mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Wybory do Parlamentu Europejskiego w Polsce

Prawo zgłaszania kandydatów przysługuje wyborcom oraz partiom politycznym, którym dodatkowo przyznano prawo tworzenia koalicji wyborczych. Czynności wyborcze oraz kampania prowadzone są przez komitety wyborcze. Utworzenie komitetu obarczone jest wymogiem zebrania 1000 podpisów poparcia dla tej inicjatywy. Liczba kandydatów zgłaszanych na listach okręgowych przez komitety musi zawierać się w przedziale pomiędzy pięcioma a dziesięcioma osobami. Kandydować wolno wyłącznie w jednym okręgu i tylko z jednej listy. Rejestracja listy wymaga zebrania 10 000 podpisów poparcia. Kampania rozpoczyna się wraz z ogłoszeniem postanowienia o zarządzeniu wyborów i kończy 24 godziny przed dniem ich rozpoczęcia (tzw. cisza wyborcza). Prowadzi się ją na zasadach określonych w Ordynacji wyborczej do Sejmu i do Senatu. Jej finansowanie jest jawne.

Pytanie: Jaki organ zajmuje się kampanią wyborczą?
Odpowiedź: komitet wyborczy

Pytanie: Ile osób musi się podpisać, aby móc utworzyć komitet wyborczy?
Odpowiedź: 1000

Pytanie: Czy kandydat do Parlamentu Europejskiego może kandydować w kilku okręgach?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile osób musi poprzeć kandydata do Parlamentu Europejskiego?
Odpowiedź: 10 000

Pytanie: Kiedy kandydat może rozpocząć swoją kampanię wyborczą?
Odpowiedź: wraz z ogłoszeniem postanowienia o zarządzeniu wyborów
Wybory do Parlamentu Europejskiego w Polsce

Prawa wyborcze przysługują wszystkim obywatelom polskim, a także obywatelom innych państw członkowskich stale zamieszkujących w Polsce, ujętym w stałym rejestrze wyborców (zasada domicylu). Zasada ta została potwierdzona w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 31 maja 2004. Prawo wybierania przysługuje osobom, które ukończyły 18. rok życia oraz nie zostały wyrokiem sądu pozbawione praw publicznych, praw wyborczych ani ubezwłasnowolnione. Prawo wybieralności przysługuje osobom, które nie były karane za przestępstwo popełnione umyślnie, ścigane z oskarżenia publicznego i od co najmniej 5 lat stale zamieszkują w Polsce lub na terytorium innego państwa Unii Europejskiej. Dolna granica (cenzus) wieku wynosi 21 lat.

Pytanie: Czy osoby niepełnoletnie posiadają prawa wyborcze?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaką zasadę dotyczącą praw wyborczych potwierdził wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 31 maja 2004 roku?
Odpowiedź: zasadę domicylu

Pytanie: Czy obywatel Niemiec na stałe zamieszkujący w Polsce, znajdujący się w stałym rejestrze wyborców, może oddać głos w wyborach do Parlamentu Europejskiego w Polsce?
Odpowiedź: tak
Ławra Poczajowska

Ławra Poczajowska była w dwudziestoleciu międzywojennym najważniejszym monasterem Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego i z tego powodu prawo honorowego zwierzchnictwa nad nią miał metropolita warszawski i całej Polski. Przez cały opisywany okres godność tę sprawował Dionizy (Waledyński). Za codzienne funkcjonowanie klasztoru odpowiedzialny był namiestnik, którego wyboru dokonywał sobór biskupów PAKP spośród mnichów posiadających już tytuł archimandryty lub ihumena. Jego zastępcę typował Sobór Duchowny Ławry Poczajowskiej z grona zakonników ze święceniami kapłańskimi. Swoje decyzje namiestnik z reguły konsultował z dziekanem monasterów diecezji wołyńskiej – funkcję tę pełnił biskup pomocniczy tejże diecezji lub delegowany mnich ławry Poczajowskiej.

