mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Test trójstopniowy

W Porozumieniu w sprawie Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej (TRIPS) z 1994 umieszczono przepis podobny do art. 9 ust. 2 konwencji berneńskiej. Nie odniesiono go jednak do prawa zwielokrotniania egzemplarzy utworu, a do wszystkich postaci eksploatacji, których dotyczyło TRIPS. Ponadto inaczej zredagowano test trójstopniowy dotyczący wzorów przemysłowych – dodano tam przesłankę uwzględnienia prawnie uzasadnionych interesów osób trzecich. Test trójstopniowy zawarto także w traktatach Światowej Organizacji Własności Intelektualnej z 1996: o prawie autorskim (WCT) i o artystycznych wykonaniach i fonogramach (WPPT).

Pytanie: W którym roku wprowadzono w życie TRIPS?
Odpowiedź: 1994

Pytanie: Do jakiego innego dokumentu nawiązuje fragment TRIPS?
Odpowiedź: art. 9 ust. 2 konwencji berneńskiej

Pytanie: Czy zapis w konwencji berneńskiej i TRIPS dotyczy tożsamego zakresu?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki element dorzucono do testu trójstopniowego w TRIPS?
Odpowiedź: przesłankę uwzględnienia prawnie uzasadnionych interesów osób trzecich

Pytanie: W jakich innych dwóch traktatach pojawia się zapis o teście trójstopniowym?
Odpowiedź: o prawie autorskim (WCT) i o artystycznych wykonaniach i fonogramach (WPPT)
Koalicja Obywatelska

W wyborach KO zajęła 2. miejsce, uzyskując w wyborach do Sejmu 27,4% głosów, co pozwoliło na uzyskanie 134 mandatów poselskich. Do Senatu zostało wybranych 43 kandydatów KO. Mandaty uzyskali głównie przedstawiciele PO. Oprócz tego posłami zostało 8 kandydatów Nowoczesnej, 4 iPL i 3 Zielonych, a senatorem kandydat związany z Nowoczesną. Z ramienia Koalicji Obywatelskiej do parlamentu dostało się też kilkunastu kandydatów niezwiązanych z partiami. Po jednym kandydacie związanym z PO i Nowoczesną weszło także do Senatu z własnych komitetów.

Pytanie: Ile mandatów poselskich przyznano KO we wszystkich wyborach w których startowała?
Odpowiedź: 134

Pytanie: Ile osób zostało wybranych do Senatu z ramienia KO?
Odpowiedź: 43

Pytanie: Czy podział mandatów był równy między koalicjantów?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy kandydaci bezpartyjni zostali całkowicie wykluczeni z parlamentu?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Ile procent zdobyła KO w wyborach do Sejmu?
Odpowiedź: 27,4%
Katyń (film)

Szczególnym przedmiotem zainteresowania krytyków w Polsce było ukazanie w Katyniu Sowietów. Prawicowy publicysta Krzysztof Kłopotowski pisał na łamach „Rzeczpospolitej”, że Katyń przenika „lęk przed obrazą poprawności postkomunistycznej, europejskiej i obyczajowej”, czego wyrazem miało być ukazanie Sowietów jako współofiar stalinowskiego totalitaryzmu, nie zaś jako pełnokrwistych zbrodniarzy. Jerzy Szaniawski na łamach „Naszego Dziennika” stawiał Wajdzie podobny zarzut: „złych Rosjan właściwie w filmie brak. Są jedynie statyści – oprawcy z NKWD, zupełnie anonimowi”. Zarzut Kłopotowskiego i innych prawicowych krytyków był motywowany częściowo oskarżeniem wobec Wajdy, iż ten nie dopuścił do realizacji innego filmu o zbrodni katyńskiej, który miał kręcić Robert Gliński. Zarzutu z portretu Sowietów nie czyniła jednak Elżbieta Ciapara: „Katyń jest oskarżeniem pod adresem zbrodniczego, totalitarnego ustroju. Kaci w tym filmie są bezimienni. Kamera rzadko pokazuje ich twarze. Dopiero w finale, kiedy kolejni Polacy trafiają w ręce oprawców, na ekranie pojawia się portret Stalina. To właśnie z jego rozkazu zamordowano kilkanaście tysięcy Polaków”. Z drugiej strony, Wiesław Kot z pisma „Wprost” poczytywał Katyń wręcz jako „podniosłą inscenizację telewizyjną z elementami politycznego szantażu”. Elżbieta Ostrowska stwierdzała, że Katyń posługuje się niekonsekwentnie stosowaną poetyką „melodramatycznego afektu”. Monika Nahlik wytykała filmowi „anachroniczność, posługiwanie się romantycznymi mitami, uproszczony rysunek postaci, schematyczność”, a także twierdziła, że „całość filmu […] została podporządkowana wartościom pozafilmowym: upamiętnianiu narodowego cierpienia, krzewieniu patriotyzmu, poszerzaniu znajomości historii”, mimo że w chwili powstania dzieła Wajdy owe wartości były najzupełniej obce widzom.

