mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Portoryko

Wyspa Puerto Rico w okresie prekolumbijskim zamieszkiwana była przez Arawaków. Dla Europy odkrył ją w 1493 roku Krzysztof Kolumb. W 1508 roku rozpoczęło się osadnictwo hiszpańskie, które wyparło rdzenną ludność. Od 1518 roku sprowadzano do pracy niewolników z Afryki. Pod koniec XVI wieku udaremniono kilka prób przejęcia wyspy przez Holandię i Wielką Brytanię. Od XVII wieku rozwinęły się uprawy plantacyjne, szczególnie intensywne w drugiej połowie XIX wieku, aż do zniesienia niewolnictwa w 1873 roku. W latach 1810–1830 istotny napływ ludności hiszpańskiej (kreolskiej) z krajów Ameryki Południowej okresu walki o niepodległość. Pod koniec XIX wieku uaktywnił się ruch niepodległościowy. W odpowiedzi na jego żądania w 1897 roku Hiszpanie nadali wyspie szeroką autonomię. W 1898 roku, po wojnie amerykańsko-hiszpańskiej, kraj trafił w ręce Stanów Zjednoczonych. W 1917 roku przyznano wyspie autonomię, a jej mieszkańcy otrzymali obywatelstwo amerykańskie. W 1946 roku na stanowisko gubernatora wybrany został pierwszy rodowity Portorykańczyk, Luis Muñoz Marín. Od 1948 roku kolejnych gubernatorów wybiera się w powszechnych wyborach. W 1950 roku odbyło się nieudane powstanie niepodległościowców. W 1952 roku uzyskało status państwa stowarzyszonego. Od końca lat 60. XX wieku nasiliły się wewnętrzne spory o wybór niepodległości lub przekształcenie kraju w stan USA. Od lat 70. XX wieku działała Ludowa Armia Boricua i Siły Zbrojne Wyzwolenia Narodowego. Te nacjonalistyczne (a zarazem lewicowe) ruchy przeprowadziły szereg antyamerykańskich działań zbrojnych, których szczególne natężenie miało miejsce w latach 70. i 80. W 1993 roku w referendum Portorykańczycy zadecydowali o utrzymaniu dotychczasowego statusu politycznego. W 2017 odbyło się piąte z kolei od 1952 referendum w sprawie statusu wyspy, w którym 97% obywateli przy frekwencji 23% opowiedziało się za pełnym przyłączeniem do Stanów Zjednoczonych. 3 listopada 2020 odbyło się kolejne (szóste) referendum z pytaniem „Czy Portoryko powinno być natychmiast włączone do Unii jako stan?”. 52 procent głosujących odpowiedziało „tak”. Decydujący głos w sprawie zmiany statusu Portoryko ma jednak Kongres USA, który nie jest w żaden sposób związany wynikiem referendum.

Pytanie: Kto ma decydujący głos w kwestii przyłączenia Portoryko do Stanów Zjednoczonych?
Odpowiedź: Kongres USA

Pytanie: Jaki lud zamieszkiwał tę wyspę w okresie prekolumbijskim?
Odpowiedź: Arawakowie

Pytanie: Czy w 2020 roku Portorykańczycy zdecydowanie sprzeciwili się włączeniu ich kraju do USA?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Po jakich wydarzeniach Portoryko znalazło się pod zwierzchnictwem Amerykanów?
Odpowiedź: wojnie amerykańsko-hiszpańskiej
Homocystynuria

Po rozpoznaniu homocystynurii, określa się odpowiedź pacjenta na pirydoksynę. W tym celu oznacza się podstawowe poziomy metioniny i homocystyny w osoczu, po czym podaje się doustnie 100 mg pirydoksyny doustnie. Po 24 godzinach ponownie oznacza się poziomy aminokwasów osocza. Zmniejszenie stężenia homocystyny i (lub) metioniny w osoczu o >30% sugeruje B6-zależną postać homocystynurii. O ile nie stwierdzono istotnego obniżenia poziomu oznaczanych aminokwasów w osoczu, powtarza się test z dawką 200 mg pirydoksyny i przeprowadza oznaczenie po kolejnych 24 godzinach. Jeżeli też w tym przypadku nie stwierdzono istotnej różnicy, podaje się 500 mg pirydoksyny (300 mg u niemowląt). Niemowlęta nie powinny otrzymać więcej niż 300 mg pirydoksyny/dzień, ponieważ opisywano przypadki ostrej niewydolności oddechowej zagrażającej życiu spowodowanej pirydoksyną.

