mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Operacja Lüttich

2 sierpnia Hitler wysłał von Kluge rozkaz przeprowadzenia "natychmiastowego kontrataku między Mortain a Avranches". W celu upewnienia się, że rozkaz Hitlera zostanie wykonany, do Normandii został wysłany gen. Walter Warlimont, zastępca szefa sztabu OKW. Pomimo sugestii von Kluge, że kontratak nie ma szans powodzenia, a zamiast tego siły niemieckie powinny wycofać się do linii Sekwany, gdzie mogłyby bronić się w oparciu o nieuszkodzone umocnienia na południe od Caen, 4 sierpnia Hitler kategorycznie nakazał rozpoczęcie ofensywy. Zażądał on, aby w uderzeniu wzięło udział osiem z dziewięciu niemieckich dywizji pancernych stacjonujących w Normandii oraz całe rezerwy Luftwaffe m.in. 1000 myśliwców. Zdaniem Hitlera trzeba było spełnić trzy warunki, aby ofensywa się udała. "Von Kluge musi w to wierzyć. Musi zebrać wystarczającą liczbę jednostek pancernych z głównego frontu w Normandii, by stworzyć skuteczną siłę uderzeniową oraz musi osiągnąć efekt zaskoczenia".

Pytanie: Gdzie wysłano generała Warlimonta?
Odpowiedź: do Normandii

Pytanie: Czy von Kluge wierzył, że kontratak się uda?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Wojska z jakiego kraju powinny się według von Kluga wycofać?
Odpowiedź: z Niemiec

Pytanie: Kto rozkazał zacząć ofensywę? 
Odpowiedź: Hitler
Operacja Lüttich

Von Fluck donosił nocą 6 sierpnia, że jego wojska nadal się nie przegrupowały, a dowódca 116 Dywizji Pancernej, gen. Gerhard von Schwerin, praktycznie "zrujnował przebieg operacji". W rzeczywistości gen. von Schwerin, który nie wierzył w powodzenie niemieckiego kontrnatarcia, nawet nie wydał swoim czołgom rozkazu rozpoczęcia ataku. To opóźnienie rozdzieliło siły atakujących Niemców, choć znajdujące się na lewej flance oddziały pancerne SS zdołały uderzyć na zajmowane przez Amerykanów pozycje na wschód od Mortain już krótko po północy. Siłom niemieckim udało się wykorzystać efekt zaskoczenia, ponieważ przechwycone przez szyfrantów z zespołu Ultra informacje nie dotarły na czas do sztabu amerykańskiej 1 Armii, który mógłby ostrzec swoje jednostki o zbliżającym się ataku. Na krótko udało im się zająć Mortain, jednak nie zdołali przełamać linii amerykańskiej 30 Dywizji Piechoty, dopóki 2 Batalion 120 Pułku Piechoty Stanów Zjednoczonych zajmował strategiczne wzgórze 314, najwyższy punkt w okolicy miasteczka. Choć batalion został odcięty od pozostałych sił aliantów, zrzucane na spadochronach zaopatrzenie pozwoliło mu przetrzymać niemieckie ataki. Jednak spośród 700 amerykańskich obrońców wzgórza, życie straciło 300.

Pytanie: Kto dowodził 116 Dywizją Pancerną?
Odpowiedź: Gerhard von Schwerin

Pytanie: Czy do 6 sierpnia doszło do przegrupowania wojsk Von Flucka?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy oddziały von Schwerin realnie wydał rozkaz ataku na oddziały von Flucka?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy wojsko USA otrzymało ostrzeżenie o ataku niemieckim?
Odpowiedź: nie
Pandemia COVID-19

Szczepionka przedsiębiorstwa Moderna również bazuje na technologii mRNA. Sekwencja nukleotydów w niej zawarta została przygotowana do 13 stycznia 2020, tj. w ciągu dwóch dni od podania do wiadomości genomu wirusa SARS-CoV-2. Pierwsze testy kliniczne ruszyły w USA 16 marca, na grupie 45 zdrowych dorosłych, zaś badania ostatniej fazy przeprowadzono na około 30 tys. osób. 16 listopada przedsiębiorstwo Moderna ogłosiło, że jego szczepionka wykazuje skuteczność na poziomie 94,5%. Oszacowało również, iż jest w stanie dostarczyć 20 mln dawek w 2020 i 500–1000 mln w 2021.

