mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka

Po konferencji jałtańskiej (4–11 lutego 1945), wyłoniony w konsekwencji jej ustaleń komunistyczny Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej podpisał 16 sierpnia 1945 umowę z ZSRR, uznając nieco zmodyfikowaną linię Curzona za wschodnią granicę Polski, w oparciu o porozumienie o granicy zawarte pomiędzy PKWN i rządem ZSRR 27 lipca 1944. W konsekwencji umowy okupowane od września 1939 tereny województw: wołyńskiego, stanisławowskiego, tarnopolskiego i Lwów ze wschodnią częścią województwa lwowskiego włączono do USRR. Ponadto do Ukraińskiej SRR przyłączono faktycznie w 1945 (formalnie w 1947 – pokój paryski) obszar Rusi Zakarpackiej, które do 1938/39 wchodziły w skład Czechosłowacji, a następnie – Węgier.

Pytanie: Kiedy odbyła się konferencja jałtańska?
Odpowiedź: 4–11 lutego 1945

Pytanie: Częścią jakiego państwa stał się Lwów po II wojnie światowej?
Odpowiedź: USRR

Pytanie: Jakie województwa zostały włączone do Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej po II wojnie światowej?
Odpowiedź: wołyńskie, stanisławowskie, tarnopolskie i wschodnia część województwa lwowskiego

Pytanie: Do kogo należała Ruś Zakarpacka do 1945 roku?
Odpowiedź: Czechosłowacji, a następnie – Węgier

Pytanie: Do jakiego państwa włączona została Ruś Zakarpacka w 1945 roku?
Odpowiedź: Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej
Suseł moręgowany

Spermophilus citellus jest obecnie gatunkiem zagrożonym. W 1985 roku gatunek został uznany w Niemczech za wymarły – za przyczynę ich wyginięcia uznano intensywne zalesianie nieużytków. W Polsce po wyginięciu całej populacji susła moręgowanego w latach 70. XX wieku podjęto próby reintrodukcji gatunku. We wszystkich współczesnych europejskich lokalizacjach następuje sukcesywne zmniejszanie się populacji. W optymalnych warunkach życia susła gęstość występowania na danym terenie waha się w przedziale od 18 do 48 osobników na 1 ha, ale są spotykane populacje znacznie zubożone, w których ten współczynnik zawiera się w przedziale 5–14 osobników/ha. Liczebność całej populacji w Rumunii szacowana jest na 15 tys. Jedynie w Dobrudży odnotowano wzrost wielkości populacji – liczba susłów wzrosła tam po 1989 roku, co jest wiązane z porzuceniem intensyfikacji upraw po transformacji ustrojowej. W Grecji wyginęły populacje obu występujących tutaj podgatunków: S. citellus macedonicus oraz S. citellus graolojenici. W rejonie bułgarskiej Sofii ze zinwentaryzowanych przed 1985 rokiem 39 lokalizacji występowania susła moręgowanego odnotowano najpierw spadek do 15 kolonii, ale w czasie badań przeprowadzanych w latach 2005–2006 odnaleziono tam już tylko 9 zamieszkałych lokalizacji, z których większość zinwentaryzowano w okolicy małej wsi Żelawa. W Czechach ze zinwentaryzowanych w 1995 roku 83 lokalizacji S. citellus zoolodzy prowadzący kolejne badania w latach 2000-2001 odnaleźli już tylko 26 z nich. W 2006 roku populację susła moręgowanego oszacowano w Czechach tylko na 2750 osobników.

