mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
George Washington

Jeszcze w 1793 roku do USA przybył cieszący się popularnością wśród opinii publicznej poseł francuski Edmond-Charles Genêt. W wyniku jego działań (zatrzymał statek amerykański i skonfiskował jego ładunek) rozpoczął się konflikt na linii Biały Dom – dyplomacja francuska. Prasa federalistyczna atakowała Genêta i nakłaniała prezydenta do odwołania go. Ostatecznie Washington zmuszony był wydalić posła Genêta, co ochłodziło kontakty Stanów Zjednoczonych z Francją. Równocześnie amerykańskie okręty przechwytywała flota brytyjska, co zmuszało prezydenta do podjęcia działań przeciwko Anglii. W tym celu wysłał do Anglii prezesa Sądu Najwyższego, Johna Jaya, który miał wynegocjować traktat amerykańsko-brytyjski. Został on podpisany w listopadzie 1794, lecz jego treść ujawniono dopiero pół roku później. 8 lipca 1795 odbyła się specjalna sesja Senatu, na której traktat został ratyfikowany, stosunkiem głosów 20:10. Pomimo utajnienia traktatu, jego treść wyciekła do prasy i wywołała oburzenie w społeczeństwie amerykańskim – głównie ze względu na artykuł XII, mówiący o zakazie eksportu produktów tropikalnych, produkowanych na południu USA. Pomimo licznych petycji i listów, prezydent ratyfikował traktat, 24 lutego 1796 ogłosił jego wejście w życie, a 1 marca przedłożył go Kongresowi. Ponieważ Washington nie otrzymał żadnych środków na realizację traktatu, musiał zwrócić się do Izby Reprezentantów, która sprawuje opiekę nad budżetem. Mający w niej większość republikanie konsekwentnie blokowali układ, odmawiając przekazania środków, co powodowało większe napięcie opinii publicznej. Głosowanie nad wnioskiem zakończyło się wynikiem 49:49, jednak środki zostały ostatecznie przyznane, dzięki głosowi spikera Fredericka Muhlenberga. Sytuacja wywołana przez traktat Jaya walnie wpłynęła na politykę i ocenę Washingtona – odwołał on dwóch swoich czołowych członków rządu i stwierdził, że nie będzie współrządził z osobami, które nie podzielają jego poglądów. Ponadto, podpisanie traktatu mocno osłabiło stosunki USA z Francją, która ostro atakowała gabinet Washingtona, a w zbliżających się wyborach prezydenckich udzieliła silnego poparcia profrancuskiemu kandydatowi republikanów – Thomasowi Jeffersonowi.

Pytanie: Jakie stanowisko zajmował Genet?
Odpowiedź: posła

Pytanie: Jakie działania Geneta wywołały konflikt między dyplomacją francuską a amerykańską?
Odpowiedź: zatrzymał statek amerykański i skonfiskował jego ładunek

Pytanie: Czy traktakt amerykańsko-brytyjski spotkał się z pozytywnym odbiorem społecznym w USA?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto blokował realizację założeń traktatu amerykańsko-brytyjskiego?
Odpowiedź: republikanie

Pytanie: Czego zakazywał fragment traktatu amerykańsko-brytyjskiego, który wyjątkowo zbulwersował Amerykanów?
Odpowiedź: eksportu produktów tropikalnych, produkowanych na południu USA
Martin Schmitt

Po zakończeniu sezonu 2001/2002 Schmitt przechodził kryzys formy. W sezonach 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 oraz 2005/2006 ani razu nie stanął na podium zawodów Pucharu Świata. Jego najlepszym wynikiem było czwarte miejsce wywalczone 29 grudnia 2002 w Oberstdorfie. W tym czasie wystartował jednak na wszystkich dużych imprezach. Na mistrzostwach świata w Val di Fiemme w 2003 wystartował tylko na dużej skoczni, indywidualnie zajął 21. miejsce, a wraz z kolegami z reprezentacji zajął czwarte miejsce w konkursie drużynowym. Czwarte miejsce drużynowo Niemcy zajęli także na mistrzostwach świata w lotach w Planicy w 2004, a indywidualnie Schmitt uplasował się na 33. pozycji. Podczas mistrzostw świata w Oberstdorfie w 2005 wspólnie z Michaelem Neumayerem, Michaelem Uhrmannem i Georgiem Späthem zdobył srebrny medal w konkursie drużynowym na normalnej skoczni. Na dużej skoczni Niemcy zajęli piąte miejsce. Schmitt w obu konkursach indywidualnych plasował się w okolicach połowy drugiej dziesiątki. Kolejną dużą imprezą były igrzyska olimpijskie w Turynie w 2006. Drużynowo Niemcy zajęli czwartą pozycję, a w konkursie indywidualnym na dużym obiekcie Schmitt zajął. 19. miejsce. W zawodach indywidualnych na normalnej skoczni nie wystartował. Z tych czterech sezonów najlepsze wyniki uzyskał w sezonie 2003/2004, kiedy to zajął 20. miejsce.

