinku Rokietnica – Szamotuły. W grudniu 2014 wykonywano m.in. próby obciążeniowe z wagonami PKP Cargo i jazdy testowe z wagonami pasażerskimi PKP Intercity. W 2015 lokomotywa była testowana przez Pol-Miedź Trans.

Pytanie: W którym roku powstała debiutancka jednostka spalinowej gamy?
Odpowiedź: 2014

Pytanie: Kto opracował specyfikację do spalinowej gamy?
Odpowiedź: PKP Intercity

Pytanie: Przy okazji jakiego wydarzenia po raz pierwszy zaprezentowano Pesa Gama?
Odpowiedź: targów InnoTrans

Pytanie: Kto testował Pesa Gama w 2015 roku?
Odpowiedź: Pol-Miedź Trans
Józef Piłsudski

14 listopada Rada Regencyjna rozwiązała się, przekazując Józefowi Piłsudskiemu, jako Naczelnemu Dowódcy WP, całość posiadanej przez siebie władzy zwierzchniej w Królestwie Polskim i zobowiązując go jednocześnie do przekazania jej przyszłemu rządowi narodowemu. W ustanowionym tego dnia dekrecie własnym Naczelny Dowódca zmienił nazwę państwa na Republika Polska. Dwa dni później Piłsudski notyfikował mocarstwom powstanie niepodległego państwa polskiego. Jako faktyczna głowa państwa na stanowisko Prezydenta Ministrów Piłsudski wyznaczył Ignacego Daszyńskiego. Wobec sprzeciwu stronnictw politycznych co do osoby premiera, Daszyński sformował rząd oraz podał się do dymisji, zaś na jego miejsce został desygnowany Jędrzej Moraczewski, jako osoba, którą mogła zaakceptować endecja (niechętna Daszyńskiemu). Skład Rady Ministrów był zbliżony do rządu lubelskiego. Gabinet ten rozpoczął urzędowanie 18 listopada, a Piłsudski zajął w nim stanowisko ministra spraw wojskowych. Po przyjęciu, na podstawie własnego dekretu, 22 listopada, obowiązków Tymczasowego Naczelnika Państwa, Józef Piłsudski złożył dymisję ze stanowiska ministra. Dekret głosił, że Piłsudski jako tymczasowy Naczelnik Państwa obejmie najwyższą władzę Republiki Polskiej i będzie ją sprawował aż do czasu zwołania Sejmu Ustawodawczego.

Pytanie: Co Piłsudkiemu powierzyła Rada Regencyjna?
Odpowiedź: całość posiadanej przez siebie władzy zwierzchniej w Królestwie Polskim

Pytanie: Jaką nazwę kraju wybrał Piłsudski w dekrecie?
Odpowiedź: Republika Polska

Pytanie: Kogo Piłsudski wytypował na stanowisko Prezydenta Ministrów?
Odpowiedź: Ignacego Daszyńskiego

Pytanie: Kto zastąpił Daszyńskiego po jego dymisji?
Odpowiedź: Jędrzej Moraczewski

Pytanie: Jaką funkcję sprawował Piłsudski od 22 listopada?
Odpowiedź: Tymczasowego Naczelnika Państwa
Józef Piłsudski

