mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
T-90

Obok armii rosyjskiej, czołgi używane są również w innych armiach (które nabywały wersję eksportową T-90S). W lutym 2001 roku Indie zakupiły od Rosji 310 czołgów T-90S za 780 mln USD. Od 2006 trwa produkcja licencyjna 1330 maszyn zmodernizowanej wersji T-90M. W Indiach T-90S, noszący nazwę Bhishma, zastąpił Vijayanta. 200 sztuk T-90S otrzymała armia Algierii, 146 Kuwejtu. W Armii Rosyjskiej służy około 400 czołgów T-90. Jeden egzemplarz został zakupiony przez KRLD w sierpniu 2001 roku. Zakup 180 czołgów T-90S negocjuje Arabia Saudyjska. W przetargu na czołg dla Armii Malezyjskiej przegrał konkurs z polskim PT-91M.

Pytanie: Ile milionów dolarów Indie zapłaciły za czołgi?
Odpowiedź: 780

Pytanie: Czy Korea Północna zdecydowała się na zakup jednego czołgu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak w Indiach nazywa się T-90S?
Odpowiedź: Bhishma
T-90

Na początku XXI wieku rozpoczęto prace nad poprawą parametrów czołgu, w szczególności odporności wobec nowoczesnych środków przeciwpancernych, i jego dostosowaniem do konfliktów asymetrycznych. Prace prowadzono w ramach dwóch programów: Proryw-2 i Proryw-3. Zaowocowały one powstaniem wersji T-90M (obiekt 188M) i jego uboższego wariantu eksportowego T-90MS. Zmianie uległa zarówno spawana wieża, jak i kadłub, bazujący jedynie na poprzedniej wersji. Do końca 2018 roku miano dostarczyć siłom zbrojnym Rosji pierwsze 60 czołgów tej wersji.

Pytanie: Jaki był główny parametr czołgów typu T-90, który starano się udoskonalić na początku dwudziestego pierwszego stulecia?
Odpowiedź: odporność wobec nowoczesnych środków przeciwpancernych, i jego dostosowanie do konfliktów asymetrycznych

Pytanie: Jak nazywały się programy, w ramach których dokonywano modernizacji czołgów T-90?
Odpowiedź: Proryw-2 i Proryw-3

Pytanie: Czy w ramach prac nad poprawą parametrów czołgu T-90 powstało kilka nowych wersji tego pojazdu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy w ramach prac modernizacyjnych prowadzonych na początku XXI wieku wieża czołgu T-90 została zmodyfikowana?
Odpowiedź: tak
Krążowniki torpedowe typu Peyk

Wraz z utworzeniem świeckiej Republiki Turcji, w 1924 roku okręty zostały przemianowane na „Peyk” i „Berk”. Po remontach w połowie lat 20., „Berk” został ponownie wcielony do służby w Marynarce Wojennej Turcji w 1925 roku, a „Peyk” w 1927 roku. W latach 1936–1938 oba krążowniki torpedowe przeszły modernizację, zmieniającą ich wygląd i uzbrojenie. Zmodernizowane okręty wykorzystywane były jako dozorowce i okręty szkolne, aczkolwiek nadal były klasyfikowane jako krążowniki torpedowe. Podczas II wojny światowej Turcja pozostawała do 1945 roku neutralna i okręty nie uczestniczyły w walkach. „Peyk” został wycofany ze służby w 1944 roku, a „Berk” w 1945 roku, po czym zostały złomowane w latach 1953–1955.

Pytanie: Kiedy zmieniono nazwy jednostek?
Odpowiedź: w 1924

Pytanie: Kiedy jednostki doczekały się unowocześnień, który zmodyfikowały ich prezencję i uzbrojenie?
Odpowiedź: W latach 1936–1938

Pytanie: W jaki sposób eksploatowano jednostki po ich unowocześnieniu?
Odpowiedź: jako dozorowce i okręty szkolne

Pytanie: W którym roku "Peyk" zakończył służbę w marynarce?
Odpowiedź: w 1944
Krążowniki torpedowe typu Peyk

Okręty brały następnie udział w I wojnie światowej na Morzu Czarnym. „Berk-i Satvet” już pierwszego dnia działań na tym obszarze ostrzelał 29 października 1914 roku port w Noworosyjsku. „Berk-i Satvet” został poważnie uszkodzony na rosyjskiej minie przed Bosforem 2 stycznia 1915 roku, a „Peyk-i Şevket” został zatopiony na płyciźnie torpedą brytyjskiego okrętu podwodnego HMS E11 6 sierpnia 1915 roku, po czym podniesiony. Oba wróciły do służby po remoncie w 1917 roku. Po I wojnie światowej jeden z okrętów miał być przekazany Portugalii w ramach reparacji, lecz ostatecznie nie doszło do tego z powodu rozpadu Imperium Osmańskiego i zawarcia nowego traktatu pokojowego.

