mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Pinarayi Vijayan

Poza bezpośrednimi czy przynajmniej wprost sugerowanymi odniesieniami do Vijayana w keralskich produkcjach filmowych pojawia się on również w bardziej nieoczywisty sposób. Dystrybutorzy filmu Left Right Left (2013) w reżyserii Aruna Kumara Aravinda napotykali na problemy z wyświetlaniem obrazu w kinach w miastach uznawanych za zagłębia wyborcze KPI (M). Miało to być spowodowane subtelną krytyką Vijayana, którą można w tym filmie dostrzec. Jednym z jego wątków jest m.in. sprawa korupcyjna przypominająca wspomniany wyżej skandal z udziałem SNC-Lavalin. Jeden z bohaterów przypomina Vijayana fizycznie, a w fabule można wyśledzić nawiązania do rywalizacji między Vijayanem a V.S. Achuthanandanem. Film ukazuje również szerzej niebezpieczeństwa czyhające na funkcjonującą w systemie demokratycznym lewicę, gdy ta poddaje się kultowi jednostki. Vijayan w momencie premiery Left Right Left wciąż był sekretarzem keralskich struktur partii. Do filmu tego powrócono zresztą w komentarzach po opisywanym wyżej spektakularnym zwycięstwie KPI (M) w wyborach z 2021, krytykując właśnie dominującą pozycję premiera.

Pytanie: Czy indyjscy twórcy filmów boja się odnosić w swoich dziełach do Vijayana?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie zagrożenie społeczne ukazał w swojej produkcji Arun Kumar Aravind?
Odpowiedź: niebezpieczeństwa czyhające na funkcjonującą w systemie demokratycznym lewicę, gdy ta poddaje się kultowi jednostki

Pytanie: Upublicznianie jakiego filmu było utrudnione ze względu na odniesienia w nim do Vijayana?
Odpowiedź: Left Right Left

Pytanie: Po czym widz może się zorientować, że odniesienie w filmie Aravinda dotyczy Vijayana?
Odpowiedź: Jeden z bohaterów przypomina Vijayana fizycznie, a w fabule można wyśledzić nawiązania do rywalizacji między Vijayanem a V.S. Achuthanandanem
Program Stypendialny im. Konstantego Kalinowskiego

W lipcu 2006, w I roku działalności Programu, na 300 miejsc ostatecznie przyjęto 244 stypendystów, którzy nie mogli rozpocząć lub kontynuować studiów na Białorusi ze względu na poglądy polityczne lub z powodu działalności opozycyjnej rodziców. Stypendystów przyjmowano na podstawie opinii wydawanej przez białoruską, niezarejestrowaną organizację o nazwie Społeczny Komitet Obrony Represjonowanych „Salidarnaść” z Iną Kulej na czele. Znajomość języka polskiego nie była wymagana. Przydziału uczestników Programu na poszczególne uczelnie w Polsce dokonywało Biuro Programu przy Studium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego w oparciu o zgłoszenia uczelni, biorąc pod uwagę przede wszystkim możliwość kontynuowania studiów rozpoczętych na Białorusi, a także, w miarę możliwości, oczekiwania stypendystów. Uczelnie samodzielnie dokonały oceny różnic programowych i ustaliły zasady ich wyrównania. Uczestnicy Programu podjęli studia w 15 miastach Polski, na 37 uczelniach, na 77 różnych kierunkach. Najwięcej osób rozpoczęło naukę w Warszawie (102), następnie w Białymstoku (30), Wrocławiu (21), Krakowie (16), Gdańsku (14), Pułtusku (10), Białej Podlaskiej (10), Poznaniu (9), Lublinie (8), Katowicach (7), Łodzi (6), Toruniu (5), Bydgoszczy (2), Legnicy (1) i Szczecinie (1). Spośród uczelni, największa grupa stypendystów (58) znalazła się na Uniwersytecie Warszawskim, w 21 różnych jego instytutach.