10 listopada 1918 Piłsudski przybył do Warszawy, gdzie na dworcu przywitali go m.in. członek Rady Regencyjnej, Zdzisław ks. Lubomirski oraz dowódca Komendy Naczelnej POW, Adam Koc. Rada przewidywała funkcję ministra spraw wojskowych dla Piłsudskiego w gabinecie Józefa Świeżyńskiego, pomimo iż dominowali w nim endecy. Sam zainteresowany nic o tym nie wiedział, jednak gdy przybył do Warszawy, Świeżyński był już zdymisjonowany. W tym czasie powstawały lokalne ośrodki władzy polskiej na terenach wszystkich zaborów: lewicowy rząd ludowy Daszyńskiego w Lublinie (popierany przez POW), Polska Komisja Likwidacyjna w Krakowie (Wincenty Witos), Rada Narodowa na Śląsku Cieszyńskim, poznańska Naczelna Rada Ludowa (m.in. Wojciech Korfanty). Dzięki temu tworzyły się struktury polskiej państwowości. Piłsudski zagwarantował niemieckim żołnierzom bezpieczny powrót do objętej rewolucją ojczyzny. W ten sposób udało się zażegnać pierwsze niebezpieczeństwo dla przyszłej niepodległości. Wezwał żołnierzy niemieckich do posłuszeństwa wobec Soldatenratu i zagwarantował im bezpieczeństwo ze strony oddziałów polskich. Tego samego dnia manifestanci z PPS próbowali wręczyć Piłsudskiemu sztandar Pogotowia Bojowego PPS. Piłsudski sztandaru nie przyjął, co skomentował: nie mogę przyjąć znaku jednej partii, mam obowiązek działać w imieniu całego narodu. 11 listopada Rada Regencyjna przekazała Piłsudskiemu zwierzchnictwo i naczelne dowództwo nad podległym jej Wojskiem Polskim, a 12 listopada powierzyła misję utworzenia rządu narodowego. Piłsudski postanowił w związku z tym sprowadzić do Warszawy lubelski rząd Daszyńskiego, choć stwierdził, iż nie ma stronnictwa, czy partii, która by mogła powiedzieć, że własnymi siłami da radę wszystkim trudnościom. Z tego powodu uznał za konieczne włączenie w skład rządu przedstawicieli także innych stronnictw. Nie było to jednak łatwe, ponieważ Piłsudski kojarzony był przede wszystkim jako działacz lewicowy.

Pytanie: Kto pełnił funkcję dowódcy Komendy Naczelnej POW?
Odpowiedź: Adam Koc

Pytanie: Jaką funkcję pełnił Zdzisław ks. Lubomirski ?
Odpowiedź: członka Rady Regencyjnej

Pytanie: Do jakiego miasta przyjechał 10 listopada 1918 Piłsudski?
Odpowiedź: do Warszawy

Pytanie: Czy Piłsudski przyjął sztandar Pogotowia Bojowego PPS?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki organ sprowadził do Warszawy Piłsudski?
Odpowiedź: lubelski rząd Daszyńskiego
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Zimnem

W 1857 z ofiar przekazanych przez rodzinę carską została przeprowadzona renowacja kompleksu obiektów zamieszkiwanych niegdyś przez mnichów, natomiast w 1892 monaster w Zimnem został reaktywowany jako żeński. Nową wspólnotę monastyczną zaczęły tworzyć mniszki z monasteru w Korcu. W wymienionym roku w Zimnem zamieszkało 10 pierwszych zakonnic. Uroczyste poświęcenie odnowionego klasztoru miało miejsce 10 lipca 1894. Był to klasztor niekontemplacyjny, skupiony na pracy społecznej, głównie prowadzeniu szkoły. Zakonnice przebywały w Zimnem do 1915, gdy udały się na bieżeństwo; w czasie I wojny światowej przebywały w Żytomierzu. W tym czasie zespół budynków klasztoru został poważnie uszkodzony. Według innego źródła w monaster uderzyły w czasie działań wojennych trzy pociski, jednak wszystkie utknęły w ścianach zabudowań, nie wybuchając.

Pytanie: Kto przekazał ofiary na renowacje dawnego monasteru?
Odpowiedź: rodzina carska

Pytanie: Jaki monaster stał się żeńskim? 
Odpowiedź: w Zimnem

Pytanie: Kiedy poświęcono odnowiony klasztor?
Odpowiedź: 10 lipca 1894

Pytanie: Kiedy klasztor został poważnie uszkodzony?
Odpowiedź: w czasie I wojny światowej
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Zimnem

