mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Chiune Sugihara

Sugihara i jego żona kontynuowali ręczne wypisywanie wiz (poświęcając na to od 18 do 20 godzin dziennie i wystawiając w ciągu każdego dnia miesięczną liczbę wiz) aż do 4 września, kiedy to dyplomata musiał udać się do Berlina z powodu zamknięcia konsulatu w Kownie po aneksji 3 sierpnia 1940 Litwy przez ZSRR w formie Litewskiej SRR. Dzięki jego postawie udało się wystawić tysiące wiz dla żydowskich rodzin, które mogły w całości ujść z wojennego piekła. Świadkowie twierdzą, że Sugihara wypisywał wizy (wyrzucając je przez okno osobom, które ich potrzebowały), nawet gdy był już w pociągu odjeżdżającym do Niemiec. Liczba osób przez niego uratowanych jest sporna – szacuje się ją na od 2139 do 10 000 (przy czym nie jest tu ujęta liczba tzw. wiz rodzinnych wystawianych na kilka osób). Dużą liczbę fałszywych wiz wystawił także polski wywiad.

Pytanie: Dlaczego Sugihara wybrał się do Berlina?
Odpowiedź: z powodu zamknięcia konsulatu w Kownie

Pytanie: Kiedy Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich wchłonął Litwę?
Odpowiedź: 3 sierpnia 1940

Pytanie: Ilu Żydom pomógł dyplomata?
Odpowiedź: od 2139 do 10 000

Pytanie: Komu przysługiwały wizy rodzinne?
Odpowiedź: kilku osobom

Pytanie: Ile czasu podczas dnia dyplomata wykorzystywał na wystawianie wiz?
Odpowiedź: od 18 do 20 godzin
Chiune Sugihara

Japońskie MSZ, ciągle potrzebujące językowych i organizacyjnych zdolności Sugihary, postanowiło się wstrzymać z jego dyscyplinarnym ukaraniem. Sugihara został przeniesiony na stanowisko konsula generalnego w Królewcu. Następnie pełnił funkcję konsula generalnego Japonii w Pradze w Protektoracie Czech i Moraw (od marca 1941 do końca 1942) i był członkiem poselstwa w Bukareszcie w Rumunii (1942–1944). Kiedy Armia Czerwona wkroczyła do Rumunii w sierpniu 1944, Sugihara został uwięziony razem z rodziną w obozie jenieckim na 18 miesięcy. Został wypuszczony w 1946 i wrócił do Japonii przez ZSRR koleją transsyberyjską i statkiem z portu w Nachodce.

Pytanie: Dlaczego Sugihara nie został ukarany natychmiast?
Odpowiedź: ze względu na jego językowe i organizacyjne zdolności

Pytanie: Kto decydował o ukaraniu Sugihary?
Odpowiedź: japońskie MSZ

Pytanie: W którym roku Sugihara przestał piastować funkcję konsula Japonii?
Odpowiedź: 1942

Pytanie: Na jak długo uwięziony został Sugihara po wkroczeniu Armii Czerwonej do Rumunii?
Odpowiedź: 18 miesięcy
Solidarna Polska