Pytanie: Co miało doprowadzić do wyginięcia niemieckiej populacji susła moręgowanego?
Odpowiedź: intensywne zalesianie nieużytków

Pytanie: Czy w Europie istnieją obecnie tereny, na których liczebność populacji susła moręgowanego stale rośnie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co doprowadziło do zwiększenia liczby osobników tego gatunku na terenie Dobrudży w 1989 roku?
Odpowiedź: porzucenie intensyfikacji upraw po transformacji ustrojowej

Pytanie: Jaka miejscowość jest miejscem występowania największej części bułgarskiej populacji tego zwierzęcia?
Odpowiedź: Żelawa
Erich von dem Bach-Zelewski

Rodzina Ottona Jana von Żelewskiego była niewątpliwie rdzennie polska – stwierdził Marek Dzięcielski, biograf von dem Bacha. Ten sam badacz wykazał, że żaden z jego przodków nie używał przydomku „Bach”. Jeszcze w średniowieczu w Zelewie w pow. wejherowskim osiadła rodzina Bach, która później pisała się Bach Żelewski, ale późniejszy wojskowy niemiecki się z niej nie wywodził. Pochodzenie od tej rodziny przypisał sobie samowolnie, żeby zatrzeć swoje słowiańskie pochodzenie. Po raz pierwszy użył podwójnego nazwiska von dem Bach-Zelewski w 1933, sześć lat później zdecydował się na ostateczne zerwanie śladów, mogących wskazywać na jego pochodzenie. W liście do Heinricha Himmlera z 29 października 1940, tak motywował swoją decyzję: Powołując się na naszą rozmowę podjąłem w większym zakresie badania genealogiczne, aby w rezultacie przestać nosić drugie polskobrzmiące nazwisko. (...) przywiązuję wagę do tego, aby moi potomkowie, a zwłaszcza moi trzej synowie, mogli w przyszłości wstąpić do SS i w każdej chwili wykazać działania swego przodka, SS-Gruppenführera przeciwko Polsce. Zgodę na zmianę nazwiska uzyskał 28 listopada 1940 i odtąd pisał się von dem Bach. Polskie korzenie potwierdził także biograf von dem Bacha Tomasz Żuroch-Piechowski. Wszyscy znani przodkowie niemieckiego wojskowego byli wyznania rzymskokatolickiego, przez stulecia związanymi z kościołem parafialnym w Strzepczu. Fakt ten był niewygodny dla von dem Bacha, który starał się zacierać ślady swojego pochodzenia. On sam był wyznania ewangelickiego, jednak nie wiadomo, kiedy dokonał konwersji.

Pytanie: Jakie miał pochodzenie narodowe?
Odpowiedź: polskie

Pytanie: Dlaczego zdecydował się dodać przydomek "Bach" do nazwiska?
Odpowiedź: żeby zatrzeć swoje słowiańskie pochodzenie

Pytanie: Czy nazwisko z przydomkiem "Bach" było jego nazwiskiem rodowym?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakim nazwiskiem posługiwał się od listopada 1940 roku?
Odpowiedź: von dem Bach

Pytanie: Dlaczego zupełnie zrezygnował z posługiwania się nazwiskiem "Zelewski"?
Odpowiedź: by ostatecznie zerwać ślady, mogące wskazywać na jego pochodzenie
Dąb Mieszko

W kolejnej publikacji, z 1938 roku, pt. Ochrona przyrody w województwie śląskim A. Czudek opisał kilka starych dębów rosnących w pobliżu kończyckiego zamku. Mimo iż nie zawarł tam informacji o Mieszku, to wart podkreślenia jest opis starań i troski właściciela, hrabiego Thuna, o zabytkowe drzewa. Napisano tam, że ów park charakteryzuje się sporą ilością grubych i okazałych dębów, mając przy tym charakter bardzo naturalny. Podano też, że właściciel podjął starania o założenie na najwyższych dębach piorunochronów, by jak najdłużej je zachować.

Pytanie: Jakie urządzenia zamontował na swoich najwyższych dębach hrabia Thun?
Odpowiedź: piorunochrony

Pytanie: Do kogo należały dęby z okolic kończyckiego zamku?
Odpowiedź: hrabiego Thuna

Pytanie: Jakie drzewa zostały opisane przez Czudka w pracy, którą opublikował w 1938?
Odpowiedź: kilka starych dębów rosnących w pobliżu kończyckiego zamku
Gwatemala