Pytanie: Jakie zjawisko obecne w Katyniu miało, zdaniem Krzysztofa Kłopotowskiego, pokazywać, że film ten boi się być niepoprawny politycznie?
Odpowiedź: ukazanie Sowietów jako współofiar stalinowskiego totalitaryzmu, nie zaś jako pełnokrwistych zbrodniarzy

Pytanie: Jakimi słowami film ten skrytykował Jerzy Szaniawski?
Odpowiedź: „złych Rosjan właściwie w filmie brak. Są jedynie statyści – oprawcy z NKWD, zupełnie anonimowi”

Pytanie: Czy wszystkim krytykom nie podobał się sposób, w jaki Wajda ukazał w swoim filmie Sowietów?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie negatywne cechy posiadał ten film, zdaniem Moniki Nahlik?
Odpowiedź: „anachroniczność, posługiwanie się romantycznymi mitami, uproszczony rysunek postaci, schematyczność”
Stadion Wembley

Pojemność stadionu wynosi równe 90 000 miejsc siedzących, jednakże w przypadku zawodów lekkoatletycznych zmniejszana jest do ok. 68 tysięcy. Wynika to z konieczności demontażu najniższych partii trybun i przykrycia ich specjalnym podestem, aby w ten sposób uzyskać wymaganą powierzchnię do instalacji bieżni. Trybuny nowego Wembley są trzypoziomowe. Najniższy poziom liczy 34 303 miejsca, środkowy 16 532, a najwyższy 39 165 miejsc. Trybuny są skonstruowane w taki sposób, że zapewniona jest doskonała widoczność z każdego miejsca na stadionie.

Pytanie: W jakich okolicznościach pojemność Stadionu Wembley ulega pomniejszeniu?
Odpowiedź: w przypadku zawodów lekkoatletycznych

Pytanie: Jaki czynnik ma wpływ na to, że podczas zawodów lekkoatletycznych pojemność Stadionu Wembley się zmniejsza?
Odpowiedź: konieczność demontażu najniższych partii trybun i przykrycia ich specjalnym podestem

Pytanie: Dlaczego w ramach przygotowań do rozegrania zawodów lekkoatletycznych, najniższe partie trybun Stadionu Wembley są demontowane i zakrywane podestem?
Odpowiedź: aby w ten sposób uzyskać wymaganą powierzchnię do instalacji bieżni

Pytanie: Czy trybuny tego obiektu posiadają obecnie tylko jeden poziom?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie wymiary posiadają poszczególne poziomy trybunów Stadionu Wembley?
Odpowiedź: Najniższy poziom liczy 34 303 miejsca, środkowy 16 532, a najwyższy 39 165 miejsc
Urszula Sipińska

Zadebiutowała w 1965 na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie. W latach 1965-1967 współpracowała ze studenckim teatrem "Nurt" w Poznaniu. W 1967 na 5. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu wykonała utwór „Zapomniałam”, którego była współkompozytorką. Piosenka stała się wielkim przebojem. W 1968 za wykonanie piosenki „Po ten kwiat czerwony” zdobyła pierwszą nagrodę podczas festiwalu sopockiego, a dwa lata później została uhonorowana na festiwalach zagranicznych w Szwajcarii i na Teneryfie. Jej pierwsza płyta długogrająca, zatytułowana Urszula Sipińska, została wydana w 1971 nakładem wydawnictwa Pronit. Rok później dzięki piosence „Bright Days Will Come” zdobyła główną nagrodę na festiwalu w Meksyku, a w kraju popularnością cieszył się utwór „Jaka jesteś Mario”, nagrodzony na 10. KFPP w Opolu, na którym wylansowała także przebój „To był świat w zupełnie starym stylu”. Wszystkie trzy piosenki umieściła na swoim drugim albumie pt. Bright Days Will Come, wydanym w 1973. W tym samym roku wystąpiła w programie telewizyjnym Nareszcie razem z Marylą Rodowicz, która określana była w mediach jako jej główna rywalka muzyczna.