W II poł. XIII w. monaster w Zimnem stopniowo zmieniał swój charakter. W miejsce luźnej wspólnoty pustelników gromadzących się jedynie przy okazji nabożeństw stał się klasztorem cenobitycznym. Mimo tego cele mnichów nadal znajdowały się w wykutych przez nich pieczarach, połączonych systemem korytarzy. Przeciętna wysokość pieczary lub korytarza była bliska wzrostowi dorosłego człowieka; przejścia między pomieszczeniami mieszkalnymi osiągały najczęściej metr szerokości. W korytarzach znajdowały się nisze, w których zapalano świece. Wyjście z pieczar zostało zlokalizowane w rotundowej cerkwi Trójcy Świętej. Monaster w Zimnem był ośrodkiem hezychastycznym. Z czasem, podobnie jak w przypadku Monasteru Kijowsko-Pieczerskiego, część pieczar klasztoru w Zimnem zaczęła służyć jako miejsce pochówku mnichów, którzy zwyczajowo byli pozostawiani po śmierci w swoich dotychczasowych celach.

Pytanie: Gdzie zamieszkiwali mnisi należący do tego klasztoru?
Odpowiedź: w wykutych przez nich pieczarach

Pytanie: Jaka była przeciętna wysokość celi, w której mieszkali mnisi tego zgromadzenia?
Odpowiedź: bliska wzrostowi dorosłego człowieka

Pytanie: W jakim charakterze zaczęły być później wykorzystywane pomieszczenia mieszkalne mnichów tego zgromadzenia?
Odpowiedź: jako miejsce pochówku mnichów, którzy zwyczajowo byli pozostawiani po śmierci w swoich dotychczasowych celach

Pytanie: Jaki charakter miał ten monaster do II połowy XIII wieku?
Odpowiedź: luźnej wspólnoty pustelników gromadzących się jedynie przy okazji nabożeństw
Arenysaurus

Pozostałości Arenysaurus znaleziono w trzecim z tych miejsc (Blasi 3), wśród szczątków innych kaczodziobych. Natomiast w Blasi 5 znaleziono szczątki dinozaura kaczodziobego bardziej pasujące do podrodziny hadrozaurów płaskogłowych, których dotychczas w Europie nie znajdywano. Wyniki badań na ten temat zostały opublikowane przez Cruzado-Caballero i współpracowników w 2010. W 2013 Prieto-Márquez i współpracownicy, przy okazji ustanowienia nowego rodzaju kaczodziobego Canardia, wprowadzili nowe plemiona lambeozaurynów, w tym dokonali formalnego opisu Parasaurolophini. W tym samym roku, trzy lata po swej wcześniejszej pracy, Cruzado-Caballero i inni opisali kolejne fragmenty szkieletu Arenysaurus (w efekcie uznając go za Lambeosaurinae o najbardziej kompletnych skamieniałościach na Ibero-Armorican Island) oraz zrewidowali wcześniejszy pogląd na systematykę Blasisaurus i Arenysaurus, włączając je do Parasaurolophini. W 2015 zespół, również pod kierunkiem Cruzado-Caballero, przeprowadził badanie odlewu czaszki Arenysaurus jako pierwszego europejskiego Lambeosaurinae.

Pytanie: Gdzie odnaleziono szczątki dinozaura kaczodziobego?
Odpowiedź: w Blasi 5

Pytanie: Kto opublikował badania na temat dinozaura pasującego bardziej do podrodziny hadrozaurów płaskogłowych?
Odpowiedź: Cruzado-Caballero i współpracowników

Pytanie: Jacy naukowcy ustalili nowy rodzaj kaczodziobego Canardia?
Odpowiedź: Prieto-Márquez i współpracownicy
Ulica Saska w Warszawie

Ulica Saska wzmiankowana jest m.in. w projekcie Wydziału Technicznego magistratu miasta z 1925, gdzie planowano utworzenie terenu handlowego u zbiegu ulic Zwycięzców i Saskiej. Ulica od początku przewidziana była jako arteria o zwiększonym natężeniu ruchu w związku z czym powstały wzdłuż niej podwójne szpalery drzew i szerokie chodniki, które – podobnie jak nawierzchnię – ułożono w roku 1938. Istniejący do dziś szeroki pas zieleni między jezdnią a chodnikiem jest śladem koncepcji poprowadzenia linii tramwajowej, która miałaby łączyć aleję Waszyngtona z Gocławiem. W latach 30. XX wieku powstało kilka istniejących do dziś domów, w tym m.in. dom przy ul. Saskiej 101, który wskazywany jest jako prawdopodobna lokalizacja powstańczego szpitala polowego funkcjonującego na Saskiej Kępie między sierpniem a październikiem 1944 roku.

