mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Prokopiusz z Cezarei

Historia w całkiem odmienny sposób przedstawia dwóch wysławianych dotąd przez Prokopiusza bohaterów: Belizariusza i Justyniana. Jest właściwie jednym wielkim paszkwilem na obydwie pary małżonków: Belizariusza i Antoninę oraz Justyniana i Teodorę. Belizariusza przedstawia autor jako mężczyznę bez charakteru i godności osobistej, Antoninę jako wyuzdaną wszetecznicę uganiającą się za miłostkami, nienasyconą w swej wciąż rosnącej żądzy. Jeszcze gorsze okazuje się małżeństwo cesarskie. Prokopiusz opisuje podłe pochodzenie cesarza, podstępne zdobycie przezeń władzy, posłużenie się dla własnych celów stronnictwem cyrkowym Błękitnych, wprowadzenie na tron najbezwstydniejszej w całym Cesarstwie ladacznicy. W Historii wojen porównywany jako wielki prawodawca i mąż stanu do Temistoklesa, teraz okazuje się ostatnim głupcem, łajdakiem, oszustem i złodziejem grosza państwowego i prywatnego. Nawet dobre czyny wypływały u niego ze złych pobudek, powodował trzęsienia ziemi, powodzie, zarazę. Żona Justyniana, Teodora, dotąd wzór mądrości, wierności i pobożności, okazała się bardziej wszeteczna i wyuzdana od Antoniny: na ucztach pojawiała się z kilkunastoma młodzieńcami, a gdy nacieszyła się nimi, oddawała się kolejno trzydziestu niewolnikom, ale i tak pozostała nienasycona.

Pytanie: Jak miała na imię żona Belizariusza?
Odpowiedź: Antonina

Pytanie: Co Prokopiusz pisze o Belizariuszu?
Odpowiedź: bez charakteru i godności osobistej

Pytanie: Czy w oczach Prokopiusza Antonina była osobą skromną i opanowaną?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Do kogo według Prokopiusza porównywano cesarza Justyniana w Historii wojen?
Odpowiedź: Temistoklesa

Pytanie: Jak miała na imię żona Justyniana?
Odpowiedź: Teodora
Krew w wodzie

W drugiej kwarcie, według kapitana węgierskiego zespołu, Walentin Prokopow i Boris Markarow zaczęli grać wyjątkowo brutalnie i nazywać Węgrów „faszystami”. W czwartej części spotkania, kilka minut przed końcem spotkania, Węgrzy prowadzili 4-0. Zádor uderzył Petra Mszwenieradze w głowę, jednak sędzia nie odgwizdał tego przewinienia. Wywołało to gwałtowną reakcję Walentina Prokopowa, z którym Zádor toczył wcześniej potyczki słowne. Mimo że piłka znajdowała się po drugiej stronie boiska, Rosjanin uderzył Węgra pięścią w okolice łuku brwiowego przy prawym oku. Woda wokół niego zabarwiła się na czerwono, zaś na jego twarzy pojawiły się dwie głębokie rany. Gdy wyszedł z basenu, z jego twarzy spływał strumień krwi. Rozzłoszczeni kibice i działacze węgierscy zaczęli przeskakiwać barierki, wymachiwać pięściami i ubliżać zawodnikom radzieckim. Wersje dalszych wydarzeń są niezgodne. Według jednej z nich, oficjele oraz policja odprowadzili kibiców z powrotem na trybuny, jednak przez kolejne minuty halę olimpijską przenikały gwizdy i jęki, kierowane w stronę radzieckich sportsmenów. Gracze ZSRR, po krótkiej zespołowej rozmowie, mieli przerwać spotkanie i opuścić basen. Obserwatorzy twierdzili, że dzięki sprawnej akcji australijskiej policji udało się uniknąć samosądu ze strony wzburzonych kibiców. Według innej wersji, zawodnicy w basenie toczyli drużynową bójkę, podobnie jak kibice na brzegu. Policja australijska nie była w stanie zaprowadzić porządku, a po kilku minutach waterpoliści zaczęli opuszczać basen i eskortowani przez policję udali się do szatni

Pytanie: Czy Zádor został ukarany za kontuzjowanie innego zawodnika?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co Prokopow zrobił Zádor?
Odpowiedź: uderzył Węgra pięścią w okolice łuku brwiowego przy prawym oku

