mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Rewolucja przemysłowa

W 1709 roku Abraham Darby jako pierwszy wytopił surówkę, stosując koks, a pod koniec wieku XVIII Henry Cort opatentował nową metodę przerabiania surówki na stal. Opracował i zastosował tzw. proces pudlingowania, czyli świeżenia surówki w piecu. Piec posiadał mieszadła, które wytrącały zanieczyszczenia, przez co można było wykorzystywać węgiel kamienny bezpośrednio do wytopu żelaza. W 1856 Henry Bessemer opatentował metodę produkcji stali bezpośrednio z rozgrzanego żelaza, eliminując proces pudlarski poprzez przedmuchiwanie surówki i zamienianie jej na stal bezpośrednio w konwertorze (tzw. gruszce Bessemera). Metoda Bessemera została udoskonalona później przez francuskich metalurgów (ojca François Marie Emile Martin (1794-1871) i syna Pierre-Èmilia Martin (1824-1915)) Martinów oraz braci Siemensów: Carla Wilhelma (1823-1883) i Friedricha (1826-1904) (piec martenowski). Rozwój w przemyśle pociągnął za sobą rozwój transportu i komunikacji. Szybki rozwój hutnictwa i górnictwa oraz znaczny wzrost produkcji wiązał się z przewozem coraz większej ilości towarów. Dlatego budowano kanały, mosty, drogi. Konny transport lądowy i żaglowy transport wodny nie zaspokajały znacznych potrzeb przewozu towarów, dlatego myślano też o nowych środkach transportu. Starano się przystosować maszynę parową do poruszania pojazdów: najpierw na drogach – Nicolas Cugnot w 1765 w Paryżu (ciągnik drogowy Cugnota), a potem na szynach – lokomotywa Richarda Trevithicka w 1804 roku.

Pytanie: Jakie urządzenie pozwalało na bezpośrednie użycie węgla kamiennego do wytopu żelaza?
Odpowiedź: mieszadła

Pytanie: Co spowowodowało wzrost ilości transportowanych towarów?
Odpowiedź: Szybki rozwój hutnictwa i górnictwa oraz znaczny wzrost produkcji

Pytanie: Gdzie uruchomiono pierwszy pojazd zasilany maszyną parową?
Odpowiedź: w Paryżu

Pytanie: Kiedy powstał pierwszy pojazd wykorzystujący maszynę parową poruszający się po szynach?
Odpowiedź: w 1804 roku
Łacina

Po upadku imperium łacina nadal pozostawała językiem międzynarodowym oraz językiem Kościoła katolickiego. Począwszy od XI wieku powstaje literatura w językach romańskich, łamiąc monopol łaciny jako języka literackiego. Mimo tego, przez całe średniowiecze powstawała zarówno łacińska literatura piękna, jak i użytkowa. Znajomość języka Rzymian i twórczość w nim umożliwiła renesansowym pisarzom, np. Janowi Kochanowskiemu rozwinięcie środków literackiej ekspresji w językach wernakularnych. Od XVII wieku rola łaciny zmniejsza się, w XVIII marginalizuje, ale łacina dalej bywa używana, zwłaszcza jako język liturgii i publikacji Kościoła katolickiego.

Pytanie: Jakim językiem przez długi czas posługiwano się w Kościele katolickim?
Odpowiedź: łaciną

Pytanie: W którym wieku pojawiła się literatura w językach romańskich?
Odpowiedź: XI

Pytanie: Czy w średniowieczu literatura była tworzona po łacinie?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakiej epoce tworzył Jan Kochanowski?
Odpowiedź: renesansie

Pytanie: Jaki antyczny lud posługiwał się łaciną?
Odpowiedź: Rzymian
Łacina

Łacina humanistyczna jest to łacina średniowieczna oczyszczona z charakterystycznych dla wieków średnich zepsuć i barbaryzmów. Celem tego zabiegu był powrót do opisanego powyżej klasycznego standardu, przez co łacina humanistyczna jest w teorii tożsama ze standardowym językiem literackim. W praktyce teksty humanistyczne bywają przeładowane rzadko spotykanymi wyrazami oraz erudycyjnymi dygresjami, dlatego często brak im lekkości i lapidarności, jaka charakteryzuje twórczość większości (znanych nam) prozaików antycznych.

