mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Flaga europejska

Rada Europy wspierała ideę, aby przyjęta przez nią flaga reprezentowała Europę jako całość. Dlatego zachęcała inne organizacje europejskie do przyjęcia tej flagi jako własnej. W 1983 Parlament Europejski opowiedział się za przyjęciem flagi Rady Europy jako symbolu Wspólnot Europejskich. Z kolei w czerwcu 1985 flaga europejska została przyjęta jako flaga Wspólnot w trakcie spotkania szefów państw i rządów Wspólnot Europejskich zebranych w Mediolanie na spotkaniu Rady Europejskiej. Po uzyskaniu formalnej zgody Rady Europy flaga europejska została po raz pierwszy uroczyście wywieszona 29 maja 1986 przed siedzibą Komisji Europejskiej przy dźwiękach hymnu Europy. Wraz z powstaniem Unii Europejskiej, flaga Europy stała się równocześnie jej flagą, pomimo tego, że traktat lizboński nie zakłada wprowadzenia symboli unijnych (flagi, hymnu).

Pytanie: Kiedy po raz pierwszy wywieszono oficjalną flagę europejską?
Odpowiedź: 29 maja 1986

Pytanie: W jakim miejscu została po raz pierwszy wywieszona europejska flaga?
Odpowiedź: przed siedzibą Komisji Europejskiej

Pytanie: Czy Europa ma swój hymn?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaki organ przyczynił się do powstania flagi europejskiej, która reprezentowałaby kraje Europy jako wspólnotę?
Odpowiedź: Rada Europy
Andrzej Kolikowski

Dzięki pomocy Marka M., ps. „Gruby Marek” Kolikowski otworzył w latach 80. XX w. w Warszawie własny dom gry (wspólnie z Leszkiem Danielakiem, ps. „Wańka”), przynoszący duże dochody. Jednocześnie obstawiał wyścigi konne na warszawskim torze Służewiec i grał w ruletkę w kasynie w hotelu Marriott. Gangster Pershing konie i ruletkę wymieniał jako swoje największe pasje. Kolejną było „odzyskiwanie długów”, tj. wymuszanie haraczy, czego dokonywała kierowana przez niego grupa ożarowska (najechała m.in. na hurtownię pod Mińskiem Mazowieckim). W pierwszej połowie lat 90. XX w. grupa ożarowska stała się częścią gangu pruszkowskiego, natomiast Kolikowski – członkiem jego zarządu, a z czasem niekwestionowanym liderem.

Pytanie: Jakim przydomkiem posługiwał się Marek M.?
Odpowiedź: Gruby Marek

Pytanie: Jakim przydomkiem posługiwał się Danielak?
Odpowiedź: Wańka

Pytanie: Gdzie Pershing uczęszczał na wyścigi konne?
Odpowiedź: na warszawski tor Służewiec

Pytanie: Do jakiej grupy przyłączona została grupa ożarowska w latach 90.?
Odpowiedź: do gangu pruszkowskiego

Pytanie: Jakie były dwie najbardziej istotne pasje gangstera?
Odpowiedź: konie i ruletka
Deadpool (film)

Ajax porywa Vanessę i zabiera ją do helicarriera na złomowisku. Deadpool przekonuje Colossusa i Negasonic, by mu pomogli. Walczą z Angel Dust i kilkoma żołnierzami, a Deadpool toruje sobie drogę do Ajaxa. Podczas walki Negasonic przypadkowo niszczy urządzenie stabilizujące helicarrier. Deadpool ochrania Vanessę przed zawalającym się statkiem, a Colossus zabiera w bezpieczne miejsce Negasonic i Angel Dust. Ajax ponownie atakuje Deadpoola, ale zostaje obezwładniony. Ujawnia, że nie ma lekarstwa i pomimo próśb Colossusa, Deadpool zabija go. Wilson obiecuje, że postara się być bardziej heroiczny w przyszłości. Vanessa jest zła na Wilsona, że ją zostawił, ale wybacza mu.

