mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Krążowniki liniowe typu Lion

Artylerię głównego kalibru krążowników typu Lion stanowiło osiem dział BL L/45 Mk V kalibru 343 mm, rozmieszczonych w czterech pancernych wieżach artyleryjskich. Dwie wieże znajdowały się na dziobie okrętu w superpozycji (A i B), jedna na śródokręciu pomiędzy drugim a ostatnim kominem (Q) i jedna na rufie (X). Usytuowanie wieży Q pomiędzy kominami powodowało znaczne ograniczenie pola ostrzału jej dział (240° wobec 300° dla wież dziobowych i rufowej), zaś umieszczenie komór amunicyjnych tej wieży pośrodku pomieszczeń kotłowni stwarzało zagrożenie zniszczenia urządzeń napędowych w przypadku pożaru bądź eksplozji amunicji. Działa dla „Liona” i „Queen Mary” wyprodukował koncern Armstronga, dla „Princess Royal” Vickers. Dwa pierwsze okręty typu otrzymały łoża dział Mk II, pozwalające wystrzeliwać pociski o masie 562,5 kg, „Queen Mary” zmodyfikowane łoża Mk II* i cięższe pociski o masie 567 kg. Zapas amunicji kalibru 343 mm wynosił według etatów pokojowych 80 pocisków na działo, w czasie wojny został zwiększony do 110 sztuk na lufę.

Pytanie: Gdzie na pokładzie tych okrętów znajdowały się działa BL L/45 Mk V?
Odpowiedź: w czterech pancernych wieżach artyleryjskich

Pytanie: Jak wyglądało rozmieszczenie wieży artyleryjskich na krążownikach typu Lion?
Odpowiedź: Dwie wieże znajdowały się na dziobie okrętu w superpozycji (A i B), jedna na śródokręciu pomiędzy drugim a ostatnim kominem (Q) i jedna na rufie (X)

Pytanie: Czym groziło usytuowanie komór amunicyjnych wieży Q wśród pokoi kotłowni?
Odpowiedź: zniszczeniem urządzeń napędowych w przypadku pożaru bądź eksplozji amunicji

Pytanie: Jaka firma była odpowiedzialna za produkcję dział znajdujących się na tych okrętach?
Odpowiedź: koncern Armstronga
Irlandzka Armia Republikańska

W 1922 roku doszło do podziału IRA. Część członków formacji przystąpiła do regularnego irlandzkiego wojska, reszta, domagając się rewizji brytyjsko-irlandzkiego traktatu z 1921 roku, wywołała wojnę domową. Radykalne skrzydło IRA określane było jako nieregularna IRA. W 1923 roku wojna zakończyła się porażką nieregularnej IRA. Pokonana formacja powróciła do pierwotnej nazwy i zaangażowała się w działalność polityczną w Irlandii i Irlandii Północnej. Politycznym skrzydłem ugrupowania była partia Sinn Féin.

Pytanie: W którym roku miał miejsce rozłam IRA?
Odpowiedź: W 1922

Pytanie: Jak nazywano radykalny odłam IRA?
Odpowiedź: nieregularna IRA

Pytanie: W którym roku zakończyła się wojna domowa?
Odpowiedź: W 1923

Pytanie: Jak nazywa się ugrupowanie polityczne wyznające poglądy zbliżone do radykalnej IRA?
Odpowiedź: Sinn Féin
Irlandzka Armia Republikańska

Wobec narastającego się od czerwca 1968 r. napięcia między ludnością katolicką i protestancką w Ulsterze w sierpniu 1969 r. IRA postanowiła włączyć się w konflikt. 30 stycznia 1972 roku brytyjskie służby krwawo stłumiły protest republikanów w Londonderry. W masakrze, która przeszła do historii jako krwawa niedziela zginęło 13 osób. Wydarzenie stanowiło iskrę zapalną do nasilenia się konfliktu w Irlandii Północnej. Po stłumieniu protestów Prowizoryczna IRA rozpoczęła serię zamachów terrorystycznych, których obiektem stali się brytyjscy policjanci, żołnierze, urzędnicy i lojaliści.