Pytanie: Czym charakteryzuje się łacina humanistyczna?
Odpowiedź: to łacina średniowieczna oczyszczona z charakterystycznych dla wieków średnich zepsuć i barbaryzmów

Pytanie: Co było powodem oczyszczenia łaciny średniowiecznej z zepsuć i barbaryzmów?
Odpowiedź: powrót do opisanego powyżej klasycznego standardu

Pytanie: Dlaczego teksty pisane w łacinie humanistycznej pozbawione są nierzadko lekkości oraz lapidarności?
Odpowiedź: bywają przeładowane rzadko spotykanymi wyrazami oraz erudycyjnymi dygresjami
Żyrafa sawannowa

Żyrafy i ludzie oddziaływali na siebie przez tysiąclecia. Buszmeni z południowej Afryki znają medyczne tańce nazwane imionami zwierząt. Taniec żyrafy wykonuje się w celu leczenia chorób głowy. Wiele afrykańskich opowieści ludowych stara się wyjaśnić, jak żyrafa stała się tak wysoka. Jedna z historii ze wschodniej Afryki opowiada, że żyrafa wyrosła tak wysoko od jedzenia zbyt wielu magicznych ziół. Zwierzę to przedstawiano w sztuce na całym kontynencie afrykańskim, w tym w kulturze Kiffian, starożytnym Egipcie i Meroe. Przedstawiciele kultury Kiffian stworzyli naturalnej wielkości podobizny żyraf na skale: dwie wygrawerowane żyrafy nazywane są największym skalnym petroglificznym dziełem sztuki na świecie. Liczne malowidła naskalne na Saharze przedstawiające żyrafy sugerują, że zwierzę to odgrywało istotną rolę w życiu mieszkańców tych terenów, zanim całkowicie one spustynniały. Na niektórych stanowiskach jest to dominujący wizerunek zwierząt, a często są przedstawiane z liną zwisającą z szyi. Egipcjanie oznaczali to zwierzę odrębnym hieroglifem, nazwanym ‘sr’ w języku staroegipskim i ‘mmy’ w późniejszych okresach. Trzymali też te kopytne jako zwierzęta domowe oraz przewozili je na statkach wokół basenu Morza Śródziemnego.

Pytanie: W jakim celu buszmeni mogą zalecić zatańczenie tańca żyrafy?
Odpowiedź: leczenia chorób głowy

Pytanie: Dlaczego, według jednej ze wschodnioafrykańskich opowieści, żyrafa jest aż tak wysoka?
Odpowiedź: od jedzenia zbyt wielu magicznych ziół

Pytanie: Kto jest twórcą unikatowych, rzeczywistej wielkości naskalnych wizerunków żyraf?
Odpowiedź: Przedstawiciele kultury Kiffian

Pytanie: Na podstawie czego możemy przypuszczać, że zwierzęta te były ważne dla mieszkańców Sahary?
Odpowiedź: licznych malowideł naskalnych przedstawiających żyrafy

Pytanie: Jakim hieroglifem w j. staroegipskim określano żyrafę?
Odpowiedź: ‘sr’
Żyrafa sawannowa

Istnieją dwie główne hipotezy tłumaczące ewolucyjne powstanie i utrzymanie się wydłużonej szyi żyraf. Hipoteza dotycząca przewagi, jaką zapewnia długa szyja w konkurencji w zdobywaniu pokarmu, zaproponowana została pierwotnie przez Karola Darwina, a obecnie uległa jedynie modyfikacji. Mówi ona o wynikającej z konkurencji presji mniejszych roślinożerców, jak kudu, stenbok czy impala. Dłuższa szyja umożliwiała przodkom żyraf korzystanie z pokarmu niedostępnego dla przodków tych kopytnych, unikając tym samym konkurencji o pokarm z tymi gatunkami. Jest to realna przewaga, jako że żyrafa sięga wysokości 4,5 m, podczas gdy nawet dużych rozmiarów jej konkurenci, jak kudu, sięgają tylko 2 m. Istnieje także badanie sugerujące, że konkurencja jest intensywniejsza na mniejszej wysokości, podczas gdy żyrafy pasą się bardziej wydajnie (pobierając więcej biomasy liści za każdym kęsem wysoko w koronach drzew). Jednakże naukowcy nie zgadzają się, jak dużo czasu żyrafy spędzają, pasąc się poniżej granicy dostępności innych roślinożerców. Badanie z 2010 podaje, że dorosłe żyrafy o dłuższych szyjach mają wyższy współczynnik śmiertelności w czasie suszy niż ich krewni o szyjach krótszych. Sugeruje to, że utrzymanie długiej szyi wymaga większej ilości substancji odżywczych, co nakłada na długoszyje żyrafy ryzyko w warunkach zmniejszonej dostępności pożywienia.

