mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Richard Gere

W lutym 1996 związał się z modelką i aktorką Carey Lowell, powszechnie znaną z roli Pam Bouvier w serii o Jamesie Bondzie Licencja na zabijanie (Licence to Kill, 1989) z Timothy Daltonem. Wzięli ślub 9 listopada 2002. Mają syna Homera Jamesa Jigme (ur. 6 lutego 2000). We wrześniu 2013, po 11 latach małżeństwa, doszło do separacji, a 18 października 2016 w New York Supreme Court rozwiedli się. W kwietniu 2018 poślubił hiszpańską aktywistkę - Alejandrę Silvę. W sierpniu 2018 para ogłosiła, że spodziewają się pierwszego dziecka.

Pytanie: Z kim Gere wszedł w bliższą relację w 1996 roku?
Odpowiedź: Carey Lowell

Pytanie: Kiedy Gere i Lowell pobrali się?
Odpowiedź: 9 listopada 2002

Pytanie: Jak nazywa się dziecko poczęte ze związku Gere i Lowell?
Odpowiedź: Homer James Jigme

Pytanie: Kto został drugą żoną Gere'a?
Odpowiedź: Alejandra Silva
Kodeks Synajski

W 2007 roku tekst kodeksu został zdigitalizowany przez Centrum Badań Manuskryptów Nowego Testamentu w oparciu o wydanie faksymile Lake’a z 1911 roku. W marcu 2005 roku British Library, we współpracy z innymi bibliotekami przechowującymi kodeks, podjęło decyzję o cyfrowej prezentacji kodeksu. Wstępnie oszacowano, że zebranie całości na CD-ROM-ie kosztowało około milion amerykańskich dolarów. Stan techniczny stron kodeksu nie pozwalał na ich transport, dlatego uczeni postanowili dokonać jego rekonstrukcji wirtualnej. Udostępniony miał być też w Internecie przez zespół specjalistów europejskich, amerykańskich oraz egipskich. Mnisi synajscy zgodzili się wziąć udział w projekcie digitalizacji kodeksu, pomimo ich żądań zwrotu wszystkich kart rękopisu. Szóstego lipca 2009 roku, po czterech latach pracy, opublikowano w Internecie cyfrową wersję kodeksu. Dzięki wysiłkowi wielu uczonych każdy chętny może obejrzeć Kodeks Synajski. Przewiduje się też, że do oryginalnego tekstu greckiego zostaną dołączone przekłady: angielski, niemiecki, hiszpański i nowogrecki. Przygotowuje się również wydanie facsimile kodeksu w wersji papierowej.

Pytanie: Jaka instytucja dokonała cyfryzacji kodeksu?
Odpowiedź: Centrum Badań Manuskryptów Nowego Testamentu

Pytanie: Co stanowiło przeszkodę w przetransportowaniu kodeksu?
Odpowiedź: Stan techniczny

Pytanie: Czy mnisi synajscy wyrazili zgodę na zatrzymanie przez specjalistów oryginalnej wersji rękopisu?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Od kiedy kodeks jest dostępny w Internecie?
Odpowiedź: od szóstego lipca 2009 roku
Wojna o Górski Karabach

Od lat 60. XX wieku Armeńska Socjalistyczna Republika Radziecka ubiegała się o włączenie Górskiego Karabachu w swoje granice. Władze republiki miały nadzieję, że wcielenie enklawy do Armeńskiej SRR pozwoli odwrócić niekorzystne dla zamieszkałych w niej Ormian tendencje demograficzne: wyższa dzietność miejscowych Azerów oznaczała, że w przyszłości staną się oni większością w regionie, podobnie, jak stało się to w Nachiczewańskiej ASRR. Począwszy od 1987 r. na terenie Górskiego Karabachu zaczęło także dochodzić do zamieszek etnicznych, w których między grudniem 1987 a końcem 1988 zginęło 220 osób, zaś 1154 odniosło rany. Ormiański komitet „Karabach” otwarcie dążył do włączenia Górskiego Karabachu do Armenii, kosztem wysiedlenia całej ludności azerskiej. Jego działacze niejednokrotnie inicjowali antyazerskie zamieszki. W lutym 1988 centralne władze ZSRR po raz kolejny odpowiedziały na taką prośbę odmownie, na co mieszkańcy Armenii zareagowali masowymi demonstracjami. W tym samym czasie nowe niepokoje społeczne wybuchły w samym Górskim Karabachu. Ich prowodyrami byli Ormianie. Społeczność azerska w Górskim Karabachu zachowywała się spokojnie, zdając sobie sprawę z tego, iż Ormianie zachowywali przewagę liczebną i byli lepiej zorganizowani. Jedyną formą protestu Azerów przeciwko działalności ormiańskich organizacji nacjonalistycznych były pokojowe demonstracje.

