mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Gryzonie

Wśród licznych gatunków gryzoni dochodzi do dzieciobójstwa. Praktykują je osobniki dorosłe obu płci tego samego gatunku co młode. Zaproponowano kilka możliwych wyjaśnień tego zachowania, wśród nich stres związany z ilością pożywienia, konkurencję o zasoby, unikanie niewłaściwie ukierunkowanej opieki nad potomstwem i, jeśli chodzi o samce, czynienie matki na powrót gotową na przyjęcie adoratora. To ostatnie postępowanie jest dobrze znane u naczelnych i lwów, gorzej natomiast znane u gryzoni. Dzieciobójstwo zdaje się być szeroko rozpowszechnione u nieświszczuka płowego, włączając w to zabójstwa dokonywane przez wkraczające na cudzy teren samce i imigrujące samice, jak też okazjonalny kanibalizm – pożeranie własnego potomstwa. Dla ochrony przez dzieciobójstwem ze strony innych osobników dorosłych samice unikają ich bądź też okazują bezpośrednią agresję potencjalnym sprawcom, łączą się z licznymi samcami, występuje wśród nich terytorializm i wczesne rozwiązywanie ciąży. U niektórych gryzoni obserwuje się też zabijanie płodów. Samica dominująca świstaka stara się powstrzymać reprodukcję samic podporządkowanych. Zachowuje się w stosunku do nich wrogo, jeśli zajdą w ciążę. Stresuje je, co powoduje u nich poronienie.

Pytanie: Czy gryzonie zjadają własne potomstwo?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie są przyczyny dzieciobójstwa wśród gryzoni?
Odpowiedź: stres związany z ilością pożywienia, konkurencję o zasoby, unikanie niewłaściwie ukierunkowanej opieki nad potomstwem i, jeśli chodzi o samce, czynienie matki na powrót gotową na przyjęcie adoratora

Pytanie: W jaki sposób samice gryzoni chronią potomstwo przed dzieciobójstwem?
Odpowiedź: Dla ochrony przez dzieciobójstwem ze strony innych osobników dorosłych samice unikają ich bądź też okazują bezpośrednią agresję potencjalnym sprawcom

Pytanie: Czy wśród gryzoni występują przypadki zabijania płodów?
Odpowiedź: tak
Gryzonie

Pierwsze gryzonie przybyły do Australii przez Indonezję około 5 milionów lat temu. Na kontynencie tym najbardziej rozwiniętą grupą ssaków są torbacze, żyje tam też wiele gryzoni należących do podrodziny myszy (Murinae). Około 50 gatunków "starych" endemitów pochodzi od pierwszej fali, która pojawiła się tu w miocenie i wczesnym pliocenie. Spośród 10 gatunków szczurów 8 określa się jako "nowe endemity". Ich przodkowie przybyli w kolejnej fali w późnym pliocenie lub wczesnym plejstocenie. Najwcześniejsze skamieniałości gryzoni z Australii mają maksymalnie 4,5 miliona lat. Dane molekularne potwierdzają, że po kolonizacji Nowej Gwinei podczas późnej epoki mioceńskiej i wczesnej plioceńskiej nastąpiło szybkie różnicowanie się. Kolejna fala radiacji adaptacyjnej po jednej bądź większej liczbie kolonizacji zaszła jakieś 2-3 miliony lat później. Dwa gatunki zostały niedawno introdukowane do Australii przez Europejczyków, nie należą więc do endemitów.

Pytanie: Kiedy w na tym kontynencie pojawiły się pierwsze gryzonie?
Odpowiedź: około 5 milionów lat temu

Pytanie: W jaki sposób do tego kraju dostali się pierwsi przedstawiciele tych ssaków?
Odpowiedź: przez Indonezję

Pytanie: Jaka grupa ssaków jest na tym obszarze najbardziej liczna?
Odpowiedź: torbacze

Pytanie: W jakich epokach zjawiły się tam osobniki pierwszej fali?
Odpowiedź: w miocenie i wczesnym pliocenie

Pytanie: Jakich gatunków nie klasyfikuje się w obrębie endemitów?
Odpowiedź: niedawno introdukowanych do Australii przez Europejczyków
Linia kolejowa nr 624

23 września 2015, w związku z budową łącznicy, zamknięto przystanek Kraków Zabłocie. Przez pierwsze miesiące prowadzone były prace przygotowawcze polegające na wyburzeniach i budowie części podpór. W lutym 2016 rozpoczęto przebudowę toru nr 1 linii nr 91 w okolicach przystanku Kraków Zabłocie o długości około 500 m wraz ze wstawką pod przyszły rozjazd umożliwiający wjazd na łącznicę. 12 marca 2016 zamknięto dla ruchu samochodowego estakadę Obrońców Lwowa, a dzień później zamknięto przystanek Kraków Krzemionki.

