mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Crashgate

W sezonie 2008 tytuł mistrza świata zdobył brytyjski kierowca Lewis Hamilton, a wśród konstruktorów triumfowało Ferrari. Alonso zakończył sezon na piątej pozycji z 61 punktami, a Piquet na dwunastej z dorobkiem 19 punktów. Mimo plotek Piquet nie opuścił zespołu, podpisując kontrakt z Renault na sezon 2009. Po 10 wyścigach sezonu 2009 Piquet nie zdołał uzyskać ani jednego punktu, a 3 sierpnia potwierdził, że został zwolniony z Renault. Po odejściu Piquet ostro krytykował zespół Renault i jego szefa, Flavio Briatore. W zespole Renault na stanowisku kierowcy Piqueta zastąpił Francuz Romain Grosjean.

Pytanie: Jaki zawodnik został mistrzem świata w roku 2008?
Odpowiedź: Lewis Hamilton

Pytanie: Z jakiego kraju pochodzi Lewis Hamilton?
Odpowiedź: Wielkiej Brytanii

Pytanie: Jakie auto okazało się najlepsze podczas wyścigów?
Odpowiedź: Ferrari

Pytanie: Z kim Piquet podpisał nowy kontrakt na rok 2009?
Odpowiedź: Renault
Crashgate

10 września Piquet jr po raz drugi zeznawał przed FIA. W tym samym dniu strona f1sa.com ujawniła zapis pierwszej rozmowy Piqueta z FIA, która miała miejsce 30 lipca. Na pytanie o jej autentyczność Max Mosley odpowiedział: „Nie widziałem niczego, co uważam za fałszerstwo”. Z zapisu wynika, iż Piquet powiedział FIA, że Briatore i Symonds poprosili go o rozbicie się na konkretnym zakręcie. Alonso zaprzeczył, jakoby wiedział o planach Piqueta, powiedział także: „Nie mogę sobie wyobrazić tych rzeczy, tych sytuacji. To coś, czego nigdy mój umysł nie przyjmie”. Nelson Piquet sr stwierdził, że wątpi, by Alonso nie wiedział o spisku. Kwestionując sens startu z niewielką ilością paliwa i tankowania we wczesnej fazie wyścigu, powiedział:

Pytanie: Kiedy odbyła się pierwsza rozmowa Piqueta z FIA?
Odpowiedź: 30 lipca

Pytanie: Kiedy ujawniono nagranie z pierwszej rozmowy między Piquetem a FIA?
Odpowiedź: 10 września

Pytanie: Czy Alonso przyznał się do znajomości planów Piqueta?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto, według Piqueta, poprosił kierowcę o spowodowanie wypadku w konkretnym miejscu toru?
Odpowiedź: Briatore i Symonds
James Cagney

Pomimo sukcesu produkcji ze swoim udziałem, Cagney nie był zadowolony z umowy. Aktor chciał więcej zarabiać w przypadku pozytywnego przyjęcia filmów, ale zaproponował też mniejsze wynagrodzenie w przypadku gdyby okazały się one porażką. Cagney chciał zarabiać 4 tys. dolarów tygodniowo, tyle samo co Edward G. Robinson, Douglas Fairbanks Jr. i Kay Francis. Przedstawiciele wytwórni odmówili i zawiesili aktora. Cagney ogłosił, że zrobi kolejne trzy filmy za darmo, jeżeli Warner Bros. zrezygnuje z pięciu lat pozostających do wypełnienia kontraktu. Groził także, że zrezygnuje z Hollywood i wróci na uniwersytet Columbia, aby rozpocząć studia medyczne tak jak jego bracia. Po sześciu miesiącach zawieszenia, Frank Capra doprowadził do zwiększenia wynagrodzenia Cagneya do około 3 tys. dolarów na tydzień, gwarantując mu pierwszoplanowe role i udział w nie więcej niż czterech filmach rocznie.

