mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Nadciśnienie tętnicze

PTNT, ESC/ESH i AACE zgodnie rekomendują zaprzestanie palenia tytoniu jako bardzo silnego czynnika ryzyka sercowo-naczyniowego. AACE wskazuje na 3-krotnie wyższe ryzyko wystąpienia zawału u palaczy w stosunku do osób, które nigdy nie paliły. Nałóg tytoniowy powoduje: zwiększenie ryzyka zawału, niewydolności serca i udaru mózgu; osłabienie skuteczności leczenia nadciśnienia tętniczego; trwałe podniesienie ciśnienia krwi; zwiększenie ryzyka powikłań nadciśnienia tętniczego; szybszy rozwój miażdżycy.

Pytanie: Jakie organizacje informują o tym, że palenie tytoniu skutkuje mocno podwyższonym ryzykiem problemów sercowo-naczyniowych?
Odpowiedź: PTNT, ESC/ESH i AACE

Pytanie: W jakim stopniu, według AACE, palacze są bardziej narażeni na przejście zawału niż niepaląca część populacji?
Odpowiedź: 3-krotnie

Pytanie: Jakie problemy zdrowotne mogą być skutkiem palenia tytoniu?
Odpowiedź: zwiększenie ryzyka zawału, niewydolności serca i udaru mózgu; osłabienie skuteczności leczenia nadciśnienia tętniczego; trwałe podniesienie ciśnienia krwi; zwiększenie ryzyka powikłań nadciśnienia tętniczego; szybszy rozwój miażdżycy

Pytanie: Czy, zgodnie z informacjami przekazywanymi przez AACE, palacze są bardziej narażeni na zawał niż reszta populacji?
Odpowiedź: tak
Piaskowy Stopień Wodny

Przy obiektach Piaskowego Stopnia Wodnego znajdują się mosty i kładki, często pierwotnie budowane dla potrzeb obsługi stopnia. Obecnie są to ogólnodostępne przeprawy mostowe dla wysp Śródmiejskiego Węzła Wodnego – Górnego. Są to: Most św. Klary oparty na ścianach dawnych młynów, oraz Most św. Macieja. Nad przęsłem lewym Jazu św. Macieja, wyposażonym w zamknięcie w postaci zasuwy, zbudowano istniejącą do dziś kładkę niezbędną do obsługi zamknięcia tego przęsła jazu. Ponadto nad Upustem powodziowym Klary przerzucono Most Słodowy. Z kolei nad Kanałem Młyna Maria przerzucone jest jedno przęsło Mostów Młyńskich, oraz częściowo budynki Młyna Maria i Feniks. Na Wyspie Daliowej istnieje niewielka, murowana szopa techniczna związana z obsługą Śluzy Piaskowej, a dostęp do wyspy i możliwość obsługi śluzy zapewnia Kładka nad Śluzą Piaskową.

Pytanie: W jakim celu konstruowano niegdyś mosty w okolicy Piaskowego Stopnia Wodnego?
Odpowiedź: dla potrzeb obsługi stopnia

Pytanie: Jak nazywa się obiekt, który umożliwia dotarcie na Wyspę Daliową?
Odpowiedź: Kładka nad Śluzą Piaskową

Pytanie: Gdzie umocowany jest Most św. Klary?
Odpowiedź: na ścianach dawnych młynów

Pytanie: W jakim celu umieszczono kładkę na Jazie św. Macieja?
Odpowiedź: do obsługi zamknięcia tego przęsła jazu
Piaskowy Stopień Wodny

Choć jednym z elementów Piaskowego Stopnia Wodnego jest śluza komorowa, to jednak szlak wodny przez nią prowadzący nie jest drogą wodną w rozumieniu odpowiednich przepisów prawa, tj. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie śródlądowych dróg wodnych – wykaz śródlądowych dróg wodnych; nie został on ujęty w wykazie śródlądowych dróg wodnych stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia. Śródmiejskie szlaki żeglugowe zostały natomiast udostępnione dla żeglugi przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu. Jednak ze względu na to, że Piaskowy Stopień Wodny znajduje się praktycznie w zasięgu piętrzenia Mieszczańskiego Stopnia Wodnego, Śluza Piaskowa pełni obecnie rolę kanału wodnego. Zgodnie z ustaleniami RZGW we Wrocławiu, dotyczącymi udostępnienia tych szlaków dla żeglugi, przez ten stopień jednostki pływające mają możliwość przejścia według następujących reguł:

Pytanie: Czy śluza komorowa stanowi jeden z elementów Piaskowego Stopnia Wodnego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Według jakiego rozporządzenia szlak wodny prowadzący przez śluzę komorową Piaskowego Stopnia Wodnego nie stanowi drogi wodnej?
Odpowiedź: Rady Ministrów w sprawie śródlądowych dróg wodnych

Pytanie: Z jakiego powodu śluza piaskowa pełni obecnie funkcję kanału wodnego?
Odpowiedź: Piaskowy Stopień Wodny znajduje się praktycznie w zasięgu piętrzenia Mieszczańskiego Stopnia Wodnego

Pytanie: Dlaczego droga wodna Piaskowego Stopnia Wodnego nie jest uwzględniona w rozporządzeniu?
Odpowiedź: nie została ujęta w wykazie śródlądowych dróg wodnych
SMS Yorck

Krążownik wszedł w skład 3. Grupy Rozpoznawczej (3. Aufklärungsgruppe) Hochseeflotte, służąc jako jej okręt flagowy. W latach 1911−1912 jego dowódcą był późniejszy admirał Franz von Hipper. Do ważniejszych wydarzeń podczas służby okrętu w okresie przed wybuchem I wojny światowej należała kolizja z torpedowcem S 178, do której doszło podczas manewrów na Morzu Północnym 4 marca 1913 roku. W jej wyniku S 178 zatonął wraz z 69 członkami załogi, jedynie 15 udało się uratować. Wkrótce potem, 21 maja 1913 roku, „Yorck” został odstawiony do rezerwy, a jego załoga przeznaczona do obsadzenia nowo zbudowanego krążownika liniowego „Seydlitz”. Ponownie wcielony do linii wkrótce po rozpoczęciu działań wojennych, 12 sierpnia 1914 roku, „Yorck” powrócił do 3. Grupy Rozpoznawczej. Sześć dni później został wysłany w rejon Zatoki Helgolandzkiej, na wiadomość o operujących tam lekkich jednostkach Royal Navy. Do starcia jednak nie doszło, Brytyjczycy wycofali się pomimo swej liczebnej przewagi.

Pytanie: Kto dowodził jednostką pomiędzy 1911 a 1912 rokiem?
Odpowiedź: Franz von Hipper

Pytanie: Kiedy doszło do zderzenia "Yorcka" z S 178?
Odpowiedź: 4 marca 1913

Pytanie: Ilu załogantów S 178 zginęło w wyniku kolizji? 
Odpowiedź: 69

Pytanie: Ilu załogantów S 178 przeżyło zderzenie z "Yorckiem"?
Odpowiedź: 15
Katalonia

22 maja 1640 r. wybuchło w Barcelonie powstanie przeciwko królowi Filipowi IV Habsburgowi (tzw. Wojna żeńców), którego uczestnicy proklamowali republikę miejską. Powstanie zostało jednak ostatecznie krwawo stłumione w 1652 r. Nadana wcześniej Katalonii autonomia prawna (tzw. fueros, kat. furs – prawa lokalne) zaczęła być coraz bardziej ograniczana przez kolejnych monarchów. W tym czasie pretensje do Katalonii wysunęła Francja. Tzw. wojna trzydziestoletnia zakończyła się zwycięstwem Francji i podziałem Katalonii między Francję a Hiszpanię na mocy pokoju pirenejskiego w 1659 r. W ten sposób powstała Katalonia Północna. Ze względu na opór Katalończyków, faktycznie podział został zakończony dopiero w 1720 r. Od tego czasu przebieg granicy francusko-hiszpańskiej w Katalonii pozostaje niezmieniony.