Pytanie: Kto zarządzał klasztorem?
Odpowiedź: namiestnik

Pytanie: Kto wybierał namiestnika?
Odpowiedź: sobór biskupów PAKP

Pytanie: Z kim namiestnik konsultował swoje decyzje?
Odpowiedź: z dziekanem monasterów diecezji wołyńskiej

Pytanie: Czyim monasterem była Ławra Poczajowska?
Odpowiedź: Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego
Ławra Poczajowska

Według danych z 1930 większość mnichów ławry Poczajowskiej posiadała wykształcenie podstawowe zdobyte w szkołach parafialnych przed 1914. Wyróżniała się również spora grupa absolwentów rosyjskich gimnazjów lub seminariów duchownych. W mniejszości byli mnisi, którzy ukończyli studia wyższe w zakresie teologii prawosławnej. Jeden z zakonników posiadał wyższe wykształcenie wojskowe, inny – muzyczne. Mnisi ławry Poczajowskiej uzupełniali swoją edukację w specjalnej Szkole Teologicznej dla mnichów działającej na terenie monasteru lub w seminarium duchownym w Krzemieńcu. Zdecydowana większość mnichów deklarowała narodowość ukraińską lub białoruską, natomiast wśród pozostałych szczególnie liczebni byli Rosjanie (1/3 składu osobowego wspólnoty).

Pytanie: W jakich placówkach uczyła się większość tamtejszych mnichów, zgodnie z danymi z 1930 roku?
Odpowiedź: szkołach parafialnych

Pytanie: Czy mnisi, którzy byli absolwentami studiów obejmujących wiedzę z obszaru teologii prawosławnej, stanowili większość w ławrze Poczajowskiej?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jakich placówkach tamtejsi mnisi mieli okazję się dokształcać?
Odpowiedź: w specjalnej Szkole Teologicznej dla mnichów działającej na terenie monasteru lub w seminarium duchownym w Krzemieńcu

Pytanie: Jakie było deklarowane pochodzenie większości z nich?
Odpowiedź: ukraińskie lub białoruskie
Zula Pogorzelska

Po zakończeniu I wojny światowej przyjechała do Polski i znalazła się w Warszawie. Debiutowała w 1919 w Teatrze Bagatela, gdzie została zauważona i zaangażowana do teatrzyku Qui Pro Quo przez Jerzego Boczkowskiego. Występowała w warszawskich teatrach: Qui Pro Quo (1919-1925 i 1929-1930), dorywczo w kabarecie Nietoperz, Perskim Oku (1925-1927), Teatrze Nowości (1927-1928), Morskim Oku (1928-1931), Bandzie (1931-1933), Rexie (1933), Cyganerii (1933-1934). Gościnnie występowała w wielu miastach, m.in. Lublinie, Kowlu, Łucku, Równem, Pińsku, Dubnie, Baranowiczach, Lidzie, Wilnie, Grodnie i Białymstoku.

Pytanie: Do jakiego miasta przybyła Pogorzelska po wojnie?
Odpowiedź: Do Warszawy

Pytanie: W jakim polskim teatrze pop raz pierwszy grała Pogorzelska?
Odpowiedź: Bagatela

Pytanie: Czy Pogorzelska grała w teatrze Qui Pro Quo?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakich latach Pogorzelska występowała w kabaretach?
Odpowiedź: 1925-1927
Zula Pogorzelska

2 stycznia 1926 w rewii Pod sukienką jako pierwsza w Polsce zaprezentowała charlestona (taniec w tamtym czasie był uważany za prowokacyjny). Była ulubienicą warszawskiej publiczności, a prasa nazywała ją „polską Mistinguett”. W jej repertuarze dominowały piosenki komiczne i sentymentalne, które wykonywała w charakterystyczny sposób. Najbardziej popularne to Spotkamy się na Nowym Świecie, Panna Mania gra na mandolinie, Czego pan się pcha, Bubliczki. Teksty dla Zuli Pogorzelskiej pisali m.in. Andrzej Włast i Marian Hemar. Wystąpiła w kilku polskich filmach, nagrywała też płyty dla warszawskiej wytwórni Syrena Rekord.

