mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Przypadek (film)

Scenariusz do Przypadku Kieślowski opublikował w 1981 roku w czasopiśmie „Dialog”. Departament III Ministerstwa Spraw Wewnętrznych miał spore uwagi do planowanego projektu filmu. Wytykano projektowi „niskie walory artystyczne” oraz „apologetykę KOR-u i środowisk niepodległościowych z nim związanych, jednoznacznie antypaństwową i antysocjalistyczną demagogię oraz antypartyjny charakter”. Mimo że cenzura odmówiła skierowania scenariusza do produkcji, proces tworzenia filmu przypadł na gorączkowe wydarzenia sezonu solidarnościowego, pod którego wpływem cenzura okresowo zawiesiła swoją działalność. W trakcie okresu zdjęciowego Kieślowski wprowadził do filmu liczne zmiany na korzyść późniejszego dzieła. Reżyser starał się nie faworyzować żadnej ze ścieżek wyboru, którego dokonuje Witek. Jak sam przyznawał, jego bohater „zachowuje się przyzwoicie w każdej sytuacji. Nawet jak idzie do partii, to zachowuje się przyzwoicie; i w pewnym momencie, kiedy widzi, że został wmieszany w sytuację, w której właściwie powinien zachować się po świńsku, buntuje się i zachowuje przyzwoitość”. Również odtwarzający rolę Witka Bogusław Linda zapewniał, iż on i reżyser bardzo się starali, żeby wszystkie trzy wersje losów głównego bohatera „były jak najbliższe prawdy”.

Pytanie: Co nie spodobało się w tym filmie organom cenzury?
Odpowiedź: „niskie walory artystyczne” oraz „apologetykę KOR-u i środowisk niepodległościowych z nim związanych, jednoznacznie antypaństwową i antysocjalistyczną demagogię oraz antypartyjny charakter”

Pytanie: Czy Przypadek miał być w intencji Kieślowskiego filmem stronniczym?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka instytucja zgłaszała zastrzeżenia, co do scenariusza tego filmu?
Odpowiedź: Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

Pytanie: Co wpłynęło na to, że organa cenzury w tamtym okresie chwilowo przestały działać?
Odpowiedź: gorączkowe wydarzenia sezonu solidarnościowego
Chan Tengri

W 1857 r. Siemionow-Tian-Szanski uznał Chan Tengri za najwyższy szczyt Tienszanu. Oszacował on wówczas wysokość góry na 24 tysiące stóp, tj. (w zależności od tego, jaką stopę przyjmował, którąś z niemieckich czy angielską) od ok. 6860 do ok. 7300 m n.p.m. Podróżnik nie mógł wówczas widzieć całego ogromnego pasma Kakszaał too, w którym kilkanaście kilometrów za Chan Tengri wznosi się ogromny śnieżno-lodowy masyw z wyraźnie wyższym szczytem, nazwanym później Pik Pobiedy (dziś Szczyt Zwycięstwa, 7439 m n.p.m.).

Pytanie: Jak szczyt Tienszanu został uznany za najwyższy?
Odpowiedź: Chan Tengri

Pytanie: Jak aktualnie nazywa się Pik Pobiedy?
Odpowiedź: Szczyt Zwycięstwa

Pytanie: Jaką wysokość ma szczyt Pik Pobiedy?
Odpowiedź: 7439 m n.p.m

Pytanie: Jaki podróżnik myślał, że dotarł na najwyższy szczyt Tienszanu?
Odpowiedź: Siemionow-Tian-Szanski
Chan Tengri

Podstawową trudność dla kolejnych eksploratorów stanowiła znaczna odległość góry od zamieszkanych osiedli ludzkich oraz długie i zawiłe dojście do jej podstawy. W 1900 r. wyprawa kierowana przez włoskiego księcia Scipione Borghese w towarzystwie szwajcarskiego przewodnika górskiego Matthiasa Zurbriggena dotarła jedynie do czoła lodowca Inylczek. W 1902 r. w kierunku Chan Tengri wyruszył bawarski eksplorator i alpinista Gottfried Merzbacher, jednak jego ekspedycja w tym roku zakończyła się jedynie penetracją położonych na północ od Grzbietu Sardżas lodowców Muszkietowa i Siemionowa. W następnym roku grupa Merzbachera trafiła w końcu do właściwej doliny. Alpiniści dotarli do rozwidlenia lodowca Inylczek, gdzie rozdziela się on na Inylczek Północny i Południowy. Na tym pierwszym zaobserwowali lodowcowe jezioro, które później nazwano Jeziorem Merzbachera. Lodowcem południowym dotarli w pobliże podstawy Chan Tengri, lecz w obliczu wyczerpywania się zapasów żywności zmuszeni byli do odwrotu.

