mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Modrzewnica pospolita

Rośnie na glebach kwaśnych (zwykle o odczynie gleby w przedziale pH od 3,8 do 5,0, ale notowana była w przedziale pH od 2,8 do 7,5), torfowych (rzadko też w piaskach), ubogich w związki azotu (typowym siedliskiem są torfowiska ombrotroficzne – zasilane w wody tylko z opadów, rzadziej rośnie na mezo- i eutroficznych źródliskach oraz w lasach bagiennych). Siedliska modrzewnicy są zwykle mocno podmokłe, z wysokim poziomem wody, jednak gatunek ten utrzymuje się także na glebach suchych, nawet w miejscach, gdzie całkowicie zanikły torfowce Sphagnum. To, że gatunek jest rzadko rejestrowany na przesuszonych torfowiskach, wiąże się nie tyle wprost z niedoborem wody, co z innymi skutkami towarzyszącymi odwadnianiu – zalesianiem, eksploatacją torfu, zaburzonym składem gatunkowym zbiorowisk. O ile takie zmiany nie wystąpią na osuszonym torfowisku – modrzewnica może utrzymywać się na nim dziesiątki lat po jego odwodnieniu.

Pytanie: W jaki sposób nawadniane są torfowiska ombrotroficzne?
Odpowiedź: tylko z opadów

Pytanie: Czy modrzewica pospolita jest w stanie przeżyć w środowisku gleb suchych?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Co sprawia, że modrzewica pospolita nieczęsto występuje na przesuszonych torfowiskach?
Odpowiedź: zalesianie, eksploatacja torfu, zaburzony skład gatunkowy zbiorowisk

Pytanie: Na glebach o jakim poziomie kwasowości jest w stanie rosnąć modrzewica pospolita?
Odpowiedź: zwykle o odczynie gleby w przedziale pH od 3,8 do 5,0, ale notowana była w przedziale pH od 2,8 do 7,5
Groch ze słoniną

Groch ze słoniną był w tym okresie jedną z podstawowych potraw obiadowych kuchni chłopów, która stała się, wobec ich fatalnej sytuacji prawnej i ekonomicznej, prawie całkowicie pozbawiona potraw mięsnych. Podobnie jak wcześniej, w wieku XVII nadal groch ze słoniną był jedną z codziennych potraw także na stole szlacheckim, o czym zaświadcza zachowany kontrakt na rok 1638, na mocy którego burmistrz Bełżyc Jan Nemorecki miał zapewnić na czas nauki w miejskiej szkole stancję synom szlachcica Jana Drohojowskiego oraz mieszczanina lubelskiego Tomasza Mirusa, a także ich nauczycielowi. Umowa określała wyżywienie młodych ludzi: jedną z wymienionych w niej potraw był groch ze słoniną, który miał się regularnie pojawiać na stole jako „jarzyna druga”, na zmianę z kapustą kwaszoną bądź świeżą ze słoniną, z zastrzeżeniem, że „ale słonina żeby nie była żółta, ale chędoga”.

Pytanie: Jaka warstwa społeczna głównie żywiła się grochem ze słoniną przed wiekiem XVII?
Odpowiedź: chłopi

Pytanie: Czy szlachta żywiła się grochem ze słoniną?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto pełnił funkcję burmistrza Bełżyc?
Odpowiedź: Jan Nemorecki

Pytanie: Kto miał zapewnić stancję synom szlachcica Jana Drohojowskiego oraz mieszczanina lubelskiego Tomasza Mirusa w okresie ich nauki?
Odpowiedź: Jan Nemorecki
Pacyfikacja strajku w kopalni „Wujek”

Pomiędzy godz. 11:00 a 12:00 do telefonu wywołano gen. Czesława Kiszczaka. Połączenie wywołał komendant wojewódzki MO w Katowicach, płk Jerzy Gruba. Zameldował on o: napiętej i groźnej sytuacji w rejonie kopalni „Wujek”, rannych milicjantach, zagrożeniu zdrowia i życia milicjantów, prośbie dowódców pododdziałów o zgodę na użycie broni. Czesław Kiszczak zdecydowanie odmówił i nie wyraził zgody na użycie broni. Polecił wszystkie pododdziały MO i WP wycofać z terenu kopalni, dokonać głębokiej oceny przyczyn i przedstawić propozycje dalszego działania. Gen. Wojciech Jaruzelski ocenił decyzję gen. Czesława Kiszczaka jako słuszną i kontynuował posiedzenie. Akcji jednak nie przerwano.

