mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Staroobrzędowcy

Wszelkie ograniczenia wobec staroobrzędowców zostały ostatecznie zniesione dekretem tolerancyjnym z 1905. Od tego samego roku w Rosji zaczęła wychodzić prasa starowiercza. W 1910 rangę głównego organu prasowego wszystkich staroobrzędowców niezależnie od kierunku przejęło pismo Staroobriadczeskaja Mysl wydawane w Borowsku. Liczebność staroobrzędowców w Rosji przed upadkiem caratu jest przedmiotem dyskusji. Różni autorzy, bazując swoje szacunki na oficjalnych wykazach staroobrzędowców oraz na wynikach spisów ludności w Imperium Rosyjskim oceniają ją na 10 do 25 mln. Trudnością dla badaczy zagadnienia jest fakt, że część starowierców, w obawie przed represjami, nie przyznawała się do swojego wyznania. Spis ludności z 1897 wykazał liczbę 2 204 590 staroobrzędowców, co według Leonida Polakowa jest liczbą znacznie zaniżoną. W 1910 gazeta Russkoje Słowo oceniła ich liczebność na 50 mln. Staroobrzędowy publicysta I. Kiriłłow pisał o 12 mln swoich współwyznawców.

Pytanie: Jak nazywało się pismo starowiercze, wiodące w tej kategorii prasy od 1910 roku?
Odpowiedź: Staroobriadczeskaja Mysl

Pytanie: Czy wśród autorów panuje konsensus, co do liczebności rosyjskich staroobrzędowców przed końcem caratu?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Na jakich dokumentach opierają swoje przypuszczenia autorzy próbujący określić liczebność starowierców?
Odpowiedź: oficjalnych wykazach staroobrzędowców oraz na wynikach spisów ludności w Imperium Rosyjskim

Pytanie: Dlaczego niektórzy staroobrzędowcy nie ujawniali informacji dotyczących ich wyznania?
Odpowiedź: w obawie przed represjami
Jägermeister

Jägermeister zwrócił na siebie większą uwagę na arenie międzynarodowej, zwłaszcza dzięki pracy Sidneya Franka (1919-2006), który prowadził amerykańską firmę importującą alkohol. Od lat 80. promował ten napój na rynku młodzieżowym i studenckim, jako napój na imprezy - zupełnie inną niszę niż tradycyjna, konserwatywna pozycja marki na rodzimym rynku niemieckim. Nowojorski magazyn zacytował firmę zajmującą się badaniem rynku, która określiła go jako "geniusza promocji" za stworzenie "likieru o nie do wymówienia nazwie... pijanego przez starszych, niebieskich Niemców jako środka wspomagającego trawienie po kolacji... synonimem "imprezy"". Firma Mast-Jägermeister ostatecznie zakupiła Sidney Frank Importing w 2015 r.

Pytanie: Kto spopularyzował go na arenie międzynarodowej?
Odpowiedź: Sidney Frank

Pytanie: Jaka była strategia marketingowa Franka?
Odpowiedź: promował ten napój na rynku młodzieżowym i studenckim, jako napój na imprezy

Pytanie: Czy w Niemczech napój ten był przeznaczony dla tej samej grupy docelowej?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak określił Franka jeden z nowojorskich magazynów?
Odpowiedź: "geniusz promocji"

Pytanie: Jaki biznes prowadził Frank?
Odpowiedź: firmę importującą alkohol
Hawker Sea Hawk

Ostatnie warianty dla marynarki brytyjskiej powstały przez modernizację samolotów FB.3 i FGA.4, polegającą na zastosowaniu nieco mocniejszego silnika Rolls-Royce Nene 103. Prędkość maksymalna nie wzrosła, lecz dzięki zwiększeniu ciągu o 4%, polepszyły się charakterystyki lotne na małych prędkościach oraz przy starcie. Co najmniej 40 samolotów FB.3 przebudowano na wersję FB.Mk 5, a co najmniej 76 FGA.4 na FGA.Mk 6 (brak jest dokładnych danych). Zbudowano ponadto 86 nowych samolotów Sea Hawk FGA.Mk 6, między marcem 1955 a styczniem 1956 roku. Po kilkuletniej przerwie, zbudowano jeszcze 16 samolotów tej wersji na zamówienie Indii, pomiędzy styczniem a lipcem 1961 roku, jako ostatnie samoloty Sea Hawk