W wyborach parlamentarnych działacze Solidarnej Polski ponownie wystartowali do Sejmu z list PiS (w zdecydowanej większości okręgów), Zbigniew Ziobro został liderem listy w okręgu kieleckim. Ponadto z ramienia PiS wystartowali ubiegający się o reelekcję senatorowie Solidarnej Polski. Obaj zdobyli mandaty, zaś do Sejmu spośród przedstawicieli ugrupowania zostali wybrani Tadeusz Cymański, Mariusz Kałużny (od 2018 dyrektor COS, w związku z wyborem na posła ustąpił z funkcji), Jan Kanthak, Janusz Kowalski, Maria Kurowska, Dariusz Olszewski, Jacek Ozdoba, Piotr Sak, Edward Siarka, Aleksandra Szczudło, Piotr Uruski, Marcin Warchoł, Michał Woś, Michał Wójcik, Tadeusz Woźniak i Zbigniew Ziobro, a także popierany przez partię członek PiS Sebastian Kaleta, który przeszedł do Solidarnej Polski po wyborach. Ponadto jeszcze przed upływem starej kadencji do partii przystąpił poseł Norbert Kaczmarczyk (wybrany z listy Kukiz’15, od lipca 2019 w klubie PiS), który uzyskał reelekcję. Po wyborach Zbigniew Ziobro pozostał ministrem sprawiedliwości i prokuratorem generalnym, a członkiem Rady Ministrów został także Michał Woś (w marcu 2020 objął on tekę ministra środowiska). Solidarna Polska zwiększyła także swoją reprezentację na stanowiskach wiceministrów.

Pytanie: Jacy działacze Solidarnej Polski znaleźli się w Sejmie?
Odpowiedź: Tadeusz Cymański, Mariusz Kałużny, Jan Kanthak, Janusz Kowalski, Maria Kurowska, Dariusz Olszewski, Jacek Ozdoba, Piotr Sak, Edward Siarka, Aleksandra Szczudło, Piotr Uruski, Marcin Warchoł, Michał Woś, Michał Wójcik, Tadeusz Woźniak i Zbigniew Ziobro

Pytanie: Kiedy Kaleta dołączył do SP?
Odpowiedź: po wyborach

Pytanie: W którym roku Kaczmarczyk dołączył do Prawa i Sprawiedliwości?
Odpowiedź: w 2019

Pytanie: Jakim ministrem został Woś?
Odpowiedź: środowiska
Narodowy socjalizm

W przeciągu dwóch lat, DAP przekształciła się w Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (NSDAP), w której Hitler sprawował niemalże nieograniczoną władzę. Po przejęciu władzy w partii Hitler zachował co prawda w nazwie partii słowo „socjalizm”, odrzucając jednak tę ideologię i nie odwołując się do niej. Według nazistów człon ten w nazwie partii oznaczał po prostu zobowiązanie jednostki do wspólnoty narodowej. W 1920 roku naziści, dzięki niemieckiej emigrantce z Rosji, Gertrudzie von Seidlitz, przejęli pismo „Völkischer Beobachter”, które przekształcili na dziennik o charakterze antysemickim. 24 lutego 1920 roku Hitler przedstawił 25 punktów programu NSDAP, dotyczył on głównie anulowania postanowień traktatu wersalskiego, zjednoczenia narodu niemieckiego w jedno państwo i odzyskania utraconych terenów. Ponadto wzmiankowano o zamknięciu wszystkich gazet nieprzychylnych NSDAP, a także kontroli mediów przez państwo. Zakładano utworzenie armii narodowej, a więc wprowadzenie powszechnej i obowiązkowej służby wojskowej.

Pytanie: Czy pobór do wojska miał być w Niemczech obowiązkowy?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Co głównie chciał osiągnąć Hitler, przewodząc NSDAP?
Odpowiedź: anulować postanowienia traktatu wersalskiego, zjednoczyć naród niemiecki w jedno państwo i odzyskać utracone tereny

Pytanie: Do czego według nazistów odwoływał się termin socjalizm pojawiający się w nazwie partii?
Odpowiedź: zobowiązania jednostki do wspólnoty narodowej

Pytanie: Jakie treści promowano w zmienionym "Völkischer Beobachter"?
Odpowiedź: o charakterze antysemickim

Pytanie: Kim była Gertruda von Seidlitz?
Odpowiedź: niemiecką emigrantką z Rosji
Narodowy socjalizm