Pytanie: Jak można określić jak pacjent cierpiący na homocystynurię reaguje na pirydoksynę?
Odpowiedź: oznacza się podstawowe poziomy metioniny i homocystyny w osoczu, po czym podaje się doustnie 100 mg pirydoksyny doustnie

Pytanie: Jaki wynik badania wskazuje na obecność B6-zależnej postaci homocystynurii?
Odpowiedź: Zmniejszenie stężenia homocystyny i (lub) metioniny w osoczu o >30%

Pytanie: Kiedy test należy powtórzyć ze zwiększeniem dawki pirydoksyny do 200 mg?
Odpowiedź: O ile nie stwierdzono istotnego obniżenia poziomu oznaczanych aminokwasów w osoczu

Pytanie: Ile czasu dzieli kolejne testy z podawaniem pirydoksyny?
Odpowiedź: 24 godziny
Babka pierzasta

W Europie Zachodniej (głównie we Francji i Włoszech) liście tego gatunku spożywane są jako warzywo w sałatkach. Jest to też tradycyjny składnik kuchni bałkańskiej. Liście spożywane są na surowo, gotowane i lekko zblanszowane. Lekko kwaskowate i twardawe oceniane są jako najlepsze pod względem smakowym wśród przedstawicieli rodzaju. Jako roślina jadalna, tolerująca gleby słone i wysokie temperatury, uznawana jest za jedną z perspektywicznych roślin użytkowych, ze względu na związane ze zmianami klimatu pustynnienie i wzrost zasolenia gleb. Gatunek ten bywa też już uprawiany jako roślina jadalna. Walorami odżywczymi tej rośliny jest bogata zawartość takich makroelementów jak: wapń, sód, żelazo i magnez oraz istotnych aminokwasów. W południowo-zachodniej Azji wymieniana jest jako roślina pastewna – pokarmowa dla owiec, wielbłądów i wołów.

Pytanie: W jakiej formie Francuzi i Włosi zjadają liście babki pierzastej?
Odpowiedź: jako warzywo w sałatkach

Pytanie: Czym charakteryzują się liście babki pierzastej uznawane za najsmaczniejsze?
Odpowiedź: Lekko kwaskowate i twardawe

Pytanie: Z jakiego powodu babka pierzasta klasyfikowana jest jako perspektywistyczna roślina użytkowa?
Odpowiedź: ze względu na związane ze zmianami klimatu pustynnienie i wzrost zasolenia gleb

Pytanie: Co stanowi zaletę spożywania babki pierzastej?
Odpowiedź: bogata zawartość takich makroelementów jak: wapń, sód, żelazo i magnez oraz istotnych aminokwasów
Glejak

Pierwsze opisy obrazu mikroskopowego tych guzów z 1869 roku wiążą się z nazwiskiem niemieckiego patologa Rudolfa Virchowa. Współczesne klasyfikacje histogenetyczne tych guzów są rozwinięciem prac amerykańskich badaczy Percivala Baileya i Harveya Williama Cushinga z 1926 roku, wiążące wygląd komórek nowotworowych z wyglądem komórek powstających podczas rozwoju układu nerwowego. Kolejne klasyfikacje, m.in. Wildera Gravesa Penfielda z 1931 roku różniły się jedynie nazewnictwem guzów. Szerzej stosowanym systemem podziałów guzów centralnego układu nerwowego była klasyfikacja z 1952 roku sporządzona przez irlandzko-amerykańskiego patologa Jamesa Watsona Kernohana i George'a Pomeroya Sayre'a, którzy wprowadzili uproszczenia do poprzednich klasyfikacji i określanie złośliwości każdej grupy guzów w czterostopniowej skali rangowej. Od 1979 używana jest klasyfikacja histologiczna guzów mózgu Światowej Organizacji Zdrowia, która w pierwszym wydaniu została opracowana głównie przez niemieckiego patologa Klausa-Joachima Zülcha i amerykańskiego patologa Luciena J. Rubinsteina.

