mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Rewolucje w Rosji 1917 roku

9 listopada 1917 na otwartym II Zjeździe Rad zawiadomiono o utworzeniu Rady Komisarzy Ludowych składającą się tylko z działaczy bolszewickich. Pozostałe ugrupowania socjalistów – mienszewicy i eserowcy oskarżyły bolszewików o zamach stanu i hipokryzję. Twierdzili oni iż kryzys w Rosji rozwiązać należy metodami pokojowymi i powinien zostać powołany rząd koalicyjny złożony z przedstawicieli wszystkich partii socjalistycznych. W proteście przeciwko radykalnym działaniom bolszewików, mienszewicy i eserowcy wycofali się z obrad II Zjazdu Rad i wraz z kadetami utworzyli Komitet Ocalenia Ojczyzny i Rewolucji. Za koalicją z bolszewikami na ich warunkach opowiedzieli się tylko lewicowi eserowcy, którzy w grudniu założyli nową partię, która otrzymała miejsca w Radzie Komisarzy Ludowych. Na Zjeździe zniesiono karę śmierci na froncie i przekazano władzę w terenie w ręce rad. Zjazd powołał nowy Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy składający się z 101 członków (62 bolszewików i 29 eserowców lewicowych).

Pytanie: Kto wchodził w skład Rady Komisarzy Ludowych?
Odpowiedź: działacze bolszewiccy

Pytanie: Kto oskarżył bolszewików o zamach stanu?
Odpowiedź: mienszewicy i eserowcy

Pytanie: Co mienszewicy zarzucali bolszewikom? 
Odpowiedź: zamach stanu i hipokryzję

Pytanie: Jaki organ został utworzony przez mienszewików i eserowców? 
Odpowiedź: Komitet Ocalenia Ojczyzny i Rewolucji
Cerasinops

Kość udowa mierzy 352 mm. Kość piszczelowa liczy 344,6 mm, podobnie jak kość udowa, a kość strzałkowa – 333 mm. Podobny wymiar kości udowej i piszczelowej cechuje także montanoceratopsa, różniąc ten rodzaj i Cerasinops od leptoceratopsa i protoceratopsa o dłuższej piszczeli oraz Ceratopsidae o dłuższej kości udowej. Głowa kości udowej Cerasinops sięga długiego krętarza większego, kończącego się brzusznie do niej. Krętarz mniejszy jest krótszy, krętarz czwarty natomiast duży i nierówny, sięgając dystalnie sześcioma centymetrami trzonu i zaginając się lekko bocznie. Kość kończy się kłykciami, przy czym boczny jest większy od przyśrodkowego.

Pytanie: Jakiej długości jest kość udowa?
Odpowiedź: 352 mm

Pytanie: Jakie jest położenie kości udowej?
Odpowiedź: Głowa kości udowej Cerasinops sięga długiego krętarza większego, kończącego się brzusznie do niej. Krętarz mniejszy jest krótszy, krętarz czwarty natomiast duży i nierówny, sięgając dystalnie sześcioma centymetrami trzonu i zaginając się lekko bocznie

Pytanie: Czy właściwości kości posłużyły do rozróżniania gatunków dinozaurów?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy kość strzałkowa jest krótsza od kości piszczelowej?
Odpowiedź: tak
Wieczernik

Górą Syjon nazywano także w Biblii miejsce, w którym swój pałac i świątynię wzniósł syn Dawida, Salomon. Taką lokalizację Syjonu znaleźć można w Księdze Izajasza (Iz 60,14) oraz w 1 Księdze Machabejskiej (1 Mch 4,37-60; 1 Mch 5,54; 1 Mch 7,33). Z kolei po zburzeniu Jerozolimy przez wojska Tytusa w 70 r. n.e. pojawiła się opinia, że za górę Syjon należy uznać zachodnie wzgórze, czyli to, na którym znajduje się Wieczernik. Informację o tym, że Syjon to zachodnie wzgórze znaleźć można również u Flawiusza. Pixner wyjaśnia, że rzekomy grób Dawida na parterze budynku, w którym lokalizowany jest Wieczernik, został w rzeczywistości zbudowany przez Krzyżowców, jako symboliczne miejsce wspomnienia króla Dawida. Krzyżowcy wybudowali pusty sarkofag, który – najpierw przez Żydów, a później przez muzułmanów – został uznany za miejsce spoczynku Dawida.