W kontekście dziejów Niemiec termin narodowy socjalizm pojawił się w programie założonej w 1919 roku Niemieckiej Partii Robotniczej (DAP), która w 1920 r. zmieniła nazwę na NSDAP. Zwolennicy partii określali się jako naziści. Formy tej po 1920 r. używali także przeciwnicy ideologii. Badacze nazwę doktryny przypisują konserwatywnemu myślicielowi Oswaldowi Spenglerowi, który w eseju Duch pruski a socjalizm z 1919 r. przedstawił własną koncepcję terminu socjalizm, odmienną od powszechnie z nim kojarzonego socjalizmu naukowego lewicy rewolucyjnej. Perspektywa Spenglera przedstawiała wielowiekowe zmagania Niemiec o korzystną pozycję wśród innych narodów i walkę o dominację nad nimi mającą charakter narodowej rewolucji. Tak pojęty socjalizm narodu niemieckiego przeciwstawiono parlamentaryzmowi brytyjskiemu, określonemu jako nieskuteczny, a także marksizmowi, który uznano za czynnik konfliktujący elity konserwatywne oraz zwykłych pracowników. Spengler nie był jedynym konserwatystą z którego dorobku czerpał nazizm. Innymi konserwatywnymi myślicielami, do których nawiązywali naziści, byli m.in. Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Arthur Schopenhauer oraz Friedrich Nietzsche. Naziści nie czerpali jednak wyłącznie z niemieckiego konserwatyzmu, ich partia opierała się bowiem na wzorcach faszyzmu włoskiego, a sama NSDAP pod względem struktury przypominała włoską Narodową Partię Faszystowską. W doktrynie narodowego socjalizmu widoczne są również wyraźne inspiracje ideologią rasistowskiej prawicy francuskiej (Arthur de Gobineau).

Pytanie: W którym roku doszło do przekształcenia DAP w NSDAP?
Odpowiedź: 1920

Pytanie: Kiedy w Niemczech wykształcił się nazizm?
Odpowiedź: 1919

Pytanie: Komu przypisuje się stworzenie nazwy nazizm?
Odpowiedź: Oswaldowi Spenglerowi

Pytanie: Czy nazizm opierał się wyłącznie na dorobku Spenglera?
Odpowiedź: nie
Julia Wyszyńska

Na deskach teatru debiutowała rolą Zabawnisi w spektaklu Stanisława Ignacego Witkiewicza „Nowe wyzwolenie” w reż. E. Marciniak w Bielsku-Białej. Później trafiła do Teatru Na woli im. Tadeusza Łomnickiego, grając w „Wyzwoleniu” Wyspiańskiego, a także do Laboratorium Dramatu, gdzie zagrała w monodramie „Medea” Eweliny Marciniak. Julia Wyszyńska współdziałała przy Teatrze Rozmaitości, a następnie z Teatrem Polskim w Bydgoszczy, gdzie debiutowała w spektaklu „Źle ma się kraj” w reż. W. Szczawińskiej rolą ‘Postaci Co Nic Nie Rozumie’. Nawiązała również współpracę z Telewizją Polską i stacjami komercyjnymi, grała m.in. w serialach Czas honoru (TVP2), Lekarze (TVN), Hotel 52 (Polsat), Na dobre i na złe. W spektaklu „Klątwa” (reżyseria Oliver Frljić, Teatr Powszechny w Warszawie) zagrała osobę uprawiającą seks oralny z rzeźbą papieża Jana Pawła II.

Pytanie: W jaką postać wcieliła się aktorka w "Nowym wyzwoleniu"?
Odpowiedź: Zabawnisi

Pytanie: W kogo wcieliła się aktorka w "Klątwie"?
Odpowiedź: w osobę uprawiającą seks oralny

Pytanie: Z czym postać odgrywana przez aktorkę odbywała stosunek seksualny w "Klątwie"?
Odpowiedź: z rzeźbą papieża Jana Pawła II

Pytanie: Jak zatytułowany jest spektakl, w którym aktorka po raz pierwszy pojawiła się na scenie teatru?
Odpowiedź: Nowe wyzwolenie
Marcin Tyszka

