mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Wiewiórka pospolita

Tułów wraz z głową wiewiórki pospolitej osiągają łącznie długość 20–24 cm, ogona 17–20 cm, przy masie ciała 200–300 gramów. Zwierzę charakteryzuje się ubarwieniem zmiennym. Spotykane są dwie odmiany: jedna z częścią grzbietową wybarwioną na rudo, szarymi bokami i białą częścią brzuszną, a druga o grzbiecie czarnobrunatnym i białej części brzusznej, a bokach cieniowanych. Możliwe są także wybarwienia pośrednie. Wspomniane wersje kolorystyczne mogą występować równolegle u rodzeństwa z jednego miotu. Jesienią wiewiórki zmieniają futro na bardziej gęste i wybarwione w szarym odcieniu. Kolejna zmiana futra następuje wiosną. Ogon pokryty jest włosem rozmieszczonym w dwóch pasmach. Wiewiórka ma długie uszy zakończone kitkami. Zęby mają niskie korony.

Pytanie: Jaka jest średnia długość ogona wiewiórki?
Odpowiedź: 17–20 cm

Pytanie: Czy futro wiewiórki może być różnorodnie wybarwione?
Odpowiedź: tak

Pytanie: O jakiej porze roku futro zwierzęcia staje się bardziej gęste?
Odpowiedź: Jesienią

Pytanie: Czym zakończone są uszy zwierzęcia?
Odpowiedź: kitkami

Pytanie: Jaka jest średnia waga wiewiórki?
Odpowiedź: 200–300 gramów
Logan Paul

Zyskał sławę jako gwiazda w Internecie udostępniając filmy na serwisie Vine. W lutym 2014 roku miał ponad 3,1 mln obserwujących na różnych platformach społecznościowych. Do kwietnia 2014 roku zdobył 105 tys. obserwatorów na Twitterze, 361 tys. na Instagramie, 31 tys. polubień na Facebooku i około 150 tys. subskrybentów na swoim kanale YouTube. Na YouTube kompilacja filmów z serwisu Vine zdobyła ponad cztery miliony odsłon w pierwszym tygodniu po opublikowaniu. W 2015 roku został wyróżniony jako dziesiąta najbardziej wpływowa postać w serwisie Vine za swoje sześciosekundowe filmy, które przyniosły mu setki tysięcy dolarów dochodów z reklam. Do października 2015 jego filmy na Facebooku miały ponad 300 milionów odsłon.

Pytanie: Na jakim portalu Paul na początku wstawiał swoje filmy?
Odpowiedź: Vine

Pytanie: Ile osób obserwowało Paula na Twitterze?
Odpowiedź: 105 tys

Pytanie: Czy filmy Paula były długie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy Paul zarabiał z reklam?
Odpowiedź: tak
Rudy żelaza

Ustalenie, kiedy ludzie nauczyli się wytapiać żelazo z rudy jest trudne i budzi spory naukowe, gdyż najstarsze wyroby żelazne pochodzące z epoki brązu są bardzo nieliczne i mogły być wykonane z żelaza wytopionego z rud lub z żelaza meteorytowego. Do początków XXI w. sądzono, że genezę żelaza w artefaktach da się określić dzięki pomiarowi zawartości w nim niklu. Bogate w nikiel traktowano jako meteorytowe, a ubogie lub pozbawione tego pierwiastka jako pochodzenia ziemskiego i ustalono, że w epoce brązu wykonywano przedmioty z obu rodzajów żelaza, choć najstarsze były tylko z surowca meteorytowego. Uważano, że wytapiać żelazo z rudy zaczęto około 2 tys. lat p.n.e., przypuszczalnie w Azji Mniejszej. Jednak wyniki badań opublikowane w 2017 r. wykazały, iż zawartość niklu w żelazie nie jest pewnym wskaźnikiem pochodzenia żelaza, a zastosowana nowa metoda określania pochodzenia żelaza w artefaktach epoki brązu doprowadziła do konkluzji, że większość żelaznych artefaktów tych czasów, o ile nie wszystkie, wykonano z żelaza meteorytowego. Niewątpliwe pozyskiwanie tego metalu z rud zaczęło się około 1300–1200 r. p.n.e., czyli na początku epoki żelaza na Bliskim Wschodzie. Później techniki wytopu żelaza, a więc i wydobycie rud, szybko upowszechniły się w pasie Eurazji od strefy śródziemnomorskiej do Chin. Od tej epoki, aż do początków XXI w., żelazo pozyskiwane z rud stało się podstawowym metalem użytkowanym przez człowieka w Eurazji, a później i na innych kontynentach. W Amerykach żelazo zaczęto stosować i wydobywać dopiero w wyniku pojawienia się tam Europejczyków. Do XVIII w. podstawowymi eksploatowanymi złożami były rudy ze stref wietrzeniowych i złóż osadowych, dla Europy Zachodniej, Środkowej (na północ od Alp i Karpat), centralnej i północnej części Wschodniej i dla Skandynawii ważne były rudy darniowe, eksploatowane od VIII w. p.n.e. do połowy XX w., w których głównym minerałem złożowym był goethyt. Były to rudy ubogie w żelazo, a ich złoża niewielkie. Eksploatowano też już od starożytności syderyty, na mniejszą skalę także inne typy rud.

