mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
SM UC-36

Kolejny rajd UC-36 przeprowadził między 15 a 28 marca, stawiając w kanale La Manche 2 zagrody minowe. 17 marca na pozycji 48°50′N 5°08′W/48,833333 -5,133333 na minę wszedł zbudowany w 1889 roku duński parowiec „Russia” (1617 BRT), płynący z Newcastle upon Tyne do Montevideo z ładunkiem węgla (w katastrofie zginęło czterech załogantów). Dwa dni później jego los podzieliły dwa kolejne norweskie parowce: pochodzący z 1909 roku „Kong Inge” (867 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy z Glasgow do Marsylii, który zatonął na pozycji 47°58′N 4°36′W/47,966667 -4,600000 i zbudowany w 1905 roku „Brode” (2363 BRT), transportujący węgiel na trasie Cardiff – Gibraltar, który zatonął nieopodal Ouessant tracąc jednego marynarza. 22 marca w tym samym miejscu zatonął na minie bez strat w ludziach zbudowany w 1901 roku norweski parowiec „Hugin” o pojemności 1395 BRT, płynący z ładunkiem węgla z Sunderlandu do Santander. 24 marca U-Boot storpedował francuski uzbrojony trawler „L’Amerique” (489 BRT), który zatonął wraz z całą, liczącą 26 osób załogą. 25 marca załoga UC-36 zanotowała potrójny sukces: najpierw na pozycji 47°34′N 3°40′W/47,566667 -3,666667 został storpedowany bez ostrzeżenia zbudowany w 1904 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Baynaen” o pojemności 3227 BRT, przewożący cukier na trasie Tegal – Nantes (śmierć poniosło pięciu marynarzy); następnie w pobliżu Groix zatrzymano i zatopiono francuską łódź rybacką „Etoile Polaire” (33 BRT), a trzecią ofiarą została francuska brygantyna „Leontine” (201 BRT), ostrzelana i zatopiona w tym samym miejscu (w katastrofie zginęło sześciu członków załogi żaglowca).

Pytanie: Jaką operację wykonał ten U-Boot w drugiej połowie marca?
Odpowiedź: postawił w kanale La Manche 2 zagrody minowe

Pytanie: Jakie okręty wpłynęły 19 marca na zagrodę minową postawioną przez UC-36?
Odpowiedź: pochodzący z 1909 roku „Kong Inge” (867 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy z Glasgow do Marsylii, który zatonął na pozycji 47°58′N 4°36′W/47,966667 -4,600000 i zbudowany w 1905 roku „Brode” (2363 BRT), transportujący węgiel na trasie Cardiff – Gibraltar, który zatonął nieopodal Ouessant tracąc jednego marynarza

Pytanie: Na jakiej trasie podróżował „Hugin”, kiedy wpadł na minę postawioną przez UC-36?
Odpowiedź: z Sunderlandu do Santander

Pytanie: Jakie udane ataki udało się przeprowadzić załodze tego podwodnego stawiacza min 25 marca?
Odpowiedź: najpierw na pozycji 47°34′N 3°40′W/47,566667 -3,666667 został storpedowany bez ostrzeżenia zbudowany w 1904 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Baynaen” o pojemności 3227 BRT, przewożący cukier na trasie Tegal – Nantes (śmierć poniosło pięciu marynarzy); następnie w pobliżu Groix zatrzymano i zatopiono francuską łódź rybacką „Etoile Polaire” (33 BRT), a trzecią ofiarą została francuska brygantyna „Leontine” (201 BRT), ostrzelana i zatopiona w tym samym miejscu (w katastrofie zginęło sześciu członków załogi żaglowca)
Kazimierz (Kraków)