Pytanie: Jakie wydarzenie miało miejsce na Górze Syjon?
Odpowiedź: wzniesienie pałacu i świątyni przez syna Dawida

Pytanie: Jak miał na imię syn Dawida?
Odpowiedź: Salomon

Pytanie: Co o górze Syjon myślano po zburzeniu Jerozolimy?
Odpowiedź: za górę Syjon należy uznać zachodnie wzgórze, czyli to, na którym znajduje się Wieczernik

Pytanie: W tekście jakiego autora można napotkać się na informacje o górze Syjon określanej jako zachodnie wzgórze?
Odpowiedź: Flawiusza
Wieczernik

W IV wieku istniał w tym miejscu mały dom modlitw (domus ecclesiae), nazywany „małym domem Pana”. Pielgrzym z Bordeaux, który odwiedził Jerozolimę w 333 twierdził, że na Syjonie nie widział żadnego kościoła. W swoim opisie Itinerarium Burdigalense określał widziany na Syjonie budynek jako synagogę, jednak mimo iż jako Europejczyk mógł łatwo rozpoznać religijny charakter, to różnice kulturowe stylu architektonicznego kręgów judeochrześcijańskich mogły sprawić, że nie identyfikował budowli jako świątyni chrześcijańskiej. Warto także wspomnieć, że dekret Hadriana zabraniał „wszystkim osobom obrzezanym wjazdu i przebywania na terytorium Aelia Capitolina, a każda osoba, która by naruszała ten zakaz winna być skazana na śmierć”. Orygenes i Pielgrzym z Bordeaux potwierdzają, że zakaz ten obowiązywał także w III i w początku IV wieku. Teoretycznie nie powinna istnieć tam żadna działająca synagoga. Najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem jest założenie, że owa budowla nie została wzniesiona jako kościół, ale jako dom modlitw wspólnoty judeochrześcijańskiej. Przed legalizacją chrześcijaństwa granica ta nie była zbyt jasna. Archeolog Bargil Pixner OSB potwierdza, że miejsca, w których żydowscy chrześcijanie spotykali się w celach liturgicznych były zwane synagogami. Teorię tę potwierdza relacja Euzebiusza z Cezarei, że na górze Syjon funkcjonował przerobiony z synagogi kościół Apostołów, w którym pod przewodnictwem biskupa Szymona gromadziła się wspólnota judeochrześcijan. Ta judeochrześcijańska synagoga stała się znana jako „kościół Apostołów”.

Pytanie: Co mogło być przyczyną tego, że Burdigalense nie rozpoznał małego domu modlitw jako kościoła?
Odpowiedź: różnice kulturowe stylu architektonicznego kręgów judeochrześcijańskich

Pytanie: Czy Burdigalense zorientował się, że mały dom modlitw jest świątynią chrześcijańską?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka grupa ludzi nie miała wstępu na obszar Aelia Capitolina, zgodnie z dekretem Hadriana?
Odpowiedź: wszystkie osoby obrzezane

Pytanie: Czy, zgodnie z relacjami Burdigalense'a, na przełomie trzeciego i czwartego wieku nie można było przebywać na terytorium Aelia Capitolina będąc obrzezanym?
Odpowiedź: tak
Krasnoborowik ceglastopory

Sytuacja taksonomiczna tego gatunku jest skomplikowana. Oryginalny opis Boletus erythropus Pers. odnosił się do Suilellus queletii, podczas gdy Boletus luridus β erythropus (Pers. : Fr.)Fr. odnosił się do obecnego rozumienia Neoboletus erythropus. Autorzy którzy preferują oryginalny opis Boletus erythropus używali nazwy Boletus luridiformis (oraz Neoboletus luridiformis) do opisu tego taksonu. Po odkryciu gatunku Boletus xanthopus, siostrzanego do B. erythropus, część taksonomistów stwierdziła, że jest on synonimem B. luridiformis, po czym odnalazła stary takson Boletus praestigiator jako odpowiadający B. erythropus. Odmiana żonkilowa (Boletus luridiformis Rostk. var. junquilleus (Quél.) Knudse) czasem jest wyróżniana jako odrębny gatunek krasnoborowik żonkilowy (Neoboletus junquilleus (Quél.) Gelardi, Simonini & Vizzin).