Pytanie: Czego dotyczyła hipoteza tłumacząca ewolucyjnie powstanie wydłużonej szyi tych zwierząt, którą uformował Karol Darwin?
Odpowiedź: przewagi, jaką zapewnia długa szyja w konkurencji w zdobywaniu pokarmu

Pytanie: W jaki sposób długa szyja miała pomagać tym zwierzętom w walce o pożywienie ze zwierzętami takimi jak kudu czy impala?
Odpowiedź: umożliwiała przodkom żyraf korzystanie z pokarmu niedostępnego dla przodków tych kopytnych

Pytanie: Czy kudu jest w stanie sięgnąć pokarm znajdujący się na wysokości głowy żyrafy?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie dane na temat wpływu długości szyi na funkcjonowanie żyraf ukazało badanie z 2010 roku?
Odpowiedź: dorosłe żyrafy o dłuższych szyjach mają wyższy współczynnik śmiertelności w czasie suszy niż ich krewni o szyjach krótszych
Żółw oliwkowy

Żółwia oliwkowego można spotkać zazwyczaj w tropikalnych wodach Oceanu Spokojnego, Indyjskiego i na południu Atlantyku. Gady te odbywają długie migracje, przebywając pomiędzy sezonami godowymi, nierzadko ponad 4 tysiące kilometrów. Zazwyczaj przebywają na otwartych wodach strefy pelagialnej o głębokości dochodzącej do 3000 metrów, choć obserwuje się je czasem również w płytkich wodach przybrzeżnych. Plaże indyjskiego stanu Orisa są jednym z miejsc w których żółwie oliwkowe składają jaja. Plaże Devi, Gahirmatha i Rushikulya są pełne żółwi w okresie godowym. Również na plażach stanu Tamil Nadu i wyspy St. Martin zaobserwowano żółwie oliwkowe składające jaja. Innym odwiedzanym przez te żółwie miejscem jest 20 km plaża w indyjskim stanie Kerala rozciągająca się od Pavyoli od ujścia rzeki Kottapuzham, 45 km na północ od miasta Kalkuta. Co roku zjawiają się tam setki, a nawet tysiące żółwi. Mniejsze "arribadas" odbywają się również na zachodzie Meksyku, w Gwatemali, Wenezueli, Francuskiej Gujanie, Surinamie, Kongo, Angoli, Malezji, Pakistanie oraz na Sri Lance.

Pytanie: Czy żółwie te bytują stale w jednym miejscu?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Gdzie dokładnie położona jest uczęszczana przez te żółwie plaża w Kerala?
Odpowiedź: rozciąga się od Pavyoli, od ujścia rzeki Kottapuzham, 45 km na północ od miasta Kalkuta

Pytanie: Czy ten gatunek żółwi składa jaja tylko w Orisie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy może bytować również w wodach, które nie są głębokie?
Odpowiedź: tak
Medaliści mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym w skokach narciarskich

Poniżej znajduje się zestawienie zawodników, którzy zdobyli przynajmniej jeden medal mistrzostw świata w konkursach indywidualnych bądź drużynowych. W przypadku, gdy podany zawodnik zdobywał medale jako reprezentant więcej niż jednego kraju, zostały wymienione wszystkie państwa, w barwach których startował. W przypadku, gdy kilku zawodników uzyskało taką samą liczbę medali, w pierwszej kolejności zostali wymienieni ci zawodnicy, którzy pierwszy medal wywalczyli wcześniej. W drugiej kolejności rolę odgrywał porządek alfabetyczny. Do statystyki nie zostały wliczone medale zdobyte podczas konkursów nieoficjalnych w 1941 i 1984 roku ani podczas konkursów igrzysk olimpijskich.