Pytanie: Jakie tygodniowe aspiracje finansowe miał Cagney?
Odpowiedź: 4 tys. dolarów

Pytanie: Na kogo zapatrywał się Cagney w kwestii wysokości zarobków?
Odpowiedź: Edward G. Robinson, Douglas Fairbanks Jr. i Kay Francis

Pytanie: Co zaoferował Cagney wytwórni Warner Bros w zamian za skrócenie kontraktu o 5 lat?
Odpowiedź: trzy filmy za darmo

Pytanie: Kto wynegocjował dla Cagneya wyższe wynagrodzenie?
Odpowiedź: Frank Capra
Strategia na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju

Szacunkowo prawie połowa środków (480 miliardów PLN) wraz z wkładem własnym będzie pochodzić z funduszy unijnych. Na 75–150 miliardów PLN oceniono potencjał inwestycyjny spółek Skarbu Państwa, a do 230 miliardów PLN potencjał inwestycyjny polskich przedsiębiorstw w postaci środków na lokatach do częściowego wykorzystania przez przedsiębiorców. Potencjał inwestycyjny Polskiego Funduszu Rozwoju to 75–120 miliardów PLN, a programów rozwojowych BGK – 65–100 miliardów PLN. Nadpłynność systemu bankowego to rezerwa w wysokości około 90 miliardów PLN. Od 50 do 80 miliardów PLN winny zapewnić programy realizowane przy współpracy instytucji międzynarodowych, głównie banków.

Pytanie: Na jaką kwotę opiewa potencjał inwestycyjny PFR-u?
Odpowiedź: 75–120 miliardów PLN

Pytanie: Na jaką kwotę opiewa potencjał inwestycyjny Banku Gospodarstwa Krajowego?
Odpowiedź: 65–100 miliardów PLN

Pytanie: Ile wynosi nadpłynność finansowa systemu bankowego?
Odpowiedź: 90 miliardów PLN

Pytanie: Ile środków pochodzi z funduszy Unii Europejskiej?
Odpowiedź: prawie połowa
Zamach stanu w Turcji (2016)

Wojsko tureckie ogłosiło nadto wprowadzenie stanu wojennego oraz godziny policyjnej. Po godz. 2:00 w nocy do Stambułu przyleciał prezydent Erdoğan, który z powodu puczu przerwał wakacje w kurorcie Marmaris. Prezydent został wcześniej poinformowany o działaniach puczystów przez dowódcę I Armii, rozlokowanej przy granicy z Grecją i w okolicach Stambułu, generała Umita Dundara. Zadeklarował wierność i ostrzegł Erdogana przez zmierzającymi w jego kierunku komandosami. Zaoferował prezydentowi ochronę, o ile ten najpierw dotrze do Stambułu. Trzy śmigłowce z komandosami mającymi aresztować prezydenta, zjawiły się nad jego hotelem około pół godziny po odjeździe prezydenckiej kolumny. Samolot Erdoğana próbowały przechwycić myśliwce F-16, ale jego pilot zdołał przekonać ich załogi, że prowadzi zwykły lot rejsowy. Na wezwanie prezydenta na ulice wyszło społeczeństwo, w tym także zwolennicy partii opozycyjnych, którzy protestowali przeciw obalaniu władz wybranych w demokratycznych wyborach. Cywile zaczęli rozbrajać żołnierzy i przepędzać czołgi, a policja zaczęła aresztowania żołnierzy. Żołnierze nie zdecydowali się strzelać do demonstrantów. Poparcie dla władz i sprzeciw wobec zamachu zadeklarowała szybko także najwyższa kadra dowódcza armii, w tym szef sztabu generalnego i dowódca stacjonującej w okolicach Stambułu 1 Armii. Pucz potępiły także partie opozycyjne. Pomimo oświadczeń rebeliantów turecki rząd ogłosił, że sytuacja w kraju jest pod kontrolą.

Pytanie: Gdzie prezydent Erdoğan był na wakacjach?
Odpowiedź: w kurorcie Marmaris

Pytanie: Przez kogo został poinformowany prezydent o niebezpieczeństwie?
Odpowiedź: generała Umita Dundara

Pytanie: Gdzie musiał dotrzeć prezydent, aby zostać ochroniony?
Odpowiedź: do Stambułu
Zamach stanu w Turcji (2016)

Burmistrz Stambułu Kadir Topbas zapowiedział stworzenie dla zabitych uczestników puczu odrębnego cmentarza. Wypowiedział się przy tym o osobach mających być pochowane na tej nekropolii: „Każdy, kto odwiedzi to miejsce, będzie ich przeklinać i nie znajdą spokoju w swoich grobach [...]. Myślę, że przywódców zamachu stanu nic nie uratuje przed piekłem. Ale musimy zrobić tak, by świat stał się dla nich nie do zniesienia.” Ministerstwo do spraw religii (Diyanet) ogłosiło, że uczestnicy puczu nie otrzymają pogrzebu islamskiego.

