mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Neil Armstrong

17 września 1962 roku został przyjęty do zespołu astronautów. Wraz z Armstrongiem do drugiej grupy NASA zostali przyjęci: Frank Borman, Charles Conrad Jr., James A. Lovell Jr., James A. McDivitt, Elliott M. See Jr., Thomas P. Stafford, Edward Higggins. White II i John W. Young. Miał wylatane 2400 godzin w powietrzu, z czego około 900 w odrzutowcach. Był jedynym z dziewiątki, który latał w samolocie z silnikiem rakietowym. W programie Gemini pracował nad udoskonalaniem pojazdów treningowych, symulujących lot kosmiczny i lądowanie na Księżycu. Był rezerwowym pilotem dowodzącym w misji Gemini 5, pilotem dowodzącym wyprawy Gemini 8, podczas której po raz pierwszy w dziejach astronautyki połączono na orbicie dwa pojazdy - manewr, który zapewnił człowiekowi bezpieczny powrót z Księżyca, rezerwowym pilotem dowodzącym w Gemini 11, rezerwowym dowódcą w misji Apollo 8, a przede wszystkim dowódcą Apollo 11 i pierwszym człowiekiem stąpającym po Księżycu (21 lipca 1969 o 2:56 UTC).

Pytanie: Do jakiej grupy przyjęto go w 1962 roku?
Odpowiedź: astronautów

Pytanie: Kto został zatrudniony w NASA w tym samym czasie co Armstrong?
Odpowiedź: Frank Borman, Charles Conrad Jr., James A. Lovell Jr., James A. McDivitt, Elliott M. See Jr., Thomas P. Stafford, Edward Higggins. White II i John W. Young

Pytanie: Czy brał udział w programie Gemini?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie stanowisko zajmował w programie Gemini 5?
Odpowiedź: Był rezerwowym pilotem dowodzącym
Neil Armstrong

Od dziesiątego roku życia pracował zarobkowo. Młody Armstrong pobierał lekcje muzyki, pasjonował się także lotnictwem. W szkole średniej rozpoczął naukę pilotażu. Uprawnienia pilota zdobył w wieku 16 lat (na drugi dzień po ukończeniu 16 lat). Wcześniej latał niż prowadził samochód. Rozpoczął naukę na Purdue University, gdzie studiowali również astronauci Virgil Grissom i Eugene Cernan. Po dwóch latach na uniwersytecie musiał odsłużyć trzy lata w United States Navy. To tam został pilotem. Skierowany został do wojskowej bazy lotniczej w Pensacola na Florydzie. W sierpniu 1950 roku ukończył szkolenie i został licencjonowanym pilotem marynarki Stanów Zjednoczonych. Wybuchła wojna koreańska i jako pilot został wysłany do Korei, gdzie wykonał 78 lotów bojowych. W Korei został przydzielony do 51. Dywizjonu Myśliwskiego. Był jednym z najmłodszych pilotów. Podczas jednej z misji jego samolot, Grumman F9F Panther, został zestrzelony nad Wŏnsanem. Armstrong uratował się skacząc ze spadochronem. Po dwóch dniach dotarł na lotniskowiec USS Essex, na którym stacjonował. Wróciwszy na uniwersytet ukończył studia inżynierskie (licencjat z inżynierii lotniczej – 1955). 28 stycznia 1956 roku poślubił Janet Shearon (ur. 23 marca 1934, zmarła 21 czerwca 2018). Miał trójkę dzieci - dwóch synów, Marka (ur. 8 kwietnia 1963) i Erica (ur. 30 czerwca 1957) oraz córkę Karen (ur. 13 kwietnia 1959; zmarła 28 stycznia 1962 roku). Małżeństwo z Janet zakończyło się rozwodem w 1994 roku. W 1999 poślubił młodszą o 15 lat Carol Knight. To na jej ręce podczas pogrzebu złożono amerykańską flagę.