Celem powstania Kazimierza miała być ochrona od południa stolicy państwa – Krakowa. Wagę przedsięwzięcia podkreśla szybko podjęta budowa potężnych kościołów: parafialnego Bożego Ciała i augustiańskiego św. Katarzyny. Być może właśnie na Kazimierzu (na terenach dawnego Bawołu) Kazimierz Wielki rozpoczął budowę gmachów dla ufundowanej przez siebie Akademii Krakowskiej, w miejscu, na którym później Jan Długosz podjął próbę utworzenia klasztoru kartuzów (Długosz przebudował także kościół na Skałce, który oddał sprowadzonym przez siebie na Kazimierz paulinom). Plan miasta odzwierciedlał typowe dla średniowiecza założenia urbanistyczne z regularnie rozplanowanymi ulicami (z pewnymi zaburzeniami tej regularności w rejonie istniejących wcześniej kościołów oraz wykupionej od kapituły i przyłączonej w 1340 roku wsi Bawół), otaczającymi rynek, którego fragmentem jest obecny plac Wolnica. Centralną budowlą placu stał się wybudowany wówczas ratusz, mieszczący obecnie Muzeum Etnograficzne. Głównymi ulicami miasta, wybiegającymi z rynku były w kierunku południowym Wielicka (obecnie Krakowska), na północ Krakowska, na zachód Piekarska i św. Jakuba (obecnie Skawińska), a na wschód św. Wawrzyńca. Jeszcze za życia Kazimierza Wielkiego rozpoczęto wznoszenie murów obronnych z narożnymi basztami i czterema bramami: Krakowską, Skawińską, Solną i św. Stanisława. Plan miasta rozmierzono przy użyciu miary sznura chełmińskiego (47,10 m) i dzielącego się na 10 prętów (4,71 m.) i 150 stóp (0,314 m.). Głównymi ulicami były Królewska i Solna, co podkreślała ich szerokość wynosząca 4 pręty. Dużą ulicą była także ulica Sukiennicza (dzisiejsza Józefa) mająca szerokość 3 prętów. Pozostałe ulice mierzyły 2 pręty.

Pytanie: W jakiej części Krakowa leży Kazimierz? 
Odpowiedź: od południa

Pytanie: Na jaką uczelnie wyższą Kazimierz Wielki wydał pieniądze? 
Odpowiedź: Akademię Krakowską

Pytanie: Kto chciał wybudować klasztor kartuzów?
Odpowiedź: Jan Długosz

Pytanie: Co mieściło się w centrum średniowiecznego rynku?
Odpowiedź: ratusz
Kazimierz (Kraków)

27 lutego 1335 roku, a więc już dwa lata po koronacji, Kazimierz III Wielki wydał przywilej lokacyjny dla Kazimierza na prawie magdeburskim. Miasto odtąd nosiło imię króla – Civitas Kazimiriensis. Lokacja Kazimierza była największą fundacją miejską króla i wstępem do jego dalszej inicjatywy lokacyjnej. Miasto było obszarowo niewiele mniejsze od Krakowa ponieważ obejmowało 50 ha, wobec 65 ha Krakowa. Radę miejską wybierać mieli mieszkańcy, natomiast wójt nominowany był przez króla. Mieszkańcy Kazimierza otrzymali przywilej sprzedaży na terenie całego Królestwa towarów przez siebie wytworzonych, przywilej wzniesienia wagi do ważenia metali, użytkowania rzek otaczających miasto, w odległości jednej mili od jego granicy, a także prawo organizowania cotygodniowych targów w piątek. Zaledwie kilka lat później, w 1340 r. włączono w granice miasta część dawnej wsi Bawół (w rejonie obecnej ulicy Szerokiej).

Pytanie: Jak nazywało się to miasto od 27 lutego 1335 roku?
Odpowiedź: Civitas Kazimiriensis

Pytanie: Jak duży był Kazimierz, w porównaniu do Krakowa?
Odpowiedź: obejmował 50 ha, wobec 65 ha Krakowa

Pytanie: Czy urząd wójta Kazimierza nadawany był przez mieszkańców tego miasta?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie przywileje nadano miejscowej ludności?
Odpowiedź: przywilej sprzedaży na terenie całego Królestwa towarów przez siebie wytworzonych, przywilej wzniesienia wagi do ważenia metali, użytkowania rzek otaczających miasto, w odległości jednej mili od jego granicy, a także prawo organizowania cotygodniowych targów w piątek
Somerset

