mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Katowice Załęże

W dniu 6 marca 2015 roku rozstrzygnięto przetarg na modernizację linii kolejowej wraz z tym przystankiem, który wygrała krakowska firma ZUE. Prace budowlane na omawianym odcinku oraz przystanku rozpoczęły się 8 kwietnia tego samego roku. Do końca lipca gotowa była północna krawędź peronu oraz konstrukcja wiaty nad przejściem między ulicą a peronami. W tym czasie prace trwały na drugiej krawędzi peronu, a także w przejściu podziemnym. Na początku października 2015 roku prace przy przystanku były już na ukończeniu. Do tego czasu zmodernizowano peron, wiaty, przejście podziemne, a także zainstalowano nowe elementy małej architektury. Do wykonania pozostały wówczas prace wykończeniowe (w tym przełączenie oświetlenia). Prace przy modernizacji przystanku trwały do 30 listopada 2015.

Pytanie: Kto wygrał przetarg na realizację inwestycji Katowice Załęże?
Odpowiedź: ZUE

Pytanie: Z jakiego miasta pochodzi firma ZUE?
Odpowiedź: Z Krakowa

Pytanie: Kiedy rozpoczęto realizację budowy Katowic Załęże?
Odpowiedź: 8 kwietnia

Pytanie: Jaki etap prac do lipca 2015 roku udało się zakończyć dla przystanku Katowice Załęże?
Odpowiedź: gotowa była północna krawędź peronu oraz konstrukcja wiaty nad przejściem między ulicą a peronami
Strona bierna w języku niemieckim

W języku niemieckim istnieją dwa sposoby wyrażania strony biernej: Vorgangspassiv (werden-Passiv, strona bierna czynności) i Zustandspassiv (sein-Passiv, strona bierna stanu). Pierwsza opisuje czynność, która jest wykonywana na danym obiekcie bądź osobie, druga wyraża stan, który osiągnięto przez wykonanie jakiejś czynności. Podstawową formą strony biernej jest Vorgangspassiv; Zustandspassiv istnieje tylko wtedy, kiedy możliwe jest utworzenie Vorgangspassiv. O ile każde zdanie w Zustandspassiv ma swój odpowiednik Vorgangspassiv, zasada ta nie działa w drugą stronę; zmiana możliwa jest tylko z czasownikami, które opisują zmianę stanu

Pytanie: Jakie niemieckie słowo określa stronę bierną czynności?
Odpowiedź: Vorgangspassiv

Pytanie: Jakie niemieckie słowo określa stronę bierną stanu?
Odpowiedź: Zustandspassiv

Pytanie: Czy w języku niemieckim można wyrazić się w stronie biernej tylko w jeden sposób?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy zdanie w Vorgangspassiv można powiedzieć w Zustandspassiv?
Odpowiedź: nie
Strona bierna w języku niemieckim

Strona bierna utworzona z wykorzystaniem czasownika werden (werden-Passiv, Vorgangspassiv) jest stroną bierną czynności i tworzy się ją przy przekształcaniu zdania ze strony czynnej na bierną, opisuje czynność, która jest wykonywana na danym obiekcie bądź osobie
przy zachowaniu odpowiedniego czasu gramatycznego i trybu. Strona bierna utworzona z wykorzystaniem czasownika sein (sein-Passiv, Zustandspassiv) wskazuje na stan, w którym znajduje się podmiot, i który jest wynikiem jakiejś uprzedniej czynności. Jest to strona bierna stanu.

Pytanie: W jakiej sytuacji tworzy się w języku niemieckim stronę bierną utworzoną z wykorzystaniem czasownika werden?
Odpowiedź: przy przekształcaniu zdania ze strony czynnej na bierną

Pytanie: Co jest opisywane przez stronę bierną utworzoną przy pomocy czasownika werden?
Odpowiedź: czynność, która jest wykonywana na danym obiekcie bądź osobie

Pytanie: Na co wskazuje strona bierna stworzona przez użycie czasownika sein?
Odpowiedź: stan, w którym znajduje się podmiot, i który jest wynikiem jakiejś uprzedniej czynności
Tauryna

