mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Jedzący kartofle

Ostateczną wersję obrazu van Gogh ukończył między 13 kwietnia a początkiem maja 1885. Użył płótna większego formatu, a dzieło zatytułował Jedzący kartofle. W przeciwieństwie do szkicu nie było ono namalowane jako studium z natury, ale powstało w domu Schafrata, zakrystiana z Nuenen, gdzie van Gogh miał swoją pracownię. Namalowano je zasadniczo z pamięci, utrzymano w tradycji akademickiej. Pod koniec kwietnia van Gogh zabrał Jedzących kartofle do Eindhoven, do swojego znajomego Kerssemakersa. Między 2 a 4 maja przy pomocy cienkiego pędzla naniósł kilka zmian na płótno. Następnie zabrał obraz z powrotem do Nuenen i pracował nad nim, używając tego samego pędzla. Najwyraźniej starał się stworzyć dzieło doskonałe technicznie, bez uszczerbku dla jego spontaniczności. Ponieważ bardzo mu zależało na opinii Theo, zrezygnował z wykonania litografii i 6 maja zapakował ledwo podeschnięte płótno do płaskiej skrzyni i wysłał do brata.

Pytanie: W którym roku van Gogh skończył malować Jedzących kartofle?
Odpowiedź: 1885

Pytanie: Czy Jedzacy kartofle stanowiło studium z natury?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Gdzie znajdowała się pracownia van Gogha?
Odpowiedź: w domu Schafrata

Pytanie: Na czyj komentarz do obrazu Jedzący kartofle liczył van Gogh?
Odpowiedź: Theo
Spider-Man w filmie

W grudniu poinformowano, że po napisaniu scenariusza okazało się, że historia jest zbyt obszerna na jeden film i zdecydowano się na rozdzielnie go na dwie części. Spider-Man: Across the Spider-Verse (Part One) zapowiedziany jest na 2022 rok. Moore, Johnson i Steinfeld oraz Oscar Isaac jako Miguel O’Hara / Spider-Man 2099 ponownie udzielą głosów swoim postaciom. Ponadto Issa Rae użyczy głosu Jessice Drew / Spider-Woman. Druga część, Spider-Man: Across the Spider-Verse (Part Two), zadebiutuje w 2023 roku.

Pytanie: Dlaczego rozdzielono scenariusz Spider Mana?
Odpowiedź: okazało się, że historia jest zbyt obszerna na jeden film

Pytanie: Jaki tytuł ma nosić druga część spider mana?
Odpowiedź: Spider-Man: Across the Spider-Verse (Part Two)

Pytanie: Kto użyczy głosu Spider-Woman?
Odpowiedź: Issa Rae

Pytanie: Jak ma na imię Spider Woman?
Odpowiedź: Jessice Drew
Spider-Man w filmie

W listopadzie 2014 roku pojawiły się pierwsze informacje na temat animowanego filmu o Spider-Manie, przygotowywanego przez duet scenarzystów Phila Lorda i Christophera Millera. Film został oficjalnie potwierdzony w kwietniu 2015 roku. W lipcu 2016 roku ujawniono, że na stanowisko reżysera został zatrudniony Bob Persichetti. W tym samym czasie pojawiły się pierwsze informacje, że film będzie opowiadać o Milesie Moralesie, co studio potwierdziło w styczniu 2017 roku. Poinformowano wtedy również, że współreżyserem filmu został Peter Ramsey. Miesiąc później poinformowano, że przy scenariuszu pracował również Alex Hirsch. W grudniu 2017 roku ujawniono, że w filmie pojawi się kilka inkarnacji postaci Spider-Mana. W tym samym miesiącu ujawniono również, że Rodney Rothman jest trzecim współreżyserem filmu. Spider-Man Uniwersum miał premierę w 2018 roku. W oryginalnej wersji językowej głosów postaciom użyczyli: Shameik Moore jako Miles Morales / Spider-Man, Jake Johnson jako Peter B. Parker / Spider-Man, Hailee Steinfeld jako Gwen Stacy / Spider-Gwen, Mahershala Ali jako Aaron Davis / Prowler, Brian Tyree Henry jako Jefferson Davis, Lily Tomlin jako May Parker, Lauren Vélez jako Rio Morales, John Mulaney jako Peter Porker / Spider-Kwik, Kimiko Glenn jako Peni Parker / SP//dr, Nicolas Cage jako Peter Parker / Spider-Man Noir i Liev Schreiber jako Wilson Fisk / Kingpin.