Pytanie: Ile trwało przygotowanie szczepionki od podania informacji o genomie? 
Odpowiedź: dwa dni

Pytanie: Jaka firma stworzyła szczepionkę mRNA na COVID-19?
Odpowiedź: Moderna

Pytanie: Kiedy przygotowano szczepionkę mRNA działającą na COVID-19?
Odpowiedź: 13 stycznia 2020

Pytanie: Jaka była procentowa skuteczność działania szczepionki wg. Moderny?
Odpowiedź: 94,5
Kinematografia polska

Wojna i okupacja doprowadziły do zniszczenia polskiej kinematografii. Władze komunistyczne, które objęły władzę w Polsce po wojnie, rozpoczęły szybką odbudowę przemysłu filmowego, licząc na wykorzystanie kina do propagandy politycznej w polskim społeczeństwie. 13 listopada 1945 na mocy dekretu rządowego utworzono państwowe przedsiębiorstwo „Film Polski”, podlegające bezpośrednio Ministerstwu Kultury i Sztuki. Miało ono wyłączność na produkcję filmów w kraju oraz dystrybucję filmów zagranicznych. W tym samym roku zostało utworzone pierwsze atelier filmowe w historii kinematografii polskiej. Natomiast trzy lata później powstała Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa w Łodzi, pierwsza instytucja publiczna prowadząca edukację w zakresie sztuki filmowej.

Pytanie: Dlaczego władze komunistyczne chciały odnowić działalność polskiej kinematografii?
Odpowiedź: liczyli na wykorzystanie kina do propagandy politycznej

Pytanie: Co wpłynęło na dewastację polskiej kinematografii?
Odpowiedź: Wojna i okupacja

Pytanie: Jaka jednostka sprawowała piecze nad "Filmem Polskim"?
Odpowiedź: Ministerstwo Kultury i Sztuki

Pytanie: Czy "Film Polski" miał prywatnego właściciela?
Odpowiedź: nie
Kinematografia polska

Przed II wojną światową przemysł filmowy, narodzony wraz z powstaniem wytwórni Sfinks, nie był stabilny. Brakowało wielkich koncernów filmowych, a branżę cechowało rozproszenie produkcji i jej niska wydajność (w latach 1919–1939 146 spółek wyprodukowało 321 filmów, czyli przeciętnie 2–3 na każde studio). Wówczas większą rolę od reżyserów odgrywali producenci. Kręcenie przeciętnego filmu trwało niemal miesiąc. Ówczesne obrazy realizowano głównie w dekoracjach znajdujących się w halach filmowych, taśmę filmową wykupując od kompanii Eastman Kodak. Od 1930 roku standardem stał się film dźwiękowy. Po wyniszczającej dla kinematografii II wojnie światowej branża filmowa przeszła stopniową odbudowę. Początkowo cechowała ją bardzo niska wydajność pracy: mimo powstania atelier w 1948 roku wyprodukowano jedynie dwa filmy pełnometrażowe. Dopiero po wprowadzeniu zespołów filmowych oraz decentralizacji produkcji filmy polskie stały się tańsze w produkcji – nad jednym filmem w 1958 roku pracowało 71 osób, podczas gdy trzy lata wcześniej – 216. Wynikiem tego była długotrwała hossa polskiej branży filmowej. Załamała się ona w 1980 roku, jednak w latach 80. branża polska jak na swoje warunki była płodna – w szczytowym okresie w 1984 roku wyprodukowano 35 filmów pełnometrażowych, natomiast w 1985 roku – 40. Od lat 90. kinematografia polska przeżyła restrukturyzację, pojawiły się też nowe formy dystrybucji filmowej – od kaset wideo, przez płyty CD i DVD aż po internetowe formy udostępniania. Produkcja filmowa w latach 2000–2010 wzrosła z 25 do 35 filmów.