Pytanie: O czym poinformowany został Kiszczak?
Odpowiedź: napiętej i groźnej sytuacji w rejonie kopalni „Wujek”, rannych milicjantach, zagrożeniu zdrowia i życia milicjantów, prośbie dowódców pododdziałów o zgodę na użycie broni

Pytanie: Kto poprosił o zgodę na użycie broni?
Odpowiedź: Jerzy Gruba

Pytanie: Czy Kiszczak zgodził się, by pododdziały zaczęły strzelać?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co nakazał zrobić Kiszczak?
Odpowiedź: wszystkie pododdziały Milicji Obywatelskiej i Wojska Polskiego wycofać z terenu kopalni, dokonać głębokiej oceny przyczyn i przedstawić propozycje dalszego działania

Pytanie: Czy Jaruzelski zakwestionował polecenia wydane przez Kiszczaka?
Odpowiedź: nie
Pacyfikacja strajku w kopalni „Wujek”

Około godz. 9:00, podczas przemowy pułkownika, górnicy zaczynali śpiewać hymn państwowy oraz pieśń „Boże, coś Polskę”. Górnikom przekazano polecenie rozejścia się, w przeciwnym wypadku o godz. 11:00 zostaną użyte siły. O 9:30 z dyrekcji przekazano górnikom polecenie, aby teren kopalni opuściły wszystkie kobiety. Płk Piotr Gębka po wyjściu z kopalni przekazał płk. Kazimierzowi Wilczyńskiemu informację o braku pozytywnego rezultatu jego wizyty w kopalni. Około godz. 10:00 siły pacyfikacyjne zaczęły zajmować wyznaczone pozycje i odcięto kopalnię od miasta.

Pytanie: Kiedy górnicy w Kopalni Wujek podjęli się śpiewania hymnu?
Odpowiedź: Około godz. 9:00

Pytanie: Kto prowadził rozmowy z górnikami Kopalni Wujek?
Odpowiedź: Płk Piotr Gębka

Pytanie: Od której godziny górnicy z Kopalni Wujek zostali odcięci od wsparcia?
Odpowiedź: Około godz. 10:00
G7 (grupa)

Jednym z argumentów wysuwanych przez krytyków G7 jest jej niedemokratyczność. Grupa nie jest odpowiedzialna przed żadną międzynarodową organizacją i nie posiada formalnego statutu. Grupa, zdaniem krytyków, podejmuje jednostronnie decyzje, które mają globalne skutki dla wszystkich. Pozostała krytyka dotyczy odpowiedzialności krajów Północy za biedę krajów globalnego Południa. Bogate kraje odpowiadają, zdaniem krytyków, za problemy związane z globalizacją ekonomiczną, między innymi biedę i zadłużenie krajów rozwijających się, problemy ekologiczne, koncentrację kapitału w rękach korporacji i pojedynczych osób.

Pytanie: Za co, według przeciwników tej organizacji, są odpowiedzialne państwa bogate?
Odpowiedź: problemy związane z globalizacją ekonomiczną, między innymi biedę i zadłużenie krajów rozwijających się, problemy ekologiczne, koncentrację kapitału w rękach korporacji i pojedynczych osób

Pytanie: Czy według przeciwników tej organizacji ma ona charakter demokratyczny?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jakiej części świata państwa mają gorszą sytuację ekonomiczną?
Odpowiedź: na południu

Pytanie: Czy według przeciwników tej organizacji państwa Północy mają wpływ na złą sytuację ekonomiczną państw Południa?
Odpowiedź: tak
Tablice pamiątkowe Tchorka w Warszawie

Niełatwo określić, ile znajdujących się w Warszawie miejsc walk i męczeństwa upamiętniono tablicami projektu Tchorka. Marian Gajewski podawał, iż do 1979 roku na terenie stolicy zainstalowano 448 tego typu tablic. Wiele tablic erygowanych w latach 50. i 60. uległo jednak zniszczeniu w trakcie wyburzeń domów oraz modernizacji i rozbudowy miejskiej sieci komunikacyjnej. Pod koniec 1983 roku w stolicy znajdowało się wciąż ok. 200 tablic Tchorka. W swoim rejestrze z 1987 roku Stanisław Ciepłowski oceniał ich liczbę na ok. 180. W niniejszym artykule opisanych jest 165 tablic znajdujących się w granicach administracyjnych miasta stołecznego Warszawy.