Organizm ludzki wytwarza niewielkie ilości tauryny w wątrobie, mózgu, jelitach i mięśniach szkieletowych. Jej naturalnym źródłem są produkty pochodzenia zwierzęcego, szczególnie ostrygi, mięso indyka, wątroba drobiowa i łosoś atlantycki. W roślinach z reguły nie występuje lub jest obecna w małych ilościach, do wyjątków należą ziarna soczewicy i grochu, zwłaszcza po kiełkowaniu. Podczas gotowania lub duszenia praktycznie całą tauryna ulega rozkładowi, natomiast w przypadku zastosowania technik kucharskich, podczas których produkt nie jest otoczony wodą (pieczenie, smażenie), cześć tauryny zostaje zachowana. Niemowlęta karmione piersią otrzymują niezbędną dawkę tauryny w mleku matki. Jest też niezbędnym składnikiem w diecie kotów – jest dla nich aminokwasem egzogennym.

Pytanie: W jakich organach człowiek wytwarza taurynę?
Odpowiedź: wątrobie, mózgu, jelitach i mięśniach szkieletowych

Pytanie: Czy wszystkie rośliny wydzielają taurynę?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie rośliny wydzielają więcej tauryny od innych?
Odpowiedź: ziarna soczewicy i grochu

Pytanie: Jakie zwierzęta muszą przyjmować taurynę w jedzeniu?
Odpowiedź: koty
Fabryka Obrabiarek do Drewna

W roku 1887 Carl Blumwe zmarł, a fabrykę przejął jego syn. W tym samym roku została ona przez niego powiększona o nowe parcele przy ul. Nakielskiej, na których wybudował warsztaty i hale fabryczne, wyposażone w oświetlenie elektryczne i nowoczesne urządzenia transmisyjne. W 1894 roku było zatrudnionych blisko 300 pracowników, zaś około 1900 roku – 350. Fabryka specjalizowała się wówczas w produkcji patentowanych osi wagonowych oraz maszyn do obróbki drewna, które sprzedawano w Rzeszy Niemieckiej oraz Cesarstwie Rosyjskim.

Pytanie: Jakie unowocześnienia posiadała fabryka przejęta przez syna zmarłego właściciela?
Odpowiedź: oświetlenie elektryczne i nowoczesne urządzenia transmisyjne

Pytanie: W czym specjalizowała się fabryka?
Odpowiedź: w produkcji patentowanych osi wagonowych oraz maszyn do obróbki drewna

Pytanie: Na jakich terenach były sprzedawane produkty wytworzone w fabryce?
Odpowiedź: w Rzeszy Niemieckiej oraz Cesarstwie Rosyjskim

Pytanie: Czy właściciele fabryki byli spokrewnieni?
Odpowiedź: tak
Fabryka Obrabiarek do Drewna

Szukając lepszej lokalizacji dla swojego zakładu, Blumwe w 1878 kupił teren z zabudowaniami od wdowy po właścicielu odlewni żelaza – Juliuszu Schmidcie na Wilczaku (obecnie ul. Nakielska 53). Mając do dyspozycji pomieszczenia fabryczne przystosowane do zamierzonej produkcji, zakłady te powiększył i zainstalował nowe maszyny. Wykonywał traki do tartaków oraz maszyny do obróbki drewna. W 1878 włączył do spółki swojego syna Wilhelma i od tego czasu przedsiębiorstwo przyjęło nazwę „Carl Blumwe i Syn” (niem. C. Blumwe & Sohn Eisengiesserei u. Special – Fabrik für Patentwagenachsen und Holzbearbeitungsmaschinen). Według danych z 1886 roku zakład zatrudniał ponad 100 robotników, a produkcję rozszerzono o maszyny parowe o mocy do 300 KM oraz urządzenia transmisyjne.