Pytanie: Czy naukowcy są zgodni co do momentu, w którym człowiek zaczął przerabiać rudę żelaza?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie są znane źródło żelaza?
Odpowiedź: rudy i meteoryty

Pytanie: Obecność i ilość jakiego pierwiastka przez pewien czas była dla naukowców wyznacznikiem pochodzenia danej próbki tego metalu?
Odpowiedź: niklu

Pytanie: Na którym kontynencie przypuszczalnie najwcześniej zaczęto obrabiać rudy żelaza?
Odpowiedź: Azjatyckim
Rudy żelaza

Zapotrzebowanie na żelazo i stopy żelaza (głównie stal) oraz wynikłe z tego wydobycie rud tego metalu zaczęło znacząco wzrastać w wyniku rewolucji przemysłowej, najpierw w Europie w XVIII w., w Stanach Zjednoczonych w połowie XIX w. Pojawiło się więc zapotrzebowanie na eksploatację złóż znacznie większych i o większej zawartości żelaza niż dotychczasowo wykorzystywane darniowe lub wietrzeniowe. W Europie wielkie znaczenie zyskało wówczas wydobycie rud powstałych w fanerozoiku w środowisku morskim, w tym oolitowych rud żelaza, zawierających zwykle 28 do 40% żelaza, zawartego w syderycie, goethycie, hematycie i szamozycie. Tego typu rudy zaczęto też wydobywać w Appalachach w USA, zwłaszcza w okolicach miasta Birmingham, jednak w odróżnieniu od Europy złoża tego typu rud były relatywnie niewielkie. Dlatego przełomowym dla hutnictwa żelaza USA stało się odkrycie potężnych magnetytowych złóż żelazistej formacji wstęgowej w skałach prekambru nieopodal południowych wybrzeży Jeziora Górnego, które zaczęto wydobywać od 1848 r., a w latach 1885–1903 uruchomiono wydobycie także na wschód od tego jeziora.

Pytanie: Z jakiego powodu pomiędzy osiemnastym a dziewiętnastym wiekiem zapotrzebowanie na żelazo zaczęło być coraz większe?
Odpowiedź: w wyniku rewolucji przemysłowej

Pytanie: Wydobycie czego zyskało na znaczeniu w Europie z powodu zwiększonego zapotrzebowania na eksploatację bogatszych złóż?
Odpowiedź: rud powstałych w fanerozoiku w środowisku morskim, w tym oolitowych rud żelaza

Pytanie: W jakich minerałach pochodzących z oolitowych rud obecne było żelazo?
Odpowiedź: syderycie, goethycie, hematycie i szamozycie

Pytanie: Jakie odkrycie spowodowało przełom w wydobyciu żelaza dla Stanów Zjednoczonych?
Odpowiedź: potężnych magnetytowych złóż żelazistej formacji wstęgowej w skałach prekambru nieopodal południowych wybrzeży Jeziora Górnego
Codex Seidelianus II

Dawni krytycy tekstu NT, tacy jak Tregelles, Scrivener jak i Gregory oceniali, że tekst rękopisu ma większą wartość niż Seidelianus I, jednak późniejsze badania wykazały, że jest odwrotnie. Kurt Aland dał mu profil tekstualny 1741 821/2 32 7s. Profil ten oznacza, że kodeks wspiera tekst bizantyński przeciwko „oryginalnemu” w 174 miejscach, współbrzmi zarówno z tekstem bizantyńskim jak i „oryginalnym” w 82 miejscach, wspiera tekst „oryginalny” przeciwko bizantyńskiemu w 3 miejscach. Ponadto kodeks posiada 7 sobie właściwych wariantów. W oparciu o ten profil tekst rękopisu został zaklasyfikowany do V kategorii Alanda. Tak więc liczba niebizantyńskich wariantów wynosi tylko 10 (w Seidelianus I – 25).