Pytanie: Ile tablic upamiętniających walki Polaków znajdowało się w Warszawie do 1979 roku według Gajewskiego?
Odpowiedź: 448

Pytanie: Kto zaprojektował większość warszawskich Tablic upamiętniających walki Polaków?
Odpowiedź: Tchorek

Pytanie: Kto w 1987 roku wskazał liczbę warszawskich tablic upamiętniających walki Polaków?
Odpowiedź: Stanisław Ciepłowski

Pytanie: Kto podał, że w Warszawie znajdowało się 448 tablic upamiętniających walki Polaków?
Odpowiedź: Marian Gajewski

Pytanie: W jakich latach zniszczono wiele warszawskich tablic upamiętniających walki Polaków?
Odpowiedź: 50. i 60
Tablice pamiątkowe Tchorka w Warszawie

Tablice Tchorka bywają krytykowane za swój zuniformizowany kształt, przypadkowość lokalizacji oraz złą ekspozycję (część tablic znajduje się na posesjach zamkniętych i pozostaje trudno dostępna dla przechodniów). Wiele tablic znajduje się obecnie w złym stanie technicznym. Napisy na niektórych tablicach zawierają błędy gramatyczne, ortograficzne i interpunkcyjne (był to m.in. rezultat pośpiechu towarzyszącego ich tworzeniu). Niejednokrotnie zawierają także błędy merytoryczne – najczęściej w postaci nieprawidłowej daty lub niedokładnej liczby ofiar. W kilku wypadkach tablice upamiętniają wydarzenia, na temat których brak wzmianek w źródłach historycznych lub o których można wręcz z całkowitą pewnością powiedzieć, że nigdy nie miały miejsca. W 2009 roku Urząd m.st. Warszawy powołał zespół, który dokonał inwentaryzacji istniejących wciąż miejsc pamięci. Nie podjęto jednak wtedy żadnych działań mających na celu korektę błędów zawartych w napisach. Kilka lat później przy niektórych tablicach Tchorka zamontowane zostały tabliczki z plastiku, zawierajace dodatkowe informacje na temat upamiętnionych wydarzeń.

Pytanie: Z jakiego powodu piętnuje się obecnie tablice Tchorka?
Odpowiedź: zuniformizowany kształt, przypadkowość lokalizacji oraz złą ekspozycję

Pytanie: Czy tablice Tchorka zachowały dobrą kondycję?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy tablice Tchorka zawierają wyłącznie rzetelne informacje?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jaki sposób uzupełniono brakujące na tablicach Tchorka informacje?
Odpowiedź: zamontowane zostały tabliczki z plastiku
Dworzec Główny w Warszawie

Resztki dworca rozebrano po wojnie. Wypalony szkielet dworca został zwalony w maju 1947. Jego funkcje przejął tymczasowy dworzec Warszawa Główna przy ul. Towarowej. W toku prac nad odgruzowaniem i odbudową linii średnicowej teren został uprzątnięty, a na wschód od niego, u zbiegu ul. Marszałkowskiej i Alej Jerozolimskich powstał prowizoryczny drewniany dworzec Warszawa Śródmieście, otwarty dla pasażerów 23 czerwca 1949. Porządkowanie zgliszcz dawnego Dworca Głównego zakończono dopiero w 1952, w czasie prac budowlanych przy wznoszeniu Pałacu Kultury i Nauki. Wtedy też przykryto cały teren betonową płytą, na której urządzono tereny zielone. Natomiast w oparciu o pozostałości podziemnych peronów oryginalnego dworca w 1955 powstał nowy dworzec Warszawa Śródmieście autorstwa Arseniusza Romanowicza i Piotra Szymaniaka.