Pytanie: Ile zwykle zajmowało stworzenie polskiej produkcji filmowej przed drugą wojną światową?
Odpowiedź: niemal miesiąc

Pytanie: Jaka firma odpowiadała najczęściej za dostarczanie taśmy filmowej w Polsce, przed II wojną światową?
Odpowiedź: Eastman Kodak

Pytanie: Czy po 1930 roku większość polskich filmów była kręcona z dźwiękiem?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jakie posunięcia sprawiły, że koszty produkcji polskich filmów zmalały?
Odpowiedź: wprowadzenie zespołów filmowych oraz decentralizacja produkcji
Karaimi

Pochodzenie etniczne Karaimów stanowi przedmiot dyskusji naukowej od połowy XIX wieku. Według współczesnych wschodnioeuropejskich Karaimów tylko Karaimi zamieszkujący dawniej Bliski Wschód (Egipt, Irak i Syrię), a obecnie Izrael i USA, czyli tzw. Karaimi orientalni są pochodzenia semickiego, podczas gdy znaczna część Karaimów wschodnioeuropejskich (Ukraina, Litwa, Polska i Rosja) ma pochodzenie tureckie, a drobna część posiada słowiańską etnogenezę. Jest to jednak pogląd nieakceptowany przez większość współczesnych badaczy karaimizmu, jak również nieobecny w pracach samych Karaimów sprzed lat 20. XX wieku, kiedy to dokonał swoich reform Hadżi Seraja Szapszał.

Pytanie: Czy etniczność Karaimów uznaje się za temat sporny w społeczności naukowej?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim okresie Szpaszał wprowadził reformy?
Odpowiedź: w latach 20. XX wieku

Pytanie: Jakiego pochodzenia jest wielu polskich Karaimów zgodnie ze stwierdzeniem wschodnioeuropejskich Karaimów?
Odpowiedź: tureckiego

Pytanie: Według kogo pochodzenie izraelskich Karaimów jest semickie?
Odpowiedź: wschodnioeuropejskich Karaimów
Tyberiusz Kowalczyk

16 grudnia 2012 roku zaplanowano pojedynek Kowalczyka z Marcinem Najmanem na zasadach K-1, który miał się odbyć na Wyspach Brytyjskich w Londynie, ale Marcin Najman wycofał się z pojedynku ze względu na „niewywiązanie się z ustaleń, organizatorów tej walki” i w zastępstwie zakontraktowano związanego z KSW Mariusza Pudzianowskiego, a formułę walki zmieniono na MMA, lecz do walki nie doszło, jak i do całej gali z powodu niewywiązania się organizatorów do wcześniejszych ustaleń finansowych z zawodnikami.

Pytanie: W jakim mieście miał zmierzyć się Najman z Kowalczykiem?
Odpowiedź: w Londynie

Pytanie: Dlaczego Najman nie wystąpił w walce?
Odpowiedź: ze względu na „niewywiązanie się z ustaleń, organizatorów tej walki”

Pytanie: Jaki zawodnik miał zastąpił Najmana w walce?
Odpowiedź: Mariusz Pudzianowski

Pytanie: Dlaczego nie odbyła się cała gala?
Odpowiedź: z powodu niewywiązania się organizatorów do wcześniejszych ustaleń finansowych z zawodnikami
Henrietta Rénard

W trakcie związku z Augustem II Mocnym Henrietta Rénard była już najprawdopodobniej zamężna z warszawskim handlarzem win, Franciszkiem Drianem. Pierwszy mąż Henrietty zmarł przed 1716, prawdopodobnie w czasie panującej w latach 1708–1712 epidemii dżumy. W 1716 Henrietta Drian wyszła powtórnie za mąż. Jej drugi mąż, Klaudiusz Henryk de Morel de Carrieres był od 1705 pułkownikiem w armii księcia Siedmiogrodu Franciszka II Rakoczego. Po ślubie z Henriettą otrzymał od króla Augusta II stanowisko nadzorcy łazienki w Parku Ujazdowskim, będącym wówczas własnością rodu Lubomirskich. Mąż Rénardówny zmarł przed 6 czerwca 1720. 6 czerwca 1720 Henrietta wraz z braćmi Janem Baptystą i Benedyktem oraz dziećmi Jana zostali mianowani przez króla polskiego baronami. Anna Katarzyna (Henrietta) Rénard zmarła 26 maja 1721 i została pochowana 29 maja 1721 w kościele św. Jana Chrzciciela w Warszawie przy wielkim ołtarzu od strony zakrystii.

