mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Łączące R

Wymowa łączącego i intruzyjnego R nie różni się niczym od standardowej wymowy tego dźwięku w języku angielskim charakterystycznej dla danego wariantu lub dialektu. W większości przypadków jest to spółgłoska półotwarta dziąsłowa, dźwięczna, zapisywana w międzynarodowym alfabecie fonetycznym jako /ɹ/. Miejscem artykulacji jest wał dziąsłowy lub jego tylny koniec, do którego przywiera język. Strumień powietrza przepływa przez szczelinę między językiem a wałem dziąsłowym. Powstaje wskutek obróbki egresywnego strumienia powietrza, czyli podczas wydechu.

Pytanie: Czy łączące R jest wymawiane w ten sam sposób co standardowe R charakterystyczne dla poszczególnych wariantów języka angielskiego?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak wygląda łączące R w zapisie fonetycznym?
Odpowiedź: /ɹ/

Pytanie: W jakim miejscu jamy ustnej artykułowane jest łączące R?
Odpowiedź: wale dziąsłowym lub jego tylnym końcu, do którego przywiera język

Pytanie: Przez jaki obszar przepływa powietrze podczas wymowy łączącego R?
Odpowiedź: szczelinę między językiem a wałem dziąsłowym
Mikołaj Krawczyk

6 października 2001 debiutował na profesjonalnej scenie teatralnej rolą pazia w sztuce Romeo i Julii Williama Szekspira, wystawianej przez Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi. 13 maja 2007 na scenie Wrocławskiego Teatru Komedia grał Simona Willisa, młodego kochanka, który próbuje zarobić na życie pisaniem kryminałów w spektaklu Przyjazne dusze. 8 czerwca 2013 wystąpił w spektaklu Porwanie Sabinek Franza i Paula Schonthan w przekładzie Juliana Tuwima w reż. Emiliana Kamińskiego w warszawskim Teatrze Kamienica.

Pytanie: Jaką postać zagrał w Romeo i Julii?
Odpowiedź: pazia

Pytanie: Kiedy można było go obejrzeć w roli Willisa?
Odpowiedź: 13 maja 2007

Pytanie: W jakim teatrze odbył się spektakl, w którym aktor wcielił się w postać Willisa?
Odpowiedź: w Teatrze Komedia

Pytanie: Kto był reżyserem Porwania Sabinek zaprezentowanego w czerwcu 2013 roku?
Odpowiedź: Emilian Kamiński
Sachalin

Podczas wojny rosyjsko-japońskiej w 1905 r. Sachalin został opanowany przez Japonię, w wyniku wojny południowa część wyspy (od ok. 50 stopnia) przypadła Japonii. W 1909 w północnej części wyspy utworzono obwód sachaliński ze stolicą w Aleksandrowsku. Po przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej) Sachalin został zajęty przez Białych, a w latach 1920–1925 przez Japonię. Po długich pertraktacjach przywrócona została granica z 1905 r. Na konferencjach jałtańskiej i poczdamskiej ustalono, że po zakończeniu II wojny światowej cała wyspa znajdzie się w rękach ZSRR. Nastąpiło to w sierpniu 1945 r., a w styczniu 1947 r. cała wyspa włączona została do obwodu sachalińskiego.

Pytanie: Do jakiego kraju należał Sachalin w latach 1920-1925?
Odpowiedź: Do Japonii

Pytanie: Kiedy trwał konflikt zbrojny pomiędzy Rosją a Japonią?
Odpowiedź: w 1905 r.