Pytanie: Jaki silnik zainstalowano do samolotów FB.3 i FGA.4?
Odpowiedź: Rolls-Royce Nene 103

Pytanie: Co poprawiło się w samolotach, dzięki zainstalowaniu nowego silnika?
Odpowiedź: charakterystyki lotne na małych prędkościach oraz przy starcie

Pytanie: Ile nowych samolotów Sea Hawk FGA.Mk 6 powstało do 1956 roku?
Odpowiedź: 86

Pytanie: Dla jakiego kraju zbudowano w 1961 roku samoloty Sea Hawk?
Odpowiedź: Indii
Hawker Sea Hawk

Od 1960 roku Sea Hawków, w większości zakupionych „z drugiej ręki”, używały także Indie, dla lotniskowca INS „Vikrant”. Początkowo dostarczono z Wielkiej Brytanii 9 używanych samolotów wersji FB.3, doprowadzonych do standardu FGA.6, następnie 7 dalszych i w latach 1963–1965 jeszcze 16 samolotów FGA.6. Zakupiono też w 1961 roku 14 nowo zbudowanych samolotów FGA.6. Dalsze kilka płatowców dostarczono z przeznaczeniem na części lub do szkolenia techników naziemnych. Wreszcie, w 1966 roku Indie zakupiły 10 niemieckich samolotów Mk 100 i 18 Mk 101. Głównym użytkownikiem Sea Hawków był 300. Dywizjon, operujący od 1961 roku z lotniskowca „Vikrant”. Używał ich także dywizjon 551, bazujący m.in. w Goa. Samolotów 300. Dywizjonu używano bojowo do ataków na cele podczas wojny z Pakistanem w 1965 i w 1971 roku. W latach 70. w służbie było wciąż ok. 50 samolotów, wycofanych do 1984 roku.

Pytanie: Jaki kraj kupował i wykorzystywał Sea Hawki z drugiej ręki?
Odpowiedź: Indie

Pytanie: Z myślą o jakim lotniskowcu Indie zdecydowały się na zakup Sea Hawków?
Odpowiedź: INS „Vikrant”

Pytanie: Ile Sea Hawków znalazło się w Indiach między 1963 a 1965 rokiem?
Odpowiedź: 16

Pytanie: Ile samolotów MK101 zakupiły Indie w 1966 roku?
Odpowiedź: 18
Oxalaia

Oxalaia jest jednym z trzech rodzajów spinozaurydów, których pozostałości znaleziono w Brazylii. Dwa pozostałe to Irritator i Angaturama, być może młodszy synonim poprzedniego. Odkryto je w skałach formacji Romualdo, datowanej na alb, jakieś 6-9 milionów lat przed Oxalaia. Zapis kopalny spinozaurydów jest ubogi, jeśli porównać go z innymi grupami teropodów. Znanych jest bardzo mało w miarę kompletnych szkieletów tych zwierząt, a większość rodzajów opisano na podstawie izolowanych fragmentów, jak kręgi czy zęby. Holotyp Oxalaia quilombensis, oznaczony MN 6117-V, został znaleziony in situ (czyli w pierwotnym miejscu spoczynku), lewa strona okazu była częściowo ukryta w skale. Okaz obejmuje połączone kości przedszczękowe dużego osobnika. Izolowana i fragmentaryczna lewa kość szczękowa (MN 6119-V) została przypisana do tego samego rodzaju, ponieważ charakteryzowały ją te same typowe cechy spinozaurydów. Kość tę odkryto na powierzchni skały, być może przemieściła się z jej oryginalnego położenia dzięki erozji. Oba fragmenty kości znaleziono na wyspie Cajual w Maranhão w Regionie Północno-Wschodnim Brazylii. Znajdują się w Muzeum Narodowym w Rio de Janeiro. W 2018 w muzeum wybuchł pożar, być może niszcząc okazy Oxalaia, jak też wiele innych skamieniałości przechowywanych w tej placówce. Prócz fragmentarycznych kości czaszki liczne zęby Spinosauridae odnotowywano już wcześniej z Laje do Coringa.