Pytanie: Jakich zmian dokonał w swoich zakładach Blumwe po wykupieniu terenu na Wilczaku?
Odpowiedź: zakłady te powiększył i zainstalował nowe maszyny

Pytanie: Jak zaczęło się nazywać to przedsiębiorstwo w 1878 roku?
Odpowiedź: „Carl Blumwe i Syn” (niem. C. Blumwe & Sohn Eisengiesserei u. Special – Fabrik für Patentwagenachsen und Holzbearbeitungsmaschinen)

Pytanie: Jakie urządzenia były produkowane na terenie tych zakładów w 1878 roku?
Odpowiedź: traki do tartaków oraz maszyny do obróbki drewna

Pytanie: Na jakim obszarze mieściły się te zakłady od 1878 roku?
Odpowiedź: na Wilczaku (obecnie ul. Nakielska 53)
Kira Iwanowa

Po igrzyskach Kira Iwanowa ostatecznie rozstała się z Kowalowem, zaczęła grać w filmach i występowała z Ice-Theatre Igora Bobrina w Rosji, a w 1991 roku rozpoczęła pracę trenerki łyżwiarstwa. W 1989 roku zmarła jej babcia, która ją wychowała. Kiedy Iwanowa zaczęła pracę trenerską, wciąż miała problem z przystosowaniem się do życia poza światem wyczynowego sportu. W międzyczasie jej trzej najlepsi uczniowie nagle odeszli do innych trenerów, a ona miała kłopoty ze snem i przyjmowała środki uspokajające. Ponadto w tym okresie aż dwukrotnie w ciągu trzech miesięcy miała wypadki samochodowe.

Pytanie: Czym zajęła się Iwanowa po igrzyskach?
Odpowiedź: zaczęła grać w filmach i występowała z Ice-Theatre Igora Bobrina w Rosji, a w 1991 roku rozpoczęła pracę trenerki łyżwiarstwa

Pytanie: Kto wychowywał Iwanową?
Odpowiedź: babcia

Pytanie: Z czym miała problem Iwanowa, kiedy rozpoczęła pracę jako trenerka?
Odpowiedź: z przystosowaniem się do życia poza światem wyczynowego sportu

Pytanie: Czy Iwanowa uległa wypadkowi samochodowemu?
Odpowiedź: tak
Melba

Escoffier często nazywał swoje potrawy imionami kobiet; według anegdoty to, że swoje najsławniejsze dania przygotowywał dla kobiet, miał uważać nawet za największy sekret swojej kuchni. Melba nie była wyjątkiem, istnieją nawet nazwane na cześć innych kobiet dania z brzoskwiń, jak upamiętniające Blanche d'Antigny danie coupe d'Antigny (połówki brzoskwiń w syropie waniliowym na lodach truskawkowych, polane śmietanką). Do szerzej znanych należy deser fraises à la Sarah Bernhardt (truskawki z lodami waniliowymi, sorbetem ananasowym, bitą śmietaną i likierem curaçao), żadne z nich nie jest jednak tak szeroko znane, jak melba. Swoje dania poświęcał kobietom, artystkom, ale też operze, którą żywo się interesował; także tu Melba nie była wyjątkiem. Nazywał swoje dania imionami kompozytorów (Belliniego, Bizeta, Donizettiego, Gounoda, Masseneta, Rossiniego, Verdiego), bohaterów oper (Aidy, Carmen, Otella, Toski), śpiewaków (prócz Melby – Emmy Calvé, Victora Maurela, Sibyl Sanderson, Adeliny Patti), ponadto stworzył potrawę poularde à la diva (kurczak nadziewany ryżem, foie gras i truflami). Dość wymyślne nazwy potraw były w ogóle charakterystyczne dla Escoffiera, przy tym były nie dziwactwem, ale integralną i naturalną częścią jego reformy sztuki kulinarnej. W restauracjach dawnego typu, gdzie stosowano service à la française – podając wszystkie dania naraz, przez co były bezpośrednio widoczne dla gości, skomplikowane nazwy dań mogły prowadzić jedynie do konfuzji. W restauracjach nowego typu, ukształtowanych przez Escoffiera, gość wybierał już potrawy, posługując się kartą dań w sposób znany dziś powszechnie, dzięki czemu można było zastosować nazwy bardziej finezyjne (często w języku francuskim), a przez to zachęcające do zakupu dania: do nazw takich należała także nazwa „melba”. W przeciwieństwie do nazw wielu innych dań Escoffiera i innych kucharzy, w których występują imiona znanych postaci, pêches Melba nie zawiera łącznika à la (tzn. nie występuje jako pêches à la Melba): użycie nazwy tak skonstruowanej sugeruje, że melba nie jest daniem w stylu Melby, przypominającym Melbę, ale raczej daniem poświęconym Melbie.