Pytanie: Co było konsekwencją wydarzeń z krwawej niedzieli?
Odpowiedź: nasilenie konfliktu w Irlandii Północnej

Pytanie: W kogo wymierzone były zamachy terrorystyczne prowadzone przez IRA?
Odpowiedź: brytyjskich policjantów, żołnierzy, urzędników i lojalistów

Pytanie: Ile było ofiar wydarzeń krwawej niedzieli?
Odpowiedź: 13

Pytanie: Co było powodem włączenia się IRY w konflikt między katolikami i protestantami?
Odpowiedź: narastające napięcie
Black Maria

Wytwórnia Black Maria odgrywała w tym czasie podrzędną rolę. Scena wykorzystywana była do kręcenia krótkich komedii. W serii "Adventures of Jones" czy w filmie "The Astor Tramp" występował często sam White. Filmem White`a "Cripple Creek Bar-Room Scene" zapoczątkowano produkcję westernów. Z powodu coraz większego uzależnienia od kooperujących producentów – White i Heise byli odpowiedzialni za około połowę rozprowadzanych przez Edisona filmów – doszło w Edison Manufacturing Company w 1899 roku, do poważnego kryzysu. Podczas gdy, Biograph Company dalej rozwijała produkcję, firma Edisona przeżywała stagnację. Obrót w roku 1899 spadł z 84000 dolarów i z 75000 dolarów w 1897 do 39000 dolarów w 1899. W tym samym czasie wzrosły znacznie koszty produkcji poszczególnych filmów. Dodatkowo, wyprawa mająca na celu nakręcenie scen o poszukiwaczach złota w czasie gorączki złota nad Klondike, stała się finansową porażką. W tej sytuacji, Edison rozważał możliwość sprzedaży jego produkcji filmowej dla Biograph Company, transakcja nie doszła jednak do skutku. Powodem były trudności z uzyskaniem kredytu przez Biograph Company.

Pytanie: Od jakiego filmu rozpoczęła się produkcja westernów?
Odpowiedź: "Cripple Creek Bar-Room Scene"

Pytanie: Jaka wyprawa sprawiła, że wytwórnia podupadła finansowo?
Odpowiedź: wyprawa mająca na celu nakręcenie scen o poszukiwaczach złota w czasie gorączki złota nad Klondike

Pytanie: Czy Edison sprzedał swoje produkcje wytwórni Biograph Company?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z jakiego powodu Biograph Company nie zdołało nabyć produkcji Edisona?
Odpowiedź: Powodem były trudności z uzyskaniem kredytu przez Biograph Company
VAR (sport)

W Polsce system VAR został po raz pierwszy użyty 28 maja 2017 w trakcie meczu 36 kolejki Ekstraklasy sezonu 2016/17 Korona Kielce – Legia Warszawa. Była to próba testowa w niepełnym zakresie (sędziowie testujący – Paweł Gil i Rafał Rostkowski – pozostający w specjalnym busie mogli analizować każdą sporną sytuację na boisku, nie mieli jednak łączności z arbitrem głównym spotkania – Jarosławem Przybyłem). Natomiast pierwsze, oficjalne użycie wideoweryfikacji (w pełnym zakresie) nastąpiło 7 lipca 2017 podczas meczu Legia Warszawa – Arka Gdynia o Superpuchar Polski 2017. 17 lipca 2017, w trakcie ostatniego spotkania inauguracyjnej kolejki Ekstraklasy sezonu 2017/2018 Korona Kielce – Zagłębie Lubin, VAR zadebiutował w rozgrywkach ligowych w Polsce. Do sierpnia 2017, VAR-u używano w jednym spotkaniu każdej kolejki Ekstraklasy, od września 2017 – w trzech, od października 2017 – w pięciu, od listopada 2017 – w siedmiu, a liczbę meczów ograniczały względy techniczne, bowiem dysponowano tylko dwoma wozami VAR. Od lutego 2018 użytkowane są również: trzeci i czwarty pojazd, co umożliwia przeprowadzenie kompletu ośmiu meczów każdej ligowej kolejki Ekstraklasy z wideoweryfikacją (wyjątek stanowią jedynie ligowe kolejki, podczas których więcej niż cztery spotkania rozgrywane są w tym samym czasie).