Pytanie: Jaką informację potwierdzono na początku 2017 roku?
Odpowiedź: że film będzie opowiadać o Milesie Moralesie

Pytanie: Kto przygotowywał scenariusz do nowego filmu?
Odpowiedź: Phil Lord i Christopher Miller

Pytanie: Jaką informację ujawniono pod koniec 2017 roku?
Odpowiedź: że w filmie pojawi się kilka inkarnacji postaci Spider-Mana

Pytanie: Czy w filmie wzięła udział Hailee Steinfeld?
Odpowiedź: tak
Tornado

Tornada w stadium zanikania przypominają zwykle wyglądem cienkie linie i często przyjmują skomplikowane, skręcone kształty. Te tornada określa się mianem tornado w kształcie liny (ang. rope tornado). Niektóre tornada mogą być cienkie przez cały swój cykl życia, a mimo to powodować duże szkody. W tornadach rozmiar niekoniecznie jest związany z intensywnością (co nie oznacza, że tornado EF1 będzie miało 2 kilometry a EF5 40 metrów, to akurat jest niemożliwe, chodzi o takie przypadki, gdy jedno tornado ma np. 1,5 km a drugie 2 km, w tym pierwsze posiada siłę 400 km/h a drugie 360 km/h).

Pytanie: W jakiej fazie są tornada w kształcie liny?
Odpowiedź: zanikania

Pytanie: Czy każde cienkie tornado jest nisko szkodliwe?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak w języku angielskim nazywa się tornado w kształcie liny?
Odpowiedź: rope tornado
Stanisława Walasiewicz

Przed igrzyskami w 1932, które miały się odbyć w Los Angeles, amerykańska federacja lekkoatletyczna, licząc na jej niemal pewny medal, zaproponowała Polce obywatelstwo. Ta jednak w ostatniej chwili odrzuciła propozycję i zdecydowała się reprezentować kraj swojego pochodzenia. Na olimpiadzie okazała się najszybszą biegaczką na 100 metrów, wyrównała rekord świata czasem 11,9 s i zdobyła złoty medal olimpijski. Tego samego dnia zajęła 6. miejsce w rzucie dyskiem. Na igrzyskach w 1936 w Berlinie na swoim koronnym dystansie musiała uznać wyższość Helen Stephens. Sama sportsmenka była niezadowolona ze srebrnego medalu.

Pytanie: Jaka organizacja złożyła Walasiewicz propozycję nadania jej obywatelstwa?
Odpowiedź: amerykańska federacja lekkoatletyczna

Pytanie: Czy Walasiewicz nie zgodziła na przyjęcie propozycji złożonej jej przez Amerykanów?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką nagrodę udało jej się wygrać podczas igrzysk w Los Angeles?
Odpowiedź: złoty medal

Pytanie: Konkurs w jakiej dyscyplinie zakończyła podczas igrzysk w Los Angeles na szóstym miejscu?
Odpowiedź: rzucie dyskiem
Niemieckie represje wobec Polaków pomagających Żydom

Rozporządzenie Franka z 15 października 1941 roku przewidywało, że sprawy dotyczące przypadków udzielenia pomocy żydowskim uciekinierom będą rozpatrywane przez niemieckie sądy specjalne. Z informacji zawartych w publikacji Represje za pomoc Żydom na okupowanych ziemiach polskich w czasie II wojny światowej (2019) wynika, że sądy specjalne lub policyjne sądy doraźne w Generalnym Gubernatorstwie oraz w innych regionach okupowanej Polski skazały 107 obywateli polskich za udzielanie pomocy Żydom. Wobec 56 osób niemieckie sądy zasądziły karę śmierci, przy czym wyrok wykonano na 24 osobach (w tym dwóch prawdopodobnie), trzech wyroków nie wykonano, 17 osobom w drodze aktu łaski zamieniono karę śmierci na karę więzienia, a w dwunastu przypadkach nie udało się ustalić, czy wyrok śmierci został wykonany. 47 osób skazano na kary więzienia lub deportację do obozu koncentracyjnego, wobec jednej zasądzono karę grzywny, a w trzech przypadkach nie udało się ustalić sentencji wyroku.

