mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Alternatywy 4

Pomysł na Alternatywy 4 narodził się jesienią 1979 roku, kiedy scenarzysta Maciej Rybiński z okazji odbioru kluczy do nowego mieszkania na Okęciu postanowił stworzyć scenariusz do filmu obrazującego społeczeństwo Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, na przykładzie mieszkańców jednego bloku osiedlowego. Początkowo serial miał nosić nazwę Nasz dom, a Rybiński przy tworzeniu scenariusza współpracował z Januszem Płońskim. Gdy rządy Edwarda Gierka w Polsce chyliły się ku końcowi, realizacji Naszego domu podjął się Stanisław Bareja. Projektem na fali solidarnościowej odwilży zainteresowała się Telewizja Polska, która po sukcesie Misia zezwoliła Barei na rozpoczęcie realizacji serialu. Pomysł na Nasz dom entuzjastycznie przyjął kierownik Zespołu Filmowego „Perspektywa” Janusz Morgenstern.

Pytanie: W jakich okolicznościach Maciej Rybiński wymyślił motyw, na którym będzie opierać się ten serial?
Odpowiedź: z okazji odbioru kluczy do nowego mieszkania na Okęciu

Pytanie: Jaki miał być pierwotnie tytuł tego serialu?
Odpowiedź: Nasz dom

Pytanie: Jaka stacja wyraziła zainteresowanie tym serialem?
Odpowiedź: Telewizja Polska

Pytanie: Jaki reżyser zdecydował się na współpracę z Rybińskim?
Odpowiedź: Stanisław Bareja
Jangczuanozaur

Chropowata po stronie bocznej powierzchnia kości szczękowej, największej z kości czaszki, mierzącej u holotypu aż 78 cm, o trzonie wyższym niż dłuższym, posiadała jedno lub dwa zagłębienia, a także liczne otwory odżywcze. Układały się one w dwa rzędy. Grzbietowy obejmował 18 otworów ułożonych równolegle z linią zębów. Spodni liczył 12 otworów. Prócz tego występowało jeszcze od 7 do 8 otworów rozłożonych nieregularnie. Kość ta liczyła sobie u Y. shangyouensis 50 cm wysokości, podczas gdy leżąca do przodu od niej kość przedszczękowa jedynie 12 cm. Nozdrza i zęby dzieliło 8,5 cm. Kość stawowa posiadała dobrze rozwinięte powierzchnie stawowe, łączyła się z kłykciami kości kwadratowej. W przypadku Y. magnus kość szczękowa mierzyła 117 cm. Masywna żuchwa mierzyła 56 cm. Opisano też jego kość podniebienną, czego nie zdołano zrobić w przypadku gatunku typowego. Ta gruba, długa kość rozdwajała się w tylnej części, zmierzając w stronę kości jarzmowej. Jej zaokrąglony tylny brzeg mógł tworzyć nozdrza wewnętrzne.

Pytanie: Jaką długością wyróżniała się kość szczękowa holotypu?
Odpowiedź: 78 cm

Pytanie: Ile otworów znajdowało się na rzędzie grzbietowym?
Odpowiedź: 18

Pytanie: Ile otworów liczył rząd spodni?
Odpowiedź: 12

Pytanie: W jakiej odległości od siebie znajdowały się nozdrza i zęby holotypu?
Odpowiedź: 8,5 cm

Pytanie: Jaką długością charakteryzowała się żuchwa holotypu?
Odpowiedź: 56 cm
Jangczuanozaur

