mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Joachim z Fiore

W swoich dziełach zaatakował i potępił trynitarny system Piotra Lombarda, zarzucając mu nawet wprowadzenie czterech osób do Trójcy. Sam Joachim nie chciał mówić o trzech osobach, w istocie sprowadzał je do trzech aspektów tej samej osoby. System trynitarny da Fiore został potępiony w roku 1215 na soborze laterańskim IV, choć w dekrecie soborowym wyraźnie zaznaczono, że sam Joachim za życia dobrowolnie podporządkował się autorytetowi Kościoła i zmarł jako prawowierny katolik. Poszczególne wątki nauki Joachima były jeszcze potępiane kilkakrotnie (w 1255 m.in. herezja „wiecznej ewangelii”, w 1263 na synodzie w Arles schemat trzech epok), nigdy jednak nie potępiono ani jednego jego dzieła, ani też ich autora. Jego poglądy na Trójcę szybko poszły w zapomnienie, natomiast prawdziwą sławę przyniosły mu jego poglądy historiozoficzne.

Pytanie: Jaki porządek forsował Piotr Lombard?
Odpowiedź: trynitarny

Pytanie: Które z jego twierdzeń były najsławniejsze?
Odpowiedź: historiozoficzne

Pytanie: Jakie wydarzenie z historii Kościoła miało miejsce w 1215?
Odpowiedź: sobór laterański IV

Pytanie: Na którym z zebrań przedstawicieli duchowieństwa skrytykowano jego pogląd o trójpodziale dziejów?
Odpowiedź: na synodzie w Arles
Joachim z Fiore

Wraz ze zbliżaniem się roku 1260 społeczeństwo włoskie, w oczekiwaniu plag, coraz silniej ogarniał niepokój. W 1259 nastąpiła plaga głodu, co zdawało się potwierdzać przepowiednie Joachima. Joachimici wzywali do wyrzeczenia się dotychczasowego trybu życia i uprawiania ascezy. Przyczyniali się w ten sposób do powstawania nie zalegalizowanych przez Kościół organizacji zakonnych. Pojawili się pokutnicy wędrujący po całym kraju i biczujący się wzajemnie. Kiedy jednak minął rok 1260 i zapowiedziany przełom dziejowy nie nastąpił, nastroje te opadły. Wielu poczuło się oszukanymi i przeszło do obozu przeciwników historiozofii Joachima z Fiore. Byli jednak i tacy, którzy jej się nie wyrzekli i datę 1260 przesuwali w czasie, twierdząc, że 1260 lat należy liczyć od roku 30 (rozpoczęcie służby Chrystusa), od roku 33, 37 (początek poganochrześcijaństwa). Stopniowo kładziono coraz większy nacisk na to, iż data ta nie musi być dokładna. A gdy wszystkie te daty zawiodły, w dalszym ciągu oczekiwano na nadejście ery wolności i pokoju, bez wyznaczania dat. Niektórzy z nich, jak np. Dante, twierdzili, że przełom nastąpił, ale w niewidzialnym świecie.

Pytanie: Kiedy w XIII wieku obecna była plaga głodu we Włoszech?
Odpowiedź: W 1259

Pytanie: Do czego nawoływali Joachimici w drugiej połowie XIII wieku?
Odpowiedź: do wyrzeczenia się dotychczasowego trybu życia i uprawiania ascezy

Pytanie: Czy samobiczujący się zakonnicy byli uznawani przez Kościół?
Odpowiedź: nie

Pytanie: O ile starano się przedstawić alternatywną datę dla wskazanej przez Joachima z Fiore daty 1260 roku?
Odpowiedź: 30, 33 lub 37
Georges Seurat

Zainicjowany przez Seurata kierunek niewątpliwie wywodzi się z impresjonizmu, będąc jednocześnie jego radykalną odnową. Seurat stworzył malarstwo intelektualne, usystematyzowane, podporządkowane regułom i zasadom. Wokół Seurata zebrała się grupa malarzy, w tym Pissarro i Signac. Jego obrazy znalazły licznych zwolenników w Belgii, dlatego też w lutym 1887 w Brukseli wystawiono „Niedzielne popołudnie na wyspie Grande-Jatte” i kilka obrazów o tematyce morskiej. Na przełomie 1887 i 1888 Seurat odstąpił od kompozycji plenerowych i wyznaczył sobie nowe zadanie: zastosowanie swojej techniki do scen we wnętrzach. Powstały m.in. Modelki i Parada. Kolejnym ważnym obrazem Seurat był Pudrująca się kobieta. Za modelkę posłużyła mu młoda robotnica Madeleine Knoblock. Malarz miał z nią syna, który urodził się 16 lutego 1890. Ich związek był utrzymywany w ścisłej tajemnicy i dopiero po śmierci Seurata przyjaciele dowiedzieli się, że miał z nią syna.