Pytanie: Jaka publikacja podaje, że 107 Polaków zostało skazanych przez sądy specjalne za pomoc Żydom?
Odpowiedź: Represje za pomoc Żydom na okupowanych ziemiach polskich w czasie II wojny światowej

Pytanie: Jaki los spotkał osoby oskarżone o udzielenie pomocy Żydom?
Odpowiedź: Wobec 56 osób niemieckie sądy zasądziły karę śmierci, przy czym wyrok wykonano na 24 osobach (w tym dwóch prawdopodobnie), trzech wyroków nie wykonano, 17 osobom w drodze aktu łaski zamieniono karę śmierci na karę więzienia, a w dwunastu przypadkach nie udało się ustalić, czy wyrok śmierci został wykonany. 47 osób skazano na kary więzienia lub deportację do obozu koncentracyjnego, wobec jednej zasądzono karę grzywny, a w trzech przypadkach nie udało się ustalić sentencji wyroku

Pytanie: Jakie instytucje miały zajmować się procesami w sprawach osób oskarżonych o pomoc Żydom, zgodnie z rozporządzeniem Franka?
Odpowiedź: niemieckie sądy specjalne
Aleksander Bojda

W sezonie 1993/1994 zorganizowano pierwszą edycję Pucharu Kontynentalnego (wcześniej pod nazwą Pucharu Europy). Bojda zadebiutował w nim 9 marca 1994 na Wielkiej Krokwi w Zakopanem, gdzie oddał skok na 80,5 m i zakończył zawody na 53. miejscu. Następnego dnia na normalnej skoczni był 40. Kolejne dwa konkursy tego cyklu odbyły się w Szczyrbskim Jeziorze. W pierwszym zajął 38. miejsce, a w drugim zdobył pierwsze punkty, plasując się na ósmym miejscu. Oddał wówczas skok na 108,5 m. Była to najlepsza lokata Bojdy w całej jego dotychczasowej i późniejszej karierze, a zarazem jedyna w czołowej „dziesiątce”. W klasyfikacji generalnej zajął 156. miejsce z dorobkiem 32 pkt.

Pytanie: Kiedy odbył się debiutancki Puchar Kontynentalny?
Odpowiedź: 1993/1994

Pytanie: Ile skoczył Bojda podczas pierwszego występu Pucharu Kontynentalnego?
Odpowiedź: 80,5 m

Pytanie: Podczas zawodów w jakiej miejscowości Bojda jedyny raz w karierze zawarł się wśród 10 najlepszych zawodników?
Odpowiedź: Szczyrbskim Jeziorze

Pytanie: Na której pozycji uplasował się Bojda w całych zawodach Pucharu Kontynentalnego?
Odpowiedź: 156
Aleksander Bojda

W odbywających się w sierpniu zawodach Pucharu Kontynentalnego 1997/1998 w Zakopanem zajął 51. i 47. miejsce. 4 października w Grand Prix Frenštátu uplasował się na czternastym miejscu, po skokach na 81 m i 83 m. Był to najlepszy wynik wśród reprezentantów Polski. Osiem dni później wziął udział w II Letnich Mistrzostwach Polski na Średniej Krokwi, gdzie zajął trzynaste miejsce, a szóste wśród Polaków, po oddaniu prób na 73 m i 76,5 m. W grudniu zapunktował w dwóch konkursach PK w Oberwiesenthal. W pierwszym z nich był trzydziesty po skokach na odległość 77,5 m i 74,5 m, w następnym zaś – dwudziesty szósty, osiągając 79 m i 81 m.