Dinozaur posiadał typową dla karnozaurów dużą, masywną czaszkę. Długość zbadanej czaszki typowego osobnika wyniosła 82 cm, jej wysokość natomiast 50 cm. W przypadku Y. magnus wymiary te wyniosły odpowiednio 111 i 65 cm. Doliczono się w niej sześciu par otworów, w tym aż dwóch par okien przedoczodołowych. Obie przyjmowały kształt trójkątny, ale różniły się wielkością. Duży otwór zdobił też tylną część żuchwy. Potężna kość przedczołowa nosiła grzebień nadoczodołowy. Jej dwa wyrostki zmierzały w kierunku pierwszego otworu przedoczodołowego. Podobnie kość ciemieniowa była dobrze rozwinięta, wysoka. Łączyła się z długą kością czołową, noszącą grzebień węższy, niż allozaurowy. Służył on prawdopodobnie za przyczep dla mięśni i kierował się w kierunku kości nosowej. Kość nosowa, odgraniczająca od strony przednio-grzbietowej dół przedoczodołowy, o gładkiej powierzchni u gatunku opisanego wcześniej mierzyła 35,5 cm, będąc węższa, niż u allozaura czy ceratozaura. W porównaniu ze swymi odpowiednikami należącymi do tych rodzajów leżała też dość płasko, zdobiły ją jednak wydłużone parzyste ornamenty sugerujące, że za życia pokrywał ją cienki twór z keratyny. Rozwidla się ona w kierunku tylnym, gdzie kontaktuje się z kośćmi czołową i łzową, noszącą niewielką wypukłość, jak u abelizaura, monolofozaura czy sinraptora. Oczodół Y. shangyunensis, pośredni pomiędzy okrągłym i zwężonym, był wydłużony pionowo. Podobne spotyka się u Alioramus remotus, Ceratosaurus nasicornis i Torvosaurus tanneri. Tylną krawędź wyrostka przedoczodołowego cechowało zaokrąglenie. Wyrostek jarzmowy mierzył 27 cm. Kość łuskowa przybierała kształt krzyża, kość kwadratowa zaś względnie długa, na swym brzusznym brzegu nosiła okrągłą powierzchnię stawową.

Pytanie: Jaka czaszka jest charakterystyczna dla karnozaurów?
Odpowiedź: Duża, masywna

Pytanie: Ile wynosiła przeciętna długość czaski karnozaurów?
Odpowiedź: 82

Pytanie: Czy pary okien przedczołowych były identyczne względem siebie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Do czego był stworzony grzebień na kości czołowej karnozaura?
Odpowiedź: Służył on prawdopodobnie za przyczep dla mięśni i kierował się w kierunku kości nosowej
USS Wadsworth (DD-60)

„Wadsworth” swój czwarty atak bombami głębinowymi przeprowadził 29 lipca. Około 17.25 zrzucił kilka bomb na przedmiot wyglądający jak okręt podwodny próbujący się zanurzyć. Podejrzenie, że U-boot został uszkodzony, zostało poparte pojawieniem się dużej ilości ropy na powierzchni wody w miejscu ataku. Na krótko przed 23.00 okręt zaatakował podobny cel. Było zbyt ciemno, by ocenić rezultat ataku, ale niedługo później USS „Trippe” (DD-33) uderzył w zanurzony metalowy obiekt, co spowodowało, że okręt nabrał chwilowo 10-stopniowego przechyłu. Później operator radiowy z niszczyciela „Wadsworth” przechwycił wiadomości przesyłane przez pół godziny z pokładu niemieckiego okrętu podwodnego, co mogłoby sugerować, że niszczyciel mógł uszkodzić wroga. Jednak, podobnie jak w przypadku ataku z 21 czerwca, nie ma definitywnych dowodów na potwierdzenie skuteczności ataku. Na początku sierpnia okręt zakończył swój letni okres dużej aktywności, eskortując pierwszy amerykański konwój jednostek handlowych w jego ostatniej części podróży do Europy. W czasie tej misji 16 sierpnia niszczyciel zaatakował niezidentyfikowany obiekt, co do którego załoga powzięła podejrzenie, że jest okrętem podwodnym.

Pytanie: Co pozwalało przypuszczać, że U-boot został zniszczony?
Odpowiedź: Pojawienie się dużej ilości ropy na powierzchni wody w miejscu ataku

Pytanie: Co było powodem przechylenia się okrętu?
Odpowiedź: USS „Trippe” (DD-33) uderzył w zanurzony metalowy obiekt

Pytanie: Czy skuteczność uderzenia została potwierdzona?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dokąd płynął okręt, którego eskortował „Wadsworth”?
Odpowiedź: do Europy
Riese