W 2011 roku liczba mieszkańców hrabstwa administracyjnego wynosiła 530 000, w jednostce unitary authority North Somerset – 202 600, a w Bath and North East Somerset 176 000. Łącznie hrabstwo ceremonialne liczyło 908 600. W roku 2001 liczby te wyniosły odpowiednio 498 093, 188 564 oraz 169 040 (łącznie 855 697). Przyrost naturalny jest wyższy niż średnia krajowa, ze wzrostem w wysokości 6,4% od roku 1991 i 17% od roku 1981. Gęstość zaludnienia wynosi 1,4 osoby na hektar – w porównaniu ze wskaźnikiem 2,2 osoby dla całego regionu południowo-zachodniego. W obrębie hrabstwa zaludnienie waha się od 0,5 osoby w North Somerset do 2,2 osoby na hektar w dystrykcie Taunton Deane. Procent mniejszości seksualnych ocenia się na 7-10%. Przyjmuje się że tylko w wymiarze sprawiedliwości na terenie hrabstwa pracuje 700-1000 gejów, lesbijek i osób transseksualnych.

Pytanie: Ile osób mieszkało w Somerset w 2011 roku według liczby administracyjnej?
Odpowiedź: 530 000

Pytanie: Ile w sumie osób zamieszkiwało Somerset w 2011 roku?
Odpowiedź: 908 600

Pytanie: W jakim regionie Anglii leży hrabstwo Somerset?
Odpowiedź: południowo-zachodnim

Pytanie: Czy w hrabstwie Somerset jest wyższy przyrost naturalny niż średnio w całej Anglii?
Odpowiedź: tak
Wenecja

Wenecja walczyła głównie przeciw muzułmańskim Turkom, prowadząc handel ze Wschodem. W XIII wieku Marco Polo dotarł do Chin. Wenecja zazdrośnie strzegła swojego monopolu na handel jedwabiem i przyprawami. Jednak w XV wieku Vasco da Gama dotarł do Indii, otwierając nową, dłuższą, ale i bezpieczniejszą drogę do tego półwyspu. W 1508 roku Portugalczycy rozpoczęli walkę z arabskimi kupcami, chcąc wyprzeć ich z Indii. Wenecja wsparła kalifa Aleksandrii w budowie floty; ta jednak została pokonana w bitwie morskiej niedaleko Diu (wojskami portugalskimi dowodził Alfonso de Albuquerque). Znaczenie Wenecji zaczęło słabnąć, choć do końca pozostała miastem łączącym Wschód z Zachodem, miastem sztuki i architektury.

Pytanie: Kto odkrył drogę do Indii? 
Odpowiedź: Vasco da Gama

Pytanie: Z jakim ludem walczyła Wenecja handlując ze Wschodem?
Odpowiedź: z muzułmańskimi Turkami

Pytanie: Jaki dowódca walczył po stronie portugalskiej w konflikcie z Wenecją?
Odpowiedź: Alfonso de Albuquerque
Wenecja

W XVII wieku Wenecja uważana była za europejską „stolicę opery”.
To właśnie w Wenecji narodziła się i rozkwitła opera jako rozrywka dostępna dla publiczności. W 1637 roku otwarto teatr (Teatro Cassiano) dostępny dla każdego, kto zapłacił za wstęp. Na przedstawienia nowych oper z udziałem najznakomitszych ówczesnych śpiewaków zjeżdżali się w karnawale entuzjaści tej sztuki z całej Europy. Była to atrakcja tak wielka, że u schyłku XVII wieku w Wenecji działało 16 teatrów operowych. Inscenizacje bywały bardzo spektakularne, co umożliwiało finansowe wspieranie teatrów przez najbogatszych wenecjan. Obliczono, że do końca XVII wieku wystawiono tu około 360 dzieł, najczęściej komponowanych specjalnie dla weneckich oper.

Pytanie: Kto w XVII wieku mógł pójść do Teatro Cassiano?
Odpowiedź: każdy, kto zapłacił

Pytanie: Kiedy miasto to cieszyło się mianem europejskiej "stolicy opery"?
Odpowiedź: W XVII wieku

Pytanie: Dzięki czemu można było tam oglądać wyjątkowo spektakularne przedstawienia operowe?
Odpowiedź: finansowemu wspieraniu teatrów przez najbogatszych wenecjan
Lilith