Pytanie: Od którego roku życia Neil Armstrong rozpoczął pracę?
Odpowiedź: dziesiątego

Pytanie: W jakim wieku Armstrong zdobył patent pilota?
Odpowiedź: 16 lat

Pytanie: W jakich siłach zbrojnych służył Armstrong po studiach?
Odpowiedź: United States Navy

Pytanie: Kto był ostatnią żoną Armstronga?
Odpowiedź: Carol Knight
Okręty podwodne typu Tang

Opracowanie szczegółowego projektu jednostek typu Tang powierzono stoczni Portsmouth Naval Shipyard, w niej też wybudowano okręt wiodący (prototypowy) tej serii jednostek, USS „Tang”. Stocznia ta wybudowała również zwodowany 16 października 1951 roku USS „Wahoo” oraz „Gudgeon”, spuszczony na wodę 11 maja 1952 roku. Budowę trzech innych jednostek tego typu: „Harder” (wodowanie: 14 czerwca 1951 r.), „Trout” (21 sierpnia 1951 r.) oraz „Trigger” (3 grudnia 1951 r.), powierzono stoczni Electric Boat, przy czym na podział zamówienia pomiędzy dwie stocznie wpłynął w znacznej mierze zamiar zachowania zdolności produkcyjnych jak największej liczby stoczni.

Pytanie: Jaki zakład zajął się projektem okrętów Tang? 
Odpowiedź: Portsmouth Naval Shipyard

Pytanie: Kiedy okręt "Wahoo" wypłynął na wody?
Odpowiedź: 16 października 1951

Pytanie: Co spowodowało, że zlecenie realizowały dwie stocznie?
Odpowiedź: zamiar zachowania zdolności produkcyjnych jak największej liczby stoczni

Pytanie: Jak nazywał się prototypowy obiekt z serii realizowanej przez Portsmouth Naval Shipyard?
Odpowiedź: USS „Tang”
Hawajka cienkodzioba

Hawajka cienkodzioba była endemitem wyspy Hawaiʻi. W 1903 Perkins odnotował, że w dystrykcie Kona występowały w lasach na różnych wysokościach n.p.m.; w jednym z dystryktów (ʻOlaʻa) zaobserwował je na wysokości ok. 460–760 m n.p.m. (1500–2500 stóp n.p.m.). Wilson obserwował je na wysokości 350–800 m n.p.m. Henshaw odnotował, że są pospolite w średnio wilgotnych lasach Acacia koa/Metrosideros polymorpha na północ od rzeki Wailuku (nad Hilo), a rzadkie w bardzo wilgotnych lasach Metrosideros polymorpha i paproci drzewiastych w ʻOlaʻa. Wilson i Evans odnotowali, że hawajki cienkodziobe chętnie zamieszkują obszary porośnięte przez paprocie drzewiaste, na wyspie sięgające nieraz do ok. 9 m (30 stóp) wysokości, a dzięki swojej barwie dobrze maskują się w ich liściach. Rothschild zaznaczył, że podobnie jak hawajki samotne (A. stejnegeri) hawajki cienkodziobe podczas żerowania preferowały rozkładające się lub na wpół rozłożone drzewa, przypuszczalnie ze względu na miękkie drewno, które były w stanie usuwać swoimi smukłymi dziobami; preferencje co do rodzaju drewna zauważył również Wilson. Henshaw zauważył, że hawajki cienkodziobe lubiły przebywać w skupiskach liści Freycinetia arborea, zbierających się na kształt kubka, w których kumulowały się martwe liście pełne owadów. Jedynie ptaki o specyficznych kształtach dzioba, takie jak hawajki cienkodziobe, mogły się do nich dostać. Pożywienie tych hawajek stanowiły bezkręgowce i nektar; skład pożywienia zmieniał się sezonowo. Nektar zbierały z kwiatów M. polymorpha i lobelii. Głos miał być wyróżniający się, podobny do głosu hawajek zielonych (Chlorodrepanis virens), ale głośniejszy i głębszy. Pieśń miała brzmieć jak krótki, żwawy tryl, przypominający pieśń hawajki pełzaczowatej (Hemignathus wilsoni) i zielonej, ale dająca się odróżnić.