Ten olbrzymi kompleks został wybudowany w masywie góry Włodarz, prowadzą do niego trzy wejścia od strony północno-wschodniej i jedno od strony północnej. Całość kompleksu to duża ilość korytarzy przecinających się pod kątem prostym i tworzących siatkę. Dodatkowo istnieje w nim, jedna z największych, nieukończonych hal. Jest prawdopodobne, że w nieosiągalnej dziś głębi obiektu zamordowano wiosną 1945 kilka tysięcy więźniów pracujących przy budowie. Około ⅛ obiektu jest zalana wodą. Długość korytarzy: 3200 metrów (10 700 m²; 42 000 m³). Nad ziemią rozpoczęto prace nad potężnymi fundamentami.

Pytanie: Od której strony da się do niego wejść?
Odpowiedź: północno-wschodniej i północnej

Pytanie: Czy do każdej części kompleksu da się dzisiaj dostać?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto mógł zostać zamordowany na terenie tego kompleksu?
Odpowiedź: więźniowie pracujący przy budowie

Pytanie: W jakiej górze powstał ten kompleks?
Odpowiedź: Włodarz

Pytanie: Czy część kompleksu została zalana?
Odpowiedź: tak
Riese

Plany obejmowały potężne prace adaptacyjne na zamku Książ, utworzenie wielkich przestrzeni wydrążonych pod zamkiem, konstrukcji olbrzymich tuneli i sal podziemnych w kilku miejscach w Górach Sowich, reorganizacji całej siatki okolicznych dróg, połączenia całości siecią kolei wąskotorowej. Była to najkosztowniejsza budowa kwater wojskowych i obiektów strategicznych ówczesnych Niemiec, choć całkowite poniesione koszty trudno oszacować. Rozmach budowlano-inżynierski był na najwyższym wówczas dostępnym poziomie.

Pytanie: Jakie góry obejmował projekt Riese?
Odpowiedź: Góry Sowie

Pytanie: Czy Niemcy kiedykolwiek wcześniej wykonali równie kosztowny projekt?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki środek transportu miał łączyć cały obszar projektu Riese?
Odpowiedź: kolej wąskotorowa

Pytanie: Czy obecnie wiadomo ile kosztował projekt Riese?
Odpowiedź: nie
Bonnie i Clyde

25 września 1926 roku, tuż przed swoimi 16. urodzinami, poślubiła Roya Thorntona. Małżeństwo trwało krótko, od stycznia 1929 roku para była w separacji, lecz nigdy się nie rozwiodła. W chwili śmierci Bonnie miała nawet na palcu obrączkę ślubną. Reakcja męża na wiadomość o jej śmierci była następująca: „Jestem szczęśliwy z faktu, że odeszli w taki sposób. To o wiele lepsze, niż bycie złapanym”. 5 marca 1933 roku Thornton został skazany na pięć lat więzienia za włamanie. Został zastrzelony przez strażników 3 października 1937 roku podczas próby ucieczki z więzienia Eastham Farm.

Pytanie: Jak zginął Thornton?
Odpowiedź: został zastrzelony przez strażników podczas próby ucieczki z więzienia Eastham Farm

Pytanie: Czy Thornton uważał, że Bonnie z towarzyszem odeszli w godny sposób?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Za jakie przewinienie trafił do więzienia mąż Bonnie?
Odpowiedź: włamanie
Bonnie i Clyde

Clyde Barrow urodził się w hrabstwie Ellis w stanie Teksas, niedaleko Telico, na południe od Dallas. Był szóstym z ośmiorga dzieci w biednej, farmerskiej rodzinie. Po raz pierwszy aresztowano go w 1926 roku, gdyż nie oddał na czas wynajętego samochodu. Drugi raz aresztowano go z bratem, Buckiem Barrowem, tym razem z powodu kradzieży indyków. Chociaż w latach 1927–1929 zajmował się dorywczo różnymi pracami, nadal włamywał się do sejfów, rabował sklepy i kradł samochody. Według Johna Neala Phillipsa powodem działań Clyde’a nie była chęć zdobycia sławy i fortuny, lecz szukanie zemsty na teksańskim systemie więziennym za nadużycia, których był ofiarą w czasie pobytów w więzieniu.

