mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Pd3

22 lokomotywy zamówione dla kolei pruskich miały układ silnika sprzężonego systemu de Glehna. Spośród nich, 10 zostało zbudowanych w 1902 roku przez zakłady Grafenstaden, a 12 dalszych w 1903 roku przez zakłady Henschel w Cassel. Miały one wymienione powyżej cechy konstrukcji de Glehna, lecz różniły się od egzemplarza próbnego m.in. większą masą i wydajniejszym kotłem Belpaire’a, z większą powierzchnią ogrzewalną (122 m²), nieco większym rusztem (2,3 m²) i wydłużoną dymnicą. Kocioł umieszczono o 19 cm wyżej (jego oś znajdowała się na wysokości 245 cm zamiast 226 cm). Wymiary silnika pozostały niezmienione, jednakże zmniejszono średnicę kół napędnych do 1,98 m, typowej dla niemieckich parowozów o tym układzie osi począwszy od serii S3. Prędkość konstrukcyjna wzrosła z 90 do 100 km/h. Zachowano duży rozstaw osi wiązanych 3 m, natomiast rozstaw osi wózka tocznego zwiększono z 1,8 do 2,05 m lub 2,1 m w przypadku lokomotyw Henschela. Lokomotywy różniły się zewnętrznie od siebie formą zbieralnika pary na kotle: produkcji Grafenstaden miały półkulisty zbieralnik, typowy dla tych zakładów, a produkcji Henschela cylindryczny. Tender był typowy pruski czteroosiowy wzoru Musterblatt III-5f, o pojemności 16 m³ wody i 5 t węgla.

Pytanie: Co charakteryzowało maszyny, które zamówiły pruskie koleje?
Odpowiedź: układ silnika sprzężonego systemu de Glehna

Pytanie: Gdzie powstały te lokomotywy?
Odpowiedź: w zakładach Grafenstaden i Henschel w Cassel

Pytanie: Jak szybkie były te maszyny?
Odpowiedź: 100 km/h

Pytanie: Czy grille i lokomotywy posiadają część o tej samej nazwie?
Odpowiedź: tak
Pd3

Lokomotywa stanowiła rozwinięcie konstrukcji parowozu S3, zachowując jego główne wymiary, w tym osie wiązane o średnicy kół 1,98 m i rozstawie 2,7 m oraz wózek toczny typu hanowerskiego o rozstawie osi 2,2 m, a także kocioł o powierzchni ogrzewalnej 119 m². Tender był taki sam, jak w lokomotywie de Glehna – czteroosiowy wzoru Musterblatt III-5f, o pojemności 16 m³ wody i 5 t węgla. Widoczną różnicą w stosunku do lokomotyw serii S3 i lokomotyw de Glehna był przesunięty do tyłu wysoki cylinder zbieralnika pary na kotle oraz dodany na przedniej części kotła, równy wielkością cylinder zbiornika sprężonego powietrza, później zamieniany na leżący cylindryczny zbiornik w tym samym miejscu. Między oboma cylindrami na kotle była dość wysoka piasecznica.

Pytanie: Na czym wzorowano Pd3?
Odpowiedź: parowozie S3

Pytanie: Czy projektując Pd3 dokonano zmian rozmiaru pierwotnego parowozu?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka była pojemność tendera Pd3?
Odpowiedź: 16 m³ wody i 5 t węgla

Pytanie: Gdzie w S3 umiejscowiony był zbieralnik pary?
Odpowiedź: na kotle

Pytanie: Co mieściło się między cylindrami na kotle Pd3?
Odpowiedź: piasecznica
Adam Sztaba

W latach 2002–2003 był kierownikiem muzycznym i pianistą dwóch pierwszych edycji programu Idol. W 2003, wspólnie z Tomaszem Filipczakiem skomponował muzykę do show tanecznego „Opentaniec” inspirowanego folklorem słowiańskim z choreografią Jarosława Stańka, którego premiery odbyły się w Teatrze Muzycznym w Gdyni i Teatrze Wielkim w Warszawie. W latach 2005–2006 był kierownikiem muzycznym, aranżerem i dyrygentem w trakcie pierwszych czterech edycji programu TVN Taniec z gwiazdami oraz podczas koncertów Sopot Festival. Wówczas zrodziła się Orkiestra Adama Sztaby. W grudniu 2007 z Orkiestrą wystąpił wspólnie z Michaelem Boltonem na jubileuszu 15-lecia stacji Polsat.
Od maja 2007 do listopada 2009 pełnił funkcję dyrektora artystycznego firmy MyPlace – agencji eventowej, managementowej i wytwórni płytowej. Jesienią 2008 był dyrektorem Akademii w programie Fabryka Gwiazd. Na początku 2009 stworzył muzykę do filmu Od pełni do pełni.