Pytanie: Jacy sędziowie jako pierwsi wypróbowali system VAR w Polsce? 
Odpowiedź: Paweł Gil i Rafał Rostkowski

Pytanie: Kto pełnił funkcję arbitra głównego meczu, na którym po raz pierwszy testowano VAR w Polsce?
Odpowiedź: Jarosław Przybył

Pytanie: Między jakimi drużynami odbyło się spotkanie, podczas którego po raz pierwszy korzystano z VAR-u w pełni?
Odpowiedź: Legia Warszawa – Arka Gdynia

Pytanie: Kiedy odbyło się spotkanie, podczas którego po raz pierwszy korzystano z VAR-u w pełni?
Odpowiedź: 7 lipca 2017
Franciszek Gajowniczek

Został osadzony w zakopiańskim Palace, a następnie w więzieniu w Tarnowie. Od 8 września 1940 do 25 października 1944 był więźniem obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau (numer obozowy 5659). W okresie trwających prac żniwnych 29 lipca 1941 zbiegł jeden z więźniów z bloku nr 14, na którym przebywał Gajowniczek. Jako represję za ucieczkę więźnia władze obozu zarządziły tzw. wybiórkę – wskazanie dziesięciu osadzonych z tego samego bloku na śmierć. Jednym z wybranych do celi głodowej został Gajowniczek. Wówczas za niego zgłosił się zakonnik franciszkański o. Maksymilian Maria Kolbe, co zaakceptował SS-Lagerführer Karl Fritzsch. Świadkami tego zdarzenia byli Michał Micherdziński oraz Kazimierz Piechowski.

Pytanie: Jak nazywał się obóz pracy, do którego trafił Gajowniczek?
Odpowiedź: Auschwitz-Birkenau

Pytanie: Jak oznaczono Gajowniczka w obozie?
Odpowiedź: 5659

Pytanie: Czym była wybiórka?
Odpowiedź: wskazaniem dziesięciu osadzonych z tego samego bloku na śmierć

Pytanie: Kto ostatecznie odbył karę, na którą został skazany Gajowniczek?
Odpowiedź: Maksymilian Maria Kolbe
Parantodon

Obecnie Paranthodon klasyfikowany jest jako stegozaur spokrewniony ze stegozaurem, tuodziangozaurem i lorikatozaurem. Początkowo, kiedy Broom określił skamieliny parantodonta nazwą Palaeoscincus africanus, umieścił je wśród ankylozaurów. Klasyfikację tę później zmienił Nopcsa, który odkrył, że Paranthodon przypomina najbardziej stegozaurydy (było to jeszcze przed zdefiniowaniem tej grupy). Coombs (1978) nie zgodził się ze stanowiskiem Nopcsy, utrzymując parantodonta wśród Ankylosauria, jak Broom, aczkolwiek uznawał on zwierzę za Ankylosauria incertae sedis. W kolejnym przeglądzie autorstwa Galtona i Coombsa (1981) zamiast jednak potwierdzić interpretację Nopcsy, opisano Paranthodon jako stegozauryda kredy późnej. W wielu analizach filogenetycznych umieszczano Paranthodon wśród Stegosauria, a często i w Stegosauridae. W analizie z 2010, obejmującej prawie wszystkie gatunki Stegosauria, podano, że Paranthodon nie zalicza się do Stegosauridae, umieszczając go w politomii z tuodziangozaurem, huajangozaurem, czungkingozaurem, Jiangjunosaurus i gigantspinozaurem. Jednak po usunięciu dwóch ostatnich rodzajów Paranthodon wraz z tuodziangozaurem klasyfikowany był blisko Stegosauridae, Huayangosaurus wraz z Chungkingosaurus w Huayangosauridae. Obrazuje to następujący kladogram:

Pytanie: Jakie gatunki wskazuje się obecnie jako pokrewne dla Paronthodona?
Odpowiedź: stegozaura, tuodziangozaura i lorikatozaura

Pytanie: Co zauważył Nopcs?
Odpowiedź: że Paranthodon przypomina najbardziej stegozaurydy

Pytanie: Do jakiej grupy zaliczono Paronthodono w badaniu z 2010 roku?
Odpowiedź: politomii z tuodziangozaurem, huajangozaurem, czungkingozaurem, Jiangjunosaurus i gigantspinozaurem