Pytanie: Czy Scipione Borghese zdobył szczyt Chan Tengri?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak nazwano jezioro u podnóża Chan Tengri?
Odpowiedź: nazwano Jeziorem Merzbachera

Pytanie: Czy w 1902 roku zdobyto Chan Tengri?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Skąd pochodził Gottfried Merzbacher?
Odpowiedź: Z Bawarii
Kodeks Waszyngtoński

Kodeks zakupił zamożny amerykański przemysłowiec i kolekcjoner dzieł sztuki Charles Lang Freer pod koniec 1906 roku w egipskiej Gizie od arabskiego handlarza o imieniu Ali za sumę 1 600 £. Ali oświadczył, iż pochodzą one z Klasztoru Białego w pobliżu Sauhadż, ale bardziej prawdopodobne wydaje się, że znaleziono je w ruinach któregoś z klasztorów, np. Klasztoru Winogrodnika, niedaleko piramid w Gizie. Początkowo rękopis należał do prywatnej kolekcji Charlesa Freera (1854–1919), w Detroit. Od 1923 roku przechowywany jest w Waszyngtonie, w Smithsonian Institution (Freer Gall. of Art, 06. 274). Kodeks znany jest pod dwoma nazwami: Kodeks Waszyngtoński (od obecnego miejsca przechowywania), lub Ewangelie Freera (od odkrywcy).

Pytanie: Ile pieniędzy na zakup kodeksu wydał Charles Lang Freer?
Odpowiedź: 1 600 £

Pytanie: Gdzie znaleziono kodeks według jego sprzedawcy?
Odpowiedź: w Klasztorze Białego w pobliżu Sauhadż

Pytanie: Jaka instytucja jest obecnie w jego posiadaniu?
Odpowiedź: Smithsonian Institution

Pytanie: Czy Kodeks Waszyngtoński od momentu jego zakupu przechowywany był w Waszyngtonie?
Odpowiedź: nie
Triple Gold Club

Turnieje hokejowe na igrzyskach olimpijskich odbywają się od 1920 roku. Turniej mężczyzn po raz pierwszy rozegrany został na letnich igrzyskach w Antwerpii. Był to pierwszy i ostatni udział tej dyscypliny na letnich igrzyskach. Cztery lata później hokej na lodzie stał się konkurencją zimowych igrzysk olimpijskich. Igrzyska olimpijskie pierwotnie były przeznaczone dla sportowców amatorów, więc gracze z NHL oraz innych lig zawodowych nie mogli w nich uczestniczyć. Początkowo rywalizację zdominowała reprezentacja Kanady, która w pierwszych siedmiu edycjach odniosła sześć zwycięstw. W 1956 roku po raz pierwszy w Igrzyskach udział wzięła reprezentacja ZSRR, która aż do upadku tego państwa stawała zawsze na podium igrzysk olimpijskich. Jedynie dwukrotnie nie zdobyła złotego medalu (w Olimpiadach, które odbyły się w Stanach Zjednoczonych). Pierwszy raz miało to miejsce podczas igrzysk w Squaw Valley (brąz). Po raz drugi zaś, Związek Radziecki przegrał złoto po pamiętnym meczu tzw. „cudzie na lodzie” w Lake Placid w 1980 roku. Inne drużyny, które zdobyły złoty medal tej imprezy to: Wielka Brytania w 1936, Szwecja w 1994 i 2006 oraz Czechy w 1998.