Pytanie: Z jakiego nurtu pochodzi kierunek stworzony przez Seurata?
Odpowiedź: z impresjonizmu

Pytanie: Jakie były obrazy Seurata?
Odpowiedź: intelektualne, usystematyzowane, podporządkowane regułom i zasadom

Pytanie: Jakie osoby współpracowały z Seuratem?
Odpowiedź: Pissarro i Signac

Pytanie: Kto jest autorem "pudrującej się kobiety"?
Odpowiedź: Seurat
Georges Seurat

W 1879 Seurat obejrzał Czwartą Wystawę Impresjonistów i był to prawdopodobnie punkt zwrotny w jego karierze artystycznej. Według relacji jego przyjaciół Seurat przeżył wtedy „głęboki i niespodziewany szok”. Pod koniec roku został powołany do wojska i wyjechał do jednostki w Breście. Po zakończeniu służby wojskowej wrócił do Paryża. Odszedł od propagowanego przez Akademię Sztuk Pięknych malarstwa akademickiego i wraz ze swym przyjacielem Aman-Jean'em wynajął pracownię. Interesowali go malarze XIX w., studiował przede wszystkim dokonania impresjonistów. Bazując na pracy chemika M.E.Chevreula pod tytułem Prawo kontrastu symultanicznego kolorów, wyprowadził teorię zlewania się barw, która stała się podstawą jego innowacji malarskich którą nazywał dywizjonizmem, a co krytycy nazywali pointylizmem. W 1883 roku po raz pierwszy wystawił swoje obrazy na wystawie Salonu Niezależnych. Także w 1883 rozpoczął pracę nad swym pierwszym ważnym dziełem – Kąpielą w Asnières. Obraz został odrzucony przez Salon w 1884 i dlatego Seurat zaprezentował go na Wystawie Malarzy Niezależnych. Płótno wisiało w kącie przy barze, lecz zwróciło uwagę kilku krytyków, oraz zbudziło entuzjazm malarza Paula Signaca, który później przejął styl Seurata. W 1885 Seurat spędził lato w Grandcamp, małym porcie, gdzie namalował wiele obrazów przedstawiających morze. Jesienią spotkał Camille’a Pissarra, który przejął jego technikę. Na ostatniej wystawie impresjonistów Seurat wystawił swój najważniejszy i chyba najwspanialszy obraz – Niedzielne popołudnie na wyspie Grande Jatte. Krytycy, zaszokowani zgeometryzowanymi kształtami oraz mnogością małych, kolorowych plamek, bardzo źle przyjęli ten obraz. Chcąc zdyskredytować styl Seurata nazwali go „pointylizmem”, co oznacza „kropkowanie” lub „punktowanie”. We wrześniu 1886 krytyk sztuki Félix Fénéon, obrońca i przyjaciel Seurata, po raz pierwszy użył terminu metoda neo-impresjonistyczna.

Pytanie: Do jakiego miasta udał się po odbyciu służby wojskowej?
Odpowiedź: Paryża

Pytanie: Malarzami z jakiego nurtu fascynował się najbardziej?
Odpowiedź: impresjonistami

Pytanie: Jakie dzieło pomogło mu w stworzeniu teorii zlewania się barw?
Odpowiedź: Prawo kontrastu symultanicznego kolorów

Pytanie: Dlaczego Kąpiel w Asnières została wystawiona na Wystawie Malarzy Niezależnych?
Odpowiedź: Obraz został odrzucony przez Salon
Before and after Science

„W latach 70. album Before and after Science dostarczył wiernym fanom Briana Eno wybór perfekcyjnie dopracowanych, pamiętnych utworów, jednocześnie stanowiąc odejście artysty od jego eksperymentalnej muzyki ambient, nagranej na jego poprzednim albumie Discreet Music. Before and after Science wysłuchany niemal 30 lat po jego premierze, nadal brzmi świeżo, natomiast wpływu Briana Eno nie sposób zignorować, kiedy to Franz Ferdinand i inni awangardowi muzycy pop przeprowadzają natarcia na listy przebojów."