Pytanie: Co zrobiono z pozostałościami dworca?
Odpowiedź: rozebrano

Pytanie: Gdzie zbudowano dworzec tymczasowy?
Odpowiedź: u zbiegu ul. Marszałkowskiej i Alej Jerozolimskich
Dworzec Główny w Warszawie

Do czasu jego wybudowania istniejący dworzec miał zostać uzupełniony o drewniany „dworzec centralny czasowy” zaprojektowany w 1919 przez Tadeusza Zielińskiego i Maksymiliana Bystydzieńskiego. Dworzec ten zrealizowano w latach 1920–1921 na północ od istniejących od pierwszej połowy XIX wieku budynków stacji Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, wzdłuż ulicy Chmielnej. Miał służyć mieszkańcom stolicy przez najwyżej dekadę, jednak dotrwał do końca II wojny światowej. W 1921 komisja do spraw przebudowy węzła warszawskiego przy Ministerstwie Komunikacji ogłosiła konkurs na projekt docelowego dworca centralnego. Projekt miał objąć cały należący do Polskich Kolei Państwowych kwartał pomiędzy ulicami Marszałkowską, Chmielną, Towarową i Alejami Jerozolimskimi, jednak konkurs nie przyniósł rozstrzygnięcia, jego wyniki były niezadowalające, a uczestników niewielu. Wkrótce potem trudna sytuacja finansowa państwa spowodowała, że plany budowy dworca odłożono w bliżej niesprecyzowaną przyszłość.

Pytanie: Jaki teren miał być objęty konkursowym projektem docelowego dworca centralnego?
Odpowiedź: cały należący do Polskich Kolei Państwowych kwartał pomiędzy ulicami Marszałkowską, Chmielną, Towarową i Alejami Jerozolimskimi

Pytanie: Dlaczego konkurs na projekt docelowego dworca centralnego zorganizowany w 1921 roku nie posiadał zwycięzcy?
Odpowiedź: jego wyniki były niezadowalające, a uczestników niewielu

Pytanie: Co sprawiło, że w okolicach 1921 roku plany budowy dworca zostały zawieszone?
Odpowiedź: trudna sytuacja finansowa państwa

Pytanie: Jak długo pozostawał w użytku ukończony w 1921 roku dworzec centralny czasowy?
Odpowiedź: do końca II wojny światowej
Hermann von Soden

Von Soden wprowadził też nowe oznakowanie dla rękopisów, do sigli symbolizujących dany rękopis wprowadził nawet jego datę, rolę tę pełnił trzeci liczebnik od końca. δ150 oznaczał rękopis z X wieku, δ150 – rękopis z XI wieku, δ250 – rękopis z XII wieku, a δ350 – rękopis z XIII wieku. Rękopisy, które powstały przed X wiekiem nie były tak dokładnie oznakowane, von Soden przewidział dla niech symbole od δ1 do δ49 (symbol δ oznacza rękopis zawierający cały Nowy Testament). Istnieje jednak wielka liczba ε-rękopisów (tj. zawierających tekst czterech Ewangelii), zbyt wielka by ją zawrzeć numerami 1-99 i dlatego po zlistowaniu dziesięciowiecznych rękopisów od ε1 do ε99, Soden zastosował siglum ε1000 (i następne), po czym jedenastowieczne rękopisy zaczął od siglum ε100. Dodatkową słabością tego systemu był fakt, iż wiele rękopisów nie posiadało pewnych dat. Nie wiadomo co zrobić w sytuacji, gdy dany rękopis zostanie przypisany do innego wieku. System von Sodena nie przewiduje takich sytuacji.

Pytanie: Jaki symbol oznacza rękopis z XIII wieku?
Odpowiedź: δ350

Pytanie: Co oznacza symbol δ250 wprowadzony przez Von Sodena?
Odpowiedź: rękopis z XII wieku

Pytanie: Kto wymyślił symbole do oznaczania poszczególnych rękopisów?
Odpowiedź: Von Soden

Pytanie: Jaki rękopis oznacza symbol δ?
Odpowiedź: zawierający cały Nowy Testament

Pytanie: Jaki tekst zawierały ε-rękopisy?
Odpowiedź: czterech Ewangelii
Katastrofa promu Jan Heweliusz