Pytanie: Co stało się po tym, jak Prokopow uderzył Zádora?
Odpowiedź: Woda wokół niego zabarwiła się na czerwono, zaś na jego twarzy pojawiły się dwie głębokie rany

Pytanie: Jakie służby zapobiegły eskalacji konfliktu na trybunach?
Odpowiedź: policja
Kerygmat

Kerygmat stanowi w teologii chrześcijańskiej podstawę orędzia ewangelicznego i odwołuje się szczególnie do opisywanego w Nowym Testamencie przepowiadania Dobrej Nowiny przez apostołów. Przesłanie owego ogłaszania dotyczyło osoby Jezusa Chrystusa, który był posłany przez Boga, głosił przyjście Królestwa Bożego, w nim wypełniały się proroctwa zawarte w Starym Testamencie, a On umarł, został pogrzebany i zmartwychwstał, po czym został wyniesiony na prawicę Boga w Niebie. Proklamacja jest połączona z wezwaniem do nawrócenia i chrztu. W sensie szerszym termin „kerygmat” określa treść głoszenia, zaś równocześnie, jak również – w sensie ścisłym – czynność publicznego, uroczystego głoszenia.

Pytanie: Czym jest kerygmat w chrześcijaństwie?
Odpowiedź: podstawą orędzia ewangelicznego

Pytanie: Do kogo odnosiło się przesłanie zawarte w kerygmacie?
Odpowiedź: do Jezusa Chrystusa

Pytanie: Kto zesłał Chrystusa?
Odpowiedź: Bóg

Pytanie: Jak kerygmat rozumieć można w znaczeniu ścisłym?
Odpowiedź: jako czynność publicznego, uroczystego głoszenia

Pytanie: Jak kerygmat rozumieć można w znaczeniu szerszym?
Odpowiedź: jako treść głoszenia
Kerygmat

Termin nie jest w języku polskim zakorzeniony. Starsze i historyczne słowniki języka polskiego go nie wymieniają. Nie występuje także w „Encyklopedii kościelnej” ks. Michała Nowodworskiego z końca XIX wieku. W „Słowniku kościelnym łacińsko-polskim” (1948) Władysława A. Jougana wymieniony został – jako zapożyczony z greki – termin kerygma, (-atis). Słownik wskazywał na dwa znaczenia: okrzyk, rozkaz oraz ogłoszenie, kazanie. W 1954 Władysław Miziołek opublikował pracę „Egzystencjonalne rozumienie kerygmatu chrześcijańskiego u R. Bultmanna a dogmat”. Szersze wyjaśnienie używanego w literaturze patrystycznej terminu „kerygmat” we współczesnym polskojęzycznym piśmiennictwie można odnaleźć w publikacji Franciszka Drączkowskiego „Kerygmat pisemny w teorii i praktyce Klemensa Aleksandryjskiego” z 1979. W 1987 Stanisław Urbańczyk zauważał, że – w konsekwencji przemian posoborowych – zawarte w tytule jego publikacji, zapożyczone z greki terminy („Charyzmat, kerygmat i homilia”) zaczęły częściej zajmować miejsce używanych wcześniej przez Kościół katolicki polskie określenia: dar Ducha świętego, nauczanie i kazanie.

Pytanie: Kto jest autorem „Słownika kościelnego łacińsko-polskiego"?
Odpowiedź: Władysław A. Jougan

Pytanie: W jakim słowniku można odnaleźć termin kerygma?
Odpowiedź: Słowniku kościelnym łacińsko-polskim

Pytanie: Jak słownik Jougana definiuje słowo kerygma?
Odpowiedź: okrzyk, rozkaz oraz ogłoszenie, kazanie

Pytanie: Jakimi terminami zaczęto zastępować słowa "charyzmat, kerygmat i homilia"?
Odpowiedź: dar Ducha świętego, nauczanie i kazanie

Pytanie: W którym roku opublikowana została praca Władysława Miziołka?
Odpowiedź: 1954
Krystyna Rokiczana