Pytanie: Czym miała być ulica Saska zgodnie z projektami?
Odpowiedź: arterią o zwiększonym natężeniu ruchu

Pytanie: Kiedy zbudowano chodniki okalające ulicę?
Odpowiedź: w 1938

Pytanie: Co prawdopodobnie miało znajdować się przy Saskiej 101?
Odpowiedź: powstańczy szpital polowy

Pytanie: W jakim okresie miał działać szpital polowy przy Saskiej?
Odpowiedź: między sierpniem a październikiem 1944
Cosworth 4WD

W 1968 roku Cosworth nakłonił Jima Clarka, by po zakończeniu sezonu testował dla nich samochód. Clark zginął jednak w wypadku na torze Hockenheimring. Mimo tego faktu Cosworth kontynuował rozwijanie projektu. Testerami Coswortha 4WD zostali zatem Trevor Taylor oraz współzałożyciel Coswortha, Mike Costin. Pierwszym problemem okazało się umieszczenia zbiornika oleju. W celu poprawy rozkładu masy został on umieszczony z tyłu, bezpośrednio za kierowcą, co powodowało znaczny dyskomfort. Zbiornik został zatem przeniesiony za silnik, przeprojektowano również przedni wał. Samochód był stosunkowo przyczepny, ale jego głównym problemem, charakterystycznym jak się okazało dla samochodów 4WD Formuły 1, pozostawała podsterowność. Robin Herd zauważył ten problem, o czym mówił później:

Pytanie: Jakie położenie zbiornika oleju okazało się niefunkcjonalne?
Odpowiedź: bezpośrednio za kierowcą

Pytanie: Kto pierwotnie miał testować nowy model samochodu?
Odpowiedź: Jim Clark

Pytanie: Co okazało się głównym problemem?
Odpowiedź: podsterowność

Pytanie: Który z testerów nowego modelu samochodu był współzałożycielem Coswortha, Trevor Taylor czy Mike Costin?
Odpowiedź: Mike Costin
Cosworth 4WD

Herd założył, że samochód będzie lepiej skręcał, jeśli będzie posiadał napęd na cztery koła. Po raz ostatni rozwiązanie to zastosowano w BRM P67 z roku 1964. Poza zastosowaniem rzadko spotykanego w Formule 1 napędu zdecydowano również, że nadwozie będzie miało radykalny, kanciasty kształt, a do jego budowy zastosuje się mallite – rodzaj laminatów. Uznano, że kształty samochodu poprawią jego aerodynamikę. W przeciwieństwie do pozostałych samochodów Formuły 1 z napędem na cztery koła, Cosworth nie korzystał z układu przeniesienia napędu Fergusona, a zastosował swój (projekt Keitha Duckwortha), wyprodukował również nową skrzynię biegów. Odlew silnika DFV wykonano z magnezu, co firma chciała przetestować, widząc w tym "przyszłość" Formuły 1. Odlanie silnika z magnezu miało na celu także zmniejszyć jego wagę, a zyski z tego tytułu zostały wykorzystane do wstawienia dodatkowych części do układu przeniesienia napędu. By polepszyć zachowanie centralnego dyferencjału, silnik był umieszczony odwrotnie niż w przypadku innych samochodów napędzanych przez silniki DFV. Silnik V8 o pojemności 2993 cm³ rozwijał moc około 410 KM przy 9000 rpm. Sprzęgło było umieszczone z przodu, podobnie jak w innych samochodach Formuły 1 z napędem 4WD. Charakterystyczne dla samochodu były długie sekcje boczne.