Pytanie: Jaki gatunek jest bliźniaczym do B. erythropus?
Odpowiedź: Boletus xanthopus

Pytanie: Czy wyróżnia się odrębny gatunek krasnoborowika żonkilowego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak nazywają się badacze pracujący nad B. erythropus?
Odpowiedź: taksonomiści
Krążowniki pancernopokładowe typu Eclipse

Stępkę okrętu położono w Fairfield Shipbuilding and Engineering Company w Govan 30 stycznia 1895 roku, wodowanie odbyło się 27 czerwca 1896 roku, a do służby wszedł 10 maja 1898 roku. Nazwę „Isis” otrzymał jako piąty z kolei okręt w brytyjskiej marynarce wojennej. Koszt budowy okrętu wyniósł 252 067 £. Na początku służby krążownik stacjonował w Chinach, w grudniu 1901 roku okręt powrócił do metropolii, a na początku 1902 roku włączono go do Floty Rezerwowej jako jednostkę ratowniczą. Następnie, w maju 1902 roku, krążownik był okrętem zaopatrzeniowym Royal Naval College w Dartmouth. Od 1907 roku krążownik stacjonował na Bermudach, a w latach 1909-1910 służył w 1. Eskadrze Okrętów Liniowych Home Fleet. W latach 1911–1914 okręt wchodził w skład 4. Eskadry Krążowników. W kwietniu 1914 roku krążownik zderzył się ze statkiem handlowym, który zatonął. W momencie wybuchu I wojny światowej „Isis” wchodziła w skład 11. Eskadry Krążowników. 5 sierpnia 1914 roku wspólnie z „Doris” okręt zatrzymał i zdobył niemiecki statek handlowy. W 1916 roku krążownik ponownie przeniesiono do Ameryki Północnej, gdzie operował z baz w Halifaksie i na Bermudach do końca wojny. W 1919 okręt powrócił do metropolii, stacjonując w Invergordon w Szkocji. Sprzedano go na złom 26 lutego 1920 roku.

Pytanie: W którym roku "Isis" osiadł na wodzie?
Odpowiedź: w 1896

Pytanie: Gdzie trafił okręt w 1907 roku?
Odpowiedź: na Bermudy

Pytanie: Z czym zderzył się krążownik w 1914 roku powodując katastrofę?
Odpowiedź: ze statkiem handlowym

Pytanie: Jak zakończyła się służba "Isis"?
Odpowiedź: Sprzedano go na złom
RBMK

Ogromną wadą rdzenia był wzrost reaktywności przy zwiększeniu ilości pary (zmniejszenie ilości wody ciekłej) w rdzeniu. W reaktorach typu BWR po odparowaniu części wody dochodzi do zmniejszenia reaktywności reaktora, ale w RBMK głównym moderatorem jest grafit, który jest lepszym moderatorem od wody ponieważ nie pochłania neutronów, woda w stanie ciekłym pochłania więcej neutronów niż para wodna więc w przypadku zmiany chłodziwa w parę szybkość reakcji rośnie, wytworzona temperatura może doprowadzić do reakcji cyrkonu z wodą, co może doprowadzić do rozszczelnienia się kanałów i prętów paliwowych.

Pytanie: Jaką słabością cechował się reaktor RBMK?
Odpowiedź: wzrostem reaktywności przy zwiększeniu ilości pary w rdzeniu

Pytanie: Co spada po odparowaniu partii wody w BWR?
Odpowiedź: reaktywność reaktora

Pytanie: Dlaczego grafit jawi się korzystniejszym moderatorem niż woda?
Odpowiedź: reaktywności reaktora

Pytanie: Czy para wodna pochłania mniej neutronów niż woda w postaci cieczy?
Odpowiedź: tak
RBMK

Blok pracuje z pojedynczym obiegiem, ciepło odbierane jest przez dwa układy chłodzenia, każdy połączony z jednym turbogeneratorem. W kanałach paliwowych woda pod ciśnieniem odbiera większość ciepła wygenerowanego w trakcie reakcji. Jej część odparowuje, w separatorach pary następuje oddzielenie wody z mieszaniny parowo-wodnej wychodzącej z reaktora. Uzyskana para nasycona (o temp. 284 °C i ciśnieniu 6,5 MPa, w ilości średnio 5780 t/h) doprowadzana jest do turbogeneratora o mocy elektrycznej 500 MW każdy. Po przejściu przez turbiny i skropleniu w kondensatorze kierowana jest z powrotem do reaktora. Sprawność elektrowni wynosi 31%. Rdzeń jest wyposażony w układ awaryjnego chłodzenia reaktora uruchamiany, jeśli obieg chłodziwa zostanie poważnie zaburzony.

