mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
3 Pułk Piechoty Legionów

O godzinie 15.00 ruszyło przygotowywane od rana natarcie niemieckiej 4 Dywizji Pancernej. Niemiecki 35 pułk czołgów uderzył na polski 3 pp Leg. w rejonie Pogroszewa, a wzdłuż szosy w rejonie Ołtarzewa nacierał niemiecki 12 pułk strzelców na II batalion 4 pp Leg. i resztki odwodowego 2 pp Leg. Czołgi niemieckie, wychodzące ławą z Umiastowa, przejechały na całej szerokości frontu 1 kompanii i III batalionu 3 pp Leg, przełamały polskie linie i przeniknęły na tyły. W walkach tych całkowicie rozbito III batalion pułku, a jego dowódca – mjr M. Fastnacht, dostał się do niewoli. Ciężkie straty poniósł również I batalion. Jedynie II batalion mjr. Żwirskiego pozostał w całości.

Pytanie: Jak nazywał się dowodzący III batalionem?
Odpowiedź: M. Fastnacht

Pytanie: Czy pojmano Fastnachta?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Skąd wytoczyły się niemieckie wojska?
Odpowiedź: z Umiastowa

Pytanie: O której rozpoczął się najazd niemieckich sił?
Odpowiedź: 15.00
3 Pułk Piechoty Legionów

Natarcie ruszyło z dużym opóźnieniem dopiero o godzinie 18.30. Przygotowanie artyleryjskie prowadzone przez II i III dywizjon 2 pal Leg oraz część III dywizjonu 3 pal Leg szybko przerwano z braku amunicji. Na drodze natarcia pułk natrafił na tylne ubezpieczenie niemieckie, które zlikwidowano. Około 22.00 zdobyto dwór Pogroszew, gdzie pułk otrzymał rozkaz przerwania natarcia. W zajętym rejonie pułk spędził całą noc. Podporządkowany pułkowi II batalion 4 pp Leg., bez łączności z ppłk. Berkiem, ruszył do natarcia w kierunku Ołtarzewa, nie napotykając oddziałów niemieckich. W nocy dowódca batalionu zatrzymał swoje pododdziały w Płochocinie celem nawiązania łączności z dowództwem dywizji.

Pytanie: Czy natarcie rozpoczęło się o czasie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z jakiego powodu działania części dywizjonów zostały szybko przerwane?
Odpowiedź: z braku amunicji

Pytanie: Jaki obiekt został zdobyty późnym wieczorem?
Odpowiedź: dwór Pogroszew

Pytanie: Dlaczego przywódca II batalionu 4 pp Leg. zatrzymał się razem ze swoimi oddziałami w miejscowości Płochocin?
Odpowiedź: celem nawiązania łączności z dowództwem dywizji
Żarłacz karaibski

Młodociane osobniki często padają ofiarą większych rekinów, takich jak żarłacz tygrysi (Galeocerdo cuvier) czy żarłacz tępogłowy (C. leucas). Podobnie jak inne rekiny, również żarłacz karaibski narażony jest na obecność przeróżnych pasożytów. Najczęściej widziany jest z ciemnymi pasożytami o wydłużonym ciele przylegającymi do boków w okolicy płetwy grzbietowej. W wodach przybrzeżnych północnej Brazylii zaobserwować można żarłacze karaibskie korzystające z usług Elacatinus randalli, który pozbywa się niechcianych gości ze skóry rekina, gdy ten spoczywa spokojnie na dnie. Innymi czyścicielami tego gatunku są Caranx latus i Carangoides ruber.

Pytanie: Z jakimi osobnikami żyje w kooperacji w wodach w okolicy Brazylii?
Odpowiedź: Elacatinus randalli

Pytanie: Na czym polega współpraca pomiędzy Elacatinus randalli a żarłaczem?
Odpowiedź: Elacatinus randalli pozbywa się niechcianych gości ze skóry rekina

Pytanie: Oprócz Elacatinus randalli jakie jeszcze osobniki z nim kooperują?
Odpowiedź: Caranx latus i Carangoides ruber

Pytanie: Od jakich gatunków rekinów jest mniejszy?
Odpowiedź: żarłacza tygrysiego czy żarłacza tępogłowego
Naczelne