Pytanie: Kto jest twórcą płyty Before and after Science?
Odpowiedź: Brian Eco

Pytanie: Jaki gatunek muzyczny został wyparty przez muzyka w albumie Before and after Science?
Odpowiedź: ambient

Pytanie: Jaki tytuł nosiła płyta muzyka, która nagrana była przed Before and after Science?
Odpowiedź: Discreet Music

Pytanie: Jaki tytuł nosiła płyta Eco, która wyraźnie odeszła od wpływów muzycznych zauważalnych na poprzednim albumie artysty?
Odpowiedź: Before and after Science
Live Facelift

Live Facelift ukazał się na kasecie 30 lipca 1991. Na album trafiło ostatecznie pięć utworów i trzy teledyski – do kompozycji „We Die Young”, „Man in the Box” oraz „Sea of Sorrow”. Produkcją wydawnictwa zajęła się Lisanne Dutton, a fotografie wykonali Rick Gould (przód) i Rocky Schenck (tył). Zarządzająca zespołem Susan Silver – w wypowiedzi dla książki Grunge Is Dead: The Oral History of Seattle Rock Music (2009) – wspominała: „Oni [Alice in Chains] dostali się na poziom, gdzie mogli zagrać w Moore Theatre – czyli dla półtora tysiąca ludzi. Alice grali i to było niesamowite. Zostało to sfilmowane. Don Ienner wpadł na pomysł wydania tego materiału w ilości 40 tys. egzemplarzy z Facelift [1990], a zbiegło się to z czasem, gdy «Man in the Box» zaczął być emitowany w radiu”.

Pytanie: Kiedy wypuszczono Live Facelift?
Odpowiedź: 30 lipca 1991

Pytanie: Co znalazło się finalnie na krążku Live Facelift?
Odpowiedź: pięć utworów i trzy teledyski

Pytanie: Wideoklipy do jakich piosenek znalazły się na Live Facelift?
Odpowiedź: „We Die Young”, „Man in the Box” oraz „Sea of Sorrow”

Pytanie: Kto jest twórcą zdjęcia na tylnej okładce Live Facelift?
Odpowiedź: Rocky Schenck

Pytanie: Kto pełni funkcję menadżera zespołu Alice in Chains?
Odpowiedź: Susan Silver
Kodeks 0244

Na listę greckich rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Kurt Aland w 1963 roku, oznaczając go przy pomocy siglum 0244. Rękopis jest wykorzystywany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. Po raz pierwszy został wykorzystany w roku 1979, w 26 wydaniu Nestle-Alanda (NA26). W 27. wydaniu Nestle-Alanda (NA27) traktowany jest jako świadek pierwszego rzędu cytowania. Nie został wykorzystany w 3. wydaniu The Greek New Testament wydanym przez United Bible Societies. Wykorzystano go natomiast w 4. wydaniu.

Pytanie: Jak Aland oznaczył rękopis?
Odpowiedź: 0244

Pytanie: Gdzie korzysta się z rękopisu 0244?
Odpowiedź: w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu

Pytanie: Kiedy pierwszy raz wykorzystano rękopis 0244?
Odpowiedź: 1979

Pytanie: W jaki sposób użyto rękopisu w NA27?
Odpowiedź: jako świadek pierwszego rzędu cytowania

Pytanie: Czy rękopis 0244 można znaleźć w 3. edycji greckiego Nowego Testamentu?
Odpowiedź: nie
Young Leosia

Największą popularność zyskała w 2021 dzięki singlowi „Szklanki”, który dostał się na szczyt polskiej listy Apple Music oraz Spotify. Do utworu nakręciła teledysk, który do września 2021 został wyświetlony ponad 32 mln razy w serwisie YouTube. W czerwcu zagrała główną rolę w teledysku Maty do utworu „Kiss cam (podryw roku)”. 6 sierpnia wydała singel „Jungle Girl”, który nagrała we współpracy z Żabsonem. Piosenka znalazła się na jej debiutanckim albumie pt. Hulanki, który został wydany 23 września nakładem wytwórni Internaziomale. 24 września opublikowała teledysk do utworu „Baila Ella”, który w ciągu miesiąca od premiery przekroczył 8 mln wyświetleń w serwisie YouTube.