Pytanie: Jakie skoki udało mu się oddać w II Letnich Mistrzostwach Polski na Średniej Krokwi?
Odpowiedź: na 73 m i 76,5 m

Pytanie: Czy w II Letnich Mistrzostwach Polski na Średniej Krokwi okazał się najlepszym z polskich zawodników?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie rezultaty uzyskał w konkursach Pucharu Kontynentalnego w Oberwiesenthal w tamtym sezonie?
Odpowiedź: W pierwszym z nich był trzydziesty po skokach na odległość 77,5 m i 74,5 m, w następnym zaś – dwudziesty szósty, osiągając 79 m i 81 m
Linia kolejowa nr 388

W początkowym okresie funkcjonowania, czyli w 1974 roku linia obsługiwała 12 par pociągów pasażerskich w pełnej relacji oraz 5 par pociągów w skróconej relacji Konin – Maliniec. W roku 1985 linia obsługiwała 14 par pociągów. 10 lat później (1995) były to tylko 4 pary, natomiast w 1996 roku, ostatnim roku funkcjonowania linii w ruchu pasażerskim, 2 pary. Jest to jednoznaczny wskaźnik spadku ilościowego i jakościowego przewozów pasażerskich w ciągu ostatnich 10 lat istnienia ruchu planowego, który rozpoczął się wraz ze zmianą ustroju.

Pytanie: Kiedy powstała linia kolejowa nr 388?
Odpowiedź: 1974

Pytanie: Ile pociągów pełnej trasy wykorzystywało linię 388 w 1974?
Odpowiedź: 12

Pytanie: Jakie miejscowości obejmowała skrócona trasa lini 388 w 1974?
Odpowiedź: Konin – Maliniec

Pytanie: W którym roku zamknięto linie 388?
Odpowiedź: 1996
Mahomet

Mahomet nie pozostawił męskiego potomka ani dyspozycji co do swego następcy. Po śmierci Chadidży miał poślubić jeszcze trzynaście kobiet, przy czym większość z tych małżeństw miało charakter polityczny – służyły one cementowaniu więzi z jego najbliższymi zwolennikami lub ważnymi sojusznikami. Małżonkami Mahometa były m.in. A'isza, córka Abu Bakra, Hafsa, córka Umara, Umm Habiba, córka Abu Sufjana, Majmuna, siostra żony jednego z wujów, Al-Abbasa. Z potomstwa zrodzonego z Chadidży przeżyła tylko Fatima, którą Mahomet wydał za Alego. Niewiele wiadomo o dzieciach, które miał z innymi żonami. Miało wśród nich być kilku synów, wszyscy jednak zmarli w niemowlęctwie. Część muzułmanów twierdziła, że właściwym następcą Proroka jest Ali, jako jego przybrany syn i zięć. Później stali się oni znani jako szyici, od początku jednak stanowili mniejszość. Pomimo że Mahomet wielokrotnie podkreślał że jest tylko śmiertelnym człowiekiem, jego odejście było szokiem dla wyznawców islamu. Sytuację przynajmniej do pewnego stopnia opanował dopiero Abu Bakr, który miał wypowiedzieć wobec zdezorientowanego tłumu słynne słowa: „O ludzie! Jeżeli oddajecie cześć Mahometowi, to Mahomet nie żyje; jeżeli zaś oddajecie cześć Bogu, to Bóg żyje”. Podczas narady, która odbyła się jeszcze przed pogrzebem Mahometa, nad zebranymi zapanowało trzech jego najbliższych Towarzyszy („Sahaba”): Abu Bakr, Umar i Abu Ubajda, którzy doprowadzili do wyboru pierwszego z nich na nowego przywódcę muzułmanów. Władzę następcy („chalifa”) Mahometa uznały jednak tylko Mekka, Medyna i At-Ta'if, większość zaś pozostałych podbitych przez Proroka plemion otwarcie nie uznawało Abu Bakra, twierdząc, że winni byli lojalność jedynie osobiście jego poprzednikowi. Doszło też do otwartego odejścia („Ridda”) od islamu. Przyszłość nowej religii wydawała się wątpliwa.