Pytanie: Dokąd Ajax przenosi Vanessę?
Odpowiedź: do helicarriera na złomowisku

Pytanie: Kto zajmuje się ochroną Negasonic i Angel Dust?
Odpowiedź: Colossus

Pytanie: Dlaczego Vanessa jest obrażona na Wilsona?
Odpowiedź: że ją zostawił

Pytanie: Czy Wilson i Vanessa ostatecznie się godzą?
Odpowiedź: tak
Łódź

Ze względu na silną pozycję mniejszości narodowych w mieście (w 1931 r. wśród 357 tys. mieszkańców Łodzi było 59% Polaków, 31,7% Żydów oraz 8,9% Niemców) i jego przemysłowy charakter Łódź pozbawiona była poważniejszego wsparcia inwestycyjnego ze strony państwa polskiego, co zrzuciło cały ciężar rozwoju infrastruktury na barki lokalnego samorządu. Magistrat jako pierwszy wprowadził w 1919 r. powszechny obowiązek szkolny, sfinansował budowę sieci szpitali i nowoczesnych szkół podstawowych, a w r. 1930 wydatnie wsparł utworzenie w Łodzi jednego z pierwszych w Europie muzeów sztuki współczesnej. Do 1939 r. nie ulokowano jednak w Łodzi uniwersytetu ani żadnej innej państwowej instytucji kulturalnej o większym znaczeniu. Jedną z głównych inwestycji transportowych kraju – magistralę węglową – wytyczono w latach 1928–1933 35 km na zachód od Łodzi, zaprzepaszczając szanse na dogodne połączenie miasta z południem kraju.

Pytanie: Dlaczego Łódź nie otrzymywała wysokich dofinansowań od Polski?
Odpowiedź: ze względu na silną pozycję mniejszości narodowych w mieście i jego przemysłowy charakter

Pytanie: Kiedy w mieście wdrożono obowiązek szkolny?
Odpowiedź: w 1919

Pytanie: Konstrukcję czego wspomógł magistrat w 1930 roku?
Odpowiedź: jednego z pierwszych w Europie muzeów sztuki współczesnej
Łódź

W tym czasie rosły fortuny przemysłowe Scheiblerów, Grohmanów, Poznańskich. Powstały pierwsze miejscowe banki (w 1872 r. z inicjatywy Karola Scheiblera – Bank Handlowy w Łodzi oraz Towarzystwo Kredytowe Miejskie w Łodzi), udzielające głównie kredytów handlowych. Rósł też udział lokalnego kapitału w bankach warszawskich. Łódź stała się miejscem wielkich szans, głównie dla Żydów, Niemców, Polaków i Rosjan – przysłowiową Ziemią Obiecaną (jest to publicystyczne określenie Łodzi, będące tytułem powieści W. Reymonta). Ich ślady są ciągle czytelne w dzisiejszym mieście w postaci zespołów pofabrycznych, zabytków architektonicznych, świątyń czy cmentarzy. W roku 1902 uruchomiono prywatną Kolej Warszawsko-Kaliską, łączącą Łódź z Warszawą przez Łowicz na wschodzie oraz przez Sieradz z Kaliszem na zachodzie. Przedłużenie w 1906 linii z Kalisza do Ostrowa Wielkopolskiego dało Łodzi bezpośrednie połączenie z niemiecką siecią kolejową.

Pytanie: Jakie miasto stanowi "Ziemię Obiecaną" z tytułu powieści Władysława Reymonta?
Odpowiedź: Łódź

Pytanie: Dzięki komu powstał Bank Handlowy w tym mieście?
Odpowiedź: Karolowi Scheiblerowi?

Pytanie: Od którego roku miasto to było bezpośrednio skomunikowane z koleją niemiecką?
Odpowiedź: 1906

Pytanie: Jakie miasta łączyła ze sobą Kolej Warszawsko-Kaliska w 1902 r.?
Odpowiedź: Łódź z Warszawą przez Łowicz na wschodzie oraz przez Sieradz z Kaliszem na zachodzie
Zraniona miłość

Akcja pierwszej serii rozpoczyna się podczas I wojny bałkańskiej (7-8 listopada 1912 - kapitulacja Salonik), zaś główny wątek pierwszej serii mieści się między 13 maja 1919 (na dwa dni przed rozpoczęciem okupacji Izmiru przez Greków) a 23 kwietnia 1920 (otwarcie Wielkiego Zgromadzenia Narodowego Turcji) w trakcie wojny o niepodległość Turcji. Major osmańskiej armii Cevdet to wielki patriota, który powraca po zwycięstwie z grecką armią do domu w Salonikach. Po przybyciu na miejsce witany jest przez przyjaciela Tevfika, żonę, matkę i dzieci. Następnego dnia Cevdet dowiaduje się, że grecka armia niebawem dotrze do Salonik. Nagłe wezwanie majora na front i następujące po tym wydarzenia doprowadzą do rozpadu rodziny...