Pytanie: Dlaczego żaden z tych statków nie trafił po wojnie do Portugalii?
Odpowiedź: z powodu rozpadu Imperium Osmańskiego i zawarcia nowego traktatu pokojowego

Pytanie: Dlaczego po wojnie jeden z tych statków miał trafić do Portugalii?
Odpowiedź: w ramach reparacji

Pytanie: Czy obie te jednostki zostały uszkodzone w trakcie I wojny światowej?
Odpowiedź: tak

Pytanie:  W jaki sposób, 06.08.1915 r., zatopiona została jedna z tych jednostek?
Odpowiedź: torpedą brytyjskiego okrętu podwodnego
Ali Chamenei

Ajatollah Chomejni początkowo wskazywał jako swojego następcę ajatollaha Alego Hosejna Montazeriego, jednak ostatecznie zmienił zdanie. Przed śmiercią sugerował, że życzy sobie, by Chamenei został kolejnym Najwyższym Przywódcą Islamskiej Republiki Iranu. Chamenei był wówczas za młody i nie posiadał stosownego tytułu ajatollaha (był jedynie chodżdżatoeslamem. W związku z tym podjęto prace nad zmianą konstytucji Iranu, jednak do śmierci Chomejniego nie ukończono ich. Mimo to w sierpniu 1989 Ali Chamenei został wybrany przez Zgromadzenie Ekspertów na nowego Najwyższego Przywódcę, natychmiast też otrzymał tytuł ajatollaha. Nowym prezydentem został natomiast blisko współpracujący z nim Rafsandżani.

Pytanie: Kogo Chomejni wstępnie wytypował na następcę?
Odpowiedź: Alego Hosejna Montazeriego

Pytanie: Kiedy Chamenei zajął stanowisko Najwyższego Przywódcy?
Odpowiedź: w sierpniu 1989

Pytanie: Kto zajął stanowisko Najwyższego Przywódcy w 1989 roku?
Odpowiedź: Ali Chamenei

Pytanie: Jaki tytuł został przyznany Chameneiemu niezwłocznie po otrzymaniu przez niego statusu Najwyższego Przywódcy?
Odpowiedź: ajatollaha

Pytanie: Kto piastował stanowisko prezydenta, podczas gdy Chamenei został ogłoszony Najwyższym Przywódcą?
Odpowiedź: Rafsandżani
Ali Chamenei

W 1985 Ali Chamenei uzyskał reelekcję. Po tym wydarzeniu próbował doprowadzić do usunięcia Musawiego ze stanowiska premiera, jednak przeszkodził mu w tym Chomejni. Relacje między Chameneim i Musawim były od tego momentu złe. Widząc spory wewnętrzne w Partii Republiki Islamskiej, Chamenei razem z Alim Akbarem Haszemem Rafsandżanim przekonał ajatollaha Chomejniego do jej rozwiązania. W 1988 opowiadał się za zakończeniem wojny iracko-irańskiej, uznając, że wskutek poparcia zagranicznych mocarstw dla Iraku była ona dla Iranu niemożliwa do wygrania.

Pytanie: Kogo pragnął pozbawić stanowiska Chamenei po zwycięstwie w wyborach?
Odpowiedź: Musawiego

Pytanie: Czy Chamenei i Musawi pozostawali w przyjaznej znajomości?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto poparł Chameneiego w rozwiązaniu Partii Republiki Islamskiej?
Odpowiedź: Ali Akbar Haszem Rafsandżan

Pytanie: Czy w uznaniu Chameneiego Iran miał realne szanse na zwycięstwo w wojnie?
Odpowiedź: nie
Bernard Madoff