Pytanie: Czy możliwe jest aby jeden zawodnik reprezentował kilka państw na mistrzostwach świata?
Odpowiedź: W przypadku, gdy podany zawodnik zdobywał medale jako reprezentant więcej niż jednego kraju

Pytanie: W jaki sposób zostali wymieniani zawodnicy, którzy zdobyli taką samą liczbę medali?
Odpowiedź: w pierwszej kolejności zostali wymienieni ci zawodnicy, którzy pierwszy medal wywalczyli wcześniej

Pytanie: Czy kolejność alfabetyczna jest podstawowym porządkiem wymieniania medalistów mistrzostw świata?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy do zbioru medali liczyły się zawodnikom te, które zdobyli podczas nieoficjalnych rozgrywek?
Odpowiedź: nie
Sobota (miasto)

Położony w południowej części miasta kościół został wybudowany na lekkim wzniesieniu w V wieku i jest najprawdopodobniej najstarszym kościołem Soboty. Kościół ten był najprawdopodobniej pod wezwaniem św. Szczepana. Został wzniesiony w okresie, gdy osada już istniała. Świadczy o tym plan, który najwyraźniej jest przystosowany do terenu, jaki budowniczowie mieli do dyspozycji. Budowla nie ma atrium, a do narteksu (pod którym była ulokowana miejska cysterna) wchodziło się bezpośrednio z ulicy. Przy wejściu zachowała się inskrypcja, która potwierdza częste wizyty pielgrzymów w tym kościele. Bazylika ma wymiary 19 × 14,30 m.

Pytanie: W którym wieku powstała ta świątynia?
Odpowiedź: V

Pytanie: Czy na pewno jest to najstarsza świątynia katolicka w tym mieście?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co świadczy o tym, że świątynia ta powstała później niż osada?
Odpowiedź: plan, który najwyraźniej jest przystosowany do terenu, jaki budowniczowie mieli do dyspozycji

Pytanie: Co jest potwierdzeniem nierzadkich pielgrzymek do tego miejsca?
Odpowiedź: inskrypcja
Sobota (miasto)

Pojawienie się w VII wieku nowej religii nie wprowadziło w życiu Soboty drastycznych zmian, jakie były udziałem znacznej części regionu podczas wczesnego okresu islamskiego. Wybudowanie nowej, wolnostojącej świątyni, w której muzułmanie mogliby sprawować modlitwy, nie wprowadziło tutaj konieczności usuwania istniejących budowli. Meczet w Sobocie był stosunkowo skromnej wielkości, obejmował niewielki dziedziniec, który prowadził do trapezowatej sali modlitw. Został wpasowany w przestrzeń przy południowym kościele. Przylegał do baptysterium kościoła południowego, a mihrab został wbudowany w ścianę dzielącą meczet od chrześcijańskiego baptysterium, lecz najwyraźniej muzułmanie starali się nie uszkodzić zabudowań bazyliki. Wygląda na to, że przez długi czas obie społeczności żyły obok siebie w pokoju. Meczet jest jedyną poznaną pozostałością po arabskim okresie Soboty.

Pytanie: W którym wieku w Sobocie zaistniał Islam?
Odpowiedź: VII

Pytanie: Czy zaistnienie Islamu w Sobocie istotnie wpłynęło na funkcjonowanie miasta?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy aby zbudować meczet w Sobocie poświęcono inny budynek?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki kształt miała sala modlitw nowego meczetu?
Odpowiedź: trapezu
Kaktusowate