Pytanie: Czy po śmierci Mahometa wyznawcy otrzymali jasne instrukcje kto ma zająć jego miejsce?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Kto został mężem Fatimy, córki Mohameta?
Odpowiedź: Ali

Pytanie: Czy któryś z synów Mahometa dożył wieku nastoletniego?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jak nazywa się ugrupowanie popierające Alego jako następcę Mahometa?
Odpowiedź: szyici
Mahomet

Pierwszymi wyznawcami nowej wiary byli domownicy Mahometa: Chadidża, wychowywany przez niego kuzyn Ali ibn Abi Talib i adoptowany wyzwoleniec Zajd Ibn Harisa, a następnie m.in. Kurajszyci Abu Bakr, Usman ibn Affan z rodu Umajjadów, a także młodzi mekkańscy arystokraci: Talha ibn Abd Allah, Abd ar-Rahman ibn Auf, Zubajr ibn al-Awwam i Sad ibn Abi Wakkas. Początkowo przesłanie Mahometa nie wzbudzało większego sprzeciwu. Zmieniło się to jednak wraz z jego gwałtownymi atakami przeciwko czczeniu bożków w sanktuarium Al-Kaby, co zdawało się zagrażać dochodom płynącym z pielgrzymek do niego, oraz wraz ze stałym zwiększaniem się liczby jego wiernych, zwłaszcza wśród warstw uboższych. Demokratyczne zasady islamu wydawały się zagrożeniem dla arystokracji Mekki, która zwróciła się przeciwko niemu. W wyniku prześladowań część pierwszych muzułmanów przeniosła się do Etiopii, sam Mahomet nie był jednak bezpośrednio zagrożony, ponieważ chroniły go wpływy jego wuja Abu Taliba, ówczesnej głowy rodu Haszymitów. Inny jego wuj, Hamza, bronił bratanka tak gorąco, że ostatecznie nawrócił się na islam. Próbując zmusić Haszymitów do zrezygnowania z opieki nad Mahometem, pozostali Kurajszyci przestali z nimi handlować i zawierać małżeństwa. Ten bojkot osłabił Haszymitów i sprzyjał szczególnie interesom dwóch konkurencyjnych wobec nich rodów – Abd Szams i Machzum. Bojkot w sumie trwał około dwóch lat i z pewnością był to trudny okres dla młodej gminy muzułmańskiej, jednak to właśnie wtedy na nową wiarę nawrócił się Umar ibn al-Chattab, co miało się okazać kluczowe dla przyszłości islamu. Sytuacja Mahometa pogorszyła się, kiedy w roku 619, w odstępie zaledwie kilku dni, zmarli wspierający go Chadidża i Abu Talib. Głową rodu Haszymitów został teraz wrogi bratankowi Abu Lahab, który przestał chronić wyznawców islamu. Mahomet poczuł się zmuszony do opuszczenia Mekki, jednak początkowa próba osiedlenia się w położonym na południu At-Ta'ifie zakończyła się niepowodzeniem. Wtedy to delegacja mieszkańców położonego na północ od Mekki Jasribu (później znanego jako „Madinat an-Nabi” – „Miasto Proroka”, stąd polskie Medyna) zaproponowała Mahometowi schronienie, prawdopodobnie spodziewając się, że odegra on rolę arbitra w sporze pomiędzy plemionami Al-Aus i Al-Chazradż, który zdawał się zagrażać samemu istnieniu jednej społeczności miasta. Prawdopodobnie odegrały tu rolę powiązania z Jasribem rodziny matki Mahometa. W roku 622 muzułmańscy emigranci („Al-Muhadżirun”) małymi grupami zaczęli udawać się do Jasribu, zaś jako ostatni, 24 września, Mekkę opuścił Mahomet wraz z Abu Bakrem. Data tej emigracji, czyli hidżry, stała się potem początkiem ery muzułmańskiej.