Pytanie: Kto wymyślał choreografię do tanecznego show?
Odpowiedź: Jarosław Stańko

Pytanie: Czy Sztaba był kierownikiem Tańca z gwiazdami?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Sztaba komponował muzykę filmową?
Odpowiedź: tak
David Bowie

Pierwsza płyta Bowiego wydana w latach osiemdziesiątych, Scary Monsters (and Super Creeps), 1980, symbolicznie zamknęła cykl wszystkich płyt Bowiego, wydanych w poprzedniej dekadzie. Największym hitem z tego albumu została piosenka „Ashes to Ashes”, w której Bowie opowiada dalszy ciąg przygód „Majora Toma” z jego pierwszego przeboju „Space Oddity”. W ironiczny sposób Bowie demaskuje bohatera tej piosenki, jest to także jeden z wielu utworów w twórczości tego artysty, który zawiera autoironiczne i autobiograficzne wątki. Album odniósł sukces komercyjny w Wielkiej Brytanii, gdzie zajął 1. miejsce tamtejszej listy przebojów.

Pytanie: Czy piosenka „Ashes to Ashes” była znana?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto jest bohaterem piosenek Bowiego?
Odpowiedź: Major Tom

Pytanie: W jakim kraju płyta Bowiego zajęła pierwsze miejsce w listach przebojów?
Odpowiedź: Wielkiej Brytanii
David Bowie

W 1998 Todd Haynes zrealizował film pt. Velvet Goldmine (jest to także tytuł jednej z piosenek Bowiego z czasów Ziggy’ego Stardusta), zawierający wiele wątków z życia Bowiego, zarówno prywatnego, jak i publicznego. Nawet slogan promujący ten film The Rise of a Star… The Fall of a Legend (Wzlot gwiazdy… upadek legendy) w oczywisty sposób zapożyczony był z tytułu najsłynniejszego albumu Bowiego. Sam Bowie stwierdził, że podobała mu się fabuła tego filmu, nie podobała mu się jednak realizacja, która nie oddała atmosfery lat siedemdziesiątych. Nie dał on także pozwolenia na użycie jego piosenek w tym filmie.

Pytanie: Co Bowie docenił w filmie "Velvet Goldmine"?
Odpowiedź: fabułę

Pytanie: Co nie spodobało się Bowiemu w produkcji "Velvet Goldmine"?
Odpowiedź: realizacja

Pytanie: Dlaczego Bowiemu nie spodobała się realizacja produkcji "Velvet Goldmine"?
Odpowiedź: nie oddała atmosfery lat siedemdziesiątych

Pytanie: Czy Bowie zgodził się, by w produkcji "Velvet Goldmine" wykorzystano jego utwory?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Do czego nawiązuje tytuł produkcji "Velvet Goldmine"?
Odpowiedź: jednej z piosenek Bowiego z czasów Ziggy’ego Stardusta
Namibia

W 1988 roku nastąpił przełom w rokowaniach. Zgodzono się na przeprowadzenie w 1989 roku wyborów powszechnych pod nadzorem ONZ. W nowo wybranym Zgromadzeniu Konstytucyjnym większość miejsc uzyskała SWAPO, następną pozycję zdobył DTA (opozycyjny wobec SWAPO) – utworzono rząd koalicyjny. W 1990 Zgromadzenie przyjęło konstytucję gwarantującą system wielopartyjny i wybrało Sama Nujomę na prezydenta (reelekcja w 1994 i 1999). 21 marca 1990 proklamował on niepodległą Republikę Namibii, a niepodległe państwo weszło do brytyjskiej Wspólnoty Narodów i ONZ. W 1992 Namibia zawarła z RPA porozumienie dotyczące wspólnej granicy, w wyniku czego RPA przekazała w 1994 kontrolę nad swoją enklawą, Walvis Bay. Na podstawie Rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 652 z 17 kwietnia 1990 Namibia została członkiem ONZ.