Pytanie: Dlaczego zamknięto przystanek Zabłocie?
Odpowiedź: w związku z budową łącznicy

Pytanie: Kiedy zamknięto estakadę?
Odpowiedź: 12 marca 2016

Pytanie: Kiedy zamknięto przystanek Kraków Krzemionki?
Odpowiedź: 13 marca 2016 roku
Jake Gyllenhaal

W 2005 zagrał w trzech filmach pełnometrażowych: Dowodzie, Jarheadzie: Żołnierzu piechoty morskiej i Tajemnicy Brokeback Mountain oraz krótkiej animacji pod tytułem The Man Who Walked Between the Towers. Wszystkie obrazy zebrały pozytywne recenzje, często chwalono role Gyllenhaala. Brał także udział w przesłuchaniach do roli Batmana w filmie Batman: Początek, ostatecznie postać zagrał jednak Christian Bale. Szczególne uznanie zdobyła jego rola w Tajemnicy Brokeback Mountain, za którą otrzymał m.in. nagrodę BAFTA dla najlepszego aktora drugoplanowego oraz nominację do Oscara.

Pytanie: Rola w jakim filmie wpłynęła na wyróżnienie nagrodą BAFTA?
Odpowiedź: Tajemnicy Brokeback Mountain

Pytanie: Jaką nagrodę zdobył Gyllenhaal po grze w Tajemnicy Brokeback Mountain?
Odpowiedź: AFTA dla najlepszego aktora drugoplanowego

Pytanie: W którym roku Gyllenhaal zagrał w arheadzie: Żołnierzu piechoty morskiej?
Odpowiedź: 2005

Pytanie: Jak nazywała się animacja, w której Gyllenhaal wystąpił?
Odpowiedź: The Man Who Walked Between the Towers
Jake Gyllenhaal

W 2012 zagrał w filmie Bogowie ulicy, opowiadającym o życiu dwóch, pracujących w Los Angeles, policjantów. Aby przygotować się do roli odbył szkolenie taktyczne i towarzyszył policjantom w prawdziwych patrolach. W 2013 zagrał w dwóch filmach Denisa Villeneuva: w Labiryncie wcielił się w rolę detektywa usiłującego odnaleźć porwane dziewczynki, a we Wrogu odegrał rolę nauczyciela historii i jego sobowtóra. W 2014 został producentem thrillera Wolny strzelec, w którym zagrał również główną rolę. W 2015 wystąpił w dramacie sportowym Do utraty sił, dramacie biograficznym Everest oraz komediodramacie Destrukcja. Zasiadał również w jury konkursu głównego na 68. MFF w Cannes. W 2016 zagrał jedną z ról w filmie Zwierzęta nocy.

Pytanie: Czyja historia została przedstawiona w produkcji Bogowie ulicy?
Odpowiedź: dwóch, pracujących w Los Angeles, policjantów

Pytanie: Co zrobił Jake Gyllenhaal w ramach przygotowywania się do występu w filmie Bogowie ulicy?
Odpowiedź: odbył szkolenie taktyczne i towarzyszył policjantom w prawdziwych patrolach

Pytanie: Czy w ramach produkcji Wolny strzelec pracował jedynie jako aktor?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jaki produkcjach pojawił się w 2015 roku?
Odpowiedź: dramacie sportowym Do utraty sił, dramacie biograficznym Everest oraz komediodramacie Destrukcja
Bracia Seidenbeutlowie

Twórczość Seidenbeutlów była i jest wysoko ceniona; warsztat techniczny braci opisywany jest jako doskonały. Pozytywne recenzje pisali m.in. Wacław Husarski, Konrad Winkler, Michał Weinzieher. Krytyczniej o obrazach Seidenbeutlów wypowiadał się m.in. programowo niechętny Szkole Warszawskiej Tytus Czyżewski; w recenzji wystawy w IPS w 1939 pisał, że „bracia Seidenbeutel zdobywają się na pewną ‘miękkość kolorystyczną’, ale ich prace są konwencjonalne i ‘łatwe’, gdyż brak im głębszego zrozumienia 'malowanej natury'”.