Pytanie: Kiedy rozpoczął się barceloński bunt skierowany przeciw władcy?
Odpowiedź: 22 maja 1640

Pytanie: Przeciwko komu wystąpili barcelończycy w 1640 roku?
Odpowiedź: Filipowi IV Habsburgowi

Pytanie: Jaki był wynik wojny trzydziestoletniej?
Odpowiedź: zwycięstwo Francji i podział Katalonii między Francję a Hiszpanię

Pytanie: W którym roku zawiązano pokój pirenejski?
Odpowiedź: w 1659
Synagoga im. Małżonków Nożyków w Warszawie

21 lutego 2008 roku wizytę w synagodze złożył naczelny aszkenazyjski rabin Izraela Jona Metzger. Była to pierwsza od 60 lat wizyta naczelnego rabina Izraela w Polsce. W synagodze rabin Metzger rozmawiał o kondycji polskiej społeczności żydowskiej z przedstawicielami działających w kraju organizacji: m.in. Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie, Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich w RP, Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów, Żydowskiego Instytutu Historycznego, Dzieci Holocaustu, Stowarzyszenia Żydów Kombatantów i Poszkodowanych w II Wojnie Światowej, Jointu, Sochnutu, Żydowskiej Ogólnopolskie Organizacji Młodzieżowej oraz Ambasady Izraela w RP. Następnie wygłosił przemówienie na otwartym spotkaniu z członkami warszawskiej gminy żydowskiej. Na pamiątkę naczelny rabin Polski Michael Schudrich i przewodniczący ZGWŻ Piotr Kadlčik podarowali rabinowi Metzgerowi zdjęcie z 1946 roku, kiedy w synagodze wizytę złożył ówczesny naczelny rabin Palestyny Izaak Herzog.

Pytanie: Kto w lutym 2008 roku odwiedził synagogę?
Odpowiedź: naczelny aszkenazyjski rabin Izraela Jona Metzger

Pytanie: Jaki temat poruszył rabin podczas spotkania z polskimi przedstawicielami?
Odpowiedź: rozmawiał o kondycji polskiej społeczności żydowskiej

Pytanie: Co rabin otrzymał w prezencie od Schudricha i Kadlčika?
Odpowiedź: zdjęcie z 1946 roku, kiedy w synagodze wizytę złożył ówczesny naczelny rabin Palestyny

Pytanie: Jak nazywał się rabin z Palestyny, który odwiedził Polskę w latach 40.?
Odpowiedź: Izaak Herzog
Synagoga im. Małżonków Nożyków w Warszawie

Od 1988 roku po raz pierwszy od czasu zakończenia II wojny światowej warszawska społeczność żydowska mogła odprawiać modły w synagodze z rabinem. W tym bowiem roku do Warszawy przybył ówczesny naczelny rabin Polski Pinchas Menachem Joskowicz. Od 1990 roku wspomagał go Michael Schudrich, rabin Warszawy i naczelny rabin Polski. W 1989 roku synagoga otrzymała od ofiarodawców ze Stanów Zjednoczonych nowy zwój Tory, który w pełni odpowiadał wymogom religijnym warszawskiej społeczności żydowskiej. Wcześniej bowiem brakowało takiego egzemplarza w Warszawie.

Pytanie: Dlaczego w 1988 roku wierni uczęszczający do tej synagogi mogli powrócić do modlenia się w towarzystwie rabina?
Odpowiedź: W tym bowiem roku do Warszawy przybył ówczesny naczelny rabin Polski Pinchas Menachem Joskowicz

Pytanie: Kto zaczął pomagać Menachowi Joskowiczowi dwa lata po jego przybyciu do Warszawy?
Odpowiedź: Michael Schudrich

Pytanie: Jaki dar został dostarczony do synagogi w 1989 roku?
Odpowiedź: nowy zwój Tory

Pytanie: Skąd został nadesłany prezent w postaci zwoju Tory?
Odpowiedź: Stanów Zjednoczonych

Pytanie: Czy przed 1989 rokiem na terenie Warszawy znajdował się zwój Tory odpowiadający wymogom religijnym?
Odpowiedź: nie
Przesłuchanie (film)