Pytanie: Dla jakiej grupy osób chciał wybudować oddzielną nekropolię Kadir Topbas?
Odpowiedź: zabitych uczestników puczu

Pytanie: Jak o zabitych uczestnikach puczu wypowiedział się burmistrz Stambułu?
Odpowiedź: „Każdy, kto odwiedzi to miejsce, będzie ich przeklinać i nie znajdą spokoju w swoich grobach [...]. Myślę, że przywódców zamachu stanu nic nie uratuje przed piekłem. Ale musimy zrobić tak, by świat stał się dla nich nie do zniesienia.”

Pytanie: Jaka instytucja poinformowała, że zabici uczestnicy puczu nie zostają pochowani w obrządku islamskim?
Odpowiedź: Ministerstwo do spraw religii (Diyanet)

Pytanie: Jakiej posługi chciało odmówić zabitym uczestnikom zamachu stanu ministerstwo do spraw religii?
Odpowiedź: pogrzebu islamskiego
Paraguay (1930)

Banderę na „Paraguayu” i na bliźniaczej „Humaicie” podniesiono 21 stycznia 1931 roku i 23 dni później okręty wyruszyły w rejs do ojczyzny z mieszaną paragwajsko-włoską załogą. „Paraguay” dotarł do Asunción 5 maja i 13 maja oficjalnie wszedł w skład Armada Nacional jako okręt flagowy, na podstawie dekretu No 40.178. Kanonierka została włączona dekretem No 40.220 do Flotilla de Guerra 20 maja 1931 roku. Przed wybuchem wojny zdążyła odbyć jedynie próbny rejs do Puerto Casado. Rozpoczął się on 24 sierpnia 1931 roku. Przebywając drogę powrotną „Paraguay” wszedł na mieliznę w Piquente Cambá, po czym zszedł z niej bez uszkodzeń po 28 dniach. W chwili wybuchu wojny „Humaitá” i „Paraguay” stanowiły nowoczesny trzon paragwajskiej marynarki wojennej.

Pytanie: Dokąd dopłynął „Paraguay” 5 maja?
Odpowiedź: do Asunción

Pytanie: Okrętem flagowym jakiej marynarki stał się „Paraguay”?
Odpowiedź: Armady Nacional

Pytanie: Ile dni „Paraguay” przebywał na mieliźnie?
Odpowiedź: 28

Pytanie: Jaki rejs odbył „Paraguay” zanim rozpętała się wojna?
Odpowiedź: rejs do Puerto Casado
Paraguay (1930)

W 1947 roku obie kanonierki przechodziły trzeci remont w Buenos Aires. W tym czasie (7 marca) doszło w Paragwaju do kolejnego zamachu stanu. Bunt przeniósł się również na pokład stacjonujących w Argentynie jednostek – 7 maja zwolennicy Febraristas aresztowali wiernych rządowi członków załogi, w wyniku czego na „Paraguayu” ranne zostały 4 osoby. Ponieważ jednostki wyruszyły na remont bez środków bojowych, udały się do Urugwaju, gdzie otrzymały skromne uzbrojenie. Okręty rozpoczęły żeglugę do Paragwaju rzeką Parana 5 lipca, by po pięciu dniach przekroczyć granice paragwajską w Paso de Patria. Trafiona dzień wcześniej bombą lotniczą „Humaitá” osiadła 12 lipca na mieliźnie w pobliżu argentyńskiego miasta Ituzaingó. „Paraguay” pozostał przy bliźniaczej kanonierce, razem atakowane były przez rządowe lotnictwo. Nieobjęte buntem okręty „Capitán Cabral” i „Mariscal Estigarribia” oraz statki parowe „Helen Gunther” i „Tirador” przybyły w miejsce unieruchomienia kanonierek 15 lipca. Trzy dni później rozpoczęto ostrzał „Humaity” z lądu, nie przerwano też ataków z powietrza, zaś 24 i 25 lipca zaatakowano okopane załogi kanonierek z lądu i z wody. Wzrost poziomu wody na rzece pozwolił kanonierkom podjęcie próby przedarcia się z zasadzki, jednak została ona udaremniona przez wojska Stroessnera. Kanonierki znalazły schronienie w argentyńskim Itá Ibaté, gdzie zostały internowane do czasu zakończenia walk.