Pytanie: Jakie mechanizmy odbierają ciepło z tego urządzenia?
Odpowiedź: dwa układy chłodzenia

Pytanie: Oddzielenie od siebie jakich substancji zachodzi w częściach nazywanych separatorami pary?
Odpowiedź: wody z mieszaniny parowo-wodnej wychodzącej z reaktora

Pytanie: Jakie właściwości posiada para nasycona pozyskana dzięki separatorom pary?
Odpowiedź: temp. 284 °C i ciśnienie 6,5 MPa

Pytanie: W jakich okolicznościach może dojść do aktywacji awaryjnego układu chłodzenia?
Odpowiedź: jeśli obieg chłodziwa zostanie poważnie zaburzony
Ołów

Znanych jest kilka nieorganicznych związków ołowiu na IV stopniu utlenienia, istnieją one jedynie w silnie kwaśnych roztworach. Utleniany dalej tlenek ołowiu(II) przechodzi w tlenek mieszany, Pb3O4 określany jako tlenek ołowiu (II, IV), bądź zapisywany wzorem 2PbO·PbO2. Jest to najlepiej poznany związek ołowiu o mieszanej wartościowości. Dwutlenek ołowiu ma silne właściwości utleniające, potrafi utlenić kwas solny do gazowego chloru. Dzieje się tak, ponieważ oczekiwany produkt reakcji PbCl4 jest niestabilny i spontanicznie rozpada się do PbCl2 i Cl2. Analogicznie do PbO dwutlenek ołowiu zdolny jest do przechodzenia w aniony ołowianowe. Siarczek ołowiu(IV) i jego selenek stanowią związki stabilne jedynie przy wysokich ciśnieniach. Tetrafluorek ołowiu to żółty krystaliczny proszek, stabilny, aczkolwiek mniej od dwufluorku (fluorku ołowiu (II)). Chlorek ołowiu(IV), żółta ciecz, rozkłada się w temperaturze pokojowej. Bromek ołowiu(IV) jest jeszcze mniej stabilny, a istnienie tetrajodku ołowiu w ogóle podlega dyskusji.

Pytanie: Gdzie występują związki Pb o IV stopniu utlenienia?
Odpowiedź: w silnie kwaśnych roztworach

Pytanie: W jaki sposób opisać można Pb3O4?
Odpowiedź: tlenek ołowiu (II, IV), 2PbO·PbO2

Pytanie: Jaką wartościowością charakteryzuje się Pb3O4?
Odpowiedź: mieszaną

Pytanie: Jaką barwę przyjmuje tetrafluorek ołowiu?
Odpowiedź: żółty
Męczennicy wileńscy

W latach 20. XX wieku Kazimierz Chodynicki w pracy Geneza i rozwój legendy o trzech męczennikach wileńskich napisał, iż historia męczenników nie może być uznana za zapis autentycznych wydarzeń. Argumentował on, że o Antonim, Janie i Eustachym nie wspominają źródła z obszaru Wielkiego Księstwa Litewskiego, takie jak Kronika Bychowca lub Kronika Stryjkowskiego, ani latopisy z krajów ościennych. Wzmianki o męczeństwie zawarte w XV-wiecznych latopisach z obszaru Rusi Moskiewskiej uważał natomiast za niewiarygodne i mające na celu podsycanie nienawiści do Jagiellonów i Polski. W jego ocenie pojawienie się wiadomości o męczennikach wileńskich w źródłach XVII-wiecznych (unickich i łacińskich) jest dowodem na wykreowanie ich kultu w późniejszym czasie. Chodynicki odrzucił również możliwość kanonizacji męczenników jeszcze w XIV w. z inicjatywy metropolity kijowskiego Aleksego, argumentując, że świętymi uczynił ich dopiero sobór w Moskwie w 1547 r., a zatem cały kult byłby z gruntu obcy lokalnej tradycji prawosławia w Wielkim Księstwie Litewskim. Uznanie, iż to Aleksy miałby kanonizować męczenników wileńskich jest obecnie zgodnie odrzucane przez wszystkich autorów, niezależnie od ich oceny historyczności tych postaci. Wskazuje się, że obecna w starszej historiografii data kanonizacji – 1364 r. – wynika z błędnego odczytania południowosłowiańskiej redakcji żywota Antoniego, Jana i Eustachego.