W 2012 Marcin Tyszka wystąpił w rozrywkowym reality show TVN – Woli & Tysio na pokładzie wspólnie z Dawidem Wolińskim. W 2013, dla tej samej stacji, poprowadził własny program Projekt Tyszka, którego podstawą były lekcje fotografii dla bohaterów, którzy sami zgłosili się do programu. W tym programie prowadził też wywiady z udziałem zaprzyjaźnionych sław, takich jak Anja Rubik i Małgorzata Kożuchowska. W 2019 dla „Vogue Polska Man” w jego sesji zdjęciowej wziął udział jeden z najbardziej rozpoznawalnych modeli na świecie Jon Kortajarena.

Pytanie: Jaki program prowadził fotograf z Wolińskim w 2012 roku?
Odpowiedź: Woli & Tysio

Pytanie: Jak nazywał się autorski program fotografa, który emitowano w telewizji w 2013 roku?
Odpowiedź: Projekt Tyszka

Pytanie: Co stanowiło fundament realizacji Projekt Tyszka?
Odpowiedź: lekcje fotografii
Jerzy Łapiński

Najdłużej był związany z Teatrem Wybrzeże. Na gdańskiej scenie zadebiutował rolą Kamerzysty i Pana III w „Rzeczy listopadowej” Ernesta Brylla w reżyserii Marka Okopińskiego. Do jego najwybitniejszych ról w Teatrze Wybrzeże należą m.in. Ignacy w „Ślubie” Witolda Gombrowicza, Król Ignacy w „Iwonie, Księżniczce Burgunda” Witolda Gombrowicza, Malvolio w „Wieczorze Trzech Króli” Williama Shakespeare’a, Ojciec w „Historii” Witolda Gombrowicza, Biskup w „Balkonie” Jeana Geneta oraz Książę w „Operetce” Witolda Gombrowicza (wszystkie wyreżyserowane przez Ryszarda Majora).

Pytanie: Jakie postaci wykreował aktor w "Rzeczy listopadowej"?
Odpowiedź: Kamerzystę i Pana III

Pytanie: W jaką postać aktor wcielił się w "Ślubie"?
Odpowiedź: Ignacego

Pytanie: Czy aktor wystąpił w jakiejkolwiek sztuce Gombrowicza?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kogo zagrał aktor w "Historii"?
Odpowiedź: Ojca

Pytanie: Kogo zagrał aktor w sztuce Geneta?
Odpowiedź: Biskupa
Joanna Mazur

Po zakończeniu studiów rozpoczęła treningi biegowe. Ze względu na swoją sytuację, musiała zacząć szukać partnera (osoby prowadzącej podczas biegu). W 2016 na mistrzostwach Europy w Grosotto zdobyła brąz na dystansie 100 metrów i złoto na 200 metrów. Również w 2016 wzięła udział w Igrzyskach Paraolimpijskich w Rio de Janeiro. W biegu na 200 metrów biegła w piątej grupie eliminacyjnej, w której zajęła 3. miejsce premiujące awansem do kolejnej fazy. W drugim półfinale zajęła ostatnie miejsce. W biegu na 400 metrów w kwalifikacjach zajęła 3. miejsce w drugiej grupie, co nie dało jej awansu do dalszej fazy rywalizacji.

Pytanie: Czy zawodniczka ukończyła studia?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaki medal zdobyła zawodniczka na odległości 100 m podczas mistrzostw z 2016 roku?
Odpowiedź: brązowy

Pytanie: Jaki medal zdobyła zawodniczka na odległości 200 m podczas mistrzostw z 2016 roku?
Odpowiedź: złoty

Pytanie: W jakich zawodach, oprócz mistrzostw Europy, wystąpiła sportsmanka w 2016 roku?
Odpowiedź: w Igrzyskach Paraolimpijskich

Pytanie: Gdzie odbyły się Igrzyska w 2016 roku?
Odpowiedź: w Rio de Janeiro
Dar Młodzieży