Pytanie: Czy Wacław Husarski był recenzentem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto napisał negatywną recenzję odnoszącą siędo prac Seidenbeutlów?
Odpowiedź: Tytus Czyżewski

Pytanie: W jaki sposób wyraził się o twórczości braci Seidenbeutlów Czyżewski?
Odpowiedź: bracia Seidenbeutel zdobywają się na pewną ‘miękkość kolorystyczną’, ale ich prace są konwencjonalne i ‘łatwe’, gdyż brak im głębszego zrozumienia 'malowanej natury

Pytanie: W którym roku odbyła się wystawa w IPS?
Odpowiedź: 1939
Bracia Seidenbeutlowie

Ukończyli cztery klasy szkoły średniej. Menasze od 1920, a Efraim od 1916 pracowali w charakterze pracowników biurowych. W latach 20. mieszkali pod adresem Pawia 26. Od 1921 studiowali malarstwo w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych u Miłosza Kotarbińskiego. Debiutowali w 1922 na IV Wystawie Obrazów i Rzeźb zorganizowanej przez Gminę Żydowską płaskorzeźbą Portret An-skiego. Jesienią 1923 Menasze został przyjęty do Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na studia malarstwa i rysunku, od 1924 na liście studentów figurował także Efraim (zob. dalej). Ich nauczycielami byli: Tadeusz Pruszkowski, Władysław Skoczylas i Wojciech Jastrzębowski.

Pytanie: Przy jakiej ulicy mieszkali w latach dwudziestych?
Odpowiedź: Pawia 26

Pytanie: W jakiej placówce mieli okazję pobierać nauki z zakresu malarstwa od 1921 roku?
Odpowiedź: Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych

Pytanie: Jakie dzieło zostało przez nich zaprezentowane większej publiczności jako pierwsze?
Odpowiedź: płaskorzeźba portret An-skiego

Pytanie: Czy obaj bracia mieli okazję studiować na uczelni wyższej w Warszawie?
Odpowiedź: tak
Frédérick Raynal

Pierwszą grą komputerową, którą zaprojektował Raynal, była wariacja na temat Arkanoida, zatytułowana Pop Corn (1988). Chęć jej wydania zgłosiły dwa wydawnictwa: Infogrames oraz Loriciels. Raynal wybrał współpracę z Infogrames, spółką założoną w 1983 roku przez Christophe'a Sapéta oraz Bruno Bonnella. Początkowo pracował nad konwersją na inne platformy pionierskiej gry na Atari ST autorstwa Christophe'a de Dinechin, Alpha Waves (1990), która pozwalała sterować trójwymiarowymi obiektami poruszającymi się w przestrzennym środowisku. Biorąc pod uwagę możliwości, jakie oferował program Dinechina, Raynal zgłosił Infogrames zamiar stworzenia podobnej gry, osadzonej jednak w realiach horroru. Uzyskawszy aprobatę wytwórni, połączył siły z ilustratorami Didierem Chanfrayem i Yaël Barroz oraz programistą Franckiem de Girolami, a sam został mianowany reżyserem gry.

Pytanie: Czy Raynal uzyskał zgodę wytwórni na zaprojektowanie gry z gatunku horroru?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z jakimi ilustratorami współpracował Raynal przy tworzeniu gry z gatunku horroru?
Odpowiedź: Didierem Chanfrayem i Yaël Barroz

Pytanie: Które przedsiębiorstwo wydało debiutancką grę Raynala?
Odpowiedź: Infogrames

Pytanie: Jakie możliwości dawała graczowi Alpha Waves?
Odpowiedź: pozwalała sterować trójwymiarowymi obiektami poruszającymi się w przestrzennym środowisku
Frédérick Raynal