Wszystkie przypadki wystąpienia Lilith we wczesnej literaturze rabinicznej można zebrać w kilka grup. Po pierwsze, są to miejsca, w których Lilith zostaje zaprezentowana jako bliżej nieokreślony nocny demon, np. w traktacie talmudycznym Szabbat 151b mówi się, iż każdy, kto śpi samotnie w pustym domu jest narażony na atak Lilith. Druga grupa zawiera opisy wizualne Lilit, np. Nidda 24b porównuje kształt poronionego płodu do Lilit z uzasadnieniem, że jedno i drugie posiada skrzydła a Eruwin 100b mówi o Lilit jako o istocie posiadającej długie włosy. Trzecia grupa wystąpień zawiera kilka przypadków trudnych do sklasyfikowania. W midraszu Wajjikra rabba 16:25 o Lilit mówi się jako o pożerającej swoje własne dzieci; w Gittin 69a-b wzmiankuje się istnienie "strzałki Lilit" - najprawdopodobniej fulgurytu wykorzystywanego w magii ludowej jako środek przeciwgorączkowy, a Bawa batra 73a-b przytacza opowieść o niezwykle zręcznym demonie Horminie będącym synem Lilit.

Pytanie: W jakich tekstach pojawia się Lilith? 
Odpowiedź: wczesnej literaturze rabinicznej

Pytanie: Czy w literaturze znajdują się opisy wyglądu Lilith?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Gdzie pojawiają się informację, że Lilith zjada swoje dzieci? 
Odpowiedź: W midraszu Wajjikra rabba 16:25

Pytanie: Jak nazywa się syn Lilith według Bawa batra?
Odpowiedź: Hormin

Pytanie: Gdzie pojawia się informacja, że każdy kto śpi samotnie w pustym domu jest narażony na atak Lilith?
Odpowiedź: w traktacie talmudycznym Szabbat 151b
Krążowniki liniowe typu Amagi

Plany japońskie zostały mocno zmienione przez podpisany w lutym 1922 roku traktat waszyngtoński, który ograniczył tonaż okrętów określanych jako capital ship, jakie mogli posiadać jego sygnatariusze. Traktat ustanawiał także moratorium na budowę nowych jednostek. Zgodnie z tymi ustaleniami wstrzymano budowę nieukończonych jeszcze krążowników liniowych. Wielka Brytania musiała więc zrezygnować z budowy jednostek typu G3, USA – z budowy krążowników liniowych typu Lexington, a Japonia – z kontynuowania budowy jednostek typu Amagi. Traktat umożliwiał jednak przerobienie kadłubów pancerników i krążowników liniowych znajdujących się w budowie na lotniskowce – ale tylko jeżeli nowe jednostki miałyby wyporność poniżej 27 000 ton. Mając na uwadze, że projektowana wyporność pełna jednostek typu Amagi miała wynosić 47 000 ton, ciężko byłoby utrzymać ten limit. Amerykanie mieli jednak ten sam problem z jednostkami typu Lexington. Spowodowało to, że w ramach wyjątku (na wniosek amerykańskiego asystenta Sekretarza Marynarki T. Roosevelta Jr.) został dodany do traktatu punkt umożliwiający pięciu sygnatariuszom możliwość przerobienia do dwóch capital ships, które znajdowały się w budowie, na lotniskowce o wyporności maksymalnej 33 000 ton.. Stany Zjednoczone i Japonia szybko skorzystały z tej możliwości. Japonia wybrała do konwersji „Amagi” i „Akagi”, dwa najbardziej zaawansowane w budowie okręty. „Atago” i „Takao” zostały anulowane 31 lipca 1924 roku i rozebrane na złom jeszcze w tym samym roku.

Pytanie: Kiedy został podpisany traktat waszyngtoński? 
Odpowiedź: w lutym 1922 roku

Pytanie: Jaki kraj musiał zrezygnować z budowy jednostek typu Amagi?
Odpowiedź: Japonia

Pytanie: Jakie japońskie okręty były najbardziej zaawansowane w budowie?
Odpowiedź: Amagi” i „Akagi

Pytanie: Jakie okręty trafiły na złom 31 lipca 1924 roku?
Odpowiedź: „Atago” i „Takao”
Mirosław Hermaszewski

13 listopada 1961 z licencją pilota szybowcowego i uprawnieniami pilota samolotowego wstąpił do Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie, gdzie opanował pilotaż samolotu TS-8 Bies i uzyskał kwalifikacje pilota myśliwskiego 3 klasy na samolocie odrzutowym MiG-15. Szkołę ukończył 22 marca 1964 w stopniu podporucznika, uzyskując przydział do 62 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego OPK im. Powstańców Wielkopolskich 1918–1919 w Poznaniu, gdzie po dwóch latach uzyskał uprawnienia pilota 1 klasy i został przeszkolony w pilotażu samolotów ponaddźwiękowych MiG-21(Ma 2,05).