10 lipca 1982 roku „Dar Młodzieży” wypłynął w dziewiczy rejs pod dowództwem kpt. Olechnowicza. Po wielodniowych ćwiczeniach wystartował do regat z brytyjskiego Falmouth do Lizbony. Na Atlantyku nad ranem 27 lipca, załoga zauważyła czerwone rakiety wzywające pomocy. Wkrótce odnaleziono niemiecki jacht "Peter von Danzig", na którym jeden z żeglarzy doznał obrażeń w wyniku pożaru. Podjęto poparzonego na pokład „Daru Młodzieży”, gdzie opatrywał go lekarz okrętowy S. Baranowicz. Po zabraniu poszkodowanego przez helikopter do szpitala, „Dar Młodzieży” ze stratą ponad 4 godzin włączył się ponownie do wyścigu. Brawurowo finiszował i pierwszy przekroczył linię mety, wyprzedzając o 14 minut i 18 sekund niemiecki bark „Gorch Fock”. Tadeusz Olechnowicz i jego załoga otrzymali Nagrodę Fair Play Polskiego Komitetu Olimpijskiego w 1982 roku.

Pytanie: Kto jako pierwszy objął dowództwo nad jednostką?
Odpowiedź: kpt. Olechnowicz

Pytanie: Kiedy jednostka odbyła swój debiutancki rejs?
Odpowiedź: 10 lipca 1982

Pytanie: Załodze jakiego jachtu pomógł "Dar Pomorza" podczas regat?
Odpowiedź: Peter von Danzig

Pytanie: Jakie wyróżnienie przekazano załodze jednostki w 1982 roku?
Odpowiedź: Nagrodę Fair Play Polskiego Komitetu Olimpijskiego
ORP Łoś

W kwietniu 1964 roku jednostka – wraz z bliźniaczymi trałowcami „Żubr” i „Tur” – została przeniesiona do Świnoujścia, włączona do utworzonej (rozkazem Dowódcy Marynarki Wojennej nr 055/Org. z 20 sierpnia 1964 roku) Grupy Trałowców Bazowych. Po reorganizacji floty przeprowadzonej w czerwcu 1965 roku okręt przyporządkowany został do 12. Dywizjonu Trałowców Bazowych 8. Flotylli Obrony Wybrzeża, nadal operując ze Świnoujścia. W grudniu tego roku jednostka wzięła udział w akcji ratowniczej okrętu podwodnego ORP „Sęp”, na którym doszło do wybuchu w przedziale akumulatorów i pożaru (po ugaszeniu ognia okręt podwodny został przeholowany do bazy w Świnoujściu). Prócz prac trałowych okręt wykorzystywano też do pełnienia służby dozorowej, m.in. rejonu Cieśnin Duńskich, a także wspólnych ćwiczeń z jednostkami 2. Brygady Okrętów Desantowych. Od kwietnia do czerwca 1967 roku „Łoś” z „Żubrem” i kutrami trałowymi wzięły udział w trałowaniu Zatoki Pomorskiej, bazując w tym czasie na Rugii. W 1969 roku jednostka (wraz z bliźniaczymi trałowcami bazującymi w Świnoujściu) wzięła udział w ćwiczeniach Układu Warszawskiego „Odra – Nysa 69”, a 28 czerwca 1970 roku uczestniczyła w morskiej paradzie z okazji 25-lecia Marynarki Wojennej PRL. W drugiej połowie sierpnia 1970 roku okręt wziął udział w poszukiwaniu brytyjskich min niekontaktowych na wodach międzynarodowych w Zatoce Meklemburskiej. Latem 1972 roku zadaniem jednostki było sprawdzenie północnego toru wodnego Świnoujścia, z którego korzystały promy pasażerskie. W kolejnych latach służby okręt wielokrotnie uczestniczył w ćwiczeniach zabezpieczania desantu, rejsach szkoleniowych z podchorążymi Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej na pokładzie i uciążliwych, wielodniowych rejsach dozorowych. W czerwcu 1975 roku okręt uczestniczył w ćwiczeniach o kryptonimie Posejdon-75. Trałowiec odbył też dwie wizyty zagraniczne, odwiedzając Kopenhagę w kwietniu 1959 roku i Peenemünde w lutym – marcu 1984 roku. W dniach 4–26 maja 1983 roku okręt wziął udział w wielkich ćwiczeniach sił Marynarki Wojennej o kryptonimie Reda-83.