Pytanie: W jakim mieście odbył się pierwszy koncert Sipińskiej-Konrad?
Odpowiedź: w Krakowie

Pytanie: Gdzie mieści się akademicki teatr "Nurt"?
Odpowiedź: w Poznaniu

Pytanie: Jaką nagrodę Sipińska-Konrad otrzymała za "Po ten kwiat czerwony"?
Odpowiedź: zdobyła pierwszą nagrodę podczas festiwalu sopockiego, a dwa lata później została uhonorowana na festiwalach zagranicznych w Szwajcarii i na Teneryfie

Pytanie: W którym roku Sipińska-Konrad i Rodowicz zaśpiewały razem?
Odpowiedź: w 1973
Przegląd dzieł Williama Shakespeare’a

Troilus i Kresyda, Miarka za miarkę i Wszystko dobre, co się dobrze kończy to utwory uznawane za tzw. sztuki problemowe, ze względu na trudności z ich klasyfikacją gatunkową. Ich zakwalifikowanie różni się w zależności od wydania dzieł Szekspira. W klasyfikacji z Pierwszego Folio pierwsza jest uznana za tragedię, zapewne ze względu na krwawe sceny walk. Pozostałe dwie zostały tam uznane za komedie, mimo tego, że Wszystko dobre... zawiera liczne motywy związane ze śmiercią i żałobą, zaś zakończenie Miarki za miarkę jest związane z wymuszonym ślubem Angelo i Mariany.

Pytanie: Dlaczego dzieło Szekspira zatytułowane Wszystko dobre określane jest mianem sztuki problemowej?
Odpowiedź: ze względu na trudności z jego klasyfikacją gatunkową

Pytanie: Czy wszystkie wydania utworu Miarka za miarkę przyporządkowują go do tego samego gatunku?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z jakiego powodu utwór Pierwsze Folio jest czasem klasyfikowany jako tragedia?
Odpowiedź: zapewne ze względu na krwawe sceny walk

Pytanie: Jaki motyw pojawia się w końcowych scenach fabuły utworu Miarka za miarkę?
Odpowiedź: wymuszonego ślubu Angelo i Mariany
Zamość

Zamość ma połączenia autobusowe (przewoźników prywatnych) i kolejowe, zapewniające bezpośredni dojazd do miast w kraju oraz za granicą, a także do pobliskich miejscowości wypoczynkowych na Roztoczu (jak Józefów, Krasnobród, Susiec, Zwierzyniec). Od 2014 r. przywrócono kursowanie z Zamościa pociągów pospiesznych do Wrocławia, od 2017 r. do Hrubieszowa, a od czerwca 2019 r. do Warszawy. W czerwcu 2015 r. uruchomiono dwa przystanki kolejowe: Zamość Starówka (ul. Peowiaków) i Zamość Wschód (ul. Jana Zamoyskiego).

Pytanie: Czy w Zamościu jest aktywna wewnętrzna, publiczna sieć autobusowa?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W którym roku przywrócono bezpośrednie połączenie między Warszawą a Zamościem?
Odpowiedź: 2019

Pytanie: Na jakiej ulicy znajduje się stacja Zamość Starówka?
Odpowiedź: ul. Peowiaków

Pytanie: Dla jakiego środka transportu stworzono stację Zamość Wschód?
Odpowiedź: Kolei