Pytanie: Ile rodzeństwa miał Barrow?
Odpowiedź: siedmioro

Pytanie: Jaką nielegalną działalność prowadził Barrow między 1927 a 1929?
Odpowiedź: włamywał się do sejfów, rabował sklepy i kradł samochody
Kazimierz Najmałowski

W roku 1945 został pastorem zboru baptystycznego w Łodzi. Jednocześnie był także prezbiterem okręgowym. 1 listopada 1948 roku został zdjęty ze stanowiska pastora, ponieważ jego działalność uznano za sprzeczną z zasadami Kościoła baptystów. Była to decyzja zboru i została zaaprobowana przez Radę Naczelną Kościoła. Najmałowski nie podporządkował się tej decyzji, szukał innego rozwiązania. Zjednał sobie część zborowników i wraz z nimi utworzył oddzielną grupę wyznawców. On sam tłumaczył, że do wewnętrznych podziałów w zborze doszło pod wpływem modernistycznej teologii.

Pytanie: Dlaczego duchownego usunięto z funkcji pastora?
Odpowiedź: ponieważ jego działalność uznano za sprzeczną z zasadami Kościoła baptystów

Pytanie: Czy Rada Naczelna Kościoła zaakceptowała decyzję o usunięciu duchownego z funkcji?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Co, zdaniem duchownego, miało wpłynąć na konflikty w zborze?
Odpowiedź: modernistyczna teologia
Kazimierz Najmałowski

Najmałowski był tajnym współpracownikiem organów Bezpieczeństwa Publicznego. Zwerbowany został 10 października 1949 roku, na drodze szantażu; otrzymał pseudonim „Posłaniec”. Donosił głównie na działaczy baptystycznych, na Aleksandra Kircuna, Stanisława Torunia, Stefana Andresa i Abrahama Gutkinda. Robił to prawdopodobnie w ramach zemsty osobistej. Donosił także na Ludwika Szenderowskiego ze Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego. Zarzucał im, że prowadzą działalność antysocjalistyczną, jednak pomimo próśb oficera prowadzącego dowodów na to nie przedstawił. Ryszard Michalak obarczył „Posłańca” współodpowiedzialnością, obok innych informatorów UB, za doprowadzenie do aresztowania ewangelikalnych duchownych w 1950 roku. Jednak Henryk Ryszard Tomaszewski ocenił, że jego doniesienia nie przedstawiały żadnej wartości, dostarczane przezeń informacje można było przeczytać w prasie kościelnej, ponadto część jego doniesień mijała się z prawdą.

Pytanie: Czy dołączył do organów Bezpieczeństwa Publicznego z własnej nieprzymuszonej woli?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki nosił pseudonim podczas wykonywania pracy dla służb?
Odpowiedź: „Posłaniec”

Pytanie: Dlaczego donosił na Stefana Andresa?
Odpowiedź: prawdopodobnie w ramach zemsty osobistej

Pytanie: O co oskarżał osoby, na które donosił?
Odpowiedź: działalność antysocjalistyczną
Fotosynteza