Pytanie: Co odróżniało klasyfikację Gravesa Penfielda od tych, sporządzonych we wcześniejszych latach?
Odpowiedź: nazewnictwo guzów

Pytanie: Jakich dwóch naukowców sporządziło klasyfikację z 1952 roku?
Odpowiedź: James Watson Kernohan i George Pomeroy Sayre

Pytanie: Jakich zmian, w porównaniu do poprzednich klasyfikacji, dokonali naukowcy w 1952 roku?
Odpowiedź: wprowadzili uproszczenia do poprzednich klasyfikacji i określanie złośliwości każdej grupy guzów w czterostopniowej skali rangowej

Pytanie: Z czym postać komórek nowotworowych wiązali w swoich opracowaniach Bailey oraz Cushing?
Odpowiedź: wyglądem komórek powstających podczas rozwoju układu nerwowego
Adam Driver

Parę miesięcy po zamachach z 11 września 2001, Driver wstąpił do Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych. Jego decyzja była umotywowana patriotyczną postawą w związku z zamachami oraz chęcią wyrwania się z miasta w którym dorastał. W wojsku spędził 2 lata i osiem miesięcy. Jego jednostka została wysłana do Iraku, ale Driver na wojnę nie pojechał z powodu wypadku, jakiego doznał podczas jazdy na rowerze górskim. W marcu 2004 z powodów zdrowotnych został zwolniony z armii, pomimo to za swoją służbę otrzymał National Defense Service Medal. Po odejściu z wojska Driver przez rok studiował na Uniwersytecie w Indianapolis, po czym przeniósł się do Juilliard School na kierunek: aktorstwo.

Pytanie: Co sprawiło, że zdecydował się na wstąpienie do Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych?
Odpowiedź: patriotyczna postawa w związku z zamachami oraz chęć wyrwania się z miasta, w którym dorastał

Pytanie: Do jakiej organizacji dołączył niedługo po 9/11?
Odpowiedź: Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych

Pytanie: Jak długo trwała jego służba wojskowa?
Odpowiedź: 2 lata i osiem miesięcy

Pytanie: Dlaczego nie walczył ostatecznie na froncie w Iraku?
Odpowiedź: z powodu wypadku, jakiego doznał podczas jazdy na rowerze górskim
Sindbad (przedsiębiorstwo)

W 1998 r. przedsiębiorstwo organizowało wyjazdy do 28 miast na terenie Niemiec, oferując wyjazdy z miast w Polsce południowo-zachodniej. Przejazdy do Niemiec organizowane były 5 razy w tygodniu, a do Polski 6 razy, natomiast od 2000 r. wyjazdy w obu kierunkach były codzienne. Oprócz tego PBP „Sindbad” miało w ofercie wczasy stacjonarne w Hiszpanii i Chorwacji oraz wycieczki objazdowe do Wielkiej Brytanii, Francji, krajów Beneluksu, Hiszpanii oraz Norwegii. W 2000 r. biuro dysponowało flotą składającą się 50 autokarów, w tym 5 piętrowych, a także zatrudniało 50 kierowców i 100 pilotów. W grudniu 2004 r. nastąpiło znaczne poszerzenie oferty przewozowej przedsiębiorstwa. Odtąd autokary Sindbada docierały każdego dnia nie tylko do Niemiec, ale też Wielkiej Brytanii, Belgii, Holandii, Luksemburga, Francji i Austrii. W 2006 r. PBP Sindbad nawiązało współpracę z trzema innymi przewoźnikami z Polski oferującymi międzynarodowe przewozy autokarowe – przedsiębiorstwami Albatros z Przemyśla, Riviera z Opola oraz Janosik z Rzeszowa. W ten sposób zapoczątkowana została platforma Sindbad oferująca sprzedaż biletów na międzynarodowe trasy różnych przewoźników pod jednym logiem Sindbad, później rozszerzona o współpracę z innymi przedsiębiorstwami transportowymi. W 2006 r. PBP Sindbad dysponowało 57 własnymi autokarami, 19 pojazdami wynajmowanymi oraz 32 autokarami trzech partnerów. W tym samym roku do siatki połączeń dołączyły miasta w Hiszpanii oraz Szwajcarii.