Poza człowiekiem tysiące naczelnych wykorzystuje się na całym świecie w badaniach naukowych z uwagi na ich psychologiczne i fizjologiczne podobieństwo do ludzi. W szczególności mózg i oczy tych zwierząt wykazują bliższe podobieństwo do narządów ludzkich niż jakiekolwiek inne zwierzęta. Wykorzystuje się je więc w badaniach przedklinicznych, w neuronauce, oftalmologii, w badaniach toksyczności. Często wykorzystywany jest makak królewski i inne gatunki tego samego rodzaju, kotawiec, szympans, pawian, sajmiri i pazurkowcowate, zarówno urodzone na wolności, jak i w niewoli. W 2005 GAP doniósł, że 1280 z 3100 innych niż człowiek naczelnych trzymanych w niewoli w USA było wykorzystywanych do doświadczeń. W 2004 Unia Europejska wykorzystywała około 10000 takich naczelnych w eksperymentach. W 2005 w Wielkiej Brytanii przeprowadzono 4652 doświadczenia z udziałem 3115 naczelnych laboratoryjnych. Rządy wielu państw wprowadziły surowe ograniczenia trzymania w niewoli naczelnych. W USA wytyczne federalne regulują w szerokim zakresie trzymanie naczelnych, karmienie, rozród. Organizacje europejskie takie jak European Coalition to End Animal Experiments działają w celu zakazu wykorzystywania innych niż człowiek naczelnych w doświadczeniach w obrębie nowego europejskiego prawodawstwa dotyczącego testów na zwierzętach.

Pytanie: Dlaczego naczelne są wykorzystywane do różnorodnych badań?
Odpowiedź: z uwagi na ich psychologiczne i fizjologiczne podobieństwo do ludzi

Pytanie: Jakie narządy naczelnych są bardzo podobne do ludzkich?
Odpowiedź: mózg i oczy

Pytanie: Ile naczelnych było wykorzystywanych do eksperymentów w Unii Europejskiej w 2004 roku?
Odpowiedź: około 10000

Pytanie: Jaka organizacja sprzeciwia się wykorzystywaniu naczelnych do eksperymentów?
Odpowiedź: European Coalition to End Animal Experiments
Janusz Jędrzejewicz

Jędrzejewicz jako premier nie był zwolennikiem zwoływania częstych posiedzeń rady ministrów. W ciągu pierwszych pięciu miesięcy po zaprzysiężeniu, rząd zebrał się jedynie sześciokrotnie. Szef rządu wolał kierować jego pracami przy pomocy indywidualnych konsultacji z poszczególnymi ministrami. Najpoważniejszym problemem gabinetu był kryzys gospodarczy. Jędrzejewicz otrzymał od Piłsudskiego polecenie, aby nie próbował wprowadzać zbyt daleko posuniętych reform. Podobny był wniosek z rozmów z Prystorem i Sławkiem. W efekcie Jędrzejewicz zdecydował się na kontynuację polityki gospodarczej swojego poprzednika. Sam nie zajmował się sprawami ekonomicznymi, pozostawiając to podsekretarzowi stanu Prezydium Rady Ministrów, Tadeuszowi Lechnickiemu.

Pytanie: Ile razy rząd Jędrzejewicza wspólnie obradował w ciągu pierwszych pięciu miesięcy?
Odpowiedź: sześć

Pytanie: Co było największym problemem dla rządu Jędrzejewicza? 
Odpowiedź: kryzys gospodarczy

Pytanie: Kto zalecił Jędrzejewiczowi, aby nie wprowadzał zbyt dużych reform w państwie?
Odpowiedź: Piłsudski

Pytanie: Jakie stanowisko piastował Tadeusz Lechnicki?
Odpowiedź: podsekretarza stanu Prezydium Rady Ministrów
Jan Mazoch

