mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
SM U-4 (1908)

2 lutego U-4 zatopił francuski pomocniczy patrolowiec „Jean Bart II” o pojemności 475 BRT, około 11 km na południowy zachód od przylądka Laghi, w pobliżu Durazzo. Pięć dni później przeprowadził nieudany atak na brytyjski krążownik typu Birmingham. 26 i 27 marca okręt brał udział w poszukiwaniu zaginionego okrętu podwodnego SM U-24. Trzy dni później U-4 zatopił za pomocą ładunków wybuchowych brytyjski szkuner „John Pritchard Of Carnar” w pobliżu wyspy Andipaksos. W lipcu został wyposażony w nowe działo pokładowe kal. 66 mm L/26, takie samo jakie było przeznaczone dla budowanych w tym czasie okrętów podwodnych typu U-20.

Pytanie: Jakie państwo było w posiadaniu Jeana Barta II?
Odpowiedź: Francja

Pytanie: Jaką pojemność miał francuski pomocniczy patrolowiec?
Odpowiedź: 475 BRT

Pytanie: Jakiego okrętu podwodnego szukał U-4 26 i 27 marca?
Odpowiedź: SM U-24

Pytanie: Gdzie U-4 zatopił John Pritchard Of Carnar należący do Wielkiej Brytanii?
Odpowiedź: w pobliżu wyspy Andipaksos
SM U-4 (1908)

Na początku maja 1917 roku U-4 zatopił na Morzu Jońskim włoski parowiec „Perseo”, drugi co do wielkości zatopiony przez niego statek. Mimo że „Perseo” służył w tym czasie jako transportowiec wojska, w czasie ataku 4 maja obyło się bez ofiar. W połowie maja 1917 roku U-4 odegrał pomocniczą rolę w rajdzie na siły blokujące cieśninę Otranto, który zapoczątkował bitwę w cieśninie Otranto. W nocy z 14 na 15 maja austro-węgierskie krążowniki „Helgoland”, „Saida” i „Novara” zaatakowały dryftery, które rozstawiały sieci zagrodowe, zatapiając 14, uszkadzając 5 i biorąc 72 jeńców. Niszczyciele „Csepel” i „Balaton” jednocześnie zostały wysłane, by zaatakować włoskie transportowce kursujące pomiędzy Włochami a Valoną i zatopiły włoski niszczyciel oraz kilka statków zaopatrzeniowych. U-4, rozmieszczony w pobliżu Valony, był częścią sił złożonych z trzech okrętów podwodnych, których zadaniem było przechwycenie brytyjskich i włoskich okrętów, zmierzających, by odeprzeć atak; pozostałymi jednostkami były austro-węgierski U-27 (przypisany do patrolowania akwenu od Brindisi do Kotoru) i niemiecki UC-25 (przeznaczony do postawienia pola minowego w pobliżu Brindisi). 15 maja eskadra brytyjskich krążowników oraz włoskich i francuskich niszczycieli dołączyła się do walki z austro-węgierskimi krążownikami. W czasie walki uszkodzonych zostało kilka okrętów po obu stronach. W rezultacie rajdu blokada dryfterów została przesunięta na południe i utrzymywana jedynie za dnia; ważny sukces dla Państw Centralnych. U-4 nie przeprowadził żadnych ofensywnych działań w czasie rajdu i bitwy.

Pytanie: Czy "Perseo" był największym statkiem, który zatopił U-4?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy "Csepel" i "Balaton" wypełniły swoją misję?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Co pozwolił osiągnąć rajd przeprowadzony na siły blokujące cieśninę Otranto?
Odpowiedź: blokada dryfterów została przesunięta na południe i utrzymywana jedynie za dnia
Thatgamecompany

Flower był zdaniem Santiago pierwszą grą Thatgamecompany wykonaną bez powiązań z uniwersytetem. Na różnych etapach produkcji pracowało od sześciu do dziewięciu osób, a Chen pozostał w studiu przy cały okres produkcji. Muzyka do gry została skomponowana przez Vincenta Diamante, który pracował wraz z Chenem i Santiago nad Cloud. Grę produkowano przez dwa lata, z czego trzy czwarte czasu zespół spędził na tworzeniu prototypu. Po wybraniu elementów rozgrywki pracowano nad grą Flower zaledwie sześć miesięcy. Tak samo jak Flow, gra spotkała się z pozytywnym przyjęciem po premierze w lutym 2009 roku, znajdując się w czołówce najczęściej pobieranych gier roku na PlayStation Network i zdobywając szereg nagród. Po wydaniu Flower Thatgamecompany przeniosło swoją siedzibę do własnego budynku w Los Angeles.