Pytanie: Jakie miasto było stolicą obwodu sachalińskiego w 1909 roku?
Odpowiedź: Aleksandrow

Pytanie: Jakie ustalenie względem wyspy Sachalin poczyniono na konferencjach jałtańskiej i poczdamskiej?
Odpowiedź: po zakończeniu II wojny światowej cała wyspa znajdzie się w rękach ZSRR
Dysk rozproszony

W środowisku naukowym toczy się dyskusja na temat metod klasyfikowania obiektów do Pasa Kuipera i dysku rozproszonego. Morbidelli i Brown stwierdzili, że podstawową różnicą jest fakt, że dla obiektów rozproszonych „półoś wielka ich orbity zmieniła się w wyniku zbliżenia z Neptunem”. Jak zauważają, to rozróżnienie traci jednak sens w skalach czasowych kilku miliardów lat, ponieważ obiekty mogą w tym czasie kilkukrotnie przechodzić przez fazę rozproszenia i uzyskiwania nowego rezonansu z Neptunem. Oznacza to, że obiekty dysku rozproszonego mogą stawać się obiektami Pasa Kuipera i na odwrót. Dlatego uznali, że zamiast dzielić obiekty na dwie grupy należy raczej zdefiniować dwa regiony przestrzeni orbitalnej. Zdefiniowali dysk rozproszony jako zbiór orbit, na których mogą znajdować się obiekty, które choć raz w historii Układu Słonecznego zbliżyły się do Neptuna w zasięg jego strefy Hilla. Pas Kuipera zdefiniowali jako dopełnienie tego zbioru wśród orbit w Układzie Słonecznym o półosi wielkiej wynoszącej ponad 30 j.a.

Pytanie: Jaki problem powiązany z Pasem Kuipera stanowi przedmiot dysputy między uczonymi?
Odpowiedź: metody klasyfikowania obiektów do Pasa Kuipera i dysku rozproszonego

Pytanie: Jaka prymarna różnica została wyszczególniona przez Morbidelliego i Browna, gdy mowa o przyporządkowywaniu obiektów?
Odpowiedź: dla obiektów rozproszonych „półoś wielka ich orbity zmieniła się w wyniku zbliżenia z Neptunem”

Pytanie: Dlaczego różnica staje się nieistotna na przestrzeni miliardów lat zgodnie z rozważaniami Morbidelliego i Browna?
Odpowiedź: obiekty mogą w tym czasie kilkukrotnie przechodzić przez fazę rozproszenia i uzyskiwania nowego rezonansu z Neptunem

Pytanie: Do jakiego wniosku doszli uczeni?
Odpowiedź: zamiast dzielić obiekty na dwie grupy należy raczej zdefiniować dwa regiony przestrzeni orbitalnej

Pytanie: Czym określić można dysk rozproszony według naukowców?
Odpowiedź: zbiorem orbit, na których mogą znajdować się obiekty, które choć raz w historii Układu Słonecznego zbliżyły się do Neptuna w zasięg jego strefy Hilla
Dysk rozproszony

Obiekty Pasa Kuipera nigdy nie zbliżają się za bardzo do Neptuna. W odróżnieniu od nich obiekty dysku rozproszonego mogą zbliżać się do niego na niewielkie odległości, gdy ich przejście przez peryhelium nastąpi w czasie, gdy Neptun będzie w pobliżu.
Ostatnie badania sugerują, że Centaury są obiektami, które w czasie takiego przejścia zostały wyhamowane i weszły na ciaśniejszą orbitę, stając się cis-neptunowymi, zamiast transneptunowymi. Granica pomiędzy dyskiem rozproszonym a Centaurami nie jest ścisła, ponieważ istnieją obiekty, których orbita przecina orbity zarówno Neptuna jak i Urana. Przykładem takiego obiektu jest (29981) 1999 TD10, którego peryhelium znajduje się 12,3 j.a. od Słońca, a aphelium 182 j.a. od Słońca. Minor Planet Center (MPC), zajmujący się katalogowaniem obiektów transneptunowych, obecnie traktuje Centaury i obiekty dysku rozproszonego jako jedną grupę.