Pytanie: Podczas jakiej letniej olimpiady mężczyźni mogli rywalizować w tej dyscyplinie?
Odpowiedź: w Antwerpii

Pytanie: Czy hokej pojawił się w programie letnich igrzysk olimpijskich tylko raz?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Dlaczego zawodnicy profesjonalnych lig nie mogli początkowo występować na olimpiadzie?
Odpowiedź: ponieważ pierwotnie była przeznaczona dla sportowców amatorów

Pytanie: Jakie państwo zaczęło dominować rozgrywki w ramach tej dyscypliny na olimpiadach organizowanych od 1956 roku?
Odpowiedź: Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich

Pytanie: Czy Czesi wywalczyli złoty medal w hokeju na igrzyskach olimpijskich?
Odpowiedź: tak
Konferencja pokojowa w Paryżu (1919–1920)

Trwającej cztery lata I wojny światowej nie można było w pełni zakończyć, dopóki nie przyjęło się układów pokojowych, które zakończyłyby stan wojny z Niemcami, Turcją, Bułgarią i byłymi Austro-Węgrami, czyli: Austrią i Węgrami. Nowe granice planowano wyznaczyć zgodnie z zasadą etniczną. Wobec woli Francji, konferencję pokojową zwołano w Paryżu. Pomimo wcześniejszych deklaracji w konferencji uczestniczyły tylko 32 państwa zwycięskie, zwane państwami sprzymierzonymi i stowarzyszonymi. Z uwagi na to, że nie można było debatować w tak wielkim gronie, pośród tych państw wyłoniono radę dziesięciu, w skład której wchodzili szefowie rządów i ministrowie spraw zagranicznych wielkich mocarstw: USA, Wielka Brytania, Włochy, Francja, Japonii. Państwa pokonane i Rosja Sowiecka nie zostały dopuszczone do obrad. Do Paryża przybył również prezydent USA Wilson. Delegacje państw zwycięskich zaczęły zjeżdżać do Paryża już w 1918 r., uroczyste otwarcie obrad odbyło się 18 stycznia 1919 r.

Pytanie: Jak długo trwał konflikt I wojny światowej?
Odpowiedź: cztery lata

Pytanie: W jaki sposób po I wojnie światowej chciano wyznaczyć granice państw?
Odpowiedź: zgodnie z zasadą etniczną

Pytanie: W jakim mieście odbyła się pokojowa konferencja? 
Odpowiedź: w Paryżu

Pytanie: Jakie kraje nie mogły wziąć udziału w radzie w Paryżu?
Odpowiedź: Państwa pokonane i Rosja Sowiecka
Konferencja pokojowa w Paryżu (1919–1920)

7 maja 1919 r. zwołano plenarne posiedzenie konferencji, na którym była obecna delegacja niemiecka, podczas której przestawiono projekt traktatu pokojowego. Strona niemiecka odmówiła przyjęcia owego traktatu, co wywołało oburzenie wśród innych polityków, tym bardziej że minister spraw zagranicznych Niemiec Ulrich von Brockdorff-Rantzau, udzielił odpowiedzi na siedząco, tymczasem Clemenceau mówił, stojąc. Dziennikarze i politycy zauważyli, że Niemcy zawsze, gdy zwyciężali, narzucali państwom pokonanym ostre żądania. Niemieccy generałowie uważali, że ich kraj nie został pokonany i sądzili, że należy wznowić działania wojenne na wschodzie i doprowadzić do zmiany traktatów. Idea ta okazała się nierealna, gdyż automatycznie oznaczałaby to wojnę z zachodem.

Pytanie: Jaką sprawę omówiono w ramach posiedzenia konferencji pokojowej w Paryżu, które odbyło się 7 maja 1919 roku?
Odpowiedź: projekt traktatu pokojowego

Pytanie: Czy delegacja niemiecka zareagowała pozytywnie na projekt traktatu pokojowego?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie zachowania niemieckich delegatów oburzyły innych uczestników tego posiedzenia?
Odpowiedź: Niemiec Ulrich von Brockdorff-Rantzau, udzielił odpowiedzi na siedząco, tymczasem Clemenceau mówił, stojąc

Pytanie: Jakie rozwiązania proponowali niemieccy generałowie na tym posiedzeniu?
Odpowiedź: sądzili, że należy wznowić działania wojenne na wschodzie i doprowadzić do zmiany traktatów
Polska Rzeczpospolita Ludowa