29 czerwca 2009 Bernard Madoff został skazany przez sędziego Denny’ego China na karę 150 lat pozbawienia wolności. Była to maksymalna możliwa kara. Ten wyrok de facto oznaczał dla Madoffa karę dożywotniego pozbawienia wolności, ponieważ według federalnych przepisów prawa, skazany musi odbyć przynajmniej 85% kary i dobrze się sprawować, aby móc ubiegać się o przedterminowe zwolnienie. Madoff stworzył największą piramidę finansową na świecie. Główną przyczyną tak wysokiej kary było oszukanie inwestorów na łącznie 65 miliardów dolarów. Przed ogłoszeniem wyroku Madoff okazywał skruchę. Mówił, że popełnił „straszliwy błąd” i przepraszał swe ofiary, z których wiele obecnych było na sali sądowej, konstatując zarazem: „Wiem, że nic wam to nie pomoże”. Mimo skruchy sędzia nie zastosował złagodzenia kary.

Pytanie: Kiedy skazano Madoffa?
Odpowiedź: 29 czerwca 2009

Pytanie: Czego twórcą był skazany?
Odpowiedź: największej piramidy finansowej na świecie

Pytanie: Jaki był najbardziej istotny powód wymierzenia kary Madoffowi?
Odpowiedź: oszukanie inwestorów na łącznie 65 miliardów dolarów

Pytanie: Jaką część kary musi odbyć skazany, by zostać wypuszczonym wcześniej?
Odpowiedź: 85%
Bernard Madoff

Bernard Madoff wraz z rodziną byli znaczącymi osobistościami w kręgach filantropijnych. Ofiarował on między innymi ok. 6 milionów dolarów na badania chłoniaka, gdy u jego syna Andrew zdiagnozowano tę chorobę. Całość przekazanych przez niego kwot na cele dobroczynne zamyka się sumą ok. 50 milionów dolarów, w tym 19 milionów ofiarowanych fundacji Dar Życia International. W związku z jego zatrzymaniem działalność Fundacji Rodziny Madoff została zawieszona, wiele organizacji charytatywnych, między innymi Fundacja Lappina, zostało czasowo zamkniętych. Swoje środki finansowe ulokowane w firmie Madoffa straciła też fundacja Elie Wiesela.

Pytanie: Czy wspierał cele charytatywne?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Dlaczego przekazał pieniądze na badania właśnie nad chłoniakiem?
Odpowiedź: u jego syna Andrew zdiagnozowano tę chorobę

Pytanie: Ile pieniędzy łącznie przekazał na cele charytatywne?
Odpowiedź: ok. 50 milionów dolarów

Pytanie: Dlaczego działalność jego rodzinnej fundacji została wstrzymana?
Odpowiedź: W związku z jego zatrzymaniem
Monika Kuszyńska

W lipcu 2002 za piosenkę „Moje Eldorado” zdobyli pierwszą nagrodę w finale Festiwalu Piosenki Krajów Nadbałtyckich w Karlshamn. Singlem zapowiadali swój drugi album pt. Eno, który wydali 21 września 2002. Album promowali też singlami: „Jest w nim” i „Znów być kochaną”. W styczniu 2003 wzięli udział z piosenką „Sonny” w krajowych eliminacjach do 48. Konkursu Piosenki Eurowizji, a w trakcie koncertu finałowego Kuszyńska miała na sobie kostium projektu duetu Paprocki & Brzozowski. Piosenką „Sonny” promowali album pt. Emi, który wydali w 2004 i na którym znalazły się piosenki z tekstami Kuszyńskiej. Pozostałymi singlami z płyty były utwory: „Pamiętaj mnie” i „Stay in My Heart”, który nagrali z raperem Redem. W maju zagrali recital z okazji 15-lecia istnienia Varius Manx podczas 41. KFPP w Opolu.

Pytanie: Jaki utwór przyniósł zespołowi zwycięstwo w Festiwalu Piosenki Krajów Nadbałtyckich?
Odpowiedź: Moje Eldorado

Pytanie: Jacy projektanci mody ubrali piosenkarkę na finał Eurowizji?
Odpowiedź: Paprocki & Brzozowski