Pytanie: Na jakim rozwiązaniu wzorował się Herd przy konstrukcji DFV?
Odpowiedź: Na BRM P67

Pytanie: Co to jest mallite?
Odpowiedź: Rodzaj laminatów

Pytanie: Jaką moc posiadał silnik V8 w DFV?
Odpowiedź: 410 KM

Pytanie: W którym miejscu znajdowało się sprzęgło w DFV?
Odpowiedź: Z przodu
Marek Koterski

Przełomem w karierze reżysera stał się film Dom wariatów (1984), w którym Koterski zawarł bezpośrednie odniesienia do własnej biografii. W komediodramacie z udziałem Marka Kondrata oraz Tadeusza Łomnickiego, czerpiącym inspirację z teatru absurdu, reżyser stworzył swoje alter ego – Adama Miauczyńskiego, neurotycznego inteligenta mającego pretensje do całego świata. Adam, nazywany również zdrobniale Adasiem, obarcza winą za swoją neurozę konflikt pomiędzy matką i ojcem, w którym to matka odgrywała rolę dominującą. Realizacja filmu wynikła, jak opowiadał sam Koterski, z „wewnętrznej potrzeby odtrucia się”. Zgodnie ze słowami reżysera, „zdjęcia trwały tylko 31 dni. Przygotowanie – lekko biorąc, 25 lat”. Pełnometrażowy debiut Koterskiego przyniósł mu nagrodę na Festiwalu „Młodzi i Film” w Koszalinie, co pozwoliło mu na realizację kolejnych filmów fabularnych.

Pytanie: Kim był Miauczyński?
Odpowiedź: neurotycznym inteligentem mającym pretensje do całego świata

Pytanie: Co Miauczyński uważa za powód bycia człowiekiem o osobowości neurotycznej?
Odpowiedź: konflikt pomiędzy matką i ojcem

Pytanie: Na jakim wydarzeniu Koreski otrzymał nagrodę za Dom wariatów?
Odpowiedź: na Festiwalu „Młodzi i Film”
Referendum na Madagaskarze w 2010 roku

W czasie referendum grupa 20 wojskowych na czele z pułkownikiem Charles'em Andrianasoaviną ogłosiła przejęcie władzy w kraju i powołanie "wojskowej rady na rzecz dobrobytu". Wśród nich znalazł się m.in. szef służb ochrony prezydenta. Swój komunikat wojskowi wygłosili z koszar wojskowych na obrzeżach stolicy w pobliżu portu lotniczego Antananarywa. Płk Andrianasoavina był jednym z głównych wojskowych popierających przejęcie władzy przez Andry'ego Rajoelinę w marcu 2009. W swoim komunikacie zapowiedział opanowanie pałacu prezydenckiego oraz stołecznego lotniska. Ogłosił, że wojskowi chcą pojednania narodowego i zakończenia kryzysu politycznego. Innym z buntowników był generał Noel Rakotonandrasana, który w marcu 2009 poparł Andry'ego Rajoelinę i został mianowany ministrem sił zbrojnych. W kwietniu 2010 został jednak usunięty ze stanowiska z powodu oskarżeń o planowanie zamachu stanu.

Pytanie: Jak nazywało się lotnisko, z którego żołnierze wygłosili komunikat?
Odpowiedź: Antananarywa

Pytanie: Kiedy Rajoelina objął rządy nad państwem?
Odpowiedź: w marcu 2009

Pytanie: Jakie informacje przekazał Andrianasoavina w komunikacie?
Odpowiedź: zapowiedział opanowanie pałacu prezydenckiego oraz stołecznego lotniska. Ogłosił, że wojskowi chcą pojednania narodowego i zakończenia kryzysu politycznego
Ulica Katowicka w Warszawie