Pytanie: Z jakiego powodu 244 studentów nie było w stanie podjąć lub kontynuować nauki na Białorusi?
Odpowiedź: ze względu na poglądy polityczne lub z powodu działalności opozycyjnej rodziców

Pytanie: Jaka instytucja wydawała opinie o uczniach?
Odpowiedź: Społeczny Komitet Obrony Represjonowanych „Salidarnaść”

Pytanie: Czy od stypendystów wymagano znajomości języka polskiego?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W ilu polskich miastach stypendyści podjęli naukę?
Odpowiedź: 15
Program Stypendialny im. Konstantego Kalinowskiego

W grudniu 2006 wyszło na jaw, że znaczna część stypendystów z nieznanych przyczyn ma liczne nieobecności na zajęciach, lub w ogóle nie podjęła nauki. Niektórzy z nich zrezygnowali z uczestnictwa w programie, nie informując o tym biura, i udali się na Zachód, lub też powrócili na Białoruś. Absencje dotyczyły uczelni w całej Polsce. 21 grudnia 2006 zorganizowano obowiązkowe spotkanie stypendystów w Jachrance pod Warszawą, na które przybyło zaledwie 80 z 244 studentów. Nieobecności te tłumaczono później wyjazdem stypendystów do domów na Nowy Rok. Zdaniem Siarhieja, jednego ze stypendystów, przyczyna tego zjawiska była następująca:

Pytanie: Jaka część stypendystów zjawiła się na spotkaniu zorganizowanym pod koniec 2006 roku w Jachrance?
Odpowiedź: 80 z 244

Pytanie: W jaki sposób usprawiedliwiano dużą liczbę nieobecności na spotkaniu w Jachrance?
Odpowiedź: wyjazdem stypendystów do domów na Nowy Rok

Pytanie: Gdzie odbyło się obowiązkowe spotkanie dla stypendystów, na którym nie pojawiła się większość z nich?
Odpowiedź: w Jachrance pod Warszawą

Pytanie: Czy problem licznych nieobecności stypendystów na zajęciach dotyczył tylko jednej uczelni?
Odpowiedź: nie
Rainier III Grimaldi

Ojciec zdecydował, że książę Rainier będzie się uczył w jednej ze znanych brytyjskich szkół. Chłopiec nie chciał tam jednak przebywać, co doprowadziło do kolejnego konfliktu pomiędzy Pierre'em a Ludwikiem. Ostatecznie to władca Monako wygrał sprawę sądową i dzieci wróciły do Monte Carlo. W tym czasie księżniczka Antoinette obraziła się na ojca, oskarżając go o egoizm w postępowaniu z bratem. Do kolejne nieporozumienia doszło w 1936, kiedy to książę Pierre uprowadził swoją córkę, domagając się poszanowania wyroku sądu, który to jemu przyznał opiekę nad dziećmi. Książę Valentinois nie chciał, by jego potomków wychowywał markiz Carlo Strozzi, ówczesny kochanek Charlotte.

Pytanie: Gdzie zgodnie z wolą ojca miał uczyć się Rainier?
Odpowiedź: w jednej ze znanych brytyjskich szkół

Pytanie: Jaki tytuł przysługiwał Pierre'owi?
Odpowiedź: księcia Valentinois

Pytanie: Z jakiego powodu Pierre chciał odebrać córkę jej matce?
Odpowiedź: nie chciał, by jego potomków wychowywał markiz Carlo Strozzi, ówczesny kochanek Charlotte

Pytanie: Jak miała na imię siostra księcia Rainiera?
Odpowiedź: Antoinette

Pytanie: Co zarzuciła Pierre'owi jego córka?
Odpowiedź: egoizm w postępowaniu z bratem
Luke Perry

Był na ok. 215 przesłuchaniach w Nowym Jorku, zanim wreszcie wystąpił w reklamie telewizyjnej dżinsów Levi’s 501. Pojawił się w teledysku „Be Chrool to Your Scuel” (1985) zespołu Twisted Sister wraz z Alice Cooperem. Następnie trafił do obsady opery mydlanej ABC Loving (1987–1988) i NBC Inny świat (Another World, 1988–1989). W 1990 wygrał casting do roli Dylana McKaya w serialu telewizyjnym dla młodzieży Beverly Hills, 90210, w której grał przez pierwsze sześć sezonów w latach 1990–1995, i która przyniosła mu międzynarodową popularność.