Pytanie: Czy na mistrzostwach w 2003 roku dostał się do składu na konkurs drużynowy?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Medal z jakiego kruszcu zdobyła drużyna Niemiec na mistrzostwach w 2005 roku?
Odpowiedź: srebrnego

Pytanie: Czy drużyna niemieckich skoczków stanęła na podium na igrzyskach w Turynie?
Odpowiedź: nie
Epoka lodowcowa (film)

Gdy nie oglądamy przygód głównych bohaterów, widzimy Wiewióra, fikcyjną wiewiórkę szablozębną będącą prawdziwym zwierzęciem z gatunku Cronopio. Na początku Wiewiór ratując swojego żołędzia, doprowadza do nadejścia epoki lodowcowej. Zaraz potem zostaje rozdeptany przez mamuta, a następnie przez inne zwierzęta. W dalszej części fabuły Wiewiór poznaje Sida (jednak nie jest to zbyt miła znajomość). W końcu, wraz ze swoim żołędziem, zostaje zamrożony w lodzie i budzi się 20 000 lat później, doprowadzając do wybuchu wulkanu na tropikalnej wyspie.

Pytanie: Do jakiego gatunku należy wiewiórka z epoki lodowcowej? 
Odpowiedź: Cronopio

Pytanie: Ile lat wiewiór jest zamrożony? 
Odpowiedź: 20 000

Pytanie: Do jakiej katastrofy doprowadza wiewiór po wybudzeniu się z hibernacji? 
Odpowiedź: wybuchu wulkanu

Pytanie: Jaki bohater jest odpowiedzialny za nadejście epoki lodowcowej? 
Odpowiedź: Wiewiór

Pytanie: Z jakim przedmiotem stale przebywa Wiewiór?
Odpowiedź: żołędziem
Bitwa pod Gdowem

Dowódca austriacki Benedek, wziął ze sobą 495 żołnierzy piechoty i 172 jezdnych i z nimi wyruszył w kierunku Gdowa. W czasie przemarszu do wojsk austriackich przyłączało się zbuntowane chłopstwo głównie z wsi Marszowic, Nieznanowic i Pierzchowca (późn. Pierzchowa). Benedek obawiał się, że pijane chłopstwo może mu przeszkadzać w działaniach wojennych. Wysłał więc cały tłum wiejski z dodaniem plutonu piechoty i 10 szwoleżerami w pola na swoje prawe skrzydło, dla obejścia Gdowa i zaczepienia lewej flanki powstańców. Całą piechotę, poprzedzoną tyralierami wysłał gościńcem dla zajęcia wsi. Szwoleżerzy austriaccy zostali z tyłu.

Pytanie: Ilu żołnierzy piechoty ruszyło z Benedekiem? 
Odpowiedź: 495

Pytanie: Z jakiego kraju pochodził Benedek? 
Odpowiedź: Austrii

Pytanie: Z jakich wsi głównie pochodziła ludność, która przyłączyła się do przemarszu?
Odpowiedź: Marszowic, Nieznanowic i Pierzchowca

Pytanie: Jak nazwano później wieś Pierzchowce? 
Odpowiedź: Pierzchów

Pytanie: Czy Benedek ucieszył się, że chłopi przyłączyli się do przemarszu? 
Odpowiedź: nie
Bitwa pod Gdowem

Piechota austriacka ujrzawszy krakusów na czatach poczęła do nich strzelać. To tak strwożyło powstańców, że zaczęli oni w popłochu uciekać do Gdowa. Odgłos wystrzałów sprawił, że krakusi opuścili karczmę i wsiedli na koń. Brak było jednak dowódców, którzy by nimi pokierowali. Wszczął się w Gdowie popłoch tak, że wszyscy zaczęli uciekać. Panika osiągnęła taki poziom, że na gościńcu był taki ścisk, że krakusi spadali z koni i spychali się wzajemnie do przydrożnych rowów. To jednak głównie krakusom udało się uniknąć pogromu.