Choć zmiany wprowadzone na ul. Katowickiej w końcu lat 40. XX wieku były znaczne, to do dziś pozostało z nich niewiele, szczególnie z wprowadzonych wówczas elementów dekoracyjnych. Nieznany jest los znajdujących się tam rzeźb. Prawdopodobnie z biegiem lat uległy one dewastacji, możliwe też, że zostały ukradzione. W grupie zaginionych prac znalazł się Niedźwiadek igrający z rybą (fontanna wykonana przez Jerzego Jarnuszkiewicza), Niedźwiadek Stanisława Sikory, Chłopiec z żaglówką Stefana Momota oraz Borsuk Józefa Trenarowskiego. Nowymi elementami były również ustawione po parzystej stronie ulicy betonowe ławy (na kamiennych murkach) i latarnie parkowe, tj. niższe niż powszechne wówczas w Warszawie pastorałki. Śladami z tego okresu jest m.in. dekoracja elewacji domu przy Katowickiej 8A oraz płaskorzeźba Plon (obie prace autorstwa Jerzego Jarnuszkiewicza). W związku z fatalnym stanem płaskorzeźby lokalna społeczność zainicjowała projekt Wokół Plonu, dzięki któremu praca została w 2011 roku odrestaurowana. W ramach projektu planowane są dalsze działania mające na celu m.in. przywrócenie ławek oraz uporządkowanie skweru na rogu ul. Katowickiej i Zwycięzców. Budowa ław rozpoczęła się we wrześniu 2014. Następnie dokonano nasadzeń zieleni. W 2016 płaskorzeźba wraz ze skwerem została wyróżniona Nagrodą im. Bohdana Lacherta i Józefa Szanajcy Najlepsza architektura Saskiej Kępy w kategorii Przestrzeń Publiczna i Zieleń.

Pytanie: Czy na ul. Katowickiej znajdowały się kiedyś rzeźby?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto jest autorem fontanny pt. "Niedźwiadek igrający z rybą"?
Odpowiedź: Jerzy Jarnuszkiewicz

Pytanie: Jak Trenarowski nazwał swoją pracę?
Odpowiedź: Borsuk

Pytanie: Jak nazywał się projekt, którego celem była renowacja rzeźby?
Odpowiedź: Wokół Plonu
Ulica Katowicka w Warszawie

Po II wojnie światowej wille przy ul. Katowickiej stały się domami wieloizbowymi, czyli objęte zostały przymusowym dokwaterowaniem lokatorów do mieszkań przedwojennych właścicieli. Ponadto odcinek ulicy między Zwycięzców i Obrońców (ok. 250 m) wytypowany został do zrekonstruowania przez Biuro Odbudowy Stolicy. Eksperyment miał polegać na uczynieniu jej ulicą pokazową poprzez usunięcie ogrodzeń i wprowadzenie zieleni oraz ozdobienie jej elementami małej architektury i plastyki. Inicjatywa – według doniesień prasowych – spotkała się z przychylnością mieszkańców. Odpowiedzialny za przebudowę zespół architektów (pod kierunkiem Bohdana Lacherta) pozyskał do współpracy także grupę rzeźbiarzy, głównie zamieszkujących i tworzących na Saskiej Kępie, którzy wykonali swoje prace bezinteresownie, pod kierunkiem prof. Tadeusza Breyera. Najlepiej zachowanym elementem dekoracji z ówczesnego okresu jest płaskorzeźba Plon z 1947, odnowiona w 2011. Pozostałymi śladami powojennej przebudowy ulicy są resztki ławek, zewnętrzna dekoracja klatki schodowej domu pod numerem 8A oraz istniejące wciąż na kilku budynkach gmerki Biura Odbudowy Stolicy. Dawne zagospodarowanie znajdującego się przed Plonem skweru stało się inspiracją dla jednego z projektów zgłoszonych w 2014 roku do budżetu partycypacyjnego.

Pytanie: Skąd w lokalach przedwojennych brali się nowi mieszkańcy?
Odpowiedź: Z przymusowych dokwaterowań lokatorów

Pytanie: Jakie ulice miały stać się wizytówką Stolicy?
Odpowiedź: Zwycięzców i Obrońców

Pytanie: Czy mieszkańcy ulicy Zwycięzców byli chętni na zmiany przestrzeni ulic?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto odpowiadał za przebudowę ulicy Zwycięzców?
Odpowiedź: Bohdan Lachert