Pytanie: Rola w jakim serialu zapewniła mu międzynarodową sławę?
Odpowiedź: Beverly Hills, 90210

Pytanie: Z jakim zespołem muzycznym współpracował?
Odpowiedź: Twisted Sister

Pytanie: Czy wystąpienie w reklamie dżinsów było przełomowym momentem w jego karierze?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kogo zagrał w Beverly Hills, 90210?
Odpowiedź: Dylana McKaya
KT-91

Po zawarciu 5 września 1958 roku umowy o dzierżawie, 11 października jednostka pod oznaczeniem KT-91 (KT – kuter torpedowy) rozkazem Dowódcy Marynarki Wojennej nr 044/Org. została przyjęta w skład Marynarki Wojennej (wraz z bliźniaczymi kutrami KT-71, KT-72, KT-73, KT-74, KT-75, KT-76, KT-77, KT-78, KT-79 i KT-92). Okręt początkowo wchodził w skład Dywizjonu Kutrów Torpedowych stacjonując w Gdyni, przeformowanego w listopadzie 1958 roku w Brygadę Kutrów Torpedowych, także z bazą z Gdyni. 1 stycznia 1960 roku numer burtowy okrętu został zmieniony na 418. Po zakończeniu okresu dzierżawy, 1 stycznia 1962 roku jednostka została zakupiona przez Marynarkę Wojenną w cenie 120 000 zł. W wyniku reorganizacji od 1965 roku Brygada Kutrów Torpedowych przyjęła nazwę 3. Brygady Kutrów Torpedowych, a okręt przydzielono do 2. Dywizjonu Kutrów Torpedowych. Podczas długoletniej służby kuter (podobnie jak inne polskie jednostki projektu 183) był intensywnie eksploatowany, uczestnicząc w ćwiczeniach i manewrach, a na jego pokładzie wyszkoliło się wielu morskich specjalistów. 1 września 1970 roku okręt został rozkazem Dowódcy Marynarki Wojennej (nr 041/Org.) skreślony z listy floty. Po raz ostatni banderę opuszczono 1 stycznia 1971 roku.

Pytanie: Co oznacza skrót KT?
Odpowiedź: kuter torpedowy

Pytanie: Jakie jednostki włączono do marynarki w 1958 roku?
Odpowiedź: KT-91, KT-71, KT-72, KT-73, KT-74, KT-75, KT-76, KT-77, KT-78, KT-79 i KT-92

Pytanie: Jaką kwotę Marynarka Wojenna przeznaczyła na kupno KT-91?
Odpowiedź: 120 000 zł

Pytanie: Pod jaką nazwą występowała Brygada od 1965 roku?
Odpowiedź: 3. Brygady Kutrów Torpedowych
KT-91

Na początku lat 50. w Dowództwie Marynarki Wojennej rozważano możliwość budowy kutrów torpedowych w polskich stoczniach (projektu TD-200). W październiku 1954 roku podjęto jednak decyzję o rezygnacji z ich budowy w kraju, w zamian postanowiono zakupić lub wydzierżawić w ZSRR gotowe jednostki tej klasy, nowszego projektu 183. W 1955 roku uzyskano zgodę ZSRR na zakup pięciu nowych, nieużytkowanych jednostek tego typu, w cenie 2,5 mln rubli za okręt, a w 1957 roku zakupiono kolejne trzy kutry. Z powodów ekonomicznych następne 11 okrętów tego typu pozyskano drogą dzierżawy, płacąc łącznie 12,6 mln rubli.

Pytanie: Dlaczego przy zakupie 11 okrętów zdecydowano się na dzierżawę?
Odpowiedź: z powodów ekonomicznych

Pytanie: Ile jednostek chciano zakupić w 1955 roku?
Odpowiedź: 5

Pytanie: Kiedy namyślano się nad możliwością konstruowania kutrów torpedowych w polskich stoczniach?
Odpowiedź: na początku lat 50

Pytanie: W którym roku zrezygnowano z konstruowania kutrów w kraju?
Odpowiedź: 1954
Róża pomarszczona

Róża pomarszczona jest od końca XIX wieku chętnie wykorzystywana w hodowli róż i do uzyskiwania różnych odmian uprawnych z powodu swej mrozoodporności, odporności na patogeny oraz zmienności. W końcu XIX wieku kilkadziesiąt odmian pochodzących od R. rugosa uzyskał niemiecki lekarz i hodowca róż – Hermann Müller (1828–1914), wiele odmian jest też dziełem amerykańskiego ogrodnika – Ralpha S. Moore'a (1907–2009). Odmiany uzyskane z udziałem róży pomarszczonej nazywane są mieszańcami Rugosa, zaliczane są do róż parkowych i piennych, od końca XX wieku uzyskano także odmiany okrywowe. Cechują się silnym wzrostem, bujnym ulistnieniem, odpornością na choroby i cięcie. W sumie w Europie i Ameryce Północnej uprawia się ponad 50 odmian z grupy Rugosa. W Chinach opisano blisko 40 odmian uprawnych pochodzących od tego gatunku.