Królowa Adelajda nie zrezygnowała jednak z walki o prawa małżeńskie. Ślub Kazimierza i Krystyny był jawną bigamią i związkiem morganatycznym. Adelajda Heska interweniowała w Kurii papieskiej oraz u monarchów europejskich. Z Hesji, zapewne z Kassel, królowa wyjechała na dwór węgierski króla Ludwika Andegawena. Prosiła tam matkę Ludwika, Elżbietę, o pomoc w jej sprawie, ale siostra króla Kazimierza nie chciała działać wbrew swojemu bratu. Tymczasem pożycie małżonków prawdopodobnie nie trwało długo; Jan Długosz podaje, że Rokiczana została oddalona od króla krótko po ślubie po odkryciu skrywanych wad – łysiny i świerzbu, niewykluczone jednak, że związek przetrwał nieco dłużej – z akt śledztwa Stolicy Apostolskiej wynika, że Krystyna przebywała w Polsce jeszcze w 1365, kiedy król poślubiał kolejną żonę, Jadwigę. Jako inny powód odsunięcia Rokiczany wymienia się spalenie na jej polecenie chłopskiej chaty, która miała zasłaniać jej widok Wawelu z dworku w Łobzowie.

Pytanie: Gdzie interwencji dokonała Heska?
Odpowiedź: w Kurii papieskiej oraz u monarchów europejskich

Pytanie: Dokąd udała się Adelajda z Hesji?
Odpowiedź: na dwór węgierski króla Ludwika Andegawena

Pytanie: Jak nazywała się rodzicielka Ludwika?
Odpowiedź: Elżbieta

Pytanie: Jakie dolegliwości miała zatajać Rokiczana? 
Odpowiedź: łysinę i świerzb
Krystyna Rokiczana

Prawdopodobnie Rokiczana została podsunięta królowi przez cesarza Karola IV. Prowadziła ona korespondencję z cesarzem, zapewniając mu swoje usługi (list z 13 lipca 1357). Aby jednak z tego powodu nie padł nawet cień podejrzeń na cesarza, Karol IV w dokumencie z 3 maja 1356 roku zobowiązał się w zastępie landgrafa Hesji wypłacić niewypłacony dotąd posag królowej Adelajdy, dwa tysiące kóp groszy praskich. Sprawiało to pozorne wrażenie, jakby cesarz zamierzał za wszelką cenę uratować sypiące się małżeństwo króla Polski. Małżeństwo Kazimierza z Krystyną było szczególnie korzystne dla dynastii andegaweńskiej; komplikowało ono jeszcze bardziej niejasną sytuację matrymonialną króla, zmniejszając szanse na doczekanie się przez Kazimierza męskiego potomka, który pozbawiałby tronu polskiego Ludwika Węgierskiego.

Pytanie: Co zrobił Karol IV, żeby nie zacząć być podejrzewanym o przyczynienie się do korzystania z usług Krystyny Rokiczany przez króla?
Odpowiedź: w dokumencie z 3 maja 1356 roku zobowiązał się w zastępie landgrafa Hesji wypłacić niewypłacony dotąd posag królowej Adelajdy

Pytanie: W jaki sposób działania podjęte przez Karola IV miały oddalić od niego podejrzenia?
Odpowiedź: Sprawiało to pozorne wrażenie, jakby cesarz zamierzał za wszelką cenę uratować sypiące się małżeństwo króla Polski

Pytanie: Dlaczego związek małżeński zawarty pomiędzy Krystyną Rokiczaną a Kazimierzem działał na korzyść Andegawenów?
Odpowiedź: komplikowało ono jeszcze bardziej niejasną sytuację matrymonialną króla, zmniejszając szanse na doczekanie się przez Kazimierza męskiego potomka, który pozbawiałby tronu polskiego Ludwika Węgierskiego

Pytanie: Czy król najpewniej zapoznał się z Krystyną bez niczyjej pomocy?
Odpowiedź: nie
Synagoga Hurwa w Jerozolimie