Pytanie: Z jaką częstotliwością kursowały pojazdy tego przedsiębiorstwa w 1998 roku?
Odpowiedź: Przejazdy do Niemiec organizowane były 5 razy w tygodniu, a do Polski 6 razy

Pytanie: Jakie atrakcje były organizowane przez to przedsiębiorstwo w 2000 roku, oprócz wyjazdów do miast na terenie Niemiec?
Odpowiedź: wczasy stacjonarne w Hiszpanii i Chorwacji oraz wycieczki objazdowe do Wielkiej Brytanii, Francji, krajów Beneluksu, Hiszpanii oraz Norwegii

Pytanie: Do jakich krajów kursowały codziennie pojazdy tego przedsiębiorstwa od 2004 roku?
Odpowiedź: Wielkiej Brytanii, Belgii, Holandii, Luksemburga, Francji i Austrii

Pytanie: Z jakimi firmami działającymi w tej samej branży zaczął współpracować PBP Sindbad w 2006 roku?
Odpowiedź: przedsiębiorstwami Albatros z Przemyśla, Riviera z Opola oraz Janosik z Rzeszowa
Jadwiga Andegaweńska

Jan Dąbrowski jako pierwszy zwrócił uwagę na źródła z epoki, z których można wywnioskować, że Jadwiga urodziła się po 3 października 1373 r. (dokument Ludwika Węgierskiego mówiący o dwóch córkach króla i dziecku, które się dopiero narodzi), a przed 17 kwietnia 1374 (instrukcja poselska wymieniająca imiennie trzy córki króla, w tym Jadwigę). Przyjął ponadto, że najbardziej prawdopodobny czas narodzin Jadwigi to pierwsze tygodnie roku 1374. Anna Misiąg-Bocheńska za najpóźniejszą możliwą datę narodzin Jadwigi przyjęła dzień 18 lutego 1374, ponieważ z zapisków w Kalendarzu katedralnym krakowskim wynika, że 18 lutego 1386 Jadwiga była już in annis maturitatis, tj. musiała mieć w tym dniu ukończone 12 lat.

Pytanie: Na jakich pismach swoją hipotezę odnośnie narodzin Jadwigi oparł Dąbrowski?
Odpowiedź: dokumencie Ludwika Węgierskiego, instrukcji poselskiej

Pytanie: Jakie źródło historyczne pozwoliło Misiąg-Bocheńskiej ustalić datę graniczną narodzin Jadwigi?
Odpowiedź: Kalendarz katedralny krakowski

Pytanie: Dlaczego Misiąg-Bocheńska uważała, że Jadwiga musiała najpóźniej urodzić się 18.02.1374 r.?
Odpowiedź: ponieważ z zapisków w Kalendarzu katedralnym krakowskim wynika, że 18 lutego 1386 Jadwiga była już in annis maturitatis, tj. musiała mieć w tym dniu ukończone 12 lat

Pytanie: Jakie informacje o potomstwu króla zawiera dokument Ludwika Węgierskiego z 3.10.1373 r.?
Odpowiedź: mówi o dwóch córkach króla i dziecku, które dopiero się narodzi

Pytanie: Jakie daty graniczne możliwych narodzin Jadwigi ustalił Dąbrowski?
Odpowiedź: 3 października 1373 r., 17 kwietnia 1374 r.
Medziugorie

Do lat 80. XX wieku Medziugorie stanowiło typową wiejską parafię. Po r. 1981, w związku z mającymi się tutaj wydarzyć objawieniami Matki Bożej oraz w konsekwencji napływowi pielgrzymów i turystów, całkowicie zmieniło swój charakter. Wieś, składająca się pierwotnie z trzech osad, stała się miejscem kultu religijnego, odwiedzanym przez rzesze wiernych z całego świata. Przyczyniło się to do stworzenia bazy gastronomiczno-noclegowej wraz z punktami handlu dewocjonaliami i pamiątkami. W branży turystyczno-sakralnej pracuje obecnie większość mieszkańców okolicy, spośród których wielu napłynęło do Medziugoria w ostatnich latach. Do 1991 ponad 99% populacji stanowili Chorwaci.