Pytanie: Jakie drzewa wybierała odmiana cienkodzioba w okresie żerowania? 
Odpowiedź: rozkładające się lub na wpół rozłożone

Pytanie: Dlaczego odmiana cienkodzioba wybierała drzewa rozkładające się?
Odpowiedź: ze względu na miękkie drewno, które były w stanie usuwać swoimi smukłymi dziobami

Pytanie: Co znajdowało się w skupiskach liści arborea?
Odpowiedź: martwe liście pełne owadów

Pytanie: Czym odżywiała się odmiana cienkodzioba?
Odpowiedź: bezkręgowcami i nektarem

Pytanie: Jakim głosem charakteryzowała się odmiana cienkodzioba?
Odpowiedź: wyróżniającym się, podobnym do głosu hawajek zielonych, ale głośniejszym i głębszym
Hawajka cienkodzioba

IUCN uznaje hawajkę cienkodziobą za gatunek wymarły (EX, Extinct). Moment rozpoczęcia i przebieg wymierania są słabo udokumentowane, ponieważ niewiele jest obserwacji z początku XX wieku. W latach 90. XIX wieku były to ptaki pospolite na wyspie; wszyscy ornitolodzy XIX wieku z wyjątkiem Wilsona opisywali je jako pospolite. Henshaw (1902) zauważył, że ich liczebność miejscami zaczęła spadać. Zdaniem autora, głęboko w lasach Olaa panowały dobre warunki do życia dla hawajek cienkodziobych, jednak były one tam rzadkie. Wysnuł więc przypuszczenie, że są rzadkie na całej wyspie. Munro w 1936 i 1937 nie zaobserwował żadnych hawajek cienkodziobych. Trzy ostatnie osobniki (według innego źródła dwa) odłowili Chester E. Blacow i L.E. Miller w ʻUmikoa (315 m n.p.m.; północno-wschodni stok Mauna Kea) w sierpniu 1903. Z 1937 pochodzi niepotwierdzone doniesienie, według którego miano usłyszeć głos hawajki cienkodziobej w okolicy Keanakolu; Blacow miał widzieć tę hawajkę w 1940.

Pytanie: Dlaczego nie wiadomo dokładnie jak przebiegało wymieranie tego gatunku?
Odpowiedź: jest słabo udokumentowane, ponieważ niewiele jest obserwacji z początku XX wieku

Pytanie: Kiedy gatunek ten należał do pospolitych na tej wyspie?
Odpowiedź: W latach 90. XIX wieku

Pytanie: Na jakiej podstawie Henshaw doszedł do wniosku, że ptaki tego gatunku są rzadkie na całej tej wyspie?
Odpowiedź: głęboko w lasach Olaa panowały dobre warunki do życia dla hawajek cienkodziobych, jednak były one tam rzadkie

Pytanie: Kto odłowił ostatnie ptaki należące do tego gatunku?
Odpowiedź: Chester E. Blacow i L.E. Miller
Orfeusz

Wymienia się różne przyczyny śmierci Orfeusza. Jedne wersje mitu mówią o zemście Dionizosa (Orfeusz nie uznawał misteriów dionizyjskich, natomiast wielką czcią otaczał Apollina), inne za przyczynę podają brak chęci Orfeusza do zbliżenia się do żadnej innej kobiety. Za karę Orfeusz został rozszarpany na strzępy przez Menady, które jego szczątki wrzuciły do rzeki. Jego lira i głowa, której usta wciąż jeszcze śpiewały, popłynęły z nurtem aż na wyspę Lesbos. Muzy zaniosły lirę Orfeusza do nieba i umieściły pośród gwiazd.

Pytanie: Jakie stworzenia zabiły Orfeusza według jednego z przekazów?
Odpowiedź: Menady

Pytanie: Co Menady zrobiły z pozostałościami po ciele śpiewaka?
Odpowiedź: wrzuciły do rzeki

Pytanie: Dokąd dopłynęły pozostałości śpiewaka zgodnie z jednym z mitów?
Odpowiedź: na wyspę Lesbos

Pytanie: Czy znana jest dokładna przyczyna zgonu Orfeusza?
Odpowiedź: nie
Bangladesz

Bangladesz dysponuje trzema rodzajami sił zbrojnych: wojskami lądowymi, marynarką wojenną oraz siłami powietrznymi. Uzbrojenie sił lądowych Bangladeszu składało się w 2014 roku z: 169 czołgów, 300 opancerzonych pojazdów bojowych oraz 50 zestawów artylerii holowanej. Marynarka wojenna Bangladeszu dysponowała w 2014 roku 58 okrętami obrony przybrzeża, 8 fregatami, 6 korwetami oraz pięcioma okrętami obrony przeciwminowej. Bangladeskie siły powietrzne z kolei posiadały w 2014 roku uzbrojenie w postaci m.in. 52 myśliwców, 54 samolotów transportowych, 45 samolotów szkolno-bojowych oraz 52 śmigłowców.