Alone in the Dark, gra zapożyczająca swą scenerię z prozy H.P. Lovecrafta, na jednym ekranie łączyła trójwymiarowe obiekty i postacie oraz dwuwymiarowe tła, po których owe postacie się przemieszczały. Szczególną innowacją techniczną programu była zmiana punktów widzenia kamery zależnie od ruchu protagonisty. Osiągnięcie owego efektu było jednak okupione konfliktami wewnątrz poszerzającej się ekipy. Raynal uznawał za ciężką współpracę z Hubertem Chardotem, scenarzystą gry trzymającym się ducha prozy Lovecrafta, oraz z szefostwem Infogrames. To ostatnie odmówiło Raynalowi uwzględnienia jego nazwiska na planszy tytułowej gry; dodatkowym problemem przysparzającym trosk reżyserowi było małżeństwo z Barroz oraz ciąża małżonki. Choć Alone in the Dark odniósł spektakularny sukces komercyjny oraz artystyczny, reżyser znienawidził projekt na tyle, by wypowiedzieć umowę z Infogrames. Wraz z częścią współpracowników Infogrames (w tym Barroz, Chanfrayem oraz Laurentem Salmeronem) założył w 1993 roku studio Adeline Software, które podlegało pod inne wydawnictwo, Delphine Software.

Pytanie: Jaką wyjątkową innowację techniczną zastosowano w tej grze?
Odpowiedź: zmianę punktu widzenia kamery zależnie od ruchu protagonisty

Pytanie: Jak odebrana została gotowa gra?
Odpowiedź: odniosła spektakularny sukces komercyjny oraz artystyczny?

Pytanie: Jakie prywatne problemy zaprzątały Raynala podczas prac nad tym projektem?
Odpowiedź: małżeństwo z Barroz oraz ciąża małżonki

Pytanie: Czy podczas prac nad tym projektem w ekipie zawsze panowała dobra atmosfera?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z czyjej twórczości inspirację zaczerpnęli twórcy tej gry?
Odpowiedź: H.P. Lovecrafta
Długoszpon białobrewy

Kariotyp długoszpona białobrewego poznano po raz pierwszy w 1982 roku, kiedy opublikowano wyniki badań nad różnymi indyjskimi ptakami siewkowymi. Dla Metopidius indicus 2n=84. Jest to wynik odmienny od otrzymanego w późniejszym badaniu innego autora, opublikowanego w 1992 – 2n=88. Długoszpony białobrewe, podobnie jak koralowe (Irediparra gallinacea) i te z rodzaju Actophilornis, mają unikatową kość promieniową o kształcie podobnym do ostrza. Prawdopodobnie jest to związane z chronieniem skrzydłami jaj i pokrytych puchem piskląt. Poniżej przedstawiono pozycję gatunku i rodzaju na kladogramie rodziny długoszponów (Jacanidae), jaki opracowali Whittingham, Sheldon i Emlen (2000) na podstawie badań mtDNA:

Pytanie: Co nietypowego znajduje się w ciele ptaka?
Odpowiedź: kość promieniową

Pytanie: Jacy badacze zajmowali się opisem tego gatunku?
Odpowiedź: Whittingham, Sheldon i Emlen

Pytanie: Jaki kształt ma kość promieniowa u ptaka?
Odpowiedź: ostrza
Żarłacz żółty

Rekin ten preferuje płytkie przybrzeżne wody wzdłuż półek szelfów kontynentalnych o głębokości zwykle nie przekraczających 90 m (sporadycznie nurkuje głębiej). Zwykle spotyka się go w pobliżu raf koralowych, lasów namorzynowych, w zatokach, ujściach rzek i lagunach, ale również i w portach (w tym w pobliżu pirsów), w wodach o piaszczystym, mulistym lub skalistym dnie. Młode przebywają w płytkich wodach przybrzeżnych o głębokości czasami jedynie 50–80 cm, preferując głównie środowisko namorzynowe z uwagi na dużą dostępność pokarmu i ochronę przed atakami drapieżników, w tym większych rekinów. W wodach Bahamów na jednym kilometrze kwadratowym występować może od 250 do 500 niedojrzałych osobników. Jest to gatunek amfidromiczny, przystosowany do życia w wodzie słodkiej i słonej, okresowo przemieszczający się między wodami morskimi i słodkimi. Nie wpływa do rzek daleko w głąb lądu jak żarłacz tępogłowy. Spotykany w ujściu Amazonki do wyspy Grande de Gurupá oraz w ujściu Rio Pará po miasto Abaetetuba.