Pytanie: Jakie wydarzenia przestraszyły powstańców i sprowokowały ich do ucieczki?
Odpowiedź: Piechota austriacka ujrzawszy krakusów na czatach poczęła do nich strzelać

Pytanie: Dokąd próbowali uciec przerażeni atakiem austrackiej piechoty powstańcy?
Odpowiedź: Gdowa

Pytanie: Do czego doprowadził ogromny ścisk, który wytworzył się na gdowskim gościńcu?
Odpowiedź: krakusi spadali z koni i spychali się wzajemnie do przydrożnych rowów

Pytanie: Co sprowokowało powstańców do wyjścia z Karczmy?
Odpowiedź: Odgłos wystrzałów
Księstwo Warszawskie

Po klęsce Napoleona w 1812 w Rosji, na terytorium Księstwa Warszawskiego wkroczyły wojska rosyjskie, kładąc praktycznie kres jego istnieniu. 18 marca 1813 Aleksander I powołał pięcioosobową Radę Najwyższą Tymczasową Księstwa Warszawskiego z prezesem Wasylem Łanskojem, której zadaniem było ściągnięcie z księstwa wysokiej kontrybucji na potrzeby armii rosyjskiej. W latach 1813–1814 Rosjanie pozyskali tą drogą 258 milionów złp. Prawnie Księstwo przestało istnieć w 1815 wskutek decyzji kongresu wiedeńskiego. Sprawa utrzymania samodzielnego Królestwa Polskiego stanęła na porządku dziennym kongresu z inicjatywy Anglii, która chciała jego odtworzenia. Odmienne plany – wchłonięcia Księstwa przez Rosję – miały Austria i Prusy. Do kompromisu doszło w 1814 roku przed powrotem Napoleona z Elby.

Pytanie: Co miało finansować zdobyte księstwo?
Odpowiedź: armię rosyjską

Pytanie: Jaką kwotę Rosjanie wyprowadzili z księstwa w ciągu roku?
Odpowiedź: 258 milionów złp

Pytanie: Gdzie podjęto decyzję o likwidacji księstwa?
Odpowiedź: na kongresie wiedeńskim

Pytanie: Po jakim wydarzeniu księstwo zostało de facto podporządkowane Rosji?
Odpowiedź: klęsce Napoleona

Pytanie: Jakie państwa były zwolennikami włączenia księstwa w granice Rosji?
Odpowiedź: Austria i Prusy
Tatry

Po rozpadzie Austro-Węgier w 1918 r. powstał spór między Czechosłowacją i Polską o przebieg granicy, m.in. w Tatrach i na Podtatrzu. W 1920 r. konferencja ambasadorów państw alianckich wyznaczyła tę granicę. W Tatrach przebiegała ona tak jak obecnie. Po układzie monachijskim w 1938 r. na wschodzie Tatr granicę przesunięto tak, że przebiegała ona granią główną aż do Przełęczy pod Kopą, dalej granią Tatr Bielskich na Płaczliwą Skałę i jej granią na Wierch Średnicę i dalej. Polska otrzymała resztę północnych stoków Tatr Wysokich oraz część północnych stoków Tatr Bielskich wraz z Jaworzyną Spiską. Po II wojnie światowej granica w Tatrach między Polską i Czechosłowacja wróciła do tej sprzed 1938 roku.

Pytanie: W którym roku doszło do podzielenia się Austro-Węgier?
Odpowiedź: 1918

Pytanie: Jaki organ wyznaczył granicę przebiegającą przez Tatry?
Odpowiedź: konferencja ambasadorów państw alianckich

Pytanie: Czy Jaworzyna Spiska należała do Polski?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy po II wojnie światowej zmieniła się granica Polski?
Odpowiedź: tak
Tatry

