mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Elektrownia szczytowo-pompowa Dlouhé Stráně

Dolny zbiornik zaadaptowany jest w dolinie płynącej rzeki Divoká Desná i ma w rzucie poziomym kształt zbliżony do trapezu o długości około 800 m, maksymalnej szerokości około 220 m i głębokości 56 m, przy możliwych wahaniach poziomu lustra wody o około 22 m. Jest zlokalizowany o około 1,5 km na północny wschód od zbiornika górnego. Poziom wody regulowany jest specjalnie zbudowaną zaporą. Do zbiornika tego poza ciekiem naturalnym rzeki Divoká Desná z dopływającymi potokami dostarczana jest woda z podziemnego rurociągu łączącego oba zbiorniki, przepływająca przez turbiny.

Pytanie: Jakie wymiary ma zbiornik dolny?
Odpowiedź: długość około 800 m, maksymalna szerokość około 220 m i głębokość 56 m

Pytanie: Jak daleko od górnego zbiornika znajduje się zbiornik dolny?
Odpowiedź: około 1,5 km

Pytanie: Jaka konstrukcja dba o odpowiedni poziom wody w zbiorniku dolnym?
Odpowiedź: specjalnie zbudowana zapora

Pytanie: Czy do zbiornika dolnego dociera tylko woda z rzeki Divoká Desná?
Odpowiedź: nie
HMS Glorious

22 kwietnia 1940 roku w Scapa Flow na „Gloriousa” zaokrętowano, obok jego własnej grupy lotniczej, 18 myśliwców Gloster Gladiator z 263 dywizjonu RAF, które miały zostać dostarczone na lotnisko lądowe w Norwegii. Następnego dnia „Glorious” i „Ark Royal”, w zespole z krążownikami „Berwick” i „Curlew” oraz niszczycielami „Fearless”, „Fury”, „Hasty”, „Hereward”, „Hyperion” i „Juno”, wypłynęły ku wybrzeżom Norwegii. Gladiatory 263 dywizjonu przeleciały na lotnisko polowe, samoloty pokładowe atakowały cele w Trondheim i na południe od miasta. Stracono przy tym cztery Skuy, ich załogi zostały uratowane. Pomimo wsparcia z powietrza, wojskom aliantów nie udało się powstrzymać niemieckiego marszu na północ. 27 kwietnia „Glorious” powrócił do Scapa Flow dla uzupełnienia paliwa i zapasów, oraz by zaokrętować nowe samoloty przeznaczone dla wsparcia wojsk walczących w Norwegii.

Pytanie: Gdzie miały zostać dostarczone myśliwce Gloster Gladiator?
Odpowiedź: na lotnisko lądowe w Norwegii

Pytanie: Ile myśliwców zaokrętowano na "Gloriousa"?
Odpowiedź: 18

Pytanie: Jakie niszczyciele wypłynęły w kierunku Norwegii? 
Odpowiedź: „Fearless”, „Fury”, „Hasty”, „Hereward”, „Hyperion” i „Juno”