Pytanie: W jakich latach rozgrywa się kluczowy fragment powieści?
Odpowiedź: 1919-1920

Pytanie: Dokąd przybywa major po bitwie?
Odpowiedź: do domu w Salonikach

Pytanie: Kto przyjmuje majora w Salonikach?
Odpowiedź: Tevfik, żona, matka i dzieci

Pytanie: Do czego prowadzi powrót majora na pole walki?
Odpowiedź: do rozpadu rodziny
Zraniona miłość

Inspiracją do stworzenia serialu była prawdziwa historia działającej w Izmirze, podczas greckiej okupacji, siatki wywiadowczej kemalistycznych Sił Narodowych. Kierował nią kpt. Mustafa Mümin Efendi, były oficer armii osmańskiej znany ze swojego patriotyzmu. Wykorzystując swoje rodzinne koligacje oraz kochankę zdołał nawiązać dobre stosunki z greckimi oficerami, od których pozyskiwał cenne dla Turków informacje o planach przeciwnika. Przez swoje dobre stosunki z Grekami rodacy traktowali Mümina Efendi jak zdrajcę.

Pytanie: Czy serial ten opiera się po części na faktach?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaka historia zainspirowała twórców tego serialu?
Odpowiedź: działającej w Izmirze, podczas greckiej okupacji, siatki wywiadowczej kemalistycznych Sił Narodowych

Pytanie: Dlaczego Mümin Efendi uznawany był przez Turków za zdrajcę?
Odpowiedź: Przez swoje dobre stosunki z Grekami

Pytanie: W jaki sposób Mümin Efendi nawiązał dobry kontakt z Grekami?
Odpowiedź: Wykorzystując swoje rodzinne koligacje oraz kochankę

Pytanie: W jaki sposób Mümin Efendi wykorzystywał swoje dobre kontakty z Grekami?
Odpowiedź: pozyskiwał cenne dla Turków informacje o planach przeciwnika
Kazimierz Świtalski

Po śmierci Józefa Piłsudskiego, Walery Sławek i Kazimierz Świtalski uważani byli za osoby będące wykonawcami woli zmarłego marszałka. Jeden z nich przewidywany był przez Piłsudskiego na stanowisko prezydenta po zakończeniu sprawowania tej funkcji przez Ignacego Mościckiego. Ten ostatni nie chciał jednak zrezygnować z prezydentury po śmierci marszałka. We wrześniu 1935 prezydent stwierdził konieczność zmiany na stanowisku premiera, piastowanego dotychczas przez Sławka. Zaproponował objęcie funkcji szefa rządu Świtalskiemu, pod warunkiem jednak, że wejdzie do niego Eugeniusz Kwiatkowski (jako wicepremier ds. gospodarczych). Świtalski jednak odmówił. Jak pisał:

Pytanie: Jaką funkcję miał sprawować Kwiatkowski?
Odpowiedź: wicepremiera ds. gospodarczych

Pytanie: Kogo Piłsudski wytypował na miejsce Mościckiego?
Odpowiedź: Walerego Sławka lub Kazimierza Świtalskiego

Pytanie: Czy premier przyjął propozycję Mościckiego?
Odpowiedź: nie
Bractwo Włościan Białorusinów

Oddział wydawał pismo „Biełaruski Partyzan”, redaktorem pierwszego numeru był Herman Szymaniuk, zaś następnych – H. Plusza. Redakcja miała się mieścić w Głównym Sztabie Białoruskich Partyzantów w Puszczy Białowieskiej. W rzeczywistości najprawdopodobniej wydawany był na Litwie, być może w Mereczu, w sztabie Razumowicza. Pismo zawierało antypolskie teksty propagandowe, odezwy i deklaracje, teksty komentujące sytuację polityczną we wschodniej części Europy, ponadto bieżące informacje o działalności oddziałów dywersyjnych na obszarze całej Zachodniej Białorusi. Pismo ukazywało się od sierpnia do grudnia 1922 roku. Pisano w nim przede wszystkim o okrucieństwach popełnianych przez stronę polską. Udział w ruchu partyzanckim przedstawiono jako obronę i zarazem zemstę za doznane krzywdy. Idea państwowa była ledwo zarysowana. Jeden z partyzantów, dezerter z polskiej armii, na łamach pisma tak tłumaczył swoją decyzję:

Pytanie: Kto pełnił funkcję redaktora premierowego numeru magazynu?
Odpowiedź: Herman Szymaniuk

Pytanie: W jakim kraju najprawdopodobniej faktycznie był wydawany magazyn?
Odpowiedź: antypolskie teksty propagandowe, odezwy i deklaracje, teksty komentujące sytuację polityczną we wschodniej części Europy, ponadto bieżące informacje o działalności oddziałów dywersyjnych na obszarze całej Zachodniej Białorusi

Pytanie: Co znajdowało się w magazynie?
Odpowiedź: na Litwie

Pytanie: Kiedy zrezygnowano z publikacji magazynu?
Odpowiedź: w grudniu 1922

Pytanie: Jaki temat był najczęściej podejmowany w magazynie?
Odpowiedź: okrucieństwa popełniane przez stronę polską
Bractwo Włościan Białorusinów

Ruch partyzancki rozwijał się w dalszym ciągu na Podlasiu, a największa intensywność wystąpień zbrojnych przeciwko polskiej władzy przypadła na rok 1924. Polityka rządu wobec powstańców oscylowała pomiędzy dwiema skrajnymi tendencjami – represjami i poszukiwaniem politycznych rozwiązań. Po roku 1924 ruch partyzancki wygasł. Jednym z jego powodów była polityka polskiego rządu, masowe aresztowania i wyroki śmierci. W roku 1923 Niemcy i Litwa przestały finansować białoruskie organizacje na Litwie, co musiało się przełożyć na możliwości budowania struktur partyzanckich na terenie Polski. Innym powodem była infiltracja środowisk powstańczych przez komunistów. Komuniści nie byli zainteresowani niepodległą Białorusią i dążyli do pozbawienia białoruskich organizacji ideologii narodowej, ich celem było przygotowanie gruntu pod przyszłą międzynarodową rewolucję.

Pytanie: W jaki sposób rząd reagował na działalność ruchu partyzanckiego?
Odpowiedź: represjami i poszukiwaniem politycznych rozwiązań

Pytanie: Co przyczyniło się do wygaszenia ruchu partyzanckiego?
Odpowiedź: polityka polskiego rządu, masowe aresztowania i wyroki śmierci

Pytanie: Jakie państwa przestały przekazywać pieniądze na rzecz białoruskich organizacji na Litwie w 1923 roku?
Odpowiedź: Niemcy i Litwa

Pytanie: Czy komunistom zależało na niepodległości Białorusi?
Odpowiedź: nie
Dynastia Han

Panowanie Wschodniej Dynastii Han, znanej także pod nazwą Późniejszej Dynastii Han, z formalnego punktu widzenia rozpoczęło się 5 sierpnia 25 r. n.e., kiedy Liu Xiu został cesarzem Guangwu. Koreańskie państwo Goguryeo wykorzystało powstanie przeciw rządom Wang Manga do najazdów na chińskie komanderie na terenie obecnej Korei. Dynastia Han odzyskała kontrolę nad tymi terenami dopiero w 30 r. n.e. W 40 r. n.e. wybuchło w Wietnamie powstanie przeciw rządom chińskim, któremu przewodziły siostry Trưng. W latach 42-43 n.e. powstanie zostało stłumione przez generała dynastii Han Ma Yuana (zm. 49 n.e.). Wang Mang wznowił działania wojenne przeciwko Xiongnu, którzy uniezależnili się od Chin, do czasu, gdy ich przywódca Bi, rywalizujący o tron ze swoim kuzynem Punu, został wasalem cesarstwa Han w 50 r. n.e. To spowodowało podział Xiongnu na dwa rywalizujące państwa: Południowych Xiongnu pod wodzą Bi (sprzymierzeńców cesarstwa Han) i Północnych Xiongnu pod wodzą Punu (wrogich cesarstwu Han).