Pytanie: Jakie typy sił zbrojnych wyróżnia się w Bangladeszu?
Odpowiedź: wojska lądowe, marynarkę wojenną oraz siły powietrzne

Pytanie: Ile czołgów należało do wojska zgodnie z danymi z 2014 roku?
Odpowiedź: 169

Pytanie: Jakie jednostki należały do sił marynarki w 2014 roku?
Odpowiedź: 58 okrętów obrony przybrzeża, 8 fregat, 6 korwet oraz pięć okrętów obrony przeciwminowej

Pytanie: Ile helikopterów wchodziło w skład zasobów sił powietrznych?
Odpowiedź: 52

Pytanie: Ile myśliwców liczyły zasoby sił powietrznych wojska?
Odpowiedź: 52
Soundgarden

Gitarzysta Jerry Cantrell przyznał, że w początkowej fazie działalności Alice in Chains, Soundgarden był zespołem „bardzo inspirującym”. „Myślę o Seattle i o tym co się dzieje i właściwie to wszystko zaczyna się od Soundgarden. Te ich wczesne EP-ki, pójście i zobaczenie ich, sposób w jaki brzmiał Chris, to jak brzmieli razem, było niesamowitą rzeczą”. Vivian Campbell z Def Leppard wyznał, że Superunknown (1994) miał istotny wpływ na brzmienie albumu Slang (1996): „Rozmawialiśmy dużo na temat tego, co się ówcześnie działo w muzyce. Superunknown Soundgarden to jedno z tych wydawnictw, którego słuchaliśmy więcej niż jakiegokolwiek innego, gdy nagrywaliśmy album. Myślę, że to najlepsza płyta w erze grunge’u”. Amy Lee, wokalistka Evanescence, powołała się na osobę Chrisa Cornella i zespół Soundgarden, jako jedne z głównych źródeł swoich inspiracji. „Kombinacja pełnego uduchowienia bluesa z mrokiem, ich ciężka muzyka zmieniła moje pojęcie metalu i to czym on dla mnie jest”. James Shaffer z Korna wyznał: „Pamiętam jak słuchałem w 1991 albumu Badmotorfinger, grali «Outshined» wciąż w MTV. Obejrzeliśmy ten clip i stwierdziliśmy: «chcemy być jak oni», wyryli tak niepowtarzalny dźwięk i chcieliśmy to zrobić. «Musimy znaleźć swój tor i zrobić coś równie inspirującego jak Soundgarden». I głos Cornella był unikalny. Zespół był ciężki i wyjątkowy, a słowa bardzo głębokie”. Gitarzysta Metalliki, Kirk Hammett zaznaczył w rozmowie z magazynem „Rolling Stone”, że muzyka Soundgarden miała znaczący wpływ na budowę głównego riffu do singlowego utworu „Enter Sandman” z płyty Metallica (1991): „Właśnie wydali Louder Than Love [1989]. Starałem się uchwycić ich postawy wobec wielkich, ciężkich riffów”.