Pytanie: Kto określił występowanie gatunku na okres kredy późnej?
Odpowiedź: Galton i Coombs
Parantodon

W 1909 Robert Broom odwiedził kolekcję British Museum of Natural History. Doszedł do wniosku, że Owen pomieszał zniekształconą niepełną czaszkę, zęby i żuchwę Pareiasauria z częściową szczęką dinozaura BMNH 47338, które w rzeczywistości reprezentowały odrębne gatunki. Broom zatrzymał nazwę Anthodon dla Pareiasauria, te drugie skamieniałości uznając za należące do rodzaju Palaeoscincus, nadając im nową nazwę Paleoscincus africanus w 1912. Odkrył znaczące różnice anatomiczne zębów pomimo podobnej morfologii, tak jak u stegozaura. W 1929 Franz Nopcsa, nieświadomy wcześniejszej publikacji Brooma, nadał P. africanus inną nazwę, jako że D.M.S. Watson sądził, że szczęka powinna zostać odróżniona od Anthodon. Nopcsa ukuł nazwę Paranthodon Owenii, nazwę rodzajową tworząc przez dodanie łacińskiego para („obok”, „podobny”) do Anthodon, epitetem zaś gatunkowym honorując Owena. Zgodnie ze współczesną konwencją epitet gatunkowy został później poprawiony na owenii. Obie nazwy włączył we współczesną nomenklaturę Walter P. Coombs w swej dysertacji z 1971, w postaci nowej kombinacji Paranthodon africanus, ponieważ Paranthodon był pierwszą nazwą rodzajową znaleziska, a africanus – najstarszym epitetem gatunkowym. Czyni to właściwą nazwą Paranthodon africanus zamiast poprzednich nazw Palaeoscincus africanus i Paranthodon owenii.

Pytanie: W którym roku powstała nazwa gatunku Paleoscincus africanus?
Odpowiedź: 1912

Pytanie: Kogo miało upamiętnić nadanie nazwy Paranthodon Owenii?
Odpowiedź: Owena

Pytanie: Jakiej nomenklatury użył Walter P. Coombs w swej pracy naukowej z 1971 w stosunku do terminologii Watsona i Brooma?
Odpowiedź: Obie nazwy włączył we współczesną nomenklaturę

Pytanie: Czy Franz Nopcsa skopiował intencjonalnie dzieło Brooma?
Odpowiedź: nie
Edward Charles Spitzka

Na wniosek obrony pierwszym powołanym ekspertem był James G. Kiernan z Chicago. 7 grudnia adwokat George Scoville po raz pierwszy telegrafował do Spitzki, w ciągu kolejnych dni kilkakrotnie próbował się z nim skontaktować. Ostatecznie Spitzka stawił się w sądzie 12 grudnia, na wezwanie sądu. Spitzka już wcześniej był przekonany o chorobie psychicznej Guiteau. Nowojorczyk w kilku gazetach (pod pseudonimami) dowodził szaleństwa oskarżonego, a przychylni obronie neurolodzy wiedzieli kto ukrywa się pod pseudonimem i dali o tym znać Scoville'owi. Spitzka nie chciał jednak być świadkiem i jak sam twierdził w liście otwartym do redakcji „New York Timesa”, odrzucił również propozycję bycia świadkiem oskarżenia Guiteau.

Pytanie: Czy Scoville podjął próbę kontaktu z Nowojorczykiem jedynie raz?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy Nowojorczyk ostatecznie pojawił się na grudniowej rozprawie?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Gdzie Spitzka publikował artykuły na temat choroby psychicznej osoby oskarżonej?
Odpowiedź: w kilku gazetach

Pytanie: Kto został wybrany na pierwszego eksperta?
Odpowiedź: James G. Kiernan

Pytanie: Kiedy Scoville dokonał pierwszej próby kontaktu z Nowojorczykiem?
Odpowiedź: 7 grudnia
Conchita Wurst