Początkowo granica między Polską a Królestwem Węgier w Tatrach nie była ściśle wyznaczona. Przez Tatry biegł pas ziemi niczyjej. W 1634 r. podpisano umowę pomiędzy Polską i Węgrami wyznaczającą granicę w Tatrach. Biegła ona wówczas rzeką Białką, Białą Wodą i Rówienkowym Potokiem na Mały Jaworowy Szczyt, a stamtąd granią główną przez Świstowy Szczyt, Małą Wysoką, Polski Grzebień, Zadni Gerlach, Rysy, Mięguszowiecki Szczyt, Szpiglasowy Wierch. W 1772 r. po I rozbiorze Polski Tatry stały się własnością Monarchii Habsburgów. W 1824 r. dobra zakopiańskie oraz Dolinę Rybiego Potoku wraz z Morskim Okiem zakupił od władz austriackich Węgier Emanuel Homolacs. W 1867 r. powstały Austro-Węgry i Tatry stały się umowną granicą pomiędzy dwoma państwami monarchii, jednak sama granica nadal nie została dokładnie wyznaczona. W 1889 r. hrabia Władysław Zamoyski nabył na licytacji dobra zakopiańskie (Zakopane oraz część Tatr wraz z Morskim Okiem). W związku z licznymi sporami o przynależność ziem pod koniec XIX wieku podjęto próby delimitacji granicy. Nie przyniosły one skutku i sprawa w 1897 trafiła do sądu międzynarodowego, który 13 września 1902 r. ustalił dokładny przebieg granicy austro-węgierskiej w spornym terenie.

Pytanie: Czy góry te były kiedykolwiek własnością Habsburgów?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jaki sposób Zamoyski stał się właścicielem dóbr zakopiańskich?
Odpowiedź: nabył je na licytacji
HCP 123N

13 stycznia 2007 do Warszawy dotarły dwa pierwsze wagony typu 123N. Otrzymały one numery boczne 2136 i 2137 oraz zostały przydzielone do zajezdni R-1 Wola. Przez kilka kolejnych dni pojazdy były przygotowywane do pierwszej jazdy próbnej, która miała miejsce 18 stycznia 2007. Tramwaje opuściły zajezdnię jako pojedyncze wagony, po czym zostały połączone w skład dwuwagonowy na placu Narutowicza. 23 stycznia 2007, po pomyślnie zakończonych jazdach w trakcji pojedynczej i ukrotnionej, wagony zostały wpisane na stan, a dzień później pierwszy dwuwagonowy skład zadebiutował na linii 24.

Pytanie: Jakimi numerami bocznymi oznaczono nowe składy?
Odpowiedź: 2136 i 2137

Pytanie: Do jakiej zajezdni przyłączono nowe składy?
Odpowiedź: R-1 Wola

Pytanie: Kiedy odbyła się jazda testowa nowych składów?
Odpowiedź: 18 stycznia 2007

Pytanie: Kiedy nowe składy zostały wpisane na stan?
Odpowiedź: 23 stycznia 2007
HCP 123N

Pozostałe wagony otrzymały kolejne numery do 2165, również zostały połączone w pary i przydzielone do zajezdni Wola. Do momentu zakończenia dostaw w październiku 2007 dwuwagonowe składy wyjeżdżały na wszystkie linie obsługiwane przez zajezdnię macierzystą. Przez kolejne cztery lata, ze względu na wymogi unijne, pojazdy były sztywno przypisane do zmodernizowanej trasy biegnącej Alejami Jerozolimskimi oraz do linii 9 i 25. W 2011 sytuacja zaczęła się zmieniać i wagony typu 123N ponownie zaczęły obsługiwać inne linie.

Pytanie: Do jakiej jednostki przyporządkowano resztę wagonów tego typu?
Odpowiedź: zajezdni Wola

Pytanie: Dlaczego do 2011 roku wagony te były sztywno przyporządkowane do konkretnej trasy?
Odpowiedź: ze względu na wymogi unijne

Pytanie: Do jakich odcinków były przydzielone te wagony między 2007 a 2011 rokiem?
Odpowiedź: zmodernizowanej trasy biegnącej Alejami Jerozolimskimi oraz do linii 9 i 25

Pytanie: Czy po 2011 roku pojazdy te obsługiwały linie inne niż 9 oraz 25?
Odpowiedź: tak
Real Madryt