Pytanie: Jaka gra Thatgamecompany nie była związana z uniwersytetem?
Odpowiedź: Flower

Pytanie: Kto napisał muzykę do gry Flower?
Odpowiedź: Vincent Diamant

Pytanie: Co zajęło najwięcej czasu przy produkcji gry Flower?
Odpowiedź: tworzenie prototypu

Pytanie: Kiedy ukończono pracę nad grą Flower?
Odpowiedź: w lutym 2009 roku
Thatgamecompany

W owym czasie popularność zdobywała dystrybucja cyfrowa. Chen i Santiago zauważyli, że daje im to możliwość tworzenia gier bez ponoszenia ryzyka finansowego charakterystycznego dla dystrybucji pudełkowej, wymagającej akumulacji kapitału poprzez pracę dla innych przedsiębiorstw produkujących gry. Thatgamecompany zostało założone 15 maja 2006 roku, gdy Chen i Santiago otrzymali dyplomy magisterskie. Spółka wkrótce potem podpisała kontrakt z Sony Computer Entertainment, którego uwagę przykuła gra Chena we Flashu, Flow – część jego pracy magisterskiej na USC. Thatgamecompany podpisało kontrakt na produkcję trzech gier przeznaczonych na nadchodzący system dystrybucji PlayStation Network, otrzymując także dofinansowanie i siedzibę w biurach Sony w Los Angeles.

Pytanie: Jakie korzyści stanowiła dla Chena i Santiago dystrybucja cyfrowa?
Odpowiedź: możliwość tworzenia gier bez ponoszenia ryzyka finansowego charakterystycznego dla dystrybucji pudełkowej

Pytanie: Jaka dystrybucja wiązała się z większym ryzykiem finansowym: pudełkowa czy cyfrowa?
Odpowiedź: pudełkowa

Pytanie: Gdzie Chen wykorzystał grę Flow?
Odpowiedź: w swojej pracy magisterskiej
Dorsz atlantycki

Pierwsze próby hodowli dorsza miały miejsce już w latach 70. XX w., ale nie poradzono sobie z dokarmianiem małych larw dorsza. W międzyczasie hodowcy uczyli się z błędów popełnianych przy hodowli łososia i twierdzą, że rozwiązali takie problemy związane z hodowlą jak zaśmiecanie wód morskich niezużytym pokarmem, odpadami i ucieczką dorsza z hodowli. Nadal starają się o polepszenie bilansu pokarmowego – do tej pory potrzeba im 1,5 kg pokarmu na 1 kg dorsza – co zmniejsza znacznie rentowność. Innym problemem jest potrzeba jednoczesnej hodowli planktonu, który jest pokarmem świeżo wyklutego, 4 milimetrowego dorsza. Problem ten znacznie hamuje jeszcze szybszy wzrost rozwoju hodowli dorsza. Poza tym hodowcom nie udaje się jeszcze kontrolować libida dorsza, które ma wpływ na jego wzrost: kiedy ryby zużywają swoją energię na produkcję jaj i nasienia, jedzą więcej, ale wolniej rosną. Przy kontroli libida używa się sztucznego światła umieszczanego pod wodą. Ma ono imitować dłuższe dni letnie i stymulować dorsza do zahamowania popędu płciowego, który pobudza dorsza w normalnych warunkach wiosną.

Pytanie: Co sprawiało trudność w hodowli dorsza w latach 70. XX wieku?
Odpowiedź: dokarmianie małych larw dorsza

Pytanie: Kiedy zaczęto próbować hodować dorsza?
Odpowiedź: w latach 70. XX w.