Po podróży do Egiptu, 23 czerwca 1836 roku Abraham Shlomo Zalman Zoref mając poparcie austriackiego i rosyjskiego konsula w Aleksandrii oraz powołując się na wiedeńskiego barona Salomona Rothschilda uzyskał długo oczekiwany przez społeczność Perushimów firman umożliwiający odbudowę Synagogi Hurwa. Za decyzją Muhammada Alego o wydaniu zgody na inwestycję stała chęć stworzenia więzi finansowych i politycznych z Rotschildem, co z kolei przełożyłoby się na poparcie polityczne ze strony Austrii i Francji. W rzeczywistości udział Rotshilda w sprawie był fortelem. Jak tylko Zoref otrzymał firman, natychmiast skontaktował się z amsterdamskim urzędnikiem Zevim Hirschem Lehrenem i poprosił go o to, aby przeznaczone przez jego brata fundusze na budowę synagog w Palestynie, przekazać na odbudowę Synagogi Hurwa. Jednak Lehren miał wątpliwości, co do tego, czego w istocie dotyczyła treść dekretu Muhammada Alego, jako iż nie widniał w nim zapis o pozwoleniu na budowę dużej synagogi (w liście napisanym w 1849 roku przez przywódców jerozolimskiego kolelu Perushimów do brytyjskiego bankiera Mosesa Montefiore zostało potwierdzone, że firman z 1836 roku nie zezwala na budowę synagogi na dziedzińcu aszkenazyjskim, lecz tylko umożliwia budowę domów mieszkalnych na tym obszarze).

Pytanie: Co otrzymał Zoref w 1836 roku?
Odpowiedź: firman

Pytanie: Co zapewniało otrzymanie firmanu przez Zorefa?
Odpowiedź: odbudowę Synagogi Hurwa

Pytanie: Dlaczego Ali przystał na dokonanie inwestycji?
Odpowiedź: chciał stworzyć więzi finansowe i polityczne z Rotschildem

Pytanie: Co zrobił Zoref niezwłocznie po uzyskaniu firmanu?
Odpowiedź: natychmiast skontaktował się z amsterdamskim urzędnikiem Zevim Hirschem Lehrenem i poprosił go o to, aby przeznaczone przez jego brata fundusze na budowę synagog w Palestynie, przekazać na odbudowę Synagogi Hurwa

Pytanie: Kiedy Zoref wszedł w posiadanie firmanu?
Odpowiedź: 23 czerwca 1836
Synagoga Hurwa w Jerozolimie

Po zdobyciu przez Izrael wschodniej Jerozolimy w czasie wojny sześciodniowej w 1967 roku, rozpoczęto dyskusję na temat planów zagospodarowania ruin Synagogi Hurwa, a także projektów ewentualnej budowy nowej synagogi w miejscu dotychczasowej w ramach ogólnego przywracania do stanu sprzed wojny Dzielnicy Żydowskiej. Wielu ważnych polityków i duchownych opowiadało się za rekonstrukcją oryginalnej synagogi, co byłoby zgodne z tradycyjnym, religijnym charakterem tego terenu. Jednak Towarzystwo Rozwoju Dzielnicy Żydowskiej, odpowiedzialne za odbudowę Dzielnicy Żydowskiej zdecydowanie się temu sprzeciwiło. Będący jego członkami architekci i planiści dążyli do stworzenia budynku, który odzwierciedlałby ich nowoczesną, zachodnią tożsamość. Ponadto nie czuli się oni wystarczająco wykwalifikowani w dziedzinie tradycyjnych technik budowlanych, aby zrealizować koncepcję odbudowy synagogi. W dodatku większość oryginalnych, rzeźbionych kamieni i ocalałych elementów dekoracyjnych została usunięta podczas porządkowania gruzowiska, co uczyniło prawdziwą odbudowę nierealną. Zachęceni przez kreatywność modernistycznej architektury i przejawiający sprzeciw wobec XIX-wiecznego projektowania, opartego o harmonizowanie z orientalnym krajobrazem wspierali oni ideę realizacji nowoczesnego projektu autorstwa wybitnego architekta.

Pytanie: Kiedy miała miejsce wojna sześciodniowa?
Odpowiedź: W 1967 roku

Pytanie: Za odbudową synagogi Hurwa w jakiej wersji opowiadali się politycy i duchowni?
Odpowiedź: oryginalnej

Pytanie: Jaka organizacja była odpowiedzialna za odbudowę dzielnicy żydowskiej w Jerozolimie po wojnie sześciodniowej?
Odpowiedź: Towarzystwo Rozwoju Dzielnicy Żydowskiej

Pytanie: Co się stało z oryginalnymi elementami dekoracyjnymi w zniszczonej synagodze Hurwa?
Odpowiedź: Została usunięta
Rzymski system zapisywania liczb

Do dziś system rzymski jest zwyczajowo używany do zapisywania liczb w pewnych szczególnych przypadkach. Na przykład w Polsce zapisuje się cyframi rzymskimi: numery liceów (ale nie szkół podstawowych), klas i lat studiów, tomów, pięter, wydziałów w instytucjach. Zwyczajowo stosuje się czasem liczby rzymskie do lat powstania budowli (na ich frontonach) oraz numeruje rozmaite grupy klasyfikacyjne (szczególnie na ich wyższych poziomach). Cyfry rzymskie stosuje się wobec wydarzeń powtarzanych rokrocznie, gdy są one częścią nazwy na jej początku. Np. XII Festiwal...