Pytanie: Gdzie odkryto szczątki Oxalaia?
Odpowiedź: w Brazylii

Pytanie: Jakie osobniki należały do spinozaurydów?
Odpowiedź: Oxalaia, Irritator, Angaturama

Pytanie: Jak identyfikatorem określono holotyp Oxalaia?
Odpowiedź: MN 6117-V

Pytanie: Gdzie odkryto kości szczękowe osobnika?
Odpowiedź: na wyspie Cajual w Maranhão w Regionie Północno-Wschodnim Brazylii
Syrena morska

Inny rysunek syreny morskiej podobny do Pallas Picture pojawił się na mapie z 1744 autorstwa Svena Waxella i Sofrona Chitrowa. Rysunek również mógł powstać w oparciu o konkretny okaz, opublikował go w 1893 Pekarski. Mapa przedstawiała drogę Vitusa Beringa podczas Wielkiej Ekspedycji Północnej, widniały na niej ilustracje syreny morskiej oraz uchatka grzywiastego (ang. Steller's sea lion) w górnym lewym rogu. Obrazek sugeruje pewne nieprawidłowe cechy, obejmuje bowiem powieki i palce, co prowadzi do wątpliwości, czy na pewno autor rysował rzeczywiste zwierzę.

Pytanie: Jaką trasę umieszczono na mapie sporządzonej w 1744 roku?
Odpowiedź: drogę Vitusa Beringa podczas Wielkiej Ekspedycji Północnej

Pytanie: Jakie stworzenia zostały umieszczone na mapie?
Odpowiedź: syrena morska oraz uchatek grzywiasty

Pytanie: Gdzie na mapie zlokalizowane były wizerunki stworzeń?
Odpowiedź: w górnym lewym rogu

Pytanie: Kto stworzył mapę przedstawiającą trasę Beringa?
Odpowiedź: Sven Waxell i Sofron Chitrow
Syrena morska

Zasięg występowania syreny morskiej w czasie jej odkrycia był najwyraźniej ograniczony do płytkich mórz wokół Wysp Komandorskich, obejmujących Wyspy Beringa i Miedzianą. Komandory był niezamieszkane do 1825, kiedy Kompania Rosyjsko-Amerykańska relokowała tam Aleutów z wysp Attu i Atka. Pierwsze skamieniałości znaleziono poza Komandorami w interglacjalnych osadach plejstoceńskich w Amchitka, dalsze skamieliny datowane na późny plejstocen znaleziono w Monterey Bay w Kalifornii i na Honsiu w Japonii. Sugeruje to znacznie szerszy zasięg występowania syreny morskiej w czasach prehistorycznych. Nie można wykluczyć, że szczątki te należały do innego gatunku syreny. Pozostałości trzech osobników znaleziono w formacji South Bight w Amchitka; jako że późnoplejstoceńskie osady stanowią rzadkość na Aleutach, odkrycie sugeruje, że syreny morskie występowały wtedy obficie. Wedle Stellera zwierzę zamieszkiwało płytkie, piaszczyste okolice liniach brzegowych i ujścia rzek.

Pytanie: Gdzie występował ten gatunek, gdy został odkryty?
Odpowiedź: w płytkich morzach wokół Wysp Komandorskich

Pytanie: Jakie wyspy wchodzą w skład Wysp Komandorskich?
Odpowiedź: Beringa i Miedziana

Pytanie: Jaki lud jako pierwszy zamieszkał na Komandorach?
Odpowiedź: Aleutów

Pytanie: Kto sprowadził na Komandory Aleutów?
Odpowiedź: Kompania Rosyjsko-Amerykańska
Tunezja

W XIX wieku coraz bardziej intensywna penetracja mocarstw europejskich zakończona w 1881 roku ustanowieniem w Tunezji protektoratu francuskiego. Od początku okupacji francuskiej rozwijał się ruch antykolonialny. W latach 20. narodziły się partię polityczne, w tym partia Destur. W trakcie II wojny światowej Tunezja dostała się pod okupację włosko-niemiecką i stała się obszarem walk. Od 1943 roku ponownie w rękach Francji. Po zakończeniu wojny na sile przybrała walka o niepodległość. Toczyła się ona głównie za pomocą metod politycznych, nie obeszło się jednak także bez niepodległościowej działalności partyzanckiej. W 1951 roku podpisano porozumienie z Francją, które regulowało zarządzanie krajem. W 1954 roku Tunezja uzyskała autonomię wewnętrzną a w 1956 roku niepodległość. W 1957 roku ustanowiono republikę. Ostatni żołnierze francuscy wycofali się z Tunezji w 1963 roku.