Pytanie: Jaki krążek promował utwór "Sonny"?
Odpowiedź: Emi

Pytanie: W którym roku artyści wypuścili Emi?
Odpowiedź: w 2004
Burdż Chalifa

Początkowo konstrukcja miała mieć wysokość około 100 metrów i wykorzystywała projekt niewybudowanej nigdy wieży Grollo Tower w Melbourne w Australii. Niedługo potem przedsiębiorstwo Skidmore, Owings and Merrill nadało budynkowi obecny kształt i wygląd, podnosząc jego wysokość najpierw do 650, a później do 705 metrów. Główny architekt, Adrian Smith, uznał jednak, że górne partie budynku nie wyglądają odpowiednio i postanowił jeszcze bardziej zwiększyć wysokość konstrukcji, by nadać wieżowcowi smuklejszy wygląd. Szczytowe partie budynku, od piętra 154 wzwyż, są zbudowane tylko na lekkiej stalowej konstrukcji (a nie na żelbetowym szkielecie, jak niższe piętra). Inwestor (przedsiębiorstwo Emaar) uważał, że w ten sposób szczyt wieży będzie mógł być podwyższony, by pobić ewentualnych konkurentów do tytułu najwyższego budynku świata – jednak gdy budowę ukończono, nie jest to możliwe.

Pytanie: Dlaczego Smith zdecydował się wznieść budynek jeszcze wyżej?
Odpowiedź: by nadać wieżowcowi smuklejszy wygląd

Pytanie: Kto obejmował stanowisko kluczowego architekta konstrukcji?
Odpowiedź: Adrian Smith

Pytanie: Jaką wysokością początkowo miał odznaczać się budynek?
Odpowiedź: około 100 metrów
Lisowicia

Amerykański paleontolog z Uniwersytetu Edynburskiego, dr Stephen Brusatte, wyjaśnił, że odkrycie polskich naukowców było zaskakujące. Rzuca ono nowe światło na historię epoki pierwszych dinozaurów. Dicynodonty, do których zaliczane jest odkryte zwierzę, należały do pierwszych kręgowców, które z powodzeniem żywiły się niemal wyłącznie roślinami. Od środkowego permu do początków późnego triasu dicynodonty były jedną z najbardziej zróżnicowanych grup synapsydów; przedstawiciele tej grupy prehistorycznych kręgowców ewoluowali w różnych kierunkach – niektóre dicynodonty wiodły życie podziemne, jak współczesne krety, inne żyły na drzewach, a jeszcze inne osiągały rozmiary porównywalne ze współczesnymi hipopotamami. Przed odkryciem Lisowicia nie były znane triasowe dicynodonty, których szacowana długość ciała przekraczałaby 3–3,5 metra, a masa – 1–2 tony; największe znane dotąd triasowe dicynodonty nie osiągały zatem rozmiarów ciała większych niż największe znane permskie synapsydy, takie jak dinocefale z rodzajów Tapinocephalus czy Moschops. W późnym triasie po raz pierwszy wielkie rozmiary, znacząco przewyższające rozmiary dicynodontów innych niż Lisowicia, zaczęły osiągać dinozaury z grupy zauropodomorfów, obejmującej zauropody i ich najbliższych krewnych; na początku następującego po triasie okresu jurajskiego niektóre gatunki przekraczały już 15 metrów długości i 10 ton masy ciała. Przed odkryciem Lisowicia nie były znane żadne niebędące dinozaurami późnotriasowe zwierzęta lądowe osiągające rozmiary porównywalne z rozmiarami pierwszych wielkich zauropodomorfów; odkrycie Lisowicia sugeruje, że przyczyną osiągania przez dinozaury wielkich rozmiarów nie musiały być występujące tylko u nich cechy anatomii, a ich rozmiary mogły wynikać z oddziaływania czynników ekologicznych, które powodowały również zwiększenie rozmiarów ciała przedstawicieli innych grup zwierząt, np. dicynodontów.

Pytanie: Na jakiej uczelni pracował dr Brusatte?
Odpowiedź: Uniwersytecie Edynburskim

Pytanie: Co stanowiło pożywienie dicynodontów?
Odpowiedź: Niemal wyłącznie rośliny

Pytanie: Czy dicynodonty należą do kręgowców?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak czynniki ekologiczne wpływały na rozmiary dinozaurów?
Odpowiedź: Powodowały zwiększenie rozmiarów ciała

Pytanie: Czy gabaryty dinozaurów były uzależnione tylko od anatomii?
Odpowiedź: nie
Lisowicia

L. bojani wiodła życie w środowisku ziemnowodnym, nad brzegami mokradeł. Była roślinożercą. Skamieniałe szczątki roślin znalezione w pobliżu szczątków dicynodonta sugerują, że L. bojani mogła spożywać rośliny nagozalążkowe z rodzaju Brachyphyllum lub Pagiophyllum z rodziny araukariowatych albo Hirmeriella z rodziny Cheirolepidiaceae. Odnalezione w Lipiu Śląskim koprolity przypisywane dicynodontom potwierdzają roślinną dietę tych zwierząt. W koprolitach odnaleziono ślady pyłków i zarodników, kutykuli oraz zdrewniałe części roślin nagozalążkowych. Wskazuje to na przeważnie wysoką wartość odżywczą spożywanych roślin. Na L. bojani prawdopodobnie polował żyjący wówczas na tym samym terenie archozaur Smok wawelski. Na niektórych ze znalezionych skamieniałych kości dicynodonta widoczne są ślady zębów pasujące do uzębienia tego archozaura.