Pytanie: Jakim przydomkiem określały ją media?
Odpowiedź: „polską Mistinguett”

Pytanie: Jak nazywają się najpopularniejsze piosenki z jej repertuaru?
Odpowiedź: Spotkamy się na Nowym Świecie, Panna Mania gra na mandolinie, Czego pan się pcha, Bubliczki

Pytanie: Czy zdarzyło się jej zagrać w produkcjach filmowych?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak nazywało się widowisko, podczas którego zatańczyła charlestona?
Odpowiedź: Pod sukienką
Piotr Bikont

Od 1989 do 2001 był dziennikarzem „Gazety Wyborczej”. W 1989 wydał razem z Anną Bikont książkę Małe vademecum Peerelu. W latach 90. nakręcił też kilka filmów dokumentalnych Żnin – Paryż – Wenecja, czyli sceny z życia prowincji (1992−1993), Włodzimierz Borowski (1994), Praffdata (1995), Z Czeczotem przez niebo i piekło (1999), Stół bez kantów (1999). Od 1992 pracował jako reżyser teatralny; jego inscenizacje były wystawiane m.in. w Teatrze Studyjnym '83 im. Juliana Tuwima w Łodzi, Teatrze Nowym w Łodzi, Teatrze Lalek Arlekin, Teatrze Śląskim w Katowicach, Teatrze Powszechnym w Warszawie, Teatrze KTO w Krakowie. Był prezesem Stowarzyszenia Teatralnego Badów. Tłumaczył na język polski poezję Allena Ginsberga, dramaty, a także komiks Arta Spiegelmana Maus. Występował jako muzyk w zespołach „Pociąg towarowy” i „Free Cooperation”. Z Robertem Makłowiczem stworzył duet publicystów kulinarnych, publikujący we Wprost (w latach 2002–2005), a następnie w Newsweek Polska (od 2005); a także był pomysłodawcą i od 2009 współtworzył wrocławski festiwal kulinarny „Europa na widelcu”. Razem z Makłowiczem wydał książki: Listy pieczętowane sosem, czyli gdzie karmią najlepiej w Polsce. Przewodnik (2001), Dialogi języka z podniebieniem (2003), Stół z niepowyłamywanymi nogami (2007), a samodzielnie: Polska na widelcu (2005), Polska. Nawigator kulinarny (2007), Kuchnia żydowska według Balbiny Przepiórko (2011). Gościnnie występował jako niezawodowy aktor filmowy (Rok spokojnego słońca (1984), Lejdis (2008), Idealny facet dla mojej dziewczyny (2009), Śniadanie do łóżka (2010). W latach 2010–2015 prowadził wraz z Maciejem Piotrem Prusem pismo mówione Gadający Pies.

Pytanie: Jaki utwór wydał Piotr Marek Bikont w 1989 roku?
Odpowiedź: Małe vademecum Peerelu

Pytanie: Do jakiego gatunku filmowego możemy zaliczyć "Żnin – Paryż – Wenecja, czyli sceny z życia prowincji"?
Odpowiedź: Filmu dokumentalnego

Pytanie: W którym roku pojawił się film Praffdata?
Odpowiedź: 1995

Pytanie: W jakich teatrach wystawiano sztuki Piotra Marka Bikonta?
Odpowiedź: w Teatrze Studyjnym '83 im. Juliana Tuwima w Łodzi, Teatrze Nowym w Łodzi, Teatrze Lalek Arlekin, Teatrze Śląskim w Katowicach, Teatrze Powszechnym w Warszawie, Teatrze KTO w Krakowie
Dunajská Streda

Przez większość swojego istnienia Dunajská Streda była niewielkim miasteczkiem, pozostającym w cieniu Pozsony (dzisiejszej Bratysławy). Położone było w południowej części komitatu Pozsony (Pozsony vármegye) Królestwa Węgier. Od 1574 miasto królewskie, a od 1600 do 1848 należała do rodziny Pálffy. W XVIII wieku zaczęła się tutaj osiedlać liczna społeczność żydowska (z tego też powodu w XIX wieku nazywano ją Małą Jerozolimą). W 1880 na 4182 mieszkańców 3531 posługiwało się językiem węgierskim, a 416 niemieckim (spis nie wyróżniał narodowości, lecz używane języki, przy czym liczebność społeczności żydowskiej szacowano na 1,5-2 tysiące). W 1910 w spisie 4679 zadeklarowało język węgierski jako ojczysty, na ogólną liczbę 4762.