Pytanie: Na jakich wodach można spotkać żarłacza żółtego?
Odpowiedź: płytkich, przybrzeżnych, wzdłuż szelfów kontynentalnych

Pytanie: Czy żarłacz żółty występuje w zatokach?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Na jakiej głębokości występują młode żarłacze żółte?
Odpowiedź: 50–80 cm

Pytanie: Dlaczego młode osobniki żarłacza żółtego występują na płytkich wodach?
Odpowiedź: z uwagi na dużą dostępność pokarmu i ochronę przed atakami drapieżników
Żarłacz żółty

Podobnie jak inne żarłaczowate, jest żyworodny. Samce dojrzewają płciowo osiągnąwszy długość 224 cm, samice po osiągnięciu 240 cm. Gody mają miejsce w miesiącach wiosennych lub latem, w zależności od szerokości geograficznej. W tym okresie pobudzone samce uporczywie próbują doprowadzić do kopulacji, często w sposób agresywny, gryząc samicę w okolicy płetwy grzbietowej i płetw piersiowych. Jest to typowe zachowanie dla żarłaczowatych. Z tego powodu często spotyka się blizny na grzbiecie samic. Kopulacja ma miejsce w płytkich przybrzeżnych wodach i odbywa się za pomocą pterygopodium, narządu wykształconego z dystalnych fragmentów płetw brzusznych samców. Embriony w ciele matki zużywają zapasy żółtka z pęcherzyka żółtkowego, który później łączy się ze ścianą macicy, tworząc tzw. łożysko żółciowe, dzięki któremu dostarczane jest pożywianie z organizmu matki. Po trwającej 10-12 miesięcy ciąży samica rodzi od 4 do 17 młodych. Liczba młodych zależy od rozmiarów matki – im większa samica, tym liczniejszy miot. Na różnych obszarach poród ma miejsce od kwietnia do września. Samice w tym czasie wracają na płytkie wody, o głębokości niekiedy jedynie 60 cm. Noworodki mierzą około 60−65 cm i od chwili narodzin potrafią swobodnie pływać i pobierać pokarm. Przez pierwszych kilka lat młodociane osobniki pozostają w płytkich przybrzeżnych wodach, dużo bezpieczniejszych od otwartej toni głębszych wód. Do osiągnięcia dojrzałości przebywają w większych grupach. Dzięki temu chronione są lepiej przed atakami drapieżników. Samice zachodzą w ciążę zwykle co drugi rok, i co dwa lata powracają na te same miejsca rozrodu. Gatunek poliandryczny.

Pytanie: Czy samiec żarłacza żółtego jest większy od samicy?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Od czego zależy pora w jakiej żarłacze cytrynowe mają okres godów?
Odpowiedź: szerokości geograficznej

Pytanie: Gdzie samce żarłaczy cytrynowych kąsają samice w celu odbycia z nimi aktu kopulacji?
Odpowiedź: w okolicy płetwy grzbietowej i płetw piersiowych

Pytanie: Ile trwa ciąża żarłacza cytrynowego?
Odpowiedź: 10-12 miesięcy
Biało-czerwono-biała flaga Białorusi

14 maja 1995 roku przeprowadzono referendum dotyczące m.in. zmiany symboliki państwowej Białorusi – na zastąpienie biało-czerwono-białej flagi sztandarem nawiązującym do czasów Białoruskiej SRR (pozbawionym jedynie sierpa i młota) zgodziło się 75% obywateli. Następnego dnia po przeprowadzeniu głosowania flaga została zdjęta z gmachu parlamentu i z polecenia prezydenta Łukaszenki pocięta na kawałki. Od tego czasu jej oficjalne używanie jest zabronione, mimo to jest powszechnie wykorzystywana jako symbol białoruskiej państwowości przez antyłukaszenkowską opozycję. Podczas protestów na Białorusi po wyborach prezydenckich od 2020 flaga ta była używana przez protestujących obywateli.