Pytanie: Jaka dynastia rozpoczęła swoje rządy w 25 r. n.e.?
Odpowiedź: Wschodnia Dynastia Han, znana także pod nazwą Późniejsza Dynastia Han

Pytanie: Kto objął panowanie nad Guangwu w 25 r. n.e.?
Odpowiedź: Liu Xiu

Pytanie: Kiedy siostry z Wietnamu wszczęły powstanie przeciw rządom Chin?
Odpowiedź: W 40 r. n.e.

Pytanie: Kto stał na czele wietnamskiego powstania?
Odpowiedź: siostry Trưng

Pytanie: Jak nazywał się przywódca, który rozprawił się z powstańcami prowadzonymi przez siostry Trưng?
Odpowiedź: Ma Yuana
Vinho verde

Vinho verde było traktowane jako wyrób na własne potrzeby aż do początku XX wieku. 18 września 1908 prawnie uregulowano region produkcji vinho verde, a rozporządzenie weszło w życie 1 października. 22 marca 1929 ustanowiono reguły produkcji obowiązujące w regionie i określono jego granice w niezmienionym odtąd kształcie. W celu egzekwowania zasad została powołana regionalna komisja winiarska. Barierą dla rozwoju upraw na większą skalę stały się przepisy wprowadzone przez António Salazara w 1930, które zabroniły tworzenia winnic, a winorośl dopuszczały jedynie w charakterze żywopłotów. Szczególnie dotknęło to region Monção, bardziej gospodarczo nastawiony do winnic.

Pytanie: Jakie kwestie dotyczące produkcji wina zostały ustalone we wrześniu 1908 roku?
Odpowiedź: prawnie uregulowano region produkcji vinho verde

Pytanie: W jakim celu powstała komisja winiarska?
Odpowiedź: W celu egzekwowania zasad

Pytanie: Co stało się przeszkodą w rozwoju upraw?
Odpowiedź: przepisy wprowadzone przez António Salazara w 1930, które zabroniły tworzenia winnic, a winorośl dopuszczały jedynie w charakterze żywopłotów

Pytanie: Czy do XX wieku produkowano Vinho verde tylko na własny użytek?
Odpowiedź: tak
Vinho verde

Uprawa winorośli na północnym zachodzie Portugalii, w regionie vinhos verdes opierała się na winorośli pnącej albo podpieranej. Czynniki ekonomiczne i rolnicze w dawnej prowincji Entre-Douro-e-Minho wymuszały uprawę z wykorzystaniem podpór, płotów, drzew albo palików, na skraju pól, na słupach i w innych miejscach trudnych do uprawy w inny sposób (np. wzdłuż dróg). Marginalizacja uprawy winorośli była konsekwencją wyjątkowego rozdrobnienia gospodarstw, które powodowało, że liczył się każdy metr kwadratowy przeznaczony pod uprawę żywności: zboża, warzyw i jarzyn.

Pytanie: Jak czynniki ekonomiczne i rolnicze wpływały na sposób uprawy winorośli na północnym zachodzie Portugalii?
Odpowiedź: wymuszały uprawę z wykorzystaniem podpór, płotów, drzew albo palików, na skraju pól, na słupach i w innych miejscach trudnych do uprawy w inny sposób (np. wzdłuż dróg)

Pytanie: Co sprawiało, że w regionie vinhos verdes, każdy najmniejszy obszar nadający się do uprawy żywności był ważny?
Odpowiedź: wyjątkowe rozdrobnienie gospodarstw

Pytanie: Jakie typy winorośli były najczęściej tam uprawiane?
Odpowiedź: winorośl pnąca albo podpierana
Cerkiew św. Michała Archanioła w Kulnie