W 1898 roku dyktatorską władzę objął Manuel Estrada Cabrera, który swoje rządy sprawował aż do 1920 roku. Prezydent zezwolił na wejście do kraju United Fruit Company, która od tego czasu wywierała duży wpływ na sytuację polityczną Gwatemali. Cabrera przyjął despotyczne metody rządów a swoich rywali eliminował drogą zabójstw. Złe położenie robotników doprowadziło do wybuchu licznych strajków, które były brutalnie tłumione z pomocą wojska. Dyktator złożył swój urząd w 1920 roku w obliczu dużej fali protestów i utraty poparcia ze strony największych partii kraju. Władzę po nim objął wojskowy Manuel Orellana. Niepokoje społeczne lat 1921-1922 zostały brutalnie stłumione przez wojsko. Kolejny wojskowy dyktator Lázaro Chacón kontynuował politykę wzmacniania relacji gospodarczych ze Stanami Zjednoczonymi. Despotyczne rządy objął w 1931 roku generał Jorge Ubico. Ubico wzorował się na hiszpańskim dyktatorze Francisco Franco i przyjął faszyzujący model państwa. W trakcie rządów uchwalił rasistowskie, antyindiańskie prawa: wydał rozporządzenie o porywaniu Indian z lasów departamentu Peten i umieszczaniu ich w ogrodzie zoologicznym w stolicy Gwatemali, zaś 1935 wprowadził przymus pracy dla ludności indiańskiej. Represjom padła również klasa robotnicza, której liderzy padli ofiarą zabójstw. Życie publiczne zostało zmilitaryzowane a ustrojem stała się oligarchia wojskowa. Mimo poglądów sprzyjających myśli faszystowskiej, Ubico formalnie wypowiedział wojnę III Rzeszy. W 20 października 1944 w Gwatemali wybuchła lewicowa rewolta młodych oficerów pod wodzą pułkownika Jacobo Arbenza Guzmana, która obaliła rządy Ubico.

Pytanie: Jakie przedsiębiorstwo zaczęło funkcjonować na terenie tego państwa za pozwoleniem Manuela Estrady Cabrery?
Odpowiedź: United Fruit Company

Pytanie: W jaki sposób Manuel Estrada Cabrera radził sobie ze swoimi przeciwnikami?
Odpowiedź: eliminował drogą zabójstw

Pytanie: Jak na robotnicze strajki reagował rząd Cabrery?
Odpowiedź: były brutalnie tłumione z pomocą wojska

Pytanie: Co doprowadziło do rezygnacji Manuela Estrady Cabrery z najwyższego urzędu?
Odpowiedź: duża fala protestów i utrata poparcia ze strony największych partii kraju
Jana Novotná

Jej sukcesy w grze pojedynczej były dużo bardziej spektakularne, ale przede wszystkim była wybitną deblistką. W deblowym turnieju Masters wystąpiła jedenaście razy, w tym w latach 1989-1998 dziesięć razy z rzędu; turniej ten wygrywała dwa razy (1995 i 1997). Wielokrotnie zajmowała pozycję liderki rankingu deblistek. Sześć razy była laureatką tytułu "para deblowa roku" organizacji tenisistek zawodowych WTA i Międzynarodowej Federacji Tenisa ITF, wspólnie z Hingis (1998), Lindsay Davenport (1997), Arantxą Sánchez Vicario (1996), Gigi Fernández (1991) i Heleną Sukovą (1989, 1990). Wygrała 12 turniejów wielkoszlemowych w deblu i 4 w grze mieszanej. Także głównie jako deblistka świętowała zdobycie wraz z ekipą czechosłowacką Pucharu Federacji w 1988. Łącznie w latach 1987-1998 wystąpiła w barwach Czechosłowacji, a od 1993 Czech w 45 pojedynkach pucharowych (wygrywając 33).