Pytanie: Jak wcześniej nazywało się miasto, które współcześnie jest stolicą Słowacji?
Odpowiedź: Pozsona

Pytanie: Kto sprawował władzę nad Dunajską Stredę 
Odpowiedź: rodzina Pálffy

Pytanie: Czy w Dunajskiej Stredzie mieszkali Żydzi?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakim językiem w większości posługiwali się mieszkańcy Dunajskiej Stredy?
Odpowiedź: węgierskim
Kirił Petkow (skoczek narciarski)

W sezonie 1986/1987 również skakał wyłącznie w Pucharze Europy, jednak nie zdobywał punktów (23. miejsce w Planicy było jego najlepszym wynikiem). W lutym 1987 roku po raz pierwszy i ostatni wystąpił na mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym. Zawody rozpoczął od 56. pozycji na skoczni dużej (89 i 101,5 m). W konkursie drużynowym reprezentacja Bułgarii zajęła ostatnią, 17. pozycję. Największy sukces odniósł jednak w ostatnim konkursie na skoczni normalnej, w którym po skokach na 83,5 i 85 m zajął 28. lokatę. Był w tym konkursie najlepszym bułgarskim skoczkiem (wyprzedził bezpośrednio Władimira Brejczewa).

Pytanie: Które miejsce zajął skoczek w Planicy w sezonie 1986/87?
Odpowiedź: 23

Pytanie: W którym roku skoczek zadebiutował na mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym?
Odpowiedź: w 1987

Pytanie: Które miejsce zdobyła drużyna bułgarska podczas mistrzostw świata?
Odpowiedź: 17

Pytanie: Na jakie odległości sportowiec wykonał skoki podczas ostatnich zawodów na skoczni normalnej?
Odpowiedź: 83,5 i 85 m
Kirił Petkow (skoczek narciarski)

W sezonie 1985/1986 wziął udział w największej liczbie konkursów w karierze. Skakał jednak wyłącznie w Pucharze Europy. 26 grudnia 1985 uzyskał siódmą pozycję w zawodach w St. Moritz, trzy dni później był piąty w St. Aegyd. 10 stycznia 1986 był ósmy w Tarvisio. Tej zimy jeszcze czterokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce – był ósmy w Les Rousses, siódmy w Sarajewie, dziewiąty w Travniku i szósty w La Molinie. Poza tymi konkursami nie plasował się w czołowej piętnastce. Zdobył w tym sezonie 62 punkty i zajął w klasyfikacji generalnej szóste miejsce – najwyższe w karierze.

Pytanie: W jakim turnieju startował podczas sezonu 1985/1986?
Odpowiedź: Pucharze Europy

Pytanie: Gdzie odbył się konkurs, podczas którego zajął piąte miejsce 29 grudnia 1985 roku?
Odpowiedź: w St. Aegyd

Pytanie: Na jakiej pozycji zakończył konkurs w Tarvisio?
Odpowiedź: ósmej

Pytanie: Czy sezon 1985/1986 był najlepszym w karierze Kiriła Petkowa?
Odpowiedź: tak
Masakry więzienne NKWD we Lwowie

We Lwowie do pierwszych mordów na więźniach doszło już 22 czerwca. Pośpiesznie rozstrzelano wówczas między innymi 108 więźniów skazanych na karę śmierci. Następnego dnia rozpoczęła się natomiast likwidacja więźniów przetrzymywanych w więzieniu wewnętrznym NKGB przy ulicy Łąckiego. Egzekucje przeprowadzane w pierwszych dniach wojny pochłonęły setki ofiar, niemniej nie przybrały zorganizowanego charakteru. Chaos i panika, które ogarnęły sowiecki aparat okupacyjny, nie ominęły bowiem służb więziennych. Urzędnicy i strażnicy uciekali z miasta, porzucając więźniów w zamkniętych więzieniach. Z kolei 233. Pułk Wojsk Konwojowych NKWD, którego zadaniem było między innymi zabezpieczenie lwowskich więzień, został w dniach 23–24 czerwca sparaliżowany serią sprzecznych rozkazów, które przewidywały zarówno ewakuację ze Lwowa, jak i pozostanie w mieście.