Pytanie: Do którego dywizjonu należały Gladiatory? 
Odpowiedź: 263
HMS Glorious

Okręty wyszły w morze 15 listopada, jednak zostały zawrócone do Rosyth, gdy nasłuch brytyjski przechwycił niemiecką prognozę pogody, wykluczającą możliwość operowania trałowców na newralgicznym akwenie. Akcję rozpoczęto ponownie po południu 16 listopada. Rankiem następnego dnia siły admirała Napiera, za którymi w odległości około 10 mil morskich podążały krążowniki liniowe admirała Pakenhama, natknęły się na niemieckie trałowce osłaniane przez cztery krążowniki lekkie i osiem niszczycieli pod dowództwem kontradmirała Ludwiga von Reutera. Jako pierwsze o 7.37 (GMT) otworzyły ogień „Courageous” i krążownik lekki „Cardiff”, chwilę później zaczęły strzelać również działa „Gloriousa”. Niemcy zaczęli wycofywać się pod osłoną zasłony dymnej. W szyki prowadzących pościg Brytyjczyków wkradł się chaos, co spowodowało, że udało im się unieruchomić i później zatopić tylko jeden z trałowców. „Courageous” i „Glorious” ścigały niemieckie krążowniki lekkie, mając kłopoty z uzyskaniem nakrycia celu. Jeden pocisk kal. 381 mm z „Gloriousa” trafił w osłonę działa SMS „Pillau”, ale nie spowodował znaczniejszych uszkodzeń. Wkrótce Brytyjczycy wpłynęli na akwen, na którym według posiadanych przez nich informacji istniało poważne zagrożenie minowe i admirał Napier zdecydował się przerwać pościg. Po zwrocie na południe okręty straciły kontakt z przeciwnikiem i nie odegrały już żadnej roli w dalszym ciągu bitwy. Artylerzyści „Gloriousa” wystrzelili w czasie bitwy 57 pocisków kal. 381 mm oraz 213 kal. 102 mm, uzyskując jedno trafienie. Jednocześnie sam odniósł uszkodzenia od przedwczesnej eksplozji pocisku w lewej lufie dziobowej wieży artylerii głównej oraz od wstrząsów i podmuchu wystrzałów własnych dział. Wymiana rozerwanej lufy armatniej i pozostałe naprawy wymagały pięciodniowego pobytu w stoczni.

Pytanie: Jakim typem krążowników dowodził Pakenham?
Odpowiedź: liniowe

Pytanie: Jakie jednostki ochraniały niemieckie trałowce spotkane przez Pakenhama?
Odpowiedź: cztery krążowniki lekkie i osiem niszczycieli

Pytanie: Kto dowodził ochroną niemieckich tarłowców?
Odpowiedź: Ludwiga von Reutera

Pytanie: Czy Niemcy wytrwali na pozycjach podczas ostrzału Gloriousa?
Odpowiedź: nie
Melanie Griffith

Uczęszczała do jednej z hollywoodzkich szkół aktorskich i dwa lata później wystąpiła w thrillerze kryminalnym Arthura Penna W mroku nocy (Night Moves, 1975) u boku Gene Hackmana i Jamesa Woodsa. W roku 1975 została wybrana Miss Złotego Globu. Pojawiła się w dreszczowcu Zdradliwa toń (The Drowning Pool, 1975) z Paulem Newmanem, komedii Uśmiech (Smile, 1975) u boku Bruce’a Derna jako jedna z wielu dziewcząt aspirujących do tytułu Miss Ameryki, dramacie izraelskim Ogród (Gan, Ha-, 1977), dramacie sportowym Jeden na jeden (One on One, 1977) z Annette O’Toole jako autostopowiczka i dramacie przygodowym Przejażdżka (Joyride, 1977) u boku Roberta Carradine. Na jej rozpoczynającą się karierę aktorską miało wpływ uzależnienie od alkoholu i narkotyków, rozpad niedojrzałego związku oraz wypadek, jakiemu Melanie Griffith uległa na ulicy – potrącona przez samochód po jednym z przyjęć, znalazła się w szpitalu.

Pytanie: W jakim filmie Penna aktorka wystąpiła w 1975 roku?
Odpowiedź: W mroku nocy

Pytanie: Jaki tytuł otrzymała aktorka w 1975 roku?
Odpowiedź: Miss Złotego Globu

Pytanie: W jaką postać wcieliła się celebrytka w realizacji Jeden na jeden?
Odpowiedź: autostopowiczki

Pytanie: Czy celebrytka była uzależniona od jakichś środków odurzających?
Odpowiedź: tak
Tomasz Stańko

Stańko wkroczył w XXI wiek jako jedna ze sztandarowych osobowości ECM. Nie ograniczyło to jednak jego skłonności do poszukiwań, nowych formacji i brzmień. Te lata były czasem intensywnego koncertowania z kwartetem po obu stronach Atlantyku. Wspólne trasy i spędzone razem godziny sprawiły, że zespół wypracował własny język komunikacji muzycznej. Słychać to na nagranym w 2004 roku albumie Suspended Night (ECM), gdzie zżyty i zgrany kwartet odważnie improwizował. W zestawieniu Jazz Albums, amerykańskiego czasopisma „Billboard”, płyta Suspended Night dotarła do 48. miejsca. Po tym wytwórnia ECM wydała antologię nagrań Stańki sprzed Soul of Things; w serii Rarum/Selected Recordings jako Volume XVII ukazał się przegląd jego dorobku. W komentarzu zamieszczonym na płycie, Stańko określił uniwersalnego ducha swych kompozycji oraz zakres ich ekspresji: „Od chaosu ku ładowi, od furii do liryzmu”.