Pytanie: Ile pokarmu potrzeba na kilo dorsza?
Odpowiedź: 1,5 kg

Pytanie: Co dzieje się z rybami podczas produkcji jaj?
Odpowiedź: jedzą więcej, ale wolniej rosną
Dorsz atlantycki

Maksymalna długość ciała dorsza atlantyckiego według Cohena (1990) sięga 2 m, a dorsza bałtyckiego – 1,3 m. Eschmeyer i Herald (1983) oraz Robins i Ray (1986) powołują się na 183-centymetrowy rekord długości dorsza atlantyckiego, jednak przeciętna długość ciała jest znacznie mniejsza, u dorsza żyjącego w Morzu Północnym wynosi 30–80 cm, a w Bałtyku 30–70 cm. Przeciętna masa to 0,8–2 kg, maksymalna może wynosić 40 kg. Bigelow i Schroeder (1953) potwierdzają 96-kilogramowego (211 funtów) dorsza z populacji zachodnioatlantyckiej.

Pytanie: Ile wynosi przeciętna długość dorsza żyjącego w Morzu Północnym?
Odpowiedź: 30-80 cm

Pytanie: U dorsza żyjącego w jakich wodach przeciętna długość ciała wynosi maksymalnie 70 cm?
Odpowiedź: Bałtyku

Pytanie: Z jakiej populacji pochodził dorsz znaleziony przez Bigelowa i Schroedera, przekraczający przeciętną masę?
Odpowiedź: zachodnioatlantyckiej

Pytanie: Jacy naukowcy wspominają o 183-centymetrowym rekordzie długości dorsza atlantyckiego?
Odpowiedź: Eschmeyer i Herald oraz Robins i Ray
Róża (film 2011)

Zabezpieczywszy wstępnie poletko Róży, Tadeusz sadzi z nią kartofle. Zauważa po drodze grupę Mazurów i wdaje się w rozmowę z pastorem na temat przeszłości Róży. Pomimo bycia żoną niemieckiego żołnierza Róża uchodziła za propolską. Kiedy Niemcy wycofali się z Prus Wschodnich, Róża padła ofiarą zbiorowego gwałtu ze strony sowieckich żołnierzy, a przez to, że sowiecka jednostka wojskowa stacjonowała w jej gospodarstwie, lokalni Mazurzy patrzyli na nią z niechęcią. Poznawszy jej los i zdobywszy rower od lokalnego pasera, Tadeusz wraca do jej gospodarstwa, gdzie dowiaduje się, że Róża po raz kolejny padła ofiarą bandy Wasyla. Tadeusz próbuje złagodzić jej cierpienie. Na bagnach znajduje kolejne sztuki poniemieckiej broni, grodzi jej gospodarstwo i podarowuje jej pistolet. Wówczas jednak Róża doświadcza poronienia. Tadeusz prosi o pomoc zdekonspirowanego dawnego kolegę z Armii Krajowej, doktora Leliwę, który poddaje ją badaniu i przynosi morfinę dla uśmierzenia bólu.

Pytanie: Z kim Tadeusz sadzi ziemniaki?
Odpowiedź: z Różą

Pytanie: Kto jest mężem Róży?
Odpowiedź: niemiecki żołnierz

Pytanie: Jakie przestępstwo zostało popełnione na Róży?
Odpowiedź: gwałt

Pytanie: Czy Róża spodziewała się dziecka?
Odpowiedź: tak
Róża (film 2011)

Tadeusz zostaje sprowadzony do domu Róży, gdzie leczy się z ran. Nocą, śpiąc w jednym łóżku, oboje próbują zbliżenia miłosnego, jednak Róża nagle przerywa stosunek. Wnet Tadeusz zauważa, że ktoś próbuje się dostać do jej gospodarstwa. Detonuje ładunek wybuchowy z pozostałych na polu min. Na miejscu wybuchu dostrzega martwego szabrownika, po czym zakopuje go z Władkiem. Tymczasem Róża zwija się z bólu. Przysłany do niej radziecki lekarz zauważa, że w jej ciele pozostały elementy płodu, po czym orzeka raka mózgu. Obudziwszy się ze snu, w którym spędzał szczęśliwie czas z Różą i Jadwigą, Tadeusz zostaje zawiadomiony o szabrownictwie bandy Wasyla, która podpala chałupę Władka. Biorąc do ręki karabin wyborowy, zabija kilku szabrowników, po czym gości repatriantów w gospodarstwie Róży. Desperacko próbuje kupować na czarnym rynku morfinę dla obolałej kobiety. Gdy zastaje na miejscu Kazika, którego podwładni gwałcą ponownie Różę, daje im łapówkę i każe im odejść.