Pytanie: Kiedy zaczęły się mordy we lwowskich więzieniach?
Odpowiedź: 22 czerwca

Pytanie: Ilu skazanych na śmierć osadzonych stracono pierwszego dnia mordu?
Odpowiedź: 108

Pytanie: Gdzie znajdował się wewnętrzny zakład penitencjarny Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych ZSRR?
Odpowiedź: przy ulicy Łąckiego

Pytanie: Czy pomimo chaosu, pracownicy więzień pozostali na swoich posterunkach?
Odpowiedź: nie
Masakry więzienne NKWD we Lwowie

Masowe egzekucje we lwowskich więzieniach były największą i najbardziej znaną zbrodnią popełnioną podczas tak zwanych masakr więziennych NKWD w lecie 1941 roku. Liczba ofiar pozostaje trudna do ustalenia. Według raportu naczelnika zarządu więziennictwa NKWD USRR, kapitana bezpieczeństwa państwowego Andrieja Filippowa, we wszystkich czterech więzieniach obwodu lwowskiego (w trzech lwowskich i jednym w Złoczowie) „ubyło według pierwszej kategorii” 2464 więźniów. To samo źródło podaje przy tym, że 808 więźniów zostało zwolnionych, 201 ewakuowanych, a 1546 – głównie przestępców pospolitych – pozostawiono w celach (z czego we Lwowie około 300 miało zbiec w nocy z 23 na 24 czerwca). Wyliczenia podawane w raportach NKWD kwestionuje jednak Bogdan Musiał, wskazując, że mają one cząstkowy charakter, są podejrzanie precyzyjne i najprawdopodobniej zaniżone. Z kolei Niemcy, którzy po zajęciu Lwowa badali miejsca sowieckich zbrodni, w celach propagandowych zawyżali liczbę ofiar. O ile wojskowa policja polowa oszacowała ją na 3,5 tysiąca, o tyle raporty Einsatzgruppen i RSHA zawierały już doniesienia o 20 tysiącach lub 30 tysiącach zamordowanych.

Pytanie: Czy wiadomo ile osób zabiło NKWD w 1941?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka zbrodnię NKWD uważa się za najbardziej znaną?
Odpowiedź: Masowe egzekucje we lwowskich więzieniach

Pytanie: Kim był Andriej Filippow?
Odpowiedź: naczelnik zarządu więziennictwa NKWD USRR

Pytanie: W czyjej opinii NKWD zaniżało statystyki zabitych?
Odpowiedź: Bogdana Musiała
Ibis czubaty

W roku 1981 znano 7 osobników żyjących na wolności, w 1993 było ogółem 40 ptaków (w tym dwa w niewoli w Japonii). W 2002 populacja dziko żyjąca osiągnęła liczebność rzędu 140 ptaków, w 2006 było ich już około 500. Na terenie Chin w grudniu 2009 w powiatach Yang i Ningshan w Shaanxi żyło blisko 760 ptaków; do tego w sześciu placówkach w Chinach, w których prowadzona jest hodowla, żyło około 530 ptaków wychowanych w niewoli. W Japonii pod koniec grudnia 2013 było 96 osobników dziko żyjących – 94 na Sado i 2 na Honsiu; w Sado Crested Ibis Conservation Center trzymano wówczas 187 ptaków. W Changnyeong (Korea Południowa) w 2009 trzymano 4 osobniki pochodzące z Chin.

Pytanie: Ile ibisów czubatych żyło na wolności w 1981 roku?
Odpowiedź: 7

Pytanie: Czy populacja tych ptaków stale rosła?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy ten gatunek ptaków wychowuje się także w niewoli?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakich powiatach w Chinach żyło dużo osobników tego gatunku?
Odpowiedź: Yang i Ningshan
Podnoszenie ciężarów

Ponieważ podnoszenie ciężarów w Londynie i Sztokholmie nie było rozgrywane więc dopiero na igrzyskach w Antwerpii w 1920 ponownie pojawiło się w programie olimpijskim. Na podnoszenie ciężarów składało się: rwanie jednorącz, podrzut jednorącz i podrzut oburącz.
Już na kolejnych igrzyskach w Paryżu (1924) ciężarowcy rywalizowali w aż pięciu bojach: rwanie jednorącz, podrzut jednorącz, wyciskanie, rwanie i podrzut. Ale już w Amsterdamie (1928) i kolejnych igrzyskach aż do Monachium (1972) podnoszenie ciężarów składało się z trzech bojów a mianowicie: wyciskania, rwania i podrzutu. W 1947 r. Międzynarodowa Federacja Podnoszenia Ciężarów (IWF) zdecydowała się dodać szóstą kategorię wagową a była nią waga do 56 kg. W 1951 r. na krótko przed igrzyskami w Helsinkach powiększono liczbę kategorii do siedmiu (56, 60, 67,5, 75, 82,5, 90 i +90 kg) zastępując kategorię +82,5 kg kategorią do 90 kg i dodając wagę +90 kg. Te siedem kategorii obowiązywało aż do igrzysk w Meksyku w 1968 r.
Na igrzyskach w Monachium (1972) kategorii było już dziewięć. Międzynarodowa Federacja Podnoszenia Ciężarów dodała do programu igrzysk kategorię 52 kg, 110 kg i +110 rezygnując z kategorii +90 kg. Układ wag wyglądał następująco: 52, 56, 60, 67,5, 75, 82,5, 90, 110 i +110.