Pytanie: Na jakiej uczelni wyższej studiował Hermaszewski?
Odpowiedź: Wyższej Szkole Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie

Pytanie: Na jakim samolocie Hermaszewski uzyskał kwalifikacje pilota myśliwskiego 3 klasy?
Odpowiedź: MiG-15

Pytanie: Jaki stopień miał Hermaszewski po szkole oficerskiej? 
Odpowiedź: podporucznika

Pytanie: Jak długo Hermaszewski robił uprawnienia pilota 1 klasy?
Odpowiedź: dwa lata

Pytanie: Kiedy Hermaszewski rozpoczął Wyższą Szkołę Oficerską?
Odpowiedź: 13 listopada 1961
Łukasz Siemiątkowski

W 1904 r. przybył do Warszawy, gdzie wstąpił do PPS i podjął pracę w fabryce gumowej przy ul. Okopowej 24. Podjął działalność w organizacji PPS, przyjmując pseudonim „Tasiemka” pochodzący od pracy pasmanteryjnej. Współuczestniczył w działaniach Organizacji Bojowej PPS. W kwietniu 1906 r. brał udział w przygotowaniach do akcji uwolnienia tzw. „Dziesięciu z Pawiaka”. Od 1906 lub 1907 r. działał w Komitecie PPS Dzielnicy Powązki. W 1909 r. został członkiem Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS w Warszawie. W 1911 r. był przejściowo aresztowany przez dwa miesiące z grupą działaczy PPS, lecz został zwolniony z powodu braku dowodów. Ponownie podjął działalność pod pseudonimem „Ignac”.

Pytanie: Jaki pseudonim otrzymał Łukasz Siemiątkowski przed rokiem 1909?
Odpowiedź: „Tasiemka”

Pytanie: Skąd wziął się pseudonim "Tasiemka" u Siemiątkowskiego? 
Odpowiedź: od pracy pasmanteryjnej

Pytanie: W jakiej fabryce pracował Łukasz Siemiątkowski po roku 1904?
Odpowiedź: gumowej

Pytanie: Jaki inny pseudonim, oprócz "Tasiemka" posiadał Łukasz Siemiątkowski?
Odpowiedź: „Ignac”
Plac Krasińskich w Warszawie

Na placu, przy skrzyżowaniu z ul. Długą, znajdował się właz do kanału, którym podczas powstania przed kapitulacją Starego Miasta do Śródmieścia i na Żoliborz ewakuowało się kilka tysięcy osób. W 1974 to wydarzenie zostało upamiętnione tablicą. Od ściany budynku dawnej komory celnej, na której ją umieszczono, ułożono pas ciemniejszej bazaltowej kostki, prowadzący na jezdnię do włazu. W czasie walk pałac Krasińskich został poważnie uszkodzony, pozostałą zabudowę Niemcy spalili po zdobyciu tej części miasta.

Pytanie: Dokąd wiedzie pas wykonany z kostki?
Odpowiedź: na jezdnię do włazu

Pytanie: Czy Pałac ucierpiał podczas natarcia niemieckich wojsk?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Gdzie zlokalizowane było wejście do kanału?
Odpowiedź: Na placu, przy skrzyżowaniu z ul. Długą
Plac Krasińskich w Warszawie

W 1824 na placu wzniesiono dwie żeliwne obudowy studni zaprojektowane przez Chrystiana Piotra Aignera i wykonane przez warszawską fabrykę Tomasza Ewansa i Józefa Morrisa. Zastąpiły one wcześniejsze obiekty w formie obelisków na piedestałach. Architekt nadał im kształt antycznych ołtarzy. W narożach umieścił głowy koźlorogiego Pana, a na ścianach bocznych orły i festony wraz z datą rozpoczęcia prac (MDCCCXXIII). Plac był pierwotną lokalizacją pomnika księcia Józefa Poniatowskiego, jednak podczas swojej wizyty w Warszawie w czerwcu 1829 car Mikołaj I zmienił ją na dziedziniec Pałacu Namiestnikowskiego przy Krakowskim Przedmieściu.