Pytanie: Z jakiej przyczyny niektórzy muzułmanie byli zmuszeni przenieść się do Etiopii?
Odpowiedź: W wyniku prześladowań

Pytanie: Czy Mahomet doświadczył prześladowania?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie rody konkurowały z Haszymitami?
Odpowiedź: Abd Szams i Machzum

Pytanie: Czy Mahometowi udało się osiedlić na At-Ta'ifie?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie wydarzenie uznawane jest za początek ery muzułmańskiej?
Odpowiedź: Opuszczenie Mekki przez Mahometa
Ewangelia

W całym Nowym Testamencie słowo ewangelia jest tożsame z głoszeniem, kerygmatem o śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. W ujęciu Ewangelii Marka określa ono przekazywanie wieści, nauczanie o nowym sensie tego wydarzenia historycznego, jakim było spotkanie Jezusa – dla tych, którzy Go znali podczas Jego ziemskiego życia. W rozumieniu teologii chrześcijańskiej, misterium paschalne, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa było wydarzeniem konstytutywnym dla wspólnoty apostolskiej pierwotnego Kościoła. Przepowiadanie o pokonaniu śmierci przez Jezusa, zgodnie z pierwotnym nauczaniem chrześcijańskim ustanowionego „Panem i Mesjaszem” (Dzieje Apostolskie 2,36) – było ukazywaniem dobra, które wynikło ostatecznie z cierpienia, niepewności i zamętu często doświadczanych przez uczniów Jezusa wtedy, gdy chodzili za nim w czasie jego publicznej działalności. Takie znaczenie ma słowo „ewangelia” w pierwszym zdaniu Ewangelii Marka:

Pytanie: Jak rozumiane jest pojęcie ewangelii w Nowym Testamencie?
Odpowiedź: głoszeniem, kerygmatem o śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa

Pytanie: Czyja ewangelia rozumie słowo ewangelia jako przekazywanie wieści o spotkaniu Jezusa?
Odpowiedź: Marka

Pytanie: Co w myśl teologii chrześcijańskiej było najistotniejszym wydarzeniem wspólnoty pierwotnego Kościoła?
Odpowiedź: misterium paschalne, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa

Pytanie: Czy Jezus w myśl Nowego Testamentu pokonał śmierć?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z czym wiązało się głoszenie prawdy o zmartwychwstaniu Chrystusa?
Odpowiedź: ukazywaniem dobra
Floryda

Floryda jest w większości położona na wielkim półwyspie pomiędzy Zatoką Meksykańską, Oceanem Atlantyckim i Cieśniną Florydzką. Graniczy ze stanami Georgia oraz Alabama na północy. Floryda leży niedaleko Karaibów, Kuby i Wysp Bahama. Rozległy pas przybrzeżny Florydy był postrzegany przez rząd Stanów Zjednoczonych jako potencjalne miejsce ataku w trakcie II wojny światowej, dlatego wybudowano lądowiska i pasy startowe na terenie całego stanu oraz dookoła niego. Do dziś około 400 z nich jest wciąż w użyciu.

Pytanie: Obok jakich dwóch stanów jest położona Floryda?
Odpowiedź: Georgia oraz Alabama

Pytanie: Jakie trzy typy wód otaczają półwysep Florydy?
Odpowiedź: Zatoką Meksykańską, Oceanem Atlantyckim i Cieśniną Florydzką

Pytanie: Czy położenie Florydy było dla niej niebezpieczne w czasie II wojny?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak rząd USA postanowił chronić Florydę w czasie II wojny?
Odpowiedź: wybudowano lądowiska i pasy startowe na terenie całego stanu oraz dookoła niego
Cetiozaurysk