Pytanie: Jakie kategorie podnoszenia ciężarów miały miejsce podczas igrzysk w Antwerpii?
Odpowiedź: rwanie jednorącz, podrzut jednorącz i podrzut oburącz

Pytanie: W ilu kategoriach brali udział ciężarowcy podczas igrzysk w 1924 roku?
Odpowiedź: pięciu

Pytanie: W którym roku odbyły się igrzyska w Amsterdamie?
Odpowiedź: 1928

Pytanie: Ile kategorii podnoszenia ciężarów obowiązywało do 1968 roku?
Odpowiedź: siedem
Podnoszenie ciężarów

Na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu (1976) po raz pierwszy rozegrano dwubój olimpijski a nie jak dotąd trójbój. Już na Mistrzostwach Europy w Madrycie w 1973 r. podnoszenie ciężarów składało się tylko z rwania i podrzutu. Wyciskanie było bojem zbyt urazowym, co było spowodowane przez odchylanie się przez zawodników w tył w czasie prób, w celu zaangażowania dodatkowych mięśni klatki piersiowej. Efektem były kontuzje pleców, a ponadto problemy w ocenie poprawności wykonania boju – wyciskanie miało być wykonane w pozycji stojącej, w pionie, poprzez uniesienie sztangi z wysokości barków ponad głowę – tymczasem, wobec braku wymiernych kryteriów uznania postawy za pionową, wynik zawodów często zależał tylko od subiektywnej oceny sędziego. Dlatego wyeliminowano je z podnoszenia ciężarów na wniosek m.in. Polskiego Związku Podnoszenia Ciężarów (PZPC).

Pytanie: Kiedy odbyła się olimpiada w Montrealu?
Odpowiedź: 1976

Pytanie: Czy na Igrzyskach w Montrealu odbyły się zawody w trójboju?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie są elementy dwuboju?
Odpowiedź: Rwanie i podrzut

Pytanie: Dlaczego zrezygnowano z wyciskania podczas zawodów olimpijskich?
Odpowiedź: było bojem zbyt urazowym
Andrés Iniesta

18 października 2009 Iniesta znalazł się na liście 30 kandydatów do zdobycia Złotej Piłki FIFA. Był również nominowany do nagrody Piłkarza Roku obok Lionela Messiego i Xaviego. Ostatecznie wygrał Argentyńczyk, a Iniesta zajął 5. miejsce z 134 głosami. 27 listopada 2009 postanowił przedłużyć swój kontrakt do 2015 roku. Klauzula wykupu została podniesiona ze 150 do 200 milionów euro. W sezonie 2014/15 Iniesta zdobył z klubem La Liga, Copa del Rey oraz Champions League. 24 maja 2018 przeszedł z FC Barcelony do japońskiego klubu Vissel Kobe.

Pytanie: O jaką nagrodę walczył Iniesta w 2009 roku?
Odpowiedź: Złotą Piłkę FIFA

Pytanie: Z kim Iniesta walczył o tytuł Piłkarza Roku?
Odpowiedź: Messim i Xavim

Pytanie: Jaką decyzję Iniesta podjął w jesienią 2009 roku?
Odpowiedź: postanowił przedłużyć swój kontrakt do 2015 roku

Pytanie: Z jakim klubem zdobył mistrzostwo w sezonie 2014/2015?
Odpowiedź: La Liga
Ulica Wojciecha Bogusławskiego we Wrocławiu