Popularność kaktusów w uprawie przez długi czas skutkowała dewastacją ich naturalnych stanowisk, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych i Meksyku. Niekontrolowany zbiór okazów rosnących w naturze z przeznaczeniem do upraw na całym świecie, a także wykorzystanie gospodarcze wielu gatunków przez ludność tubylczą, były głównymi powodami narastania zagrożenia dla przetrwania wielu gatunków. Przełomem dla coraz bardziej tragicznej sytuacji naturalnych populacji kaktusów stała się podpisana w 1973 roku Konwencja o Handlu Zagrożonymi Gatunkami Dzikiej Fauny i Flory – CITES. Najbardziej zagrożone eksploatacją ze stanowisk naturalnych gatunki wymienione zostały w załączniku I tej konwencji i objęte zostały zakazem pozyskiwania z naturalnych miejsc występowania. W załączniku znalazło się 38 taksonów, w sumie około 100 gatunków (m.in. wszystkie gatunki z rodzajów Ariocarpus i Pelecyphora). Wszystkie pozostałe kaktusy umieszczone zostały w załączniku II. W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych (IUCN) umieszczonych zostało 157 gatunków kaktusowatych. Dwa gatunki (Mammillaria glochidiata i M. guillauminiana) uznano za wymarłe w stanie naturalnym (zachowały się jednak w uprawie). 33 gatunki uznano za krytycznie zagrożone. W niektórych krajach kaktusowate chronione są dodatkowo przepisami krajowymi, np. w Meksyku 257 gatunków chronionych jest prawnie za pomocą regulacji NOM-ECOL-059. Stworzono też wiele parków narodowych i rezerwatów, na terenie których występują kaktusowate stanowiąc przedmiot ochrony. Park Narodowy Saguaro w południowo-wschodniej części stanu Arizona objął ochroną wiele gatunków tych roślin. Nazwę zawdzięcza kaktusowi Saguaro, czyli Cereus giganteus.

Pytanie: Co w największym stopniu przyczyniło się do wzrostu zagrożenia wyginięciem populacji kaktusów?
Odpowiedź: Niekontrolowany zbiór okazów rosnących w naturze z przeznaczeniem do upraw na całym świecie, a także wykorzystanie gospodarcze wielu gatunków przez ludność tubylczą

Pytanie: Od czego swoją nazwę wziął Park Narodowy Saguaro?
Odpowiedź: kaktusa Saguaro, czyli Cereus giganteus

Pytanie: Jaki rodzaj ochrony zastosowano w stosunku do gatunków wyróżnionych w pierwszym załączniku konwencji z 1973 r.?
Odpowiedź: zakaz pozyskiwania z naturalnych miejsc występowania

Pytanie: Czy regulacja NOM-ECOL-059 zalicza się do norm międzynarodowych?
Odpowiedź: nie
Kaktusowate

Ciernie kaktusowatych są wynikiem przystosowania do kserotermicznych warunków życia, a także stanowią mechanizm obronny utrudniający zjedzenie przez roślinożerców. W przypadku braku naturalnych wrogów (np. na wyspach, gdzie nie występują większe zwierzęta roślinożerne) większość osobników Opuntia stricta może w ogóle nie wytwarzać cierni, podczas gdy w zbliżonych warunkach, ale różniących się ilością i wielkością zwierząt, niemal wszystkie osobniki są uzbrojone. Inne zabezpieczenia przed zjedzeniem spotykane wśród kaktusowatych to zawartość w tkankach gorzkich lub trujących substancji oraz upodobnianie się do otoczenia (np. kaktusy z rodzaju Ariocarpus przypominają kawałki skał porośnięte porostami).

Pytanie: Jakie funkcje pełnią ciernie kaktusowatych?
Odpowiedź: są wynikiem przystosowania do kserotermicznych warunków życia, a także stanowią mechanizm obronny utrudniający zjedzenie przez roślinożerców

Pytanie: W jakiej sytuacji przedstawiciele Opuntia stricta nie wytwarzają zwykle cierni?
Odpowiedź: W przypadku braku naturalnych wrogów

Pytanie: Poza cierniami, jakie mechanizmy obronne wykształcają przedstawiciele kaktusowatych?
Odpowiedź: zawartość w tkankach gorzkich lub trujących substancji oraz upodobnianie się do otoczenia

Pytanie: Jak przed zjedzeniem bronią się osobniki z rodzaju Ariocarpus?
Odpowiedź: przypominają kawałki skał porośnięte porostami
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Zabłudowie