Pytanie: Z jakimi trałowcami "Łoś" został przetransportowany do Świnoujścia?
Odpowiedź: "Żubrem" i "Turem"

Pytanie: Do jakiej miejscowości "Łoś" został przeniesiony w kwietniu 1964 roku?
Odpowiedź: do Świnoujścia

Pytanie: Jaki okręt podwodny ratował "Łoś"?
Odpowiedź: ORP „Sęp”

Pytanie: Na jakim terenie "Łoś" pełnił służbę dozorową?
Odpowiedź: Cieśnin Duńskich

Pytanie: Czy "Łoś" trałował Zatokę Pomorską? 
Odpowiedź: tak
Akademia Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu

Uczelnia została założona 14 sierpnia 2001 roku jako niepaństwowa wyższa szkoła zawodowa. Założycielem uczelni był o. dr Tadeusz Rydzyk. Autorką nazwy uczelni, koncepcji i programów kształcenia oraz organizacji studiów jest dr Joanna Grabińska (pierwsza prorektor). Misją uczelni jest „służba człowiekowi”, a dewizą „Fides, Ratio et Patria” (Wiara, rozum i ojczyzna). Działalność dydaktyczna rozpoczęła w roku akademickim 2001/2002 i prowadzona jest na Wydziale Nauk o Kulturze Społecznej i Medialnej.

Pytanie: Kiedy powstała szkoła wyższa?
Odpowiedź: 14 sierpnia 2001

Pytanie: Kto był pomysłodawcą nazwy szkoły wyższej?
Odpowiedź: Joanna Grabińska

Pytanie: Jaką dewizą kieruje się placówka?
Odpowiedź: Fides, Ratio et Patria

Pytanie: Kiedy na uczelnię przyjęto pierwszych studentów?
Odpowiedź: w roku akademickim 2001/2002
Anni-Frid Lyngstad

Po zawieszeniu działalności ABB-y w listopadzie 1982 wydała swój pierwszy anglojęzyczny, solowy album pt. Something's Going On, której producentem został Phil Collins i który osiągnął duży sukces komercyjny, rozchodząc się w ponad 2 mln egzemplarzy. Pod koniec 1984 wydała drugi międzynarodowy album pt. Shine, który jednak spotkał się z chłodnym przyjęciem wśród krytyków, co zraziło Lyngstad do nagrywania kolejnych płyt. We wrześniu 1986 ogłosiła koniec kariery. W 1987 premierę miał utwór „Så länge vi har varann”, który nagrała z duetem Ratata.

Pytanie: Kiedy rozpadł się zespół ABBA?
Odpowiedź: w listopadzie 1982

Pytanie: Kto odpowiadał za produkcję Something's Going On?
Odpowiedź: Phil Collins

Pytanie: Ile kopii debiutanckiego krążka solowego artystki sprzedano?
Odpowiedź: ponad 2 mln

Pytanie: Jakim tytułem artystka opatrzyła swój drugi solowy krążek?
Odpowiedź: Shine
Anni-Frid Lyngstad

Była trzykrotnie zamężna. W 1962 wyszła za Ragnara Fredrikssona, z którym miała dwoje dzieci: Hans (ur. 1963) i Lisa-Lotta (1967–1998). W 1968 się rozwiedli, a dzieci pozostały pod opieką ojca ze względu na zawodowe zajętości Lyngstad. 7 października 1978 wyszła za Benny’ego Anderssona, z którym w 1981 wzięła rozwód. Po rozpadzie małżeństwa spotykała się z przedsiębiorcą Bertilem Hjärtem. Następnie wyszła za Heinricha Ruzzo Reuss von Plauena, z którym była do jego śmierci 29 października 1999. W wyniku tego ostatniego małżeństwa przysługiwał jej tytuł książecy – Jej Książeca Wysokość Księżniczka Anni-Frid Reiss of Plauen.