Parafia prawosławna zaprzestała działalności po wysiedleniu miejscowej ludności tego wyznania do ZSRR w 1946. W 1953 PAKP zgodził się, by cerkiew w Kulnie została przekazana parafii rzymskokatolickiej razem ze świątyniami w Teratynie, Łaziskach oraz Syczynie. W rzeczywistości obiekt został porzucony i ulegał stopniowej dewastacji: zniszczeniu uległ dach i strop, na murach wyrosły drzewa-samosiejki, zniszczone okna, drzwi i parkan otaczający teren cerkiewny. W 1955 ks. Michał Kalin, służący w Tarnogrodzie, w liście do metropolity warszawskiego i całej Polski Makarego informował o wycięciu drzew w otoczeniu świątyni oraz o dewastacji prawosławnego cmentarza. Zbliżone informacje przekazał w tym samym roku metropolicie Makaremu ks. Aleksy Baranow, który stwierdził, iż cerkiew w Kulnie, podobnie jak inne świątynie porzucone po wywózce prawosławnych Ukraińców, jest sukcesywnie niszczona. Po wysiedleniach w Kulnie pozostały 93 osoby wyznania prawosławnego. Ludność ta ukrywała swoją przynależność wyznaniową przed pozostającymi po 1946 w zdecydowanej większości katolikami i obawiała się, że uczestnictwo w nabożeństwach (które był gotowy odprawiać duchowny z Tarnogrodu) doprowadzi do pogorszenia się stosunków z nimi. W rezultacie nabożeństwa w cerkwi kulnieńskiej odbywały się jedynie w najważniejsze święta, a niekiedy musiały być odwoływane, gdyż wierni nie dostarczali duchownemu furmanki, na której dojeżdżał do Kulna oraz do sąsiednich Potoku Górnego i Babic (w tamtejszych niewielkich społecznościach prawosławnych panowały podobne nastroje). Według danych katolickiej diecezji zamojsko-lubaczowskiej w 1956 restytuowana została parafia Trójcy Świętej w Tarnogrodzie, zaś cerkiew w Kulnie otwarto jako jej placówkę filialną. Według historyka Jacka Wysockiego cerkiew w Kulnie była czynna już rok wcześniej i stała się na nowo świątynią parafii, liczącej 150 wiernych. W latach 60. i 70. XX w. dzięki wysiłkom ks. Grzegorza Misijuka z prawosławnej parafii tarnogrodzkiej uratowana została część wyposażenia świątyni. Znajdujący się w kulnieńskiej cerkwi ikonostas oraz znaczna część utensyliów liturgicznych została już wcześniej przewieziona do utworzonej na początku lat 50. XX wieku cerkwi w Malczycach.

Pytanie: Kiedy przesiedlono mieszkańców parafii do ZSRR?
Odpowiedź: w 1946

Pytanie: O czym w swoim liście z 1955 roku wspomniał Kalin?
Odpowiedź: o wycięciu drzew w otoczeniu świątyni oraz o dewastacji prawosławnego cmentarza

Pytanie: Ilu prawosławnych mieszkańców Kulna pozostało w parafii po 1946 roku?
Odpowiedź: 93

Pytanie: Kiedy w kulnieńskiej świątyni odbywały się msze po wysiedleniu prawosławnych mieszkańców?
Odpowiedź: jedynie w najważniejsze święta

Pytanie: Kto przyczynił się do ochrony części zaopatrzenia cerkwi w latach 60. i 70.?
Odpowiedź: Grzegorz Misijuk
Bolesław I Chrobry