Pytanie: Jaki kraj chciał włączyć Górski Karabach w swoje granice?
Odpowiedź: Armeńska Socjalistyczna Republika Radziecka

Pytanie: Jakie ludy zamieszkiwały Górski Karabach?
Odpowiedź: Ormianie

Pytanie: Do jakich zamieszek dochodziło w Górskim Karabachu?
Odpowiedź: etnicznych

Pytanie: Ile osób zginęło podczas zamieszek?
Odpowiedź: 220

Pytanie: Jakich ludów było więcej Ormian czy Azerów?
Odpowiedź: Ormian
Wojna o Górski Karabach

W 1992 azerski parlament odebrał Górskiemu Karabachowi status obwodu autonomicznego. W odpowiedzi karabascy Ormianie w styczniu 1992 roku ogłosili niepodległość Górskiego Karabachu. Partyzanckie oddziały ormiańskie cieszyły się całkowitym poparciem rządu niepodległej Armenii. W regionie powstały także zbrojne formacje azerskie. Obydwie strony konfliktu korzystały z radzieckiego uzbrojenia, w oddziałach obecni byli najemnicy (Rosjanie, Ukraińcy, Turcy, Afgańczycy w oddziałach azerskich, Rosjanie oraz Ormianie-emigranci po stronie przeciwnej). Partyzancka walka szybko przekształciła się w regularną wojnę toczoną przez siły zbrojne niepodległych Azerbejdżanu i Armenii. Przewagę zyskały wojska ormiańskie dzięki większemu doświadczeniu swoich oficerów wyniesionemu z armii ZSRR, jak również nieudolności władz azerskich, w szczególności prezydenta Ayaza Mütəllibova przy formowaniu sił zbrojnych swojego kraju. W lutym 1992 armia Armenii zajęła tzw. korytarz lacziński – trasę umożliwiając bezpośredni kontakt enklawy z Armenią, bez przechodzenia przez góry. Ormianie zajęli także Şuşę. Klęski Azerów w walce o Górski Karabach, a także masakra cywilów azerskich w Xocalı w czasie ormiańskiej ofensywy stały się jedną z przyczyn kryzysu politycznego w Azerbejdżanie, w rezultacie którego władzę objął Ludowy Front Azerbejdżanu kierowany przez Əbülfəza Elçibəya.

Pytanie: Jaki status został utracony przez ten obszar na początku lat dziewięćdziesiątych?
Odpowiedź: obwodu autonomicznego

Pytanie: Obywatele jakich krajów brali udział w tym konflikcie w roli najemników?
Odpowiedź: Rosjanie, Ukraińcy, Turcy, Afgańczycy w oddziałach azerskich, Rosjanie oraz Ormianie-emigranci po stronie przeciwnej

Pytanie: W jaki sposób oddziałom ormiańskim udało się uzyskać przewagę w trakcie tego konfliktu?
Odpowiedź: dzięki większemu doświadczeniu swoich oficerów wyniesionemu z armii ZSRR, jak również nieudolności władz azerskich, w szczególności prezydenta Ayaza Mütəllibova przy formowaniu sił zbrojnych swojego kraju

Pytanie: Jakie wydarzenia związane z tym konfliktem przyczyniły się do pogłębienia kryzysu politycznego w Azerbejdżanie?
Odpowiedź: Klęski Azerów w walce o Górski Karabach, a także masakra cywilów azerskich w Xocalı w czasie ormiańskiej ofensywy
Rak 650