Pytanie: W jakim okresie Jana Novotná brała udział w turnieju Masters 10 razy z rzędu?
Odpowiedź: w latach 1989-1998

Pytanie: Czy Janie Novotnej udało się zwyciężyć turniej Masters więcej niż jeden raz?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaki tytuł przyznano tej zawodniczce 6 razy?
Odpowiedź: "para deblowa roku"

Pytanie: Z jakimi zawodniczkami współdzieliła tytuł deblowej pary roku?
Odpowiedź: Hingis (1998), Lindsay Davenport (1997), Arantxą Sánchez Vicario (1996), Gigi Fernández (1991) i Heleną Sukovą (1989, 1990)
Louis de Funès

W 1963 aktor zagrał główną rolę w komedii Koko (reż. Jean Girault). Na planie partnerowała mu Jacqueline Maillan, z którą stworzył udany duet. Scenariusz filmu został oparty na sztuce Sans cérémonie Jacques’a Vilfrida i Giraulta. Louis de Funès brał udział w teatralnej wersji Koko z 1952 – odgrywał ówcześnie rolę lokaja Charles’a, którą w filmie zagrał Christian Marin. Według biografa Bertranda Dicale’a na planie de Funès zastosował sprawdzoną już wcześniej technikę komizmu, jednak w tym przypadku była ona dla niego „całkowicie korzystna”. Historyk Laurent Aknin przyznał, że aktor, podobnie jak w sztuce Oscar, uosabia na ekranie człowieka pewnego siebie i porywczego, mającego trudności ze swoim potomstwem. „Odrzuca swoją figurę bożka Pantalone’a z Commedia dell’arte”. Według niego de Funès stworzył odrębną osobowość komika: choleryczną, apodyktyczną, krzywiącą się i energiczną. Pomimo wielu trudności, jakie reżyser i producenci napotkali w trakcie realizacji, film zapoczątkował systematyczny rozwój kariery aktorskiej de Funèsa, trwającej niespełna dwie dekady.

Pytanie: Jakim filmem debiutował de Funès?
Odpowiedź: Koko

Pytanie: W którym roku debiutował de Funès?
Odpowiedź: 1963

Pytanie: Z kim blisko współpracował podczas produkcji Koko de Funès?
Odpowiedź: Jacqueline Maillan

Pytanie: Jaką sztuką inspirowano produkcję Koko?
Odpowiedź: Sans cérémonie

Pytanie: W czyją postać wcielił się de Funès w sztuce Koko?
Odpowiedź: lokaja Charles’a
Ryszard Czarnecki

W opublikowanej 3 stycznia 2018 rozmowie z portalem Niezalezna.pl Ryszard Czarnecki porównał europosłankę Platformy Obywatelskiej Różę Thun do szmalcowników. W związku z tym, na wniosek liderów czterech frakcji PE, 7 lutego 2018 w głosowaniu tajnym został odwołany ze stanowiska wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego, za „poważne uchybienia” regulaminu. Był to pierwszy przypadek odwołania wiceprzewodniczącego w historii Parlamentu Europejskiego. W czerwcu 2019 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odrzucił skargę Ryszarda Czarneckiego na odwołanie z funkcji wiceprzewodniczącego PE, uznając ją za bezzasadną.

Pytanie: W jaki sposób niechlubnie zapisał się w historii Parlamentu Europejskiego?
Odpowiedź: został odwołany ze stanowiska wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego

Pytanie: Za co odwołano go z funkcji wiceprzewodniczącego PE?
Odpowiedź: „poważne uchybienia” regulaminu

Pytanie: Co takiego powiedział, że w konsekwencji stracił wysokie stanowisko w PE?
Odpowiedź: porównał europosłankę Platformy Obywatelskiej Różę Thun do szmalcowników

Pytanie: Czy ktokolwiek przed nim został odwołany z funkcji wiceprzewodniczącego PE?
Odpowiedź: nie
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa

Od czasów traktatu z Maastricht ogólne wytyczne dla Unii określa Rada Europejska. Traktat amsterdamski do wcześniejszych jej kompetencji, dotyczących decydowania w sprawach politycznych, dodał także kwestie wspólnej obronności. Sprawiło to, iż WPZiB otrzymała bardziej dynamiczny charakter, gdyż głowy państw Unii mogą ustalać kierunki rozwoju działalności dyplomatycznej, a nie tylko podejmować działania wobec zaistniałych wydarzeń, jak to miało miejsce za czasów EWP. Na podstawie wytycznych, ustalonych przez Radę Europejską, Rada UE podejmuje decyzje służące określeniu i wprowadzaniu w życie WPZiB.