Pytanie: Jaki układ partii politycznych został przyjęty wraz z konstytucją z 1990 roku?
Odpowiedź: system wielopartyjny

Pytanie: W jakich latach Nujoma doczekał się ponownego obrania na urząd prezydenta?
Odpowiedź: w 1994 i 1999

Pytanie: Jak nazywał się kraj, który dołączył do ONZ?
Odpowiedź: Republika Namibii

Pytanie: Czy Namibia figuruje jako członek Organizacji Narodów Zjednoczonych?
Odpowiedź: tak
Szczyr trwały

Szczyr trwały rośnie w miejscach cienistych, przede wszystkim w lasach, ale także w zaroślach i w zbiorowiskach wysokich bylin. Jest rośliną wymagającą świeżych, głębokich gleb. Preferuje gleby o różnej genezie wykształcone na podłożu wapiennym. Lepiej rośnie w glinach niż na piaskach i torfach, gdzie korzeni się płytko i rośnie słabo. Podobnie ograniczony wzrost jest na glebach o niskim pH. W Czechach i Szwecji obserwowano ustępowanie tego gatunku w obszarach znajdujących się wpływem kwaśnych opadów. Szczyr trwały wymaga gleb próchnicznych, zawierających co najmniej 5%, ale też nie więcej jak 19% materii organicznej. Optymalne są miejsca wilgotne, nie znosi stagnowania wody, miejsc bardzo mokrych i suchych (w niekorzystnych warunkach wodnych nie zakwita). Gatunek ten jest różnie klasyfikowany ze względu na wymagania odnośnie dostępności związków azotu i fosforu. Wiele źródeł określa gatunek jako azotolubny, podczas gdy inni autorzy wskazują na częstą obecność szczyru na stanowiskach ubogich lub przeciętnych pod względem dostępności związków azotu i fosforu. Wskazuje się na podobną kondycję gatunku zarówno na stanowiskach ubogich, jak i silnie zeutrofizowanych, np. w sąsiedztwie silnie nawożonych pól i łąk. Wykazuje on także wysoką tolerancję na zanieczyszczenie gleb metalami ciężkimi, co pozwala utrzymywać się temu gatunkowi w obszarach o długiej tradycji przemysłowej i górniczej.

Pytanie: W jakich miejscach można spotkać szczyr trwały?
Odpowiedź: cienistych, przede wszystkim w lasach, ale także w zaroślach i w zbiorowiskach wysokich bylin

Pytanie: Czy szczyr trwały dobrze rośnie na piaskach i torfach?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile materii organicznej powinno się znajdować w glebach odpowiednich dla szczyru trwałego?
Odpowiedź: co najmniej 5%, ale też nie więcej jak 19%

Pytanie: W jaki sposób klasyfikuje się szczyr trwały?
Odpowiedź: ze względu na wymagania odnośnie dostępności związków azotu i fosforu
Szczyr trwały

Zasoby i rozpowszechnienie szczyru trwałego jest odwrotnie proporcjonalne do intensywności użytkowania gospodarczego lasów. Gatunek najbardziej obficie i często rośnie w lasach chronionych wyłączonych z użytkowania. Roślina ta jest też bardzo wrażliwa na wydeptywanie. Złamanie łodygi nie inicjuje wzrostu nowego pędu i zmniejsza szanse jego rozwoju w kolejnym roku. Intensywne wydeptywanie eliminuje ten gatunek już w ciągu 1 lub 2 lat. Problemem jest też fragmentacja siedlisk i zmniejszanie zasobów poszczególnych populacji. W takich przypadkach stwierdzono spadek zróżnicowania genetycznego w obrębie populacji, co ma związek z rozchwianiem proporcji płci i zmniejszeniem produkcji nasion.

