mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
XXII Puchar Gordona Bennetta (balonowy)

W ramach przygotowania do zawodów Komisja Sportowa Aeroklubu Rzeczypospolitej Polskiej wprowadziła zmiany w regulaminie. Przyjęto, że każdy narodowy aeroklub może zgłosić maksymalnie trzy balony w terminie do 1 lipca (pierwszy termin) i 1 sierpnia (drugi termin) 1934 roku. Dodatkowo za każdy balon należało wpłacić wpisowe, które miało różną wysokość w zależności od terminu i podlegało zwrotowi (100 zł) jeśli balon wystartuje. Załoga mogła liczyć maksymalnie dwie osoby, a balon mieć 2200 m³ pojemności. Założono, że jeśli nie zgłoszą się przynajmniej trzy aerokluby, zawody zostaną przełożone na następny rok. Zgodnie z regulaminem i przepisami międzynarodowymi, każdy balon musiał być w nocy oświetlony przez zwisające 5 metrów poniżej kosza białe światło, które musiało być widoczne ze wszystkich kierunków, oraz posiadać flagę narodową i rodzimego aeroklubu. Po wylądowaniu załoga powinna przesłać informację do Aeroklubu Rzeczypospolitej Polskiej o czasie i miejscu lądowania. Po wylądowaniu zawodnicy musieli znaleźć świadków (w tym jedną „osobę urzędową”), którzy mogli potwierdzić im dane w zaświadczeniu lądowania. Zawierało ono: współrzędne miejsca lądowania, opis terenu, na którym wylądował kosz i powłoka, potwierdzenie, że „na miejscu lądowania znajduje się powłoka balonu, kosz i obręcz nośna”, czas lądowania (wg czasu lokalnego i warszawskiego), informację o najbliższym dużym mieście.

Pytanie: Pod jakim warunkiem uczestnicy mieli otrzymać zwrot wpisowego?
Odpowiedź: jeśli balon wystartuje

Pytanie: Czy na pokładzie jednego balonu mógł przebywać jeden uczestnik?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie dokumenty regulowały kwestię oświetlenia wszystkich balonów?
Odpowiedź: regulamin i przepisy międzynarodowe

Pytanie: Jakie dane miało obejmować zaświadczenie lądowania?
Odpowiedź: współrzędne miejsca lądowania, opis terenu, na którym wylądował kosz i powłoka, potwierdzenie, że „na miejscu lądowania znajduje się powłoka balonu, kosz i obręcz nośna”, czas lądowania (wg czasu lokalnego i warszawskiego), informację o najbliższym dużym mieście
Małgorzata Raczyńska-Weinsberg

Działa społecznie, współpracuje z Caritas Polska. Odznaczona Orderem Ambasadora Rozwoju Profilaktyki Zdrowia w Polsce (przyznawany przez Fundację „Akademia Zdrowia i Urody”, Stałe Przedstawicielstwo ONZ w Polsce oraz Światową Organizację Zdrowia za zaangażowanie na rzecz profilaktyki onkologicznej, poprawy sytuacji osób niepełnosprawnych w Polsce oraz zapobieganiu krzywdzeniu i wykorzystywaniu dzieci, a także za zaangażowanie w problemy ochrony środowiska). Ewa Błaszczyk wręczyła jej Order Anioła nr 2 Fundacji „Akogo?”.

Pytanie: Jaką nagrodę Fundacji "Akademia Zdrowia i Urody" otrzymała działaczka?
Odpowiedź: Order Ambasadora Rozwoju Profilaktyki Zdrowia w Polsce

Pytanie: Za jakie czyny przyznawany jest Order Ambasadora?
Odpowiedź: za zaangażowanie na rzecz profilaktyki onkologicznej, poprawy sytuacji osób niepełnosprawnych w Polsce oraz zapobieganiu krzywdzeniu i wykorzystywaniu dzieci, a także za zaangażowanie w problemy ochrony środowiska

Pytanie: Jaką nagrodę przekazała działaczce Błaszczyk?
Odpowiedź: Order Anioła nr 2 Fundacji „Akogo?”