Pytanie: Co utworzono w Tunezji w 1881 roku?
Odpowiedź: protektorat francuski

Pytanie: Kim byli okupanci na obszarach tunezyjskich podczas II wojny światowej?
Odpowiedź: Włochami, Niemcami

Pytanie: W którym roku w Tunezji proklamowano niepodległość?
Odpowiedź: w 1956

Pytanie: Jakim statusem posługiwała się Tunezja w 1954 roku?
Odpowiedź: autonomii wewnętrznej
Tunezja

Tunezja dysponuje trzema rodzajami sił zbrojnych: wojskami lądowymi, marynarką wojenną oraz siłami powietrznymi. Uzbrojenie sił lądowych Tunezji składało się w 2014 roku z: 350 czołgów, 900 opancerzonych pojazdów bojowych, 68 dział samobieżnych oraz 170 zestawów artylerii holowanej. Marynarka wojenna Tunezji dysponowała w 2014 roku 25 okrętami obrony wybrzeża oraz sześcioma okrętami obrony przeciwminowej. Tunezyjskie siły powietrzne z kolei posiadały w 2014 roku uzbrojenie w postaci m.in. 12 myśliwców, 87 samolotów transportowych, 40 samolotów szkolno-bojowych oraz 75 śmigłowców.

Pytanie: Jakie siły zbrojne posiada Tunezja?
Odpowiedź: wojska lądowe, marynarka wojenna oraz siły powietrzne

Pytanie: Ile czołgów posiadała w sumie Tunezja w 2014?
Odpowiedź: 350

Pytanie: Ile jednostek obrony przeciwminowej posiadała Tunezja w 2014?
Odpowiedź: sześć

Pytanie: Czy Tunezja w 2014 posiadała marynarkę wojenną?
Odpowiedź: tak
Artur Wichniarek

Jego dobra gra w Widzewie zaowocowała transferem do niemieckiego klubu Arminia Bielefeld. Tam grał w 2. lidze, będąc niekwestionowanym liderem zespołu i najlepszym strzelcem. W sezonie 2001/2002 wywalczył awans do najwyższej klasy rozgrywkowej oraz koronę króla strzelców 2. Bundesligi z 20 bramkami, co dało mu przydomek „Król Artur”. Po awansie zespołu z Bielefeld w 2003 przeszedł do jednego z czołowych klubów pierwszej ligi – Herthy BSC. Grał tam regularnie przez 2 sezony, jednak głównie jako rezerwowy. Jesienią 2005 stracił całkowicie miejsce w składzie drużyny z Berlina. Na początku 2006 został sprzedany do swojego dawnego klubu, Arminii. W ciągu trzech sezonów spędzonych w Herthcie zagrał 44 razy w Bundeslidze i zdobył 4 bramki. Natomiast dla drużyny z Bielefeldu strzelił 10 bramek w sezonie 2006/07.

Pytanie: W jakim klubie grał przed transferem do Arminii?
Odpowiedź: Widzewie

Pytanie: Czy w Herthy BSC regularnie występował w podstawowym składzie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Tytuł króla strzelców jakiej klasy rozgrywek wywalczył?
Odpowiedź: 2. Bundesligi

Pytanie: Jaki przydomek zyskał dzięki udanej grze w sezonie 2001/2002?
Odpowiedź: „Król Artur”

Pytanie: Czy więcej bramek zdobył przez 3 sezony w Herthcie, czy w sezonie 2006/2007, grając dla drużyny z Bielefeldu?
Odpowiedź: w sezonie 2006/2007, grając dla drużyny z Bielefeldu
Artur Wichniarek

W reprezentacji Polski Artur Wichniarek zadebiutował 3 marca 1999, w meczu przeciwko Armenii wygranym 1:0. W drużynie narodowej nie występował regularnie – w ciągu dziewięciu lat rozegrał zaledwie 17 meczów, podczas których reprezentację prowadziło pięciu selekcjonerów. Największym zaufaniem darzyli Wichniarka Janusz Wójcik (7 z 12 gier w roku 1999) i Zbigniew Boniek – napastnik wystąpił w 4 z 5 meczów za kadencji tego szkoleniowca. Pierwszego gola strzelił Czechom 28 kwietnia 1999, poza tym pokonywał bramkarzy reprezentacji Luksemburga, Kazachstanu i Estonii. 16 stycznia 2008, po 4,5 letniej przerwie, Leo Beenhakker ponownie powołał go do kadry. Jego ostatnim występem była towarzyska potyczka z Czechami, w której zagrał 45 minut. 7 września tego samego roku poinformował, że rezygnuje z występów w reprezentacji prowadzonej przez Beenhakkera.