Pytanie: Dlaczego wykorzystuje się różę pomarszczoną w celu otrzymywania rozmaitych odmian?
Odpowiedź: z powodu jej mrozoodporności, odporności na patogeny oraz zmienności

Pytanie: Jak nazywa się odmiany, które pozyskano używając także róży pomarszczonej?
Odpowiedź: mieszańcami Rugosa

Pytanie: Do jakich typów zalicza się mieszańców Rugosa? 
Odpowiedź: parkowych i piennych

Pytanie: Czym charakteryzują się odmiany z różą pomarszczoną?
Odpowiedź: silnym wzrostem, bujnym ulistnieniem, odpornością na choroby i cięcie
Róża pomarszczona

Róża pomarszczona uprawiana jest od dawna – jej kwiaty były motywem ozdobnym w Chinach już około 1000 r. n.e. Uprawiana jest zarówno w postaci typowego gatunku, jak i w licznych odmianach i krzyżówkach międzygatunkowych. Uzyskano odmiany o pełnych kwiatach, płatkach białych, żółtych, różowych i czerwonych. Gatunek i uzyskiwane z niego odmiany cenione są z powodu swej mrozoodporności, soczystej zieleni liści, odporności na choroby, silnemu aromatowi kwiatów, ozdobnych hypancjów, odporności na suszę i zasolenie. Gatunek oraz jego odmiany rekomendowane są do nasadzeń parkowych, w roli roślin okrywowych.

Pytanie: W jakim kraju kwiaty tej rośliny wykorzystywane były jako ornament około 1000 roku naszej ery?
Odpowiedź: Chinach

Pytanie: Jak w starożytnych Chinach roślinę tę inkorporowano w sztukę?
Odpowiedź: jej kwiaty były motywem ozdobnym

Pytanie: Jakie rodzaje odmian róży pomarszczonej udało się wyhodować?
Odpowiedź: o pełnych kwiatach, płatkach białych, żółtych, różowych i czerwonych

Pytanie: Dlaczego róża pomarszczona oraz jej odmiany są doceniane przez hodowców?
Odpowiedź: z powodu swej mrozoodporności, soczystej zieleni liści, odporności na choroby, silnemu aromatowi kwiatów, ozdobnych hypancjów, odporności na suszę i zasolenie
Michał Hohenzollern-Sigmaringen

Po 1989 roku Michał I próbował wrócić do kraju. Raz został zatrzymany na lotnisku, potem udało mu się wyjechać poza Bukareszt, ale po kilku kilometrach zatrzymała go policja i zmusiła do wyjazdu. W 1992 nowy rząd Rumunii zezwolił w końcu Michałowi I na przyjazd do Rumunii, jednak przestraszony jego entuzjastycznym przyjęciem (ponad milion mieszkańców Bukaresztu wyszło na ulice, aby zobaczyć króla), zabronił mu wstępu do kraju na kolejne 5 lat. W 1997 nowym prezydentem Rumunii został Emil Constantinescu i powtórnie przyznał Michałowi I rumuńskie obywatelstwo. Michał I otrzymał również wszystkie uprawnienia byłej głowy państwa i był w kraju oficjalnie tytułowany królem. Przysługiwała mu m.in. ochrona i pensja byłej głowy państwa. Byłemu monarsze zwrócono również kilka rezydencji monarszych. Zwracając Michałowi obywatelstwo władze zwróciły się do niego z prośbą, by lobbował na europejskich dworach za przyjęciem Rumunii do NATO i UE, co były król sumiennie realizował.