Były to już czasy formacji znanej jako Quinta del Buitre – Piątka Sępa, nazywanej tak od noszącego przezwisko „Sęp” Emilia Butragueño (pozostałymi członkami tej grupy byli Manolo Sanchís, jedyny w tej grupie obrońca, Martín Vázquez, Míchel i Miguel Pardeza). Rok później Real Madryt stał się pierwszą w historii drużyną, która obroniła Puchar UEFA. W pierwszej odsłonie finałowego dwumeczu (30 kwietnia 1986) Los Blancos pokonali 1. FC Köln 5:1, a w rewanżu przegrali 0:2. Było to jedno z dwóch w tym sezonie trofeów Realu Madryt – drugim stało się mistrzostwo Hiszpanii zdobyte z 11 punktami przewagi nad FC Barcelona. Hugo Sánchez, Meksykanin, dla którego był to pierwszy sezon w Realu Madryt, obronił koronę króla strzelców zdobytą rok wcześniej w barwach Atlético Madryt. Zdobył ją później jeszcze cztery razy (kolejno: 22, 34 (co dało mu Złotego Buta), 29 i 38 goli), zaś Los Blancos kończyli na pierwszym miejscu w tabeli ligowej kolejne cztery sezony. Drugą w historii serię pięciu tytułów z rzędu Real Madryt zakończył, zdobywając w sezonie 1989/1990 aż 107 goli w 38 meczach (aż dwanaście razy strzelał cztery lub więcej goli w meczu).

Pytanie: W którym roku Hugo Sánchez zadebiutował jako zawodnik Realu Madryt?
Odpowiedź: 1986

Pytanie: Na jakiej pozycji grał Manolo Sanchís?
Odpowiedź: obrońcy

Pytanie: Jakie trofeum po raz drugi z rzędu wygrał Real Madryt w 1986 roku?
Odpowiedź: Puchar UEFA

Pytanie: Skąd wzięła się nazwa Quinta del Buitre?
Odpowiedź: od noszącego przezwisko „Sęp” Emilia Butragueño
Zjednoczone Emiraty Arabskie

W 1968 roku rząd brytyjski ogłosił zamiar wycofania swoich wojsk z regionu w ciągu najbliższych 3 lat. Już wcześniej pod brytyjskim patronatem zaczęła się tworzyć federacja emiratów (szejkanatów) arabskich, położonych na południowym brzegu Zatoki Perskiej. Miała ona objąć 7 emiratów Omanu Traktatowego oraz sąsiednie księstwa Katar i Bahrajn. Uchwała o utworzeniu federacji zapadła na zjeździe zainteresowanych szejków w lutym 1968. Jednak ambicje poszczególnych szejków oraz nierozwiązanie wielu kwestii formalno-prawnych nawet w tak istotnych dziedzinach, jak ustrój nowego organizmu państwowego spowodowały, że federacja pozostała głównie „na papierze”. W 1971 Bahrajn i Katar zrezygnowały z uczestnictwa w federacji i utworzyły niezależne państwa. W toku obrad, które w lipcu 1971 toczyły się w pałacu szejka Dubaju, salę opuścił także szejk Ras al-Chajmy. 18 lipca pozostałych sześciu władców podpisało umowę o utworzeniu federacji Zjednoczonych Emiratów Arabskich, która 2 grudnia 1971 oficjalnie ogłosiła niepodległość. Nowe państwo zostało 6 grudnia przyjęte do Ligi Arabskiej, a 8 grudnia na podstawie Rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 304 – jako 132 członek – do ONZ. Jeszcze 23 grudnia tego roku w Abu Zabi ogłoszono, że do federacji w przyszłym roku przystąpi również emirat Ras al-Chajma. Zjednoczone Emiraty Arabskie są jedynym skutkiem idei panarabizmu, który przetrwał próbę czasu.

Pytanie: Gdzie powstać miała federacja?
Odpowiedź: na południowym brzegu Zatoki Perskiej

Pytanie: Jakie ziemie miały wejść w skład federacji?
Odpowiedź: 7 emiratów Omanu Traktatowego oraz sąsiednie księstwa Katar i Bahrajn

Pytanie: Kiedy oficjalnie doszło do utworzenia federacji?
Odpowiedź: w lutym 1968

Pytanie: W którym roku Katar stał się państwem niepodległym?
Odpowiedź: W 1971

Pytanie: Gdzie odbyło się zgromadzenie z lipca 1971 roku?
Odpowiedź: w pałacu szejka Dubaju
Włodzimierz Czarzasty

Przed październikowymi wyborami parlamentarnymi w tym samym roku w imieniu SLD zawiązał porozumienie z Robertem Biedroniem (prezesem partii Wiosna) i Adrianem Zandbergiem (jednym z liderów Lewicy Razem), funkcjonujące pod nazwą Lewica. W wyborach tych uzyskał mandat posła na Sejm IX kadencji, otrzymując w okręgu sosnowieckim 31 244 głosy. 12 listopada 2019 został wybrany na wicemarszałka Sejmu IX kadencji. W 2021 kierowany przez niego Sojusz Lewicy Demokratycznej przekształcił się w Nową Lewicę, do której dołączyli działacze rozwiązanej Wiosny. 9 października 2021 Włodzimierz Czarzasty został jednym z dwóch (obok Roberta Biedronia) współprzewodniczących partii.