Pytanie: W jakich przypadkach stosuje się w Polsce zapis systemem rzymskim?
Odpowiedź: przy numerach liceów, klas i lat studiów, tomów, pięter, wydziałów w instytucjach; zwyczajowo stosuje się czasem liczby rzymskie do lat powstania budowli oraz numeruje rozmaite grupy klasyfikacyjne; stosuje się wobec wydarzeń powtarzanych rokrocznie, gdy są one częścią nazwy na jej początku
Rzymski system zapisywania liczb

Cyfry rzymskie nadal bywają wykorzystywane do oznaczania miesięcy w zapisie daty, mimo upowszechnienia się systemu opartego na cyfrach wyłącznie arabskich. Wykorzystanie zapisu rzymskiego pozwala uniknąć dwuznaczności wywołanych stosowaniem różnych wariantów kolejności poszczególnych członów w zapisie (vide np. popularny w USA sposób podawania najpierw miesięcy, a potem dni, wobec czego zapis „08/11/10” może być rozumiany albo jako 8 listopada, albo 11 sierpnia, natomiast zapis 8 XI 2010 można rozumieć tylko w jeden sposób; przy zapisie z udziałem cyfr rzymskich najczęściej pomija się początkowe 0 przy dniach miesiąca o wartości jednocyfrowej).

Pytanie: Czy obecnie do zapisu daty wykorzystuje się już wyłącznie cyfry arabskie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jaki element daty najczęściej oznacza się nadal cyfrą rzymską?
Odpowiedź: miesiąc

Pytanie: Co udaje się wyeliminować przy wykorzystywaniu cyfr rzymskich do oznaczania miesięcy?
Odpowiedź: dwuznaczności

Pytanie: W jakim kraju często podaje się najpierw miesiąc, a potem dzień w zapisie daty?
Odpowiedź: USA
Zbuntowany anioł

W latach 2013-2014 serial został wyemitowany przez TV Puls w wersji z nowym lektorem. Pierwszy odcinek został wyemitowany 22 października 2013 o godz. 13.30. W maju 2014 premierowe odcinki telenoweli „Zbuntowany anioł” osiągnęły średnio 8,53% udziału w rynku telewizyjnym. Dało to kanałowi we wspomnianym paśmie trzecie miejsce w Polsce. Podczas emisji „Zbuntowanego anioła” TV Puls wyprzedzały jedynie Polsat i TVN. W maju 2014 najlepszy wynik zanotował odcinek serialu wyemitowany 14 maja, który osiągnął aż 12,78% udziału w rynku. Powtórki emitowano o 21:30 w Puls 2.

Pytanie: Kiedy serial zadebiutował na kanale Puls?
Odpowiedź: 22 października 2013 o godz. 13.30

Pytanie: Na jakim kanale telewizyjnym można było obejrzeć powtórki "Zbuntowanego anioła"?
Odpowiedź: Puls 2

Pytanie: O której godzinie można było obejrzeć powtórki "Zbuntowanego anioła"?
Odpowiedź: o 21:30

Pytanie: Kiedy na stacji Puls można było obejrzeć "Zbuntowanego anioła"?
Odpowiedź: W latach 2013-2014
Fernando Ricksen

