Nelson Mandela

Konwencja na Rzecz Demokratycznej Republice Południowej Afryki (CODESA) ruszyła w grudniu 1991 roku. Odbyła się w World Trade Center w Johannesburgu. Udział wzięło w niej 228 delegatów z 19 partii politycznych. Delegacją ANC przewodził Cyril Ramaphosa. Mandela jednak dalej pozostawał kluczową postacią. Gdy de Klerk potępił używanie przez ANC przemocy, Mandela określił de Klerka jako lidera „skompromitowanego reżimu mniejszości”. Rozmowy zostały zdominowane przez ANC i Partię Narodową, między którymi doszło do wypracowania niewielkich porozumień. CODESA 2 odbyła się w maju 1992. De Klerk zaproponował aby postapartheidowskie RPA stało się krajem federalnym z rotacyjną prezydencją (jego zdaniem w celu zapewnienia ochrony etnicznej mniejszości). Mandela opowiedział się natomiast za jednolitym systemem podlegającym większości obywateli. Po masakrze w Boipatong dokonanej na działaczach ANC przez bojówki Inkatha wspierane przez rząd, Mandela zrezygnował z negocjacji. Wziął udział w posiedzeniu Organizacji Jedności Afrykańskiej w Senegalu, w którym wezwał do zorganizowania specjalnej sesji Rady Bezpieczeństwa ONZ i zaproponował wysłanie do RPA sił pokojowych ONZ, które miały by zapobiec „terroryzmowi państwowemu”. ONZ wysłała do kraju specjalnego wysłannika, Cyrusa Vance, który miał pomóc w negocjacjach. Mandela wezwał do akcji masowej obywateli kraju, w sierpniu Kongres zorganizował największy w historii RPA strajk, a zwolennicy partii przemaszerowali przez ulice Pretorii. Po masakrze w Bisho, w której zginęło 28 zwolenników ANC i jeden żołnierz zabici przez Ciskei Defence Force w trakcie pokojowego marszu protestacyjnego, Mandela zdał sobie sprawę, że akcja masowa prowadzi do dalszej przemocy. W rezultacie we wrześniu wznowił negocjacje z rządem. Zażądał uwolnienia wszystkich więźniów politycznych i zakazania tradycyjnych broni zuluskich, co zapobiec miało atakom ruchu Inkatha na działaczy ANC. De Klerk będący pod coraz większą presją zgodził się na warunki. Uzgodniono, że odbędą się wielorasowe wybory, a w przeciągu pięciu lat rządził będzie rząd koalicyjny jedności narodowej i zespołu konstytucyjnego, zagwarantowano też wpływy Partii Narodowej. ANC przyznała również ochronę miejsc pracy białym urzędnikom, a udzielenie takiej koncesji przyniosło ostrą krytykę wewnątrz partii. Uzgodniono wprowadzenie tymczasowej konstytucji gwarantującej rozdzielenie uprawnień, utworzenie sądu konstytucyjnego, a kraj podzielono na dziewięć prowincji. Każda z nich otrzymała własną służbę cywilną i premiera. Było to efektem pogodzenia federalizmu de Klerka i centralizmu Mandeli. Proces demokratyzacji został zagrożony przez zintegrowanie w Concerned South Africans Group (COSAG) grup skrajnej prawicy afrykanerskiej, a także czarnych separatystów, tj. Inkatha. W czerwcu 1993 roku rasistowska organizacja białych, Afrikaner Weerstandsbeweging (AWB) dokonała zamachu na Kempton Park World Trade Centre. Następnie biały ekstremista zabił jednego z przywódców ANC, Chrisa Haniego w zamiarach mając też dokonanie zamachu na samego Nelsona Mandelę.

Pytanie: Kiedy rozpoczęła się w Afryce CODESA?
Odpowiedź: 1991

Pytanie: Gdzie w Afryce miała miejsce CODESA?
Odpowiedź: World Trade Center w Johannesburgu

Pytanie: Ile osób uczestniczyło w CODESA w Afryce?
Odpowiedź: 228

Pytanie: Kto stał za masakrą w Boipatong?
Odpowiedź: bojówki Inkatha wspierane przez rząd