Pytanie: Jaką funkcję sprawował w trakcie IX kadencji Sejmu?
Odpowiedź: wicemarszałka Sejmu

Pytanie: Którzy politycy oprócz niego przyczynili się do zawarcia porozumienia Lewica?
Odpowiedź: Robert Biedroń i Adrian Zandberg

Pytanie: Kto oprócz niego został współprzewodniczącym Nowej Lewicy?
Odpowiedź: Robert Biedroń

Pytanie: Czy w 2021 r. SLD przestało istnieć?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto dołączył do struktur nowo utworzonej Nowej Lewicy?
Odpowiedź: działacze rozwiązanej Wiosny
Tescelozaur

W tej publikacji Morris opisał okaz oznaczony symbolem SDSM 7210, obejmujący niepełną czaszkę o ciężkich mostkach na żuchwie i policzku, dwa niepełne kręgi i dwa paliczki górne niezidentyfikowanego gatunku tescelozaura z późnomastrychckiej formacji Hell Creek w hrabstwie Harding w Dakocie Południowej w USA. Zwrócił uwagę na zęby przedszczękowe i głęboko położoną linię zębów. Uznał, że wspiera to tezę o obecności mięsistych policzków. Morris zauważył także rozszerzającą się na zewnątrz kość przedszczękową (która wiązała by się z obecnością szerokiego dziobu) i duże kości brwiowe. Czaszkę tę przez wiele lat uznawano za należącą do nienazwanego „hipsylofodonta”, aż Galton ustanowił ją holotypem nowego rodzaju i gatunku bugenazaura (Bugenasaura infernalis, czyli „wielkopoliczkowa jaszczurka dolnych regionów”, co odnosi się do formacji Hell Creek). Morris nazwał również, jako nowy możliwy gatunek tescelozaura, okaz LACM 33542: utworzył miano?T. garbanii (ze znakiem zapytania, bowiem nie był pewny przynależności rodzajowej). W skład okazu LACM 33542 wchodziły duże niekompletne tylne łapy (o jedną trzecią większe od opisanych okazów T. neglectus i parksozaura lub prawie dwukrotnie takie jak u hipsylofodonta), a w ich obrębie stopa, stęp, kości łydki i fragmentaryczna kość udowa, poza tym 5 kręgów szyjnych i 11 grzbietowych. Materiał pochodził z formacji Hell Creek z hrabstwa Garfield z Montany w USA. Okaz odkrył paleontolog amator Harley Garbani, od którego nazwiska zaczerpnięto epitet gatunkowy. T. garbanii miał około 4 m długości, czyli więcej niż średnia długość okazu T. neglectus. Poza rozmiarem zwierzęcia uwagę Morrisa zwróciła budowa stawu skokowego. Uznał ją za unikalną, nie licząc Thescelosaurus edmontonensis, który uznał za odrębny gatunek. Ponieważ Morris uznał stawy skokowe T. garbanii za podobne do T. edmontonensis, wstępnie przypisał go do rodzaju tescelozaur. Jednak literatura naukowa przedkłada punkt widzenia Galtona, przyjmując brak różnic między T. edmontonensis i T. neglectus. W publikacji ustanawiającej rodzaj bugenazaura Galton zademonstrował, że cechy łączące zdaniem Morrisa T. garbanii i T. edmontonensis, stanowiły wynik uszkodzenia w rejonie stawu skokowego tego ostatniego, wobec czego można również uznać odrębność T. garbanii od tescelozaura. By lepiej sklasyfikować ten gatunek, Galton zasugerował jego przynależność do nowego rodzaju bugenazaura jako B. garbanii, choć zauważy też, że mógłby należeć do pachycefalozauryda podobnej wielkości, stygimolocha, bądź też być nieznanym jeszcze dinozaurem.