Przesłuchanie zostało dopuszczone do wyświetlania na ekranach kin dopiero 13 grudnia 1989, zdobyło jednak w Polsce szereg nagród. Na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych film otrzymał Nagrodę Publiczności oraz Nagrodę Dziennikarzy, a w 1990 – w kolejnej edycji – został nagrodzony czterema statuetkami: Nagrodą Specjalną Jury, nagrodą za pierwszoplanową rolę męską (Janusz Gajos), pierwszoplanową rolę kobiecą (Krystyna Janda) i drugoplanową rolę kobiecą (Anna Romantowska). Czasopismo „Film” nagrodziło go Złotą Kaczką. Również w 1990 film został zaprezentowany w konkursie głównym na 43. MFF w Cannes, gdzie Krystyna Janda za swą kreację otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki. Film nie miał jednak powodzenia wśród zagranicznych krytyków. Janet Maslin w „The New York Timesie” twierdziła, że „możliwości metafory politycznej tego filmu z 1982 roku są bardzo ograniczone, a dodatkowo umniejsza je ukryty sadyzm i przesadna szpetota”. Maslin nie była też zadowolona z wątku miłosnego, stwierdzając, że Przesłuchanie zawiera „przynajmniej o trzy melodramatyczne zakończenia więcej niż tego potrzebuje”. Sheila Benson z gazety „Los Angeles Times” nazwała występ Jandy „wyczerpującym, gwiazdorskim zwrotem akcji”. Bardziej konstruktywna była wypowiedź Dessona Howe’a z „Washington Post”, w której krytyk chwalił kreacje aktorskie:

Pytanie: Jakie wyróżnienia zdobył film na FPFF w 1990 roku?
Odpowiedź: Nagrodę Specjalną Jury, nagrodę za pierwszoplanową rolę męską (Janusz Gajos), pierwszoplanową rolę kobiecą (Krystyna Janda) i drugoplanową rolę kobiecą (Anna Romantowska)

Pytanie: Jaką nagrodę przyznano Jandzie w Cannes?
Odpowiedź: nagrodę dla najlepszej aktorki

Pytanie: Dla jakiego czasopisma pisał Howe?
Odpowiedź: „Washington Post”

Pytanie: Czy film został dobrze przyjęty przez zagranicznych recenzentów?
Odpowiedź: nie
Biuro Projektów „Metroprojekt”

Jesienią 1954 Metroprojekt otrzymał zadanie analizy możliwości poprowadzenia linii metra na mniejszej głębokości, niż dotychczasowy projekt metra głębokiego. Szkicowe opracowanie z 1956 przewidywało spłycenie linii na całej trasie oraz jej wydłużenie do relacji Młociny – Służewiec. 20 września 1957, na mocy uchwały, jednostkę podporządkowano Ministerstwu Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych oraz zmieniono jej nazwę na Biuro Projektów Inżynieryjno-Komunikacyjnych „Metroprojekt”. W 1958 biuro wykonało projekt wstępny metra płytkiego oparty na zatwierdzonych założeniach i z uwzględnieniem zaktualizowanych założeń urbanistycznych. W latach 1960–1963 wykonano kolejne opracowania uzupełniające oraz założenia generalne I linii metra płytkiego, które w październiku 1964 zostały zatwierdzone przez Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy. W maju 1965 biuro przemianowano na Warszawskie Biuro Projektów Budownictwa Przemysłowego i Specjalnego „Metroprojekt”. W okresie od 1966 do 1970 zaprojektowano konstrukcje zabezpieczające przejścia tuneli metra pod tunelami kolejowej linii średnicowej. Od stycznia 1969, po podporządkowaniu władzom Warszawy, biuro nosiło nazwę Biuro Projektów Budownictwa Komunalnego i Specjalnego „Metroprojekt”.

Pytanie: Co obejmowało zlecenie przekazane w 1954 roku Metroprojektowi?
Odpowiedź: analizę możliwości poprowadzenia linii metra na mniejszej głębokości, niż dotychczasowy projekt metra głębokiego

Pytanie: Co zakładał projekt przedstawiony w 1956 roku?
Odpowiedź: spłycenie linii na całej trasie oraz jej wydłużenie do relacji Młociny – Służewiec

Pytanie: Jaką nazwę otrzymało biuro w 1965 roku?
Odpowiedź: Warszawskie Biuro Projektów Budownictwa Przemysłowego i Specjalnego „Metroprojekt"

Pytanie: Jaką nazwę otrzymało biuro projektowe w 1969 roku?
Odpowiedź: Biuro Projektów Budownictwa Komunalnego i Specjalnego „Metroprojekt”

Pytanie: Jaką nazwę przyjęło biuro w 1957 roku?
Odpowiedź: Biuro Projektów Inżynieryjno-Komunikacyjnych „Metroprojekt”
Herb Gryfic