Tuż po ogłoszeniu przez austriackiego nadawcę Conchity Wurst jako reprezentantki kraju w 59. Konkursie Piosenki Eurowizji część fanów konkursu, głównie z grup konserwatywnych z krajów Europy Wschodniej (zwłaszcza Armenii, Białorusi i Rosji) wysłała petycję, w której domagała się wycofania Conchity z konkursu. W tym samym czasie na Facebooku powstał specjalny fan page NIE dla Conchity Wurst w Konkursie Piosenki Eurowizji, który polubiło wówczas ponad 31 tys. osób. Do Białoruskiego Ministerstwa Informacji, sprawującego kontrolę nad państwową telewizją BTRC, złożona została petycja o zakaz emisji występu wokalisty podczas transmisji koncertu półfinałowego, zachęcano także do bojkotu imprezy. Ministerstwo nie zareagowało na petycję, a sam wniosek podpisało niewiele ponad 2300 osób. Podobne pismo zostało wystosowane w Rosji, petycja podpisana przez ok. 400 osób opisywała wówczas konkurs jako „siedlisko sodomii o wszczęciu liberałów europejskich”. Rosyjski polityk partii konserwatywnej, Witalij Milonow, nawoływał do bojkotu konkursu, opisując występ Wurst jako „rażącą propagandę homoseksualizmu i upadku duchowego”, a samą postać nazywając „zboczeńcem z Austrii”. Jakiekolwiek próby manipulacji transmisją byłyby potępione przez państwa uczestniczące, a organizująca konkurs Europejska Unia Nadawców (EBU) nałożyłaby wówczas karę na nadawców.

Pytanie: Jaki kraj reprezentowała na Konkursie Piosenki Eurowizji?
Odpowiedź: Austrię

Pytanie: Jakie kraje były szczególnie przeciwne wystąpieniu Conchity na Eurowizji?
Odpowiedź: Armenia, Białoruś i Rosja

Pytanie: Milonow był konserwatystą czy liberałem?
Odpowiedź: Konserwatystą

Pytanie: Do czego nawoływał Milonow?
Odpowiedź: do bojkotu konkursu
Conchita Wurst

W obronie Wurst stanęli także politycy lewicowi i osobistości telewizyjne o poglądach liberalnych. Prezydent Austrii Heinz Fischer przyznał, że zwycięstwo Wurst to „wygrana nie tylko dla kraju, ale przede wszystkim dla różnorodności i tolerancji w Europie”. Tadeusz Ross z Platformy Obywatelskiej skrytykował negatywne komentarze na temat artysty słowami: Słowa te są nie tylko krzywdzące dla osób nieheteronormatywnych, ale też zupełnie nietrafnie diagnozują sytuację naszego kontynentu., błędnie nie rozróżnił jednak postaci drag queen od osoby transseksualnej, twierdząc: Odmawiając prawa do godności osobom transseksualnym zaprzeczamy (...) zasadzie równości. Działaczka społeczna Magdalena Środa uznała Wurst za „osobę, która jest uosobieniem tego, co ceni Europa oraz Polacy opuszczający nasz kraj: wolności osobistej, swobody twórczej, tolerancji, uznania inności, odrzucenia stereotypów”, a Barbara Nowacka ze stowarzyszenia Europa Plus Twój Ruch oceniła wygraną jako „dążenia do wolności i emancypacji”. Michał Wiśniewski, lider zespołu Ich Troje i dwukrotny reprezentant Polski na Eurowizji, stwierdził, że „trzeba mieć odrobinę dystansu do siebie i Eurowizji”.

Pytanie: Jak na temat jej występu wypowiedział się prezydent Austrii?
Odpowiedź: to „wygrana nie tylko dla kraju, ale przede wszystkim dla różnorodności i tolerancji w Europie”

Pytanie: Czy Tadeusz Ross wiedział, że Conchita Wurst nie identyfikuje się jako osoba transseksualna?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie wartości personifikowała Conchita Wurst, zdaniem Magdaleny Środy?
Odpowiedź: wolność osobistą, swobodę twórczą, tolerancję, uznanie inności, odrzucenie stereotypów

Pytanie: Członkini jakiej organizacji uznała zwycięstwo Conchity Wurst za przejaw „dążenia do wolności i emancypacji”?
Odpowiedź: stowarzyszenia Europa Plus Twój Ruch
Ignacy Daszyński