Pytanie: Jak nazywali się krytycy Nowego Testamentu?
Odpowiedź: Tregelles, Scrivener i Gregory

Pytanie: Czy Tregelles uważał, że rękopis ma mniejszą wartość niż Seidelianus I?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy w późniejszych badaniach potwierdziły się założenia pierwszych krytyków NT?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W ilu miejscach teksty brzmią tak samo?
Odpowiedź: 174
Codex Seidelianus II

Rękopis przywiózł ze Wschodu Andreas Seidel na początku XVII wieku (wraz z kodeksem Seidelianus I). Po jego śmierci, w 1718 roku, nabył go La Croze, królewski bibliotekarz z Berlina, który podarował go Wolfowi (wraz z Seidelianus I). Jedną kartę Wolf przekazał dla Richarda Bentleya, odnalazł ją Tregelles w 1845. Jest ona przechowywana w Cambridge. W 1734 roku Wettstein widział kodeks w Amsterdamie. Kodeks zaginął na dłuższy czas i był traktowany jako zagubiony rękopis. Ponownie został odnaleziony przez bibliotekarza Petersena w 1838 roku w bibliotece publicznej w Hamburgu.

Pytanie: Jaki inny artefakt został sprowadzony przez Seidela wraz z kodeksem Seideliańskim II?
Odpowiedź: kodeks Seidelianus I

Pytanie: Kto wszedł w posiadanie kodeksu po śmierci Andreasa Seidela?
Odpowiedź: La Croze

Pytanie: Czy Wolf sprezentował Bentley'owi tylko część kodeksu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Gdzie znajduje się karta kodeksu, która została podarowana Bentley'owi?
Odpowiedź: w Cambridge
Barbora Krejčíková

W 2021 roku wspólnie z Siniakovą osiągnęły finał Australian Open w grze podwójnej. Razem z Ramem doszła do finału Australian Open w grze mieszanej, w którym ponownie obroniła tytuł. W Strasburgu zdobyła pierwszy tytuł singlowy cyklu WTA Tour, w meczu mistrzowskim pokonując Soranę Cîrsteę 6:3, 6:3. Podczas French Open triumfowała w finale rozgrywek singlowych, pokonując w nim Anastasiję Pawluczenkową 6:1, 2:6, 6:4. Razem z Siniakovą awansowały również do finału zawodów deblowych, w których pokonały Bethanie Mattek-Sands i Igę Świątek, zdobywając trzeci wielkoszlemowy tytuł w grze podwójnej. W lipcu zwyciężyła w zawodach w Pradze, w finale pokonując Terezę Martincovą 6:2, 6:0. Wspólnie z Siniakovą zostały mistrzyniami olimpijskimi z igrzysk olimpijskich w Tokio (2020) w deblu. Pojedynek o złoty medal wygrały 7:5, 6:1 z Belindą Bencic i Viktoriją Golubic. Czeszki zostały też mistrzyniami kończącego sezon turnieju WTA Finals, w którym wygrały wszystkie mecze. W spotkaniu o tytuł pokonały Hsieh Su-wei i Elise Mertens 6:3, 6:4.