Pytanie: Gdzie odbyła się trzecia renowacja „Paraguayu”?
Odpowiedź: w Buenos Aires

Pytanie: Jaka sytuacja konfliktowa miała miejsce na pokładzie tych kanonierek 7 maja 1947 roku?
Odpowiedź: zwolennicy Febraristas aresztowali wiernych rządowi członków załogi

Pytanie: Jaką broną zaatakowano kanonierkę „Humaitá” 11 lipca 1947 roku?
Odpowiedź: bombą lotniczą

Pytanie: Jakie statki dotarły do stacjonujących w pobliżu miasta Ituzaingó kanonierek 15 lipca 1947 roku?
Odpowiedź: okręty „Capitán Cabral” i „Mariscal Estigarribia” oraz statki parowe „Helen Gunther” i „Tirador”
Pandemia COVID-19

Szczepionka przedsiębiorstwa Moderna również bazuje na technologii mRNA. Sekwencja nukleotydów w niej zawarta została przygotowana do 13 stycznia 2020, tj. w ciągu dwóch dni od podania do wiadomości genomu wirusa SARS-CoV-2. Pierwsze testy kliniczne ruszyły w USA 16 marca, na grupie 45 zdrowych dorosłych, zaś badania ostatniej fazy przeprowadzono na około 30 tys. osób. 16 listopada przedsiębiorstwo Moderna ogłosiło, że jego szczepionka wykazuje skuteczność na poziomie 94,5%. Oszacowało również, iż jest w stanie dostarczyć 20 mln dawek w 2020 i 500–1000 mln w 2021.

Pytanie: Jaki rodzaj kwasu rybonukleinowego wykorzystano w Modernie?
Odpowiedź: mRNA

Pytanie: Do kiedy wypracowano sekwencję w szczepieniu Moderny?
Odpowiedź: do 13 stycznia 2020

Pytanie: Kiedy rozpoczęły się badania kliniczne w Stanach Zjednoczonych?
Odpowiedź: 16 marca

Pytanie: Ilu uczestników wzięło udział w początkowych testach szczepienia?
Odpowiedź: 45

Pytanie: Jaką skutecznością wykazało się szczepienie mRNA?
Odpowiedź: 94,5%
Referendum w Polsce w 1946 roku

Obwieszczenie nie zawierało żadnych wyników szczegółowych (w obwodach, czy poszczególnych województwach), a cenzura komunistyczna uniemożliwiała publikację takich danych cząstkowych w prasie. Jedynym wyjątkiem były podane przez krakowskie pismo Polskiej Partii Socjalistycznej Naprzód prawdziwe wyniki głosowania w Krakowie, gdzie 84% głosujących odpowiedziało „nie” na pierwsze pytanie referendalne, 67% na drugie a 31% na trzecie. Urzędy wojewódzkie, powiatowe i przewodniczący komisji obwodowych wydali zarządzenie zabraniające członkom komisji podawania do wiadomości publicznej wyników głosowania w obwodach pod groźbą surowych kar. Gdy na posiedzeniu Rady Ministrów 5 lipca 1946 wicepremier Stanisław Mikołajczyk (PSL) protestował przeciw zakazowi cenzuralnemu publikacji wyników referendum w obwodach, wicepremier Władysław Gomułka (PPR) odpowiedział: Leć pan na skargę do Churchilla.

Pytanie: Kto nie zezwolił na publikowanie wyników referendum? 
Odpowiedź: cenzura komunistyczna

Pytanie: Jakie jedyne czasopismo podało wyniki referendum?
Odpowiedź: Naprzód

Pytanie: W jakim mieście wydawano czasopismo "Naprzód"?
Odpowiedź: Krakowie

Pytanie: Jaka partia wydawała czasopismo "Naprzód"?
Odpowiedź: Polska Partia Socjalistyczna
Referendum w Polsce w 1946 roku