Pytanie: Czym między innymi różnią się od siebie obiekty Pasa Kuipera od obiektów dysku rozproszonego?
Odpowiedź: Obiekty Pasa Kuipera nigdy nie zbliżają się za bardzo do Neptuna. W odróżnieniu od nich obiekty dysku rozproszonego mogą zbliżać się do niego na niewielkie odległości, gdy ich przejście przez peryhelium nastąpi w czasie, gdy Neptun będzie w pobliżu

Pytanie: Co należy do obowiązków pracowników Minor Planet Center?
Odpowiedź: katalogowanie obiektów transneptunowych

Pytanie: W jaki sposób klasyfikuje Centaury i obiekty dysku rozproszonego MPC?
Odpowiedź: jako jedną grupę

Pytanie: Dlaczego nie da się łatwo rozgraniczyć dysku rozproszonego i Centaurów?
Odpowiedź: ponieważ istnieją obiekty, których orbita przecina orbity zarówno Neptuna jak i Urana
Bitwy morskie pod Narwikiem

U wejścia do fiordu zespół został wykryty przez okręt podwodny U-46, który szykował się do salwy torpedowej przeciw pancernikowi, lecz szczęśliwie dla Brytyjczyków, tuż przed atakiem wpadł na skałę podwodną i wynurzył się; mimo to, zdołał się wycofać niezauważony. Jako pierwszy Brytyjczycy zauważyli o 13:28 i ostrzelali niszczyciel „Hermann Künne”, który jednak na razie odszedł pod zasłoną dymną. Eskadrę brytyjską zaatakował natomiast „Erich Koellner”, który mógł rozwijać bardzo małą prędkość z powodu uszkodzeń i miał oczekiwać w zasadzce przy północnym brzegu fiordu. Nie dopłynął tam, gdyż na widok nieprzyjaciela, ukrył się w zatoczce przy południowym brzegu. Został jednak wykryty przez wodnosamolot i w ciągu kilku minut otrzymał trafienie torpedą i kilka trafień pociskami niszczycieli „Bedouin”, „Punjabi” i „Eskimo”, na skutek czego został opuszczony przez załogę. Ponieważ jedno działo kontynuowało ogień, otrzymał jeszcze trafienie salwą pancernika „Warspite”, po czym zatonął ze stratami 31 zabitych i 39 rannych (ocalała załoga została wzięta do norweskiej niewoli). Jego salwa torpedowa była niecelna. Następnie na wody Ofotfjordu wyszły z Narwiku „Wolfgang Zenker”, „Bernd von Arnim” i „Hans Lüdemann”, do których dołączył „Hermann Künne” i w najszerszym miejscu fiordu podjęły manewrową walkę z niszczycielami brytyjskimi, bez większych efektów po żadnej ze stron z powodu słabej widoczności, poza umiarkowanym uszkodzeniem „Punjabi”, który musiał wycofać się z walki. Okręty niemieckie zostały również zaatakowane przez 10 bombowców Swordfish z lotniskowca „Furious”, lecz atak nie był skuteczny, przy czym stracono dwa samoloty. „Wolfgang Zenker” usiłował storpedować pancernik „Warspite”, ale torpedy nie były celne. Około 14:30 z portu zdołał wyjść i dołączył do niemieckich niszczycieli „Georg Thiele”. Po wyczerpaniu większości amunicji, komandor Bey nakazał około 14:50 wycofanie okrętów do wąskiego fiordu Rombaken (Rombaksfjordu), o szerokości zaledwie kilkuset metrów (przy długości niszczycieli 100-120 metrów). Jedynie dowódca „Hermanna Künne”, nie widząc sygnału, odszedł do Herjangsfjordu, gdzie zamierzał wyrzucić okręt na mieliznę i wysadzić, lecz o 15:13 zaatakował go tam torpedą niszczyciel „Eskimo”. Niemiecki niszczyciel przełamał się i zatonął na płyciźnie (nie jest jasne, czy na skutek storpedowania, czy samowysadzenia).