Pytanie: Kiedy Michał I chciał powrócić do Rumunii?
Odpowiedź: Po 1989 roku

Pytanie: Jakie stanowisko pełnił Michał I?
Odpowiedź: króla

Pytanie: Członkiem jakich organizacji chciała być Rumunia? 
Odpowiedź: NATO i UE

Pytanie: Czy Michał I miał obywatelstwo Rumunii? 
Odpowiedź: tak
Michał Hohenzollern-Sigmaringen

Król spędzał swój czas w Aubonne, małej szwajcarskiej wiosce nad jeziorem Leman, ale od kilku lat mieszkał też w swojej rezydencji w zachodniej Rumunii (w Săvârşin, zamku kupionym przez rodzinę królewską w 1943 roku). Rodzina królewska korzysta także z prywatności zapewnionej przez Pałac Elżbiety, posiadłości w zielonym obszarze na północ od Bukaresztu, udostępnionym rodzinie królewskiej przez władze Rumunii. Tutaj właśnie, na pierwszym piętrze pałacu, król Michał zmuszony został do abdykacji 30 grudnia 1947 roku.

Pytanie: Jak nazywał się rumuński zamek zamieszkiwany czasem przez Michała I, który wszedł w posiadanie rodziny królewskiej w latach czterdziestych?
Odpowiedź: Săvârşin

Pytanie: Gdzie znajduje się zamieszkiwany czasem przez rodzinę królewską Pałac Elżbiety?
Odpowiedź: w zielonym obszarze na północ od Bukaresztu

Pytanie: Jaki organ pozwolił rodzinie królewskiej dysponować Pałacem Elżbiety?
Odpowiedź: władze Rumunii
Mi-1

W roku 1954 podjęto decyzję, że zakład WSK Świdnik, produkujący dotąd podzespoły lotnicze dla WSK Mielec, będzie producentem śmigłowców. Dokumentację śmigłowca Mi-1T otrzymano w roku 1955. W tym samym roku z pomocą biura konstrukcyjnego Mila wdrożono nową technologię oraz przeszkolono pracowników. Na przełomie 1955 i 1956 roku rozpoczęto montaż pierwszych śmigłowców Mi-1. Jednocześnie nadano im polskie oznaczenie SM-1. Początkowo maszyny montowano z części dostarczonych z ZSRR koleją. Oblot pierwszego śmigłowca zmontowanego w Świdniku nastąpił 23 marca 1956 roku, pilotem oblatywaczem był Wsiewołod Winnicki. Od roku 1957 śmigłowce produkowano już od podstaw w WSK Świdnik. Początkowo silniki AI-26W dostarczane były z ZSRR, ale pod koniec 1957 roku ich licencyjną produkcję rozpoczęto w WSK Rzeszów. Nadano im polskie oznaczenie Lit-3. Oblot pierwszego śmigłowca wyprodukowanego całkowicie w Świdniku nastąpił 22 marca 1957 roku, za sterami maszyny zasiadł kpt. Janusz Ochalik. Seryjne śmigłowce SM-1 po raz pierwszy zaprezentowano publicznie 8 września 1957 roku na lotnisku Babice/Bemowo, przy okazji centralnych obchodów Święta Lotnictwa.

Pytanie: Czy od początku śmigłowce produkowane były w całości w Polsce?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z jakiego państwa sprowadzane były początkowo silniki Al-26W?
Odpowiedź: Ze Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich

Pytanie: Z jakiej okazji po raz pierwszy zaprezentowano śmigłowce?
Odpowiedź: centralnych obchodów Święta Lotnictwa

Pytanie: Czy śmigłowce zostały zaprojektowane od podstaw w biurze Mila?
Odpowiedź: nie
Mi-1

Wraz z rozpoczęciem produkcji seryjnej zainicjowano prace nad unowocześnieniem konstrukcji. Pierwszą modernizację wielkoseryjną oznaczono jako Mi-1T. Obejmowała ona zastosowanie nowego silnika, powiększenie drzwi do kabiny oraz wprowadzenie instalacji antyoblodzeniowej. Śmigłowce w tej wersji produkowano w latach 1954–1958 w Zakładzie nr 47 w Orenburgu. Ogółem wyprodukowano 597 maszyn w tym wariancie. Kolejną modernizacją był opracowany w roku 1957 śmigłowiec Mi-1A o zwiększonym resursie i przystosowany do montażu dodatkowych zbiorników paliwa. W tym samym roku powstała głęboka modernizacja Mi-1M z mocniejszym silnikiem, przekonstruowanym kadłubem i nowymi łopatami wirnika głównego. Śmigłowce Mi-1A i Mi-1M produkowano w latach 1957–1960 w Zakładach nr 168 w Rostowie w ilości 370 sztuk.