Pytania zostały tak sformułowane, by wymuszać pozytywną odpowiedź na każde z nich. W ten sposób wynik referendum miał udowodnić jedność społeczeństwa i jego poparcie dla nowej władzy. Dlatego też partie tzw. Bloku Demokratycznego (PPR, PPS „lubelska”, SD, SL) rekomendowały głosowanie 3 razy TAK. PSL, zdający sobie sprawę, że gra idzie o zupełnie inną stawkę – a mianowicie niepodległość i niezawisłość Polski od Związku Sowieckiego – wbrew swoim przedwojennym postulatom wezwał do udzielenia negatywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie. W kwestii przemian własnościowych ludowcom nie wypadało bowiem głosować na NIE (reforma rolna), zostałoby to z pewnością wykorzystane przez PPR dla ośmieszenia PSL-u wśród polskich chłopów. To stanowisko poparła działająca w podziemiu PPS-WRN, zalecając gło­sować podobnie. Wolność i Niezawisłość oraz SN wzywały do odpowiedzi NIE na pierwsze 2 pytania, zaś NSZ i inne drobniejsze ugrupowania po­dziemne o charakterze skrajnie prawicowym wezwały do głosowania NIE na wszystkie 3 pytania, duża część opowiedziała się za całkowitym bojkotem referendum (w odniesieniu do pkt. 3 był to raczej protest wobec utraty kresów wschodnich na rzecz Związku Sowieckiego niż niechęć do przejęcia Wrocławia, Szczecina czy Gdańska). Wyraźnego stanowiska nie zajęło SP, zalecając swoim sympaty­kom głosowanie według własnego uznania. Hierarchia polskiego Kościoła katolickiego zajęła jedynie stanowisko w sprawie trzeciego pytania, apelując do udzielenia na nie odpowiedzi TAK.

Pytanie: Dlaczego pytania zawarte w tym referendum były ułożone tak, aby na każde z nich trzeba było odpowiedzieć pozytywnie?
Odpowiedź: W ten sposób wynik referendum miał udowodnić jedność społeczeństwa i jego poparcie dla nowej władzy

Pytanie: Do jakiej formy głosowania zachęcała Wolność i Niezawisłość?
Odpowiedź: odpowiedzi NIE na pierwsze 2 pytania

Pytanie: Jakie organizacje zalecały, aby oddać głos na NIE przy wszystkich trzech pytaniach zawartych w referendum?
Odpowiedź: NSZ i inne drobniejsze ugrupowania po­dziemne o charakterze skrajnie prawicowym

Pytanie: Jak w sprawie referendum wypowiadali się przedstawiciele kościoła katolickiego?
Odpowiedź: zajęli jedynie stanowisko w sprawie trzeciego pytania, apelując do udzielenia na nie odpowiedzi TAK
Order Orła Białego

Od wybuchu II wojny światowej order nadawany był rzadko i tylko przez rząd RP na obczyźnie (poza prezydentami RP otrzymującymi go z urzędu, uhonorowano nim 6 Polaków m.in. Tadeusza Tomaszewskiego, Eustachego Sapiehę i Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza oraz 4 cudzoziemców m.in. kard. Carlo Chiarlo), choć oficjalnie w PRL nigdy tego odznaczenia nie zniesiono. Dekret PKWN z 22 grudnia 1944 o orderach, odznaczeniach oraz medalach wymieniał Order Orła Białego jako jedno z odznaczeń państwowych, nadawanych przez Prezydium KRN, lecz nie był on nadawany, a w 1949 jako najwyższe odznaczenie zastąpił go Order Budowniczych Polski Ludowej. Ustawa z 17 lutego 1960 o orderach i odznaczeniach już nie wymieniała Orderu Orła Białego.

Pytanie: Jakie najwyższe odznaczenie państwowe wprowadziły władze PRL?
Odpowiedź: Order Budowniczych Polski Ludowej

Pytanie: Przez kogo nadawany był Order Orła Białego począwszy od 1939?
Odpowiedź: przez rząd RP na obczyźnie

Pytanie: Czy prezydenci RP otrzymywali z racji sprawowania tej funkcji Order Orła Białego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy Orderem Orła Białego mogli zostać odznaczeni tylko Polacy?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W którym roku wprowadzono Order Budowniczych Polski Ludowej?
Odpowiedź: 1949
Order Orła Białego