Pytanie: W którym roku powstała stacja Zamość Wschód?
Odpowiedź: 2015
Karwina

W 1948 roku ponownie połączono miasta Karwinę i Frysztat oraz wsie Darków, Raj i Stare Miasto w jeden organizm miejski tym razem o nazwie Karwina. Herbem miejskim ustanowiono dawny herb Frysztatu, który od tej pory stanowi historyczno-zabytkowe centrum przemysłowego miasta. Karwina została siedzibą powiatu, w którego obręb weszły m.in. Czeski Cieszyn, Bogumin i nowo powstałe duże miasto-sypialnia Hawierzów. W następnych latach w Karwinie powstało kilka znaczących osiedli mieszkaniowych, które nadały wielkopłytowy charakter miastu. Jeszcze w 1946 rozpoczęła się budowa Nowego Miasta we Frysztacie, a następne osiedla powstały w latach 50. i 60. w Raju i Mizerowie. Jeszcze w 1950 ludność miasta wynosiła 38 456, do 1970 wzrosła do 78 546. W samym tylko Raju liczba ta w tym okresie wzrosła od 1685 do 19 717, zaś w dzielnicy Doły zmniejszyła się z 20 769 do 7176. W 2001 z 4009 budynków na terenie miasta 2812 (ponad 70%) stanowiły te wzniesione w latach 1946-1980.

Pytanie: Co wchodziło w skład miasta Karwina z 1948?
Odpowiedź: miasta Karwinę i Frysztat oraz wsie Darków, Raj i Stare Miasto

Pytanie: Skąd zapożyczono herb dla Karwiny?
Odpowiedź: Frysztatu

Pytanie: Ile ludzi mieszkało w Karwinie w 1970?
Odpowiedź: 78 546
Step

Stepy występują w obrębie strefy umiarkowanej, w głębi kontynentów, gdzie napływ wilgotnego powietrza morskiego jest niewielki. Skąpe opady, choć większe niż w strefie pustyń, nie wystarczają, żeby rozwinęła się roślinność leśna. Strefa stepów charakteryzuje się dość suchym klimatem o chłodnych zimach i upalnych latach. Latem, wskutek silnego parowania, tylko niewielkie ilości wody opadowej wsiąkają w glebę. Zapas wody w glebie nie zaspokaja potrzeb drzew i dlatego w krajobrazie stepowym brak jest lasów. Termin stepowy jest używany dla określenia klimatu takiego regionu.

Pytanie: Gdzie powstają formacje tego typu?
Odpowiedź: w obrębie strefy umiarkowanej, w głębi kontynentów

Pytanie: Czy roślinność leśna może rozwinąć się w danym środowisku mimo niewielkich opadów deszczu?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z jakiego powodu latem na terenach tego typu w ziemię wsiąka mało wody opadowej?
Odpowiedź: wskutek silnego parowania

Pytanie: Czy na stepach mogą formować się lasy?
Odpowiedź: nie
Demokracja

Minimalistyczna teoria demokracji została omówiona w pracy Josepha Schumpetera Kapitalizm, socjalizm i demokracja. Jest to teoria uzasadniająca demokrację pośrednią. Demokracja jest tu systemem rządów, w którym obywatele przekazują zespołom liderów politycznych w okresowych wyborach prawo do sprawowania władzy. Obywatele nie mogą i nie powinni rządzić sami, ponieważ w większości spraw przez większość czasu nie mają jasnego punktu widzenia lub ich punkt widzenia nie jest dobrze ugruntowany. Zwolennikami minimalistycznej teorii są William H. Riker, Adam Przeworski oraz Richard Posner. Istotną pracą z tego nurtu jest również książka Anthony’ego Downsa Ekonomiczna teoria demokracji (1957).

Pytanie: Czy, zgodnie z minimalistyczną teorią demokracji, obywatele są w stanie rządzić sami?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaką funkcję pełni minimalistyczna teoria demokracji?
Odpowiedź: uzasadnia demokrację pośrednią

Pytanie: Czym jest demokracja w ujęciu minimalistycznej teorii demokracji?
Odpowiedź: systemem rządów, w którym obywatele przekazują zespołom liderów politycznych w okresowych wyborach prawo do sprawowania władzy

Pytanie: Dlaczego, zgodnie z minimalistyczną teorią demokracji, obywatele nie powinni móc rządzić sami?
Odpowiedź: ponieważ w większości spraw przez większość czasu nie mają jasnego punktu widzenia lub ich punkt widzenia nie jest dobrze ugruntowany
Orzech włoski