W statucie miasta z roku 2000 do herbu przedstawiającego gryfa dodano napis GRYFICE. Do 2004 roku herb ten nie uzyskał pozytywnej opinii MSWiA. Burmistrz Gryfic wnioskował dwukrotnie ws. zaopiniowania przedłożonych projektów. Poprawiony projekt herbu uzyskał pozytywną opinię Komisji Heraldycznej działającej przy Ministrze Spraw Wewnętrznych i Administracji. Komisja w pierwszej negatywnej opinii zaproponowała by m.in. zmianę koloru dzioba i szponów ze złotych na czerwone dzięki czemu bardziej wyróżniałaby się lilia oraz usunięcie belki z napisem GRYFICE, która nie była zgodne z zasadami heraldyki. Komisja Heraldyczna, której przewodniczył prof. dr hab. Stefan K. Kuczyński, w swojej drugiej opinii o projektach herbu i flagi Miasta Gryfice stwierdziła, iż czerwony gryf tylko dotyka pazurami złotej lilii, a powinien ją trzymać. Komisja zidentyfikowała także wizerunek herbu jako odbitkę cyfrową z książki Miasta polskie w tysiącleciu. Ponadto komisja zaleciła przedstawienie skali barw w przestrzeni CMYK lub systemie poligraficznym Pantone.

Pytanie: O co wzbogacono herb miasta w 2000 roku?
Odpowiedź: napis GRYFICE

Pytanie: Co komisja zasugerowała w pierwszej ocenie?
Odpowiedź: by m.in. zmianę koloru dzioba i szponów ze złotych na czerwone dzięki czemu bardziej wyróżniałaby się lilia oraz usunięcie belki z napisem GRYFICE

Pytanie: Z czym niezgodna była belka z tekstem zgodnie z pierwszą oceną komisji?
Odpowiedź: z zasadami heraldyki

Pytanie: Kto obejmował stanowisko przewodniczącego komisji?
Odpowiedź: prof. dr hab. Stefan K. Kuczyński

Pytanie: Co komisja zasugerowała w drugiej ocenie?
Odpowiedź: stwierdziła, iż czerwony gryf tylko dotyka pazurami złotej lilii, a powinien ją trzymać. Komisja zidentyfikowała także wizerunek herbu jako odbitkę cyfrową z książki Miasta polskie w tysiącleciu
Igloo

Utrzymywana wewnątrz igloo dość stała temperatura około 0 stopni Celsjusza zapewniała znośne warunki do życia w mroźnym arktycznym klimacie, a z upływem czasu topniejąca i zamarzająca wielokrotnie powierzchnia śnieżnych ścian zamieniała się w lód, uszczelniając i wzmacniając konstrukcję igloo na tyle, iż można było stanąć na jego szczycie lub rozebrać część ścian (np. w celu powiększenia lub połączenia z sąsiednim budynkiem) bez niszczenia całego igloo. Przed kolejnym sezonem zimowym wędrowne zwykle grupy Inuitów budowały nowe igloo lub przebudowywały stare. Z przyczyn naturalnych (zgony, śluby, wędrówki, itp.) oraz w celu uniknięcia konfliktów społecznych naturalnych dla niewielkich izolowanych społeczności, skład i liczba osób mieszkających w poszczególnych rodzinnych igloo zwykle zmieniała się z sezonu na sezon.

Pytanie: Do czego przyczyniało się utrzymywanie konkretnej temperatury powietrza w budowlach?
Odpowiedź: zapewniało znośne warunki do życia w mroźnym arktycznym klimacie

Pytanie: W jaki materiał przeistaczała się powierzchnia ścian igloo?
Odpowiedź: w lód

Pytanie: Co robiły społeczności przed rozpoczęciem nowego sezonu zimowego?
Odpowiedź: budowały nowe igloo lub przebudowywały stare

Pytanie: Dlaczego w igloo zmieniała się liczba lokatorów?
Odpowiedź: z przyczyn naturalnych oraz w celu uniknięcia konfliktów społecznych naturalnych dla niewielkich izolowanych społeczności

Pytanie: Jaką temperaturę starano się utrzymywać w śnieżnych budowlach?
Odpowiedź: około 0 stopni Celsjusza
George Junius Stinney

Dzieci zginęły od uderzenia ciężką belką w pobliżu torów kolejowych. Wątpliwe jest, czy chłopiec ważący zaledwie czterdzieści kilogramów i o wzroście 1,55 m był zdolny ją unieść, a co dopiero zadawać ciosy. Sekcja zwłok wykazała co najmniej sześć uderzeń u Mary i siedem u Betty. Jedynym dowodem w procesie były zeznania George'a (prawdopodobnie wymuszone torturami). Stinney zeznał, że 24 marca dziewczynki spytały go, gdzie mogą zerwać kwiaty, zaczęły go bić, przez co młodsza spadła do rowu, drugą natomiast uderzył w obronie własnej.