Pytanie: Czy w ciągu swojego życia wzięła ślub więcej niż raz?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z kim zawarła związek małżeński w 1962 roku?
Odpowiedź: Ragnarem Fredrikssonem

Pytanie: Dlaczego po rozwodzie prawo do opieki nad dziećmi przypadło Ragnarowi Fredrikssonowi?
Odpowiedź: ze względu na zawodowe zajętości Lyngstad

Pytanie: Czy rozwiodła się ze swoim ostatnim mężem?
Odpowiedź: nie
Poznański Czerwiec

Nadawcy listów pisali w nich w sposób odważny i szczery, nie podpisywali się bowiem swoimi nazwiskami. Autorzy opinii wypowiadanych na ulicach czy w miejscach publicznych w wielu przypadkach nie zdawali sobie sprawy, że ich opinie mogą utracić anonimowość. Funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa skrzętnie notowali wszystko to, co usłyszeli na temat poznańskiego Czerwca, a następnie sporządzali donosy. Z informacji uzyskiwanych przez Urząd Bezpieczeństwa wynika, że większość społeczeństwa nie wierzyła w udział „imperialistycznych agentów” i „reakcyjnego podziemia” w wydarzeniach z 28 czerwca. Podkreślano, że na ulicach Poznania działał żywiołowy tłum – nie mogło być zatem mowy o żadnej pomocy z zewnątrz w organizowaniu tej „akcji”. W tłumie demonstrantów nie było też żadnego kierownictwa, a transparenty były wykonywane na bieżąco, odręcznie i raczej niezbyt starannie. Myśląc o przyczynach poznańskiego buntu, Polacy mówili raczej o złych warunkach bytowych i ciężkich warunkach pracy, które doprowadziły robotników do spontanicznego podjęcia decyzji o wyjściu na ulice Poznania. Polacy na ogół popierali czyn poznańskich robotników i solidaryzowali się z ofiarami poznańskiego Czerwca. Rozmowy na ten temat można było usłyszeć choćby w tramwajach, na przystankach, w sklepach, w kawiarniach czy w zakładach pracy. Wszędzie tam docierali konfidenci Urzędu Bezpieczeństwa. Jeden z funkcjonariuszy pisał o zatrzymaniu mieszkańca Warszawy, który w czasie jazdy tramwajem chwalił poznańskich robotników za ich czyn.

Pytanie: Dlaczego autorzy listów nie bali się pisać prawdy?
Odpowiedź: nie podpisywali się bowiem swoimi nazwiskami

Pytanie: Czy funkcjonariusze UB donosili na przechodniów?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Co według Polaków było przyczyną wydarzeń z czerwca?
Odpowiedź: złe warunki bytowe i ciężkie warunki pracy

Pytanie: Czy Polacy w większości popierali bunt robotników?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy UB podsłuchiwało prywatne rozmowy w kawiarniach?
Odpowiedź: tak
Agent (program telewizyjny)

W czwartej edycji Agent, na prośbę prowadzącej, ujawniał się sam, natomiast finaliści otrzymali koperty, a wyciągnięta karta z wydrukowaną kwotą, która stanowi wygraną, oznaczała zwycięstwo. W piątej edycji trójka finalistów, na prośbę prowadzącej, otworzyła koperty; w jednej z niej znajdowało się czarne piórko wskazujące Agenta. Pozostali dwoje uczestników dostało koperty; zwycięzca w środku znalazł zielone piórko, a przegrany – czerwone. W szóstej edycji Agent ujawnił się przez pojawienie się na ekranie w kapturze, po czym wszedł do studia. Pozostała dwójka była oświetlona czerwonym i zielonym światłem. Dodatkowo, zwycięzca szóstej i siódmej edycji otrzymali dodatkowo 10 000 zł za posiadanie Złotego Jokera.