Pytanie: Co sprawiło, że niemiecki okręt podwodny nie ostrzelał okrętów brytyjskich?
Odpowiedź: tuż przed atakiem wpadł na skałę podwodną

Pytanie: Czy „Erich Koellner” zrejterował w momencie dostrzeżenia przeciwnika?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Ile było rannych i ofiar z załogi niemieckiego niszczyciela - ,,Erich Koellner''?
Odpowiedź: 31 zabitych i 39 rannych

Pytanie: Czy podjęto próbę zniszczenia okrętów niemieckich z powietrza?
Odpowiedź: tak
Odmrożenie

Przyczyną odmrożenia części ciała jest najczęściej przechłodzenie całego organizmu. Dlatego w czasie ratowania poszkodowanego konieczne jest przemieszczenie go do ciepłego (nie gorącego) pomieszczenia. Należy zdjąć z poszkodowanego mokre, zimne ubranie, a z jego palców ściągnąć biżuterię. Jeśli odmrożeniu uległy palce, trzeba zanurzyć je w letniej wodzie, początkowo o temperaturze 30 °C, a następnie 36 °C. Na odmrożone policzki, nos czy uszy nakłada się czyste (nie gorące) opatrunki. Jeśli na skórze są widoczne pęcherze lub sinoczerwone albo blade plamy, należy zastosować suche, czyste opatrunki, najlepiej z wyjałowionej gazy. Ze względu na ogólne wychłodzenie ciała, poszkodowanemu podaje się ciepłe (nie gorące) napoje. Po ociepleniu odmrożonych części ciała, należy jeśli to możliwe ułożyć je nieco wyżej i okryć. Jeśli poszkodowany jest przytomny i dobrze się czuje, a do dyspozycji jest ogrzewany samochód, można odtransportować go do lekarza, jeśli nie – należy wezwać pogotowie ratunkowe.

Pytanie: Czy nieprzytomnego człowieka z odmrożeniami można samemu zawieźć do szpitala?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Odmrożone palce zanurzamy najpierw w wodzie o temperaturze ludzkiego ciała czy niższej?
Odpowiedź: niższej

Pytanie: Jakie zmiany skórne mogą powstać przy odmrożeniach?
Odpowiedź: pęcherze lub sinoczerwone albo blade plamy

Pytanie: Jaki materiał najlepiej nadaje się do opatrywania ran?
Odpowiedź: wyjałowiona gaza
SM UC-16

26 czerwca 1916 roku dowódcą UC-16 mianowany został por. mar. Egon von Werner, a okręt włączono do Flotylli Flandria w dniu 11 września. 23 września załoga okrętu odniosła pierwszy sukces, topiąc (w odległości ok. 40 Mm od latarniowca „Spurn”, na przybliżonej pozycji 53°12′N 1°10′E/53,200000 1,166667) za pomocą działa pokładowego 11 brytyjskich trawlerów: „Andromeda” (149 BRT), „Beechwold” (129 BRT), „Britannia III” (138 BRT), „Cockatrice” (115 BRT), „Mercury” (183 BRT), „Phoenix” (117 BRT), „Refino” (182 BRT), „Rego” (176 BRT), „Restless” (125 BRT), „Viella” (144 BRT) i „Weelsby” (122 BRT). 19 października na postawione przez okręt miny wszedł zbudowany w 1913 roku duży brytyjski transatlantyk „Alaunia” (13 405 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy z Nowego Jorku do Londynu, który zatonął ze stratą 2 członków załogi na wodach kanału La Manche nieopodal Hastings. Trzy dni później na pozycji 50°41′N 0°16′W/50,683333 -0,266667 zatonął holenderski parowiec „Fortuna” (1254 BRT), płynący pod balastem z Rotterdamu do Cardiff. Kolejne sukcesy UC-16 miały miejsce 11 listopada: 30 Mm na południowy wschód od Start Point zatopiony został norweski parowiec „Daphne” (1388 BRT), transportujący węgiel na trasie Newport – Rouen, zaś 9 Mm od Start Point zatrzymano i po zdjęciu załogi zatopiono kuter rybacki „Veronica” (27 BRT). Następnie okręt dotarł do zachodnich wybrzeży Bretanii, gdzie w dniach 13-16 listopada zatrzymał i zatopił 5 niewielkich francuskich jednostek: na pozycji 47°37′N 5°20′W/47,616667 -5,333333 szkuner „Marie Therese” (156 BRT); nieopodal Ouessant szkuner „Notre Dame De Bon Secours” (81 BRT), płynący ze Swansea do Quimper; na zachód od Pointe du Raz trzymasztowy szkuner „Nominoe” (327 BRT); na tych samych wodach płynący ze Swansea do La Rochelle szkuner „Salangane” (125 BRT) oraz, 14 Mm na północny zachód od Île-de-Batz, szkuner „Lobelia” (80 BRT). 16 listopada na minę wszedł również brytyjski parowiec „Vasco” (1914 BRT), płynący z Hull do Naples z ładunkiem drobnicy, który zatonął ze stratą 17 członków załogi (w tym kapitana) na pozycji 50°43′N 0°02′W/50,716667 -0,033333. W tej samej okolicy 26 listopada uszkodzeń na minie doznał nowy norweski tankowiec „Caloric” (7012 BRT), płynący z Portsmouth do Tyne. Kolejnym statkiem, który ocalał po wejściu na postawioną przez UC-16 minę, był zbudowany w 1902 roku brytyjski parowiec „Suffolk” (7573 BRT), płynący z Londynu do Devonport (został uszkodzony 28 grudnia nieopodal Selsey, bez strat w ludziach). Dwa dni później szczęście miał także brytyjski tankowiec „Aspenleaf” (7535 BRT), przewożący olej opałowy z Port Arthur do Portsmouth, który bez strat w załodze jedynie doznał uszkodzeń na pozycji 50°37′N 0°34′W/50,616667 -0,566667.