Gomułka był zwolennikiem zjednoczenia PPR z PPS. Chciał, by w wyniku zjednoczenia powstała partia, która będzie miała realne zaplecze społecznego poparcia. Dlatego mimo uznawania PPR za partię hegemoniczną uznawał konieczność odwołania się nowej partii również do tradycji niepodległościowej PPS. W nieuzgodnionym z pozostałymi członkami Biura Politycznego referacie wygłoszonym 3 czerwca 1948 r. na plenum KC PPR poświęconym tradycjom polskiego ruchu robotniczego Gomułka bronił w tym kontekście „polskiej drogi do socjalizmu”. Stwierdzał, że aby nowa partia polityczna miała realne poparcie społeczne musi opowiadać się za niepodległością państwową i tej niepodległości bronić. Krytykował KPP, że tego nie rozumiała prowadząc działania polityczne w okresie przedwojennym. „KPP używała hasła samostanowienia narodów w taki sposób, że sama chciała stanowić za naród i klasę robotniczą”. – stwierdzał Gomułka. Referat ten spotkał się z krytyką pozostałych członków BP, którzy w rezolucji odrzucili stanowisko Gomułki. Po raz pierwszy ujawnił się publicznie rozłam w kierownictwie PPR. Mimo nacisku Gomułka nie zrezygnował ze swoich tez, choć zgodził się nie ustępować manifestacyjnie ze stanowiska sekretarza generalnego PPR.
Gomułka był również przeciwnikiem zarządzonej przez Stalina rozprawy z Komunistyczną Partią Jugosławii. Próbował wbrew woli Stalina mediować w konflikcie Moskwy z Belgradem. 20 czerwca 1948 w Bukareszcie odbyły się obrady Kominformu. Rozpoczęły one okres nasilonej uniformizacji państw Europy środkowej zgodnej z radzieckim wzorcem. Podczas obrad potępiono KPJ i odniesiono się do konieczności takich przekształceń na wsi, które prowadziłyby do jej kolektywizacji. Gomułka zgłosił sprzeciw wobec treści uchwał konferencji w zakresie kolektywizacji, stwierdzając, że delegacja polska powinna mieć zgodę KC PPR na poparcie uchwały Kominformu w tej kwestii.

Pytanie: Unifikacji jakich dwóch ugrupowań chciał Gomułka?
Odpowiedź: PPR z PPS

Pytanie: Jaki był według Gomułki cel unifikacji PPR z PPS?
Odpowiedź: partia, która będzie miała realne zaplecze społecznego poparcia

Pytanie: Czy PPR posiadała własną niezależną tradycję niepodległościową?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaką partię skrytykował Gomułka 3 czerwca 1948?
Odpowiedź: KPP
Mr. Robot

W Polsce serial zadebiutował w ramach usługi +Seriale, gdzie odcinki począwszy od 1 października 2015 roku były udostępniane co tydzień. Dnia 14 lipca 2016 stacja Canal+ Polska rozpoczęła emisję serialu od pierwszej serii, a od 25 sierpnia 2016 bezpośrednio po wyemitowaniu pierwszego sezonu, premierowo nadawała serię drugą. Trzeci sezon został wyemitowany w okresie od 9 listopada do 28 grudnia 2017 roku przez tę samą stację, natomiast od 1 grudnia 2019 roku czwarty sezon premierowo nadawała stacja Canal+ Seriale, emitując ostatnie dwa odcinki 29 grudnia 2019 roku.

Pytanie: Kiedy rozpoczęto emitować serial w usłudze +Seriale?
Odpowiedź: 1 października 2015

Pytanie: Jak często pojawiały się odcinki serialu?
Odpowiedź: co tydzień

Pytanie: Kiedy zakończono emitować serial Mr. Robot?
Odpowiedź: 29 grudnia 2019 roku
Kate Ryan

W sierpniu 2014 wydała francuskojęzyczny singel „Not Alone”, za który dostała prestiżową nagrodę Eurodanceweb Award, pokonując 35 innych artystów z krajów europejskich,i który zajął 5 miejsce w międzynarodowym plebiscycie OGAE Song Contest. Ponadto „Not Alone” zostało oficjalnym hymnem Wings for Life Run. W styczniu 2015 piosenkarka wzięła udział w belgijskim programie Liefde voor muziek, dzięki któremu wydała trzy nowe single, plasujące się w pierwszej 10 belgijskich list przebojów. 6 lipca 2015 miała miejsce premiera najnowszej piosenki wokalistki – „Runaway”, a 20 lipca odbyła się premiera klipu do tego utworu. Kate Ryan wystąpiła podczas Sylwestra we Wrocławiu dla ponad 250 tys. ludzi. 10 stycznia 2016 Ryan wydała nową wersję piosenki pod tytułem Wonderful Life, którą w oryginale wykonuje Brytyjski wokalista Colin Vearncombe (Black). Kate Ryan w lutym 2016 roku wyruszyła w trasę koncertową po Azji zatytułowaną Cruise Tour Asia 2016. Kate Ryan wystąpiła też w niemieckim programie talent show pt. Dein Song, gdzie zwyciężyła z piosenką pt. „Dance avec moi”. 23 czerwca 2016 premierę miała najnowsza piosenka Kate Ryan „Comment te Dire Adieu”.