Pytanie: Co stwierdził Chodynicki w swojej pracy?
Odpowiedź: iż historia męczenników nie może być uznana za zapis autentycznych wydarzeń

Pytanie: Co podał jako dowód na to, że historia męczenników nie została uprzednio przekazana poprawnie?
Odpowiedź: o Antonim, Janie i Eustachym nie wspominają źródła z obszaru Wielkiego Księstwa Litewskiego, takie jak Kronika Bychowca lub Kronika Stryjkowskiego, ani latopisy z krajów ościennych

Pytanie: Co świadczy o późniejszej kreacji męczenników, niż twierdzono, według Chodynickiego?
Odpowiedź: pojawienie się wiadomości o męczennikach wileńskich w źródłach XVII-wiecznych (unickich i łacińskich)

Pytanie: Jaką datę kanonizacji uznawało się niegdyś za wiarygodną, lecz była konsekwencją niepoprawnego odczytania żywota Antoniego, Jana i Eustachego?
Odpowiedź: 1364
Męczennicy wileńscy

Kult męczenników wileńskich zaczął rozwijać się samorzutnie na obszarach metropolii kijowskiej. W 1374 r. zostali oni kanonizowani przez patriarchę Konstantynopola Filoteusza, z zezwoleniem na kult lokalny. Wtedy też cząstki relikwii męczenników przewieziono do Konstantynopola i umieszczono w katedrze Mądrości Bożej (Hagia Sophia). Według Piotra Chomika między r. 1390 a 1394 napisano na ich cześć nabożeństwo i słowo pochwalne, którego autorem był Michał Balsamonos. Z kolei opis męczeństwa Jana, Antoniego i Eustachego powstał bezpośrednio przed kanonizacją. Jego anonimowy autor (podpisujący się tylko imieniem Dymitr) twierdził, że poznał opisywane wydarzenia od ludzi, którzy podróżowali na Litwę.

Pytanie: Kto doprowadził do ogłoszenia świętymi męczenników wileńskich?
Odpowiedź: Filoteusz

Pytanie: W której świątyni umieszczono relikwie świętych męczenników wileńskich w XIV wieku?
Odpowiedź: W Katedrze Mądrości Bożej

Pytanie: Kto dokonał spisania świadectwa śmierci Św. Jana?
Odpowiedź: Dymitr

Pytanie: W którym wieku powstało nabożeństwo pochwalne na cześć męczenników wileńskich autorstwa Balasamonosa?
Odpowiedź: Czternastym
Władysław Leon Osmolski

Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wstąpieniu do Wojska Polskiego otrzymał stopień kapitana w 1920 roku. Po zakończeniu działań wojennych już jako szef sanitarny 2 Armii został zdemobilizowany i powołany. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 70. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych. W czerwcu 1922 roku wyznaczony został na stanowisko szefa Wydziału Wychowania Fizycznego Oddziału III Sztabu Generalnego, pozostając oficerem nadetatowym 1 batalionu sanitarnego.

Pytanie: W jakiej wojnie walczył Osmolski?
Odpowiedź: polsko-bolszewickiej

Pytanie: Jaki stopień wojskowy posiadał Osmolski w 1920 roku?
Odpowiedź: kapitana

Pytanie: Szefem jakiego wydziału był Osmolski?
Odpowiedź: Wychowania Fizycznego Oddziału III Sztabu Generalnego

Pytanie: Kiedy Osmolski zaczął koordynować Wydział Wychowania Fizycznego? 
Odpowiedź: W czerwcu 1922 roku
Władysław Leon Osmolski

W swoich pracach dowodził znaczenia wychowawczych wartości sportu wyczynowego i konieczności udostępniania go młodzieży. Uważał, że zabawy ruchowe są szkołą życia dla młodzieży, sposobiącą ją do uczestnictwa w grupach społecznych. Prezentował pogląd, że należy dążyć do zrównoważenia wychowania fizycznego z innymi dziedzinami; podkreślał wychowawcze znaczenie sportu i potępiał wszystkie przejawy jego komercjalizacji. Był twórcą teorii sprawności ruchowej opartej na ogólnej wiedzy o człowieku, którą realizował w ramach działalności Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego, a która współgrała ze strategią rządu ograniczającego swoją odpowiedzialność w tej sferze życia społecznego. Jego poglądy w kwestii wychowania uznawane są za postępowe.