Pytanie: Jakie zmiany wprowadzono w ramach pierwszej modernizacji wielkoseryjnej?
Odpowiedź: zastosowano nowy silnik, powiększono drzwi do kabiny oraz wprowadzono instalację antyoblodzeniową

Pytanie: Czym wyróżniał się śmigłowiec Mi-1A?
Odpowiedź: zwiększonym resursem i przystosowaniem do montażu dodatkowych zbiorników paliwa

Pytanie: Czym wyróżniała się wersja Mi-1M, która powstała w 1957 roku?
Odpowiedź: mocniejszym silnikiem, przekonstruowanym kadłubem i nowymi łopatami wirnika głównego

Pytanie: W jakim okresie produkowane były śmigłowce Mi-1T?
Odpowiedź: w latach 1954–1958

Pytanie: Gdzie produkowane były jednostki Mi-1T?
Odpowiedź: w Zakładzie nr 47 w Orenburgu
Serotonina

Leki wpływające na mechanizmy działania serotoniny są stosowane w lecznictwie w postaci takich grup leków jak inhibitory MAO oraz SSRI, np. fluoksetyna (Prozac). Są to leki przeciwdepresyjne działające dopiero po dłuższym czasie zażywania (od tygodnia do miesiąca). Pełne działanie terapeutyczne ukazuje się po okresie dwóch miesięcy. Mechanizm leków czy substancji psychoaktywnych wpływających na poziom serotoniny w mózgu polega zwykle na blokowaniu jej wychwytu zwrotnego. Należy uważać przy ich stosowaniu oraz łączeniu z innymi substancjami wpływającymi na ten neuroprzekaźnik (w przypadku inhibitorów MAO - można je stosować dopiero 2 tygodnie po odstawieniu leków z grupy selektywnie blokujących i na odwrót) by nie doprowadzić do zespołu serotoninowego.

Pytanie: Do jakiej grupy medykamentów zalicza się Prozac?
Odpowiedź: SSRI

Pytanie: Ile należy poczekać, aż środki zwalczające depresje zaczną działać?
Odpowiedź: od tygodnia do miesiąca

Pytanie: Na czym polega działanie leków przeciwdepresyjnych?
Odpowiedź: Mechanizm leków czy substancji psychoaktywnych wpływających na poziom serotoniny w mózgu polega zwykle na blokowaniu jej wychwytu zwrotnego

Pytanie: Jaka jest substancja czynna Prozacu?
Odpowiedź: fluoksetyna

Pytanie: Czy właściwe działanie medykamentów przeciwdepresyjnych uaktywnia się już po zażyciu pierwszej dawki?
Odpowiedź: nie
Epidemia gorączki krwotocznej Ebola w Afryce Zachodniej

26 sierpnia 2014 WHO zostało oficjalnie zawiadomione przez ministerstwo zdrowia Demokratycznej Republiki Konga o wybuchu epidemii gorączki krwotocznej Ebola w tym państwie. Pomiędzy 28 lipca a 18 sierpnia zostały zidentyfikowane 24 przypadki choroby, 13 chorych zmarło. Łącznie zostało zidentyfikowanych 66 przypadków choroby; 49 chorych zmarło. 21 listopada 2014 WHO ogłosiło, że 20 listopada upłynęły 42 dni od dnia, kiedy powtórne badanie na obecność wirusa Ebola ostatniego zakażonego dało wynik negatywny i chory opuścił szpital, co zgodnie z rekomendacjami WHO oznacza, że epidemia w tym kraju wygasła. Była to siódma epidemia gorączki krwotocznej Ebola w tym kraju od odkrycia wirusa w 1976. Wybuch epidemii w Demokratycznej Republice Konga nie był powiązany z epidemią w Afryce Zachodniej.

Pytanie: Czy wirus Ebola został odkryty jeszcze w XX wieku?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką chorobę wywołuje wirus Ebola?
Odpowiedź: Gorączkę krwotoczną Ebola

Pytanie: Ile osób zmarło na Ebolę w Demokratycznej Republice Konga w czasie trwania epidemii w tym kraju w 2014 roku?
Odpowiedź: 49

Pytanie: Kiedy WHO ogłosiło koniec epidemii w Demokratycznej Republice Konga?
Odpowiedź: 21 listopada 2014

Pytanie: Czy epidemia gorączki krwotocznej Ebola wybuchała w Demokratycznej Republice Konga już kilkakrotnie?
Odpowiedź: tak
Disturbed