Latem 2000 za 3,6 miliona funtów Ricksen przeszedł do zespołu Rangers. Do zespołu ściągnął go jego rodak, menedżer Dick Advocaat. Spotkał tam także innych Holendrów, Arthura Numana, Berta Kontermana, Giovanniego van Bronckhorsta, Ronalda de Boera oraz Michaela Molsa. Początek w Rangersach miał jednak nieudany i już w meczu z Celtikiem Glasgow, przegranym 2:6 został zmieniony w przerwie. W 2001 roku z Rangersami nie wywalczył jednak mistrzostwa kraju i to właśnie rywale zza miedzy zostali najlepszą drużyną sezonu w Szkocji. W grudniu 2001 nowym menedżerem Rangers został Alex McLeish i już za jego kadencji piłkarze z Glasgow zdobyli w 2002 roku zarówno Puchar Szkocji jak i Puchar Ligi Szkockiej. Natomiast w 2003 roku Ricksen sięgnął z Rangersami po potrójną koronę: mistrzostwo, puchar i puchar ligi (35 meczów i 3 gole w sezonie). Rok 2004 to jednak okres dominacji Celtiku i dopiero w 2005 roku Ricksen mógł z klubowymi kolegami świętować kolejne sukcesy, czyli drugie w karierze mistrzostwo kraju oraz swój trzeci puchar ligi. W Glasgow Ricksen grał do lata 2006 i wtedy po raz kolejny w karierze zmienił barwy klubowe.

Pytanie: Ile wyniósł koszt transferu piłkarza do Rangers?
Odpowiedź: 3,6 miliona funtów

Pytanie: Kiedy piłkarz został przeniesiony do klubu Rangers?
Odpowiedź: Latem 2000

Pytanie: Jakim wynikiem zakończyło się spotkanie Rangers-Celtic?
Odpowiedź: 2:6

Pytanie: Kto objął funkcję menadżera zespołu po Advocaacie?
Odpowiedź: Alex McLeish
Fernando Ricksen

W związku z chorobą Ricksen otrzymał wiele wsparcia od ludzi sportu oraz klubu, którego jest legendą – Glasgow Rangers. We wrześniu 2015 roku na stadionie Ibrox odbył się mecz wsparcia dla Fernando Ricksena, w którym zagrali starzy koledzy z boiska piłkarza w barwach Rangers oraz drużyna „przyjaciół Ricksena”. Ricksen sam rozpoczął mecz kopnięciem piłki, a w trakcie samego wydarzenia reagował bardzo emocjonalnie widząc tłum fanów na stadionie. W październiku 2016 roku na mecz Ligi Mistrzów pomiędzy Realem Madryt a Legią Warszawa zaprosił go gwiazdor gospodarzy – Cristiano Ronaldo. Po meczu przekazał mu swoją koszulkę.

Pytanie: Kto wspierał Ricksena, gdy ten zachorował?
Odpowiedź: ludzie sportu oraz klub

Pytanie: Czy Ricksen uczestniczył w meczu charytatywnym?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kto zaproponował Ricksenowi przybycie na mecz między Realem Madryt a Legią Warszawa?
Odpowiedź: Cristiano Ronaldo
Gryzelda Batorówna

Wkrótce przed ślubem z Zamoyskim Krystyna zmieniła imię na Gryzelda. Przypuszcza się, że do zmiany imienia doszło z inicjatywy Giorgia Blandraty, medyka w służbie królowej węgierskiej Izabeli Jagiellonki. Pod imieniem Gryzeldy bratanica królewska została odnotowana po raz pierwszy w źródłach w kwietniu 1583. Ślub Batorówny z Zamoyskim odbył się 12 czerwca 1583 w katedrze na Wawelu. Uroczystości weselne trwały dziesięć dni. Gryzelda przybyła na Wawel z orszakiem tysiąca stu osób, wśród których znajdowało się sześciuset żołnierzy pilnujących posagu panny młodej. Zaślubiny i huczne wesele Zamoyskich zostało dokładnie opisane przez przebywającego wówczas na dworze królewskim heraldyka Bartosza Paprockiego.

Pytanie: Jakie nowe imię wybrała Krystyna przed zamążpójściem?
Odpowiedź: Gryzelda

Pytanie: Na jakim dworze służył Blandrata?
Odpowiedź: królowej węgierskiej Izabeli Jagiellonki

Pytanie: Kiedy odbyła się uroczystość zawarcia małżeństwa między Krystyną a Zamoyskim?
Odpowiedź: 12 czerwca 1583

Pytanie: Gdzie odbyła się uroczystość zawarcia małżeństwa między Krystyną a Zamoyskim?
Odpowiedź: w katedrze na Wawelu

Pytanie: Ilu żołnierzy ochraniało posag Gryzeldy?
Odpowiedź: sześciuset
Zbrodnia w Barbarce

20 listopada 1939 roku Einsatzkommando 16 uległo rozwiązaniu, a funkcjonariusze jego toruńskiego oddziału zasilili nowo utworzoną placówkę Gestapo w Grudziądzu. Z kolei 26 listopada władze niemieckie oficjalnie rozwiązały pomorski Selbstschutz. Od tego momentu w zasadzie ustały masowe egzekucje w Barbarce, ustępując miejsca deportacjom do obozów koncentracyjnych. Dzięki temu uniknęli rozstrzelania m.in. więźniowie z powiatów chełmińskiego i wąbrzeskiego, których osadzono w Forcie VII już po rozwiązaniu Selbstschutzu.