Pytanie: Jakie wyróżnienie zdobyła piosenkarka za "Not Alone"?
Odpowiedź: Eurodanceweb Award

Pytanie: Na której pozycji uplasował się hit piosenkarki w zestawieniu OGAE Song Contest?
Odpowiedź: 5

Pytanie: W jakiej realizacji uczestniczyła piosenkarka w styczniu 2015 roku?
Odpowiedź: w belgijskim programie Liefde voor muziek

Pytanie: Kiedy artystka wydała "Runaway"?
Odpowiedź: 6 lipca 2015
Prezydent miasta stołecznego Warszawy

Po likwidacji Księstwa Warszawskiego utrzymano dotychczasowy zakres kompetencji i sposób wyboru prezydenta Warszawy, jednak 15 sierpnia 1863, w reakcji na wybuch Powstania styczniowego Aleksander Wielopolski odwołał Kazimierza Woydę z funkcji prezydenta Warszawy i powołał komisarza. Od tej pory aż do powstania II Rzeczypospolitej urząd prezydenta Warszawy pozostawał formalnie nieobsadzony, a stolicą zarządzali pełniący obowiązki specjalni komisarze. Poza pierwszym p.o. prezydenta Warszawy – Zygmuntem Andrzejem Wielopolskim – wszyscy pozostali byli Rosjanami.

Pytanie: Kto zdymisjonował Woydę ze stanowiska prezydenta miasta?
Odpowiedź: Aleksander Wielopolski
Georges Gilles de la Tourette

Aby uniknąć skandalu, przyjaciele i rodzina zdecydowali o leczeniu Tourette’a poza Paryżem. Syn Charcota Jean Baptiste, jego przyjaciel, przedłożył oświadczenie, w którym napisał że Tourette cierpi na napadową melancholię od dwóch lat, że usiłował popełnić samobójstwo, i miewa urojenia wielkościowe. Kiła układu nerwowego została potwierdzona badaniem neurologicznym. Po przybyciu do hotelu w Lucernie zachowanie Tourette’a było nadal dziwaczne: kupił za 1500 franków kijki do marszu, a następnie ukradł menu i wykałaczki z hotelowej restauracji. Charcot podstępem zaprowadził Tourette’a do szpitala psychiatrycznego Cery, mówiąc mu że jakaś osobistość czeka tam na niego celem konsultacji. Na miejscu Tourette’a ubezwłasnowolniono i siłą hospitalizowano. Tourette przybył do Cery 28 maja 1901 roku. 1 czerwca był zrozpaczony i przybity, i musiał zostać odseparowany. Od 4 listopada 1901 roku do 15 sierpnia 1904 roku w Lozannie przebywała jego najbliższa rodzina, najpierw w Hotelu Beau-Séjour, potem w Avenue des Alpes.

Pytanie: Jakim pretekstem posłużył się Charcot, by przyprowadzić go do szpitala?
Odpowiedź: powiedział mu, że jakaś osobistość czeka tam na niego celem konsultacji

Pytanie: Czy w Cery zgodził się zostać dobrowolnie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka choroba została u niego zdiagnozowana?
Odpowiedź: Kiła układu nerwowego

Pytanie: Jaki był jego nastrój na początku pobytu w Cery?
Odpowiedź: był zrozpaczony i przybity
Maria Koterbska

Brała też udział w imprezach estradowych, krajowych i zagranicznych. Śpiewała w programach „Zgaduj zgadula”, „Podwieczorek przy mikrofonie” i innych audycjach cyklicznych. W 1961 odbyła kilkumiesięczne tournée po Związku Radzieckim. Zespół artystyczny pod dyrekcją Kazimierza Rudzkiego był pierwszym polskim zespołem występującym przed radziecką publicznością. Maria Koterbska została tam dobrze przyjęta. W 1963 zaproszono ją do udziału w III Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie. Zaprezentowała piosenkę Marka Sarta do słów Jerzego Millera „Odejdź smutku” i otrzymała drugą nagrodę. Występ na Festiwalu w Sopocie był dla wielu zaskoczeniem, bowiem znano ją dotychczas jako wykonawczynię popularnych przebojów. W Sopocie odsłoniła nowe oblicze artystyczne, jako interpretatorka piosenek trudnych i ambitnych.