W sprzyjających warunkach rośliny mogą zużytkować w procesie fotosyntezy około 5% energii docierającego do liści światła. Ze względu na zakres absorpcji poszczególnych długości fali przez barwniki fotosyntetyczne na wydajność fotosyntezy wpływa jedynie natężenie światła w zakresie 400–700 nm. Natężenie światła biorącego udział w fotosyntezie określa się najczęściej jako gęstość przepływu fotonów fotosyntetycznych (PPFD – (ang.) photosynthetic photon flux density) wyrażaną w µmol (fotonów z zakresu 400–700 nm) m−2 s-1. Przy pełnym nasłonecznieniu PPFD przekracza 1500 µmol m−2 s−1. Zależność fotosyntezy od natężenia światła obrazuje tak zwana krzywa świetlna. W przypadku braku oświetlania rośliny wydzielają CO2 produkowany podczas oddychania komórkowego. Przy bardzo małym natężeniu światła, proces wydzielania CO2 w oddychaniu komórkowym, przeważą nad fotosyntetycznym wiązaniem CO2 i roślina nadal wydziela dwutlenek węgla. Przy pewnym natężeniu światła specyficznym dla gatunku rośliny i panujących warunków (np. temperatury) dochodzi do zrównania pobierania CO2 w procesie fotosyntezy i wydzielania CO2 w procesie oddychania komórkowego, punkt ten nazywany jest świetlnym punktem kompensacyjnym. Rośliny wykorzystujące fotosyntezę C3 mają wartość tego punktu niższą niż rośliny o fotosyntezie C4. Przy natężeniu światła powyżej świetlnego punktu kompensacyjnego następuje dalszy wzrost natężenia fotosyntezy. Przy pewnym natężeniu światła, charakterystycznym dla każdej z roślin, dochodzi do wysycenia procesu fotosyntezy. Punkt ten nazywa się świetlnym punktem wysycenia. Jest on wyższy dla roślin o fotosyntezie C4 niż dla roślin o fotosyntezie C3. Również u roślin określanych jako światłolubne (heliofity) świetlny punkt wysycenia jest wyższy niż dla roślin określane jako cieniolubne (skiofity) lub cienioznośne. Długie działanie światła o dużym natężeniu prowadzi do uszkodzenia aparatu fotosyntetycznego i obniżenia wiązania CO2 przez roślinę. Zjawisko hamowania fotosyntezy przez duże natężenie światła nosi nazwę fotoinhibicji i jest głównie efektem uszkodzenia fotoukładu II.

Pytanie: Jakim natężeniem cechuje się światło, które oddziałuje na efektywność procesu fotosyntezy?
Odpowiedź: 400–700 nm

Pytanie: Dlaczego natężenie w konkretnym zakresie oddziałuje na efektywność procesu fotosyntezy?
Odpowiedź: Ze względu na zakres absorpcji poszczególnych długości fali przez barwniki fotosyntetyczne

Pytanie: Co przedstawia współzależność między procesem fotosyntezy a natężeniem światła?
Odpowiedź: krzywa świetlna

Pytanie: Czym jest fotoinhibicja?
Odpowiedź: zjawiskiem hamowania fotosyntezy przez duże natężenie światła
Fotosynteza

Stężenie dwutlenku węgla w powietrzu wynoszące około 0,036% jest znacznie niższe niż optymalne dla procesu fotosyntezy przy sprzyjających warunkach świetlnych i odpowiedniej temperaturze. W optymalnych warunkach natężenie fotosyntezy wzrasta aż do stężenia CO2 około 0,1%. Przy wyjątkowo niskich stężeniach CO2 procesy oddychania i fotooddychania wytwarzają więcej CO2 niż jest asymilowane w fotosyntezie. Stężenie CO2, przy którym jego wydzielanie równoważy się z fotosyntetycznym pobieraniem, nosi nazwę punkt kompensacyjny stężenia dwutlenku węgla. Dla roślin o fotosyntezie C4 jest on bliski zeru, a dla roślin o fotosyntezie C3 zależnie od gatunku i temperatury leży on w przedziale 0,009–0,018% CO2. Natężenie fotosyntezy dla roślin C4 jest przy niskich stężeniach dwutlenku węgla wyższe niż dla roślin C3. Przy wartościach bliskich stężeniu optymalnemu rośliny C3 uzyskują niewielką przewagę w intensywności wiązania CO2, co wykorzystuje się to w uprawach szklarniowych poprzez „nawożenie” roślin CO2 w sprzyjających warunkach temperaturowych i świetlnych. Stężenia CO2 powyżej 1% są dla roślin toksyczne i powodują zahamowanie procesy fotosyntezy. Badania na zielenicy Chlorella vulgaris nie wykazały, aby stężenie do 4% wpływało na aktywność RuBisCO, choć wpływało na niektóre inne enzymy biorące udział w metabolizmie węgla (jak anhydraza węglanowa czy karboksylaza PEP).