Pytanie: Jaki badacz opisał dinozaura oznaczonego symbolem SDSM 7210?
Odpowiedź: Morris

Pytanie: W jakim stanie w USA znaleziono dinozaura oznaczonego symbolem SDSM 7210?
Odpowiedź: Dakocie Południowej

Pytanie: Jaka jest nazwa formacji, do której zalicza się dinozaur oznaczony symbolem SDSM 7210?
Odpowiedź: Hell Creek

Pytanie: Do jakiego okresu zaliczana jest formacja Hell Creek?
Odpowiedź: późnomastrychckiego

Pytanie: Do jakiego gatunku Morris zaliczył okaz LACM 33542?
Odpowiedź: tescelozaura
Tescelozaur

Clint Boyd i współpracownicy opublikowali rewizję tescelozaura, bugenazaury i parksozaura w 2009. Użyto w niej nowego materiału czaszkowego. Stwierdzono, że parksozaur różnił się od tescelozaura, natomiast czaszka Bugenasaura infernalis była istotnie taka sama, jak czaszka znaleziona z pozaczaszkowym szkieletem przypisanym tescelozaurowi. Ponieważ nie można odróżnić B. infernalis od tescelozaura, autorzy uznali rodzaj za synonim Thescelosaurus, gatunek zaś za wątpliwy, a SDSM 7210 za T. sp. Uznali LACM 33542, choć fragmentaryczny, za okaz tescelozaura. Zgodzili się z poglądem Morrisa na różne struktury stawu skokowego. Przywrócili T. garbanii. W końcu zauważyli, że inny okaz, RSM P.1225.1, różnił się od T. neglectus pewnymi detalami anatomii. Może więc on reprezentować nowy gatunek. Wobec tegoThescelosaurus wedle Boyd et al. (2009) reprezentują co najmniej 2, a być może 3 pewne gatunki: typowy T. neglectus oraz T. garbanii i być może nienazwany jeszcze gatunek. W grudniu 2011 RSM P.1225.1 przypisano odrębnemu gatunkowi Thescelosaurus assiniboiensis. Nazwę nadali: Caleb M. Brown, Clint A. Boyd i Anthony P. Russell. Gatunek znany jest tylko z holotypu – małego, połączonego stawowo i prawie kompletnego szkieletu z formacji Frenchman z późnego mastrychtu z Saskatchewan.

Pytanie: Jakie różnice występowały między RSM P.1225.1 a T. neglectus?
Odpowiedź: detale anatomii

Pytanie: Kto zadecydował o powstaniu określenia Thescelosaurus assiniboiensis?
Odpowiedź: Caleb M. Brown, Clint A. Boyd i Anthony P. Russell

Pytanie: Kto podjął się publikacji rewizji z 2009 roku?
Odpowiedź: Clint Boyd i współpracownicy

Pytanie: Ile gatunków, według założeń Boyd, reprezentuje Thescelosaurusa?
Odpowiedź: co najmniej 2, a być może 3
Aleksandretta maskareńska

Z około 8 gatunków papug endemicznych dla Maskarenów nie wymarła jedynie aleksandretta krótkosterna. Pozostałe wymarły najpewniej przez połączenie nadmiernego odłowu z wylesianiem. Leguat odnotował, że podczas jego pobytu na Rodrigues aleksandretty maskareńskie były liczne. Były pospolite, kiedy Tafforet przebywał na wyspie w 1726, ale Alexandre Pingré w 1761 wspomniał, że stały się rzadkie. Były nadal obecne na przyległych południowych wysepkach (Isle Gombrani), podobnie jak papuga rodrigueska. Po 1761 większa część Rodrigues była mocno wylesiana i używana jako pastwiska dla bydła.

Pytanie: Z jakiego powodu nie możemy już dzisiaj podziwiać większości z gatunków papug, które występowały na Maskarenach?
Odpowiedź: wymarły najpewniej przez połączenie nadmiernego odłowu z wylesianiem

Pytanie: Jaki gatunek papug występujących na tych wyspach nie wymarł wraz z innymi?
Odpowiedź: aleksandretta krótkosterna

Pytanie: W jakim charakterze wykorzystywane były tereny na Rodrigues po 1961 r.?
Odpowiedź: pastwisk dla bydła

Pytanie: Czy aleksandretty maskareńskie należały kiedyś do gatunków pospolitych?
Odpowiedź: tak