Pytanie: Na rzecz jakiej fundacji działa dziennikarka?
Odpowiedź: Caritas Polska
Mieczysław Widaj

15 marca 1945 został zmobilizowany do Ludowego Wojska Polskiego. W maju tego roku został sędzią Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie, później mianowany sędzią Wojskowego Sądu Rejonowego w Łodzi. W 1948 został członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1949 został awansowany na zastępcę przewodniczącego Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie. Od 1952 był przewodniczącym tego sądu. W okresie od sierpnia 1954 do grudnia 1956 był zastępcą przewodniczącego Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie. W 1955 otrzymał awans na stopień pułkownika. 18 grudnia 1956 został przeniesiony do rezerwy.

Pytanie: Do jakiej formacji został włączony w marcu 1945 roku?
Odpowiedź: do Ludowego Wojska Polskiego

Pytanie: Kiedy został włączony do sił Ludowego Wojska Polskiego?
Odpowiedź: 15 marca 1945

Pytanie: Do jakiego ugrupowania politycznego dołączył sędzia w 1948 roku?
Odpowiedź: Polskiej Partii Robotniczej

Pytanie: Kiedy został wyróżniony tytułem pułkownika? 
Odpowiedź: W 1955
Paweł Rozwadowski

Wraz z Robertem Brylewskim prowadzili projekt Max i Kelner oraz Kabaret Starszych Punków wraz z muzykami Brygady Kryzys i Izraela. W 2007 roku wrócił do zespołu Izrael. Początkowo występował gościnnie, a niedługo potem już jako stały członek zespołu. W 2010 roku po raz trzeci reaktywował Deuter. Jesienią 2011 roku Deuter wydał album Śmieci i diamenty. W 2012 roku Rozwadowski napisał książkę pt. To zupełnie nieprawdopodobne, wydaną przez Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego. Współpracował z Polskim Radiem RDC, gdzie przygotowywał audycje muzyczne. Do śmierci występował w zespołach Deuter i Izrael. W 2019 roku ukazał się album Deuter – Róbrege '84. Jesienią 2019 roku w zespole Niecierpiące Zwłoki nagrał kilka piosenek do tekstów Grzegorza Wróblewskiego.

Pytanie: Do jakiej formacji ponownie muzyk dołączył w 2007 roku?
Odpowiedź: Izrael

Pytanie: Jak zatytułowany był debiutancki krążek Deuter z 2011 roku?
Odpowiedź: Śmieci i diamenty

Pytanie: Jak muzyk zatytułował swoją publikację z 2012 roku?
Odpowiedź: To zupełnie nieprawdopodobne

Pytanie: Jakie było zadanie muzyka podczas współpracy z Polskim Radiem RDC?
Odpowiedź: przygotowywał audycje muzyczne

Pytanie: W którym roku zmarł muzyk?
Odpowiedź: w 2019
Paweł Rozwadowski

W styczniu 1979 roku założył zespół Fornit, który dwa lata później wziął udział w I Ogólnopolskim Festiwalu Nowej Fali w Kołobrzegu. Zespół został zapamiętany z utworu pt. „Lepsza kiła od Ił-a”, będącego ironicznym nawiązaniem do samolotów produkcji radzieckiej. Za ten utwór Fornit dostał ogólnopolski zakaz występów. Niedługo później Rozwadowski założył zespół Dexapolkort-A, a następnie z Kamilem Stoorem No Price, który w styczniu 1981 roku przekształcił się w Deuter. Wiosną 1982 roku zespół koncertował z Republiką, a latem 1982 roku wystąpił w filmie dokumentalnym Koncert w reżyserii Michała Tarkowskiego. Ponadto Deuter odbył trasę koncertową „Rock Galicja” z Dezerterem i TZN Xenną. Deuter swoje koncerty wzbogacał krótkimi projekcjami filmowymi zrobionymi na taśmie 8 mm. Deuter zawiesił działalność w 1983 roku.