Pytanie: Co wpłynęło na brzmienie albumu Slang?
Odpowiedź: Superunknown

Pytanie: Na jakim instrumencie grał Jerry Cantrell?
Odpowiedź: gitarze

Pytanie: Kto inspirował Amy Lee do tworzenia muzyki?
Odpowiedź: Chris Cornell i zespół Soundgarden

Pytanie: W jakim zespole grał na gitarze Kirk Hammett?
Odpowiedź: Metallice

Pytanie: W jakim czasopiśmie pojawił się wywiad z Kirkiem Hammettem?
Odpowiedź: „Rolling Stone”
Soundgarden

24 marca 2009 Thayil, Shepherd i Cameron wystąpili w klubie Crocodile Cafe. Rolę wokalisty pełnił Tad Doyle z formacji TAD. Cornell, z uwagi na promocję trzeciego albumu solowego, nie mógł wziąć udziału w koncercie, lecz przyznał, że był on „iskrą zapalną”. 1 stycznia 2010, po trzynastoletniej przerwie, wokalista zapowiedział za pośrednictwem swojego konta na Twitterze reaktywację Soundgarden. Na początku kwietnia oficjalnie poinformowano o powrocie zespołu. 16 kwietnia muzycy zagrali pierwszy reaktywacyjny koncert, który odbył się w klubie The Showbox w Seattle. Bilety, sprzedawane za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej zespołu, zostały wyprzedane w 15 minut. Muzycy wystąpili pod szyldem Nudedragons, będącym anagramem Soundgarden. Koncert objął 19 utworów, w tym cover The Doors – „Waiting for the Sun”. 5 sierpnia członkowie Soundgarden zagrali drugi koncert w The Vic Theatre w Chicago. Bilety dostępne były tylko dla członków fanklubu. Również w sierpniu zespół po raz trzeci wystąpił na festiwalu Lollapalooza w Chicago.

Pytanie: Dlaczego Cornell nie był obecny podczas koncertu w klubie Crocodile Cafe?
Odpowiedź: z uwagi na promocję trzeciego albumu solowego

Pytanie: Na jakim portalu społecznościowym został ogłoszony powrót zespołu Soundgarden?
Odpowiedź: Twitterze

Pytanie: W jakim klubie zespół zagrał swój pierwszy po trzynastoletniej przerwie koncert?
Odpowiedź: The Showbox

Pytanie: Czy każdy mógł zakupić bilety na koncert, który odbył się w The Vic Theatre?
Odpowiedź: nie
Prześladowania Świadków Jehowy w III Rzeszy

Spośród liczącej w 1933 roku 25 000 członków społeczności Świadków Jehowy w Niemczech uwięziono około 10 700 osób, wśród których 2800 umieszczono w obozach koncentracyjnych. Liczba ofiar śmiertelnych niemieckich Świadków Jehowy sięgnęła około 1400 osób, spośród których na 250 wykonano wyroki śmierci, głównie za odmowę pełnienia służby wojskowej. Łącznie w okresie III Rzeszy do obozów skierowano około 6000 Świadków Jehowy z Niemiec i innych krajów, a ponad 1600 zginęło z rąk nazistów. Blisko jedna trzecia Świadków Jehowy w obozach koncentracyjnych na terenie samych Niemiec pochodziła z zagranicy. Poza niemieckimi Świadkami Jehowy znalazło się w nich również 508 osób z Polski, 200–250 z Holandii, 212 osób z Austrii oraz mniejsze grupy od 10 do 50 osób z Belgii, z Francji, z Czechosłowacji, z Węgier i ze Związku Radzieckiego. Ostatnie masowe aresztowania Świadków Jehowy przeprowadzono w 1944 roku. Jak zauważył niemiecki historyk Detlef Garbe, Świadkowie Jehowy – nie licząc Żydów – byli najbardziej prześladowaną przez SS społecznością religijną.

Pytanie: Ile osób należało do wspólnoty Świadków Jehowy w 1933 roku?
Odpowiedź: 25 000

Pytanie: Ile osób należących do wspólnoty znalazło się w obozach za czasów hitlerowskich Niemiec?
Odpowiedź: 6000

Pytanie: Ilu obywateli Polski, którzy należeli do wspólnoty, skierowano do obozów?
Odpowiedź: 508
Salamandra plamista

Z powodu rozległego obszaru występowania gatunek ten obejmuje co najmniej 8 podgatunków. Różnią się one deseniem, ale nie na tyle, by można było je na tej podstawie wiarygodnie ustalić. Odróżnia je także liczba młodych wydawanych na świat przez matkę. W Polsce występuje środkowoeuropejski podgatunek nominatywny (Salamandra salamandra salamandra), ale prawdopodobnie na zachodnich ziemiach przebiega strefa graniczna tego podgatunku. Z kolei jego turecka populacja pod względem genetycznym znajduje się najbliżej grupy S. s. infraimmaculata.