W 1895 umarła matka Ignacego Daszyńskiego. Socjalistyczny działacz brał udział m.in. w międzynarodowym kongresie, który odbył się w Londynie w 1896. Jesienią tego roku Polak piastujący stanowisko premiera Austrii, hrabia Kazimierz Badeni wprowadził częściową reformę ordynacji wyborczej. W jej wyniku 72 posłów miało zostać wyłonionych w drodze głosowania powszechnego. Ignacy Daszyński, podobnie jak inni socjaliści upatrywali w tym szansę na zwiększenie popularności swej ideologii, a także zagwarantowanie możliwości walki o realizację ideałów socjalistycznych na forum parlamentarnym. Okręgi wyborcze zostały tak wytyczone, aby obejmowały swym zakresem miasta i wsie. Daszyński został wysunięty jako kandydat okręgu krakowskiego (złożonego z 2 miast i 157 gmin wiejskich), musiał dotrzeć także do chłopów. Ostatecznie otrzymał aż 75% wszystkich głosów – oprócz robotników, części chłopów i studentów, na jego kandydaturę zagłosowało także wielu Żydów. W 1897 Ignacy Daszyński został posłem, ale okres ten wiązał się również z ważnym wydarzeniem w życiu osobistym. 6 lipca 1897 ożenił się z aktorką Marią Paszkowską. Uroczystość zawarcia małżeństwa odbyła się w Wiedniu.

Pytanie: Jakiej narodowości był premier Austrii?
Odpowiedź: polskiej

Pytanie: Jaką reformę wprowadził premier Austrii w 1896 roku?
Odpowiedź: ordynacji wyborczej

Pytanie: Jaką ideologię głosił Ignacy Daszyński?
Odpowiedź: socjalistyczną

Pytanie: Jaka kobieta została żoną Ignacego Daszyńskiego?
Odpowiedź: Maria Paszkowska
Ignacy Daszyński

Daszyński wystartował w pierwszych powojennych wyborach do polskiego Sejmu, używając hasła wyborczego Pierwszy Sejm Ustawodawczy to Pierwszy Gospodarz Ojczyzny, to jej budowniczy, źródło jej prawa i mocy. Sejm to Polska Wolna, Niepodległa i Zjednoczona. Do Sejmu Ustawodawczego weszło razem 36 posłów PPSD i PPS. Stworzyli oni klub parlamentarny, o nazwie Związek Polskich Posłów Socjalistycznych. Wkrótce potem Daszyński został jego prezesem. Wszedł on również w skład konwentu seniorów izby.

Pytanie: Jaki slogan był wykorzystywany przez niego, kiedy startował w wyborach parlamentarnych?
Odpowiedź: Pierwszy Sejm Ustawodawczy to Pierwszy Gospodarz Ojczyzny, to jej budowniczy, źródło jej prawa i mocy. Sejm to Polska Wolna, Niepodległa i Zjednoczona

Pytanie: Jak nazywał się klub parlamentarny stworzony przez posłów PPSD i PPS?
Odpowiedź: Związek Polskich Posłów Socjalistycznych

Pytanie: Jaką funkcję objął Daszyński w Związku Polskich Posłów Socjalistycznych?
Odpowiedź: prezesa
Mirosław Gawor

Według Mieczysława Wachowskiego, Mirosław Gawor był ojcem kariery Mariana Janickiego. Opowiadając o M. Janickim minister Mieczysław Wachowski wspomina „Mirek Gawor wziął go na szefa kolumny transportowej”. Ze wspomnień M. Janickiego wynika, że w 1997 roku gen. Gawor załatwił pieniądze z dotacji celowej na wymianę floty samochodowej z wielosettysięcznym przebiegiem na auta marki BMW.
Najbliższymi współpracownikami – zastępcami szefa BOR – generała Gawora byli:
w latach 1991–1997 – majorowie Krzysztof Dymek, Mirosław Brzeziński i Marek Kamiński; w latach 1997–2001 – płk Jan Włoch, gen. bryg. Leszek Ulandowski (do 2001), płk Andrzej Gawryś (od 2001), płk Leszek Woźniak, ppłk Marian Janicki.