Pytanie: Z czego składa się deser fraises à la Sarah Bernhardt?
Odpowiedź: truskawek z lodami waniliowymi, sorbetu ananasowego, bitej śmietany i likieru curaçao

Pytanie: Czy melba jest znanym deserem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Na cześć kogo Escoffier tworzył swoje dania?
Odpowiedź: kobiet

Pytanie: Jak nazywa się kurczak nadziewany ryżem z truflami?
Odpowiedź: poularde à la diva
Dziennik Anne Frank

Istnieje kilka hipotez na temat tożsamości Kitty. W 1986 roku krytyk Sietse van der Hoek stwierdził, że imię to odnosi się do Kitty Egyedi – przedwojennej przyjaciółki Franków. Wpływ na stwierdzenie van der Hoeka mogła mieć publikacja z 1970 roku – „A Tribute to Anne Frank”, przygotowana przez Anne Frank Foundation, która zakładała, że Kitty Egyedi była pierwowzorem tej postaci, co zostało podkreślone przez zamieszczenie fotografii przedstawiającej Anne, Sanne Ledermann, Hanneli Goslar i Kitty Egyedi. Anne nigdy nie wspomniała w swoim dzienniku o Kitty Egyedi, a jedynym przykładem listów do prawdziwych przyjaciół są dwa niewysłane pożegnalne listy do Jacqueline van Maarsen z września 1942 roku.

Pytanie: Jak nazywała się znajoma Franków, o której wspomniał van der Hoek?
Odpowiedź: Kitty Egyedi

Pytanie: Czy Anne kiedykolwiek napisała, jakoby Kitty miała być jej bliską znajomą?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co stanowi dowód w sprawie przyjaźni Anne?
Odpowiedź: dwa niewysłane pożegnalne listy do Jacqueline van Maarsen

Pytanie: Czy badacze są zgodni co do określenia tożsamości przyjaciółki Anne?
Odpowiedź: nie
Dziennik Anne Frank

We wstępie do pamiętnika Anne wyraziła pragnienie posiadania jednej osoby, którą mogłaby nazwać jej najprawdziwszym przyjacielem, osobą, której mogłaby powierzyć swe najskrytsze myśli i uczucia. Zauważyła, że miała wielu „przyjaciół” i równie dużo adoratorów, ale żadnego najdroższego przyjaciela (według jej definicji). Pierwotnie uważała, że jej przyjaciółka Jacque van Maarsen mogłaby być tą osobą. W początkowych wpisach dziennika Anne stwierdziła, że nie jest zakochana w Hello Silberbergu, jednak uważała, że mógłby on zostać jej prawdziwym przyjacielem. Podczas pobytu w ukryciu Anne zakochała się w Peterze van Daanie. Ostatecznie jej jedynym najbliższym przyjacielem był jej dziennik i „Kitty”.

Pytanie: Kim dla Anne Frank był "najprawdziwszy przyjaciel"?
Odpowiedź: osobą, której mogłaby powierzyć swe najskrytsze myśli i uczucia

Pytanie: Jakie pragnienie Anne Frank wyjawia we wstępie do tej książki?
Odpowiedź: posiadania jednej osoby, którą mogłaby nazwać jej najprawdziwszym przyjacielem

Pytanie: Czy Anne Frank nie miała w ogóle przyjaciół?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W kim zakochana była Anne Frank?
Odpowiedź: Peterze van Daanie