Pytanie: Dlaczego miasto to uległo dużej tranformacji w 1981 roku?
Odpowiedź: w związku z mającymi się tutaj wydarzyć objawieniami Matki Bożej oraz w konsekwencji napływowi pielgrzymów i turystów

Pytanie: Jaki kompleks wybudowano w Medziugorie, w związku ze wzmożonym napływem wiernych z całego świata?
Odpowiedź: bazę gastronomiczno-noclegową wraz z punktami handlu dewocjonaliami i pamiątkami

Pytanie: W jakim sektorze pracuje współcześnie większość mieszkaców Medziugorie?
Odpowiedź: branży turystyczno-sakralnej

Pytanie: Czy w 1991 roku prawie wszyscy mieszkańcy Medziugorie pochodzili z Chorwacji?
Odpowiedź: tak
Reforma walutowa w Polsce w 1950 roku

Efektem ograniczonej wymiany było unieważnienie ok. 60% obiegu pieniężnego. Łącznie wymieniono 162,2 miliardów starych złotych (ok. 98,5% pieniędzy w obiegu) na 1,658 miliarda nowych złotych, zamiast 4,970 miliardów nowych zł. Łączna strata dla ludności wynosiła 3,3 miliardów nowych złotych. Władze uzasadniały reformę chęcią pozbawienia pieniędzy kapitalistów, prywaciarzy i spekulantów. W tym celu przygotowano również ustawę o zakazie posiadania walut obcych, monet złotych, złota i platyny oraz o zaostrzeniu kar za niektóre przestępstwa dewizowe z 28 października 1950 r.

Pytanie: Czym poskutkowała ograniczona wymiana waluty?
Odpowiedź: unieważnieniem ok. 60% obiegu pieniężnego

Pytanie: Na jaką kwotę wymieniono ostatecznie ponad 162 miliardy starej waluty?
Odpowiedź: 1,658 miliarda nowych złotych

Pytanie: Co miała na celu reforma, zdaniem władz?
Odpowiedź: pozbawienie pieniędzy kapitalistów, prywaciarzy i spekulantów

Pytanie: Jakie środki, oprócz wymiany waluty, podjęto w celu pozbawienia pieniędzy kapitalistów, prywaciarzy i spekulantów?
Odpowiedź: przygotowano również ustawę o zakazie posiadania walut obcych, monet złotych, złota i platyny oraz o zaostrzeniu kar za niektóre przestępstwa dewizowe z 28 października 1950 r.
Projekt socjalny

Pracownik socjalny w ramach swoich zadań powinien dokonać odpowiedniego dokumentowania opracowanych zamierzeń, koncepcji, celów i planu działania. Wśród osób korzystających z tej techniki pracy zauważalne są dwa nurty – zwolenników rygorystycznego określonego szablonu działania (w tym szablonu dokumentu opisującego projekt), a także zwolenników twórczego i kreatywnego podejścia do projektowania, w ramach którego dokument projektu socjalnego nie musi spełniać sztywnych z góry określonych ram. Można także wypracować własny dostosowany do potrzeb wzór dokumentu projektu. Ma on służyć usystematyzowaniu planu i osobom zaangażowanym w jego realizacje. Przykładowa konstrukcja dokumentacji projektu socjalnego może zawierać:

Pytanie: Co powinien zrobić pracownik socjalny przygotowując projekt socjalny?
Odpowiedź: dokonać odpowiedniego dokumentowania opracowanych zamierzeń, koncepcji, celów i planu działania

Pytanie: Czy przygotowanie projektu socjalnego zawsze musi przebiegać według restrykcyjnych wytycznych?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Po co tworzy się dokument projektu socjalnego?
Odpowiedź: Ma on służyć usystematyzowaniu planu i osobom zaangażowanym w jego realizacje

Pytanie: Czy wszyscy wolą przygotowywać projekt socjalny opierając się na ścisłych wytycznych?
Odpowiedź: nie
RB Leipzig

Po awansie, za licencję odpowiedzialna była już nie DFB, a DFL, która dała licencję klubowi, ale pod pewnymi warunkami. Pojawiła się krytyka za to, że zarządzanie klubem było zbyt skoncentrowane tylko w niewielkiej grupie osób, a sam klub jest zbyt zależny od Red Bull GmbH. Lipsk musiał zatem spełnić kilka wymogów. Klub musiał przeprojektować logo, by to nie przypominało zbyt mocno o korporacji Red Bull. Ponadto musieli zmienić strukturę organizacyjną organów zarządzających oraz obniżyć składki członkowskie dla nowych członków. Lipsk chciał odwołać się od decyzji i znaleźć kompromis z DFL. Ostatecznie, RB Lipsk musiał oprócz zmiany loga sprawić również, aby zarząd był niezależny od Red Bull GmbH.