Pytanie: Czy był przekonany, że sport wyczynowy może pozytywnie wpływać na proces wychowania?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką teorię stworzył?
Odpowiedź: sprawności ruchowej opartej na ogólnej wiedzy o człowieku

Pytanie: W jaki sposób mógł realizować stworzoną przez siebie teorię? 
Odpowiedź: w ramach działalności Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego

Pytanie: Jak jednym słowem można scharakteryzować jego poglądy dotyczące wychowania?
Odpowiedź: jako postępowe

Pytanie: W jaki sposób odnosił się do kwestii komercjalizacji sportu?
Odpowiedź: potępiał wszystkie przejawy jego komercjalizacji
Prymasowskie Wyższe Seminarium Duchowne w Gnieźnie

W czasach zaboru pruskiego władze wielokrotnie próbowały zamknąć seminarium, jednak dzięki staraniom kolejnych ordynariuszy instytucja pozostawała otwarta. W połowie XIX w. abp Marcin Dunin powołał do istnienia seminarium wspólne dla archidiecezji gnieźnieńskiej i diecezji poznańskiej. Przebieg studiów wyglądał w nim następująco: po trzyletnim przygotowaniu teoretycznym w seminarium poznańskim, alumni udawali się na kurs praktyczny do seminarium gnieźnieńskiego, które otrzymało nazwę Seminarium Clericorum Practicum – czyli Seminarium Praktyczne (taka sytuacja trwała aż do roku 1927). W okresie kulturkampfu rząd pruski zamknął obydwa seminaria. Gnieźnieńskie seminarium przerwało swoją działalność w 1875 roku. W tym czasie kandydaci do stanu duchownego udawali się na uniwersytety zagraniczne między innymi do Rzymu, Innsbrucku czy Monasteru.

Pytanie: Kiedy chciano zamknąć seminarium?
Odpowiedź: W czasach zaboru pruskiego

Pytanie: Czy podczas zaborów zamknięto seminarium?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W którym roku zamknięto gnieźnieńskie seminarium?
Odpowiedź: 1875

Pytanie: W jakich miejscach kandydaci na duchownych i musieli udawać się na nauki, gdy zamknięto seminarium?
Odpowiedź: w Rzymie, Innsbrucku czy Monasterze
Prymasowskie Wyższe Seminarium Duchowne w Gnieźnie

Do 1998 roku zajęcia w seminarium odbywały się w ramach Papieskiego Wydziału Teologicznego. Kiedy został on włączony do Wydziału Teologicznego UAM, Gniezno stało się sekcją zamiejscową tego wydziału. 16 listopada 2002 roku obchodzono 400-lecie istnienia seminarium w Gnieźnie. Wraz z rokiem akademickim 2016/2017 powołano do istnienia Centrum Edukacyjno-Formacyjne w nowym gmachu seminarium, natomiast całość pomieszczeń seminaryjnych przeniesiono do starego gmachu, po jego gruntownym wyremontowaniu.

Pytanie: Czy Papieski Wydział Teologiczny połączył się z Wydziałem Teologicznym Uniwersytetu Adama Mickiewicza?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką okrągłą rocznice obchodziło w 2002 r. to seminarium?
Odpowiedź: 400-lecie istnienia

Pytanie: Czy stary budynek seminarium przeszedł remont?
Odpowiedź: tak
Wybory prezydenckie w Polsce w 2015 roku

Zgodnie z art. 296 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy (Dz.U. z 2020 r. poz. 1319, z późn. zm.), kandydatem na prezydenta Rzeczypospolitej mogła być osoba zgłoszona przez co najmniej 100 000 obywateli, mających prawo wybierania do Sejmu. Zgłoszenia takiego dokonywał formalnie popierający go komitet wyborczy, który powstaje po pisemnym wyrażeniu zgody danej osoby na kandydowanie w wyborach. Komitet wyborczy mogło utworzyć minimum 15 osób. Po zebraniu co najmniej 1000 podpisów obywateli popierających kandydowanie danej osoby w wyborach komitet wyborczy mógł zostać zgłoszony Państwowej Komisji Wyborczej do zarejestrowania.