W wieku szesnastu lat wystartował na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City w 2002, indywidualnie zajmując miejsca w czwartej dziesiątce. W konkursie drużynowym reprezentacja Czech z Mazochem w składzie zajęła 12. miejsce. Cztery lata później, podczas igrzysk olimpijskich w Turynie zajął 36. miejsce na normalnym obiekcie. Był to jego jedyny występ na tych igrzyskach i zarazem ostatni występ olimpijski. Wziął także udział w mistrzostwach świata w Val di Fiemme w 2003 oraz w mistrzostwach świata w Oberstdorfie w 2005, jednak indywidualnie zajmował odległe pozycje. Drużynowo Czesi z Mazochem w składzie najlepiej wypadli w konkursie na normalnej skoczni podczas niemieckich mistrzostw, gdzie zajęli siódme miejsce. Również bez sukcesów startował na mistrzostwa świata w lotach w Harrachovie w 2002 oraz na mistrzostwach świata w lotach w Planicy w 2004.

Pytanie: W jakim wieku zaprezentował się w konkursie w Salt Lake City?
Odpowiedź: szesnastu lat

Pytanie: Na której pozycji uplasowała się jego drużyna na igrzyskach w 2002 roku?
Odpowiedź: 12

Pytanie: W jakim konkursie zajął 36. miejsce?
Odpowiedź: podczas igrzysk olimpijskich w Turynie

Pytanie: Czy kilkukrotnie brał udział w igrzyskach olimpijskich?
Odpowiedź: nie
Jan Mazoch

Latem 2007 powrócił do skakania. 15 września 2007 zajął 7. miejsce w zawodach letniego Pucharu Kontynentalnego w Villach. Wyprzedził wówczas m.in. tak znanych zawodników jak Andreas Widhölzl czy Martin Höllwarth. W sezonie zimowym skakał jedynie w Pucharze Kontynentalnym, najlepsze miejsce zajmując w Kranju, gdzie był dziesiąty. Nie potrafił jednak osiągnąć formy, która dałaby mu stałe miejsce w czeskiej reprezentacji i powrót do Pucharu Świata. W sierpniu 2008 zrezygnował z kariery skoczka narciarskiego.

Pytanie: Czy Mazoch w zawodach z 15 września 2007 roku był lepszy niż Höllwarth?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W którym roku Mazoch zrezygnował z kariery w skokach narciarskich?
Odpowiedź: 2008

Pytanie: Dlaczego Mazoch nie mógł na stałe miejsce w reprezentacji Czech?
Odpowiedź: Bo nie mógł osiągnąć formy

Pytanie: W jakim mieście Mazoch zajął 10 miejsce w Pucharze Kontynentalnym?
Odpowiedź: Kranju
Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Narojkach

Cerkiew w Narojkach przeszła na własność Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w lutym 1839, na mocy postanowień synodu połockiego. Znalazła się wówczas w eparchii wileńskiej i litewskiej. Dopiero w tym momencie przekazano do niej cerkiewnosłowiańskie księgi liturgiczne – Ewangeliarz i Apostoł. Nie była już wówczas świątynią parafialną. W styczniu tego samego roku właściciel miejscowych dóbr, Onufry Pieńkowski (Pańkowski), poinformował biskupa Antoniego Zubkę, iż nie będzie w stanie opłacić budowy nowej cerkwi. Ponieważ Narojki znajdują się w niewielkiej odległości od Drohiczyna i znajdującej się tam cerkwi św. Mikołaja, ok. 500 osobom należącym do parafii w Narojkach nakazano uczęszczać właśnie tam, zaś odrębną placówkę duszpasterską we wsi zlikwidowano. De facto nastąpiło to w maju 1839, gdy dotychczasowy proboszcz parafii w Narojkach został przeniesiony do parafii w Rajsku. Cerkiew w Drohiczynie otrzymała również utensylia liturgiczne ze świątyni w Narojkach.