Pytanie: Jaki organ UE odpowiada za określenie wytycznych dla Wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa?
Odpowiedź: Rada Europejska

Pytanie: Jaki organ UE decyduje o tym w jakim kształcie wprowadzona zostanie Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa?
Odpowiedź: Rada UE

Pytanie: Dlaczego od czasu wprowadzenia traktatu amsterdamskiego Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa jest bardziej dynamiczna?
Odpowiedź: gdyż głowy państw Unii mogą ustalać kierunki rozwoju działalności dyplomatycznej, a nie tylko podejmować działania wobec zaistniałych wydarzeń, jak to miało miejsce za czasów EWP

Pytanie: Jakie kompetencja zyskała Rada Europejska na mocy traktatu amsterdamskiego?
Odpowiedź: dotyczące kwestii wspólnej obronności
J.D. Salinger

Uczęszczał do szkół publicznych na Manhattanie, w 9. i 10. klasie do prywatnej McBurney School. Jako uczeń grał w szkolnych przedstawieniach i wykazywał w tym kierunku pewien talent, jednak ojciec sprzeciwiał się planom syna zostania aktorem. Po ukończeniu szkoły wstąpił do Valley Forge Military Academy w Wayne w Pensylwanii. W tym czasie zaczął więcej pisać. W 1936 rozpoczął naukę na New York University, zamierzał studiować pedagogikę specjalną. Wiosną przerwał jednak studia, a na jesieni tego roku ojciec wysłał go do Wiednia, gdzie miał zapoznać się z przemysłem i importem mięsa.

Pytanie: Kiedy Salinger przeniósł się do prywatnego systemu edukacji?
Odpowiedź: W 9 klasie

Pytanie: Czy rodzina wspierała Salingera w dążeniu do aktorstwa?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Gdzie Salinger udał się na studia po raz pierwszy?
Odpowiedź: Valley Forge Military Academy

Pytanie: Czego uczył się Salinger na New York University?
Odpowiedź: pedagogikę specjalną
Star Wars Jedi: Upadły zakon

Star Wars Jedi: Upadły zakon w ciągu pierwszych dwóch tygodni od premiery stał się najszybciej sprzedającą się grą w dystrybucji cyfrowej spośród wszystkich dotychczasowych gier z uniwersum Gwiezdnych wojen. Do końca listopada sprzedano ponad 2 miliony egzemplarzy gry w dystrybucji cyfrowej, w wyniku czego Upadły zakon uplasował się na 3. miejscu listy najlepiej sprzedających się gier konsolowych listopada 2019. W zestawieniu najlepiej sprzedających się gier na komputery osobiste tego samego okresu zajął 6. miejsce. Do stycznia 2020 gra sprzedała się w ponad 8 milionach egzemplarzy, co znacznie przekroczyło oczekiwania wydawcy. Do maja 2020 sprzedano ponad 10 milionów kopii.

Pytanie: Czy ta gra osiągnęła wyjątkowy sukces sprzedażowy?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy wydawca spodziewał się, że ta gra może odnieść aż tak duży sukces sprzedażowy?
Odpowiedź: nie
MBxd2

Jednostkę napędzał silnik Diesla D2156HMU produkcji węgierskiej firmy RABA (produkującej silniki między innymi do autobusów marki Ikarus). Silnik posiadał moc 192 KM przy 2100 obrotach na minutę, co teoretycznie pozwalało pojazdowi na ciągnięcie do dwóch wagonów doczepnych, jednakże ze względu na słabe chłodzenie jednostki napędowej do wagonu motorowego dołączano maksymalnie 1 wagon doczepny. Napęd był przenoszony przez przekładnię hydrauliczną typu 16HRS, opracowaną pierwotnie dla maszyn budowlanych.