W pielgrzymce do grobu świętego Wojciecha i w celu pozyskania Chrobrego do swych idei uniwersalistycznego cesarstwa przybył do Gniezna w roku 1000 cesarz Otton III. Podczas zjazdu gnieźnieńskiego utworzono niezależną polską organizację kościelną z metropolią w Gnieźnie i biskupstwami w Krakowie, Kołobrzegu i Wrocławiu. Arcybiskupem gnieźnieńskim został brat św. Wojciecha, Radzim-Gaudenty. Biskup poznański Unger został dożywotnio wyłączony spod zwierzchności Gniezna – biskupstwo misyjne w Poznaniu powstało bowiem już w 968 roku. Najważniejszym aktem dokonanym podczas zjazdu gnieźnieńskiego była jednak symboliczna koronacja Bolesława Chrobrego na króla, dokonana poprzez nałożenie na jego skronie diademu cesarskiego. Nie została ona nigdy jednoznacznie potwierdzona, jednak dowodem mogą być monety datowane na najpóźniej 1020 rok z wizerunkiem Bolesława i napisem rex (łac. król). W ten sposób Chrobry otrzymał prerogatywy (uprawnienia) królewskie (m.in. prawo inwestytury biskupów). Niektórzy historycy uważają nawet, iż Otton uznał Bolesława Chrobrego za swojego drugiego następcę na tronie cesarskim (po margrabim Miśni Ekkehardzie). Wiążą oni z tym interwencję Bolesława w Niemczech w 1002. Według nich, po zamordowaniu margrabiego przez jego przeciwników, polski władca chciał się upomnieć o tron rzymsko-niemiecki. Obie te kwestie wciąż budzą gorące dyskusje. Oprócz tego Chrobry został również uznany przyjacielem Świętego Cesarstwa Rzymskiego i bratem cesarskim, co stanowiło najwyższą możliwą godność w ówczesnym ceremoniale. W trakcie owych uroczystości nastąpiła wymiana darów. Ponadto Polska uniezależniła się od Niemiec (została zwolniona z płacenia trybutu). Otton III podarował Chrobremu kopię włóczni św. Maurycego i relikwię gwoździa z Krzyża Pańskiego, a w zamian otrzymał ramię św. Wojciecha (zachowane do dziś) i 300 zbrojnych. Według francuskiego kronikarza Ademara z Chabannes (zm. 1034), Bolesław miał towarzyszyć Ottonowi III do Akwizgranu i tam otrzymać złoty tron Karola Wielkiego, którego grób w tym czasie Otton III kazał odnaleźć i otworzyć.

Pytanie: Czemu Otton udał się do Gniezna?
Odpowiedź: W pielgrzymce do grobu świętego Wojciecha i w celu pozyskania Chrobrego do swych idei uniwersalistycznego cesarstwa

Pytanie: Jak nazywał się arcybiskup z Gniezna?
Odpowiedź: Radzim-Gaudenty

Pytanie: Co stanowiło główny punkt zjazdu?
Odpowiedź: symboliczna koronacja Bolesława Chrobrego na króla

Pytanie: Co uważa się za poświadczenie koronacji Bolesława?
Odpowiedź: monety datowane na najpóźniej 1020 rok z wizerunkiem Bolesława i napisem rex

Pytanie: Co w języku łacińskim oznacza rex?
Odpowiedź: król
Prokopiusz z Cezarei

Data śmierci Prokopiusza budzi spory wśród historyków. Pewne jest, że Prokopiusz dożył połowy lat 50., gdyż w dziele O budowlach przedstawia wydarzenia z 555 r. (lub, jak sądzą niektórzy historycy, z 558 r.). Jest wątpliwe, czy można go identyfikować z Prokopiuszem, prefektem miasta Bizancjum z 562 r., który zajmował się wyjaśnieniem sprawy spisku przeciwko Justynianowi, w który zamieszany był również Belizariusz. Zwolennicy utożsamiania tego urzędnika z pisarzem powołują się na słowa Księgi Suda z X w., gdzie Prokopiusz z Cezarei określony jest terminem illústrios (co na język polski można tłumaczyć jako "ekscelencja") stanowiącym tytuł nadawany wyższym urzędnikom cesarskim. Równie dobrze jednak słowo to mogło znaczyć tyle co "wielki", "wybitny", "znaczący", "znakomity" i odnosić się do geniuszu pisarskiego Prokopiusza, który przez współczesnych nie był kwestionowany. Co jeszcze istotniejsze, sam Prokopiusz nigdzie nie wspomina ani słowem o procesie Belizariusza. Prawdopodobnie pisarz nie dożył roku 559, kiedy to doszło do najazdu Hunów i Słowian, którzy dotarli pod same bramy stolicy Cesarstwa. Opór stawił im wówczas Belizariusz, podczas walk zawaliła się część kościoła Hagia Sophia. Jest wątpliwe, czy Prokopiusz mógłby pominąć te wydarzenia w swych relacjach. Oczywiście okoliczność ta nie przesądza kwestii śmierci pisarza, na pewno świadczy jedynie o tym, że w tym czasie, z takich czy innych powodów, zakończył swą działalność literacką.

Pytanie: W którym roku miał miejsce najazd Hunów i Słowian?
Odpowiedź: 559

Pytanie: Jaki kościół został zawalony podczas walk Hunów i Słowian?
Odpowiedź: Hagia Sophia