Pytanie: Gdzie Tadeusz z dramatu Róża zostaje wysłany w celu wygojenia obrażeń?
Odpowiedź: Do domu Róży

Pytanie: Z jakiej broni Tadeusz - bohater Róży - zabija szabrowników?
Odpowiedź: Karabinu wyborowego

Pytanie: Jakiego narkotyku poszukiwał Tadeusz - bohater Róży? 
Odpowiedź: Morfiny
LKB1

Wykazywano obecność LKB1 w mitochondriach i zakotwiczonego do błony komórkowej, za pośrednictwem farnezylacji cysteiny blisko C-końca. Białko posiada sygnał lokalizacji jądrowej (NLS) w N-końcowym niekatalitycznym obszarze białka (reszty 38-43). Mutacje w tym motywie sprawiają, że LKB1 jest rozproszone w całej komórce. Mutant LKB1 niezawierający NLS zachowuje zdolność supresji wzrostu komórki, co sugeruje, że w funkcji supresorowej kinazy LKB1 ma istotny udział cytozolowa frakcja białka. Ponadto, znany jest przynajmniej jeden mutant LKB1 (SL26), którego białko nie posiada trzech C-końcowych reszt aminokwasowych. Takie nieprawidłowe białko jest lokalizowane wyłącznie do jądra komórkowego, zachowuje aktywność katalityczną in vitro, ale nie jest zdolne do supresji wzrostu komórki.

Pytanie: Co powodują mutacje w motywie?
Odpowiedź: że LKB1 jest rozproszone w całej komórce

Pytanie: Jaką zdolność posiada mutant LKB1 niezawierający NLS?
Odpowiedź: supresji wzrostu komórki

Pytanie: Gdzie transportowane jest nieprawidłowe białko?
Odpowiedź: do jądra komórkowego
LKB1

Wykazano, że LKB1 bierze udział w regulacji biegunowości (polarności) komórek nabłonka jelita cienkiego (enterocytów). Wcześniej uważano, że ukształtowanie się biegunowości pojedynczego enterocyta, z wykształceniem rąbka szczoteczkowego na skierowanym do światła jelita biegunie komórki, zależy od interakcji z sąsiadującymi komórkami nabłonka. Pojedyncza komórka może jednak ulec polaryzacji na drodze aktywacji LKB1. Mechanizm, w którym LKB1 indukuje polaryzację może angażować grupę ssaczych kinaz serynowo-treoninowych, określanych łącznie jako rodzina PAR1. LKB1 wiąże się z białkiem PAR1, fosforyluje je i aktywuje. Zależność LKB1 i PAR1 wykazano też u innych organizmów; odpowiednikiem PAR1 u nicieni C. elegans jest grupa genów oznaczanych par (od partitioning defective), zawiadujących najprawdopodobniej asymetrycznym podziałem komórek w zarodku. Par4 jest domniemanym ortologiem LKB1 (patrz wyżej). Fenotyp inaktywacji Par4 i Par1 jest zbliżony, co sugeruje, że produkty białkowe obu tych genów także współpracują w kaskadzie kinazowej, tak jak LKB1-PAR1 u człowieka.

Pytanie: W jakiej części ciała występują enterocyty?
Odpowiedź: Jelicie cienkim

Pytanie: Co się dzieje w przypadku aktywacji LKB1 wobec komórek enterocytowych? 
Odpowiedź: Może ulec polaryzacji

Pytanie: Czym jest rodzina PAR1?
Odpowiedź: Mechanizm, w którym LKB1 indukuje polaryzację i angażuje grupę ssaczych kinaz serynowo-treoninowych