Pytanie: Jakim urządzeniem napędzany był MBxd2?
Odpowiedź: silnikiem Diesla D2156HMU

Pytanie: Jakie inne pojazdy napędzane są silnikami wyprodukowanymi przez tę samą firmę, która odpowiada za stworzenie silnika do MBxd2?
Odpowiedź: autobusy marki Ikarus

Pytanie: Jaką mocą dysponuje silnik Diesla D2156HMU?
Odpowiedź: 192 KM przy 2100 obrotach na minutę

Pytanie: Dlaczego, pomimo jego teoretycznych możliwości, do MBxd2 dołączano nie więcej niż jeden wagon doczepny?
Odpowiedź: ze względu na słabe chłodzenie jednostki napędowej
HCP 115N

W 2006, ponownie z powodu przetarcia przewodów w przegubie, pojazd zjechał do zajezdni, a następnie został odstawiony na tory odstawcze na Budziszyńskiej. Mimo przygotowanego projektu racjonalizatorskiego mającego wyeliminować wadę wagonu, nie powrócił on już na trasę. Na początku 2008 tramwaj przetransportowano do zakładów Modertrans, skąd niebawem powrócił na tory odstawcze. 14 kwietnia 2010 tramwaj typu 115N został skreślony z inwentarza MPK Poznań, a w sierpniu 2011 został sprzedany Modertransowi. Zabiegano o pozostawienie pojazdu jako eksponat, ale ostatecznie 24 sierpnia 2011 tramwaj opuścił tory odstawcze i dzień później glizda została zezłomowana i wywieziona na złomowisko w Śremie.

Pytanie: W którym roku trafił na złomowisko?
Odpowiedź: 2011

Pytanie: Dlaczego przestał być eksploatowany w 2006 roku?
Odpowiedź: z powodu przetarcia przewodów w przegubie

Pytanie: Kiedy przestał być definitywnie eksploatowany?
Odpowiedź: W 2006

Pytanie: Własnością jakiego przedsiębiorstwa stał się w 2011 roku?
Odpowiedź: Modertrans
Stefan (Rudyk)

Jako metropolita utworzył fundusz socjalny duchowieństwa, a także rozpoczął prace nad nowym statutem wewnętrznym PAKP (ukończone już po jego śmierci, w 1970). Zainicjował remont soboru metropolitalnego w Warszawie oraz kilkudziesięciu innych świątyń prawosławnych na terenie Polski. Kontynuował działalność na rzecz rozwijania struktur prawosławnych w województwie rzeszowskim, nie zdołał jednak przejąć na potrzeby PAKP dawnego greckokatolickiego soboru w Przemyślu ani utworzyć odrębnej diecezji obejmującej Podkarpacie. Działania te, oprócz zapewniania opieki duszpasterskiej ludności prawosławnej, stanowiły również kontynuację jego wcześniejszych starań na rzecz nawrócenia na tę religię grekokatolików. Centrum prawosławnej misji na Rzeszowszczyźnie pozostawał Sanok.

Pytanie: Remont jakich budynków został przeprowadzony, dzięki inicjatywie Stefana?
Odpowiedź: soboru metropolitalnego w Warszawie oraz kilkudziesięciu innych świątyń prawosławnych na terenie Polski

Pytanie: Jakich planów nie udało mu się zrealizować w ramach pełnienia posługi metropolity?
Odpowiedź: przejęcia na potrzeby PAKP dawnego greckokatolickiego soboru w Przemyślu ani utworzenia odrębnej diecezji obejmującej Podkarpacie

Pytanie: Jaki dokument zaczął powstawać, dzięki jego inicjatywie?
Odpowiedź: nowy statut wewnętrzny PAKP

Pytanie: Jaka miejscowość stanowiła centrum prawosławnej misji w obrębie województwa rzeszowskiego?
Odpowiedź: Sanok
Artyleria okrętowa