W 2003 roku zespół ponownie wziął udział w festiwalu Ozzfest oraz ruszył w jedną z własnych tras koncertowych o nazwie Music as a Weapon II. Towarzyszyły mu grupy Chevelle, Taproot oraz Ünloco. Wtedy też m.in. po raz pierwszy wykonali utwór „Dehumanized”. Po zakończeniu trasy Steve Kmak został usunięty z zespołu ze względu na nieporozumienia z pozostałymi członkami. Zastąpił go John Moyer, który w składzie Disturbed pozostał do dziś. Tego samego dnia grupa po raz pierwszy wykonała dwa nowe utwory: „Hell” oraz „Monster”. Obydwa pojawiły się na następnym albumie jako B-Sides.

Pytanie: Na jakim festiwalu wystąpiła formacja muzyczna w 2003 roku?
Odpowiedź: Ozzfest

Pytanie: Z jakimi zespołami Disturbed udało się w trasę koncertową?
Odpowiedź: Chevelle, Taproot oraz Ünloco

Pytanie: Dlaczego Kmaka wyrzucono z formacji muzycznej?
Odpowiedź: ze względu na nieporozumienia z pozostałymi członkami

Pytanie: Kto dołączył do Disturbed w zamian za Kmaka?
Odpowiedź: John Moyer
Disturbed

W lutym 2001 roku zespół nagrał cover utworu „Midlife Crisis” wykonywanego w oryginale przez grupę Faith No More. Nie został on jednak wtedy wykorzystany. 4 czerwca 2002 roku światło dzienne ujrzała płyta DVD z materiałem dokumentalnym na temat zespołu. Nazwana została M.O.L. od tytułu utworu „Meaning of Life”. Zawierała teledyski, sceny ze studia nagraniowego, a także zapisy z koncertów promujących debiutancki album grupy. 17 września 2002 roku ukazał się drugi studyjny album, zatytułowany Believe, który znalazł się na pierwszym miejscu notowania Billboard 200. Teledysk do promującego go utworu Prayer został opublikowany w większości stacji telewizyjnych m.in. ze względu na obchody pierwszej rocznicy ataków z 11 września. David Draiman nagrał również napisany przez Jonathana Davisa utwór „Forsaken”, który znalazł się na soundtracku filmu Królowa potępionych (Queen of the Damned).

Pytanie: Kto był autorem oryginalnej wersji „Midlife Crisis”?
Odpowiedź: Faith No More

Pytanie: Kiedy publiczność mogła obejrzeć dokument o zespole na DVD?
Odpowiedź: 4 czerwca 2002

Pytanie: Jak nazwano DVD z dokumentem o zespole Disturbed?
Odpowiedź: M.O.L

Pytanie: Co dokładnie znalazło się na płycie M.O.L.?
Odpowiedź: teledyski, sceny ze studia nagraniowego, a także zapisy z koncertów promujących debiutancki album grupy
Marvin Heemeyer

Heemeyer dwukrotnie zmierzył się z innymi maszynami. Gdy zaatakował cementownię, Code Docheff – właściciel zakładu – wsiadł do ładowarki i próbował trafić w silnik buldożera, a następnie zerwać gąsienicę. Marvin oddał najpierw kilka strzałów ostrzegawczych w powietrze, potem w łyżkę ładowarki, a potem zepchnął ją na bok. Docheff uciekł, słysząc strzały. Później, gdy buldożer znajdował się na terenie Independent Gas Co., władze wysłały w jego kierunku dwie zgarniarki. Jedna z nich zablokowała mu wyjazd, tak aby policja mogła oddać strzał z broni ciężkiej. Heemeyer zawrócił i próbował wyjechać z zakładu inną drogą, a potem po stoku znajdującym się wzdłuż drogi. Kiedy mu się to nie udało, ruszył w stronę zgarniarki. Pomimo że kierowca z całych sił próbował go zatrzymać, Marvin zepchnął go na bok i odjechał. Kilka minut później zgarniarka zablokowała Heemeyerowi drogę wstecz podczas burzenia sklepu Gambles. Heemeyer ruszył przed siebie, burząc ścianę budynku. Gdy akcja dobiegała końca, służby wykorzystały inny buldożer, Caterpillar D9.

Pytanie: Kiedy służby skierowały zgniatarki w stronę Docheffa?
Odpowiedź: gdy buldożer znajdował się na terenie Independent Gas Co