Pytanie: Z kim była w związku małżeńskim Rénard do 1716 roku?
Odpowiedź: Franciszkiem Drianem

Pytanie: W jakich latach panowała dżuma?
Odpowiedź: 1708–1712

Pytanie: Na jaką chorobę zmarł pierwszy mąż Rénard?
Odpowiedź: dżumę

Pytanie: Kto był właścicielem Parku Ujazdowskiego?
Odpowiedź: ród Ludomirskich
Henrietta Rénard

Pod koniec 1701 lub 1706 Henrietta poznała elektora saskiego i króla polskiego, Augusta II Mocnego. Według La Saxe Galante Karla Ludwiga von Pöllnitza, Henrietta zwróciła uwagę króla swoją nieprzeciętną urodą i wkrótce została jego kochanką. Latem 1702 lub 26 listopada 1707 urodziła królowi nieślubną córkę Annę Katarzynę. Związek Rénardówny z królem zakończył się wkrótce po narodzinach Anny Katarzyny. Zdaniem von Pöllnitza powodem rozstania była zazdrość oficjalnej metresy królewskiej, Anny Konstancji Cosel. Romans Henrietty z Augustem II Mocnym pozwolił jej rodzinie na zdobycie tytułów i majątków w Rzeczypospolitej.

Pytanie: Kochanką jakiego króla została Henrietta?
Odpowiedź: Augusta II Mocnego

Pytanie: Czy król August II Mocny miał potomstwo?
Odpowiedź: tak
Stamata Rewiti

Tarasulas jednak podkreśla, że żadne ówczesne doniesienia greckiej prasy nie wspominają o biegaczce o imieniu Melpomeni, za to nazwisko Stamaty Rewiti pojawia się wielokrotnie. Sugeruje on, że Melpomeni i Rewiti to ta sama osoba. Martin i Gynn twierdzą, że Rewiti była rozpoznawalną biegaczką, więc osoba, która przebiegła wcześniej dystans maratoński to właśnie ona. Ateński dziennik Estia w dniu 4 kwietnia wspomina, że „dziwna kobieta, która kilka dni temu przebiegła maraton, zamierza uczestniczyć pojutrze. Przyszła dziś do naszego biura i powiedziała: „moje buty utrudniają mi bieg, zdejmę je na trasie i pobiegnę boso””. Historyk z Grecji odnotował, że 13 marca w jednej z lokalnych gazet pojawiła się informacja, że kobieta z dzieckiem zgłosiła się do udziału w biegu maratońskim – imienia tej biegaczki nie podano. Tarasulas wysunął też hipotezę, która mówi, że „być może Rewiti miała dwa imiona, albo z nieznanych powodów nadano jej imię mitycznej Melpomene”. Cecile Houry z Uniwersytetu Miami opowiada się za wersją, jakoby Rewiti miała otrzymać przydomek Melpomeni z powodu jej feralnego finiszu. Według Houry „ukończyła tę samą trasę co mężczyźni, ale ostatnie okrążenie przebiegła wokół stadionu, gdyż nie została wpuszczona. Urzędnicy docenili jej osiągnięcia, ale nie mogli sobie przypomnieć jej imienia, więc nazwali ją Melpomeni, na cześć greckiej muzy tragedii”.

Pytanie: Czy nazwisko Melpomeni jest znane greckiej prasie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kim, według Martina i Gynna, była Rewiti? 
Odpowiedź: rozpoznawalną biegaczką

Pytanie: Co sugerował Tarasulas?
Odpowiedź: „być może Rewiti miała dwa imiona, albo z nieznanych powodów nadano jej imię mitycznej Melpomene”

Pytanie: Na cześć jakiej postaci nazwano biegaczkę Melpomeni?
Odpowiedź: greckiej muzy tragedii
Stamata Rewiti