Pytanie: Jaka instytucja przejęła budowlę sakralną w Narojkach?
Odpowiedź: Rosyjski Kościół Prawosławny

Pytanie: Zgodnie z jakim źródłem cerkiew zmieniła właściciela w 1839 roku?
Odpowiedź: postanowieniami synodu połockiego

Pytanie: Jakie księgi skierowano do cerkwi po jej przejęciu w 1839 roku?
Odpowiedź: Ewangeliarz i Apostoł

Pytanie: Dokąd przetransferowano proboszcza z Narojek?
Odpowiedź: do parafii w Rajsku
Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Narojkach

W 1908 w budynku cerkwi wybuchł pożar, nie powodując jednak znaczniejszych strat. Działalność miejscowej parafii załamała się w 1915, gdy miejscowa ludność udała się na bieżeństwo. Po I wojnie światowej władze państwowe nie zgodziły się na utrzymanie przez cerkiew w Narojkach statusu parafialnej, zezwalając natomiast na jej otwarcie jako filii parafii w Siemiatyczach, w strukturach diecezji warszawsko-chełmskiej. Opuszczony w latach wojny budynek świątyni nie został uszkodzony. Cudowną ikonę wierni zabrali ze sobą do Rosji, po ich powrocie wizerunek ponownie znalazł się w cerkwi. W 1929 Kościół katolicki sądownie ubiegał się o rewindykację cerkwi w Narojkach jako położonej na miejscu pounickiej budowli sakralnej, jednak sąd odrzucił roszczenie.

Pytanie: Co doprowadziło do załamania działalności cerkwi w 1915 roku?
Odpowiedź: bieżeństwo

Pytanie: Filią jakiej innej parafii stała się po I wojnie światowej cerkiew w Narojkach?
Odpowiedź: w Siemiatyczach

Pytanie: Gdzie była przetrzymywana cudowna ikona z cerkwi w Narojkach podczas wojny?
Odpowiedź: Rosji

Pytanie: Czy budynek cerkwi został zniszczony podczas I wojny?
Odpowiedź: nie
Vikersundbakken

Latem 2010 rozpoczęła się przebudowa skoczni. W pierwszej kolejności, 27 maja 2010, został zburzony stary drewniany rozbieg. Nowa skocznia została względem starej delikatnie obrócona w lewo. Po przebudowie rozmiar skoczni wynosił 225 metrów, przez co obiekt wówczas stał się największym na świecie (w związku ze zmianami FIS w 2017 punkt HS przesunięto na 240. metr). Modernizacja kosztowała 80 milionów koron. Projekt skoczni opracował Janez Gorišek wspólnie z synem Sebastjanem (obaj są odpowiedzialni też za projekt przebudowy Letalnicy i Kulm).

Pytanie: Jaki rozbieg miała stara skocznia?
Odpowiedź: drewniany

Pytanie: Czy przebudowa skoczni pochłonęła więcej niż 50 milionów koron?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Ile wynosił rozmiar tej skoczni, gdy stała się największą skocznią w Europie?
Odpowiedź: 225 metrów

Pytanie: Czy nowa skocznia została wybudowana w dokładnie takim samym położeniu jak stara?
Odpowiedź: nie
Chorwacja na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1994

Chorwację w biegach narciarskich reprezentowało dwóch mężczyzn. Siniša Vukonić startował na igrzyskach po raz drugi w karierze. Najlepsze wyniki osiągnął w biegu pościgowym i biegu na 30 kilometrów, w których zajął 44. miejsce, co było jednocześnie jego najlepszym wynikiem w startach na zimowych igrzyskach olimpijskich. Drugim reprezentantem Chorwacji w biegach narciarskich był Antonio Rački, dla którego był to debiut na igrzyskach olimpijskich. Najlepszy rezultat osiągnął w biegu na 50 kilometrów, w którym zajął 52. pozycję, co było jednocześnie jego najlepszym wynikiem w startach na zimowych igrzyskach olimpijskich. Chorwaccy biegacze narciarscy w każdej z rozgrywanych podczas Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1994 konkurencji zajęli wyższe pozycje niż podczas poprzedniego startu na igrzyskach.

Pytanie: Ilu chorwackich zawodników wystartowało w konkurencji biegów narciarskich?
Odpowiedź: dwóch

Pytanie: Na której pozycji uplasował się Vukonić na dystansie 30 km?
Odpowiedź: 44

Pytanie: Kto, oprócz Vukonića, wystartował w igrzyskach?
Odpowiedź: Antonio Rački

Pytanie: Na którym miejscu Rački zakończył konkurencję na dystansie 50 km?
Odpowiedź: 52
Michel Platini

Od połowy lat 90. był prominentnym działaczem Unii Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA). W latach 1993–1998 był przewodniczącym komitetu organizacyjnego mistrzostw świata. W 2005 roku ogłosił to, że w następnym wyborach będzie ubiegał się o funkcję prezydenta tej organizacji. 26 stycznia 2007 roku podczas XXXI zjazdu Unii Europejskich Związków Piłkarskich został wybrany na stanowisko prezydenta tej organizacji. Zastąpił Szweda Lennarta Johanssona. 21 grudnia 2015 został zawieszony przez władze Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej (FIFA) na okres 8 lat za przyjęcie znaczących środków finansowych od innego działacza Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej Josepha Blattera.