Pytanie: Czy Hello Silberberg był jej ukochanym?
Odpowiedź: nie
Kumak górski

Próby wyjaśnienia zasięgów występowania europejskich kumaków pociągnęły za sobą powstanie kilku hipotez. Jedna z nich uznaje, że kumak nizinny i kumak górski powstały na skutek zmian klimatu związanych z jednym z plejstoceńskich zlodowaceń. Przeczy temu zapis kopalny, rozróżniający odrębne linie tych kumaków już od pliocenu. Zlodowacenia plejstoceńskie kumak górski prawdopodobnie przetrwał na Bałkanach i Półwyspie Apenińskim i wtedy powstały główne linie mtDNA, różniące się między sobą w 4,7–5,2%. Inne obszary Europy opanowały w czasie interglacjałów. Na Węgry zwierzę dostało się znad zachodniego Dunaju (Kraj Zadunajski). Populacje północne mogły przemierzyć dwie alternatywne drogi: przedostać się przez Karpaty lub drogą zachodnią znad Dunaju. Obecnie wyróżnia się dwie główne linie gatunku: alpejską (zachodnią) i karpacką (wschodnią), do której zaliczają się też osobniki z północnego wschodu Węgier. Wydaje się, że klad karpacki wykazuje większą stabilność, być może przetrwał on też zlodowacenie w jakichś ostojach na terenie Europy Środkowej. Duże zróżnicowanie genetyczne wskazuje też na rozdrobnienie jego populacji już przed przybyciem na te tereny kumaka nizinnego. Natomiast w zachodniej części Węgier doszło do hybrydyzacji i zastąpienia kumaka górskiego nizinnym.

Pytanie: Jakie wyróżniamy linie gatunku kumaka górskiego?
Odpowiedź: alpejską (zachodnią) i karpacką (wschodnią)

Pytanie: Na co wskazuje zróżnicowanie genetyczne kumaka górskiego?
Odpowiedź: na rozdrobnienie jego populacji już przed przybyciem na te tereny kumaka nizinnego

Pytanie: Skąd kumak górski dostał się na Węgry?
Odpowiedź: znad zachodniego Dunaju

Pytanie: Gdzie prawdopodobnie przebywał kumak górski podczas zlodowacenia plejstoceńskiego?
Odpowiedź: na Bałkanach i Półwyspie Apenińskim
Kumak górski

Kumak górski rozmnaża się w środowisku wodnym. Wykorzystuje do tego celu nawet najmniejsze zbiorniki wodne, często nietrwałe. Ważne, by były ciepłe i płytkie, niezacienione, zwłaszcza leżące w lesie lub jego pobliżu. Mogą to być sadzawki o wspomnianych cechach, ale korzysta także z zalanych wodą dawnych wyrobisk żwiru, większych kałuży, a nawet gromadzących wodę kolein. Różni się tym od kumaka nizinnego, preferującego większe, bardziej trwałe zbiorniki. Ważną cechą jest brak innych płazów, a właściwie ich larw. Szczególnie unika żaby trawnej i żaby dalmatyńskiej. Larwy te mogłyby stanowić zagrożenie jako drapieżniki. Udowodniono choćby żywienie się kijanek żaby dalmatyńskiej jajami kumaka górskiego. W takich warunkach znacznie zwiększa się umieralność larw B. variegata. Również obecność kijanek własnego gatunku czyni zbiornik mniej atrakcyjnym.

Pytanie: Czy Kumak górski rozmnaża się wyłącznie w dużych zbiornikach wodnych?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Larw jakich płazów unika najbardziej?
Odpowiedź: żaby trawnej i żaby dalmatyńskiej

Pytanie: Dlaczego kumak górski unika larw żaby trawnej i dalmatyńskiej?
Odpowiedź: Larwy te mogłyby stanowić zagrożenie jako drapieżniki

Pytanie: Czy kumak górski preferuje zbiorniki wodne, w których nie znajdują się już inne kijanki tego gatunku?
Odpowiedź: tak
Mikołaj III d’Este

W 1441 roku Mikołaj III zlecił wykonanie portretu syna Leonella Pisanellowi, odwiedzającemu od 1435 roku w Ferrarze swego przyjaciela Guarina. W trakcie pracy nad portretem przybył do Ferrary z Wenecji Jacopo Bellini również w celu wykonania portretu młodego markiza. Mikołaj III wyżej ocenił dzieło wenecjanina, nie wpłynęło to jednak ujemnie na dobre stosunki Pisanella z dworem ferraryjskim. Pojawienie się w Ferrarze znakomitych obcych artystów doprowadziło do przewrotu w malarstwie ferraryjskim, do tego czasu bardzo niejednolitym i zorientowanym głównie użytkowo, na dekorację pomieszczeń i przedmiotów.