Pytanie: Jakie gatunki roślin mogły stanowić podstawę jej diety?
Odpowiedź: rośliny nagozalążkowe z rodzaju Brachyphyllum lub Pagiophyllum z rodziny araukariowatych albo Hirmeriella z rodziny Cheirolepidiaceae

Pytanie: Jakie substancje odkryto w koprolitach należących do dicynodontów?
Odpowiedź: ślady pyłków i zarodników, kutykuli oraz zdrewniałe części roślin nagozalążkowych

Pytanie: Jakie stworzenie mogło być wrogiem lisowici bojani?
Odpowiedź: archozaur Smok wawelski

Pytanie: Czy lisowicia bojani jadła mięso?
Odpowiedź: nie
Jerzy Pilch

W 1989 otrzymał Nagrodę Fundacji im. Kościelskich za tom poetycki Wyznania twórcy pokątnej literatury erotycznej. W maju 1998 za książkę Tysiąc spokojnych miast otrzymał wyróżnienie Krakowska Książka Miesiąca. W tym samym roku został laureatem Paszportu „Polityki” za powieść Bezpowrotnie utracona leworęczność. W 2001 otrzymał Nagrodę Literacką „Nike” za powieść Pod Mocnym Aniołem. Pisarz był także pomysłodawcą Ogólnonarodowego Konkursu na Opowiadanie, który ogłosił na łamach „Polityki” pod koniec 2003. Konkurs nosił nazwę Pisz do Pilcha, a jego owocem jest antologia Pisz do Pilcha. Opowiadań współczesnych trzydzieści i trzy (2005).

Pytanie: Za jaką publikację autor został wyróżniony Nagrodą Fundacji im. Kościelskich?
Odpowiedź: Wyznania twórcy pokątnej literatury erotycznej

Pytanie: W którym roku autor wydał Tysiąc spokojnych miast?
Odpowiedź: w 1998

Pytanie: Za jaką publikację pisarz otrzymał Paszport "Polityki"?
Odpowiedź: Bezpowrotnie utracona leworęczność

Pytanie: Jaką nagrodą został wyróżniony autor w 2001 roku?
Odpowiedź: Nagrodą Literacką "Nike"
Jerzy Pilch

W 2012 ogłosił, że cierpi na chorobę Parkinsona, przy czym schorzenie to ujawniło się w związku z nadużywaniem przezeń alkoholu, do czego sam się publicznie przyznawał. Życie z tym nieuleczalnym schorzeniem i związana z tym świadomość powolnej degeneracji własnego ciała i umysłu należały do głównych tematów, jakie Pilch poruszał w latach 2012–2013 w swoim Drugim dzienniku, publikowanym na bieżąco w „Tygodniku Powszechnym”, a następnie wydanym w formie książkowej przez Wydawnictwo Literackie. Począwszy od lata 2013 rubryka ta zmieniła nieco charakter i później, pod nazwą Drugi dziennik, czyli autobiografia w sensie ścisłym, skupiała się na historiach z czasów dzieciństwa pisarza spędzonych w Wiśle. W związku z utrudnieniami w poruszaniu się na wózku inwalidzkim pisarz zdecydował przenieść się z Warszawy do mniejszego ośrodka i od grudnia 2019 mieszkał z żoną w Kielcach. Tam też zmarł w wieku 67 lat. 4 czerwca 2020 po nabożeństwie żałobnym w Kościele Ewangelicko-Augsburskim w Kielcach, urna z prochami pisarza została złożona na Cmentarzu Starym w Kielcach (kwatera XXV, rząd A, grób 65).