Ponownie został ustanowiony w 1807 jako najwyższe odznaczenie Księstwa Warszawskiego i później kongresowego Królestwa Polskiego. Po upadku powstania listopadowego w 1831 wraz z Orderem Świętego Stanisława i Orderem Virtuti Militari został zniesiony jako order Królestwa Polskiego ukazem cara. W jego miejsce został ustanowiony Cesarski i Królewski Order Orła Białego. Order ten był nadawany przez carów Rosji w latach 1831–1917 (do rewolucji lutowej i upadku caratu w marcu 1917). Ustanowienie oznaczenia Imperium Rosyjskiego, przejmującego elementy orderu Królestwa Polskiego, było jedną z represji po powstaniu listopadowym, gdy wbrew traktatowi wiedeńskiemu car uznał Królestwo Polskie za terytorium podbite, a nie odrębne państwo, związane jedynie unią personalną z Rosją. Z tego względu nie jest w tej formie i w tym okresie traktowany jako kontynuacja polskiego orderu rycerskiego.

Pytanie: Kto wydał rozkaz o likwidacji trzech odznaczeń po 1831 roku?
Odpowiedź: car

Pytanie: Jakie dwa inne ordery zostały wycofane po klęsce powstania listopadowego?
Odpowiedź: Świętego Stanisława i Virtuti Militari

Pytanie: W którym roku po raz ostatni przyznano Cesarski i Królewski Order Orła Białego?
Odpowiedź: 1917

Pytanie: Czy Cesarski i Królewski Order Orła Białego stanowi kontynuację Orderu Orła Białego?
Odpowiedź: nie
Historia Ukrainy

W dniu 18 lipca grupa kierowana przez Ołeksandra Moroza wybrała Łeonida Krawczuka na stanowisko przewodniczącego parlamentu. 24 sierpnia Rada Najwyższa Ukrainy przegłosowała Akt ogłoszenia niepodległości Ukrainy. 1 grudnia 1991 przeprowadzono ogólnoukraińskie referendum dot. niepodległości dotyczące niepodległości Ukrainy zawierające jedno pytanie – „Czy zgadza się Pan/Pani z Aktem ogłoszenia niepodległości Ukrainy?”. Za niepodległością Ukrainy opowiedziało 90,32%(28 804 071 przy frekwencji 84,18% z 31 891 742 ogółu) wyborców. Zgromadzenie Narodowe ogłosiło niepodległość Ukrainy 24 sierpnia 1991. 2 grudnia 1991 nastąpiło uznanie niepodległości Ukrainy przez pierwsze państwa świata (najpierw przez Polskę, pięć godzin później, jako drugie – przez Kanadę).

Pytanie: Kto został przewodniczącym parlamentu Ukrainy? 
Odpowiedź: Łeonid Krawczuk

Pytanie: Jaki pytanie było zadawane ludności podczas ogólnoukraińskiego referendum? 
Odpowiedź: „Czy zgadza się Pan/Pani z Aktem ogłoszenia niepodległości Ukrainy?”

Pytanie: Kiedy Ukraina stała się niepodległym krajem?
Odpowiedź: 24 sierpnia 1991

Pytanie: Ile procent ludności Ukrainy chciało, aby ich kraj był niepodległy?
Odpowiedź: 90,32
Bitwa nad rzeką Tollense

Wedle hipotez ostrożnie formułowanych w oparciu o stan wiedzy z 2017 roku, przebieg bitwy mógł być następujący: liczna grupa uzbrojonych mężczyzn próbowała przeprawić się przez rzekę po grobli i (być może) moście. Zostali oni powstrzymani siłą, a po tym początkowym etapie bitwy pozostały kości ze śladami obrażeń w okolicy drogi. Następnie walka przeniosła się w dół rzeki, a istotną rolę w niej odgrywali łucznicy, o czym świadczą liczne groty strzał znalezione poniżej przeprawy. Jednak walka w podmokłej, grząskiej i porośniętej dolinie rzeki była trudna. Próby przekroczenia rzeki w innych miejscach nie powiodły się, z powodu obrony albo uniemożliwiających to warunków terenowych. Wydaje się, że niektórzy wojownicy zostali zabici w rzece, bądź do niej wrzuceni. Ostatnia faza bitwy rozegrała się na stożku napływowym, będącym dzisiaj stanowiskiem Weltzin 20. Stabilniejszy grunt spowodował, że walka tam była bardzo intensywna, w zwarciu z wykorzystaniem pałek i sztyletów. Wskazuje na to szczególnie duża liczba kości ze śladami śmiertelnych obrażeń. Łucznicy dalej ostrzeliwali walczących, być może także ze wzniesionych brzegów doliny. Ich ofiarami padali także uciekający z pola walki, o czym świadczą liczne rany od strzał zadane z tyłu. Jest możliwe, że stożek ten stanowił ostatnią redutę obrony przegrywających, którzy nie mieli stamtąd gdzie dalej się cofać. W tej okolicy znaleziono większość szczątków koni, ale ich rola jest trudna do ustalenia na podstawie dotychczasowych znalezisk. Są one nieliczne i dotąd nie znaleziono na nich śladów walki.