Ze względu na fakt, iż samochód po dwóch latach rywalizacji zaczynał być awaryjny (remontu wymagały silnik i nadwozie), Jankowski podjął decyzję o jego gruntownej przebudowie. Aby zwiększyć konkurencyjność, zdecydował o podniesieniu mocy zespołu napędowego poprzez zastosowanie dwóch silników Triumph T110, połączonych samochodową skrzynią biegów wywodzącą się z Wartburga. Pozwoliło to na osiągnięcie mocy rzędu 100 KM, a prędkości maksymalnej około 200 km/h. Zastosowanie dwóch silników wymusiło przemieszczenie pozycji kierowcy, przez co zmienione zostało także nadwozie i karoseria. Ten samochód nazwano Rak 1300 (w innych źródłach Rak 2T i Rak T2). Użycie dwóch silników powodowało problemy (przerywające pracę silniki, pękające kolektory ssące). W mistrzostwach Polski samochód zadebiutował w sezonie 1961 podczas rundy w Opolu 21 maja. Jankowski wygrał ten wyścig, podobnie jak drugi wyścig w Opolu, w którym pokonał między innymi kierowców z NRD – Maksa Byczkowskiego i Heinza Melkusa na Melkusach. Jankowski zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu. W sezonie 1962 z Raka 1300 korzystał Władysław Paszkowski, który w formule wolnej raz zwyciężył (w Krakowie), a raz zajął drugie miejsce (w Szczecinie). Na sezon 1963 kierowcą samochodu został Zbigniew Sucharda. Jednakże w drugim wyścigu sezonu, w Lublinie, wskutek pęknięcia przewodu paliwowego doszło do pożaru, który poważnie uszkodził samochód. W związku z wprowadzeniem nowych przepisów po 1964 roku zdecydowano o jego nieodbudowywaniu.

Pytanie: Dlaczego Jankowski stwierdził, że należy przebudować Rak 650?
Odpowiedź: zaczynał być awaryjny

Pytanie: Jakie silniki miały być zastosowane w nowej wersji Raka 650?
Odpowiedź: Triumph T110

Pytanie: Jaka miała być najwyższa prędkość udoskonalonego Raka 650? 
Odpowiedź: około 200 km/h

Pytanie: Jaka miała być najwyższa moc udoskonalonego Raka 650?
Odpowiedź: 100 KM
Rak 650

Samochód otrzymał w Wyścigowych Samochodowych Mistrzostwach Polski numer startowy 74, a jego kierowcą został Jerzy Jankowski. Rak 650 oficjalnie zadebiutował 22 czerwca 1958 roku w wyścigu w Łodzi. W klasie 750 cm³ Jankowski zajął drugie miejsce, ulegając Longinowi Bielakowi w SAM-ie. W klasie 1300 cm³ kierowca Raka odniósł natomiast zwycięstwo. W kolejnych zawodach, rozgrywanych 13 lipca w Opolu, Jankowski doświadczył problemów technicznych podczas treningów. Jednakże w wyścigach wygrał obie klasy, a w rywalizacji w klasie 1300 cm³ ustanowił również najszybsze okrążenie. Jankowski pominął trzecią rundę, rozgrywaną 28 września w Warszawie. W eliminacji w Częstochowie (26 października) wygrał w obu klasach. W wyścigu 750 cm³ uzyskał średnią prędkość 125,4 km/h, natomiast w klasie 1300 cm³ – 133 km/h, co stanowiło ówczesny rekord Polski. Jankowski zdobył tytuł mistrza Polski zarówno w klasie 750 cm³, jak i 1300 cm³.

Pytanie: Kiedy po raz pierwszy wykorzystano go na zawodach?
Odpowiedź: 22 czerwca 1958 roku

Pytanie: W jakich klasach startował w Wyścigowych Samochodowych Mistrzostwach Polski?
Odpowiedź: 750 cm3, 1300 cm3

Pytanie: Kto był jego kierowcą?
Odpowiedź: Jerzy Jankowski

Pytanie: Czy startując na nim jego kierowca wygrał Wyścigowe Samochodowe Mistrzostwa Polski?
Odpowiedź: tak
Stanisław ze Szczepanowa

Kult świętego Stanisława rozpoczął się z chwilą przeniesienia jego relikwii w 1088 roku do katedry krakowskiej, jeszcze za życia Władysława Hermana, brata królewskiego. Powstała później legenda o rozbiciu dzielnicowym Polski jako karze za ten czyn świętokradczy (za taki uważano właśnie zamordowanie biskupa), według której Polska rozpadła się tak jak członki ćwiartowanego biskupa. Oczekiwano jednak cudu za wstawiennictwem Stanisława, jako patrona zjednoczenia.
W Polsce od końca XII wieku rozwinął się kult świętego Stanisława, a katedra wawelska, która mieści jego sarkofag, nosi wezwanie jego i św. Wacława Czeskiego. Również w Krakowie znajduje się jego sanktuarium w kościele Paulinów na Skałce. W I niedzielę po święcie św. Stanisława – przypadającym 8 maja – odbywa się procesja z relikwiami świętego z katedry wawelskiej do kościoła św. Michała Archanioła i św. Stanisława Biskupa na Skałce, w której bierze udział Episkopat Polski, przedstawiciele duchowieństwa, zakonów i laikatu.