Strona północna ulicy na odcinku od ulicy Tadeusza Zielińskiego do ulicy Gabrieli Zapolskiej obejmuje jednokondygnacyjny zespół jednostanowiskowych garaży pod numerem 2, stację transformatorową i tylną fasadę czterokondygnacyjnego budynku, w którym mieści się Scena imienia Jerzego Grzegorzewskiego Teatru Polskiego. Kolejny odcinek ulicy od ulicy Gabrieli Zapolskiej do ulicy Świdnickiej po stronie północnej obejmuje na całej pierzei pięciokondygnacyjną zabudowę zespołu budynków należących do Urzędu Miejskiego Wrocławia, w tym częściowo jest to zabytkowy budynek dawnego domu towarowego i budynek współczesny z przejazdem i przejściem bramowym do wnętrza międzyblokowego, pod adresem ulica Gabrieli Zapolskiej 4 i ulica Wojciecha Bogusławskiego 6-10. Tu mieszczą się między innymi Centra Obsługi Mieszkańca. Za ulicą Świdnicką znajduje się zieleniec przy skwerze Wojciecha Młynarskiego, przy czym dopuszcza się zabudowę zieleńca z pozostawieniem skweru i kompleks Teatru Muzycznego „Capitol”, w tym położony przy ulicy Wojciecha Bogusławskiego 14 zabytkowy, dawny budynek biurowo-magazynowy, o pięciu kondygnacjach nadziemnych, z wejściem służbowym do teatru. Za tym kompleksem, w obrębie ulic: Wojciecha Bogusławskiego, Komandorskiej i Józefa Piłsudskiego, zbudowano sześciokondygnacyjny budynek Retro Office House. Z kolei za ulicą Komandorską posadowiony został współczesny, sześciokondygnacyjny budynek przy ulicy Komandorskiej 12. Za nim znajdują się niezabudowane tereny przy Zaułku Wolskim przewidziane pod zabudowę z usługami centrotwórczymi, działalnością komercyjną i ogólnodostępnym pasażem do ulicy Józefa Piłsudskiego. Fragment terenu po północnej stronie ulicy przy skrzyżowaniu z ulicą Stawową zajęty jest przez zieleniec, przy czym postuluje się utworzenie połączenia pieszego z przyszłym pasażem przy Zaułku Wolskim.

Pytanie: Czy stacja transformatorowa znajduje się przy ul. Bogusławskiego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Gdzie we Wrocławiu znajdują się centra Obsługi Mieszkańca?
Odpowiedź: pod adresem ulica Gabrieli Zapolskiej 4 i ulica Wojciecha Bogusławskiego 6-10

Pytanie: Gdzie w przyszłości ma powstać nowy pasaż?
Odpowiedź: przy Zaułku Wolskim

Pytanie: Jaki budynek został postawiony blisko ulic Wojciecha Bogusławskiego, Komandorskiej i Józefa Piłsudskiego?
Odpowiedź: Retro Office House
Andrzej Maksymilian Fredro

Rok 1669 przyniósł wydanie utworu zatytułowanego Epistola ad amicum. Tak jak w Scriptorum, Fredro podjął się obrony liberum veto. Uważał, że zasada weta sprzyja Rzeczypospolitej. Państwo polsko-litewskie zajmowało wielkie obszary, stąd zdaniem filozofa interesy pewnych prowincji nie musiały się pokrywać z interesami innych. Na tej podstawie Fredro wnioskował, iż weto to jedyny sposób na wymuszenie kompromisu w tak rozległym i różnorodnym państwie jak Rzeczpospolita. Przy tym Fredro nie rozważał w Epistola ad amicum sytuacji, w której weto stałoby się narzędziem w ręku nieodpowiedzialnych polityków, działających na szkodę państwa. Fredro praktycznie jako jedyny w dziejach Rzeczypospolitej pisał o liberum veto z punktu widzenia nie tylko obrońcy tego prawa, ale także ideologa, podkreślającego znaczenie weta dla ustroju Rzeczypospolitej.

Pytanie: Jaki tekst ukazał się w 1669 roku?
Odpowiedź: Epistola ad amicum

Pytanie: Czy Fredro był zwolennikiem liberum veto?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z jakiego powodu Fredro popierał zasadę weta w państwie polsko-litewskim?
Odpowiedź: Państwo polsko-litewskie zajmowało wielkie obszary, stąd zdaniem filozofa interesy pewnych prowincji nie musiały się pokrywać z interesami innych

Pytanie: Czy Fredro widział w zasadzie weta jedyny sposób na osiągnięcie kompromisu w zróżnicowanym kraju?
Odpowiedź: tak