Pytanie: W którym roku powstała grupa Fornit? 
Odpowiedź: 1979

Pytanie: W jakiej miejscowości odbyła się pierwsza edycja Ogólnopolskiego festiwalu Nowej Fali? 
Odpowiedź: w Kołobrzegu

Pytanie: Kto był twórcą zespołu Dexapolkort-A?
Odpowiedź: Rozwadowski
Lidia Lwow-Eberle

Latem 1943 wstąpiła do oddziału partyzanckiego AK ppor. Antoniego Burzyńskiego „Kmicica”. Oddział ten został 26 sierpnia 1943 podstępnie rozbrojony i częściowo wymordowany przez sowiecką brygadę partyzancką dowodzoną przez płka Fiodora Markowa. Po tym wydarzeniu „Ewa” przeszła do 5 Brygady Wileńskiej AK mjr Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki” i została tam sanitariuszką. Brała udział w wielu walkach Brygady, m.in. z Niemcami pod Worzianami 31 stycznia 1944, gdzie została ranna, i ze zgrupowaniem sowieckiej partyzantki pod Radziuszami 3 dni później. W sierpniu 1944 przeszła wraz z Brygadą na Białostocczyznę. Mianowana została podporucznikiem.

Pytanie: Jakim pseudonimem posługiwał się Burzyński?
Odpowiedź: Kmicic

Pytanie: Jak nazywał się dowódca formacji, która dokonała mordu na oddziale "Ewy"?
Odpowiedź: Fiodor Markow

Pytanie: Do jakiej formacji wojskowej dołączyła działaczka po wydarzeniach z 26 sierpnia 1943 roku?
Odpowiedź: 5 Brygady Wileńskiej AK

Pytanie: Kto dowodził brygadą, w której "Ewa" pracowała jako sanitariuszka?
Odpowiedź: Zygmunt Szendzielarz

Pytanie: Jaką funkcję pełniła "Ewa" w brygadzie Szendzielarza?
Odpowiedź: sanitariuszki
Tymoteusz Puchacz

Swój debiut w Lechu Poznań Tymoteusz Puchacz zaliczył 7 maja 2017 w wyjazdowym spotkaniu ligowym przeciwko Termalice, wchodząc na boisko w 80 minucie. Wiosną sezonu 2017/2018 został wypożyczony do pierwszoligowego Zagłębia Sosnowiec, z którym wywalczył awans do Ekstraklasy. Sezon 2018/2019 rozpoczął z Zagłębiem Sosnowiec w Ekstraklasie, w której rozegrał dwa spotkania. Lech zdecydował skrócić wypożyczenie, aby wypożyczyć go do pierwszoligowego GKS-u Katowice, gdzie spędził resztę sezonu. W sezonie 2019/2020 Puchacz na stałe został włączony do pierwszej drużyny Lecha Poznań. 28 września 2019 w meczu z Górnikiem Zabrze zdobył pierwszą bramkę w barwach „Kolejorza”. Sezon zakończył ze srebrnym medalem mistrzostw polski. W sezonie 2020/2021 razem z Lechem dotarł do fazy grupowej Ligi Europy, zajmując 4. miejsce, dla Puchacza były to pierwsze oficjalne rozgrywki Europejskie, w których uczestniczył.

Pytanie: Kiedy piłkarz wszedł na boisko podczas swojego debiutanckiego meczu w barwach Lecha? 
Odpowiedź: w 80 minucie

Pytanie: Dlaczego Lech zdecydował się na przedwczesne zakończenie współpracy z zawodnikiem?
Odpowiedź: aby wypożyczyć go do pierwszoligowego GKS-u Katowice
Walki o Leyte

Tymczasem na lewym skrzydle 24 DP generała Freda Irvinga posuwała się naprzód przy silnym oporze nieprzyjaciela. Dopiero po kilku dniach ciężkich walk i zabiciu około 800 żołnierzy wroga, 19 PP i 34 PP zdołały rozbudować przyczółek i zająć wzgórza, z których żołnierze mieli wgląd w wejście do górnych partii doliny Leyte. 1 listopada, po siedmiu dniach intensywnych bojów z udziałem czołgów i przy wsparciu artylerii, oba pułki przeszły dolinę Leyte i znalazły się w miejscu, skąd było widać północne wybrzeże i port Carigara, w którym gen. Suzuki planował wyładować oddziały posiłkowe z Luzonu. Następnego dnia port zajęła 2 BKaw. W tym marszu przez dolinę Leyte 24 DP wyeliminowała z walki blisko trzy tysiące żołnierzy japońskich (13 wzięła do niewoli), tracąc przy tym 216 zabitych i 859 rannych. W posiadaniu Japończyków został już tylko jeden większy port wyspy – Ormoc – leżący na zachodnim wybrzeżu.