Pytanie: Do jakiego miasta przetransportowano relikwie świętego Stanisława? 
Odpowiedź: Krakowa

Pytanie: W którym roku relikwie św. Stanisława pojawiły się w Krakowie?
Odpowiedź: 1088

Pytanie: Gdzie znajduje się sarkofag św. Stanisława?
Odpowiedź: w katedrze wawelskiej

Pytanie: Kiedy obchodzi się święto św. Stanisława?
Odpowiedź: 8 maja
Stanisław ze Szczepanowa

Według części badaczy, pierwsze ślady kultu świętego Stanisława na Śląsku pochodzą jeszcze sprzed roku 1163 (płaskorzeźba w kościele świętego Wincentego na Ołbinie pod Wrocławiem przedstawiająca męczeństwo świętego Stanisława). Z terenów poza Polską można wskazać na dwunastowieczną chrzcielnicę w kościele Tryde w okolicy miasta Lund w Szwecji (sceny z procesu o wieś Piotrowin i męczeństwo biskupa). Związek obu tych zabytków ze św. Stanisławem jest jednak wątpliwy. Wstawiennictwu św. Stanisława przypisywał zwycięstwo w bitwie pod Grunwaldem król Władysław II Jagiełło, Zygmunt I Stary uznał go za swego patrona.

Pytanie: Gdzie znajduje się dzieło ukazujące męczeńską śmierć świętego Stanisława?
Odpowiedź: w kościele świętego Wincentego na Ołbinie pod Wrocławiem

Pytanie: Jaki element związany ze świętym Stanisławem znajduje się w kościele Tryde?
Odpowiedź: chrzcielnica

Pytanie: Jakie obrazy przedstawione są na chrzcielnicy kościoła Tryde?
Odpowiedź: sceny z procesu o wieś Piotrowin i męczeństwo biskupa

Pytanie: Jaki władca twierdził, że święty Stanisław jest jego patronem?
Odpowiedź: Zygmunt I Stary
II Rzeczpospolita

Gdyby nie rozwój gospodarki w kraju w latach 1936–1939, który był, obok lat 1926–1929, najszybszy w całym okresie istnienia II RP, to przed wrześniem 1939 roku nie udało by się osiągnąć globalnego poziomu produkcji przemysłu z 1913 roku, ale i tak produkcja przemysłowa przypadająca na jednego mieszkańca była w 1938 roku o kilkanaście procent niższa niż na terenach polskich w 1913 roku. Tymczasem wszędzie w Europie w okresie międzywojennym wskaźniki te były dużo wyższe. Zatem zacofanie, jeśli chodzi o uprzemysłowienie kraju, w latach 1918–1939 rosło.

Pytanie: W jakim czasie obserwowano zacofanie uprzemysłowienia Polski?
Odpowiedź: w latach 1918–1939

Pytanie: W jakich latach najszybciej rozwijała się gospodarka?
Odpowiedź: 1936–1939

Pytanie: W jakim czasie obserwowano wzrost roli rolnictwa w Polsce?
Odpowiedź: w okresie międzywojennym
II Rzeczpospolita

Wszystkie powyższe akty prawne, rozporządzające jednostronnie suwerennym i określonym traktatami międzynarodowymi terytorium II Rzeczypospolitej były sprzeczne z ratyfikowaną przez Niemcy i Rosję konwencją haską IV (1907). Były one w konsekwencji nieważne w świetle prawa międzynarodowego i nie były uznawane zarówno przez Rząd RP na uchodźstwie, jak i państwa sojusznicze wobec Polski, a także państwa trzecie (neutralne) przez cały czas trwania II wojny światowej. Wywodziły się z doktryny przyjętej traktatem o granicach i przyjaźni z 28 września 1939 r. wyłącznie przez III Rzeszę i ZSRR o zaprzestaniu istnienia państwa polskiego z dniem 28 września 1939, po kapitulacji Warszawy jako stolicy Polski.