Czynnikiem umożliwiającym rozprzestrzenianie orzecha włoskiego są ptaki z rodziny krukowatych przenoszące jego nasiona na odległości nieraz przekraczające 500 m i często zakopujące je na polach uprawnych (ornitochoria). Kiełkowaniu i dalszemu rozwojowi młodych orzechów sprzyja związane z przemianami w rolnictwie wyłączenie znacznych powierzchni gruntów ornych z użytkowania. Duże znaczenie ma również wzrost liczebności krukowatych żyjących w warunkach synantropijnych oraz prawdopodobnie coraz lepsze dostosowanie do lokalnych warunków uprawianych w kraju odmian. Dodatkowym czynnikiem sprzyjającym ekspansji mogą być zmieniające się warunki klimatyczne. W południowej i centralnej Polsce, na badanych powierzchniach w rejonie inwazji omawianego gatunku zagęszczenie okazów orzecha wahało się od 5 do blisko 1100 okazów na hektar nieużytków a średnie zagęszczenie na kilometr kwadratowy terenu wynosiło 1900 osobników

Pytanie: Jakie zjawisko pozwala rozprzestrzeniać się temu gatunkowi?
Odpowiedź: ptaki z rodziny krukowatych przenoszące jego nasiona na odległości nieraz przekraczające 500 m i często zakopujące je na polach uprawnych (ornitochoria)

Pytanie: Jakie zjawisko ma pozytywny wpływ na kiełkowanie orzechów włoskich?
Odpowiedź: związane z przemianami w rolnictwie wyłączenie znacznych powierzchni gruntów ornych z użytkowania. Duże znaczenie ma również wzrost liczebności krukowatych żyjących w warunkach synantropijnych oraz prawdopodobnie coraz lepsze dostosowanie do lokalnych warunków uprawianych w kraju odmian

Pytanie: Czy pozytywny wpływ na rozprzestrzenianie się orzecha włoskiego może mieć zmiana warunków klimatycznych?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy zachowania ptaków z rodziny krukowatych sprzyjają ekspansji tych roślin?
Odpowiedź: tak
Lublin R.IX

Płaty prostokątne, dwudźwigarowe, trójdzielne, konstrukcji drewnianej z żebrami ze sklejki; do przedniego dźwigara kryte sklejką, dalej płótnem. Płat górny o rozpiętości 17 metrów połączony był z dolnym (o rozpiętości 14 metrów) słupkami z kroplowych rur duralowych i stalowymi cięgnami o przekroju soczewkowym. Środkowa część dolnego płata podparta była do kadłuba przy pomocy zastrzałów, zaś baldachim górnego płata wsparty był na kadłubie na zbudowanej z rur piramidce. Cięciwa płatów wynosiła 2,6 metra. Powierzchnia nośna skrzydeł wynosiła 76 m². Lotki na górnym płacie, ze skrzydełkami odciążającymi Avro. Obciążenie powierzchni wynosiło 40,8 kg/m², zaś współczynnik obciążenia niszczącego miał wartość 8,5.

Pytanie: Jakiej szerokości jest płat górny?
Odpowiedź: 17 metrów

Pytanie: Jakiej szerokości jest płat dolny?
Odpowiedź: 14 metrów

Pytanie: Jaka konstrukcja łączy dolny i górny płat?
Odpowiedź: słupki z kroplowych rur duralowych i stalowe cięgna o przekroju soczewkowym

Pytanie: Jakiej firmy skrzydełka odciążające zastosowano w Lublin R.IX?
Odpowiedź: Avro
Alfred Hitchcock