Pytanie: Czy program „Podwieczorek przy mikrofonie” był emitowany cyklicznie?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Gdzie Koterbska-Frankl odbywała tournée w 1961 roku?
Odpowiedź: po Związku Radzieckim

Pytanie: Kto jest autorem piosenki „Odejdź smutku”?
Odpowiedź: Marek Sart

Pytanie: W którym roku Koterbska-Frankl wystąpiła w III Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie?
Odpowiedź: 1963
Maria Koterbska

Począwszy od 1956 podjęła współpracę z kabaretem literatów Wagabunda, którego była współinicjatorką. Przez wszystkie lata istnienia we wszystkich programach była jego główną gwiazdą. Z kabaretem koncertowała w Europie, a także dla Polonii w USA. Z tego okresu zachowały się takie nagrania jak „Bajka amurska”, „Jesteś tu”, „Piosenka o walcu domino”. W kabarecie występowali obok niej tacy artyści jak Lidia Wysocka, Jacek Fedorowicz, Mieczysław Wojnicki, Bogumił Kobiela, Mieczysław Czechowicz. Aranżerem i kierownikiem muzycznym zespołu, z którym Maria Koterbska śpiewała w Wagabundzie, był początkowo Wiktor Kolankowski, później Tomasz Śpiewak, z którym współpraca trwała najdłużej.

Pytanie: Jak nazywał się kabaret, którego współinicjatorką była Koterbska?
Odpowiedź: Wagabunda

Pytanie: Czy kabaret Wagabunda występował poza granicami kraju?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto w kabarecie Wagabunda został zastąpiony przez Tomasza Śpiewaka?
Odpowiedź: Wiktor Kolankowski

Pytanie: Czy Maria Koterbska była wokalistką?
Odpowiedź: tak
Franciszek Matejko

Nie był osobą o mocnym zdrowiu, a intensywną pracą wyczerpywał swoje siły. Pod koniec 1870 roku zapadł na chorobę oczu, zaś niedługo później (początek 1871) zaczął zdradzać objawy choroby psychicznej, do której przyczynił się wstrząs, jaki wywołało u niego fiasko zabiegów o profesurę. Zaburzenie nie od razu uniemożliwiły mu pracę i działalność. Był leczony w Krakowie oraz w zakładzie w Steinhof pod Wiedniem, jednak kuracje nie przyniosły wyzdrowienia. Matejko zmarł 18 marca 1873 roku w wiedeńskim szpitalu. Zgodnie z jego ostatnią wolą, bracia przewieźli ciało do Krakowa, gdzie zostało złożone w rodzinnym grobowcu Matejków w głównej alei Cmentarza Rakowickiego .

Pytanie: Gdzie został pochowany?
Odpowiedź: w rodzinnym grobowcu Matejków

Pytanie: Co miało negatywny wpływ na jego zdrowie psychiczne?
Odpowiedź: wstrząs, jaki wywołało u niego fiasko zabiegów o profesurę

Pytanie: Co stale pogarszało jego stan zdrowia?
Odpowiedź: intensywna praca

Pytanie: Czy miał problemy okulistyczne?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak wpłynęły na niego pobyty w ośrodkach w Krakowie i w Wiedniu?
Odpowiedź: nie przyniosły wyzdrowienia
Franciszek Matejko