Pytanie: Jaka jest konsekwencja zbyt niskiego stężenia CO2?
Odpowiedź: procesy oddychania i fotooddychania wytwarzają więcej CO2 niż jest asymilowane w fotosyntezie

Pytanie: Jaką nomenklaturę nadano zjawisku równoważenia wydzielanego CO2 z jego fotosyntetycznym pobieraniem?
Odpowiedź: punkt kompensacyjny stężenia dwutlenku węgla

Pytanie: Co warunkuje poziom CO2 roślin o fotosyntezie C3?
Odpowiedź: gatunek i temperatura
Synagoga Chewra Nosim w Lublinie

W 1987, w 45. rocznicę likwidacji getta lubelskiego, synagoga przeszła remont i obecnie okazjonalnie odbywają się tutaj uroczystości religijne. Wnętrze zostało podzielone na trzy pomieszczenia, gdzie w większym, obejmującym główną salę modlitewną, z inicjatywy Symchy Wajsa urządzono Izbę Pamięci Żydów Lublina, w której prezentowane są sprzęty liturgiczne, zdjęcia, dokumenty, kilka zwojów Tory, stare księgi oraz inne ciekawe eksponaty. W tym samym roku w synagodze odbyła się jak dotąd ostatnia w Lublinie bar micwa Jakuba Muszkatblita, prawnuka talmudysty Dawida Muszkatblita.

Pytanie: Czy aktualnie może być wykorzystywana do celów religijnych?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Co znajduje się na ekspozycji w Izbie Pamięci?
Odpowiedź: sprzęty liturgiczne, zdjęcia, dokumenty, kilka zwojów Tory, stare księgi oraz inne ciekawe eksponaty

Pytanie: W którym roku po raz ostatni w tym mieście świętowano bar micwę?
Odpowiedź: 1987

Pytanie: W rocznicę jakiego wydarzenia przeprowadzono remont tego miejsca?
Odpowiedź: likwidacji getta lubelskiego

Pytanie: Kim był pradziadek Jakuba Muszkatblita?
Odpowiedź: talmudystą
Bitwa jutlandzka

O 16.05 admirał Jellicoe rozkazał dowodzącemu pozostającą tymczasowo w składzie Grand Fleet 3. Eskadrą Krążowników Liniowych kontradmirałowi Horace'owi Hoodowi zwiększenie prędkości i dołączenie do admirała Beatty'ego. Dotychczas głównodowodzący brytyjską flotą liniową wciąż nie otrzymał meldunków, wystarczających do zobrazowania sytuacji, pomimo że okręty Beatty'ego były już zaangażowane w walkę. Dopiero meldunki komodora Goodenougha z 16.30 i 17.00 wyjaśniły mu, że ma przed sobą większość sił Hochseeflotte, w odległości około 50 mil morskich. O 17.33 krążownik pancerny „Black Prince” z 1. Eskadry Krążowników Grand Fleet nawiązał kontakt wzrokowy z krążownikiem lekkim „Falmouth” z zespołu rozpoznania Floty Krążowników Liniowych. W tym czasie płynący w awangardzie eskadry admirała Hooda krążownik lekki „Chester” natknął się na jednostki niemieckie. Ostrzelany przez posiadających przewagę liczebną przeciwników, z rozbitymi działami, mając na pokładzie 29 zabitych i 49 rannych, zawrócił, uchodząc w kierunku własnych jednostek. Jednym z poległych na jego pokładzie był 16-letni kadet artylerzysta John Cornwell, który za swą postawę został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wiktorii. Trzy krążowniki liniowe kontradmirała Hooda otworzyły ogień do niemieckich krążowników lekkich. Jego skutkiem było rozbicie „Wiesbadena” oraz uszkodzenie „Pillau” i „Frankfurta”. Zaraz potem stały się celem ataku torpedowego niemieckich sił lekkich, który wymanewrowały skutecznymi zwrotami. Przeprowadzające kontratak cztery niszczyciele brytyjskie, dowodzone przez komandora Loftusa Jonesa na „Sharku” dostały się z kolei pod skoncentrowany ogień okrętów 1. Grupy Rozpoznawczej admirała Hippera. „Shark” został unieruchomiony i wkrótce zatopiony torpedą torpedowca S 54, pociągając za sobą większość załogi. Jego poległy dowódca również został pośmiertnie uhonorowany Krzyżem Wiktorii. Drugi z atakujących niszczycieli, „Acasta”, odniósł poważne uszkodzenia.