W noc katastrofy na morzu panował bardzo silny sztorm. Na bliźniaczym promie Heweliusza – Koperniku – na przyrządzie do pomiaru siły wiatru skończyła się skala. Mimo to wszystkie promy wyszły tej nocy w morze z uwagi na bardzo duży ruch – następne ciężarówki już czekały na nabrzeżu na przeprawę do Szwecji. Wbrew zaleceniom, mimo silnego wiatru bocznego, załoga uruchomiła system kompensacji przechyłu przeznaczony do wyrównania obciążenia ładunkiem; przed wyjściem w morze powinien był zostać dezaktywowany, gdyż nie jest w stanie z wyprzedzeniem reagować na nagłe zmiany przechyłu statku. W wyniku chwilowego zmniejszenia naporu wiatru statek zmienił kurs, przez co wiatr – zamiast działać na zabalastowaną burtę – działał na przeciwległą i dwie dotychczas równoważące się siły zostały zsumowane. Około godziny 4 silny huragan uderzył w burtę statku i prom zaczął się przechylać. Po tym jak mocowania się pozrywały i ciężarówki zaczęły się przemieszczać po pokładach i rozsypywać ładunki, jednostka nie była już w stanie dłużej utrzymać się na powierzchni. O godzinie 5:12 prom przewrócił się. Przy wzywaniu pomocy załoga nie znała pozycji statku, co spowodowało opóźnienie w akcji ratowniczej. Po przewróceniu się kadłub statku w pozycji do góry dnem dryfował przez kilka dni po Bałtyku (w kadłubie było powietrze utrzymujące go na powierzchni); niestety służbom ratunkowym nie udało się dostać do środka promu.

Pytanie: Jakie były warunki pogodowe w momencie katastrofy?
Odpowiedź: panował bardzo silny sztorm

Pytanie: Dlaczego statki opuściły port w złych warunkach pogodowych?
Odpowiedź: z uwagi na bardzo duży ruch

Pytanie: Co zrobiła załoga promu, pomimo przeciwwskazań?
Odpowiedź: uruchomiła system kompensacji przechyłu przeznaczony do wyrównania obciążenia ładunkiem

Pytanie: Dlaczego system kompensacji powinien zostać wyłączony przed opuszczeniem portu?
Odpowiedź: gdyż nie jest w stanie z wyprzedzeniem reagować na nagłe zmiany przechyłu statku

Pytanie: Kiedy statek runął?
Odpowiedź: O godzinie 5:12
Katastrofa promu Jan Heweliusz

Przed zatonięciem prom miał 28 wypadków – przechylał się na pełnym morzu, dwukrotnie przewracał się w porcie, zderzał z kutrami rybackimi oraz miał awarię silnika. We wrześniu 1986 roku wybuchł na nim również pożar. Prom płynął wówczas ze Świnoujścia do Ystad z 33 marynarzami, 6 pasażerami, 26 wagonami kolejowymi i 6 tirami. W czasie rejsu w agregacie naczepy-chłodni ciężarówki zaparkowanej na wyższym pokładzie samochodowym (prom miał dwa pokłady – wyższy samochodowy i niższy kolejowy) doszło do zwarcia i wybuchł pożar. Ciężarówka spłonęła, a ogień przeniósł się do nadbudówki. Armator Polskie Linie Oceaniczne wykonał remont w stoczni w Hamburgu i zalał spalony pokład 60 tonami betonu. Stwierdzono potem, że nielegalna wylewka przeciążyła statek i powiększyła jego problemy ze statecznością, które miał już od pierwszego rejsu ze względu na wadliwie zbudowaną nadbudówkę oraz wadliwy system balastowy).