Pytanie: Dlaczego wyróżnia się kilka podgatunków Salamandry?
Odpowiedź: Z powodu rozległego obszaru występowania

Pytanie: Czy różnica w umaszczeniu poczególnych podgatunków jest znacząca?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak nazywa się podgatunek Salamandry występujący w Polsce?
Odpowiedź: Salamandra salamandra salamandra

Pytanie: Czy podgatunek występujący w Turcji różni się od tego występującego w Polsce?
Odpowiedź: tak
Salamandra plamista

Salamandra plamista jest symbolem Pogórza Kaczawskiego, znajduje się też w logo Gorczańskiego Parku Narodowego. Salamandra (złota w czarne plamy) w złotych płomieniach widnieje na chorągwi Torunia. W okolicach Tatr płazy te nazywa się jaszczurami. Z tego powodu ciepłe źródła, gdzie w przeszłości często je widywano, nazywano Jaszczurówką. Podobną etymologię ma nazwa Jaszczurzyc, miejscowości leżącej blisko Orawic. Nazwa zwierzęcia pojawia się w tytułach czasopism i nazwach organizacji (jak np. Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody „Salamandra”).

Pytanie: Logo jakiego parku narodowego przedstawia salamandrę plamistą?
Odpowiedź: Gorczańskiego

Pytanie: Jakie barwy ma salamandra na chorągwi Torunia?
Odpowiedź: złota w czarne plamy

Pytanie: Co niegdyś nazywane było Jaszczurówką?
Odpowiedź: ciepłe źródła

Pytanie: Nieopodal jakiej miejscowości znajduje się Jaszczurzyc?
Odpowiedź: Orawic
Politechnika (stacja metra)

17 listopada 2013 w pociągu Siemens Inspiro o numerze 52 jadącym ze stacji Centrum do stacji Politechnika nastąpiło wyłączenie napięcia w trzeciej szynie wskutek zwarcia i powstania łuku elektrycznego pomiędzy elementami odbieraka prądu wagonu numer 4012. Próby ponownego załączenia napięcia zakończyły się niepowodzeniem, przez co pociąg jechał dalej z wybiegu i o godz. 15:21 zatrzymał się 84 m przed stacją. Podczas kolejnych prób pojawił się łuk elektryczny, błyski i dym, który przedostał się do wnętrza pojazdu. Maszynista poinstruował pasażerów by przeszli do przodu składu w celu ewakuacji, mimo to kilku podróżnych wbrew zaleceniom pracownika metra otworzyło awaryjnie drzwi i wyszło do tunelu. Chwilę później skład został uruchomiony i dojechał do stacji w celu ewakuacji pozostałych pasażerów. W trakcie wjazdu na stację pod wagonem numer 4012 pojawił się dym i płomienie. O godz. 15:25 wentylatory stacyjne włączono w trybie pożarowym oraz rozpoczęto akcję ewakuacyjną ludzi z pociągu i ze stacji. Gdy pociąg znajdował się na stacji dyspozytor otrzymał z telefonu tunelowego informację o ludziach przebywających poza stacją. Cztery osoby zostały wyprowadzone z tunelu przez wartownika Służby Ochrony Metra i dwóch żołnierzy żandarmerii wojskowej. Pracownicy metra przed przyjazdem wezwanego pogotowia i straży pożarnej ugasili płomienie oraz w niecałe 4 minuty wyprowadzili wszystkie osoby. O godz. 15:34 nastąpiło oddymianie stacji. Jedna osoba doznała ataku astmy, a osiem osób zostało przewiezionych do szpitala i wypisanych. Ruch pociągów został wstrzymany na odcinku Wilanowska – Ratusz Arsenał. O godz. 16:35 częściowo wznowiono ruch i pociągi kursowały w pętlach Kabaty – Wilanowska oraz Centrum – Młociny, natomiast między stacjami Centrum i Wilanowska uruchomiono pociąg wahadłowy jeżdżący z pominięciem zamkniętej stacji Politechnika. Około godz. 24:00 zepchnięto ze stacji uszkodzony skład i wznowiono normalny ruch na linii.