Pytanie: Na jakim stanowisku pracował działacz pomiędzy 1993 a 1998 rokiem?
Odpowiedź: przewodniczącego komitetu organizacyjnego mistrzostw świata

Pytanie: Prezydentem jakiej instytucji został działacz w 2007 roku?
Odpowiedź: Unii Europejskich Związków Piłkarskich

Pytanie: Kto pełnił funkcję prezydenta Unii Europejskich Związków Piłkarskich przed 2007 rokiem?
Odpowiedź: Lennart Johannson

Pytanie: Jaki był powód oddalenia działacza z pozycji prezydenta?
Odpowiedź: przyjęcie znaczących środków finansowych od innego działacza Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej
Władimir Żyrinowski

Władimir Żyrinowski założył Liberalno-Demokratyczną Partią Rosji, czwartą co do liczby mandatów w Dumie Państwowej, był również członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Żyrinowski znany był z krewkiego charakteru i licznych skandali telewizyjnych oraz politycznych (był osobą niepożądaną w Kazachstanie, wobec którego wysuwał pretensje terytorialne). Cechował go skrajnie nacjonalistyczny światopogląd. Znany był z wielu prowokacyjnych wypowiedzi antypolskich, m.in. prezentował publicznie mapę z przyszłymi granicami Rosji na linii Wisły. W związku z tym w czasie wyborów prezydenckich w 1996 roku wygrażał Polsce nowym rozbiorem między Niemcami a Rosją.

Pytanie: Jakie poglądy prezentował Żyrinowski?
Odpowiedź: skrajnie nacjonalistyczne

Pytanie: Czy polityk należał do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy?
Odpowiedź: tak
Władimir Żyrinowski

Syn Igor Lebiediew urodził się w 1972 roku. Posiadał wykształcenie prawnicze (skończył Akademię Prawniczą). W styczniu 2000 roku został wybrany na przewodniczącego frakcji LDPR w Dumie Państwowej Federacji Rosyjskiej trzeciej kadencji. Do Dumy został wybrany według federalnego spisu „Bloku Żyrinowskiego”. Do momentu wyborów pracował w Ministerstwie Pracy i Rozwoju Socjalnego Federacji Rosyjskiej na stanowisku doradcy ministra (w tym czasie urząd sprawował Siergiej Kałasznikow, były członek frakcji LDPR w Dumie drugiej kadencji). Żyrinowski miał dwóch wnuków – bliźniaków Aleksandra i Siergieja (urodzili się w 1998 roku), uczyli się w szkole z internatem przy Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym.

Pytanie: Jak nazywa się syn Żyrinowskiego?
Odpowiedź: Igor

Pytanie: Na jakiej uczelni Żirinowski kończył studia?
Odpowiedź: Akademię Prawniczą

Pytanie: Jakiej frakcji przewodzi Żirinowski w rosyjskim parlamencie?
Odpowiedź: frakcji LDPR

Pytanie: Czy Moskiewski Uniwersytet Państwowy jest szkołą dzienną?
Odpowiedź: nie
Mileva Marić