Gdy reżyser przebywał w Niemczech, studio zapowiedziało produkcję jego kolejnego filmu – Lokator: Historia angielskiej mgły – inspirowanego historią seryjnego mordercy Kuby Rozpruwacza, któremu przypisuje się morderstwa jedenastu kobiet w dzielnicy Whitechapel. Podstawę stanowiła powieść Marie Belloc Lowndes, której teatralną inscenizację Hitchcock oglądał w wieku 16 lat. Stannard rozpoczął pracę nad scenariuszem na początku 1926. Hitchcock polecił kamerzystom, aby jak najczęściej odwiedzali miejscowe galerie sztuki. Uważał, że wykorzystania blasku i cienia można nauczyć się od największych mistrzów – Jana Vermeera oraz Rembrandta. W lutym studio Gainsborough podało do wiadomości, że główną rolę zagra Ivor Novello, kompozytor musicali. W marcu Hitchcock przystąpił do realizacji filmu, łącząc w nim wiktoriański melodramat z technikami ekspresjonistycznymi. Jak wspominał: „był pierwszym naprawdę moim”. Centralną postacią dreszczowca kryminalnego Lokator jest tajemniczy mężczyzna (Novello), wynajmujący pokój u rodziny Buntingów (Marie Ault, Arthur Chesney). W filmie reżyser wykorzystał wiele motywów, które później powielał w swoich produkcjach, m.in. twarz krzyczącej kobiety, kajdanki czy ujęcia schodów, symbolizujące tajemniczość i stopniowanie napięcia. Sam Hitchcock pojawił się na ekranie w trwającej trzy sekundy scenie, odgrywając rolę odwróconego plecami redaktora wiadomości. Realizacja filmu trwała sześć tygodni. Graham Cutts – pozostający w konflikcie z reżyserem – rozsiewał fałszywe plotki o rzekomym sporze Hitchcocka z Gainsborough. W pierwszej chwili przedstawiciele studia uznali film za „artystowski” i zrobiony z „zadęciem”. Po dokonaniu poprawek, w połowie września odbyła się projekcja dla prasy i szefów kin. „The Bioscope” określał go mianem „najlepszej brytyjskiej produkcji”, a „Picturegoer” nazywał Hitchcocka „Alfredem Wielkim”. Premiera Lokatora miała miejsce na początku 1927; film zdobył uznanie widowni.

Pytanie: Czy Lokator: Historia angielskiej mgły był inspirowany innym, już istniejącym dziełem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Dlaczego Alfred Hitchcock kazał pracującym dla niego kamerzystom odwiedzać galerie sztuki?
Odpowiedź: Uważał, że wykorzystania blasku i cienia można nauczyć się od największych mistrzów – Jana Vermeera oraz Rembrandta

Pytanie: Jakie przykładowe motywy charakterystyczne dla twórczości Hitchcocka pojawiły się w filmie Lokator: Historia angielskiej mgły?
Odpowiedź: twarz krzyczącej kobiety, kajdanki czy ujęcia schodów, symbolizujące tajemniczość i stopniowanie napięcia

Pytanie: W jakiej roli wystąpił w filmie Lokator: Historia angielskiej mgły jego własny reżyser?
Odpowiedź: odwróconego plecami redaktora wiadomości
Skopcy

Po kastracji większość wyznawców żyła w surowej ascezie. Po śmierci Seliwanowa nastąpiła reforma. Większa część grupy (tzw. nowoskopcy) zmieniła zasady – dozwolono wyznawcom na posiadanie dwojga dzieci przed aktem nadania pieczęci. Nie wszyscy uznali te zmiany, ale również pojawiły się grupy u których reforma była radykalniejsza. Niektórzy pozwalali swoim żonom na stosunki seksualne z innymi mężczyznami, a najbardziej radykalni zażywali rozkoszy cielesnych bez żadnego umiaru do czasu kastracji (która miała ich oczyścić). Większość skopców szczególnym szacunkiem darzyła Maryję, którą nazywali „księgą żywota”. Ruch silnie rozprzestrzenił się na Bałkanach, gdzie przyjmowały go całe cechy i grupy zawodowe (szczególnie murarze i stolarze).