Pytanie: Co jest domniemanym ortologiem LKB1?
Odpowiedź: Par4
Antylopowiec modry

W 1974 Klein przebadał skamieniałości gatunków antylopowca z Afryki Południowej. Większość z nich reprezentowało antylopowce modrego i końskiego. Zapis kopalny sugeruje, że antylopowiec modry występował w dużej liczebności w czasie ostatniego zlodowacenia, około 0,1 miliona lat temu, że był bardziej pospolity od sympatrycznych antylop. Antylopowiec modry mógł adaptować się do bardziej otwartych siedlisk, niż antylopowiec koński, co stanowi istotną różnicę pomiędzy tymi gatunkami. Skamieliny antylopowca modrego znajdowano w jaskiniach Klasies River Caves, Nelson Bay oraz Swartklip na zachodzie gór Hottentots-Holland. Faith et al. w 2013 zauważyli, że zachodnia i wschodnia część Państwa Przylądkowego rozdzielały bariery biogeograficzne, jak Góry Przylądkowe czy lasy afromontane. Badanie z 2011 sugeruje, że niski poziom morza ułatwiał migracje dużych saków. W związku z tym podniesienie się poziomu morza z początkiem holocenu doprowadziło do fragmentacji populacji antylopowca modrego i oddaliło wiele z populacji od zachodniego wybrzeża. Skamieliny datowane na ten czas należą do rzadkości na zachodnim wybrzeżu, odkryto je natomiast na południowym wybrzeżu. Mogło mieć miejsce masowe wymieranie, które pozostawiło populacje głównie na bogatym w zasoby zachodnim Państwie Przylądkowym. Przyczyny znacznego spadku liczebności w populacjach antylopowca modrego niedługo przed przybyciem Europejczyków nie zostały zbadane. Głównymi przyczynami uszczuplenia pogłowia mogą okazać się konkurencja z trzodą hodowlaną i zniszczenie siedlisk.

Pytanie: Czego dokonał Klein w 1974 roku?
Odpowiedź: przebadał skamieniałości gatunków antylopowca z Afryki Południowej

Pytanie: Jaka jest zasadnicza różnica między antylopowcem modrym a końskim?
Odpowiedź: Antylopowiec modry mógł adaptować się do bardziej otwartych siedlisk, niż antylopowiec koński

Pytanie: W jakich miejscach znaleziono skamieliny antylopowca modrego?
Odpowiedź: w jaskiniach Klasies River Caves, Nelson Bay oraz Swartklip na zachodzie gór Hottentots-Holland

Pytanie: Czy wysokość poziomu morza ma wpływ na przemieszczanie się ssaków?
Odpowiedź: tak
Niszczyciele rakietowe projektu 61

Ocena projektu jednak nie była jednoznacznie pozytywna. Pomimo bogatego uzbrojenia, brakowało im możliwości zwalczania celów powietrznych i okrętów podwodnych na większych odległościach, oraz możliwości nawiązania skutecznej walki z okrętami nawodnymi. Pociski M-1 Wołna nie zapewniały efektywnej obrony zespołów floty przed większymi atakami, przy ich zasięgu ograniczonym do 15 km oraz możliwości zwalczania tylko jednego celu na zestaw. Jedynie w niewielkim stopniu uległo to poprawie przy modernizacji systemu do standardu Wołna-M o zasięgu do 22 km i możliwości wykorzystania przeciw okrętom, co było realizowane podczas remontów dopiero od 1977 roku. Szybkostrzelna artyleria mogła być skuteczna przeciw samolotom na małych odległościach, lecz jej mały kaliber skutkował niewielką skutecznością w walce z okrętami. Okręty nie miały też uzbrojenia do walki z okrętami podwodnymi na większych odległościach, a stałe bazowanie na nich śmigłowca i jego eksploatację utrudniał brak hangaru. Podkilowa stacja hydrolokacyjna miała jednakże początkowo ograniczony zasięg wykrywania (3,5 km), uniemożliwiający nawet wykorzystanie torped przeciw okrętom podwodnym na ich maksymalnym zasięgu (8 km) – przy tym same okręty podwodne mogły atakować okręt z większej odległości. Stopniowo ulepszano stacje hydrolokacyjne, lecz znaczący wzrost możliwości wykrywania okrętów podwodnych nastąpił dopiero na modernizowanych okrętach (zobacz niżej). Podczas modernizacji okręty otrzymały kompleks pocisków rakietowych woda-woda P-15M, lecz szybko przestał być nowoczesny, przy tym miał większe gabaryty i mniejszą liczbę pocisków, niż wprowadzane w drugiej połowie lat 70. systemy zachodnie. Zasięg pływania okrętów był mniejszy od porównywalnych okrętów zagranicznych. Do wad projektu zaliczano też niewygodę załogi (słaba wentylacja i hałas). Z kolei szerokie zastosowanie stopów lekkich i słabość systemu przeciwpożarowego zwiększały niebezpieczeństwo pożaru w razie uszkodzeń (przykład zatonięcia niszczyciela „Otważnyj”).