W 1746 do monasteru przeniesione zostało ciało Gabriela Gowdela – zamordowanego w 1690 prawosławnego chłopca ze Zwierek, czczonego jako święty mimo braku oficjalnej decyzji kanonizacyjnej odpowiednich władz kościelnych. Gabriel należał do najbardziej czczonych osób wśród prawosławnych I Rzeczypospolitej i wystawienie jego relikwii w Zabłudowie było niezwykle istotnym wydarzeniem dla monasteru. Z uwagi jednak na fakt, że monaster ponownie stał się obiektem stałych nacisków ze strony hierarchii unickiej, dążącej do jego zamknięcia, w 1755 ciało chłopca przeniesiono z klasztoru w Zabłudowie do monasteru Trójcy Świętej w Słucku. Z monasteru wyruszyła wówczas uroczysta piesza procesja z relikwiarzem, na którą Hieronim Florian Radziwiłł uzyskał pozwolenie królewskie. Przeniesienie relikwii do Słucka wiązało się z faktem, że Zabłudów znalazł się w dobrach Radziwiłłów bialskich, katolików, którzy nie opiekowali się wspólnotą w takim stopniu, co ich poprzednicy. Z 1768 pochodzi list archimandryty monasteru słuckiego do Michała Radziwiłła z apelem o respektowanie prawa mnichów do wstępu do miejscowego lasu oraz o skuteczne pobieranie dziesięciny należnej klasztorowi.

Pytanie: Kto chciał, by monaster w Zabłudowie przestał istnieć?
Odpowiedź: hierarchia unicka

Pytanie: Gdzie przeniesiona została relikwia Gabriela?
Odpowiedź: do monasteru Trójcy Świętej w Słucku

Pytanie: Czy przeniesienie relikwii odbyło się za przyzwoleniem króla?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Dlaczego relikwia Gabriela była bardzo cenna?
Odpowiedź: Gabriel należał do najbardziej czczonych osób wśród prawosławnych I Rzeczypospolitej

Pytanie: Czy Gabriel Gowdela umarł jako dorosły człowiek?
Odpowiedź: nie
Brian May

W lutym 2014 May odbył w Pradze sesję nagraniową z czeską orkiestrą symfoniczną, nagrywając z nią utwór „One Night In Hell”. 3 marca 2014 ukazało się DVD koncertowe Guitar Legends in Sevilla, zawierające zapis koncertu „Rock Night Event” w Sewilli w Hiszpanii z 19 października 1991 r., w którym May wziął udział. 7 października 2014 został nagrany utwór „God Only Knows” z udziałem Maya. Obok Maya w nagraniu utworu z ważniejszych wykonawców udział wzięli m.in. Stevie Wonder, Dave Grohl i Elton John.

Pytanie: Gdzie została nagrana piosenka „One Night In Hell”?
Odpowiedź: w Pradze

Pytanie: W jakim mieście odbył się wydany w formie DVD koncert z udziałem Maya?
Odpowiedź: w Sewilli

Pytanie: Jaki tytuł nosiło DVD uwieczniające koncert „Rock Night Event”, który odbył się 19 października 1991 roku?
Odpowiedź: Guitar Legends in Sevilla
USS Freedom (ID-3024)

„Wittekind” dołączył w Bostonie do: swojego siostrzanego „Willehad”; należących do North German Lloyd SS „Kronprinzessin Cecilie” i SS „Köln”; należących do Hamburg America Line parowców SS „Amerika” i SS „Cincinnati” oraz należącego do Hansa Line frachtowca SS „Ockenfels”. W marcu 1916 roku wszystkie poza „Kronprinzessin Cecilie” i „Ockenfels” zostały przesunięte z miejsc położonych przy pirsach na kotwicowisko w porcie położonym naprzeciwko Boston Navy Yard. Statki pozostawały pod codzienną kontrolą należącego do United States Coast Guard holownika portowego USCGC „Winnisimmet” (WYT-84). Wielu członków załóg zeszło na brzeg, przeszło przez proces imigracyjny i znalazło zatrudnienie, natomiast zespół muzyków z jednostek odbył serię koncertów w Nowej Anglii, często grając w restauracjach i barach, co ściągało gniew lokalnych związków zawodowych muzyków.