Pytanie: W którym roku wygrały finałową rozgrywkę w Australian Open?
Odpowiedź: 2021

Pytanie: W jakiej kategorii tenisistka wraz z partnerką wygrały Australian Open?
Odpowiedź: grze podwójnej

Pytanie: Ile w setach wygrała tenisistka z Pawluczenkową podczas French Open?
Odpowiedź: 6:1, 2:6, 6:4

Pytanie: Jak nazywał się ostatni turniej sezonu 2020, w którym czeska tenisistka wraz z partnerką odniosły zwycięstwo?
Odpowiedź: WTA Finals
Spetsai (1889)

Udział okrętu w wojnie grecko-tureckiej w 1897 roku był znacznie ograniczony, jako że grecka marynarka nie była w stanie wykorzystać swojej wyższości nad flotą osmańską. W czasie konfliktu tureckie okręty pozostawały w portach, ale interwencja mocarstw europejskich uniemożliwiła Grekom wykorzystanie ich przewagi. Ciężar konfliktu przeniósł się na Kretę, która była celem międzynarodowej demonstracji morskiej w latach 1897-1898. Kompromis ustalony przez mocarstwa zwracał Kretę Imperium Osmańskiemu, lecz wyspa miała mieć greckiego księcia. W latach 1897-1900 „Psara” i jej siostrzane okręty zostały częściowo przezbrojone; „Psara” została zmodernizowana w stoczni Société Nouvelle des Forges et Chantiers de la Méditerranée w La Seyne. Działa najmniejszego kalibru zostały zastąpione przez jedno działo kal. 99 mm na przodzie, osiem dział 9-funtowych, cztery 3-funtowe i dziesięć 1-funtowych działek rewolwerowych. Jedna z wyrzutni torpedowych kal. 356 mm została zastąpiona przez model o średnicy 380 mm. W latach 1908-1910 wymieniono stare działa kal. 150 mm na nowszą wersję z lufą o długości 45 kalibrów.

Pytanie: Czy Spetsai wykazał się w znaczącym stopniu w wojnie grecko-tureckiej?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka wyspa stała się celem międzynarodowej demonstracji morskiej w latach 1897-1898?
Odpowiedź: Kreta

Pytanie: Jaki książę miał zarządzać Kretą według ustalonego kompromisu?
Odpowiedź: grecki

Pytanie: W jakim miejscu modernizowano okręt „Psara”?
Odpowiedź: w stoczni Société Nouvelle des Forges et Chantiers de la Méditerranée
Spetsai (1889)

Uzbrojenie głównego kalibru „Spetsai” składało się z trzech dział Caneta kalibru 274 mm. Dwa z nich zostały zamontowane na dziobie w dwóch barbetach po obu stronach nadbudówki; lufy dział miały długość 34 kalibrów (L/34). Trzecie działo, o długości lufy wynoszącej 28 kalibrów, zostało zamontowane w wieży na rufie. Uzbrojenie średniego kalibru składało się z czterech dział kalibru 150 mm L/36 zamontowanych w kazamatach pod przednią artylerią główną, po dwie na każdej burcie, i piątego działa tego kalibru zamontowanego na pokładzie głównym pośrodku na dziobie. Okręt posiadał również kilka dział mniejszego kalibru do obrony przed torpedowcami, na które składały się cztery działa kal. 86 mm L/22, cztery działa 3-funtowe, cztery działa 1-funtowe i sześć 1-funtowych działek rewolwerowych. Okręt został też wyposażony w trzy wyrzutnie torpedowe kal. 356 mm. Opancerzenie jednostki wykonane było ze stali Creusota i typu compound. Główny pas pancerny miał grubość 300 mm, a artyleria główna chroniona była przez pancerz o grubości do 360 mm.

Pytanie: Jaki był kaliber dział Caneta na "Spetsai"?
Odpowiedź: 274 mm

Pytanie: Ile dział typu Caneta zostało umieszczonych na "Spetsai"?
Odpowiedź: trzech

Pytanie: Do czego wykorzystywano na "Spetsai" działa mniejszego kalibru?
Odpowiedź: obrony przed torpedowcami

Pytanie: Z jakiego materiału wytworzono opancerzenie "Spetsai"?
Odpowiedź: stali Creusota i typu compound
Tężec

Przetrwalniki po wniknięciu w tkanki, najczęściej w miejscu przypadkowego urazu (jak np. oparzenia lub ukłucia), przechodzą w postać wegetatywną poprzez proces kiełkowania przetrwalników. Rozwojowi sprzyjają warunki beztlenowe. Takie warunki spotykamy w ranach głębokich. W ranach płytkich i drobnych skaleczeniach może również dochodzić do namnażania się laseczek tężca pod warunkiem dodatkowego zakażenia drobnoustrojami tlenowymi, które zużywając tlen wytworzą warunki korzystne do rozwoju laseczek tężca. Namnażając się w miejscu zakażenia produkuje toksyny: tetanospazminę, tetanolizynę i fibrynolizynę.