Nie będąc w związku małżeńskim, w 1900 roku w Nowym Sadzie urodziła córkę Lise i jako 27-letnia samotna matka z nieukończonymi studiami czuła się źródłem trosk dla swojej rodziny. Gdy Einstein dostał pracę w Berno, dołączyła do niego bez dziecka i na początku 1903 roku zawarli związek małżeński. Nie jest jasne, co stało się z ich córką: została oddana do adopcji lub zachorowała na szkarlatynę i zmarła. Marić próbowała poradzić sobie z brakiem dziecka i nieukończonymi studiami. Związek rozwijał się dobrze, Einstein otrzymał podwyżkę, urodził się im syn Hans Albert Einstein. W 1909 roku Einstein został profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie w Zurychu, gdy korespondował ze swoją dawną sympatią i jego stosunki z żoną uległy pogorszeniu. W 1910 roku urodził się im syn Eduard Einstein, w 1911 roku rodzina przeniosła się do Pragi, gdzie Einstein został profesorem zwyczajnym. W 1912 roku Einstein ponownie podjął pracę w Zurychu, Marić uważała że powrót do Szwajcarii poprawi życie rodzinne. Po powrocie Einstein znalazł sobie kochankę, którą była jego kuzynka Elsa Einstein. Poważny kryzys nastąpił, gdy Einstein dzięki wsparciu Maxa Plancka przyjął posadę stałego członka Pruskiej Akademii Nauk i profesora na Uniwersytecie w Berlinie. Przełamała niechęć do wyjazdu i zamieszkała wraz z mężem w Berlinie, gdzie mieszkała kochanka męża. Einstein sporządził żonie spis zakazów, m.in. żądał od niej aby nie odzywała się niepytana. W 1914 roku zaraz przed wybuchem I wojny światowej spakowała swoje rzeczy i wróciła z dziećmi do Zurychu. Einstein został z kochanką w Berlinie, w 1916 roku zażądał rozwodu a gdy wiadomość dotarła do Szwajcarii, Marić rozchorowała się. Dziećmi opiekowała się jej młodsza siostra Zorka, która przeżyła załamanie nerwowe i dwa lata spędziła w klinice psychiatrycznej. W końcu Marić zgodziła się na rozwód, rozstanie nastąpiło 14 lutego 1919 roku. Einstein miał płacić alimenty, zdeponować w banku 40 000 marek niemieckich, z których odsetki miały być do dyspozycji Marić.

Pytanie: Jak miała na imię pierwsza córka żony Einsteina?
Odpowiedź: Lisa

Pytanie: Na jakiej uczelni wyższej Einstein został profesorem nadzwyczajnym?
Odpowiedź: na Uniwersytecie w Zurychu

Pytanie: Na uczelni w jakim mieście Einstein został profesorem zwyczajnym?
Odpowiedź: w Pradze
Mileva Marić

Pojawiały się różnorodne teorie spiskowe dotyczące wkładu Marić do publikacji naukowych Einsteina. Zwolennicy tezy o jej bezgranicznym oddaniu dla Einsteina twierdzą, że Marić wraz z Einsteinem zdecydowała, by wspólne prace opublikować tylko pod jego nazwiskiem, ponieważ chciała, by jej mąż zdobył uznanie w środowisku naukowym i znalazł pracę, co pozwoliłoby im się pobrać. Zwolennicy feminizmu wskazują, że taka przypuszczalna decyzja Marić mogła być skutkiem negatywnego stosunku do pracy naukowej kobiet w środowisku naukowym Europy przełomu XIX i XX wieku; co za tym idzie – para miała pracować razem przez piętnaście lat i publikować wyłącznie pod nazwiskiem Einsteina. Szczególnie znamienne bywają daleko idące interpretacje materiałów historycznych, w tym wyrwanych z kontekstu zdań z korespondencji Marić z Einsteinem, i niedopowiedzeń. W jednej ze starszych biografii można przeczytać, że jej młodszy brat Miloš Marić miał wspomnieć, iż w czasie jednego ze spotkań Einstein przyznał, że potrzebuje Marić, ponieważ rozwiązuje ona problemy matematyczne, które napotykają w swoich badaniach. Pewne hipotezy współpracy naukowej między Marić i Einsteinem opierają się na tym, że w 1905 roku powiedziała swojemu ojcu: „Przed wyjazdem ukończyliśmy ważną pracę naukową, która przyniesie mojemu mężowi sławę” oraz że w jej korespondencji z Einsteinem można znaleźć nawiązania co do wspólnego charakteru badań; na przykład w 1901 r. Einstein pisał do Marić: „Jakże szczęśliwy i dumny będę, gdy doprowadzimy naszą wspólną pracę nad ruchem względnym do zwycięskiego końca”.