Marcowy wyczyn Melpomeni został odnotowany przez wspomnianego Kemenego i Alfréda Hajósa, dwukrotnego mistrza olimpijskiego z Aten. Historyk Karl Lennartz opowiada się za wersją, jakoby Melpomeni i Stamata Rewiti były dwiema różnymi osobami. Przedstawia on następującą wersję: młoda kobieta, zwana Melpomeni, chciała przebiec bieg maratoński i pod koniec lutego lub na początku marca ukończyła go w czasie ok. czterech i pół godziny. Czasopismo Akropolis skrytykowało postawę komisji sędziowskiej, która nie uznała jej biegu. Druga kobieta, znana jako Stamata Rewiti, przebiegła trasę Maraton-Ateny 11 kwietnia w czasie pięciu i pół godziny.

Pytanie: Czy wszyscy są zgodni co do tego, że Melpomeni i Rewiti to tak naprawdę jedna osoba, używająca różnych nazwisk?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Która kobieta, zgodnie z wersją Lennartza, miała przebiec maraton wcześniej: Melpomeni czy Rewiti?
Odpowiedź: Melpomeni

Pytanie: Jaki rezultat, zgodnie z wersją Lennartza, miała uzyskać Melpomeni?
Odpowiedź: ok. cztery i pół godziny
Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1896

Na starcie turnieju pojawiło się pięciu zawodników z czterech państw, którzy rozpoczęli swe zmagania 10 kwietnia. Wśród nich znaleźli się: Jeorjos Tsitas i Stefanos Christopulos (Grecja), Launceston Elliot (Wielka Brytania), Momcsilló Tapavicza (Węgry) i Carl Schuhmann (Niemcy). Poza greckimi zapaśnikami, wszyscy pozostali startowali już na tych igrzyskach w innych konkurencjach. Według Billa Mallona i Ture Widlunda, na liście zgłoszonych do zawodów było jeszcze pięciu sportowców: Viggo Jensen i Charles Winckler z Danii, Louis Zutter ze Szwajcarii, Charles Champaud ze Szwajcarii (powszechnie jednak uznawany za reprezentanta Bułgarii) i Nikołaj de Ritter z Rosji. Badacze ci twierdzą, że dwóch z nich, czyli Winckler i de Ritter, nie pojawiło się w ogóle w Atenach. Niektórzy autorzy podają, że pochodzący z Kijowa de Ritter dotarł do Aten (jako jedyny z ekipy rosyjskiej, która z braku funduszy utknęła w Konstantynopolu), zapisując się na zawody strzeleckie i zapaśnicze. Ostatecznie miał się jednak z nich wycofać.

Pytanie: Z jakich państw byli zawodnicy biorący udział w turnieju zapasów w 1896 roku?
Odpowiedź: z Grecji, Wielkiej Brytanii, Węgier i Niemiec

Pytanie: Jaki zawodnik reprezentował Węgry na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1896?
Odpowiedź: Momcsilló Tapavicza

Pytanie: Zapaśnicy z jakiego państwa startowali po raz pierwszy na igrzyskach?
Odpowiedź: Z Grecji

Pytanie: W jakim mieście odbywały się Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1896?
Odpowiedź: w Atenach
Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1896

Carl Schuhmann, zwycięzca ćwierćfinałowego pojedynku z Launcestonem Elliotem, otrzymał w półfinale wolny los i od razu awansował do finału. W jedynej zatem walce półfinałowej spotkało się dwóch greckich zapaśników – Jeorjos Tsitas i Stefanos Christopulos. Grecka publiczność była bardzo niezadowolona z tej sytuacji, gdyż w jednym półfinale spotkali się przedstawiciele gospodarzy. Niektórzy widzowie głośno wyrażali swoje niezadowolenie i żądali, aby w półfinale stanęli naprzeciw siebie przedstawiciele dwóch różnych narodowości. Ostatecznie jednak pojedynek Tsitasa i Christopulosa odbył się. Zwyciężył Tsitas, który po pewnym czasie rzucił swojego przeciwnika na tyle mocno, że Christopulos doznał obrażeń ramienia (być może nawet złamania) i przez kilka dni leżał kontuzjowany w łóżku.