Pytanie: Dlaczego akty prawne rozporządzające terytorium II RP były uznawane za nieważne przez Rząd RP na uchodźctwie?
Odpowiedź: były sprzeczne z ratyfikowaną przez Niemcy i Rosję konwencją haską IV

Pytanie: W którym roku została przyjęta konwencja haska IV?
Odpowiedź: 1907
Bahaizm

Mimo że nauki bahaickie kładą duży nacisk na sprawy społeczne i etyczne, istnieje wiele tekstów i pism, które zostały określone jako mistyczne. Źródłem wiary bahaitów są święte księgi, czyli zbiór około stu pozycji zawierających spisane nauki Baha’u’llah’a (najważniejsza to „Kitab-i-Aqdas”, z pers. كتاب اقدس, czyli „Najświętsza Księga”). Siedem Dolin uważane jest za największe mistyczne dzieło Bahá'u’lláha. Zostało ono napisane do wyznawcy Sufizmu, w stylu poety Attara. To dzieło zostało po raz pierwszy przetłumaczone na język angielski w 1906 roku, stając się pierwszym dziełem Bahá'u’lláha dostępnym dla mieszkańców zachodniej półkuli. Słowa Ukryte to inna książka napisana przez Bahá'u’lláha w tym samym okresie. Zawiera ona 153 krótkie fragmenty, w których, jak twierdzi Bahá'u’lláh, zawarta jest esencja pewnych duchowych prawd uchwyconych w krótką formę.

Pytanie: Jakie zagadnienia są szczególnie ważne dla nauk bahaickich?
Odpowiedź: sprawy społeczne i etyczne

Pytanie: Co uznaje się za natchnienie duchowe bahaitów?
Odpowiedź: święte księgi

Pytanie: Co skupiają bahaickie święte księgi?
Odpowiedź: spisane nauki Baha’u’llah’a

Pytanie: Jak brzmi tytuł najważniejsze ze świętych ksiąg bahaitów?
Odpowiedź: Kitab-i-Aqdas

Pytanie: Z ilu części składa się księga spisana przez Bahá'u’lláha?
Odpowiedź: ze 153
Bahaizm

Księga Praw Bahá'u’lláha Kitáb-i-Aqdas oraz dokument Wola i Testament ‘Abdu’l-Bahy stanowią kamienie węgielne bahaickiego porządku administracyjnego. Bahá'u’lláh ustanowił instytucję wybieranego ciała administracyjnego, czyli Powszechnego Domu Sprawiedliwości, a ‘Abdu’l-Bahá ustanowił wyznaczoną i dziedziczoną instytucję Strażnika oraz wyjaśnił relację pomiędzy tymi dwoma instytucjami. W swojej Woli i Testamencie, ‘Abdu’l-Bahá wyznaczył swojego najstarszego wnuka, Shoghi Effendi, na pierwszego Strażnika Wiary Bahá'í. Shoghi Effendi był ostatnim jednoosobowym przywódcą bahaizmu. Po jego śmierci w 1957 roku bahaici powołali jako organ zwierzchni dziewięcioosobową, wybieralną co pięć lat, radę kierowniczą pod nazwę Powszechnego Domu Sprawiedliwości (zgodnie z Pismami Baha’u’llaha), która do dziś stoi na straży doktryny religii wyznaczonej przez Baha’u’llaha.

Pytanie: Jakie trzy dokumenty są najważniejsze w Bahaizmie?
Odpowiedź: Księga Praw Bahá'u’lláha Kitáb-i-Aqdas oraz dokument Wola i Testament ‘Abdu’l-Bahy

Pytanie: Jaka instytucja została wydzielona przez ‘Abdu’l-Bahę?
Odpowiedź: Strażnika

Pytanie: Kto był autorem Powszechnego Domu Sprawiedliwości?
Odpowiedź: Bahá'u’lláh

Pytanie: Jaka relacja łączyła Shoghi Effendiego z ‘Abdu’l-Bahem?
Odpowiedź: był jego wnukiem

Pytanie: Jak często wybierana jest rada kierownicza Powszechnego Domu Sprawiedliwości?
Odpowiedź: co pięć lat
Afazja