Pytanie: Czy Mikołaj III miał potomstwo?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto miał wykonać portret dla Mikołaja III?
Odpowiedź: Pisanell

Pytanie: Z jakiego miasta przyjechał Bellini?
Odpowiedź: z Wenecji

Pytanie: Dlaczego Bellini przybył z Wenecji do Mikołaja III?
Odpowiedź: w celu wykonania portretu młodego markiza

Pytanie: Z kim przyjaźnił się Bellini?
Odpowiedź: Z Guarinem
Mikołaj III d’Este

W 1397 roku trzynastoletni Mikołaj został ożeniony przez swych opiekunów, z pobudek politycznych z piętnastoletnią Gigliolą da Carrara, córką signora Padwy. Małżeństwo było nieszczęśliwe. Gigliola nie miała dzieci, była chorowita i po 9 latach małżeństwa zmarła. Mikołaj biorąc odwet na opiekunach rozwinął bogate życie erotyczne. Liczbę jego miłosnych podbojów, współcześni liczyli na 800. W Ferrarze mówiono, że po jednej i drugiej stronie Padu biegają tylko dzieci Mikołaja. Historia przekazała imiona 22 nieślubnych dzieci Mikołaja.

Pytanie: Dlaczego osoby sprawujące nad nim opiekę doprowadziły go do małżeństwa z córką signora Padwy?
Odpowiedź: z pobudek politycznych

Pytanie: Czy Mikołaj i Gigiola byli zadowoleni ze swojej relacji?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co zrobił w ramach zemsty na swoich opiekunach?
Odpowiedź: rozwinął bogate życie erotyczne

Pytanie: Kiedy żona Mikołaja odeszła z tego świata?
Odpowiedź: po 9 latach małżeństwa
Teresa Orlowski

Mając 30 lat, pojawiła się w pierwszym filmie porno Idź do niego (Go For It, 1983). Poza redagowaniem czasopisma erotycznego „VTO”, rozpoczęła działalność jako producentka filmów hardcorowych na kasetach wideo VHS z serii Foxy Lady, w której Orlowski występowała w roli głównej. VTO podbił międzynarodowy rynek wideo, a Teresa Orlowski natychmiast stała się międzynarodową gwiazdą kina dla dorosłych i została nazwana „Królową porno Niemiec” i stała się międzynarodową gwiazdą kina dla dorosłych. W jej filmach brali udział m.in.: Blake Palmer, Christoph Clark, Gabriel Pontello, Peter North, Rocco Siffredi, Ron Jeremy, Tom Byron czy Sean Michaels.

Pytanie: Czym zajmowała się aktorka w piśmie VTO?
Odpowiedź: redakcją

Pytanie: Czy Orlowski odegrała rolę drugoplanową w serii Foxy Lady?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto był znany pod przydomkiem "Królowej porno Niemiec"?
Odpowiedź: Teresa Orlowski

Pytanie: Dlaczego Orlowski stała się rozpoznawalną aktorką produkcji pornograficznych?
Odpowiedź: gdyż VTO podbił międzynarodowy rynek
Stanisław Dziwisz

3 czerwca 2005 Benedykt XVI prekonizował go arcybiskupem metropolitą krakowskim. Paliusz metropolitalny otrzymał 29 czerwca 2005 w bazylice św. Piotra w Rzymie. Natomiast 27 sierpnia 2005 odbył ingres do katedry na Wawelu i kanonicznie objął swój urząd. Jako arcybiskup metropolita krakowski objął urząd wielkiego kanclerza Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Przyczynił się do podniesienia uczelni do godności Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Był inicjatorem budowy Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”, a także zorganizowania w Krakowie 31. Światowych Dni Młodzieży. Gościł w Krakowie dwóch papieży: Benedykta XVI i Franciszka. W kwietniu 2010 udzielił zgody na pochowanie na Wawelu zmarłej w katastrofie smoleńskiej pary prezydenckiej Lecha i Marii Kaczyńskich, co spotkało się z krytyką i protestami, jak i kontrprotestami zwolenników pochówku pary prezydenckiej na Wawelu. W kwietniu 2014 w związku z ukończeniem 75 lat zgodnie z przepisami prawa kanonicznego oddał się do dyspozycji papieża, jednakże Franciszek zlecił mu dalsze sprawowanie urzędu arcybiskupa krakowskiego. Rezygnacja została przyjęta 8 grudnia 2016, jednocześnie do 28 stycznia 2017, kiedy to jego następca, dotychczasowy arcybiskup metropolita łódzki Marek Jędraszewski kanonicznie objął urząd, pełnił zleconą mu przez papieża funkcję administratora apostolskiego archidiecezji.