Pytanie: Czy klub od razu zaakceptował wszystkie wymagane przez DFL zmiany?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka korporacja miała mieć zbyt duży wpływ na ten klub?
Odpowiedź: Red Bull GmbH

Pytanie: Jaki wymóg musiało spełnić nowe logo tego klubu?
Odpowiedź: nie przypominać zbyt mocno o korporacji Red Bull
Rewrite (gra komputerowa)

Produkcja składa się ze scenariuszy, które rozszerzają fabułę Rewrite, skupiając się na odbywających się w Kazamatsuri dożynkach oraz udostępnia wiele minigier pojawiających się w trakcie rozgrywki. Rozmiar scenariusza w Harvest festa! jest porównywalny do Tomoyo After. Ze względu na prośby fanów, w grze pojawiła się grafika z wizerunkiem Inoue, drugoplanowej bohaterki, której wygląd nie został nigdy ujawniony w oryginalnej produkcji. W przeciwieństwie do Rewrite, w spin-offie wszystkie linie dialogowe Kotarou posiadają głos. Wraz z grą udostępniono również pięć systemowych schematów dźwiękowych, które znajdowały się w laptopach z Rewrite, a także dodatkowy schemat z dialogami Kagari w wykonaniu Kany Hanazawy.

Pytanie: Kim jest Inoue?
Odpowiedź: drugoplanową bohaterką, której wygląd nie został nigdy ujawniony w oryginalnej produkcji

Pytanie: Dlaczego w tej produkcji zdecydowano się pokazać wizerunek Inoue?
Odpowiedź: Ze względu na prośby fanów

Pytanie: Na czym koncentruje się fabuła tej gry?
Odpowiedź: na odbywających się w Kazamatsuri dożynkach

Pytanie: Czym różnią się linie dialogowe Kotarou w tej grze od tych pojawiających się w Rewrite?
Odpowiedź: wszystkie posiadają głos

Pytanie: Jak bardzo obszerny jest scenariusz w Harvest festa! w stosunku do tego w Tomoyo After?
Odpowiedź: porównywalnie
Chruściel derkaczowaty

W strefie okołorównikowej, między innymi w Demokratycznej Republice Konga i Burundi, derkaczki występują przez cały rok, jednak w niektórych okresach w roku są wyraźnie liczniejsze, co wynika z obecności na tych terenach ptaków zimujących. Umowną granicą wskazywaną przez część źródeł jest równoleżnik 5°S, na południe od którego ma występować populacja w większości wędrowna. Według jednego z nich wiele obserwacji na obszarze między równoleżnikami 5°N i 5°S dotyczy ptaków zimujących. Dalej na południe tereny lęgowe ciągną się przez Angolę (poza południowym zachodem) po północną Namibię i północną Botswanę, przez Burundi i Afrykę Wschodnią, Zambię, Mozambik, Zimbabwe oraz część Południowej Afryki i Swazi. Najbardziej wysunięte na południe znajdują się w okolicach Ferndale na przedmieściach Johannesburga. Na pustyni Namib i zachodnim wybrzeżu Afryki Południowej derkaczki pojawiają się prawdopodobnie wskutek długo się utrzymujących wschodnich wiatrów.