Pytanie: Na listach w jakich aplikacjach singiel Young Leosi zdobył największe notowania?
Odpowiedź: Apple Music oraz Spotify

Pytanie: Czy "Szklanki" mają swój teledysk na YT?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie wyświetlenia osiągnęły szklanki na YT?
Odpowiedź: 32 mln

Pytanie: U jakiego artysty Leosia zagrała w teledysku?
Odpowiedź: Maty
Volksgerichtshof

Trybunał Federalny (niem. Bundesgerichtshof) w 1956 przyznał członkom Trybunału Ludowego tzw. przywilej sędziowski (niem. Richterprivileg) – czyli omyłkę sądową – zgodnie z którym żaden z nich nie może zostać skazany z powodu naginania prawa lub innych przestępstw, jeśli dotrzymywał wówczas obowiązujących ustaw lub niesprawiedliwość jego postępowania nie została sądownie potwierdzona. Wprawdzie pod koniec lat 60. XX wieku procesem przeciw sędziemu Trybunału Hansowi-Joachimowi Rehse, próbowano załatwić na drodze karnej zaległości wobec niesprawiedliwości, jakich dopuścił się Trybunał Ludowy, jednak oskarżony zmarł, zanim zapadł wyrok ostatniej instancji. Berlińska prokuratura – po wznowieniu dochodzenia z 1979 – ponownie wniosła 6 września 1984 oskarżenie przeciw Paulowi Reimersowi, członkowi składu orzekającego Freislera w 1. składzie Trybunału Ludowego, oskarżając go o 62 morderstwa i 35 przypadków usiłowania morderstwa. W wyniku dochodzenia prokuratura stwierdziła, że Trybunał Ludowy, w każdym razie od powołania Freislera w sierpniu 1942, nie był już więcej sądem powszechnym, ale był uważany za sąd fikcyjny. Jeszcze w tym samym roku, przed otwarciem głównego procesu, 82-letni obwiniony popełnił samobójstwo. Dalsze śledztwa musiały być ostatecznie umorzone w 1991, ponieważ nie było już obwinionych, którzy mogliby stanąć przed sądem.

Pytanie: Jak inaczej określić można omyłkę sądową?
Odpowiedź: przywilej sędziowski

Pytanie: Dlaczego Rehse nie odpowiedział za swoje zbrodnie?
Odpowiedź: oskarżony zmarł

Pytanie: O co posądzany był Reimers?
Odpowiedź: 62 morderstwa i 35 przypadków usiłowania morderstwa

Pytanie: Jak określano Trybunał Ludowy od 1942 roku?
Odpowiedź: sąd fikcyjny
Volksgerichtshof

Pierwszym przewodniczącym Trybunału Ludowego został Fritz Rehn, uprzednio sprawujący funkcję przewodniczącego sądu specjalnego w Berlinie, a od lipca 1934 prezydenta senatu Sądu Najwyższego (niem. Kammergericht), który zmarł 18 września 1934. Przez kolejne dwa lata stanowisko przewodniczącego nie było obsadzone, a Trybunałem kierował najstarszy przewodniczący senatu. 1 czerwca 1936 funkcję przewodniczącego objął Otto Georg Thierack, w NSDAP jeszcze przed 1933, od 1935 wiceprzewodniczący Sądu Rzeszy. Thierack sprawował urząd do 20 sierpnia 1942, kiedy to został powołany na ministra sprawiedliwości. Przewodniczącym Trybunału został wtedy Roland Freisler, pełniący dotychczas funkcję sekretarza stanu w ministerstwie sprawiedliwości. Po śmierci Freislera w lutym 1945, na przewodniczącego powołano Harry’ego Haffnera, który uprzednio pełnił funkcję prokuratora generalnego w Katowicach.