Pytanie: Co pozwoliło Schuhmannowi na natychmiastowy awans do finałowej walki?
Odpowiedź: otrzymał w półfinale wolny los

Pytanie: Jacy zawodnicy zmierzyli się ze sobą w półfinale?
Odpowiedź: Jeorjos Tsitas i Stefanos Christopulos

Pytanie: Dlaczego greckim kibicom nie podobało się to, że Tsitas i Christopulos będą walczyć ze sobą o miejsce w finale?
Odpowiedź: w jednym półfinale spotkali się przedstawiciele gospodarzy

Pytanie: Kontuzji jakiej części ciała nabawił się Christopulos podczas półfinałowego pojedynku?
Odpowiedź: ramienia
Wojciech Wencel

W lutym 2017 Wojciech Wencel został laureatem nagrody „Zasłużony dla Polszczyzny” przyznawanej przez Prezydenta RP.
Kandydatura Wojciecha Wencla do tej nagrody została wyłoniona (jako jedna z trzech) w tajnym głosowaniu na posiedzeniu kapituły nagrody 12 października 2016 r. Po posiedzeniu przedstawiciele Rady Języka Polskiego: przewodniczący Andrzej Markowski, sekretarz Katarzyna Kłosińska i członek Rady Jerzy Bralczyk oraz wchodząca w skład kapituły laureatka nagrody z 2013 r. Jadwiga Puzynina odmówili podpisania protokołu; ich stanowisko poparli laureaci tej nagrody z lat ubiegłych, członkowie kapituły nagrody nieobecni na posiedzeniu: Jerzy Bartmiński, Jan Miodek i Walery Pisarek. Po ogłoszeniu nagrody opublikowali oni na witrynie Rady Języka Polskiego datowane na 18 października 2016 r. oświadczenie zatytułowane votum separatum, w którym uzasadniają swoje postępowanie tym, że – nieznane im w trakcie posiedzenia – teksty publicystyczne Wojciecha Wencla „zaprzeczają idei etyki słowa”.

Pytanie: W jaki sposób wyłoniono kandydaturę Wencla do wyróżnienia "Zasłużony dla Polszczyzny"?
Odpowiedź: w tajnym głosowaniu

Pytanie: Z jakiego powodu członkowie Rady Języka Polskiego odmówili podpisania protokołu?
Odpowiedź: nieznane im w trakcie posiedzenia – teksty publicystyczne Wojciecha Wencla „zaprzeczają idei etyki słowa”

Pytanie: Czy Walery Pisarek jest laureatem nagrody "Zasłużony dla Polszczyzny"?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak zostało zatytułowane oświadczenie członków Rady Języka Polskiego w sprawie Wencla?
Odpowiedź: votum separatum
TOPtrendy 2013

7 maja Polsat zaprezentował szczegółowy plan festiwalu, podczas którego miało się odbyć 5 koncertów. Na otwarcie trzydniowego wydarzenia zaplanowano koncert z okazji 25. jubileuszu zespołu Big Cyc. Następnie miał się odbyć Koncert TOP, gdzie do występu na scenie w Operze Leśnej zostali zaproszeni artyści z największą liczbą sprzedanych płyt w roku poprzednim (Ania Dąbrowska, Andrzej Piaseczny, Seweryn Krajewski, Coma, Hey, Kamil Bednarek, Maria Peszek, Artur Andrus, Donatan i Kazik na Żywo). Z kolei jako ostatni pierwszego dnia miał zostać zagrany koncert z okazji 20-lecia istnienia zespołu Hey. Na drugi dzień imprezy, po raz pierwszy w historii festiwalu, zaplanowano organizację koncertu Największe Przeboje Roku. Do występu w sopockim amfiteatrze zostali zaproszeni wykonawcy, których piosenki w ostatnim roku były najczęściej odtwarzanymi w polskich rozgłośniach radiowych (Enej, LemON, Ewelina Lisowska, Loka, Jula, Liber i Natalia Szroeder, Łukasz Zagrobelny, Pectus, Rafał Brzozowski, Ania Wyszkoni, Sylwia Grzeszczak oraz Margaret). W drugim dniu wydarzenia zaplanowano również Konkurs Trendy, do udziału w którym telewizja Polsat zebrała 358 zgłoszeń, jednak nazwiska finalistów organizatorzy postanowili podać w późniejszym terminie. Na ostatni dzień festiwalu ustalono organizację Sopockiej Nocy Kabaretowej, która miała się odbyć po raz 10, a do udziału w niej zaproszono najpopularniejszych polskich satyryków i kabarety (m.in. Ani Mru-Mru, Marcin Daniec, Cezary Pazura, Artur Andrus, Grupa MoCarta, Jerzy Kryszak, Paranienormalni, Łowcy.B, Olaf Lubaszenko, Andrzej Grabowski, Rafał Rutkowski, Kabaret Moralnego Niepokoju, Magdalena Stużyńska, Kabaret Nowaki i Kabaret Smile). Z kolei prowadzącymi festiwal zostali: Agnieszka Popielewicz, Maciej Rock, Paulina Sykut-Jeżyna, Dariusz Maciborek, Maciej Dowbor, Igor Kwiatkowski, Robert Motyka i Artur Andrus.