Pytanie: Co powoduje okresową zwiększoną liczebność tego gatunku w strefie okołorównikowej?
Odpowiedź: obecność na tych terenach ptaków zimujących

Pytanie: Na jakim obszarze na południe od strefy okołorównikowej znajdują się tereny lęgowe derkaczka?
Odpowiedź: tereny lęgowe ciągną się przez Angolę (poza południowym zachodem) po północną Namibię i północną Botswanę, przez Burundi i Afrykę Wschodnią, Zambię, Mozambik, Zimbabwe oraz część Południowej Afryki i Swazi. Najbardziej wysunięte na południe znajdują się w okolicach Ferndale na przedmieściach Johannesburga

Pytanie: Dlaczego osobniki tego gatunku można spotkać na pustyni Namib?
Odpowiedź: prawdopodobnie wskutek długo się utrzymujących wschodnich wiatrów

Pytanie: Jaki rodzaj populacji derkaczka można spotkać na południe od równoleżnika 5°S?
Odpowiedź: w większości wędrowną
Pendolino

30 maja 2011 PKP Intercity podpisały z przedsiębiorstwem Alstom Transport kontrakt o wartości 665 milionów euro (2,64 mld zł) na dostawę 20 7-członowych pociągów New Pendolino bez mechanizmu przechyłu nadwozia oraz budowę zaplecza technicznego w Warszawie, przeznaczonego wyłącznie na potrzeby utrzymania taboru kolei dużych prędkości. Podpisana umowa obejmuje także utrzymanie techniczne pociągów przez okres maksymalnie 17 lat. Koszt dostawy samych pociągów to 400 mln euro, a pozostała suma ok. 265 milionów euro dotyczy budowy zaplecza technicznego i serwisu utrzymania. W październiku 2012 francuskie przedsiębiorstwo Karmar rozpoczęło budowę zaplecza technicznego dla pociągów Pendolino na stacji postojowej Warszawa Grochów. Budowę bazy zakończono w kwietniu 2014 i wtedy też wjechały do niej dostarczone do tego czasu Pendolino.

Pytanie: Jakie pociągi dużej prędkości miało dostarczyć PKP Intercity przedsiębiorstwo Alstom Transport, zgodnie z umową z 30.05.2011 r.?
Odpowiedź: 7-członowe pociągi New Pendolino bez mechanizmu przechyłu nadwozia

Pytanie: Czy zawarty 30.05.2011 r. kontrakt obejmował jedynie dostarczenie nowych pociągów dużych prędkości?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile, zgodnie z zawartą umową, PKP miało zapłacić jedynie za dostarczenie pociągów?
Odpowiedź: 400 mln euro

Pytanie: Na jakiej stacji wybudowano zaplecze techniczne dla tych pociągów dużych prędkości?
Odpowiedź: Warszawa Grochów

Pytanie: Co obejmowała kwota ok. 265 mln euro, które PKP miało zapłacić ponad cenę wynikającą z dostarczenia składów Pendolino?
Odpowiedź: budowę zaplecza technicznego i serwis utrzymania
Wojna polsko-ukraińska

Pod koniec grudnia Naczelna Komenda Ukraińska przystąpiła do ofensywy mającej na celu zajęcie Lwowa i wyparcie wojsk polskich za San. Gen. Rozwadowski przewidział ten plan, zgodnie z jego rozkazem grupa mjr. Józefa Sopotnickiego uderzyła na tyły wojsk ukraińskich oblegających miasto. Straty zadane Ukraińcom, spowodowały, że obrońcom Lwowa, mimo trudnej sytuacji w mieście udało się odeprzeć ofensywę. Kolejny nieudany atak na Lwów miał miejsce na początku stycznia 1919. Po jego załamaniu dowództwo UHA zaplanowało przerwać połączenie pomiędzy Lwowem a Przemyślem. Była, to tzw. operacja wowczuchowska, trwająca od 15 lutego do 19 marca 1919. Początkowo zakończyła się ona sukcesem (połączenie przerwano), jednak w niekorzystnej dla armii polskiej sytuacji przerwania walk zażądała Misja Wojskowa Ententy pod przewodnictwem gen. Josepha Barthelemy’ego (linia Barthelemy’ego).

Pytanie: Kto bronił Lwowa w wojnie polsko-ukraińskiej?
Odpowiedź: Gen. Rozwadowski

Pytanie: Gdzie major Sopotnicki poprowadził wojska polskie przeciwko Ukraińcom?
Odpowiedź: na tyły wojsk

Pytanie: Na czym polegała operacja wowczuchowska?
Odpowiedź: Na przerwaniu połączenia między Lwowem a Przemyślem