Pytanie: Ile minimalnie jednostek musi zgłosić kandydata na prezydenta RP?
Odpowiedź: 100 000

Pytanie: Czym muszą charakteryzować się jednostki, które zgłaszają kandydata?
Odpowiedź: mieć prawo wybierania do Sejmu

Pytanie: Ile minimalnie jednostek może utworzyć komitet wyborczy?
Odpowiedź: 15

Pytanie: Jaki organ zajmuje się rejestracją komitetów wyborczych?
Odpowiedź: Państwowa Komisja Wyborcza

Pytanie: Kiedy w życie weszła ustawa dotycząca kandydowania na prezydenta RP?
Odpowiedź: stycznia 2011
Wybory prezydenckie w Polsce w 2015 roku

Choć największe poparcie w pierwszym głosowaniu w skali całego kraju zdobył Andrzej Duda, to Bronisław Komorowski wygrał w większej liczbie województw – odpowiednio w 7 i 9. Podobnie było na szczeblu powiatów: Bronisław Komorowski wygrał w 193, Andrzej Duda – w 186; ponadto w jednym (brzeskim) zwyciężył Paweł Kukiz. Oprócz wymienionych na poziomie gmin poparcie wyższe od pozostałych kandydatów zdobył Adam Jarubas, zajmując pierwsze miejsce w sześciu takich jednostkach (wszystkie w województwie świętokrzyskim).

Pytanie: W ilu województwach zwyciężył wybory Duda, a w ilu Komorowski?
Odpowiedź: odpowiednio w 7 i 9

Pytanie: W jakim powiecie najwięcej głosów zdobył Kukiz?
Odpowiedź: brzeskim

Pytanie: Jaki kandydat wygrał głosowanie w powiecie brzeskim?
Odpowiedź: Paweł Kukiz

Pytanie: Gdzie znajdowały się gminy, w których najwięcej głosów zostało oddanych na Adama Jarubasa?
Odpowiedź: w województwie świętokrzyskim
Wiedźmin 2: Zabójcy królów

Roche mówi Geraltowi, że w osadzie Flotsam widziano osobę podobną do wiedźmina-zabójcy. Żąda pomocy pojmanego w odnalezieniu skrytobójcy, w zamian za co uwalnia Geralta i wraz z nim, ze swoimi ludźmi oraz z Triss Merigold wyrusza do Flotsam. W jego pobliżu ścigający spotykają Iorwetha, przywódcę elfickiej organizacji Scoia'tael (Wiewiórki), który ukrywa zabójcę. Po odparciu jego ataku wkraczają do miasta, gdzie po sprzeczce z komendantem garnizonu Bernardem Loredo zmuszają go do uwolnienia przyjaciół Geralta, Jaskra oraz Zoltana, którzy zostali oskarżeni o konszachty z Wiewiórkami. Po odwiedzinach po zmroku u komendanta Geralt wraz z Roche'em zostają zatrzymani przez niego i otrzymują ofertę współpracy. Potem wiedźmin wraz z Triss udają się na więzienną barkę, gdzie przesłuchują Ciarana aep Easnilliena. Tam dowiadują się, że jego kompan Letho jest odpowiedzialny za śmierć Foltesta, a także innego króla, władcę Aedirn Demawenda. Geralt wyrusza na spotkanie z Letho, jednak podczas walki zostaje przez niego pokonany, a skrytobójca ucieka.

Pytanie: Kogo ukrywa Iorweth?
Odpowiedź: zabójcę

Pytanie: O co obwiniano Jaskra i Zoltana?
Odpowiedź: o konszachty z Wiewiórkami

Pytanie: Jaką propozycję komendant składa Roche'owi i Geraltowi?
Odpowiedź: współpracy

Pytanie: Czy Letho jest winny śmierci Foltesta?
Odpowiedź: tak