Pytanie: Co było przyczyną choroby Parkinsona w przypadku Pilcha?
Odpowiedź: nadużywanie alkoholu

Pytanie: Jakie wydawnictwo wydało Drugi dziennik Pilcha w formie książkowej?
Odpowiedź: Wydawnictwo Literackie

Pytanie: Gdzie mieszkał Pilch począwszy od grudnia 2019?
Odpowiedź: Kielcach
Operacja Orchard

Według wstępnych sprawozdań z 20 września 2008 badania przeprowadzone przez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej (MAEA) nie wykazały słuszności zarzutów Stanów Zjednoczonych oraz Izraela jakoby zniszczony cel miał być instalacją jądrową. W odpowiedzi USA zażądały od MAEA więcej szczegółów na temat przeprowadzonych badań. Dyrektor MAEA odpowiedział, iż agencja potrzebuje więcej czasu na przygotowanie raportu. Mohamed ElBaradei wyraził niezadowolenie w sprawie dowodów, jakie dostarczyły Stany Zjednoczone oraz Izrael, udostępniając MAEA tylko zdjęcia zniszczonego obiektu w Syrii.

Pytanie: Jaka organizacja podjęła się badań z września 2008 roku?
Odpowiedź: Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej

Pytanie: Czy ElBaradei był usatysfakcjonowany przedstawionymi dowodami?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie dowody w sprawie przekazały rządy MAEA?
Odpowiedź: zdjęcia zniszczonego obiektu w Syrii

Pytanie: Kiedy MAEA opublikowała analizę w sprawie instalacji?
Odpowiedź: 20 września 2008
List z Mitanni

Pod koniec XV wieku p.n.e. Totmes IV, dążąc do pozyskania sojusznika na Bliskim Wschodzie, który wspierałby go w kontrolowaniu Syrii, nawiązał stosunki polityczne z Artatamą I, władcą Mitanni. Zostały one przypieczętowane mariażem faraona i księżniczki Mutemuji. Sojusz był korzystny również dla Artatamy I, obawiającego się wzrostu potęgi Hetytów. Następcy obu władców – Amenhotep III i Tuszratta – kontynuowali politykę Totmesa IV i Artatamy I. Gwarancją dobrych stosunków były dwa małżeństwa faraona: z księżniczką mitannijską Giluhepą – siostrą Tuszratty, a pod koniec jego życia również z Taduhepą – córką króla Mitanni. Układy pomiędzy obu państwami były poprzedzone wymianą korespondencji dyplomatycznej. Krótko po wysłaniu Taduhepy do Egiptu Amenhotep III zmarł. Księżniczka została więc żoną Echnatona.

Pytanie: Kogo Totmes wytypował na pomocnika w kontroli nad Syrią?
Odpowiedź: Artatamę I

Pytanie: Kim był Artatama I?
Odpowiedź: władcą Mitanni

Pytanie: Jak nazywały się małżonki Totmesa IV?
Odpowiedź: Giluhepa, Taduhepa

Pytanie: Za kogo za mąż wyszła Giluhepa po zgonie Amenhotepa III?
Odpowiedź: Echnatona
List z Mitanni

„List z Mitanni” pod sygnaturą VAT 422 (EA 24) znajduje się w kolekcji amarneńskiej Muzeum Egipskim w Berlinie. Od chwili odkrycia dokument w zależności od publikacji był numerowany jako WA 27, VS 12, Kn 24. W 1902 roku po raz pierwszy ukazała się transkrypcja tekstu, sporządzona przez Jørgena Alexandra Knudtzona, jej wznowienie miało miejsce w 1964 roku. W 1915 roku autografię klinową „listu z Mitanni” opublikował Otto Schroeder w pracy Die Tontafelm von El-Amarna i nadał mu numer 200. Według Macieja Popko sporządzona przez badacza kopia uchodzi w środowisku naukowym za najlepszą, choć Johannes Friedrich uważał ją za niezbyt dobrą. W 1932 roku transkrypcja listu została opublikowana przez Johannesa Friedricha w pracy Kleinasiatische Sprachdenkmäler. W 1982 roku Gernot Wilhelm umieścił fragmenty tłumaczenia listu na język niemiecki w swojej publikacji Grundzüge der Geschichte und Kultur der Hurriter. Dziesięć lat później ukazał się przekład dokumentu na język angielski, dokonany przez Williama L. Morana. W tym samym roku fragmenty tłumaczenia tekstu na język polski opublikował Maciej Popko w swojej monografii Huryci.