Pytanie: Jak daleki był zasięg Wołny-M?
Odpowiedź: 22

Pytanie: Do czego nadawała się szybkostrzelna artyleria?
Odpowiedź: przeciw samolotom na małych odległościach

Pytanie: Czy mały kaliber sprawdzał się w walce z łodziami?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy polskie okręty pływały na dalsze odległości niż zagraniczne?
Odpowiedź: nie
Niszczyciele rakietowe projektu 61

W związku z brakiem zdolności uderzeniowych okrętów, projekt ulepszono i ostatni okręt „Sdierżannyj” ukończono już jako projekt 61M (ros. М – modiernizirowannyj). Następnie, między 1971 a 1981 rokiem zmodernizowano w taki sposób pięć zbudowanych okrętów, oznaczonych jako projekt 61MP (ros. МП). Najbardziej widoczną zmianą stało się zainstalowanie w rufowej części czterech nieruchomych kontenerowych wyrzutni pocisków rakietowych woda-woda P-15M, skierowanych do tyłu, po dwa na burtach. Istotnym ulepszeniem była zamiana stacji hydrolokacyjnej na kompleks II generacji MGK-335 Płatina o znacznie lepszych parametrach, z anteną podkilową oraz anteną holowaną na rufie. Stacja ta ma możliwość aktywnego wykrywania okrętów podwodnych w odległości 25–30 km i pasywnego (szumonamierzania) z odległości 4–6 km; może również wykrywać torpedy z odległości 3 km. Zainstalowanie na rufie anteny holowanej sonaru wymagało podniesienia wyżej lądowiska dla śmigłowca. Wreszcie dodano dwie pary automatycznych sześciolufowych działek obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej kalibru 30 mm AK-630M, po jednej parze wraz z radarem kierowania ogniem MR-123 Wympieł-M na wysokich postumentach na każdej z burt w rejonie śródokręcia. Usunięto natomiast dwie wyrzutnie rakietowych bomb głębinowych RBU-1000, znajdujące się wcześniej w miejscu działek. Modernizowane okręty otrzymały też m.in. system walki radioelektronicznej MP-401 Start i stację odbioru sygnałów z boi hydrokaustycznych MG-409P. Na czterech modernizowanych okrętach wymieniono wyrzutnie torpedowe na PTA-53-1123/2 (zdjęte z krążowników śmigłowcowych projektu 1123). Zwiększono wreszcie zapas paliwa do 950 t i zapas prowiantu, co spowodowało wzrost autonomiczności do 25 dni oraz zasięgu do obliczeniowych 4000 Mm („Sdierżannyj” podczas prób przeszedł 4640 Mm z prędkością 18 w). W kodzie NATO okręty te zostały oznaczone jako Modified Kashin (Kashin Mod.).

Pytanie: Dlaczego projekt statków został udoskonalony?
Odpowiedź: W związku z brakiem zdolności uderzeniowych okrętów

Pytanie: Jaka była najwyraźniejsza różnica między okrętami projektu 61 a 61MP?
Odpowiedź: zainstalowanie w rufowej części czterech nieruchomych kontenerowych wyrzutni pocisków rakietowych woda-woda P-15M

Pytanie: Czym zastąpiono stację hydrolokacyjną obecną w okrętach projektu 61?
Odpowiedź: kompleksem II generacji MGK-335 Płatina

Pytanie: Co było konieczne w związku z zainstalowaniem anteny holowanej sonaru?
Odpowiedź: podniesienie wyżej lądowiska dla śmigłowca
El Al

Pomiędzy wrześniem 1969 a wrześniem 1970 przetoczyła się fala przemocy wymierzona w samoloty i obiekty linii lotniczych El Al. 8 września 1969 arabscy terroryści obrzucili granatami w odstępie kilku minut izraelskie ambasady w Hadze i Bonn oraz biuro El Al w Brukseli. Rannych zostało trzech pracowników El Al oraz jeden klient. Następnie 10 lutego 1970 terroryści z LFWP zaatakowali autobus przewożący pasażerów do samolotu El Al na lotnisku w Monachium. W ataku zginął jeden Izraelczyk, a jedenaście osób zostało rannych. Ta eskalacja przemocy zakończyła się jednoczesnym porwaniem trzech samolotów, które zostały 6 i 9 września uprowadzone na lotnisko Zerqa w Jordanii. Wśród porwanych samolotów miał znaleźć się także izraelski Boeing 707 El Al lecący z Amsterdamu do Nowego Jorku ze 148 pasażerami na pokładzie. Został zaatakowany przez dwóch terrorystów, jednak izraelscy ochroniarze oraz pasażerowie obezwładnili porywaczy i samolot awaryjnie lądował w Londynie.