Pytanie: Kim był Egon von Werner?
Odpowiedź: dowódcą UC-16

Pytanie: Do jakiej flotylli należał UC-16?
Odpowiedź: Flandria

Pytanie: Na jakim obszarze zatopiono "Spurna"?
Odpowiedź: 53°12′N 1°10′E/53,200000 1,166667

Pytanie: Do jakiego kraju należał „Beechwold”?
Odpowiedź: Wielkiej Brytanii
SM UC-16

14 kwietnia 1916 roku nastąpiła zmiana na stanowisku kapitana okrętu: por. mar. Egon von Werner został zastąpiony przez por. mar. Georga Reimarusa. Pierwsze sukcesy pod nowym dowództwem załoga UC-16 odniosła w dniach 27-28 lipca 1917 roku, kiedy to u wybrzeży Holandii (pomiędzy Zandvoort a IJmuiden) okręt zatrzymał i po zdjęciu załóg zatopił ogniem z działa pokładowego siedem holenderskich kutrów rybackich: „Dirk” (81 BRT), „Dirk van Duyne” (116 BRT), „Jan” (104 BRT), „Majoor Thomson” (110 BRT), „President Commissaris van den Burgh” (111 BRT), „Sterna III” (111 BRT) i „Neptunus I” (80 BRT). Kolejny patrol okręt odbył u wschodnich wybrzeży Anglii, zatapiając torpedą 16 sierpnia nieopodal Flamborough brytyjski parowiec „Manchester Engineer” (4465 BRT), płynący z ładunkiem węgla z South Shields do Saint-Nazaire (nikt nie zginął). Następnego dnia ofiarą UC-16 stał się brytyjski kuter rybacki (kecz) „Susie” (41 BRT), który ze stratą jednego marynarza zatonął 10 Mm na północny wschód od Scarborough. 18 sierpnia dwie mile morskie na wschód od Filey okręt za pomocą torpedy zatopił też brytyjski parowiec „Ardens” (1274 BRT), przewożący węgiel na trasie South Shields – Londyn (zginął jeden członek załogi).