Pytanie: Jaki był powód zgonu dziewczynek?
Odpowiedź: uderzenia ciężką belką

Pytanie: Gdzie nastąpiła śmierć dziewczynek?
Odpowiedź: w pobliżu torów kolejowych

Pytanie: Kiedy doszło do tragedii?
Odpowiedź: 24 marca

Pytanie: Ile ciosów zadano Mary?
Odpowiedź: sześć
George Junius Stinney

By uchronić się przed linczem, jego rodzina emigrowała do stanów północnych. Proces rozpoczął się 24 kwietnia 1944 w hrabstwie Clarendon. Adwokatem został Charles Plowden. Swój plan działań oparł nie na faktycznej obronie klienta, ale na poddaniu go badaniom psychiatrycznym. Ława przysięgłych składająca się wyłącznie z białych mężczyzn po zaledwie dwóch godzinach i 55 minutach wydała wyrok skazujący. Sędzia Phillip Stoll uzasadnił wyrok śmierci tym, że Stinney był bardzo zdemoralizowaną jednostką. Adwokat nie poinformował klienta o możliwości odwołania się i nie próbował komentować werdyktu. W wywiadzie powiedział, że nie było sensu, bo rodzina nie miała na to pieniędzy.

Pytanie: Gdzie uciekła rodzina Stinneya?
Odpowiedź: do stanów północnych

Pytanie: Dlaczego rodzina Stinneya uciekła do stanów północnych?
Odpowiedź: By uchronić się przed linczem

Pytanie: Kto bronił rodziny Stinneya?
Odpowiedź: Charles Plowden

Pytanie: Czy obrońca Stinneya chciał dowieźć braku popełnienia czynu oskarżonego?
Odpowiedź: nie
Dana International

W lutym 2011 z piosenką „Ding Dong” została ogłoszona jedną z finalistek programu Kdam 2011, wyłaniającego reprezentantka Izraela w 56. Konkursie Piosenki Eurowizji w Düsseldorfie. 8 marca wygrała w finale eliminacji. Przed występem na Eurowizji zorganizowała konkurs na jej sceniczną kreację wyłonioną spośród ośmiu projektów Jean-Paul Gaultiera. 12 maja wystąpiła w drugim półfinale konkursu i zajęła 15. miejsce, nie zdobywając awansu do finału, stając się tym samym pierwszą zwyciężczynią Eurowizji w historii, która zakończyła udział w konkursie na etapie półfinałowym.

Pytanie: Czy w 2011 r. dostała się do finału konkursu Eurowizji?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jakim programie wyłoniony został reprezentant Izraela na Eurowizję 2011?
Odpowiedź: Kdam 2011

Pytanie: Gdzie w 2011 roku zorganizowano koncert Eurowizji?
Odpowiedź: w Düsseldorfie
Dana International

W 1998 została wybrana wewnętrznie przez krajową stację publiczną na reprezentantkę Izraela z piosenką „Diva” podczas 43. Konkursu Piosenki Eurowizji w Birmingham. Wybór telewizji został skrytykowany przez środowiska ortodoksyjnych Żydów i konserwatystów, które nie zgadzały się na wysłanie transseksualistki na konkurs. W maju zajęła pierwsze miejsce w finale Eurowizji po zdobyciu 172 punktów, w tym maksymalnych not 12 punktów z trzech krajów. Podczas występu wystąpiła w sukni projektu Galit Levy, a nagrodę odebrała w kreacji Jean-Paul Gaultiera, wartej 250 tys. dolarów.