Pytanie: Jaki tytuł otrzymał w Rzymie Dziwisz?
Odpowiedź: Paliusz metropolitalny

Pytanie: Jaką funkcję pełnił Dziwisz w Krakowie?
Odpowiedź: wielkiego kanclerza Papieskiej Akademii Teologicznej

Pytanie: Na kogo pochówek na Wawelu zgodził się Dziwisz?
Odpowiedź: Lecha i Marii Kaczyńskich

Pytanie: W którym roku zmarli Lech i Maria Kaczyńscy?
Odpowiedź: 2010
Stanisław Dziwisz

22 lutego 2006 Benedykt XVI wyniósł go do godności kardynalskiej. Kreowany kardynałem prezbiterem został na konsystorzu 24 marca 2006. Ingres kardynalski do katedry na Wawelu odbył 1 kwietnia 2006, natomiast 24 października 2006 objął swój kościół tytularny w Rzymie – bazylikę Najświętszej Maryi Panny Wszystkich Ludzi. Decyzjami papieża Benedykta XVI został członkiem czterech dykasterii Kurii Rzymskiej: 6 maja 2006 Kongregacji Wychowania Katolickiego oraz Papieskiej Rady ds. Środków Społecznego Przekazu, 24 kwietnia 2008 Papieskiej Rady ds. Świeckich, a 5 stycznia 2011 Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia. W 2013 wziął udział w konklawe, na którym papieżem został wybrany Franciszek. 27 kwietnia 2019 w związku z ukończeniem 80 lat utracił prawo udziału w konklawe.

Pytanie: Kto nadał tytuł kardynała Dziwiszowi?
Odpowiedź: Benedykt XVI

Pytanie: Kiedy Dziwisz uzyskał tytuł kardynała prezbitera?
Odpowiedź: 24 marca 2006

Pytanie: Jaki kościół tytularny przypisano Dziwiszowi?
Odpowiedź: bazylikę Najświętszej Maryi Panny Wszystkich Ludzi

Pytanie: Dlaczego od 2019 Dziwisz nie może już uczestniczyć w konklawe?
Odpowiedź: ponieważ ukończył 80 lat
Maria Callas

Jesienią 1954 Callas z wielkim powodzeniem wystąpiła w Lyric Theater w Chicago, otwierając sezon Normą, Traviatą i Łucją z Lammermooru. Otwierała również sezon w La Scali śpiewając po raz pierwszy partię Julii w Westalce Spontiniego. W tym samym sezonie występowała w La Scali, również po raz pierwszy w karierze, w partiach Magdaleny w operze Andrea Chénier Giordana i Aminy w Lunatyczce Belliniego. Jesienią 1955 ponownie pojawiła się w Chicago, tym razem w Purytanach, Trubadurze i nowej partii – Cio-cio-san w Madame Butterfly Pucciniego i otworzyła sezon w La Scali Normą. W 1956 w La Scali Luchino Visconti wyreżyserował nową inscenizację Traviaty z Callas. Doskonale przyjęte przedstawienie zapoczątkowało współpracę śpiewaczki z reżyserem, której efektem były w następnych latach inscenizacje Lunatyczki (La Scala, 1957), Anny Boleyn Donizettiego (La Scala, 1957), Ifigenii na Taurydzie Glucka (La Scala, 1957), Łucji z Lammermooru (Dallas, 1959), Toski (Covent Garden, 1964) i Normy (Paryż, 1964).

Pytanie: Czy Maria Callas śpiewała w Westalce Spontiniego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką rolę miała Maria Callas w Westalce Spontiniego?
Odpowiedź: Julii

Pytanie: Czy Callas śpiewała w Chicago?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z jakim reżyserem współpracowała Callas? 
Odpowiedź: Luchino Visconti