Pytanie: Co walczącym umożliwiło zdobycie wzgórz?
Odpowiedź: wgląd w wejście do górnych partii doliny Leyte

Pytanie: Jaką akcję planował przeprowadzić Suzuki w przystani Carigara?
Odpowiedź: wyładować oddziały posiłkowe z Luzonu

Pytanie: Którą przystań pozostała w rękach wojsk japońskich po operacji?
Odpowiedź: Ormoc

Pytanie: Gdzie zlokalizowana była przystań Ormoc?
Odpowiedź: na zachodnim wybrzeżu
Walki o Leyte

Podczas gdy X Korpus przebijał się przez góry na północy, XXIV Korpus próbował skonsolidować swe siły w okolicach Baybay, by ruszyć na północ w kierunku doliny Ormoc. Do listopada korpus miał do dyspozycji wciąż tylko 32 DP i część 7 DP, zajętą ponadto ubezpieczaniem Burauen, gdyż gen. Krueger podejrzewał, że nieprzyjaciel zamierza wtargnąć do doliny Leyte wzdłuż drogi Jaro–Palo–Burauen. Dopiero od połowy listopada, gdy uznano, że zagrożenie minęło, oraz po przybyciu 11 DPD w pełnym składzie, gen. Hodge mógł pchnąć całą 7 DP na zachód. Realizację planu rozpoczęło przesunięcie 2 bat. 32 PP do obrony miasta Abuyog.

Pytanie: Dlaczego zdecydowano się ubezpieczać Burauen?
Odpowiedź: gdyż gen. Krueger podejrzewał, że nieprzyjaciel zamierza wtargnąć do doliny Leyte wzdłuż drogi Jaro–Palo–Burauen

Pytanie: Czym zajęta była przez pewien czas 7 DP?
Odpowiedź: ubezpieczaniem Burauen

Pytanie: Gdzie chciał się udać XXIV Korpus?
Odpowiedź: na północ w kierunku doliny Ormoc
Elvis Presley

W 1974 zagrał serię koncertów z Memphis, które zostały zarejestrowane i wydane w formie albumu pt. Elvis: Recorded Live on Stage in Memphis. Za wykonanie na żywo podczas jednego z występów utworu gospel „How Great Thou Art” dostał trzecią nagrodę Grammy. W tymże roku zagrał łącznie 150 koncertów w USA oraz wypuścił albumy: Elvis: A Legendary Performer Volume 1, Good Times i Having Fun with Elvis on Stage. W 1975 wydał płyty: Promised Land, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów country, i Elvis Today. 21 sierpnia po trzech dniach występów w Las Vegas odwołał dalsze koncerty z powodu przemęczenia. W 1966 wydał dwie składanki: Elvis: A Legendary Performer Volume 2 i The Sun Sessions oraz album pt. From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee, z którym – choć sprzedał zaledwie 400 tys. egzemplarzy – dotarł do pierwszego miejsca na liście przebojów country.

Pytanie: Jakie krążki wydał Presley w 1974 roku?
Odpowiedź: Elvis: A Legendary Performer Volume 1, Good Times i Having Fun with Elvis on Stage

Pytanie: Jakie krążki wydał Elvis w 1975 roku?
Odpowiedź: Promised Land, Elvis Today

Pytanie: Jakie krążki wydał Elvis w 1966 roku?
Odpowiedź: Elvis: A Legendary Performer Volume 2; The Sun Sessions; From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee
Ritchie Valens

Już w wieku 5 lat zaczął interesować się muzyką. Samodzielnie nauczył się grać na gitarze, trąbce i perkusji. Mimo że był leworęczny, grał na gitarze prawą ręką. W wieku 16 lat przyłączył się jako gitarzysta, a wkrótce także i wokalista, do lokalnego zespołu The Silhouettes. W maju 1958 został dostrzeżony na koncercie przez właściciela niewielkiej wytwórni płytowej, Boba Keane. Występ zrobił wrażenie i Keane zaproponował Valenzueli nagranie kilku piosenek. Nagrania odbyły się 27 maja w domu Keane’a w Silver Lake. Po nagraniu Richard podpisał umowę z wytwórnią Keane’a Del-Fi, wtedy też producent nadał mu pseudonim sceniczny, zmieniając zdrobnienie imienia na Ritchie (w odróżnieniu od popularnego wtedy „Richie”) oraz skracając nazwisko na Valens. Po kilku domowych sesjach w lipcu 1958 odbyły się profesjonalne nagrania Ritchiego z zespołem. Pierwszą nagraną piosenką było „Come On, Let’s Go”, a następnymi były „La Bamba” i „Donna”, które wkrótce stały się wielkimi przebojami. Jesienią Valens rzucił szkołę i oddał się karierze muzycznej. Podróżował po całych Stanach oraz występował w popularnych programach telewizyjnych u boku największych ówczesnych gwiazd.