Pytanie: Kiedy doszło do awarii pociągu Siemens Inspiro? 
Odpowiedź: 17 listopada 2013

Pytanie: Na jakiej trasie doszło do awarii pociągu Siemens Inspiro?
Odpowiedź: ze stacji Centrum do stacji Politechnika

Pytanie: W pociągu o jakim numerze doszło do awarii?
Odpowiedź: 52

Pytanie: Czy wszyscy pasażerowie dostosowali się do informacji maszynisty?
Odpowiedź: nie

Pytanie: O której godzinie został wznowiony ruch pociągów?
Odpowiedź: 24:00
Niebieski smok

G. atlanticus jest organizmem drapieżnym, żerującym na organizmach większych od siebie i jadowitych (np. Żeglarz portugalski). Jad żeglarza portugalskiego nie jest trujący dla błękitnego smoka, który gromadzi go na końcach wypustek odnóży, dzięki czemu zyskuje śmiertelnie niebezpieczną broń przeciwko swoim ofiarom. W skład jego pożywienia wchodzą ponadto: Żeglarz wiatrowy (Velella velella), meduzy z gatunku Błękitny przycisk (Porpita porpita) oraz Tratewnik jantina. Sporadycznie wśród tego gatunku dochodzi także do aktów kanibalizmu.

Pytanie: Czy błękitny smok jest drapieżnikiem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Na jakich organizmach żeruje błękitny smok?
Odpowiedź: większych od siebie i jadowitych

Pytanie: Czy żeglarz portugalski to gatunek jadowity?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy niebieskiemu smokowi zdarza się żerować na osobnikach z jego gatunku?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy błękitny smok żywi się meduzami?
Odpowiedź: tak
Andrzej Markowski (językoznawca)

Pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego od 1971 do 2022 roku. Od 2002 jako profesor zwyczajny w Instytucie Języka Polskiego Wydziału Polonistyki UW, senator UW. Członek Rady Języka Polskiego przy Prezydium PAN od początku jej istnienia, czyli od 1996, do 2021, zastępca przewodniczącego w latach 1996–2000, w latach 2000–2018 przewodniczący, a w latach 2019–2021 jej honorowy przewodniczący. Od 2001 członek, a od 2007 wiceprzewodniczący Komisji Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami RP. Członek rzeczywisty Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, członek Collegium Invisibile (w latach 2007–2010 – zastępca sekretarza generalnego).

Pytanie: Kiedy badacz przewodził Radzie w PAN-ie?
Odpowiedź: w latach 2000–2018

Pytanie: Czy naukowiec należał do Collegium Invisible?
Odpowiedź: członek Collegium Invisibile

Pytanie: Gdzie pełnił funkcję wiceprzewodniczącego od 2007 roku?
Odpowiedź: Komisji Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami RP
Christoph Kreuzer

W lutym 2002 zajął najwyższe w karierze, 14. miejsce w zawodach Pucharu Kontynentalnego. Miało to miejsce na normalnej skoczni w niemieckim Braunlage. W marcu wystąpił w zawodach indywidualnych o mistrzostwo świata w lotach narciarskich w Harrachovie. Uplasował się wówczas na 44. miejscu wśród 49 sklasyfikowanych zawodników. Podczas serii treningowej przed ostatnimi zawodami Pucharu Świata w sezonie, 22 marca 2002 na mamuciej skoczni narciarskiej w Planicy, Kreuzer ustanowił swój rekord życiowy, uzyskując 162 metry. Wynik ten jest jednocześnie rekordem Holandii w długości skoku narciarskiego.

Pytanie: Które miejsce było najwyższym jakie Kreuzer zdobył w trakcie swojej kariery sportowej?
Odpowiedź: 14

Pytanie: Jaki jest życiowy rekord Kreuzera w lotach narciarskich? 
Odpowiedź: 162 metry

Pytanie: Kto ustanowił rekord Holandii w długości skoku narciarskiego?
Odpowiedź: Kreuzer

Pytanie: Gdzie odbyły się mistrzostwa świata w lotach narciarskich?
Odpowiedź: w Harrachovie