Pytanie: Gdzie prawdopodobieństwo znalezienia szczytu trwałego jest największe?
Odpowiedź: w lasach chronionych wyłączonych z użytkowania

Pytanie: Czy szczyr jest odporny na deptanie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka jest konsekwencja złamania łodygi szczyru?
Odpowiedź: nie inicjuje wzrostu nowego pędu i zmniejsza szanse jego rozwoju w kolejnym roku

Pytanie: Czy chodzenie po szczyrze sprawi, że roślina zniknie w ciągu trzech lat?
Odpowiedź: nie
Mi-14

Śmigłowce Mi-14 przyjęto oficjalnie na wyposażenie marynarki wojennej ZSRR 11 maja 1976 roku. Trafiły one do jednostek lotniczych Floty Bałtyckiej, Czarnomorskiej, Północnej i Flota Oceanu Spokojnego. Ogółem w ZSRR używano śmigłowców w trzech podstawowych wersjach: Mi-14PŁ, Mi-14PS i Mi-14BT. Pewną liczbę śmigłowców Mi-14PS otrzymały także siły powietrzne, które wykorzystywały je do akcji poszukiwawczych i ratunkowych.
Po upadku ZSRR w roku 1991 większość radzieckich śmigłowców Mi-14 trafiło na wyposażenie sił zbrojnych Rosji. Jednakże pewną część maszyn znajdujących się na wyposażeniu Floty Czarnomorskiej przekazano nowo powstałej Ukrainie.

Pytanie: Do jakich jednostek lotniczych dostarczono Mi-14?
Odpowiedź: Floty Bałtyckiej, Czarnomorskiej, Północnej i Flota Oceanu Spokojnego

Pytanie: Jakie opcje śmigłowców występowały w ZSRR?
Odpowiedź: Mi-14PŁ, Mi-14PS i Mi-14BT

Pytanie: Co stało się ze śmigłowcami po upadku ZSRR?
Odpowiedź: trafiły na wyposażenie sił zbrojnych Rosji

Pytanie: Czy wszystkie śmigłowce po upadku ZSRR trafiły do Rosji?
Odpowiedź: nie
Mi-14

W latach 80. XX wieku utracono dwie maszyny Mi-14PS (nr takt. A1015 w roku 1987 i nr takt. A1014 w roku 1988), w związku z czym, aby właściwie wykonywać zadania, a także zapewnić ciągłość w szkoleniu, w roku 1990 od ZSRR zakupiono dodatkowy używany śmigłowiec Mi-14PS (nr 75137). Ponadto czasowo do pełnienia zadań ratowniczych przystosowano jeden Mi-14PŁ (nr takt. A1003). Śmigłowiec wyposażono w dodatkowe reflektory, nowe wyposażenie radiotechniczne, tratwy ratunkowe oraz nożyce do przecinania liny wyciągarki, nadano mu także oznaczenie Mi-14PX. Z uwagi na pozostawienie wyposażenia ZOP śmigłowiec miał o wiele mniejsze możliwości niż typowy Mi-14PS. Z tego powodu używany był głównie do szkolenia oraz jako maszyna rezerwowa. W latach 1995–1996 ze śmigłowca Mi-14PX usunięto wyposażenie ratownicze, przywracając go do wersji PŁ.

Pytanie: Dlaczego zdecydowano się na nabycie śmigłowca Mi-14PS?
Odpowiedź: aby właściwie wykonywać zadania, a także zapewnić ciągłość w szkoleniu

Pytanie: Jaką funkcję miał sprawować śmigłowiec Mi-14PŁ?
Odpowiedź: zadania ratownicze

Pytanie: Dlaczego Mi-14PX wykorzystywany był przede wszystkim do przeprowadzania szkoleń i jako rezerwa?
Odpowiedź: Z uwagi na pozostawienie wyposażenia ZOP śmigłowiec miał o wiele mniejsze możliwości niż typowy Mi-14PS

Pytanie: Jakich elementów Mi-14PX pozbyto się między 1995 a 1996 rokiem?
Odpowiedź: wyposażenia ratowniczego
Nabój Raufoss NM140 MP

Testy przeprowadzone przez norweski Instytut Badań nad Obronnością (Forsvarets Forskningsinstitutt) wykazały, że amunicja ta najprawdopodobniej nie powoduje niezgodnych z prawem efektów w przypadku niezamierzonego użycia przeciw ludziom, gdyż pocisk przejdzie przez ciało wylatując po drugiej stronie zanim zapalnik spowoduje zapłon materiału wybuchowego wraz z mieszanką zapalającą pocisku. Detonacja pocisku następuje w około połowie przypadków trafienia człowieka. Posiadanie przez trafioną osobę kamizelki kuloodpornej zwiększa prawdopodobieństwo detonacji, czego dowiodły testy przeprowadzone na zlecenie Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża w 1999 roku. Wybuch powoduje znaczącą fragmentację pocisku i efekt zapalający w stożku o rozpiętości 30° za trafionym celem i może porazić również inne osoby znajdujące się w pobliżu. Droga, jaką pokonuje pocisk pomiędzy zapłonem a detonacją, wynosi około 30 do 40 cm, więc jeśli trafi on cel pod pewnym kątem, pocisk może wciąż znajdować się wewnątrz celu w momencie wybuchu.