Pytanie: Jakie stanowisko zajmował Rehn, zanim przejął obowiązki przewodniczącego Trybunału Ludowego?
Odpowiedź: przewodniczącego sądu specjalnego w Berlinie

Pytanie: Czy od razu po śmierci Fritza Rehna wyznaczono nowego przewodniczącego Trybunału Ludowego?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto dowodził Trybunałem Ludowym w okresie, w którym nikt nie pełnił funkcji przewodniczącego?
Odpowiedź: najstarszy przewodniczący senatu

Pytanie: Jakie wydarzenie sprawiło, że Otto Georg Thierack stracił funkcję przewodniczącego Trybunału?
Odpowiedź: został powołany na ministra sprawiedliwości
Georg Forster

Jednak w roku 1783 Forster zauważył, iż zaangażowanie w ruch różokrzyżowców odwiodło go nie tylko od prawdziwej nauki, ale i pogrążyło w długach (nigdy nie był zresztą zbyt dobry w kontrolowaniu swoich wydatków). Dlatego Forster z radością przyjął w roku 1784 propozycję polskiej Komisji Edukacji Narodowej i został szefem katedry historii naturalnej na Uniwersytecie Wileńskim. Początkowo był on tam przyjmowany dobrze, jednak czuł się tam coraz bardziej wyizolowany. Stwierdził, że „panowie polscy dookoła są krańcowo obojętni w stosunku do nauki, a szczególnie w stosunku do historii naturalnej”. Większość z jego kontaktów stanowili wciąż naukowcy z Niemiec; szczególnie godna wspomnienia jest tutaj jego dyskusja z Immanuelem Kantem nad definicją rasy w odniesieniu do człowieka. W roku 1785 Forster udał się do Halle, gdzie złożył jako doktorat z medycyny swoją pracę o roślinach Południowego Pacyfiku (praca nosiła tytuł De Plantis Esculentia Insularum Oceania Australis). Dodatkowo jego ambicje stworzenia prawdziwego centrum badawczego historii naturalnej nie uzyskały odpowiedniego wsparcia finansowego ze strony polskich władz. Co więcej jego słynny wykład o historii naturalnej z roku 1785 przeszedł raczej bez echa i nie był nawet wydrukowany (nastąpiło to dopiero w roku 1843). Te okoliczności doprowadziły do silnych napięć między nim a lokalną społecznością. W wyniku tego zerwał na sześć lat przed zakończeniem swój kontrakt, gdy caryca Katarzyna zaoferowała mu możliwość wzięcia udziału w podróży dookoła świata za wysokie wynagrodzenie wraz z obietnicą posady profesora w Petersburgu. Doprowadziło to do silnego konfliktu między nim i Jędrzejem Śniadeckim. Ostatecznie rosyjska propozycja nie doszła do skutku z powodu wybuchu wojny rosyjsko-szwedzkiej, a Forster musiał opuścić Wilno w końcu sierpnia 1787. Pozostawił po sobie zaczątki ogrodu botanicznego i cenny księgozbiór. Osiedlił się w Moguncji, gdzie zajął posadę jako bibliotekarz Uniwersytetu w Moguncji. Posadę tę zajmował przed nim jego przyjaciel Johannes von Müller, który upewnił się, że właśnie Forster ją zajmie po jego przejściu do administracji elektora Friedricha von Erthal. Forster pozostawił po sobie dzieła przyrodnicze i geograficzne oparte głównie na doświadczeniach zebranych w czasie podróży dookoła świata. Zostawił też 300 stron rękopisu Compendiolum proprium, stanowiącego konspekt jego wykładów, ilustrowanych okazami botanicznymi i etnograficznymi z Mórz Południowych.

Pytanie: Czy Forster był dobry w zarządzaniu funduszami?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z jaką uczelnią wyższą był związany Forster?
Odpowiedź: z Uniwersytetem Wileńskim

Pytanie: Jakie stanowisko na początku objął Forster na Uniwersytecie Wileńskim?
Odpowiedź: szefa katedry historii naturalnej

Pytanie: O czym Forster napisał swój doktorat?
Odpowiedź: o roślinach Południowego Pacyfiku
Mariupol

Od końca XVIII wieku stał się znacznym ośrodkiem targowym, w 1809 otwarto port, a w 1882 wybudowano linię kolejową łączącą Mariupol z Donieckiem, co umożliwiło eksportowanie przez Mariupol donieckiego węgla. W latach 1886–1889 wybudowano nowy Mariupolski port handlowy, który stał się najważniejszym pod względem przeładunku towarów portem Imperium Rosyjskiego na południu po Odessie. Od końca XIX wieku rozwój przemysłu metalurgicznego. W okresie bezpośrednio po I wojnie światowej w Mariupolu funkcjonowała polska placówka o charakterze konsularnym. W latach 1941–1943 okupacja niemiecka miasta.