Pytanie: Jakie wydarzenie pozwoliło mu rozwinąć swoją karierę?
Odpowiedź: został dostrzeżony na koncercie przez właściciela niewielkiej wytwórni płytowej

Pytanie: Kto wymyślił jego pseudonim?
Odpowiedź: producent

Pytanie: Dlaczego przyjął pseudonim pisany przez "t" w środku?
Odpowiedź: w odróżnieniu od popularnego wtedy „Richie”

Pytanie: Czy pobierał lekcje gry na gitarze?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego fakt, że grał prawą ręką jest wart odnotowania?
Odpowiedź: był leworęczny
Wiesław Johann

Absolwent VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1959). W 1964 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas studiów należał do Zrzeszenia Studentów Polskich, a w latach 1965–1970 do Stronnictwa Demokratycznego. W 1964 rozpoczął pracę w prokuraturze powiatowej dla dzielnicy Warszawa-Śródmieście na stanowisku aplikanta, a następnie asesora, podprokuratora (1967) oraz kierownika działu (1968). Z prokuratury odszedł w kwietniu 1971, następnie był prawnikiem Zrzeszenia Prywatnych Wytwórców oraz radcą prawnym Stowarzyszenia Autorów ZAiKS (1971–1981). W 1973 podjął pracę jako dziennikarz w Polskim Radiu, gdzie był zatrudniony do 1981.

Pytanie: Którą szkołę średnią skończył prawnik?
Odpowiedź: VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie

Pytanie: Którą szkołę wyższą skończył prawnik?
Odpowiedź: Uniwersytet Warszawski

Pytanie: Do której partii politycznej dołączył prawnik w 1965 roku?
Odpowiedź: do Stronnictwa Demokratycznego

Pytanie: Kiedy prawnik zwolnił się z prokuratury?
Odpowiedź: w kwietniu 1971
Wiesław Johann

Po wprowadzeniu stanu wojennego działał wciąż w „NSZZ Solidarność”, był doradcą Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom, współrealizatorem podziemnej gazety dźwiękowej, autorem publikacji w prasie podziemnej (m.in. w „Tygodniku Mazowsze”), działaczem Komitetu Pomocy Aresztowanym i Duszpasterstwa Ludzi Pracy. Należał też do rady Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Od 1982 praktykował jako adwokat, był m.in. obrońcą w procesach politycznych. W latach 80. pracował w katolickim miesięczniku „Powściągliwość i Praca”, reprezentując redakcję w sporach z cenzurą.

Pytanie: Czy po ogłoszeniu stanu wojennego zrezygnował z działalności opozycyjnej?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaka była jego rola w "Powściągliwości i Pracy"?
Odpowiedź: reprezentował redakcję w sporach z cenzurą

Pytanie: Czy pisał dla prasy konspiracyjnej?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Od którego roku wykonywał zawód adwokata?
Odpowiedź: 1982
ZNTK Poznań Regio Tramp

26 maja 2014 Lubuski Urząd Marszałkowski złożył w Pesie zamówienie na modernizację połączoną z naprawą główną jednego 213Ma (SA105-105) oraz jednego 215M (SA108-006). W ramach tej modernizacji w pojazdach m.in. został zainstalowany system rejestrujący obraz przed pojazdem, zmodernizowano system informacji pasażerskiej oraz zamontowano system automatycznego zliczania pasażerów. W pojeździe typu 215M dodatkowo zlikwidowano jedna z dwóch kabin WC oraz zamontowano system zasilania baterii drugiego członu podczas awarii silnika. 16 czerwca 2015 UM udzielił zamówienia przedsiębiorstwu H. Cegielski – Fabryka Pojazdów Szynowych na modernizację SA105-101 (zakres tej modernizacji jest podobny jak egzemplarza nr 105), a w sierpniu 2015 na modernizację SA105-102. Na początku 2015 zakończono modernizację SA105-101. W styczniu 2016 UM ogłosił przetarg na modernizację SA105-104. Jedyną ofertę w tym przetargu złożyły zakłady HCP-FPS i to z nimi podpisano umowę. Naprawę zakończono w lipcu.