Pytanie: Co wykazały testy wykonane przez Instytut w Norwegii?
Odpowiedź: że amunicja ta najprawdopodobniej nie powoduje niezgodnych z prawem efektów w przypadku niezamierzonego użycia przeciw ludziom

Pytanie: Co stanie się z pociskiem, gdy zostanie on użyty przeciwko człowiekowi?
Odpowiedź: pocisk przejdzie przez ciało wylatując po drugiej stronie zanim zapalnik spowoduje zapłon materiału wybuchowego wraz z mieszanką zapalającą pocisku

Pytanie: Czy pocisk może wyrządzić krzywdę także osobom znajdującym się w otoczeniu miejsca wybuchu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Drogę jakiej długości pokonuje pocisk?
Odpowiedź: około 30 do 40 cm
Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (Niemcy)

CDU została założona po II wojnie światowej przez byłych członków Partii Centrum, jednak jej głównym celem było zjednoczenie nie tylko katolików, ale również protestantów we wspólnym wyznaniowym i konserwatywnym ugrupowaniu. Jej pierwszym liderem, jak również kanclerzem Niemiec był Konrad Adenauer. CDU była partią dominującą na niemieckiej scenie politycznej w latach 1949–1963. W 1963 Ludwig Erhard zastąpił Adenauera na stanowisku kanclerza i szefa partii. Później miała miejsce recesja roku 1966. Doprowadziła ona do utraty przez CDU części zwolenników, co zmusiło ją do zawiązania koalicji z socjaldemokratyczną SPD. Kanclerzem został Kurt Georg Kiesinger z CDU.

Pytanie: Jaki był nadrzędny cel CDU?
Odpowiedź: zjednoczenie nie tylko katolików, ale również protestantów we wspólnym wyznaniowym i konserwatywnym ugrupowaniu

Pytanie: Jakie funkcje pełnił Konrad Adenauer?
Odpowiedź: Pierwszego lidera partii i kanclerza Niemiec

Pytanie: Czy CDU uzyskała dominację na arenie politycznej w Niemczech?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto został szefem CDU po Konradzie Adenauerze?
Odpowiedź: Ludwig Erhard
Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (Niemcy)

W sprawach wagi państwowej i ogólnopaństwowych wyborów CDU i CSU ściśle ze sobą współpracują i wzajemnie koordynują poczynania, jednak pozostają prawnie i organizacyjnie oddzielnymi partiami. Różnice pomiędzy CDU i bardziej konserwatywną CSU czasem doprowadzają do spięć. Najpoważniejsze miało miejsce w 1976 roku, kiedy to CSU pod przywództwem Franza Josefa Straußa zakończyło sojusz z CDU podczas konferencji partyjnej w Wilbad Kreuth. Decyzja ta została wkrótce potem zmieniona, zaraz po tym jak CDU zagroziła desygnowaniem kandydatów konkurencyjnych względem CSU w Bawarii.

Pytanie: Która z tych dwóch partii jest bardziej konserwatywna, CDU czy CSU?
Odpowiedź: CSU

Pytanie: Czy CDU i CSU mają jedną strukturę organizacyjną?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy CDU i CSU zawsze są ze sobą zgodne?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego CSU zdecydowała się wrócić do sojuszu z CDU po zakończeniu współpracy w 1976 r.?
Odpowiedź: CDU zagroziła desygnowaniem kandydatów konkurencyjnych względem CSU w Bawarii
Wielka Krokiew