Pytanie: Z jaką reprezentacją zmierzył się w swoim pierwszym meczu w drużynie narodowej?
Odpowiedź: Armenii

Pytanie: Czy Artur Wichniarek grał regularnie w reprezentacji Polski?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W meczach przeciwko jakim drużynom, poza Czechami, udało mu się zdobyć punkty dla reprezentacji Polski?
Odpowiedź: Luksemburgowi, Kazachstanowi i Estonii

Pytanie: Jak długo przebywał na boisku podczas swojego ostatniego meczu w reprezentacji Polski?
Odpowiedź: 45 minut
Rafał Majka

Pięciokrotny uczestnik Vuelta a España (2011, 2012, 2013, 2015, 2017). Najlepszy wynik zanotował w 2015 roku. Podczas startu w Vuelcie zajął 3. miejsce w klasyfikacji generalnej. Wcześniej zajął 7. miejsce w Giro d’Italia (przez 7 etapów jadąc w białej koszulce lidera klasyfikacji młodzieżowej) i 4. w Tour de Pologne, jadąc przez trzy etapy w koszulce lidera klasyfikacji generalnej. W październiku 2013 zajął 2. miejsce w prestiżowym wyścigu klasycznym Mediolan-Turyn, przegrywając jedynie z Włochem Diego Ulissim oraz 3. miejsce w Giro di Lombardia, przedostatnim wyścigu sezonu w najwyższej kategorii wyścigów UCI World Tour 2013. 19 lipca 2014 jako drugi Polak w historii wygrał etap Tour de France, cztery dni później, podczas 17. etapu, powtórzył to osiągnięcie.

Pytanie: W jakich latach kolarz wystąpił w Vuelta a España?
Odpowiedź: 2011, 2012, 2013, 2015, 2017

Pytanie: W jakiej konkurencji kolarz wystąpił w październiku 2013 roku?
Odpowiedź: w prestiżowym wyścigu klasycznym Mediolan-Turyn

Pytanie: Na której pozycji uplasował się kolarz podczas turnieju z października 2013 roku?
Odpowiedź: 2

Pytanie: Którą pozycję osiągnął kolarz w Giro di Lombardia?
Odpowiedź: 3
Koronacja na króla Polski

Trasa przemarszu wysłana była kobiercowym chodnikiem zwanym mostem. Na czele orszaku szedł marszałek wielki z opuszczoną w dół laską, co symbolizowało, że monarcha nie objął jeszcze godności królewskiej. Za nim szli dostojnicy państwowi według hierarchii niosąc insygnia koronacyjne – koronę na srebrnej tacy kasztelan krakowski, berło i jabłko – dwaj wojewodowie, Szczerbiec – miecznik krakowski, zwiniętą chorągiew Królestwa – chorąży wielki koronny (zwinięcie chorągwi symbolizowało brak pełni władzy króla przed koronacją).

Pytanie: Kto znajdował się na przedzie przemarszu?
Odpowiedź: marszałek wielki

Pytanie: Jaki atrybut dzierżył marszałek wielki?
Odpowiedź: laskę

Pytanie: Co oznaczało skierowanie laski w dół?
Odpowiedź: że monarcha nie objął jeszcze godności królewskiej

Pytanie: Kto podążał za marszałkiem wielkim?
Odpowiedź: dostojnicy państwowi

Pytanie: Co dzierżyli dostojnicy?
Odpowiedź: insygnia koronacyjne
Zbigniew Bródka

W 2011 roku podczas mistrzostw świata na dystansach w biegu na 1500 metrów zajął 19. miejsce. Drużyna, w której startował, zajęła ostatnie, 8. miejsce. W 2012 roku zajął 9. miejsce na dystansie 1500 m (1:47,10) w Heerenveen, tracąc 0,66 s do zwycięzcy. Drużyna, w której startował wspólnie z Konradem Niedźwiedzkim i Janem Szymańskim, tak jak przed rokiem, zajęła 8. miejsce. Mistrzostwa świata na dystansach w 2013 r. odbyły się w Soczi. 21.03.2013 r. Bródka zajął 6. miejsce na dystansie 1500 m (1:47,46). Dzień później na dystansie 1000 m wywalczył 5. miejsce (1:09,45), przegrywając brązowy medal o 0,15 s. Drużyna, w której jechał razem z Janem Szymańskim i Konradem Niedźwiedzkim zajęła 3. miejsce .