Pytanie: Jakie stanowisko zajmował Wachowski?
Odpowiedź: Ministra

Pytanie: Skąd, według Janickiego, Gawor pozyskał pieniądze w 1997 roku?
Odpowiedź: z dotacji celowej na wymianę floty samochodowej z wielosettysięcznym przebiegiem na auta marki BMW

Pytanie: Czy Dymek współpracował z Gaworem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaki stopień otrzymał Leszek Woźniak?
Odpowiedź: płk
Witold Pyrkosz

Od 1964 przez kolejne 11 lat grał we Wrocławiu, występując w Teatrze Polskim i na scenie Teatrów Dramatycznych. Grał w repertuarze klasycznym, np. za rolę Cześnika Raptusiewicza w Zemście (1969) w reżyserii Jerzego Krasowskiego otrzymał dyplom honorowy na piątym Telewizyjnym Festiwalu Teatrów Dramatycznych we Wrocławiu. Grał w dramatach Witkacego, Becketta i w rolach szekspirowskich. W tym czasie grywał gościnnie w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Współtworzył także popularny kabaret Dreptak, który pięciokrotnie został nagrodzony Iglicą, nagrodą czytelników „Słowa Polskiego”.

Pytanie: W kogo wcielił się Pyrkosz w komedii "Zemsta"?
Odpowiedź: Cześnika Raptusiewicza

Pytanie: Kto wyreżyserował dramat "Zemsta"?
Odpowiedź: Jerzy Krasowski

Pytanie: W jakim mieście jest organizowany Telewizyjny Festiwal Teatrów Dramatycznych? 
Odpowiedź: Wrocławiu
Witold Pyrkosz

W ciągu swojej kariery zagrał przeszło 120 ról filmowych i telewizyjnych, głównie drugoplanowych i epizodycznych. Niemniej jednak „Pyrkosz był aktorem wyrazistym i charakterystycznym, niewątpliwym mistrzem drugiego planu, potrafiącym jedną sceną skraść dla siebie połowę filmu”. Popularność i sympatię widzów przyniosły mu role w serialach: kaprala Franka Wichury w Czterech pancernych i psie (1966–1970), Jędrusia Pyzdry w Janosiku (1973), Józefa Balcerka w Alternatywach 4 (1983) oraz kreacja Duńczyka w filmie Vabank (1981).

Pytanie: Czy większość postaci, w które wcielał się na przestrzeni swojej kariery, była głównymi bohaterami poszczególnych produkcji?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie role odegrane przez Witolda Pyrkosza zapewniły mu popularność?
Odpowiedź: kaprala Franka Wichury w Czterech pancernych i psie (1966–1970), Jędrusia Pyzdry w Janosiku (1973), Józefa Balcerka w Alternatywach 4 (1983) oraz kreacja Duńczyka w filmie Vabank (1981)

Pytanie: W jaką postać wcielił się w serialu zatytułowanym Janosik?
Odpowiedź: Jędrusia Pyzdry

Pytanie: W jakim serialu zagrał postać o nazwisku Franek Wichura?
Odpowiedź: Czterech pancernych i psie
Commandos: Zadania specjalne

Krytycy stwierdzili zarazem, że Zadania Specjalne mają jeszcze wyższy poziom trudności od gry podstawowej. Recenzent z pisma „PC Zone” pisał: „te same uczucia frustracji wzbierają ponownie, kilka sekund po spróbowaniu pierwszej misji”. Najbardziej dosadny w krytyce gry Greg Kasavin z portalu GameSpot opisał dodatek jako „cień własnego poprzednika, zarówno krótszy, jak i bardziej frustrujący niż oryginał”. Krytykował grę za mały margines błędu przyjęty dla działań gracza. Nowo nagrane głosy bohaterów określił mianem „śmiesznych”, a w dodaniu kobiety na okładce gry dopatrzył się zabiegu marketingowego.

Pytanie: Na jakim portalu Kasavin napisał swoją opinię na temat gry? 
Odpowiedź: GameSpot

Pytanie: Czy "Zadania specjalne" są trudniejsze od gry podstawowej według niektórych krytyków?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim czasopiśmie pojawiła się opinia na temat "Zadań specjalnych"?
Odpowiedź: „PC Zone”

Pytanie: Jaki krytyk ocenił grę negatywnie? 
Odpowiedź: Greg Kasavin