Pytanie: Jaką formę przyjmują przetrwalniki w wyniku procesu kiełkowania?
Odpowiedź: wegetatywną

Pytanie: Czy brak tlenu przyczynia się do rozwijania się przetrwalników w ranach głębokich?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy laseczki tężca mogą wytwarzać się w ranach głębokich?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie toksyny powstają w obrębie zakażenia?
Odpowiedź: tetanospazminę, tetanolizynę i fibrynolizynę
Jarosław Sokołowski (gangster)

30 grudnia 1999 Jarosław Sokołowski został zatrzymany przez policję w Korbielowie na Żywiecczyźnie, gdzie przebywał u jednego ze swoich znajomych. Przyczyną aresztowania było doniesienie złożone przez jednego z handlarzy w Elektrolandzie (Janki pod Warszawą) Andrzeja R., ps. „Rudy” o wymuszeniu haraczy, m.in. przez Jarosława Sokołowskiego. W rzeczywistości Jarosław Sokołowski pożyczył mu ponad 100 tysięcy dolarów „na rozkręcenie interesu” i co jakiś czas zgłaszał się do niego po odsetki. Andrzej R. oddawał pieniądze lub – jeśli mu ich brakowało – odsetki spłacał sprzętem elektronicznym, który kupował w Elektrolandzie (ze zniżką 30 proc.). Dokładnie nie wiadomo[skąd takie przeświadczenie?], dlaczego Andrzej R. zdecydował się współpracować z policją. Jarosław Sokołowski wyszedł na wolność w połowie czerwca 2000 po pięciu miesiącach pobytu w areszcie, uzyskując status świadka koronnego.

Pytanie: Kiedy policja zatrzymała Sokołowskiego?
Odpowiedź: 30 grudnia 1999

Pytanie: Dlaczego Sokołowski został aresztowany?
Odpowiedź: przez doniesienie złożone przez jednego z handlarzy

Pytanie: Człowiek o jakim pseudonimie doniósł na Sokołowskiego?
Odpowiedź: „Rudy”

Pytanie: Czy Andrzej R. współpracował z policją?
Odpowiedź: tak
Roksolana

Miała doprowadzić do odsunięcia od łask Sulejmana Mâhidevrân, dotychczasowej konkubiny sułtana. Swój silny wpływ na Sulejmana wykorzystała do zapewnienia następstwa tronu jednemu ze swoich synów. Urodziła sułtanowi syna Mehmeda, później kolejno córkę Mihrimah i synów Abdullaha (zmarłego w dzieciństwie), Selima (przyszłego władcę), Bajazyda i Cihangira. W walce o wpływy na dworze doprowadziła do zamordowania najstarszego syna Sulejmana (ze związku z Mâhidevrân) – Mustafy (1553) oraz wielkiego wezyra Ibrahima (1536).

Pytanie: Jak nazywała się konkubina sułtana?
Odpowiedź: Mâhidevrân

Pytanie: Czy Roksolana miała potomstwo?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak nazywał się syn Roksolany, który później objął tron?
Odpowiedź: Selim

Pytanie: W którym roku zmarł Ibrahim?
Odpowiedź: 1536
Józef Beck

We wrześniu 1936 do Polski przyjechał minister spraw zagranicznych Rumunii Victor Antonescu, a w pierwszych dniach października Beck spotkał się w Genewie z premierem francuskim Léonem Blumem. Ten ostatni namawiał polskiego ministra do nawiązania ścisłych relacji z tzw. Małą Ententą, a przede wszystkim z Czechosłowacją. Beck odniósł się do tej prośby negatywnie. Ustalono konieczność zachowania neutralności w stosunku do stron wojny domowej w Hiszpanii. Następnie, w dniach 8–12 listopada Beck wraz z żoną przebywał w Londynie, z oficjalną wizytą w Wielkiej Brytanii. 10 listopada 1936 Edward Śmigły-Rydz został marszałkiem Polski. Do nominacji tej bardzo sceptycznie odnosiło się wielu piłsudczyków (m.in. Walery Sławek), ale Beck zdecydował się nie wchodzić z marszałkiem w otwarty konflikt.