Pytanie: Jaki tytuł nosi album formacji muzycznej z 2004 roku?
Odpowiedź: Suspended Night

Pytanie: Na której pozycji uplasowała się płyta Suspended Night w rankingu "Billboard"?
Odpowiedź: 48

Pytanie: W którym roku wydano Suspended Night?
Odpowiedź: w 2004
Tomasz Stańko

Młodzieńcze plany o karierze plastyka (Stańko dużo rysował i malował) uległy zmianie po pierwszych doświadczeniach jazzu na żywo – koncercie Dave’a Brubecka w 1958 w krakowskim klubie Rotunda. Stańko stał się częstym gościem krakowskiego klubu jazzowego Helikon, biorąc udział w jazzowych jamach. Tam poznał pianistę Adama Makowicza, z którym – jesienią 1962 – postanowił założyć zespół Jazz Darings, do którego zaprosili jeszcze Jacka Ostaszewskiego (kontrabas) i Wiktora Perelemuttera (perkusja). Zespół szybko został doceniony: wygrał Konkurs Amatorskich Zespołów Jazzowych Polski Południowej, a Tomasz Stańko – kategorię instrumentalistów. Sukces spowodował jednak zmianę składu – Makowicz odszedł do zespołu Andrzeja Kurylewicza. Stańko, inspirowany kwartetem Ornette’a Colemana, zrezygnował z fortepianu, i w 1963 uzupełnił skład o grającego na saksofonie tenorowym Janusza Muniaka. Jazz Darings został uznany przez Joachima-Ernsta Berendta za jedną z pierwszych formacji freejazzowych w Europie.

Pytanie: Czy od początku planował zostać muzykiem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kiedy powstała grupa Jazz Darings?
Odpowiedź: jesienią 1962

Pytanie: Czy Makowicza w Jazz Darings zastąpił kolejny pianista?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego po odejściu Makowicza do Jazz Darings nie dołączył kolejny pianista?
Odpowiedź: Stańko, inspirowany kwartetem Ornette’a Colemana, zrezygnował z fortepianu

Pytanie: Kto współtworzył wraz z nim Jazz Darings w 1962 roku?
Odpowiedź: Adam Makowicz, Jacek Ostaszewski i Wiktor Perelemutter
Maria Stypułkowska-Chojecka

Uczestniczyła w akcjach małego sabotażu „Wawra”. 1 sierpnia 1943 przeszła z Szarych Szeregów do oddziału specjalnego Kedywu Komendy Głównej Armii Krajowej „Agat” (na bazie którego w 1944 utworzono batalion „Parasol”). Pełniła funkcję łączniczki zastępcy dowódcy II plutonu Kazimierza Kardasia ps. „Orkan”, rozpoczynając jednocześnie pracę wywiadowczyni. Pierwszą akcją, w której wzięła udział, była likwidacja 1 października 1943 SS-Rottenführera Ernesta Weffelsa, komendanta oddziału kobiecego Pawiaka (Serbii). Uczestniczyła w rozpoznaniu lub wzięła bezpośredni udział w 7 akcjach: Weffels, Kutschera, Koppe, Stamm, Frühwirth, Hahn i Braun.

Pytanie: Jakie stanowisko zajmował Ernest Weffels?
Odpowiedź: komendanta oddziału kobiecego Pawiaka (Serbii)

Pytanie: Pod jakim pseudonimem działał Kazimierz Kardaś?
Odpowiedź: „Orkan”

Pytanie: Na bazie jakiej jednostki powstał "Parasol"?
Odpowiedź: oddziału specjalnego Kedywu Komendy Głównej Armii Krajowej „Agat”