Franciszek Matejko odegrał istotną rolę w życiu Jana, swojego młodszego brata, przede wszystkim w okresie jego dzieciństwa. Wedle przekazu Mariana Gorzkowskiego, wespół z bratem Edmundem, uczył go czytać i pisać, jak również zabrał ze Szkoły św. Barbary, gdzie ten zupełnie sobie nie radził. Zachęcał Jana do rozbudzania zainteresowań historią poprzez czytanie książek o tej tematyce (na przykład polecał mu Wieczory pod lipą Lucjana Siemieńskiego), jak również wspierał rozwój jego pasji artystycznych – przynosił z Biblioteki Jagiellońskiej do kopiowania ilustrowane wydawnictwa i drzeworyty, które były reprodukcjami dzieł znanych malarzy, m.in. Tycjana i Delaroche’a. W 1851 roku, razem z przyjacielem Szymonem Darowskim, przekonał ojca, by – w obliczu nieuzyskania przez młodszego brata promocji do następnej klasy w Liceum św. Anny – wyraził zgodę na posłanie Jana do Szkoły Sztuk Pięknych, gdzie mógłby rozwijać swój talent artystyczny.

Pytanie: Do jakiej szkoły uczęszczał Jan Matejko?
Odpowiedź: Św. Barbary

Pytanie: Kto jest autorem książki historycznej "Wieczory pod lipą"?
Odpowiedź: Lucjan Siemieński

Pytanie: Kto pomógł Franciszkowi Matejce przekonać ojca, by posłał Jana do Szkoły Sztuk Pięknych?
Odpowiedź: Szymon Darkowski

Pytanie: Kim był Jan Matejko dla Franciszka Matejko?
Odpowiedź: Młodszym bratem
Macierzanka zwyczajna

Przyprawę stanowi świeże lub suszone ziele zebrane na początku kwitnienia, najlepiej przed rozwinięciem się kwiatów. Najbardziej aromatyczne są rośliny rosnące na stanowiskach silnie nasłonecznionych. Macierzanka zwyczajna może stanowić składnik mieszanek przyprawowych, dodatek do zup i sosów mięsnych, warzyw, grzybów czy cukinii. Ma bardzo aromatyczny zapach i korzenny, gorzki smak. Jest przyprawą używaną przede wszystkim w kuchni śródziemnomorskiej, bardzo zbliżoną do tymianku, stosowaną podobnie i tak jak to ziele nadaje się szczególnie do przyprawiania potraw tłustych i ciężkostrawnych. Stare księgi zielarskie radzą dodawać macierzankę do potraw mięsnych i rybnych, ponieważ regulować ma trawienie.

Pytanie: Jaką inną przyprawę przypomina?
Odpowiedź: tymianek

Pytanie: W jakiej kuchni się ją wykorzystuje?
Odpowiedź: śródziemnomorskiej

Pytanie: Gdzie powinny być hodowane macierzanki zwyczajne, aby miały jak najwięcej smaku?
Odpowiedź: na stanowiskach silnie nasłonecznionych

Pytanie: Jak smakuje macierzanka zwyczajna?
Odpowiedź: ma korzenny, gorzki smak

Pytanie: Dlaczego dawniej zalecano dodawać ją do dań mięsnych?
Odpowiedź: ponieważ miała regulować trawienie
Macierzanka zwyczajna

Gatunek opisany został przez Karola Linneusza w Species Plantarum w 1753 roku (jako lektotyp wskazany został jeden z okazów zbieranych przez Linneusza). Zaliczany jest do sekcji Serpyllum. W obrębie gatunku tradycyjnie wyodrębniano podgatunki różniące się takimi cechami morfologicznymi jak długość liści, proporcja długości do szerokości liści i długość kwiatostanu. Eksperyment, w którym wegetatywnie namnażano rośliny różnych podgatunków, wykazał, że cechy uważane za diagnostyczne w istocie zależą od warunków środowiskowych i nie mają podstaw genetycznych. W efekcie uznaje się obecnie, że jest to polimorficzny gatunek, w obrębie którego można wyróżnić co najwyżej różne odmiany. Ze względu na złożoną systematykę rodzaju i wyróżniane liczne różne taksony wewnątrzgatunkowe lista synonimów jest bardzo długa.

Pytanie: Kto był autorem Species Plantarum?
Odpowiedź: Karol Linneusz

Pytanie: W którym roku Linneusz podjął się opisu macierzanki zwyczajnej?
Odpowiedź: 1753

Pytanie: Do jakiej sekcji zwykle włącza się macierzankę zwyczajną?
Odpowiedź: Serpyllum

Pytanie: Czym różnią się między sobą podgatunki macierzanki zwyczajnej?
Odpowiedź: długość liści, proporcja długości do szerokości liści i długość kwiatostanu