Pytanie: Jak nazywały się kutry rybackie zatopione przez SM UC-16 pod koniec lipca 1917 roku?
Odpowiedź: „Dirk” (81 BRT), „Dirk van Duyne” (116 BRT), „Jan” (104 BRT), „Majoor Thomson” (110 BRT), „President Commissaris van den Burgh” (111 BRT), „Sterna III” (111 BRT) i „Neptunus I” (80 BRT)

Pytanie: Jaki materiał transportował na swoim pokładzie parowiec „Manchester Engineer”?
Odpowiedź: węgiel

Pytanie: Gdzie zatonął kuter rybacki zestrzelony przez SM UC-16 16 sierpnia 1917 roku?
Odpowiedź: 10 Mm na północny wschód od Scarborough

Pytanie: W jaki sposób SM UC-16 zaatakował brytyjski parowiec „Ardens”?
Odpowiedź: za pomocą torpedy
24h Le Mans

Wyścig 24h Le Mans znalazł się w grach komputerowych. Jedną z nich jest Race Driver: Grid; zastosowano tam jednak kompresję czasu, dzięki czemu cały wyścig gracz może przejechać w znacznie krótszym czasie niż w przypadku jego rzeczywistego odpowiednika, opcja 24-godzinnej jazdy jest także dostępna. Zachowany jest cykl dobowy tj. na torze zapada zmrok i część nocna wyścigu odbywa się rzeczywiście w nocy. W grze Gran Turismo 4 (gdzie brak jest cyklu dobowego – 24 godziny jedzie się, gdy słońce jest na niebie) oraz Gran Turismo 5 wyścig jest pełnowymiarowy, trwa równe 24 godziny, zachowany został cykl dobowy.

Pytanie: Jaką metodę, pozwalającą graczowi na ukończenie wyścigu w czasie innym niż rzeczywisty, zastosowano w grze Race Driver: Grid?
Odpowiedź: kompresję czasu

Pytanie: Czy w grze Race Driver: Grid można odbywać wyścig w czasie rzeczywistym, z uwzględnieniem pór dnia?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaka gra, oparta na zawodach 24h Le Mans, pozbawia gracza możliwości uczestniczenia w wyścigu podczas nocy i dnia?
Odpowiedź: Gran Turismo 4

Pytanie: W jakich grach wyścig 24h Le Mans trwa całą dobę?
Odpowiedź: Gran Turismo 4 i Gran Turismo 5

Pytanie: Jak nazywają się zawody, które były inspiracją dla powstania takich gier, jak Gran Turismo 4 i Race Driver: Grid?
Odpowiedź: 24h Le Mans
Gerard Cieślik