Pytanie: W jakim mieście znajduje się List z Mitanni?
Odpowiedź: w Berlinie

Pytanie: Kiedy dokonano pierwszej transkrypcji Listu z Mitanni?
Odpowiedź: W 1902 roku

Pytanie: Czy panuje powszechna akceptacja tezy, że kopia listu z Mitanni von El-Amarna jest najlepsza?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Gdzie opublikowano transkrypcję listu z Mitanni?
Odpowiedź: pracy Kleinasiatische Sprachdenkmäler
Anna German

Podczas III Festiwalu Piosenki w Opolu w 1965 zdobyła I nagrodę za piosenkę „Zakwitnę różą”. W tym okresie spotkała przyszłego męża – Zbigniewa Tucholskiego. Została także zaproszona przez włoską firmę fonograficzną „Company Discografica Italiana” (CDI) do Włoch. W 1966 podpisała trzyletni kontrakt z CDI. W tym samym roku wystąpiła na scenie paryskiej Olimpii. W 1967 jako pierwsza i jedyna w historii polska artystka zaśpiewała na XVII Festiwalu w San Remo, a także jako pierwsza cudzoziemka na XV Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej.

Pytanie: Jakim utworem piosenkarka zwyciężyła na festiwalu w Opolu?
Odpowiedź: Zakwitnę różą

Pytanie: Jak nazywał się mąż piosenkarki?
Odpowiedź: Zbigniew Tucholski

Pytanie: Na jakich wydarzeniach w 1967 roku wystąpiła piosenkarka?
Odpowiedź: na XVII Festiwalu w San Remo, na XV Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej

Pytanie: Co wygrała piosenkarka na festiwalu w Opolu?
Odpowiedź: I nagrodę
Andrzej Strzelecki

W latach 1974–1981 był związany z Teatrem Rozmaitości w Warszawie. Był twórcą i współzałożycielem kabaretu „Kur” (1974) oraz aktorem Teatru Rampa, w którym w latach 1987–1997 pełnił funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego. Zagrał w kilkunastu spektaklach Teatru Telewizji, m.in. Król w Kraju Rozkoszy i Żółta szlafmyca oraz jednoaktówki Michaiła Zoszczenki (Love, Film i Smutne miasteczko). Występował u boku aktorów, takich jak Krzysztof Kowalewski, Jerzy Turek, Marian Kociniak, Anna Seniuk, Jerzy Bończak, Wiktor Zborowski, Wiesław Michnikowski, Gustaw Lutkiewicz, Jolanta Lothe, Gustaw Holoubek, Zbigniew Zapasiewicz, Piotr Machalica, Witold Dębicki, Artur Żmijewski czy Teresa Budzisz-Krzyżanowska.

Pytanie: W jakim okresie aktor współpracował z Teatrem Rozmaitości?
Odpowiedź: W latach 1974–1981

Pytanie: Jak nazywał się kabaret, który założył aktor?
Odpowiedź: Kur

Pytanie: Na jakich stanowiskach pracował aktor w Teatrze Rampa do 1997 roku?
Odpowiedź: dyrektora naczelnego i artystycznego

Pytanie: Czy aktor współpracował z Teatrem Telewizji?
Odpowiedź: tak
Massimo Biasion

Sezon 1994 Biasion rozpoczął od startu w Rajdu Monte Carlo. Zajął w nim 4. miejsce. W marcu stanął na podium Rajdu Portugalii. Był trzeci. Do zwycięzcy Kankkunena stracił 50 sekund, a do drugiego w klasyfikacji Auriola 10 sekund. W maju wystartował w Rajdzie Korsyki. Zajął w nim 5. pozycję. W trzech kolejnych rajdach, Rajdzie Grecji, Rajdzie Argentyny i Rajdzie Nowej Zelandii, Biasion miał problemy z silnikiem i w efekcie czego nie ukończył tych rajdów. W październiku ukończył Rajd San Remo na 3. miejscu za Auriolem i Sainzem. W sezonie 1994 Biasion zajął 6. pozycję w mistrzostwach świata ze zdobytymi 42 punktami.

Pytanie: Który wyścig rajdowiec pokonał jako pierwszy w sezonie 1994?
Odpowiedź: Rajd Monte Carlo

Pytanie: Na której pozycji kierowca uplasował się na Rajdzie Monte Carlo?
Odpowiedź: 4

Pytanie: Dlaczego kierowca nie dotarł do mety Rajdu Argentyny?
Odpowiedź: miał problemy z silnikiem