Znacznie więcej problemów dotyczy koncepcji afazji podkorowej. Tradycyjnie afazja była uważana za zaburzenie korowe, wynikające z uszkodzenia „ośrodka mowy” półkuli mózgu. Dziś już wiemy, że uszkodzenie ograniczone tylko do jąder podkorowych lub wzgórza również wywołuje objawy afazji, więc wielu autorów rezerwuje pojęcie afazji podkorowej dla tego typu zaburzeń. Niektórzy nawet sugerowali określenie „afazji bez afazji” (aphasia sine aphasia – von Stockert). Wyodrębnia się tutaj trzy kategorie. Pierwsza nawiązuje do uszkodzeń wzgórza, druga do uszkodzeń jąder podstawy, trzecia zaś, do uszkodzeń głębokiej istoty białej. Różni autorzy opisali różne objawy afatyczne związane z uszkodzeniami w zakresie tych trzech kategorii, tak, że trudno jest wyodrębnić jakiś jednorodny profil zaburzeń. Mogą występować zarówno objawy ruchowe, czuciowe, jak i mieszane. Prawdopodobnie objawy te zależą od różnic w dokładnych lokalizacjach, w jakich uszkodzone zostają różne podkorowe obwody połączeń neuronalnych. Przykładowo, jądra brzuszno-boczne wzgórza są połączone z pierwszorzędową korą ruchową, zaś poduszka – m.in. z okolicą Wernickego. Mimo to, niektórzy autorzy w jakimś stopniu podają, że pewne cechy objawów mogłyby pozwalać na różnicowanie w tym zakresie. Tak więc współcześnie „afazja podkorowa” raczej oznacza objawy afazji wywołane uszkodzeniem np. jąder podstawy czy wzgórza. Objawy opisane przez model Wernickego-Lichtheima-Geshwinda jako czuciowa afazja podkorowa są obecnie ujmowane w sposób dość niezręczny w języku polskim, jako czysta głuchota słów (ang. pure word deafness). Przyjmuje się, że takie zaburzenia są wywołane uszkodzeniem ograniczonym tylko do okolicy Wernickego. Objawy opisane przez model jako podkorowa afazja ruchowa są natomiast współcześnie określane jako afemia (zmieniono pierwotne znaczenie tego pojęcia, które Broca zastosował do opisu zaburzeń określanych dziś mianem afazji Broki). Przyjmuje się, że takie objawy powstają przy uszkodzeniach zlokalizowanych tylko w obrębie okolicy Broca.

Pytanie: Ile wyróżnia się kategorii afazji podkorowej?
Odpowiedź: trzy

Pytanie: Jakie są kategorie afazji podkorowej?
Odpowiedź: Pierwsza nawiązuje do uszkodzeń wzgórza, druga do uszkodzeń jąder podstawy, trzecia zaś, do uszkodzeń głębokiej istoty białej

Pytanie: Jakie objawy można przypisać afazji podkorowej?
Odpowiedź: ruchowe, czuciowe, jak i mieszane

Pytanie: Z czym m.in. połączona jest poduszka?
Odpowiedź: z okolicą Wernickego

Pytanie: Jak inaczej określa się czystą głuchotę słów?
Odpowiedź: czuciowa afazja podkorowa
Afazja

Klasyczne opisy afazji zostały poczynione w XIX wieku przez europejskich lekarzy Broca i Wernickego, kształtując myślenie o afazji jako zaburzeniach dających się podzielić na co najmniej dwie kategorie. Jedną jest zaburzenie dotyczące generowania mowy, kiedy osoba chora ma trudności z wypowiadaniem słów. Drugą kategorią są zaburzenia związane z rozumieniem mowy. Najczęściej jednak spotyka się afazje mieszane, gdzie występują elementy obu tych kategorii zaburzeń. Warto jednak zauważyć, że doniesienia na temat afazji pojawiały się już wcześniej, w papirusie Edwina Smitha, u Hipokratesa, i później w XVI wieku, jednak najwyraźniej nie były one wystarczające, by wzbudzić zainteresowanie większości lekarzy.