Pytanie: Jakie stanowisko pełnił Antonescu?
Odpowiedź: ministra spraw zagranicznych

Pytanie: Gdzie Beck miał spotkanie z Blumem?
Odpowiedź: w Genewie

Pytanie: Kim był Józef Beck?
Odpowiedź: polskim ministrem

Pytanie: Czy Beck chciał nawiązać relacje z Małą Ententą?
Odpowiedź: nie
Józef Beck

6 grudnia 1930 Józef Beck został wiceministrem spraw zagranicznych. Szefem resortu był wówczas August Zaleski, którego Piłsudski uważał za osobę zbyt miękką, skorą do ustępstw na rzecz Ligi Narodów, przez co nienadającą się na to stanowisko. Minister sprzeciwiał się również podejmowaniu negocjacji na temat polsko-radzieckiego paktu o nieagresji. Przeciwne stanowisko zajął Beck. W krótkim czasie to właśnie ten ostatni przejął realną władzę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Zaleski nazywany był przez pracowników resortu patronem, a Beck – szefem.

Pytanie: Jaką funkcję objął Beck 6 grudnia 1930?
Odpowiedź: wiceministra spraw zagranicznych

Pytanie: Jakie zdanie o Zaleskim miał Piłsudski?
Odpowiedź: osobę zbyt miękką, skorą do ustępstw na rzecz Ligi Narodów

Pytanie: Czy Piłsudski chciał Zaleskiego na czele resortu?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakiego tematu bał się podejmować w resorcie Zaleski?
Odpowiedź: negocjacji na temat polsko-radzieckiego paktu o nieagresji
Maroko

W XIX wieku Maroko było areną ścierających się wpływów potęg kolonialnych takich jak Francja, Wielka Brytania, a także przez krótki czas Niemcy (konflikty marokańskie). W wyniku porozumienia w Fezie z 1912 roku Maroko stało się protektoratem Francji, a w 1956 roku uzyskało niepodległość. Na tle dokonanych przez francuskich kolonizatorów przesunięć granic w 1963 doszło do nieudanej wojny o Tindouf z Algierią (Maroko uważało tę algierską prowincję za swoją własność, utraconą w chwili uzyskania niepodległości). Niepodległe Maroko jest monarchią, która ma ugruntowaną pozycję w świecie arabskim. Od szeregu lat istnieje nierozstrzygnięty problem Sahary Zachodniej, który musiał być zażegnany przez siły ONZ.

Pytanie: Jakiego kraju Maroko było protektoratem?
Odpowiedź: Francji

Pytanie: W którym roku Maroko odzyskało niepodległość?
Odpowiedź: 1956

Pytanie: O jaki region trwała wojna z Algierią?
Odpowiedź: Tindouf

Pytanie: Jaki system władzy panuje w Maroku? 
Odpowiedź: monarchia
Andy Roddick

W lutym Amerykanin wystartował w San José. Roddick uzyskał półfinał, w którym zmierzył się z Radkiem Štěpánkiem. Pojedynek wygrał Czech w trzech setach. Po tym turnieju Roddick wziął udział w imprezie rozgrywanej w Memphis. Zawody zakończyły się triumfem Roddicka, który w finałowym meczu pokonał Štěpánka 7:5, 7:5. W marcu Amerykanin zagrał w turniejach z serii ATP World Tour Masters 1000. W Indian Wells osiągnął półfinał, po drodze pokonując Davida Ferrera i Novaka Đokovicia. Mecz o finał z Rafaelem Nadalem zakończył się porażką Roddicka. W Indian Wells Roddick doszedł ponadto do finału gry podwójnej razem z Mardym Fishem, gdzie w meczu o tytuł zagrali z parą Maks Mirny i Andy Ram. Roddick i Fish wygrali pojedynek 3:6, 6:1, 14-12, broniąc trzech piłek meczowych. Podczas rozgrywek w Miami Roddick doszedł do ćwierćfinału. Pojedynek o półfinał rozegrał z Rogerem Federerem, z którym przegrał 3:6, 6:4, 4:6.