Pytanie: Czy uczestniczyła w akcji Koppe?
Odpowiedź: tak
Cholera

Uwalniana przez bakterie enterotoksyna katalizuje wiązanie ADP do podjednostki α białka G. W efekcie zmodyfikowana podjednostka α traci aktywność GTP-azy i nie może oddysocjować od cyklazy adenylowej, której jest aktywatorem. W efekcie stałego pobudzenia następuje nadmierna synteza cyklicznego AMP. Rozpoczyna to okres magazynowania chlorków w rozworze światła jelit i zatrzymanie wchłaniania potasu. Zwiększone stężenie elektrolitów w świetle jelita powoduje stały wypływ wody z komórek nabłonka jelit (enterocytów). Zmiany te manifestują się przez:

Pytanie: Czego aktywator stanowi podjednostka α?
Odpowiedź: cyklazy adenylowej

Pytanie: Co dzieje się w konsekwencji nieustannego pobudzenia?
Odpowiedź: następuje nadmierna synteza cyklicznego AMP

Pytanie: Jakie procesy wynikają ze wzmożonej syntezy cyklicznego AMP?
Odpowiedź: magazynowanie chlorków w rozworze światła jelit i zatrzymanie wchłaniania potasu

Pytanie: Jaka jest konsekwencja podwyższonej koncentracji elektrolitów?
Odpowiedź: stały wypływ wody z komórek nabłonka jelit

Pytanie: Czym są enterocyty?
Odpowiedź: komórki nabłonka jelit
Stadion Narodowy (stacja metra)

Pod koniec maja 2013 do stacji dotarła tarcza TBM o imieniu Krystyna drążąca tunel północny od stacji C15 Dworzec Wileński, a miesiąc później ścianę stacji przebiła tarcza Elisabetta wykonująca tunel południowy. Do końca października wykonano peron planowanej III linii i ułożono przy nim pierwszy odcinek torowiska na stacji, który był również pierwszym torem na całym centralnym odcinku II linii oraz zakończono przebudowę kolektora. Pod koniec grudnia na stacji Stadion Narodowy zamontowano pierwszą windę na linii M2.

Pytanie: Jak nazwano tarczę TBM?
Odpowiedź: Krystyna

Pytanie: Jaka tarcza wykonała tunel południowy?
Odpowiedź: Elisabetta

Pytanie: Jaki tunel wykonała tarcza Krystyna?
Odpowiedź: północny

Pytanie: Czy na Stadionie Narodowym zainstalowano windę? 
Odpowiedź: tak
Reprezentacja Szwajcarii w piłce nożnej mężczyzn

W eliminacjach do Euro 2016 znaleźli się w grupie E razem z Anglią, Słowenią, Estonią, Litwą i San Marino. Zajęli w niej drugie miejsce z dorobkiem 21 punktów po siedmiu zwycięstwach i trzech porażkach, ustępując jedynie miejsca Anglikom. Na Mistrzostwach Europy 2016 Szwajcarzy zagrali w grupie A razem z gospodarzem turnieju Francją, Albanią i Rumunią. Po jednym zwycięstwie (z Albanią 1:0) i dwóch remisach (z Rumunią 1:1 i Francją 0:0), z pięcioma punktami na koncie awansowali do 1/8 finału. Spotkali się tam z reprezentacją Polski, z którą przegrali po serii rzutów karnych 4:5 (po 120 minutach 1:1). Zakończyli tym samym swój udział w turnieju.

Pytanie: Jakie kraje, oprócz Szwajcarii, przydzielono do grupy E?
Odpowiedź: Anglię, Słowenię, Estonię, Litwę i San Marino

Pytanie: Które miejsce w grupie E zdobyła Szwajcaria?
Odpowiedź: drugie

Pytanie: Czy Szwajcaria pokonała reprezentację Polski?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki był wynik meczu Szwajcaria-Albania?
Odpowiedź: 1:0
Nicea

Główną stacją kolejową Nicei jest Gare de Nice-Ville. Szybkobieżny Pociąg TGV przebywa odcinek z Paryża do Nicei w zaledwie 6 godzin, natomiast podróż do Marsylii można pokonać w 2,5 godziny. Nicea ma również bezpośrednie połączenia międzynarodowe do Włoch i Szwajcarii, a w 2010 we współpracy z kolejami rosyjskimi uruchomiono kursujący raz w tygodniu bezpośredni pociąg relacji Nicea – Moskwa przez Monte Carlo, Mediolan, Innsbruck, Katowice, Warszawę, Mińsk.
Pociąg Nicea-Moskwa przez Warszawę to najdłuższe połączenie w Europie – trasa liczy ponad 3200 km. Oferta jest raczej przeznaczona dla zamożnych fanów kolei, bo bilet z Warszawy jest też zdecydowanie droższy od autokaru czy kupionego z wyprzedzeniem biletu (nie tylko tanich) linii lotniczych.