Pytanie: Czym według Miloša Marića zajmowała się żona Einsteina podczas ich wspólnych badań?
Odpowiedź: rozwiązywaniem problemów matematycznych

Pytanie: Jakie słowa skierowała Marić do swojego ojca w 1905 roku?
Odpowiedź: „Przed wyjazdem ukończyliśmy ważną pracę naukową, która przyniesie mojemu mężowi sławę”
NXT Arrival

Zalążków feudu między Adrianem Nevillem a Bo Dallasem można doszukiwać się już w maju 2013, kiedy to Neville – posiadacz NXT Tag Team Championship – wybrał Dallasa na zastępstwo za swojego kontuzjowanego partnera, Olivera Greya, tym samym czyniąc Dallasa mistrzem drużynowym. Neville i Dallas szybko utracili mistrzostwa; w późniejszych miesiącach Neville ponownie zdobył mistrzostwo tag teamów, natomiast Dallas stał się antagonistą i zdobył NXT Championship. 27 listopada 2013 Neville zdobył miano pretendenckie do głównego mistrzostwa NXT, a tydzień później zmierzył się z Dallasem. Walka zakończyła się wyliczeniem pozaringowym mistrza, przez co tytuł nie zmienił właściciela. 18 grudnia zawodnicy spotkali się w rewanżowym Lumberjack matchu. I tym razem pojedynek zakończył się nieczysto – walkę zakończyła interwencja jednego z „drwali” – Tylera Breeze’a. Neville ponownie stał się pretendentem po pokonaniu Dallasa w Beat the Clock Challenge’u w styczniu 2014. 5 lutego, podczas odcinka NXT, Triple H ogłosił, że zawodnicy zawalczą o NXT Championship w Ladder matchu na nadchodzącym NXT Arrival.

Pytanie: Kiedy doszukiwać się można źródła konfliktu Neville'a i Dallasa?
Odpowiedź: w maju 2013

Pytanie: Gdzie sportowcy zmierzyli się 18 grudnia?
Odpowiedź: w rewanżowym Lumberjack matchu

Pytanie: Kto zainterweniował podczas jednego ze spotkań zawodników?
Odpowiedź: Tyler Breeze
Therese Johaug

Pięć miejsc na podium dały jej czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 2010/2011. Najpierw zajęła trzecie miejsce w biegu na 10 km klasykiem w Davos 11 grudnia 2010 roku. Następnie zajęła drugie miejsce w klasyfikacji końcowej piątego Toru de Ski, w którym lepsza była tylko Kowalczyk, która wyprzedziła Johaug o blisko półtorej minuty. Therese ponownie wygrała ostatni z etapów tego cyklu, a w przedostatnim etapie - 8 stycznia 2011 roku w Val di Fiemme była druga w biegu na 10 km klasykiem. Ponadto była trzecia na tym samym dystansie 21 stycznia w Otepää, zwyciężyła w biegu łączonym na 10 km 12 marca w Lahti, a w Finale PŚ zajęła trzecie miejsce. W klasyfikacji biegów dystansowych zajęła trzecie miejsce, ustępując tylko Kowalczyk oraz Bjørgen. Na mistrzostwach świata w Oslo osiągnęła największy sukces w swojej karierze, zdobywając złoty medal na dystansie 30 km techniką dowolną. Ponadto w biegu łączonym na 15 km była trzecia za Bjørgen i Kowalczyk, a razem z Bjørgen, Steirą i Skofterud zdobyła złoty medal w sztafecie. Na tych samych mistrzostwach była czwarta w biegu na 10 km techniką klasyczną, przegrywając walkę o medal z Finką Aino-Kaisą Saarinen.

Pytanie: Które miejsce miała Johaug w biegu na 10 km?
Odpowiedź: trzecie

Pytanie: Czy Johaug stanęła na podium podczas klasyfikacji generalnej?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaka zawodniczka zajęła pierwsze miejsce w klasyfikacji końcowej piątego Toru de Ski?
Odpowiedź: Kowalczyk

Pytanie: Gdzie odbyły się mistrzostwa świta, na których Johaug uzyskała złoty medal?
Odpowiedź: w Oslo