Pytanie: Kto pokonał Roddicka w Indian Wells?
Odpowiedź: Rafael Nadal

Pytanie: Kto był partnerem Fisha w debla?
Odpowiedź: Roddick

Pytanie: Czy Federerowi udało się pokonać Roddicka?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Roddick rozegrał mecz finałowy w Miami?
Odpowiedź: nie
Andy Roddick

Na korty Amerykanin powrócił podczas turnieju w Cincinnati, gdzie został pokonany w meczu I rundy przez Philippa Kohlschreibera. Następnie Roddick wystartował w Winston-Salem, grając z „dziką kartą”. Amerykanin doszedł do półfinału zawodów, ponosząc porażkę z Johnem Isnerem. Na US Open Roddick dotarł do ćwierćfinału, osiągając tę fazę rozgrywek w Nowym Jorku po raz ósmy w karierze. Po drodze pokonał m.in. Davida Ferrera. Pojedynek z Hiszpanem przerywany był przez opady deszczu, jednak Roddick wygrał rywalizację 6:3, 6:4, 3:6, 6:3. W pojedynku z Rafaelem Nadalem o półfinał imprezy Roddick przegrał w trzech setach.

Pytanie: Ile setów trwał wtedy jego mecz z Nadalem na US Open?
Odpowiedź: trzy

Pytanie: Jaki był wtedy wynik jego meczu z Ferrerem na US Open?
Odpowiedź: 6:3, 6:4, 3:6, 6:3

Pytanie: Co umożliwiło mu grę w turnieju w Winston-Salem?
Odpowiedź: dzika karta

Pytanie: Do jakiej fazy rozgrywek w Winston-Salem udało mu się dojść?
Odpowiedź: półfinału
Klasyfikacja medalowa Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2014

Medale zdobyli reprezentanci dziewięciu państw. Najwięcej razy, dziewięciokrotnie, na podium olimpijskim stanęli zawodnicy i zawodniczki z Kanady, zdobywając cztery złote, cztery srebrne i jeden brązowy medal. Żaden z zawodników nie zdobył więcej niż jednego medalu na tych igrzyskach. W jeździe po muldach mężczyzn złoty medal zdobył Alexandre Bilodeau. Jako pierwszy narciarz dowolny obronił tytuł mistrza olimpijskiego i jednocześnie jako pierwszy miał na koncie dwa złote medale olimpijskie w narciarstwie dowolnym.

Pytanie: Z jakiego kraju było najwięcej zawodników na podium podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2014 roku?
Odpowiedź: Kanady

Pytanie: Z ilu krajów pochodzili zdobywcy medalów podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2014 roku?
Odpowiedź: dziewięciu

Pytanie: Jaki medal zdobył Alexandre Bilodeau w jeździe po muldach?
Odpowiedź: złoty

Pytanie: Czy jakiś zawodnik zdobył kilka medali w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w 2014 roku?
Odpowiedź: nie
Karol Świerczewski

W miejscu śmierci generała 18 kwietnia 1948 odsłonięto pierwszy pomnik. Drugi pomnik Karola Świerczewskiego Waltera w Jabłonkach odsłonięto w 1962 w tym samym miejscu. Naprzeciw pomnika, w 40. rocznicę śmierci generała 28 marca 1987 przy udziale córek generała – Antoniny, Marty i Zorii – został otwarty „Dom Pamięci gen. Karola Świerczewskiego”, którego ekspozycję przygotowali pracownicy Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, Ireneusz Wojciechowski i Henryk Bielecki. Obiekt działał jako filia Muzeum Historycznego w Sanoku pod kierownictwem Edwarda Zająca i był finansowany z budżetu miasta Sanoka. Próby zniszczenia monumentu w latach dziewięćdziesiątych XX wieku skończyły się niepowodzeniem, na skutek ostrego protestu mieszkańców Bieszczadów, gdzie Świerczewski wciąż cieszy się sympatią części mieszkańców. Ostatecznie monument zburzono w 2018, po wejściu w życie przyjętej przez Sejm RP ustawy dekomunizacyjnej.

Pytanie: Kiedy odsłonięto pierwszy pomnik ku czci generała Waltera?
Odpowiedź: 18 kwietnia 1948

Pytanie: W jakiej miejscowości wybudowano drugi ponik Waltera?
Odpowiedź: w Jabłonkach

Pytanie: Jak miały na imię córki Karola Wacława Świerczewskiego?
Odpowiedź: Antonina, Marta, Zoria

Pytanie: Jakie miasto sfinansowało powstanie „Domu Pamięci gen. Karola Świerczewskiego”?
Odpowiedź: Sanok