Pytanie: Kiedy doszło do likwidacji Einsatzkommando 16?
Odpowiedź: 20 listopada 1939

Pytanie: Kiedy doszło do likwidacji Selbschutz?
Odpowiedź: 26 listopada

Pytanie: Dokąd zabrano jeńców po likwidacji Selbschutzu?
Odpowiedź: do Fortu VII
Zbrodnia w Barbarce

Począwszy od 17 października liczba więźniów zaczęła systematycznie wzrastać. W wyniku samej tylko październikowej obławy w kazamatach fortu osadzono od 600 do 1200 mieszkańców Torunia i powiatu. Do Internierungslagru zaczęto także kierować więźniów Selbstschutzu z powiatów chełmińskiego, lipnowskiego i wąbrzeskiego, a nawet z powiatów brodnickiego i rypińskiego. Fort VII stał się w ten sposób centralnym więzieniem dla całego Inspektoratu II Selbstschutzu. Polscy historycy szacują, że w celach fortu przetrzymywano jednorazowo od 700 do 1000–1200 lub nawet 1500 osób. Całkowita liczba więźniów, którzy przeszli przez toruński Internierungslager szacowana jest przez Konrada Ciechanowskiego na 3 tys. osób. Znalazły się wśród nich m.in. liczne polskie kobiety (w tym trzy zakonnice i dwie 14-letnie dziewczynki), około 40 duchownych katolickich z powiatu toruńskiego, grupa duchownych katolickich z powiatu lipnowskiego, grupa nauczycieli z powiatu chełmińskiego, a także co najmniej kilkanaście Żydówek i kilkudziesięciu Żydów.

Pytanie: Skąd pochodzili więźniowie Selbstschutzu?
Odpowiedź: z powiatów chełmińskiego, lipnowskiego i wąbrzeskiego, a nawet z powiatów brodnickiego i rypińskiego

Pytanie: Ilu więźniów mogło być maksymalnie w VII Forcie Selbstschutzu?
Odpowiedź: 1500

Pytanie: Ile sióstr zakonnych znalazło się w Internierungslager?
Odpowiedź: trzy
Kolegiata w Tumie

Nie jest znana dokładna data rozpoczęcia budowy świątyni w stylu romańskim. Być może nastąpiło to w roku 1149 z inicjatywy metropolity gnieźnieńskiego Janika. Żywe w średniowieczu na ziemi łęczyckiej legendy i podania dotyczące diabła Boruty związane są także z budową kolegiaty; jedno z nich mówi, że widoczne na krawędziach ścian wieży wgłębienia to ślady pazurów Boruty, który nie chciał pozwolić na postawienie kościoła i próbował przewrócić jego wieże. Konsekracja kościoła, być może jeszcze w pełni nieukończonego, odbyła się 21 maja 1161; wziął w niej udział m.in. następca zmarłego około 1148 arcybiskupa Jakuba, arcybiskup Janik, a także wszyscy polscy biskupi i książęta. Kościół jako patronów otrzymał – tak jak znajdujące się tu wcześniej benedyktyńskie opactwo – Najświętszą Marię Pannę i św. Aleksego.

Pytanie: Metropolitą jakiego miasta był Janik?
Odpowiedź: Gniezna

Pytanie: Co, według legend, spowodowało, że w ścianach budynku pojawiły się wgłębienia? 
Odpowiedź: ślady pazurów Boruty

Pytanie: Czego dotyczą średniowieczne legendy o kościele na ziemi łęczyckiej?
Odpowiedź: diabła Boruty

Pytanie: Kiedy odbyła się konsekracja Archikolegiaty NMP i św. Aleksego w Tumie?
Odpowiedź: 21 maja 1161