Pytanie: Jakie modyfikacje wprowadzili nowoskopcy w ramach reformy, która miała miejsce po śmierci Seliwanowa?
Odpowiedź: dozwolono wyznawcom na posiadanie dwojga dzieci przed aktem nadania pieczęci

Pytanie: Czy przepis pozwalający na posiadanie dwójki dzieci został zaakceptowany przez wszystkich wyznawców?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie czynności rozpowszechniły się w ramach reformy, poza posiadaniem dwójki dzieci przed aktem nadania pieczęci?
Odpowiedź: Niektórzy pozwalali swoim żonom na stosunki seksualne z innymi mężczyznami, a najbardziej radykalni zażywali rozkoszy cielesnych bez żadnego umiaru do czasu kastracji

Pytanie: Jakim mianem członkowie tego ruchu określali Maryję?
Odpowiedź: „księgi żywota”
Mikołaj II Romanow

W 1890 dwudziestodwuletni Mikołaj nawiązał znajomość z tancerką Matyldą Krzesińską. Według Elisabeth Heresch był to jego pierwszy poważny związek z kobietą. Carewicz poznał Krzesińską w czasie dyplomowego spektaklu wychowanków dworskiego teatru, po zakończeniu którego występujące artystki zostały zaproszone do stołu razem z rodziną carską. Mikołaj był zauroczony młodą kobietą, jednak szczegóły ich znajomości nie są znane. Wiadomo jedynie, że kilkakrotnie spotykali się za kulisami Teatru Maryjskiego. Według Edwarda Radzinskiego sam Aleksander III zainspirował tę znajomość. Uznając, że dorastający syn – podobnie jak jego bracia – prędzej czy później nawiąże romans z kobietą, z którą nie będzie mógł się ożenić, sam znalazł odpowiednią kandydatkę. Również ojciec nakazał jednak carewiczowi przerwać tę znajomość, co Mikołaj uczynił. Według większości biografów Mikołaja już w tym okresie był on poważnie zainteresowany księżniczką heską Alicją, którą poznał w 1884 na ślubie wielkiego księcia Sergiusza Aleksandrowicza z jej siostrą Elżbietą. Mikołaj miał wtedy szesnaście lat i był cztery lata starszy od Alicji. Po raz drugi Mikołaj widział ją dopiero trzy lata później, jednak w swoim dzienniku zapisał, że jest zakochany w księżniczce heskiej. Jego zainteresowanie Alicją zostało dostrzeżone i skrytykowane przez rodziców, którzy uważali ją za niezbyt dobrą partię.

Pytanie: Kiedy Mikołaj II poznał Krzesińską?
Odpowiedź: 1890

Pytanie: Podczas jakiego wydarzenia doszło do pierwszego spotkania Mikołaja II i Krzesińskiej?
Odpowiedź: dyplomowego spektaklu wychowanków dworskiego teatru

Pytanie: Kto nakazał Mikołajowi II zerwanie stosunków z Krzesińską?
Odpowiedź: ojciec

Pytanie: W jakiej księżniczce zakochał się Mikołaj II?
Odpowiedź: heskiej Alicji
Prozaurolof

Wyodrębnienie drugiego gatunku, P. blackfeetensis, bazuje na znalezisku należącym do Museum of the Rockies (MOR 454), opisanym przez innego znanego paleontologa, Jacka Hornera. Obejmuje ono pozostałości trzech lub czterech zwierząt odszukanych w montańskim hrabstwie Glacier. W tym przypadku szczątki spoczywały razem, co świadczy o wspólnym życiu tych prozaurolofów przynajmniej przez pewien czas. Prawdopodobnie zgromadziły się one wokół źródła wody, gdy zapanowała powódź. Choć wiele nazw gatunków dinozaurów kaczodziobych zsynonimizowano ze sobą, P. blackfeetensis wydaje się pewny

Pytanie: Co stanowi podstawę wyodrębnienia P. blackfeetensis jako oddzielnego gatunku?
Odpowiedź: znalezisko należące do Museum of the Rockies (MOR 454)

Pytanie: Czy znalezisko opisane przez Jacka Hornera należy tylko do jednego dinozaura?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Gdzie znaleziono pozostałości, które zostały opisane przez Jacka Hornera?
Odpowiedź: w montańskim hrabstwie Glacier

Pytanie: Na występowanie jakiego zjawiska wskazuje fakt, że szczątki odnalezione w montańskim hrabstwie Glacier spoczywały razem?
Odpowiedź: wspólnego życia tych prozaurolofów przynajmniej przez pewien czas

Pytanie: Jaka jest możliwa przyczyna tego, że prozaurolofy, których szczątki odnaleziono w montańskim hrabstwie Glacier przebywały blisko siebie?
Odpowiedź: zgromadziły się one wokół źródła wody, gdy zapanowała powódź