Pytanie: Jak nazywa się kluczowa stacja kolei w Nicei?
Odpowiedź: Gare de Nice-Ville

Pytanie: Ile czasu zajmuje dostanie się z Paryża do Nicei?
Odpowiedź: 6 godzin

Pytanie: Ile czasu zajmuje podróż z Nicei do Marsylii?
Odpowiedź: 2,5 godziny

Pytanie: Jaką długością charakteryzuje się linia Nicea-Moskwa przez Warszawę?
Odpowiedź: ponad 3200 km
Andrzej Munk

Jakkolwiek Andrzej Munk zaczynał swą karierę jako twórca socrealistyczny, jego dokumenty były dobrze oceniane pod względem artystycznym ze względu na dbałość o dramaturgię i ukazanie bardziej ludzkiego oblicza robotników niż w typowych filmach z epoki. W dziedzinie filmów fabularnych Munk wraz z Andrzejem Wajdą stworzył podwaliny polskiej szkoły filmowej. Obaj reżyserzy byli sobie przeciwstawiani pod względem stylu filmowego – Wajda miał uosabiać „romantyka”, natomiast Munk poczytywany był za przedstawiciela racjonalizmu, choć z czasem ów dualizm był podawany w wątpliwość. Celem Munka było poszukiwanie racjonalności w ludzkich wyborach i krytyka nieprzydatnych w danej sytuacji zachowań człowieka. Po na wskroś współczesnym Człowieku na torze (1956) reżyser podejmował głównie tematykę II wojny światowej, przechodząc od ironii wobec pomnikowego wizerunku powstańców (w Eroice, 1957), przez analizę trzech etapów historii Polski współczesnej (w Zezowatym szczęściu, 1960), po rekonstrukcję tragedii obozu koncentracyjnego w Auschwitz (w Pasażerce, 1963). Adam Bingham w twórczości fabularnej Munka dostrzegł dwa wyróżniki: „z jednej strony jest to rola losu, przypadku i okoliczności w kształtowaniu indywidualnej podmiotowości, sprawczości, działalności i tożsamości osobistej, z drugiej zaś strony – przepaść między fasadą a rzeczywistością, między obrazem, mitem a prawdą”.

Pytanie: Czy tworzył jedynie filmy dokumentalne?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Obok jakiego innego reżysera jest uznawany za ojca polskiej szkoły filmowej?
Odpowiedź: Andrzeja Wajdy

Pytanie: Jaki jego film odwołuje się do zdarzeń z obozu w Auschwitz?
Odpowiedź: Pasażerka

Pytanie: Jako reprezentant jakiego stylu rozpoczynał swoją karierę?
Odpowiedź: socrealistycznego
Andrzej Munk

W 1960 Munk zrealizował widowisko telewizyjne Pasażerka na podstawie słuchowiska radiowego Pasażerka z kabiny 45 (1959) Zofii Posmysz; nosił się również z adaptacją filmową słuchowiska. Bohaterkami filmowej Pasażerki są więźniarka (Anna Ciepielewska) oraz strażniczka obozu Auschwitz-Birkenau (Aleksandra Śląska), prowadzące ze sobą pojedynek psychologiczny, w którym więźniarka nie pozwala się zdominować władczej strażniczce. Akcja filmu na drugim planie opowiadana jest z perspektywy tej drugiej, która po latach na pokładzie transatlantyku dostrzega postać przypominającą jej dawną ofiarę. Munk rozpoczął realizację filmu w 1961, kręcąc sceny w Oświęcimiu oraz na transatlantyku „Batory”. Prace przerwała jednak tragiczna śmierć Munka w wypadku samochodowym pod Łowiczem 20 września 1961. Munk jadąc fiatem 600 zderzył się z ciężarówką star 20, na skrzyżowaniu w miejscowości Kompina i został ciężko ranny. Zgon reżysera stwierdzono o godzinie 23 w szpitalu w Łowiczu. Uroczysty pogrzeb odbył się trzy dni później na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A4-2-2).