Pytanie: Czy zdarzenie, w wyniku którego zatonął było jego pierwszym wypadkiem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakiego typu wypadkom ulegał przed zdarzeniem, w wyniku którego zatonął?
Odpowiedź: przechylał się na pełnym morzu, dwukrotnie przewracał się w porcie, zderzał z kutrami rybackimi oraz miał awarię silnika. We wrześniu 1986 roku wybuchł na nim również pożar

Pytanie: Co wywołało pożar, który wybuch na tej jednostce w 1986 r.?
Odpowiedź: w agregacie naczepy-chłodni ciężarówki zaparkowanej na wyższym pokładzie samochodowym doszło do zwarcia

Pytanie: Czy zalanie pokładu tej jednostki betonem w trakcie jej remontu po pożarze było legalne?
Odpowiedź: nie
Sprawa Tomasza Komendy

W 2000 Komenda został aresztowany. Podczas przesłuchania tylko raz potwierdził policjantom, że tamtej nocy był w Miłoszycach i miał tam odbyć dobrowolny stosunek z pewną dziewczyną. Później powtarzał, że te wyjaśnienia zostały na nim wymuszone groźbami i zastraszaniem. 14 listopada 2003 przez sąd I instancji został skazany na 15 lat pozbawienia wolności za gwałt i morderstwo. 16 czerwca 2004 Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił ten wyrok, zaostrzając mu karę i kwalifikację prawną, a następnie skazując go prawomocnie na karę 25 lat więzienia. Kasacja od tego wyroku, w 2005, została przez Sąd Najwyższy oddalona. W trakcie śledztwa Komenda złożył zeznanie, w którym przyznał się do popełnienia zbrodni. Później w wywiadzie dla Superwizjera TVN w 2006 roku wyjaśnił, że zeznanie wymuszono na nim biciem.

Pytanie: Czy Komenda przyznał, że to on dokonał tej zbrodni?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak Komenda odniósł się do faktu, że w trakcie śledztwa przyznał się do winy?
Odpowiedź: wyjaśnił, że zeznanie wymuszono na nim biciem

Pytanie: Jaki wyrok wymierzono Komendzie w pierwszej instancji?
Odpowiedź: 15 lat pozbawienia wolności

Pytanie: W jaki sposób rozpatrzył tę sprawę Sąd Apelacyjny?
Odpowiedź: zmienił wyrok, zaostrzając karę i kwalifikację prawną, a następnie skazując go prawomocnie na karę 25 lat więzienia

Pytanie: Jakim rezultatem zakończyła się kasacja od wyroku Sądu Apelacyjnego?
Odpowiedź: została przez Sąd Najwyższy oddalona
Sprawa Tomasza Komendy

W 2000 w programie telewizyjnym Telewizyjne Biuro Śledcze przedstawiono rysunek z wizerunkiem mężczyzny, z którym miała bawić się wtedy 15-latka. Po programie na policję zadzwoniła Dorota P., która stwierdziła, że osoba z rysunku jest podobna do wnuka jej sąsiadki, Tomasza Komendy. Eksperci z Akademii Medycznej we Wrocławiu napisali, że włos znaleziony na kominiarce z miejsca zbrodni może do niego należeć, jak również ślad zębów na ciele ofiary mógłby być jego, z zastrzeżeniem, że także kilku innych osób. Dwa psy policyjne, niezależnie od siebie, wskazały, że zapach z czapki ofiary należy do Komendy. Z kolei 12 osób dało mu alibi, że tamtego sylwestra spędzał we Wrocławiu.

Pytanie: Kto rzucił podejrzenie na Komendę?
Odpowiedź: Dorota P

Pytanie: Na jakiej podstawie Dorota P. rzuciła podejrzenie na Komendę?
Odpowiedź: rysunku z wizerunkiem mężczyzny, z którym miała bawić się wtedy 15-latka

Pytanie: Czy eksperci jednoznacznie potwierdzili, że ślad zębów na ciele dziewczyny może należeć tylko do niego?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie dowody miały potencjalnie potwierdzać winę Komendy?
Odpowiedź: włos znaleziony na kominiarce z miejsca zbrodni, ślad zębów na ciele ofiary, zapach z czapki ofiary
Marta Lempart