Pytanie: Na której pozycji uplasował się zawodnik w zawodach indywidualnych w 2011 roku?
Odpowiedź: 19

Pytanie: Jaki dystans pokonał sportowiec w zawodach indywidualnych w 2012 roku?
Odpowiedź: 1500 m

Pytanie: Z kim biegacz wystąpił w jednej drużynie w 2012 roku?
Odpowiedź: z Konradem Niedźwiedzkim i Janem Szymańskim

Pytanie: Na której pozycji zawodnicy uplasowali się w konkurencji drużynowej w 2012 roku?
Odpowiedź: 8
Zbigniew Bródka

W 2010 roku (Heerenveen) w klasyfikacji ogólnej zajął 15. miejsce, zajmując na poszczególnych dystansach: 500 m – 8. miejsce, 1500 m – 13. miejsce, 5000 m – 20. miejsce. W 2011 roku (Calgary) nie startował. W 2012 roku (Moskwa) w klasyfikacji ogólnej zajął 11. miejsce, zajmując na poszczególnych dystansach: 500 m – 1. miejsce, 1500 m – 9. miejsce, 5000 m – 18. miejsce, 10000 m – 11. miejsce). W 2013 r. w Hamar ponownie wygrał 500 m. Na 1500 m był 2 za w Boncolce Bokko. Ogólnie w klasyfikacji generalnej zajął 8. miejsce.

Pytanie: Na jakich pozycjach uplasował się w poszczególnych dystansach podczas turnieju w 2010 roku?
Odpowiedź: 500 m – 8. miejsce, 1500 m – 13. miejsce, 5000 m – 20. miejsce

Pytanie: Czy Zbigniew Bródka brał udział w turnieju, który odbył się w Calgary?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy Zbigniewowi Bródne udało się wygrać turniej, który odbył się w Moskwie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy podczas turnieju zorganizowanego w Hamar udało mu się zdobyć jakiekolwiek pierwsze miejsce?
Odpowiedź: tak
Gromda

Podczas każdej z numerowanych gal Gromdy odbywa się turniej, składający się z pierwszej oraz na kolejnej gali z drugiej części, w którym udział bierze ośmiu uczestników. Czterech przegranych odpada z turnieju, a czterech dalszych przechodzi z ćwierćfinału do półfinału. Ostatecznie zostaje dwóch zwycięzców, gdzie spotykają się w finale. Wygrany turnieju spotyka się w wielkim finale (na innej gali) ze zwycięzcą kolejnej edycji Gromdy (np. wygrani 1 i 2 gali spotkali się na 3 edycji Gromdy). Główną nagrodą jest 100.000,00 zł (sto tysięcy złotych).

Pytanie: Ile części turnieju ma miejsce podczas Gromdy?
Odpowiedź: dwie

Pytanie: Ilu zawodników występuje w półfinale?
Odpowiedź: czterech

Pytanie: Z kim zmierza się zwycięzca turnieju?
Odpowiedź: ze zwycięzcą kolejnej edycji Gromdy
Daniel Passent

W 1961 Daniel Passent został pozyskany do współpracy przez Służbę Bezpieczeństwa jako Kontakt Poufny o pseudonimie „Daniel” a następnie „John”. Pozyskanie miało nastąpić na zasadzie dobrowolności. W tym okresie dziennikarz miał przekazywać SB informacje na temat znanych mu amerykańskich dyplomatów. W 1964 został przerejestrowany na Tajnego Współpracownika. Ponieważ utracił kontakt z Amerykanami Służba Bezpieczeństwa zlecała mu nawiązywanie znajomości z dyplomatami z Francji i Belgii. Miał przekazywać SB informacje również na temat osób ze świata kultury, m.in. Zygmunta Kałużyńskiego. Dokumentacja potwierdzająca fakt współpracy zachowała się w Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej pod sygnaturą AIPN 002082/151/CD/2.