Pytanie: Kogo uznaje się za autorów klasycznych XIX- wiecznych opracowań dotyczących afazji?
Odpowiedź: Broca i Wernickiego

Pytanie: Jak objawia się afazja obejmująca generowanie mowy?
Odpowiedź: osoba chora ma trudności z wypowiadaniem słów

Pytanie: Jaki typ afazji występuje najcześciej u pacjentów nią dotkniętych?
Odpowiedź: mieszany

Pytanie: Czego dotyczy typ afazji, niezwiązany z generowaniem mowy?
Odpowiedź: rozumienia mowy
Stepan Bandera

W tym czasie w OUN narastał wewnętrzny konflikt pomiędzy grupą młodych aktywistów, którzy doświadczenie zdobywali w pracy konspiracyjnej w kraju a starszymi działaczami przebywającymi na emigracji, z Andrijem Melnykiem na czele. Konflikt ten stał się podstawą rozłamu w OUN na frakcję OUN(B) (Stepan Bandera, Lew Rebet, Jarosław Stećko – banderowcy) i OUN (M) (melnykowcy). Andrij Melnyk traktował współpracę z Niemcami strategicznie (zgodnie z tradycją austro-węgierską), zaś Stepan Bandera i jego współpracownicy traktowali ją instrumentalnie – jako narzędzie do stworzenia niepodległego państwa ukraińskiego. Według Ryszarda Torzeckiego, powołującego się na związanego z OUN historyka Petra Mirczuka, we wrześniu 1939 r. tzw. Krajowy Prowid (Zarząd Krajowy) OUN pod kierownictwem Lwa Rebeta odmówił kategorycznie wykonania polecenia zarządu zagranicznego OUN (pod kierownictwem A. Melnyka) wszczęcia powstania antypolskiego, jako dywersji na rzecz Niemiec. Lew Rebet miał uważać, że wobec paktu Ribbentrop-Mołotow będzie to działanie wyłącznie w interesie ZSRR, które uważał za głównego wroga Ukrainy.

Pytanie: Kto przewodził grupą starszych działaczy na emigracji?
Odpowiedź: Andrij Melnyk

Pytanie: Na jakie dwie frakcje OUN rozłamał się?
Odpowiedź: OUN(B) i OUN (M)

Pytanie: Jakie osoby należały do OUN(B)?
Odpowiedź: Stepan Bandera, Lew Rebet, Jarosław Stećko

Pytanie: Kim byli Stepan Bandera, Lew Rebet, Jarosław Stećko?
Odpowiedź: banderowcami
Stepan Bandera

Na emigracji działała również ekipa UHWR reprezentowana przez Łebedia i Iwana Hryniocha. Od powrotu do działalności Bandera nie zaakceptował tej „demokratyzacji” OUN-B, ciężko było mu również odnaleźć się w roli symbolicznego przywódcy, który de facto miał mały wpływ na poczynania OUN. To rodziło konflikty i w efekcie doszło w lutym 1946 r. w Monachium do powstania ZCz OUN, kierowanego przez Banderę. W sierpniu 1948 r. Bandera i jego zwolennicy na Nadzwyczajnej Konferencji wyrzucili z ZCz OUN członków UHWR, którzy nie chcieli zaakceptować dyktatorskich rządów Bandery. Według Pera Rudlinga konflikt pomiędzy Banderą a Łebediem był tak gwałtowny, że podczas jednej z rozmów Łebed w 1947 miał grozić Banderze pistoletem; w rewanżu Bandera miał nakazać swoim stronnikom zabicie Łebedia, do czego jednak nie doszło.

Pytanie: Jakie wydarzenia doprowadziły do tego, że w lutym 1946 roku utworzone zostało ZCz OUN dowodzone przez Banderę?
Odpowiedź: Na emigracji działała również ekipa UHWR reprezentowana przez Łebedia i Iwana Hryniocha. Od powrotu do działalności Bandera nie zaakceptował tej „demokratyzacji” OUN-B, ciężko było mu również odnaleźć się w roli symbolicznego przywódcy, który de facto miał mały wpływ na poczynania OUN

Pytanie: Jakie osoby zostały wydalone z szeregów ZCz OUN w sierpniu 1948 roku?
Odpowiedź: członkowie UHWR, którzy nie chcieli zaakceptować dyktatorskich rządów Bandery

Pytanie: Jakimi niebezpiecznymi zachowaniami miał objawiać się konflikt pomiędzy Stepanem Banderą a Łebediem, zdaniem Pera Rudlinga?
Odpowiedź: podczas jednej z rozmów Łebed w 1947 miał grozić Banderze pistoletem; w rewanżu Bandera miał nakazać swoim stronnikom zabicie Łebedia

Pytanie: Czy Bandera zorganizował udany zamach na życie Łebedia?
Odpowiedź: nie