W sezonie 1946/1947 Ruch zwyciężył swoją grupę w rozgrywkach śląskiej A klasy. W wygranych meczach ze Śląskiem Świętochłowice (1:3, 8 grudnia 1946 roku), Błyskawicą Radlin (1:6, 14 kwietnia 1947), RKS–em Łagiewniki (10:2, 20 kwietnia 1947 roku) i Kopalnią Bogucice (3:6, 1 maja 1947 roku) Cieślik zdobył hat tricka. W zwycięskich pojedynkach Ruchu z Łagiewnikami (1:7, 27 października 1946 roku) i Kopalnią Bogucice (7:1, 12 stycznia 1947 roku) strzelił po cztery gole, zaś w meczu domowym przeciwko RKS–owi Zabłocie (9:1, 17 listopada 1946) zdobył pięć bramek. Ruch zagrał w finałach o mistrzostwo Śląska, w których okazał się lepszy od Concordii Knurów oraz Kolejarza Katowice. W pierwszym spotkaniu przeciwko Kolejarzowi (3:0, 29 czerwca 1947 roku), który Ruch rozgrywał w roli gospodarza, Cieślik nie wykorzystał rzutu karnego. Latem 1947 roku dwadzieścia zespołów z kraju, w skład których weszli mistrzowie oraz wicemistrzowie okręgowych rozgrywek A klasy, rozpoczęło rywalizację o trzy miejsca w powstałej I lidze. Po wygranych międzyokręgowych eliminacjach Ruch przystąpił do krajowych eliminacji o wejście do I ligi. Miejsce w najwyższej klasie rozgrywkowej uzyskał po wygraniu swojej grupy. W spotkaniu wyjazdowym przeciwko Widzewowi Łódź (1:11, 7 września 1947 roku) Cieślik strzelił sześć bramek, zaś w rozegranym w Chorzowie z Lechią Gdańsk (4:1, 16 listopada 1947 roku) trzykrotnie pokonał bramkarza gości. W pierwszym meczu z Lechią w Gdańsku (0:1, 22 września 1947 roku) jedyny gol padł po strzale z woleja w wykonaniu Cieślika. Jesienią 1946 roku reprezentacja Śląska została zaproszona na tournée po Szkocji, w którym przegrała z Dundee United (2:0, 14 października 1946 roku) oraz pokonała Greenock Morton (1:3, 16 października 1946 roku), Ayr United (1:2, 19 października 1946 roku) i Third Larnac Queens Park (1:2, 23 października 1946 roku). Cieślik zdobył w tych spotkaniach cztery bramki, zaś po zakończonym tournée otrzymał propozycję przejścia do profesjonalnego klubu Aberdeen oraz dziesięć tysięcy funtów za rok gry. W maju 1947 roku rozegrano pierwsze mecze o Puchar im. Józefa Kałuży, który wobec braku terminów na rundę rewanżową dokończono w następnym roku. Cieślik wystąpił w sześciu spotkaniach przeciwko reprezentacji Łodzi (3:3, 18 sierpnia 1947 roku i 3:4, 5 grudnia 1948 roku), Warszawy (1:2, 12 października 1947 roku i 3:3, 3 października 1948 roku), Krakowa (2:1, 2 września 1948 roku) i Poznania (1:5, 12 września 1948 roku). Strzelił w turnieju osiem bramek, natomiast reprezentacja Śląska zajęła ostatnie, piąte miejsce w tabeli.

Pytanie: W jakim meczu Cieślik zdobył pięć bramek?
Odpowiedź: domowym przeciwko RKS–owi Zabłocie

Pytanie: Kiedy odbyło się pierwsze spotkanie Ruchu, w roli gospodarza, z Kolejarzem?
Odpowiedź: 29 czerwca 1947 roku

Pytanie: Czy piłkarze Śląska byli w Szkocji?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Ile pieniędzy zaproponowano Cieślikowi w klubie Aberdeen?
Odpowiedź: dziesięć tysięcy funtów
Gerard Cieślik

W sezonie 1953 Ruch po raz trzeci z rzędu zdobył mistrzostwo kraju. Cieślik wystąpił w dwudziestu jeden meczach ligowych. Nie zagrał jedynie w ostatniej kolejce przeciwko Cracovii (0:0, 31 października 1953 roku), ponieważ trener Cebula wystawił wówczas rezerwy. W wygranych spotkaniach z AKS–em Chorzów (7:0, 26 lipca 1953 roku) oraz Lechem Poznań (1:3, 2 sierpnia 1953 roku) trzykrotnie pokonał bramkarza rywali. W klasyfikacji na najlepszego strzelca rozgrywek zajął z dorobkiem dwudziestu czterech bramek pierwsze miejsce. Cieślik uzyskał w sezonie 6,49 procent goli z dorobku całej ligi, co jest drugim wynikiem w historii rozgrywek.

Pytanie: Dlaczego nie zagrał w meczu, który rozegrano 31.10.1953 r.?
Odpowiedź: ponieważ trener Cebula wystawił wówczas rezerwy

Pytanie: Ile goli strzelił w tamtym sezonie?
Odpowiedź: dwadzieścia cztery

Pytanie: Jakim wynikiem zakończył się mecz Ruchu z Lechem Poznań, który rozegrano 02.08.1953 r.?
Odpowiedź: 1:3