Pytanie: Od kiedy w Mariupolu zaczął się rozkwit przemysłu metalurgicznego?
Odpowiedź: Od końca XIX

Pytanie: Jaką polską placówkę otwarto w mieście po zakończeniu I wojny światowej?
Odpowiedź: konsulat

Pytanie: Dokąd prowadziła linia kolejowa stworzona w Mariupolu w 1882 roku?
Odpowiedź: do Doniecka
Mariupol

Według danych z 2002 roku 48,7% mieszkańców stanowili Ukraińcy, 44,4% Rosjanie, a 4,3% Grecy, przy czym jednocześnie aż 89,64% mieszkańców jako języka ojczystego używało języka rosyjskiego, a tylko 9,92% ukraińskiego, zaś greckiego 0,20%. Według greckich źródeł Mariupol to największe na Ukrainie skupisko rosyjskojęzycznej diaspory greckiej. Ostrożność, dziedziczona po prześladowaniach okresu ZSRR, powstrzymuje część Greków przed deklaracją narodowości innej niż dwie główne. W roku 2014 wicepremier Grecji, Ewangelos Wenizelos, swą oficjalną wizytę w Kijowie poprzedził spotkaniem z diasporą Mariupola.

Pytanie: Ilu mieszkańców Mariupola stanowili w 2002 roku Grecy?
Odpowiedź: 4,3%

Pytanie: Ilu mieszkańców Mariupola w 2002 roku mówiło po ukraińsku?
Odpowiedź: 9,92%

Pytanie: Jaka ludność skupia Mariupol według doniesień greckich?
Odpowiedź: rosyjskojęzycznej diaspory greckiej

Pytanie: Dlaczego Grecy z Mariupola nie chcą przyznawać się do swojego pochodzenia?
Odpowiedź: Ostrożność, dziedziczona po prześladowaniach okresu ZSRR
Rzeź wołyńska

Dokładne określenie liczby Polaków pomordowanych w rzezi wołyńskiej napotykało przez lata na trudności. Jednym z powodów był fakt, że niektóre miejscowości zostały zrównane z ziemią, a wszyscy ich mieszkańcy wymordowani. Mordów dokonywano na terenach ogarniętych wojną partyzancką i chaosem; często zbrodni nikt nie dokumentował. Wielu świadków, którzy ocaleli z rzezi, uciekło z terenów Wołynia bądź zostało wywiezionych na roboty do Rzeszy, skąd później rozproszyli się po Polsce i świecie. W PRL nie ścigano zbrodni na Wołyniu w konsekwencji utraty Kresów na rzecz ZSRR, a na prywatne zbieranie świadectw o zbrodniach zezwolono dopiero w latach 80. Efektem tych starań było wydane w 1990 r. opracowanie Józefa Turowskiego i Władysława Siemaszki „Zbrodnie nacjonalistów ukraińskich dokonane na ludności polskiej na Wołyniu 1939–1944”, a następnie „Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939–1945” Władysława i Ewy Siemaszko.

Pytanie: Osoby jakiej narodowości zostały zamordowane?
Odpowiedź: polskiej

Pytanie: Co stało się z osobami ocalałymi z rzezi? 
Odpowiedź: uciekli z terenów Wołynia bądź zostali wywiezieni na roboty do Rzeszy

Pytanie: W jakich latach zaczęto prowadzić dochodzenia w sprawie rzezi?
Odpowiedź: 80

Pytanie: Kto jest autorem książki pt. „Zbrodnie nacjonalistów ukraińskich dokonane na ludności polskiej na Wołyniu 1939–1944”?
Odpowiedź: Józef Turowski i Władysław Siemaszko
Konwój Take-Ichi

Konwój „Take-Ichi” wypłynął z Szanghaju do Manili 17 kwietnia i składał się początkowo z 15 transportowców oraz okrętów 6 Dowództwa Eskortowania Konwojów. Dla siedmiu statków transportowych Manila była ostatecznym celem podróży, w związku z czym żołnierzy 32. i 35. Dywizji zebrano na łącznie 8 okrętach (każda dywizja transportowana była przez 4 jednostki pływające). Tymczasem alianckim kryptologom udało się przechwycić i rozszyfrować japońskie komunikaty radiowe informujące o wypłynięciu konwoju z portu, jak również późniejsze wiadomości Japończyków dotyczące przebiegu trasy konwoju .