Pytanie: Jak zginął Andrzej Munk?
Odpowiedź: w wypadku samochodowym

Pytanie: Gdzie pochowano ciało reżysera?
Odpowiedź: na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Pytanie: Jakie sceny Pasażerki udało się nakręcić w 1961 roku?
Odpowiedź: w Oświęcimiu oraz na transatlantyku „Batory”

Pytanie: Jaki pojazd wjechał w reżysera?
Odpowiedź: ciężarówka star 20
Edward Stachura

Ważnym etapem literackiego życiorysu Stachury były pobyty na ziemi głogowskiej. W styczniu 1967 przyjechał do gminy Kotla na zaproszenie przyjaciela Jana Czopika-Leżachowskiego. Kotlę odwiedzał wiele razy, najczęściej z żoną Zytą (korespondencja z Wacławem Tkaczukiem i Bogusławem Żurakowskim z 1967 roku). Kilka miesięcy później Stachura napisał podanie do Komisji Ryczałtów Terenowych Związku Literatów Polskich, o treści: „Uprzejmie proszę o przyznanie mi ryczałtu terenowego. Chciałbym wyjechać do województwa zielonogórskiego, gdzie zimą 1966/67 pracowałem jako robotnik leśny na zrębie (wieś Grochowice, nadleśnictwo Sława Śląska). Ukończyłem pisanie powieści pt. Cała jaskrawość. Zamierzam pisać kolejną prozę, której akcja toczyłaby się wokół tamtych leśnych, że tak powiem, spraw. W związku z tym chciałbym sprawdzić i uzupełnić posiadane notatki, a także zebrać dodatkowy materiał, a także przeprowadzić szereg rozmów z moimi byłymi towarzyszami pracy i tak dalej…”. We wspomnianych w liście Grochowicach poeta mieszkał (w domu nr 37) w okresie od początku stycznia do połowy lutego 1967 roku.
Stachura ponownie przebywał w Kotli od końca września do początku listopada 1968

Pytanie: Kto zachęcił Stachurę do przyjazdu do Kotli?
Odpowiedź: Jana Czopika-Leżachowskiego

Pytanie: Jak nazywała się małżonka Stachury?
Odpowiedź: Zyta

Pytanie: Jaki numer miała hacjenda poety w Grochowicach?
Odpowiedź: 37

Pytanie: Dokąd udał się poeta w 1967 roku?
Odpowiedź: do gminy Kotla
Edward Stachura

Stachura zaczął pisać w wieku 17 lat, gdyż (w ten sposób wypowiada się bohater jego powieści Fabula Rasa): „Był w liceum jeden piszący wiersze chłopak, z którego wielu kolegów drwiło (…), więc wziąłem się za pisanie wierszy, żeby przejąć na siebie połowę drwin i w ten sposób ulżyć mu w niedoli”. Już w liceum planował podjęcie studiów z elektroniki, jednak rozbudzone przez Janusza Żernickiego (tego samego, którego ratował od opresji) zainteresowania artystyczne zaowocowały zmianą planów życiowych. Odbiło się to na wynikach w nauce. Zatargi z nauczycielami zmusiły Stachurę do ukończenia nauki już nie w Ciechocinku, lecz w Gdyni. Stachura był skonfliktowany z ojcem, przez co często uciekał z domu. Nocował u mieszkającej w pobliżu ciotki. Przez rodzinę uznany został za odmieńca, zwłaszcza po zmianie planów dotyczących studiów i kariery zawodowej. Konflikt z ojcem miał wpływ na formowanie się osobowości poety.