Pytanie: Ile lat trwała fala przemocy na linie lotnicze El Al?
Odpowiedź: rok

Pytanie: Kiedy terroryści zaatakowali ambasadę w Hadze?
Odpowiedź: 8 września 1969

Pytanie: Ile osób zostało rannych w wyniku ataku terrorystycznego 8. 09. 1969?
Odpowiedź: cztery

Pytanie: W jakim mieście doszło do ataku na autobus z pasażerami?
Odpowiedź: w Monachium
El Al

15 czerwca 1961 uruchomiono stałe połączenie z Nowym Jorkiem. Samolot Boeing 707 należący do linii El Al ustanowił wówczas rekord świata w najdłuższym locie handlowym non stop – na trasie z Tel Awiwu do Nowego Jorku przebył 10 668 km w czasie dziewięciu godzin i trzydziestu trzech minut. Od tego czasu El Al przewoziły 56 tysięcy pasażerów rocznie, konkurując z liniami Qantas i Loftleiðir. W 1961 linie El Al zajęły 35. miejsce na świecie w rankingu przebytych mil (14. miejsce w lotach pasażerskich). Sukces El Al trwał do późnych lat 60. W 1968 ustanowiono regularne połączenie pasażerskie do Bukaresztu i towarowe do Europy i Stanów Zjednoczonych. Utworzono także własną niezależną firmę gastronomiczną Teshet Tourism and Aviation Services Ltd. Wszystkie te przedsięwzięcia przyniosły w tamtym roku zysk w wysokości dwóch milionów dolarów.

Pytanie: Połączenie lotnicze z jakim miastem zostało oddane do użytku w czerwcu 1961 roku?
Odpowiedź: Nowym Jorkiem

Pytanie: Jak wyglądał lot Boeinga 707, który 15 czerwca 1961 roku przyczynił się do ustanowienia rekordu świata w najdłuższym nieprzerwanym locie handlowym?
Odpowiedź: na trasie z Tel Awiwu do Nowego Jorku przebył 10 668 km w czasie dziewięciu godzin i trzydziestu trzech minut

Pytanie: Na jakiej liście te linie lotnicze uplasowały się na trzydziestej piątej pozycji w 1961 roku?
Odpowiedź: w rankingu przebytych mil

Pytanie: Jakie przeloty zaczęły być obsługiwane przez te linie lotnicze w 1968 roku?
Odpowiedź: regularne połączenie pasażerskie do Bukaresztu i towarowe do Europy i Stanów Zjednoczonych
Społeczeństwo jest niemiłe

Łukasz Wróblewski zauważa, że Masłowska w tekstach na płycie ukazuje, jakie jednostka ponosi koszty dla pozornie stabilnej i bezpiecznej wizji świata. Ukazywana codzienność jest konsekwencją reakcji wstrętu i wiąże się z wykluczeniem przez społeczeństwo zasadniczo niechętnie nastawione do osób i zjawisk niespełniających obowiązujących wzorców, np. związek dwóch osób ze znaczną różnicą wieku („Ryszard”). Masłowska krytykuje także media, które kreują popyt na to, co nietypowe, inne i wstrętne, czerpiąc korzyść z antagonizmów i skrajności („Kinga”). Masłowska jako antropolożka codzienności dokonuje przeglądu codzienności. W jej obserwacjach społeczeństwo, masując codziennością to, co wstrętne, staje się niemiłe.

Pytanie: O czym, zdaniem Wróblewskiego, pisze Masłowska?
Odpowiedź: jakie jednostka ponosi koszty dla pozornie stabilnej i bezpiecznej wizji świata

Pytanie: Do czego, zdaniem Wróblewskiego, społeczeństwo jest negatywnie natawione?
Odpowiedź: do osób i zjawisk niespełniających obowiązujących wzorców

Pytanie: Czy, zdaniem Wróblewskiego, Masłowska krytycznie wypowiada się na temat mediów?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Co, zdaniem Wróblewskiego, promują media?
Odpowiedź: to, co nietypowe, inne i wstrętne

Pytanie: W jakim utworze zostaje poruszona kwestia różnicy wieku między partnerami?
Odpowiedź: „Ryszard”