Jako kaliber artylerii średniej na pancernikach przyjęto na ogół 120–152 mm. Około 1890 roku pojawiły się działa tego kalibru o dużej szybkostrzelności (oznaczenie angielskie QF – quick firing), umożliwionej przez zastosowanie ładunków miotających w łuskach i nowej konstrukcji zamka. Działa takie mogły wystrzeliwać 7–12 pocisków na minutę. W tym czasie także wprowadzono pociski napełniane nowymi materiałami wybuchowymi o większej sile, jak trotyl lub melinit. Kilku– lub kilkunastokrotne zwiększenie szybkostrzelności dział średniego kalibru wpłynęło na krótkotrwałą zmianę taktyki walki morskiej. Uważano w tym okresie, że intensywny ostrzał z małej odległości pociskami wybuchowymi ze średnich dział może być skuteczniejszy od ostrzału z dużej odległości przez ciężkie działa, nie będąc w stanie wprawdzie zatopić opancerzonego okrętu, lecz obezwładniając go przez niszczenie nadbudówek i nieopancerzonych części burt oraz wywoływanie pożarów. Działa artylerii średniej na pancernikach, przede wszystkim umieszczane w kazamatach burtowych, miały wspomagać w walce artylerię główną, obezwładniając wroga na typowych odległościach walki do kilku kilometrów. Oprócz artylerii pomocniczej na pancernikach, działa takie zostały zaadaptowane jako główna artyleria licznie budowanych krążowników, wypierając wolniej strzelające działa dużych kalibrów. Ich zastosowanie było jedną z przyczyn zwycięstw floty japońskiej w wojnach z Chinami i z Rosją. Na większych krążownikach pancernych wprowadzono działa szybkostrzelne kalibru 203–210 mm, ewentualnie uzupełniane przez działa kalibru 120–152 mm. Wprowadzono też na okrętach szybkostrzelne działa kalibru 57-76 mm i lżejsze (37-47 mm), strzelające amunicją scaloną i służące głównie do odpierania ataków torpedowców. Takie działa stanowiły też zasadnicze uzbrojenie niszczycieli tego okresu.

Pytanie: Działa jakiej artylerii przyczyniły się do zwycięstw okrętów Japonii w wojnach z Chinami i Rosją?
Odpowiedź: średniej

Pytanie: Dzięki czemu możliwe było zwiększenie szybkostrzelności dział artylerii średniej?
Odpowiedź: zastosowaniu ładunków miotających w łuskach i nowej konstrukcji zamka

Pytanie: Do czego doprowadziło zwiększenie szybkostrzelności dział artylerii średniej?
Odpowiedź: krótkotrwałej zmiany taktyki walki morskiej

Pytanie: Czy ostrzał prowadzony z dział artylerii średniej najczęściej prowadził do zatopienia wrogiego statku pancernego?
Odpowiedź: nie
Sulima (herb szlachecki)

Pierwsze zachowane w źródłach przedstawienia herbu Sulima znalazły się na odciskach trzech woskowych pieczęci przywieszonych do dokumentów z 1352 roku oraz z około 1360 roku. Ich właścicielami byli duchowny krakowski – kustosz kolegiaty św. Michała na zamku – Franciszek oraz świecki dostojnik – podsędek krakowski Andrzej z Wawrowic. Warto wspomnieć, że zarówno na wcześniejszej, jak i późniejszej pieczęci, herb był jednopolowy, pozbawiony labrów i klejnotu. Nie są także znane barwy herbu Sulima z tego okresu.

Pytanie: Na jakich przedmiotach znajdują się najstarsze zachowane przedstawienia jego herbu?
Odpowiedź: odciskach trzech woskowych pieczęci przywieszonych do dokumentów z 1352 roku oraz z około 1360 roku

Pytanie: W czyim posiadaniu znajdowały się oryginalnie dokumenty zawierające odciski pieczęci przedstawiające herb Sulimana?
Odpowiedź: duchownego krakowskiego – kustosza kolegiaty św. Michała na zamku – Franciszka oraz świeckiego dostojnika – podsędeka krakowskiego Andrzeja z Wawrowic

Pytanie: Jak wyglądał herb Sulima obecny na dokumentach z 1352 i 1360 roku?
Odpowiedź: był jednopolowy, pozbawiony labrów i klejnotu

Pytanie: Czy najstarsze zachowane przedstawienia jego herbu datowane są na czternasty wiek?
Odpowiedź: tak