Pytanie: Dlaczego Stachura nie dokończył szkoły w Ciechocinku?
Odpowiedź: Zatargi z nauczycielami

Pytanie: Jaka była przyczyna ucieczek z domu Stachury?
Odpowiedź: konflikt z ojcem

Pytanie: Gdzie spędzał noce poeta po ucieczkach z domu?
Odpowiedź: ciotki

Pytanie: W jakim wieku Stachura rozpoczął twórczość pisarską?
Odpowiedź: 17 lat
RSD-10 Pionier

Zgodnie z postanowieniami zawartego między Stanami Zjednoczonymi i Związkiem Radzieckim traktatu INF o zakazie posiadania i używania stacjonujących na lądzie systemów rakietowych pośredniego i krótszego zasięgu (500 – 5500 km) oraz pocisków manewrujących, a także związanego z nimi wyposażenia, wszystkie z kilkoma wyjątkami systemy Pionier (509 wyrzutni oraz 654 pociski) zostały w latach 1988–1991 wyeliminowane. Pierwszy Pionier wraz z kontenerem startowym został zniszczony na poligonie w Kapustin Jarze w lipcu 1988 roku, ostatni zaś z 654 pocisków – 12 maja 1991 roku. Ostatnią z 499 wyrzutni zniszczono 28 maja 1991 roku w specjalnym zakładzie eliminacji wyrzutni w Sarnach. W ramach eliminacji tych systemów, dokonano odpalenia 72 pocisków – wszystkie odpalenia przebiegły poprawnie. Na mocy traktatu, każda z jego stron mogła wyeliminować do piętnastu pocisków nie przez fizyczne zniszczenie, lecz przez ich rozebranie, w celu późniejszego wystawienia w ekspozycjach muzealnych. W ten sposób, jeden z pocisków Pionier trafił do Stanów Zjednoczonych, w zamian za jeden z wyeliminowanych podobnym sposobem egzemplarzy pocisku Pershing II.

Pytanie: Jaki rozbrojony pocisk przekazano stronie radzieckiej w celach wystawienniczych?
Odpowiedź: Pershing II

Pytanie: Czy wszystkie z odpaleń, które przeprowadzono podczas eliminacji Pionierów, zakończyło się powodzeniem?
Odpowiedź: tak
Alan Turing

Przebywając w Cambridge Turing napisał swoją prawdopodobnie najważniejszą pracę matematyczną On Computable Numbers With An Application To The Entscheidungsproblem, czyli O liczbach obliczalnych i ich zastosowania do problemu Entscheidungsproblem, której celem było rozwiązanie problemu rozstrzygalności, który został przedstawiony przez Davida Hilberta w 1928. To właśnie w niej wprowadził abstrakcyjną maszynę, która była w stanie wykonywać zaprogramowaną matematyczną operację, czyli algorytm. Maszyna mogła wykonać tylko jeden, określony algorytm, na przykład mogła podnieść liczbę do kwadratu, podzielić, dodać, odjąć. Według Turinga liczby miały być podawane maszynie za pomocą papierowej taśmy podobnej do taśmy z melodią zapisaną dla pianoli. W swojej pracy Turing opisał wiele takich maszyn, które uzyskały wspólne miano maszyn Turinga. Rozszerzeniem tej koncepcji była tak zwana uniwersalna maszyna Turinga, która w zależności od instrukcji zapisanej na taśmie miała wykonywać dowolną operację. Turing sprowadził problem rozstrzygalności do problemu stopu, czyli czy jest możliwość napisania algorytmu, który wskaże czy program się zatrzyma, czy może będzie działał w nieskończoność. Turing dowiódł, że taki algorytm nie istnieje. Zatem nawet uniwersalna maszyna Turinga nie była w stanie zidentyfikować wszystkich nierozstrzygalnych stwierdzeń. Było to ostateczne rozwiązanie problemu Hilberta. Dowód tego twierdzenia nazywany został dowodem Turinga. W tym samym czasie Alonzo Church, opiekun naukowy Turinga, niezależnie doszedł do takich samym wniosków używając własnego rachunku lambda. Turing i Church innymi metodami doszli do tych samych wniosków, nazywanych Tezą Churcha-Turinga.

Pytanie: Jaki był zamysł publikacji matematyka?
Odpowiedź: rozwiązanie problemu rozstrzygalności

Pytanie: Kto po raz pierwszy zaprezentował problem rozstrzygalności?
Odpowiedź: David Hilbert

Pytanie: W jaki sposób maszyna matematyka odczytywała liczby?
Odpowiedź: za pomocą papierowej taśmy

Pytanie: Z czego skorzystał Church do rozwiązania problemu rozstrzygalności?
Odpowiedź: własnego rachunku lambda