Pytanie: Gdzie zakończyła się bitwa?
Odpowiedź: na stożku napływowym

Pytanie: Na podstawie czego stwierdzono, że walczący uciekali z miejsca bitwy?
Odpowiedź: Licznych ran od strzał zadanych z tyłu

Pytanie: Czym walczono pod koniec bitwy, na stożku napływowym?
Odpowiedź: Pałkami i sztyletami

Pytanie: Czemu przypuszcza się, że stożek mógł być ostatnim punktem obronnym?
Odpowiedź: Przegrywający nie mieli stamtąd gdzie dalej się cofać

Pytanie: Co próbowali zrobić walczący na początkowym etapie bitwy?
Odpowiedź: przeprawić się przez rzekę po grobli i (być może) moście
Bitwa nad rzeką Tollense

Analizy polimorfizmu DNA i zawartości izotopów strontu, węgla i azotu w zębach interpretowano jako wskazówkę, że wielu z poległych najprawdopodobniej pochodziło z obszarów odległych bądź bardzo odległych od Tollense, nawet spoza Niziny Środkowoeuropejskiej. Niektórzy z nich dawali się w ten sposób powiązać z dzisiejszymi południowymi Europejczykami oraz ludźmi mieszkającymi we współczesnej Polsce i Skandynawii. Ostrożniejsza jest późniejsza publikacja, która wskazuje na zróżnicowanie walczących co do pochodzenia i diety. To, że badania wskazują na spożywanie przez niektórych z nich prosa nie traktuje jednak jako dowodu na ich pochodzenie z południa, bo ziarna tego zboża znaleziono w Meklemburgii-Pomorzu Przednim w osadzie z okresu brązu, datowanej na XV w. p.n.e.; znane są także pochówki z tego terenu i okresu z analogicznymi wynikami analiz izotopowych. Zgadza się jednak, w oparciu o samą liczbę walczących, że nie mógł to być czysto lokalny konflikt i proponuje dalsze badania, które powinny rzucić dodatkowe światło na to zagadnienie. Wyniki badań opublikowane w 2019 opierających się na składzie izotopów strontu, ołowiu, tlenu i węgla pozwoliły wyróżnić dwie główne grupy poległych w dolinie Tollense. Grupa lokalna jest raczej jednorodna pod względem proweniencji i diety. Grupa nielokalna wydaje się bardziej zróżnicowana, co sugeruje raczej mieszaną grupę środowisk. Początki grupy nielokalnej są trudne do wyodrębnienia pod względem dostępnych danych izotopowych. Szeroko zmienne sygnatury izotopowe niektórych nielokalnych osób sugerują, że grupa nielokalna obejmowała zróżnicowaną grupę wojowników. Brak wyników stosunku zawartości izotopów 87Sr/86Sr powyżej 0,720 sugeruje, że wojownicy nie pochodzili z Półwyspu Skandynawskiego. Chociaż nie jest możliwe ustalenie pochodzenia nielokalnych poległych, większość dowodów wskazuje na tereny współczesnych Czech jako prawdopodobną lokalizację.

Pytanie: Jakie analizy pomogły w ustaleniu pochodzenia poległych w bitwie nad rzeką Tollense?
Odpowiedź: polimorfizmu DNA i zawartości izotopów strontu, węgla i azotu w zębach

Pytanie: Co wskazuje jednoznacznie, że konflikt nad rzeką Tollense nie był wyłącznie lokalny?
Odpowiedź: liczba walczących

Pytanie: Na ile grup podzielono poległych po analizie izotopów strontu, ołowiu, tlenu i węgla z 2019 roku?
Odpowiedź: dwie

Pytanie: Jaki teren pochodzenia wojowników nielokalnych udało się wykluczyć na podstawie analiz z 2019 roku?
Odpowiedź: Półwysep Skandynawski