Pytanie: Kto był przeciwny jej wyjazdowi na Eurowizję?
Odpowiedź: środowiska ortodoksyjnych Żydów i konserwatystów

Pytanie: Dlaczego środowiska konserwatywne nie były zadowolone z jej wyboru?
Odpowiedź: nie zgadzały się na wysłanie transseksualistki na konkurs

Pytanie: Jaki utwór miała zaśpiewać na Eurowizji w 1998 roku?
Odpowiedź: „Diva”

Pytanie: Ile maksymalnie punktów można było dostać od jednego kraju w finale Eurowizji w 1998 roku?
Odpowiedź: 12
Bohdan Smoleń

Twórczość satyryczna Bohdana Smolenia jak również informacje na jego temat takie jak artykuły, recenzje, omówienia twórczości podlegały cenzurze komunistycznej. Tomasz Strzyżewski w swojej książce o cenzurze w PRL publikuje poufną informację na ten temat, zamieszczoną w biuletynie przeznaczonym dla cenzorów z grudnia 1974 roku Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk. Informował on o ingerencji cenzorskiej: „H. Cyganik – po kolejnym spektaklu „Kabaretu pod Budą” w Krakowie – spisał monolog Bohdana Smolenia – głównego i charakterystycznego aktora tego kabaretu, który opublikowano w „ITD” (nr 49) pt. „Monolog za kulisami”. (W kilku fragmentach dokonano skreśleń – uwaga wydawcy)”.

Pytanie: Kto podał informacje o ingerencji cenzury w twórczości Smolenia?
Odpowiedź: Tomasz Strzyżewski

Pytanie: Jaki organ sprawował piecze nad cenzurą w Polsce?
Odpowiedź: Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk
Bohdan Smoleń

Zawiesił działalność kabaretową ze względu na zły stan zdrowia. W dużej mierze przyczynił się do niego skrajny nikotynizm (artysta przyznał, że palił od młodości kilka paczek papierosów dziennie). Na początku 2008 przeszedł przewlekłe zapalenie płuc. Lekarze podejrzewali również gruźlicę. W grudniu 2008 aktor przeszedł lewostronny wylew. 26 stycznia 2010, tuż po zakończeniu zdjęć do kolejnego sezonu Świata według Kiepskich doznał zawału serca w pokoju hotelowym i trafił do jednego z wrocławskich szpitali, gdzie wykonano mu koronarografię. Aktorowi wszczepiono rozrusznik serca. W październiku tego samego roku artysta przeszedł kolejny, nierozległy wylew. W lutym 2015 trafił do szpitala z powodu infekcji wirusowej i problemów z oddychaniem. Miesiąc później został ponownie hospitalizowany po tym, jak doznał trzeciego wylewu, po którym został sparaliżowany i praktycznie stracił mowę. Od tej pory poruszał się na wózku inwalidzkim. Zaprzestał wtedy występów gościnnych w serialu Świat według Kiepskich.

Pytanie: Dlaczego musiał zawiesić swoją karierę kabaretową?
Odpowiedź: ze względu na zły stan zdrowia

Pytanie: Czy był nałogowym palaczem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W którym roku przeszedł trzeci wylew?
Odpowiedź: 2015

Pytanie: Co spowodowało, że musiał zacząć poruszać się na wózku?
Odpowiedź: doznał trzeciego wylewu, po którym został sparaliżowany
Aborygeni australijscy

Ich liczba katastrofalnie spadała aż do lat 30. XX wieku, kiedy ich liczbę oceniano tylko na 67 tysięcy (1933). Rządy Australii aż do połowy lat 60. XX wieku stosowały wobec Aborygenów politykę przymusowej asymilacji. Według popularnego mitu wykreślono ich wtedy z oficjalnej Księgi Flory i Fauny (uznając ich za ludzi i przyznając im prawa obywatelskie) tego kraju, co jest nieprawdą, ponieważ Aborygeni nigdy nie byli tam zapisani. Faktem jest jednak, że przyjęto od tego momentu zasadę asymilacji dobrowolnej. Dopiero od 1965 mają pełnię praw wyborczych (częściowo posiadali je już od XIX wieku, zależnie od stanu). Wśród Aborygenów występuje większe bezrobocie i alkoholizm, niż wśród pozostałej części ludności. Obecnie ich liczba rośnie, a całą populację szacuje się na ok. 220–700 tys. osób.

Pytanie: Ilu Aborygenów żyło w 1933 roku?
Odpowiedź: 67 tysięcy

Pytanie: Jaką politykę narzuciły społeczności władze do połowy lat 60.?
Odpowiedź: przymusowej asymilacji

Pytanie: Ile współcześnie wynosi liczba Aborygenów?
Odpowiedź: ok. 220–700 tys.