Pytanie: Jakie statki stacjonowały w Bostonie oprócz SS „Wittekind”?
Odpowiedź: jego siostrzany „Willehad”; należące do North German Lloyd SS „Kronprinzessin Cecilie” i SS „Köln”; należące do Hamburg America Line parowce SS „Amerika” i SS „Cincinnati” oraz należący do Hansa Line frachtowiec SS „Ockenfels”

Pytanie: Jaka jednostka znajdowała się w posiadaniu holownika USCGC „Winnisimmet”?
Odpowiedź: United States Coast Guard

Pytanie: Kogo denerwowali swoimi występami w okolicznych barach muzycy z pokładów statków zacumowanych w Bostonie?
Odpowiedź: lokalne związki zawodowe muzyków

Pytanie: Gdzie przeniesiono „Wittekinda” w marcu 1916 roku?
Odpowiedź: do portu położonego naprzeciwko Boston Navy Yard
Konrad Krajewski

3 sierpnia 2013 papież Franciszek mianował go arcybiskupem tytularnym Beneventum i jałmużnikiem papieskim. Święcenia biskupie otrzymał 17 września 2013 w bazylice św. Piotra na Watykanie. Udzielił mu ich kardynał Giuseppe Bertello, prezydent Gubernatoratu Państwa Watykańskiego, któremu asystowali arcybiskup Piero Marini, były mistrz papieskich ceremonii liturgicznych, i Władysław Ziółek, arcybiskup senior archidiecezji łódzkiej. W mszy świętej z udzieleniem sakry brał udział również papież Franciszek. Jako dewizę biskupią wybrał słowo „Misericordia” (Miłosierdzie). 19 października 2013 w archikatedrze łódzkiej odprawił biskupią mszę prymicyjną.

Pytanie: Gdzie odbyły się jego święcenia biskupie?
Odpowiedź: w bazylice św. Piotra na Watykanie

Pytanie: Co po polsku oznacza wybrana przez niego dewiza?
Odpowiedź: Miłosierdzie

Pytanie: Z mianowania kogo został jałmużnikiem papieskim?
Odpowiedź: papieża Franciszka

Pytanie: Kim był w tamtym czasie Bertello?
Odpowiedź: prezydentem Gubernatoratu Państwa Watykańskiego
Zatoczek rogowy

Zatoczek rogowy posiada parę oczu, osadzonych u podstawy czułków. Oczy mają kształt lekko eliptycznych pęcherzyków, oddzielonych warstwą komórek walcowatych. Można w nich wyróżnić rogówkę, nieruchomą soczewka o sferycznym kształcie i stałej ogniskowej, ciało szkliste oraz jednowarstwową siatkówkę składającą się z pojedynczej warstwy fotoreceptorów i pigmentowych komórek pomocniczych. Siatkówka jest zorientowana prosto w kierunku padania promieni świetlnych (nie jest odwrócona). Struktura siatkówki umożliwia rozróżnianie obiektów z rozdzielczością 1,43-1,91 stopnia. Choć dystans ostrego widzenia nie przekracza kilku centymetrów, wzrok płucodysznych ślimaków wodnych jest uważany za lepszy niż u ich krewniaków lądowych – ślimaki posługują się nim do lokalizacji łodyg makrofitów wynurzonych i pływających, po których wspiąć się mogą do powierzchni wody w celu zaczerpnięcia oddechu.

Pytanie: Co wchodzi w skład budowy jego oka?
Odpowiedź: rogówka, soczewka, ciało szkliste oraz siatkówka

Pytanie: Dlaczego płucodyszne ślimaki wodne muszą mieć nieco lepszy wzrok?
Odpowiedź: posługują się nim do lokalizacji łodyg makrofitów wynurzonych i pływających, po których wspiąć się mogą do powierzchni wody w celu zaczerpnięcia oddechu

Pytanie: Gdzie znajdują się jego oczy?
Odpowiedź: u podstawy czułków

Pytanie: W skład jakiej części jego oka wchodzą fotoreceptory?
Odpowiedź: siatkówki