Po dojściu w 2015 do władzy Prawa i Sprawiedliwości zaangażowała się w protesty Komitetu Obrony Demokracji. Po wpłynięciu do Sejmu projektu zaostrzającego przepisy antyaborcyjne, 25 września 2016, podczas protestu we Wrocławiu, wezwała Polki do ogólnopolskiego strajku 3 października 2016. Inspiracją do pomysłu strajku był islandzki strajk z 1975. Dzień po ogłoszeniu pomysłu, chęć udziału w proteście wyraziło na Facebooku ponad 60 tys. osób. 3 października 2016 kobiety manifestowały na ulicach 150 miast Polski, co miało przekonać PiS do zamrożenia prac nad projektem. Marta Lempart przewodziła marszowi we Wrocławiu. Na fali protestu narodził się Ogólnopolski Strajk Kobiet (OSK), którego Lempart została twarzą i jedną z liderek. Wraz z OSK w kolejnych latach organizowała zarówno protesty w sprawie praw kobiet, jak i przeciw ukrywaniu pedofilii w Kościele katolickim (pod hasłem #BabyShoesRemember), w obronie niezależności sądownictwa czy przeciw nacjonalistycznym marszom i zgromadzeniom.

Pytanie: Co stanowiło inspirację dla idei przeprowadzenia protestów?
Odpowiedź: islandzki strajk z 1975

Pytanie: Kiedy odbyły się ogólnopolskie strajki zainicjowane przez działaczkę?
Odpowiedź: 3 października 2016

Pytanie: W ilu polskich ośrodkach miejskich pojawili się protestujący?
Odpowiedź: 150

Pytanie: Jaki był zamysł organizacji ogólnopolskich protestów z października 2016 roku?
Odpowiedź: miały przekonać PiS do zamrożenia prac nad projektem
Rada Ministrów w Polsce

Zgodnie z art. 158 ust. 1 in fine Konstytucji, możliwe jest także powołanie nowej Rady Ministrów w trybie tzw. konstruktywnego wotum nieufności. Sejm wyraża Radzie Ministrów votum nieufności większością ustawowej liczby posłów na wniosek złożony przez co najmniej 46 posłów, w którym imiennie powinien być wskazany kandydat na Prezesa Rady Ministrów. W sytuacji przyjęcia takiej uchwały przez Sejm, Prezydent ma obowiązek przyjąć dymisję Rady Ministrów, a następnie – zdaniem niektórych – powierzyć jej dalsze sprawowanie obowiązków do czasu wyboru nowego rządu i powołać wskazanego w uchwale o wotum nieufności kandydata na Prezesa Rady Ministrów, co rozpoczyna zasadniczą procedurę powoływania Rady Ministrów. Według innej interpretacji, po przyjęciu dymisji Rady Ministrów, Prezydent ma powołać Prezesa Rady Ministrów wskazanego w uchwale Sejmu i na jego wniosek pozostałych członków Rady Ministrów, jednak tak powołana Rada Ministrów nie musi już się ubiegać o wotum zaufania.

Pytanie: Ilu posłów musi podpisać się pod wnioskiem o votum nieufności?
Odpowiedź: co najmniej 46
Rada Ministrów w Polsce

Prezes Rady Ministrów, tworząc organy pomocnicze, określa jednocześnie ich nazwę, skład, zakres działania oraz tryb postępowania (np. Komisja Wspólna Rządu i Samorządu Terytorialnego). Innymi organami pomocniczymi, o których mówi ustawa mogą być powoływane w drodze rozporządzenia komisje do opracowywania projektów kodyfikacji określonych dziedzin prawa, komisje wspólne, w skład których wchodziliby członkowie rządu oraz reprezentanci określonych instytucji lub środowisk, których rozpatrywana sprawa by dotyczyła. Przy Prezesie Rady Ministrów działa także Rada Legislacyjna oraz Rządowe Centrum Legislacji.

Pytanie: Jakie aspekty organów pomocniczych definiuje Prezes Rady Ministrów?
Odpowiedź: nazwę, skład, zakres działania oraz tryb postępowania

Pytanie: Kto jest odpowiedzialny za kreowanie organów pomocniczych?
Odpowiedź: Prezes Rady Ministrów

Pytanie: Czy w najbliższym otoczeniu Prezesa Rady Ministrów działa Rada Legislacyjna?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie dwa typy komisji mogą być organami pomocniczymi, powoływanymi przez Prezesa Rady Ministrów?
Odpowiedź: komisje do opracowywania projektów kodyfikacji określonych dziedzin prawa, komisje wspólne

Pytanie: Czy Komisja Wspólna Rządu i Samorządu Terytorialnego została utworzona przez Prezesa Rady Ministrów?
Odpowiedź: tak