Pytanie: Jaki organ zamówił w Pesie usługę modernizacji 213Ma (SA105-105)?
Odpowiedź: Lubuski Urząd Marszałkowski

Pytanie: Jaka firma zajmowała się naprawą i modernizacją wagonów kolejowych 213Ma ?
Odpowiedź: Pesa

Pytanie: Co zlikwidowano w pojeździe typu 215M?
Odpowiedź: jedna z dwóch kabin WC

Pytanie: Kiedy skończyła się modernizacja SA105-104?
Odpowiedź: w lipcu
ZNTK Poznań Regio Tramp

13 sierpnia 2013 roku wielkopolski urząd marszałkowski złożył w Pesie zamówienie na modernizację 2 sztuk pojazdów typu 215M (SA108-002 i SA108-003), w ramach której m.in. został zainstalowany system rejestrujący obraz przed pojazdem, zmodernizowany został system informacji pasażerskiej oraz zamontowany system zasilania baterii drugiego członu podczas awarii silnika. 30 czerwca 2014 urząd marszałkowski podpisał z Pesą umowę rozszerzająca zakres zamówienia o jeden pojazd typu 215M (SA108-001). 16 lipca 2015 podpisano z Pesą umowę na modernizację 2 kolejnych SA108: 004 i 005. We wrześniu 2016 zdecydowano się rozszerzyć zamówienie o modernizację jednostki SA108-008.

Pytanie: Jakie jednostki miały zostać zmodernizowane zgodnie z zamówieniem z sierpnia 2013 roku?
Odpowiedź: SA108-002 i SA108-003

Pytanie: Jakie przykładowe zmiany wprowadzono w ramach modernizacji autobusów SA108-002 i SA108-003?
Odpowiedź: został zainstalowany system rejestrujący obraz przed pojazdem, zmodernizowany został system informacji pasażerskiej oraz zamontowany system zasilania baterii drugiego członu podczas awarii silnika

Pytanie: Kiedy złożono zamówienie na modernizację trzeciego z autobusów?
Odpowiedź: 30 czerwca 2014

Pytanie: Jaka firma miała się zająć modyfikacją autobusów typu 215M?
Odpowiedź: Pesa
Otwarty fundusz emerytalny

W dniu 27 grudnia 2013 Prezydent RP Bronisław Komorowski podpisał ustawę o zmianach w systemie emerytalnym przewidującą przekazanie w dniu 3 lutego 2014 do ZUS skarbowych papierów wartościowych posiadanych przez OFE, a następnie ich umorzenie (Dz.U. z 2013 r. poz. 1717). Dotyczy to 51,5% jednostek rozrachunkowych znajdujących się na rachunku każdego członka OFE. Ponadto wprowadzono dobrowolność przekazywania przyszłych składek do OFE, obniżono wysokość opłaty od składki pobieranej przez PTE, a także wprowadzono tzw. suwak bezpieczeństwa.

Pytanie: Jaką ustawę poświadczył prezydent dnia 27 grudnia 2013 roku?
Odpowiedź: o zmianach w systemie emerytalnym

Pytanie: Czy wdrożono suwak bezpieczeństwa?
Odpowiedź: tak
Otwarty fundusz emerytalny

Zgodnie z założeniem „suwaka bezpieczeństwa” 10 lat przed momentem osiągnięcia ustawowego wieku emerytalnego środki zgromadzone na indywidualnym koncie członka OFE będą stopniowo transferowane na subkonto ubezpieczonego w ZUS. Celem tego mechanizmu jest mitygacja ryzyka utraty wartości środków zgromadzonych w OFE w wyniku ewentualnego spadku cen papierów wartościowych. Od 1 kwietnia do 31 lipca 2014 r. ubezpieczeni mogli wybrać czy część ich składki na ubezpieczenie emerytalne w wysokości 2,92% podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie emerytalne ma być wpłacana do OFE. Ubezpieczeni, którzy podjęli taką decyzję musieli poinformować o tym ZUS. Deklaracje można było składać osobiście w siedzibach ZUS, pocztą lub przez Internet, przy pomocy Portalu Usług Elektronicznych ZUS. W przypadku braku deklaracji przyszłe składki będą w całości przekazywane do ZUS (w wysokości 19,52%). Decyzję będzie można zmienić ponownie w 2016 roku (od 1 kwietnia do 31 lipca), a następnie co cztery lata w czasie tzw. „okienek transferowych”.