Pytanie: Ile osób dostało się do finału piątej odsłony programu?
Odpowiedź: trzy

Pytanie: Jakiej barwy były pióra w kopertach?
Odpowiedź: czarnej, zielonej, czerwonej

Pytanie: W jaki sposób ukazał się Agent?
Odpowiedź: przez pojawienie się na ekranie w kapturze

Pytanie: Za co zwycięzcy 6. i 7. odsłony zostali wynagrodzeni 10 000 zł?
Odpowiedź: za posiadanie Złotego Jokera
Alternatywy 4

Jesienią 1981 roku, opierając się na scenariuszu Rybińskiego i Płońskiego, Bareja przygotował scenopis z dodanymi własnymi pomysłami, zatytułowany Stanisław Anioł. Początkowo Bareja zamierzał nakręcić sześć odcinków o długości 22–25 minut. Jednakże konstrukcja serialu ewoluowała. Ostatecznie Bareja podzielił serial na dziewięć odcinków. Niebawem również zmienił tytuł serialu na Alternatywy 4, tłumacząc Rybińskiemu, że Polska, jako „kraj na rozstaju dróg”, ma cztery alternatywy (lewo – prawo – góra – dół). Dozorca Stanisław Anioł (nazwa ironiczna) był z kolei nawiązaniem do wszechobecnej kontroli obywateli przez państwo, albowiem gospodarze budynków w PRL-u często współpracowali z Milicją Obywatelską oraz Służbą Bezpieczeństwa. Pierwowzorem Anioła był Albin Siwak, aparatczyk związany z frakcją moczarowców, który błyskawicznie zrobił karierę polityczną. Początkowo Bareja w roli Anioła widział Ludwika Paka lub Stanisława Tyma, lecz drugi reżyser Andrzej Swat i Violette Buhl podsunęli mu pomysł na obsadzenie w tej roli Romana Wilhelmiego. Wilhelmi znany był wcześniej przede wszystkim z serialu Kariera Nikodema Dyzmy, gdzie grał rolę tytułową. Jak opowiadał Bareja, Wilhelmi cieszył się, że może zagrać osobę inną aniżeli „ponurzy intelektualiści lub brutale”. Do kolejnych kluczowych ról Bareja zaangażował Bożenę Dykiel, Halinę Kowalską, Jerzego Turka, Janusza Gajosa, Mieczysława Voita, Gustawa Lutkiewicza, Jacka Fedorowicza oraz Witolda Pyrkosza; obowiązkowo na srebrnym ekranie pojawili się również stali współpracownicy reżysera: Wojciech Pokora, Bronisław Pawlik, Jan Kobuszewski oraz Wiesław Gołas. W roli czarnoskórego doktoranta Harvardu reżyser obsadził pokrytego ciemnym płynem Ryszarda Raduszewskiego. Rolę robota kolejkowego Ewy-1 odegrała aktorka teatru pantomimy Studia Kineo, Wanda Kozera-Hyży.

Pytanie: Ile odcinków liczyła ostatecznie realizacja?
Odpowiedź: dziewięć

Pytanie: Do czego odnosiła się postać Anioła?
Odpowiedź: do wszechobecnej kontroli obywateli przez państwo

Pytanie: Kto stanowił inspirację do kreacji postaci Anioła?
Odpowiedź: Albin Siwak

Pytanie: Kto zagrał Anioła w realizacji Barei?
Odpowiedź: Roman Wilhelmi