Pytanie: Kto zaprojektował żeliwne obudowy, które pojawiły się na Placu Krasińskich w 1824 roku?
Odpowiedź: Chrystian Piotr Aigner

Pytanie: Do kogo należała warszawska fabryka, która wyprodukowała żeliwne obudowy?
Odpowiedź: Tomasza Ewansa i Józefa Morrisa

Pytanie: Co znajdowało się na Placu Krasińskich zanim umieszczono tam żeliwne obudowy?
Odpowiedź: obiekty w formie obelisków na piedestałach

Pytanie: Gdzie od czerwca 1829 znajdował się pomnik księcia Józefa Poniatowskiego?
Odpowiedź: na dziedzińcu Pałacu Namiestnikowskiego
Kodeks Boerneriański

Grecki tekst kodeksu jest podobny do Kodeksu Augiensis (tekst łaciński jest różny). Przypuszczano więc pierwotnie (Wettstein), że oba zostały przepisane z tego samego rękopisu. F.H.A. Scrivener wyliczył jednak 1982 różnic pomiędzy obu kodeksami. 578 uznał za błędy kopisty, 967 wynika ze zmiany samogłosek (włączając itacyzm), 166 dotyczy zmiany spółgłosek, 71 ma charakter gramatyczny, 32 – brak lub obecność rodzajnika, a 168 – usunięcie wariantów. Rzeczywistych wariantów jest ok. 200, z których 32 to rezultat opuszczenia lub dopisania rodzajnika. Różnice nie są wielkie, ale wspólnego przodka (X) należy przesunąć, o jedno albo dwa ogniwa wstecz. Tekst Augiensis jest wyżej oceniany przez krytyków tekstu, ale Boernerianus jest bardziej atrakcyjny pod względem artystycznym.

Pytanie: Ile różnic pojawia się między tekstem Kodeksu Augiensisa a Kodeksem Boerneriańskim?
Odpowiedź: 1982

Pytanie: Jaki badacz wykazał różnice między Kodeksami?
Odpowiedź: F.H.A. Scrivener

Pytanie: Ile błędów kopisty w Kodeksach wykazał F.H.A. Scrivener?
Odpowiedź: 578

Pytanie: Który tekst kodeksu Augiensis czy Boerneriański lepiej oceniają krytycy?
Odpowiedź: Augiensis
Kodeks Boerneriański

Wspólny przodek prawdopodobnie pisany był kolometrycznie, bez przerw między wyrazami. Prawdopodobnie nie zawierał doksologii na końcu Listu do Rzymian. Tekst łaciński znajdował się prawdopodobnie na osobnych stronach (jak Kodeks Bezy lub Claromontanus), albo w paralelnych kolumnach tej samej strony (jak Augianus albo Augiensis). Nieznana jest data, ani miejsce w którym powstał rękopis X. Równie dobrze mógł być współczesnym dla Kodeksu Bezy, jak dla Claromontanus. Jednym z prawdopodobnych miejsc powstania jest Egipt.

Pytanie: Jaka cecha pisma cechuje najprawdopodobniej Kodeks Boerneriański?
Odpowiedź: kolometryzm

Pytanie: Czego najprawdopodobniej brakowało na końcu Listu do Rzymian?
Odpowiedź: doksologii

Pytanie: Czy współcześnie wiadomo kiedy powstał Kodeks Boerneriański?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak umiejscowiony w Kodeksie Boerneriańskim mógł być tekst łaciński?
Odpowiedź: na osobnych stronach, albo w paralelnych kolumnach tej samej strony
Janina Paradowska

W 1991 dołączyła do zespołu redakcyjnego „Polityki”. Była komentatorką polityczną tego tygodnika, a także inicjatorką Salonów „Polityki” i prowadzącą spotkania z tego cyklu z udziałem polityków, przedsiębiorców, przedstawicieli mediów i kultury. Współpracowała także z TVP, gdzie od maja 1993 do czerwca 1994 prowadziła program publicystyczny Gorąca Linia w TVP1. Od 2003 do końca życia była dziennikarką radia Tok FM. Od 2007, także do śmierci, prowadziła na antenie Superstacji program Puszka Paradowskiej (później prowadziła w tej stacji również program Rozmowa dnia).