Pytanie: Co ma być skutkiem stopniowego transferu środków zgromadzonych na indywidualnym koncie członka OFE na subkonto ubezpieczonego w ZUS 10 lat przed momentem osiągnięcia ustawowego wieku emerytalnego?
Odpowiedź: mitygacja ryzyka utraty wartości środków zgromadzonych w OFE w wyniku ewentualnego spadku cen papierów wartościowych

Pytanie: Jakiego wyboru dotyczącego funduszu emerytalnego mogły dokonać osoby ubezpieczone między kwietniem a lipcem 2014 roku?
Odpowiedź: czy część ich składki na ubezpieczenie emerytalne w wysokości 2,92% podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie emerytalne ma być wpłacana do OFE

Pytanie: Jaki obowiązek spoczywał na ubezpieczonych, którzy zdecydowali, że część ich składki na ubezpieczenie emerytalne w wysokości 2,92% podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie emerytalne będzie wpłacana do OFE?
Odpowiedź: musieli poinformować o tym ZUS

Pytanie: W jaki sposób można było składać deklaracje dotyczące decyzji podjętych w sprawie funduszu emerytalnego pomiędzy kwietniem a lipcem 2014 roku?
Odpowiedź: osobiście w siedzibach ZUS, pocztą lub przez Internet, przy pomocy Portalu Usług Elektronicznych ZUS
Oneg Szabat

Ringelblum jako twórca i lider archiwum kierował przede wszystkim pracą merytoryczną. Funkcję sekretarzy Oneg Szabat, a zarazem najważniejszych po Ringelblumie członków kierownictwa, pełnili Eliahu Gutkowski i Hersz Wasser (zdaniem Ruty Sakowskiej „pod względem organizacyjnym i technicznym Oneg Szabat był dziełem Hersza Wassera”). Skarbnikiem i jednym z głównych sponsorów organizacji był Menachem Mendel Kon (przed wojną bogaty kupiec). Szczególną funkcję w kierownictwie pełnił Szmuel Winter – przed wojną bogaty przedsiębiorca, filantrop, a zarazem żarliwy obrońca kultury jidysz. Dzięki swoim kontaktom z Abrahamem Gepnerem był on swoistym łącznikiem ŻSS i Oneg Szabat z warszawskim Judenratem. W dużej mierze to dzięki jego wysiłkom było możliwe kontynuowanie prac archiwum po wielkiej deportacji latem 1942. Bezcenne z punktu widzenia Oneg Szabat kontakty mieli Icchak Giterman i Daniel Guzik, którzy przed wojną kierowali pracami polskiej filii „Jointu”, a w późniejszym czasie stanęli na czele ŻSS – trafiając tym samym do grona najbardziej wpływowych mieszkańców getta. Przedwojenni działacze społeczni i przedsiębiorcy – Eliezer Lipe Bloch, Aleksander Landau, Jehoszua Rabinowicz – byli protektorami i sponsorami archiwum. Rabinowicz był przy tym nieformalnym łącznikiem Oneg Szabat z najsilniejszym ugrupowaniem politycznym w getcie – socjalistycznym Bundem.

Pytanie: Jak nazywał się założyciel Oneg Szabat?
Odpowiedź: Ringelblum

Pytanie: Kto zasiadał na stanowisku sekretarza archiwum?
Odpowiedź: Eliahu Gutkowski i Hersz Wasser

Pytanie: Z jaką spółką współpracowali Giterman i Guzik przed rozpoczęciem konfliktu zbrojnego?
Odpowiedź: Joint

Pytanie: Kim był Ringelblum?
Odpowiedź: twórcą i liderem archiwum