Pytanie: Kiedy ludność Białorusi mogła zdecydować o wyglądzie flagi państwa?
Odpowiedź: 14 maja 1995 roku

Pytanie: Jak wygląda flaga Białorusi?
Odpowiedź: biało-czerwono-biała

Pytanie: Co rozkazał zrobić Łukaszenka z flagą?
Odpowiedź: pociąć na kawałki

Pytanie: Kto dalej stosuje biało-czerwono-białą flagę?
Odpowiedź: antyłukaszenkowa opozycja
Pożar katedry Notre-Dame w Paryżu

Pożar ugaszono 16 kwietnia około godziny 4:00. Ocalała główna konstrukcja budowli oraz dwie wieże, a także trzy rozety z XII i XIII wieku. Dach świątyni doszczętnie spłonął, zaś zbudowana w XIX wieku według projektu Eugène’a Viollet-le-Duca sygnaturka uległa zawaleniu. Zniszczone zostały również fragmenty kamiennego sklepienia w nawie głównej, na jej skrzyżowaniu z transeptem oraz w północnej części transeptu, a także XIX-wieczne górne witraże w szczytach transeptu. Generał Jean-Claude Gallet, dowódca paryskiej straży pożarnej, poinformował że najcenniejsze zabytki zostały w porę wyniesione. Z płonącej katedry udało się uratować koronę cierniową, jedną z najważniejszych relikwii chrześcijańskich, a także niektóre kielichy i XIII-wieczną tunikę króla Ludwika IX Świętego.

Pytanie: O której godzinie udało się powstrzymać pożar katedry?
Odpowiedź: o 4:00

Pytanie: Jakie części katedry nie podległy zniszczeniom podczas pożaru?
Odpowiedź: główna konstrukcja budowli oraz dwie wieże, a także trzy rozety z XII i XIII wieku

Pytanie: Kto był twórcą XIX-wiecznej sygnaturki?
Odpowiedź: Eugène’a Viollet-le-Duca

Pytanie: Kto pełnił funkcję dowódcy straży pożarnej w Paryżu podczas wystąpienia pożaru katedry?
Odpowiedź: Jean-Claude Gallet
Wiktor Borowski

Był inicjatorem powołania „Życia Warszawy”. Od 1944 do 1951 pełnił funkcję redaktora naczelnego gazety, i według wspomnień współpracowników, udało mu się nadać jej „charakter w miarę bliski normalnemu człowiekowi”, mimo panującej wówczas w Polsce atmosfery terroru stalinowskiego. Od 1951 do 1967 pracował jako zastępca redaktora naczelnego w „Trybunie Ludu”. W latach 1945–1964 należał do władz Związku Zawodowego Dziennikarzy, a następnie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Był delegatem na II (1954) i III (1959) zjazd Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Pytanie: Czy redaktor był lubiany przez współpracowników?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką funkcję pełnił w "Trybunie Ludu"?
Odpowiedź: zastępcy redaktora naczelnego

Pytanie: Jak można określić nastroje w Polsce w latach 50. XX wieku?
Odpowiedź: panowała atmosfera terroru stalinowskiego
Wiktor Borowski

Od 1926 należał do Komunistycznej Partii Polski, był członkiem Centralnego Wydziału Zawodowego. W 1928 został aresztowany w Łodzi, zwolniony pod koniec roku z braku dowodów. Objął wówczas funkcję sekretarza okręgu KPP polskiej części Górnego Śląska. W listopadzie 1929 ponownie aresztowany i, w kwietniu 1930, skazany na karę 6 lat więzienia. W 1931 został urlopowany ze względu na zły stan zdrowia, przechodząc natychmiast do nielegalnej pracy w KPP. W kwietniu 1932 przedostał się do ZSRR, gdzie pracował w przedstawicielstwie KPP w Moskwie. W maju 1933 nielegalnie powrócił do Polski, obejmując funkcję sekretarza okręgu radomskiego KPP.

Pytanie: Jakiego ugrupowania politycznego był członkiem od 1926 roku?
Odpowiedź: Komunistycznej Partii Polski

Pytanie: W jakim mieście doszło do jego aresztowania z 1928 roku?
Odpowiedź: Łodzi

Pytanie: Jaki wyrok zapadł w jego sprawie w 1930 roku?
Odpowiedź: 6 lat więzienia

Pytanie: Dlaczego w 1931 roku został tymczasowo wypuszczony z więzienia?
Odpowiedź: ze względu na zły stan zdrowia
Wyspy Kurylskie