Pytanie: Czy został najlepszym strzelcem w tamtym sezonie?
Odpowiedź: tak
Murcki

Murcki mają też powiązania z sąsiednimi miastami: w kierunku Mysłowic wzdłuż ul. Kołodzieja w kierunku wschodnim, do Tychów wzdłuż ul. Bielskiej, natomiast w kierunku Mikołowa na zachód ul. Kołodzieja i Szarych Szeregów. Przebiega tu też ul. Beskidzka, łącząca bezpośrednio Tychy i Mysłowice. W powiązaniach między poszczególnymi częściami Katowic, wraz z Giszowcem Murcki jest dzielnicą najlepiej skomunikowaną dzięki bliskiemu położeniu z głównymi ciągami miasta biegnących we wszystkich kierunkach. W kierunku Śródmieścia i Giszowca Murcki mają połączenie wzdłuż ul. Bielskiej, do południowych dzielnic (Kostuchna, Podlesie i Zarzecze) wzdłuż ul. Szarych Szeregów, a w kierunku zachodnim (do Piotrowic-Ochojca) przez ul. Tartaczną i Cegielnia Murcki. W powiązaniu wewnątrz Murcek ważną drogą jest ul. Wolności, natomiast centralnym punktem dzielnicy jest pl. Jana Kasprowicza.

Pytanie: Do których miast można dostać się z Murcek?
Odpowiedź: Mysłowic, Tychów i Mikołowa

Pytanie: Czyje nazwisko nosi najważniejszy plac dzielnicy?
Odpowiedź: Jana Kasprowicza
Murcki

Jedna z najstarszych dróg Murcek prowadziła wzdłuż obecnej ul. Leśników, Kołodzieja i Bielskiej (zachodni odcinek ulicy). Była to wówczas utwardzona droga z Kobióra do granicy powiatu pszczyńskiego w Murckach, oddana do użytku w 1863 roku. Na drogach dojazdowych do Murcek znajdowały się budynki celne, w których pobierano myto za przejazd. W latach 1937-1939 roku wybudowano drogę przez Wzgórze Wandy, natomiast w 1977 roku, przy wschodniej części Murcek powstał nowy fragment ul. Bielskiej wraz z węzłem z ul. Kołodzieja.

Pytanie: W którym roku oddano do użytku główną drogę w Murckach?
Odpowiedź: 1863

Pytanie: W jakim celu stawiano budynki celne na drogach prowadzących do Murcek?
Odpowiedź: Aby pobierać myto

Pytanie: W jakiej części Murcek znajduje się ul. Bielska?
Odpowiedź: wschodniej

Pytanie: W którym roku ukończono budowę drogi prowadzącej przez Wzgórze Wandy?
Odpowiedź: 1939
AronChupa

15 kwietnia 2014 ukazał się pierwszy solowy projekt Arona Ekberga, minialbum „Russ”. 8 sierpnia 2014 Aron wydał swój pierwszy singiel „I’m an Albatraoz”, w którym gościnnie zaśpiewała jego młodsza siostra, Nora Ekberg (ur. 1996). Utwór dotarł do pierwszego miejsca szwedzkiej listy przebojów Sverigetopplistan oraz duńskiej Track Top-40, zajął też miejsca w pierwszej dziesiątce w Australii, Austrii, Finlandii, Francji, Niemczech, we Włoszech, w Holandii, Norwegii i w Nowej Zelandii. Teledysk do utworu osiągnął wynik ponad miliarda wyświetleń. W 2015 piosenka zapewniła muzykowi nominację do nagrody szwedzkiego przemysłu fonograficznego Grammis.

Pytanie: Jak nazywa się artysta, który znalazł się na pierwszym miejscu rankingu Track Top-40?
Odpowiedź: Aaron Ekberg

Pytanie: W którym roku urodziła się siostra wykonawcy?
Odpowiedź: w 1996

Pytanie: W jakim szwedzkim rankingu piosenka Arona zajęła pierwszą pozycję?
Odpowiedź: Sverigetopplistan

Pytanie: Czy piosenka Arona zdobyła międzynarodowe uznanie?
Odpowiedź: tak