Pytanie: Jakim mianem posługiwał się początkowo Passent?
Odpowiedź: Daniel

Pytanie: Jaki tytuł został przyznany Passentowi w 1964 roku?
Odpowiedź: Tajnego Współpracownika

Pytanie: Dlaczego zlecono Passentowi uzyskanie kontaktu z francuskimi i belgijskimi dyplomatami?
Odpowiedź: Ponieważ utracił kontakt z Amerykanami

Pytanie: Pod jakim oznaczeniem zachowano dokumenty wskazujące na współpracę nawiązaną przez Passenta?
Odpowiedź: AIPN 002082/151/CD/2
Czas teraźniejszy w języku angielskim

W języku angielskim czas teraźniejszy prosty. Do budowy tego czasu używa się czasownika w podstawowej formie (bezokolicznika). Trzecia osoba liczby pojedynczej przyjmuje końcówkę -(e)s. Istnieją brytyjskie dialekty, np. w Anglii Wschodniej, które do wszystkich osób czasu używają tylko jednej, podstawowej formy czasownika. Operatorem zdania jest czasownik do, w 3. osobie liczby pojedynczej przyjmujący formę does. W języku mówionym w pozycji nieakcentowanej formy ulegają ścieśnieniu: do + not → don't, does + not → doesn't.

Pytanie: Czasownik w jakiej formie jest niezbędny do utworzenia tego czasu?
Odpowiedź: w podstawowej formie (bezokolicznika)

Pytanie: Jaka końcówka dodawana jest do 3 os. l. poj.?
Odpowiedź: (e)s

Pytanie: W jakiej formie występuje czasownik do w 3 os. l. poj.?
Odpowiedź: does

Pytanie: Jak brzmi forma skrócona od do not?
Odpowiedź: don't
Adam Słodowy

Po opuszczeniu wojska poświęcił się popularyzacji majsterkowania, a od 1959 r. związał swoją karierę z telewizją, gdzie początkowo pracował jako konstruktor urządzeń sceno-technicznych. W latach 1961–1978 był redaktorem Naczelnej Redakcji Programów Oświatowych i Dziecięcych TVP. Znany był jako prezenter programu Zrób to sam. Był on częścią czwartkowego Ekranu z bratkiem, a potem niedzielnego Teleranka; Adam Słodowy prezentował w nim osobiście, jak z ogólnie dostępnych rzeczy (np. zużytych opakowań) robić zabawki i przedmioty użytkowe. Program był nadawany przez 24 lata od 1959 r. do 1983 r., łącznie wyemitowano 505 odcinków. Prowadził też program telewizyjny Adam Słodowy w domowym warsztacie (Program II, 1979). W 1983 r. przeszedł na emeryturę.

Pytanie: Czym zajął się po wyjściu z wojska?
Odpowiedź: Popularyzacją majsterkowania

Pytanie: Jakie stanowisko zajmował po rozpoczęciu pracy w telewizji?
Odpowiedź: Konstruktora urządzeń sceno-technicznych

Pytanie: Ile odcinków programu "Zrób to sam" wyemitowano?
Odpowiedź: 505

Pytanie: Prezenterem jakiego programu był Słodowy?
Odpowiedź: Zrób to sam
Dalmacja

Po upadku Austro-Węgier i zakończeniu I wojny światowej większość Dalmacji została przyłączona do Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców (późniejszej Jugosławii), choć pretensje do jej terytorium miały też Włochy – ostatecznie w ich rękach znalazło się największe miasto Dalmacji, Zadar. To jednak nie usatysfakcjonowało Włochów, którzy w okresie międzywojennym nadal zgłaszali pretensje do pozostałej części Dalmacji. Podczas II wojny światowej do Włoch przyłączona została większość Dalmacji (jej północno-zachodnia część ze Splitem oraz Boka Kotorska), a mniejsza część przypadła Niezależnemu Państwu Chorwackiemu (m.in. Dubrownik). Po klęsce państw Osi Dalmacja na powrót stała się częścią Jugosławii. Stała się ona wówczas popularnym regionem turystycznym.

Pytanie: Jakim obszarom podlegała znaczna część Dalmacji tuż po upadku Austro-Węgier?
Odpowiedź: Królestwu Serbów, Chorwatów i Słoweńców

Pytanie: Który dalmacki ośrodek miejski został przyłączony do Włoch po I wojnie światowej?
Odpowiedź: Zadar

Pytanie: Kiedy Włosi posiadali znaczną część obszaru Dalmacji?
Odpowiedź: Podczas II wojny światowej

Pytanie: Jakim krajom podlegała Dalmacja w trakcie II wojny światowej?
Odpowiedź: Włochom, Niezależnemu Państwu Chorwackiemu