Pytanie: Jak nazywał się statek, na pokładzie którego zabity został John Cornwell?
Odpowiedź: „Chester”

Pytanie: Jakie niemieckie krążowniki zostały uszkodzone w ataku floty Hooda?
Odpowiedź: „Pillau” i „Frankfurta”

Pytanie: Jakiego typu okrętem był "Shark"?
Odpowiedź: niszczycielem

Pytanie: Za pomocą czego zatopiony został "Shark"?
Odpowiedź: torpedy torpedowca S 54

Pytanie: Jakim odznaczeniem uhonorowany został komandor Jones?
Odpowiedź: Krzyżem Wiktorii
Bitwa jutlandzka

Uznając atak przeciwko Lowestoft i Yarmouth za sukces, admirał Scheer zdecydował o powtórzeniu akcji w drugiej połowie maja, na nowy cel wybierając Sunderland. Jednocześnie na podejścia do brytyjskich baz wysłano kilkanaście okrętów podwodnych. Kilkakrotnie przekładane, ze względu na oczekiwanie końca remontu krążownika liniowego „Seydlitz” i problemy z instalacjami na drednotach typu König, wyjście w morze zaplanowano ostatecznie na 31 maja. Ponieważ burzliwa pogoda w rejonie brytyjskich wybrzeży nie pozwalała na skuteczny atak na tamtejsze cele, admirał Scheer nakazał zespołowi Franza Hippera wykonanie alternatywnego planu – rajdu w kierunku południowo-zachodnich wybrzeży Norwegii, licząc na sprowokowanie Brytyjczyków do pościgu. Siły główne Hochseeflotte miały posuwać się w tajemnicy za krążownikami liniowymi, będąc w gotowości do akcji, zaś w razie jej niepowodzenia mając możliwość schronienia się za linią własnych defensywnych pól minowych. Okręty 1. Grupy Rozpoznawczej opuściły ujście Jade około 1.00 po północy z 30 na 31 maja, półtorej godziny po nich w morze wyruszyły pancerniki sił głównych. Admirał Jellicoe został powiadomiony o działaniach Niemców już 29 maja, gdy otrzymał rozszyfrowany rozkaz Scheera o koncentracji Hochseeflotte na redzie Wilhelmshaven. Natychmiast nakazał przerwać przygotowania do planowanej na 2 czerwca operacji minowania kanałów wejściowych do baz niemieckich i, zgodnie z wytycznymi Admiralicji, wyruszył ze Scapa Flow na czele Battle Fleet nocą z 30 na 31 maja. Niemal równocześnie krążowniki liniowe admirała Beatty'ego wypłynęły z Firth of Forth, zaś 5. Eskadra Pancerników opuściła Cromarty w północnej Szkocji. Zespoły brytyjskie obrały kurs wschodni, prowadzący w kierunku Skagerraku, niemieckie płynęły wzdłuż brzegów Jutlandii na północ, co spowodowało, że obie floty znalazły się niedaleko siebie po południu 31 maja.

Pytanie: Dlaczego wypłynięcie na morze, które miało się odbyć ostatniego dnia maja, było odkładane w czasie kilka razy?
Odpowiedź: ze względu na oczekiwanie końca remontu krążownika liniowego „Seydlitz” i problemy z instalacjami na drednotach typu König

Pytanie: Dlaczego Scheer rozkazał rajd w stronę południowo-zachodniej granicy Norwegii?
Odpowiedź: burzliwa pogoda w rejonie brytyjskich wybrzeży nie pozwalała na skuteczny atak na tamtejsze cele

Pytanie: Jakie statki wypłynęły na morze około godziny pierwszej w nocy, ostatniego dnia maja?
Odpowiedź: Okręty 1. Grupy Rozpoznawczej

Pytanie: Co sprawiło, że flota niemiecka i brytyjska znalazły się tej nocy w krótkim dystansie od siebie?
Odpowiedź: Zespoły brytyjskie obrały kurs wschodni, prowadzący w kierunku Skagerraku, niemieckie płynęły wzdłuż brzegów Jutlandii na północ