Trzykrotnie Wielka Krokiew była miejscem rozgrywania konkursów skoków podczas mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym (więcej razy – siedmiokrotnie – ta impreza odbywała się jedynie w Lahti oraz w Falun – pięciokrotnie). Specjalnie na odbywające się tu Mistrzostwa Świata w 1929 r. zmieniono nieco rozbieg, zeskok (na którym wybudowano trybuny), profil skoczni oraz postawiono lożę sędziowską. Zmagania skoczków, w temperaturze minus 30 stopni, śledziło około 10 tys. widzów. W 1932 r. zmarł jeden z twórców Wielkiej Krokwi – Karol Stryjeński i od tej pory do 1989 r. skocznia nosiła jego imię. Wielka Krokiew jeszcze dwukrotnie gościła światowy czempionat – w 1939 r. i 1962 r. W obu przypadkach z powodu braku śniegu trzeba go było zwozić spoza Zakopanego – przed ostatnimi mistrzostwami jak się okazało niepotrzebnie, gdyż na kilka dni przed zawodami spadł obfity śnieg, który musiał zostać usunięty przez spychacze i ludzi na nartach. W dniu konkursu ustanowiono dwa rekordy: liczby widzów pod skocznią (ponad 120 tys., do dziś nie pobity) oraz długości skoku (103 m Helmuta Recknagela).

Pytanie: Z jakimi dyscyplinami sportowymi była związana Wielka Krokiew?
Odpowiedź: była miejscem rozgrywania konkursów skoków podczas mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym

Pytanie: Jakie przygotowania odbyły się przed Mistrzostwami Świata?
Odpowiedź: zmieniono nieco rozbieg, zeskok (na którym wybudowano trybuny), profil skoczni oraz postawiono lożę sędziowską

Pytanie: Kogo do końca lat 80. upamiętniała nazwa Wielkiej Krokwi?
Odpowiedź: W 1932 r. zmarł jeden z twórców Wielkiej Krokwi – Karol Stryjeński i od tej pory do 1989 r. skocznia nosiła jego imię

Pytanie: Ilu kibiców przyszło obejrzeć skoki w 1962?
Odpowiedź: ponad 120 tys
„Bóg objawiony w ciele” (1 Tm 3,16)

Kodeks z Clermont przekazuje wariant ὅ (które), odnosząc go do μυστηριον (tajemnica) z poprzedniej frazy. Całość uzyskuje sens – „wielka jest tajemnica pobożności, która została objawiona w ciele”. Wariant wspierany jest przez przekłady starołacińskie, Wulgatę oraz niektórych łacińskich Ojców Kościoła, jak Ambroży, Pelagiusz i Augustyn. Wariant ten w sposób pośredni przemawia na rzecz ὅς, jako wariantu pierwotnego. Wariant ten powstał w wyniku świadomej zmiany dla uzyskania większej poprawności gramatycznej dla całego całego ustępu, zbagatelizowano natomiast kontekst, który wyraźnie wskazuje na Chrystusa. Jest on charakterystyczny dla tekstu zachodniego.

Pytanie: Jakie występują przekłady wariantu Kodeksu Clermont?
Odpowiedź: starołacińskie

Pytanie: Kogo zaliczamy do Ojców Kościoła?
Odpowiedź: Ambroży, Pelagiusz i Augustyn

Pytanie: W jakim celu zastosowano zmiany w wariancie?
Odpowiedź: dla uzyskania większej poprawności gramatycznej

Pytanie: Na kogo wskazuje kontekst wariantu?
Odpowiedź: na Chrystusa
„Bóg objawiony w ciele” (1 Tm 3,16)

Wariantu Textus receptus bronią dziś fundamentaliści protestanccy skupieni wokół Burgon Society (Donald A. Waite, Scott Jones) oraz Ruchu „Tylko Król Jakub”. Zarzucają oni, że aparat krytyczny współczesnych wydań greckiego Nowego Testamentu został sfałszowany, że korektor Kodeksu Synajskiego żył nie w XII wieku, lecz w IV wieku, a korekty dokonano jeszcze przed opuszczeniem skryptorium. Fałszerstwa współczesnych krytyków tekstu mają dotyczyć również rękopisów A, C, F, G. Argumentują oni, że wariant Textus receptus jest bardziej poprawny gramatycznie, a wers ten jest jednym z nielicznych tekstów biblijnych wspierających boskość Chrystusa. Inne wersy wspierające boskość Chrystusa robią to pośrednio.