Pytanie: Kiedy została członkinią redakcji "Polityki"?
Odpowiedź: W 1991

Pytanie: Jakie wydarzenia komentowała na łamach "Polityki"?
Odpowiedź: polityczne

Pytanie: Kto był zapraszany do "Salonów Polityki"?
Odpowiedź: politycy, przedsiębiorcy, przedstawiciele mediów i kultury

Pytanie: Jaką audycję prowadziła na antenie pierwszego kanału Telewizji Polskiej?
Odpowiedź: Gorąca Linia

Pytanie: Czy w Superstacji była prowadzącą tylko jednej audycji?
Odpowiedź: nie
Janina Paradowska

Należała do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Na początku lat 80. była m.in. szefową struktur NSZZ „Solidarność” w należącym do Stronnictwa Demokratycznego Wydawnictwie „Epoka”. Po wprowadzeniu w Polsce w 1981 stanu wojennego zrezygnowała z członkostwa w PZPR. Została zweryfikowana negatywnie, jednak po paru miesiącach przywrócona do pracy w „Kurierze Polskim”. W tym samym roku podjęła pracę w redakcji „Życia Warszawy”, gdzie m.in. pełniła funkcję kierownika działu politycznego. Pracowała również w dziale kulturalno-oświatowym. Z ramienia tej redakcji brała udział w relacjonowaniu prac stolika młodzieżowego Okrągłego Stołu. Z pracy w „Życiu Warszawy” odeszła po przejęciu tego tytułu przez grupę dziennikarzy skupionych wokół Kazimierza Wóycickiego i Tomasza Wołka.

Pytanie: Jakiej między innymi funkcji w redakcji "Życia Warszawy" poświęcała się Paradowska-Zimowska?
Odpowiedź: kierownika działu politycznego

Pytanie: Kiedy Paradowska-Zimowska pełniła funkcję szefowej NZSS "Solidarność"?
Odpowiedź: Na początku lat 80

Pytanie: Jakie były konsekwencje negatywnej weryfikacji Paradowskiej-Zimowskiej?
Odpowiedź: Przywrócenie do pracy w "Kurierze Polskim'"

Pytanie: Co zadecydowało o odejściu Paradowskiej-Zimowskiej z redakcji "Życia Warszawy"?
Odpowiedź: przejęciu tego tytułu przez grupę dziennikarzy skupionych wokół Kazimierza Wóycickiego i Tomasza Wołka
Limahl

W 1983 Limahl rozpoczął karierę solową, a jego pierwszy utwór „Only for Love” trafił na dwudzieste miejsce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Rok później odniósł sukces przebojami „Too Much Trouble” i „Never Ending Story” – muzycznym motywem przewodnim baśniowego filmu fantasy Wolfganga Petersena Niekończąca się opowieść (Die Unendliche Geschichte, 1984) z Noahem Hathawayem oraz debiutanckim albumem Don't Suppose…. Jego kolejne płyty Colour All My Days (1986) i Love Is Blind (1992) oraz singel „Tell Me Why” (2006) nie cieszyły się tak wielkim powodzeniem. W 2004 wystąpił w muzycznym reality show PRO 7 Comeback – Die grosse Chance, a rok później pojawił się w programie ITV Hit Me Baby One More Time.

Pytanie: W jakim filmie został wykorzystany utwór „Never Ending Story”?
Odpowiedź: Niekończąca się opowieść

Pytanie: Jak nazywał się program telewizyjny, w którym wziął udział w 2005 roku?
Odpowiedź: Hit Me Baby One More Time

Pytanie: Jaki był tytuł jego debiutanckiej piosenki?
Odpowiedź: „Only for Love”

Pytanie: Jakie jego utwory stały się popularne w 1984 roku?
Odpowiedź: „Too Much Trouble” i „Never Ending Story”