Pytanie: Jaki zespół obchodził swój 25. jubileusz?
Odpowiedź: Big Cyc

Pytanie: Jacy artyści osiągnęli najlepsze wyniki w sprzedaży płyt w 2012 roku?
Odpowiedź: Ania Dąbrowska, Andrzej Piaseczny, Seweryn Krajewski, Coma, Hey, Kamil Bednarek, Maria Peszek, Artur Andrus, Donatan i Kazik na Żywo

Pytanie: Jakie wydarzenie miało odbyć się ostatniego dnia sopockiego festiwalu?
Odpowiedź: Sopocka Noc Kabaretowa

Pytanie: Czy w ramach sopockiego festiwalu zaplanowano koncert Największe Przeboje Roku?
Odpowiedź: tak
Insurekcja warszawska

Początkowe potyczki i fiasko planów obu walczących stron spowodowały ogromny chaos w ich szeregach, tym większy, że nie wszystkie oddziały otrzymały właściwe rozkazy i nie wszystkie zostały powiadomione o zamierzeniach dowódców. Jedną z takich zagubionych jednostek był oddział Regimentu Gwardii Pieszej, który przebił się przez ogarnięte walkami ulice na dziedziniec Zamku Królewskiego, gdzie jego dowódca postanowił czekać na dalsze rozkazy. Gdy do zgromadzonych tam żołnierzy wyszedł król Stanisław August, ci złożyli ślubowanie, że będą bronić jego osoby do ostatka, jednak na odgłos strzelaniny na ulicy Miodowej większość oddziału opuściła dziedziniec i dołączyła do wojsk powstańczych. Rosyjskie wojska odparte spod bram Arsenału również wycofały się na Miodową, gdzie zebrały się przed zajmowanym przez Igelströma Pałacem Młodziejowskich. Wprawdzie uderzył na nie od strony Pałacu Krasińskich niewielki oddział polskiej piechoty, ale Rosjanom udało się odeprzeć atak, wybić polską jednostkę i nieco przywrócić dyscyplinę. Dowódcom rosyjskim nie udało się jednak w pełni opanować chaosu we własnych szeregach, bowiem kwatera na Miodowej została odcięta od reszty miasta i otoczona przez polskie wojska. Tym samym Igelström utracił możliwość wezwania na pomoc stacjonujących poza śródmieściem oddziałów, stracił też jakąkolwiek możliwość komunikacji z pozostałymi jednostkami rosyjskimi toczącymi walki w Warszawie; sparaliżowało to kompletnie rosyjski scentralizowany system dowodzenia, który opierał się na bezpośrednich rozkazach od Igelströma.

Pytanie: Co spowodowało, że wielu żołnierzy zeszło z dziedzińca?
Odpowiedź: odgłos strzelaniny na ulicy Miodowej

Pytanie: Na jakiej ulicy znajduje się Pałac Młodziejowskich?
Odpowiedź: Miodowej

Pytanie: Dlaczego Igelström miał problem z wezwaniem posiłków?
Odpowiedź: bowiem kwatera na Miodowej została odcięta od reszty miasta i otoczona przez polskie wojska

Pytanie: Jaką taktykę przyjmował aparat dowodzenia Rosji?
Odpowiedź: centralizację