Pytanie: Skąd "Take-Ichi" udawał się w stronę Manili?
Odpowiedź: z Szanghaju

Pytanie: Ile transportowców wchodziło w pierwotny skład konwoju?
Odpowiedź: 15

Pytanie: Ile statków miało zakończyć ekspedycję w Manili?
Odpowiedź: siedem

Pytanie: Czego dokonali kryptolodzy z krajów przeciwnych Państwom Osi?
Odpowiedź: przechwycili i rozszyfrowali japońskie komunikaty radiowe informujące o wypłynięciu konwoju z portu, jak również późniejsze wiadomości Japończyków dotyczące przebiegu trasy konwoju

Pytanie: Na ilu statkach umieszczono członków 35. i 32. Dywizji?
Odpowiedź: 8
Konwój Take-Ichi

„Take-Ichi” wznowił swoją podróż do Nowej Gwinei 1 maja. Konwój składał się wówczas z 8 transportowców (zatopiony „Yoshida Maru” został zastąpiony jednym ze statków, które pierwotnie miały dopłynąć tylko do Manili), które miały być chronione przez okręty „Shirataka”, „Asakaze”, „Shiratsuyu”, trałowiec W-22 oraz ścigacze CH-37 i CH-38. Trasa konwoju została natomiast zaplanowana przez 3 Południową Flotę Ekspedycyjną w taki sposób, aby zmniejszyć ryzyko ataków ze strony alianckich okrętów podwodnych.

Pytanie: Dlaczego "Yoshida Maru" nie mógł dalej kontynuować podróży?
Odpowiedź: został zatopiony

Pytanie: Jaki był cel podróży tego konwoju?
Odpowiedź: Nowa Gwinea

Pytanie: Co zostało wzięte pod uwagę przy planowaniu trasy tej podróży?
Odpowiedź: ryzyko ataków ze strony alianckich okrętów podwodnych

Pytanie: Jakiego typu okrętem był W-22?
Odpowiedź: trałowcem
Wyścig Tatrzański

Najlepszy czas uzyskał polski kierowca Jan Ripper na wyścigowym Bugatti (silnik 1500 cm³ z kompresorem) – 5 min 47,41 s, bijąc zarazem rekord trasy Henryka Liefelda. Drugi był mistrz Polski Henryk Liefeldt na wyścigowym Austro-Daimlerze (3000 cm³) – 6 min 02,33 s, a trzeci Szwajcar Robert Vetterli, również na wyścigowym Bugatti – 6 min 17,37 s. Otrzymali oni trzy nagrody w klasyfikacji ogólnej, ponadto przyznano zawodnikom nagrody za zwycięstwa w poszczególnych klasach. Najlepszy z samochodów sportowych uzyskał piąty ogólny czas: Szwarcsztajn na Bugatti (3000 cm³ z kompresorem) – 6 min 28,18 s. Z nagród przechodnich, Ripper otrzymał Wielką Nagrodę Tatr i puchar Automobilklubu Polskiego za najlepszy czas dnia oraz nagrodę Miasta Krakowa za najlepszy czas samochodu wyścigowego, a Szwarcsztajn nagrodę K.K.A. za najlepszy czas samochodu sportowego.

Pytanie: Kto mógł pochwalić się rekordem toru przed Ripperem?
Odpowiedź: Henryk Liefeld

Pytanie: Na którym miejscu uplasował się najznakomitszy samochód?
Odpowiedź: piątym

Pytanie: Jakie wyróżnienie zdobył Ripper za najszybciej przejechaną trasę danego dnia?
Odpowiedź: puchar Automobilklubu Polskiego

Pytanie: Komu udało się uzyskać nagrodę K.K.A.?
Odpowiedź: Szwarcsztajnowi