Pytanie: Kto w szczególności popiera wariant Textus receptus? 
Odpowiedź: fundamentaliści protestanccy

Pytanie: Jakie rękopisy Nowego Testamentu zostały sfałszowane?
Odpowiedź: A, C, F, G
Alexander Isak

W czerwcu 2019 podpisał pięcioletni kontrakt z Realem Sociedad. Zadebiutował w tym klubie 17 sierpnia 2019 w zremisowanym 1:1 spotkaniu z Valencia CF, a pierwszego gola strzelił 22 września 2019 w wygranym 3:1 meczu z Espanyolem. Kolejną bramkę zdobył 27 października 2019 w wygranym 1:0 spotkaniu z Celtą Vigo. W sezonie 2019/2020 najczęściej wchodził na boisko z ławki rezerwowych, jednakże wystąpił niemal we wszystkich meczach swojej drużyny. Tylko czterokrotnie rozegrał cały mecz, z czego trzy razy w Copa del Rey. Łącznie we wszystkich rozgrywkach strzelił 16 goli i zdobył z zespołem Puchar Króla, zostając królem strzelców tych rozgrywek z 7 bramkami. W sezonie 2020/2021 był już podstawowym zawodnikiem drużyny. 21 lutego 2021 strzelił hat tricka w wygranym 4:0 spotkaniu z Deportivo Alavés, stając się pierwszym Szwedem od 1949 roku, który strzelił 3 gole w jednym meczu w lidze hiszpańskiej. Łącznie strzelił 17 goli w 34 meczach ligowych, co dało mu szóste miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców sezonu. Został również wybrany najlepszym zawodnikiem sezonu przez kibiców klubu.

Pytanie: Jaki był wynik pierwszego meczu, w którym Isak zagrał należąc do Realu Sociedad?
Odpowiedź: 1:1

Pytanie: W meczu z jakim przeciwnikiem Isak zdobył swoją pierwszą bramkę dla nowej drużyny?
Odpowiedź: Espanyolem

Pytanie: Czy Real Sociedad przegrał mecz z Celtą Vigo?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile bramek strzelił Isak w sezonie 2019/2020?
Odpowiedź: 16
Izabella Sierakowska

W 1999 została członkinią przekształconego w partię Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Wchodziła w skład zarządu krajowego SLD. W wyborach w 2001 po raz piąty z rzędu została wybrana na posłankę. Mandat uzyskała z ramienia koalicji SLD-UP w okręgu nr 6 (z wynikiem 65 878 głosów). W IV kadencji sprawowała funkcję zastępczyni przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej. Należała także do Komisji Zdrowia oraz Komisji Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn. W 2004 odeszła z SLD, po czym wzięła udział w założeniu Socjaldemokracji Polskiej. Weszła w skład rady politycznej SDPL, a także do nowo powołanego klubu parlamentarnego tego ugrupowania.

Pytanie: Do jakiej partii dołączyła w 1999 roku?
Odpowiedź: Sojuszu Lewicy Demokratycznej

Pytanie: Ile głosów zdobyła w wyborach w 2001 roku?
Odpowiedź: 65 878

Pytanie: Jakie stanowisko objęła w IV kadencji?
Odpowiedź: zastępczyni przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej

Pytanie: Czy opowiadała się za równouprawnieniem?
Odpowiedź: tak
Izabella Sierakowska

Socjaldemokraci w wyborach w 2005 nie przekroczyli wyborczego progu, Izabella Sierakowska nie uzyskała wówczas poselskiej reelekcji. W wyborach samorządowych w 2006 ubiegała się o urząd prezydenta Lublina z ramienia KKW SLD+SDPL+PD+UP Lewica i Demokraci. W I turze zajęła pierwsze miejsce (25,3% głosów). W II turze uzyskała 37,6% głosów, przegrywając z kandydatem Platformy Obywatelskiej Adamem Wasilewskim. W tych samych wyborach została wybrana na radną Sejmiku Województwa Lubelskiego III kadencji (dostała 15 667 głosów), w którym przewodniczyła Komisji Rewizyjnej.

Pytanie: Dlaczego Sierakowska w 2005 roku nie uzyskała mandatu posła?
Odpowiedź: Socjaldemokraci w wyborach w 2005 nie przekroczyli wyborczego progu

Pytanie: Kto wygrał w 2006 roku w wyborach na Prezydenta Lublina?
Odpowiedź: Adam Wasilewski

Pytanie: W jakim sejmiku wojewódzkim Wasilewska zasiadała jako radna?
Odpowiedź: Województwa Lubelskiego

Pytanie: Czy w 2006 roku Wasilewska była wspierana przez Platformę Obywatelską?
Odpowiedź: nie