W sierpniu 1945 roku ZSRR, wywiązując się z umowy zawartej na konferencji poczdamskiej, zaatakował siły japońskie w Mandżurii, na Sachalinie i Kurylach, zajmując do 5 września (a więc 3 dni po podpisaniu przez Japonię aktu bezwarunkowej kapitulacji) cały archipelag. W okresie wojny wyspy były zamieszkałe przez ok. 17 tys. obywateli Japonii; ci, którym nie udało się uciec przed wkroczeniem Armii Czerwonej, zostali wywiezieni na roboty przymusowe na Syberię i do Azji Środkowej. Na Konferencji w San Francisco w 1951 roku Japonia zrzekła się swych praw do Wysp Kurylskich. Dokument ten, zdaniem strony japońskiej, nie dotyczył jednak wysp Iturup, Kunaszyr, Szykotan i grupy wysp Habomai (jap. odpowiednio: Etorofu, Kunashiri, Shikotan, Habomai). Spór wynika z rozbieżności w interpretacji pojęcia „Kuryle” oraz traktatów podpisanych w przeszłości. Japonia uważa, że powyższe cztery wyspy nie należą do archipelagu i nazywa je „Terytoriami Północnymi”; Rosja nazywa je „Kurylami Południowymi”.

Pytanie: W którym roku siły japońskie zostały zaatakowane?
Odpowiedź: 1945

Pytanie: Gdzie ZSRR zawarło umowę?
Odpowiedź: na konferencji poczdamskiej

Pytanie: W jakich regionach siły japońskie zostały zaatakowane?
Odpowiedź: w Mandżurii, na Sachalinie i Kurylach

Pytanie: Jakie wyspy są nazywane przez Rosję „Kurylami Południowymi”?
Odpowiedź: Iturup, Kunaszyr, Szykotan i grupa wysp Habomai
Karol Jaroszyński

Jaroszyński utrzymywał wiele obiektów na własne potrzeby i rodziny, np. pałaców – w Antopolu, 2 w Petersburgu, przy ul. Wielkiej Morskiej (ул. Большая Морская 52/наб. р. Мойки 97) (1916-) i na wyspie Kamiennej z 1912 (proj. Iwana А. Fomina) (1872–1936), w Kijowie przy Wale Jarosława 1 (Ярославов Вал) (1907-), domów w Odessie, Londynie przy Berkeley St. 7 (1919), willi „Mont Stuart” z 1894 we francuskim Beaulieu-sur-Mer (1910), Monte Carlo i Warszawie w Al. Ujazdowskich 13, 13 kamienic w Kijowie m.in. przy al. Chreszczatyk 12 (1882–1912) i 8 w Petersburgu.

Pytanie: Dla kogo Jaroszyński utrzymywał pałace?
Odpowiedź: na własne potrzeby i rodziny

Pytanie: Ile pałaców miał Jaroszyński w dawnej stolicy Rosji?
Odpowiedź: 2

Pytanie: Gdzie w Kijowie znajdował się pałac Jaroszyńskiego?
Odpowiedź: przy Wale Jarosława 1

Pytanie: Czy Jaroszyński posiadał także własne kamienice?
Odpowiedź: tak
Karol Jaroszyński

Według wspomnień Jałowieckiego, w 1917 r. Jaroszyński miał mieć kontakty z bolszewikami (możliwe, że dzięki domniemanej przynależności do masonerii) i mógł z wyprzedzeniem wiedzieć o planowanym przez nich przewrocie. Podczas wojny domowej w Rosji był uczestnikiem tzw. „intrygi bankowej”, której celem było finansowe wsparcie sił antybolszewickich przez aliantów(ang.). 14 grudnia 1917 r. komisja śledcza Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich wydała nakaz jego aresztowania. Ukrywał się przez pewien czas w mieście, w sierpniu 1918 r. wyjechał do Kijowa, a następnie do Odessy, skąd na wiosnę 1920 r. ewakuował się na pokładzie francuskiego torpedowca do Paryża, a po kilku miesiącach przeniósł się do Warszawy. Zamieszkał w pałacu Sobańskich.

Pytanie: Jaki cel przyświecał akcji o nazwie „intryga bankowa”?
Odpowiedź: finansowe wsparcie sił antybolszewickich przez aliantów

Pytanie: Jaki organ kazał pod koniec 1917 roku aresztować Jaroszyńskiego?
Odpowiedź: komisja śledcza Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich

Pytanie: W jaki sposób dotarł w 1920 roku do Paryża?
Odpowiedź: na pokładzie francuskiego torpedowca

Pytanie: Do jakiego miasta wyruszył z Kijowa?
Odpowiedź: Odessy