W późniejszym przeglądzie gadziomiednicznych Huene (1932) przeniósł „Ornithopsis” greppini, nazwany przez siebie w 1922, do rodzaju Cetiosauriscus. Znany materiał, odkryty w kimerydzkich osadach formacji Reuchenette w Szwajcarii, obejmował kręgi grzbietowe i ogonowe, kości kończyny przedniej i tylnej, części stopy – pochodzące od przynajmniej dwóch osobników. Licząca 53 cm długości kość ramienna przypominała budową swój homolog u Cetiosauriscus leedsii. Oba te gatunki pierwotnie odróżniono od rodzaju Cetiosaurus, zwracając uwagę na krótsze kręgi grzbietowe, krótsze przednie kończyny oraz dłuższe tylne. Cetiosauriscus greppini różnią od Cetiosauriscus leedsii ogonowe wyrostki poprzeczne spłaszczone w kierunku przednio-tylnym z wydatnym skrzydłowatym rozszerzeniem do góry, a także tylne blaszki sterczące do dołu z przednich ogonowych wyrostków poprzecznych. Kość krucza o zaokrąglonym obrysie z karbem poniżej stawu ramiennego, bardzo proste trzony kości ramiennej i udowej, dystalny koniec kości ramiennej o kłykciu przyśrodkowym wyższym od bocznego, bardziej proksymalnie umieszczony krętarz czwarty oraz dłuższa i prostsza kość kulszowa. Cechy te zasugerowały odrębność na poziomie rodzajowym, co poparli Upchurch i John Martin w 2003, David Weishampel ze współpracownikami w 2004 i John Whitlock w 2011, który uznał C. greppini za euzauropoda incertae sedis. Podobieństwa, jak anatomia kręgów ogonowych, zostały użyte przez Christiana Meyera i Basila Thüringa w 2003 do wsparcia umieszczenia tych dwóch gatunków jako odrębnych, ale w tym samym rodzaju. Schwarz i współpracownicy (2020) ustanowili C. greppini gatunkiem typowym odrębnego rodzaju Amanzia.

Pytanie: Jakie części ciała tego dinozaura znaleziono w Szwajcarii?
Odpowiedź: kręgi grzbietowe i ogonowe, kości kończyny przedniej i tylnej, części stopy

Pytanie: Jakie cechy anatomii Cetiosauriscus leedsii oraz Cetiosauriscus greppini sprawiły, że były one pierwotnie odróżniane od rodzaju Cetiosaurus?
Odpowiedź: krótsze kręgi grzbietowe, krótsze przednie kończyny oraz dłuższe tylne

Pytanie: Jakie cechy anatomii odróżniają przedstawicieli Cetiosauriscus greppini od Cetiosauriscus leedsii?
Odpowiedź: ogonowe wyrostki poprzeczne spłaszczone w kierunku przednio-tylnym z wydatnym skrzydłowatym rozszerzeniem do góry, a także tylne blaszki sterczące do dołu z przednich ogonowych wyrostków poprzecznych. Kość krucza o zaokrąglonym obrysie z karbem poniżej stawu ramiennego, bardzo proste trzony kości ramiennej i udowej, dystalny koniec kości ramiennej o kłykciu przyśrodkowym wyższym od bocznego, bardziej proksymalnie umieszczony krętarz czwarty oraz dłuższa i prostsza kość kulszowa

Pytanie: Jak Christian Meyer oraz Basil Thüring wykorzystali podobieństwa pomiędzy Cetiosauriscus greppini oraz Cetiosauriscus leedsii w swojej pracy naukowej?
Odpowiedź: do wsparcia umieszczenia tych dwóch gatunków jako odrębnych, ale w tym samym rodzaju
Utwór

Materiał jest indywidualny, jeżeli twórca mógł w nim zawrzeć i zawarł swoją wizję, a nie tylko przestrzegał ogólnych, ścisłych reguł. Ta cecha wywodzi się z czasów, gdy uważano, że utwór odzwierciedla niepowtarzalność jego autora. Przynajmniej od czasu objęcia programów komputerowych ochroną prawa autorskiego jest jasne, że ochrona zależy od indywidualności utworu, a nie twórcy. Dzięki indywidualności utworu istnieje więź autora z utworem, a stąd wynikają autorskie prawa osobiste. Indywidualność ocenia się z perspektywy odbiorców, w różny sposób dla utworów różnych dziedzin twórczości. W Polsce popularnym miernikiem tej cechy jest teoria „statystycznej jednorazowości” szwajcarskiego prawnika Maxa Kummera.

Pytanie: Z wykorzystaniem jakiej teorii w Polsce często określa się indywidualność danego materiału?
Odpowiedź: „statystycznej jednorazowości”

Pytanie: Z czyjej perspektywy określa się indywidualność danego materiału?
Odpowiedź: odbiorców

Pytanie: Czy określony materiał możemy uznać za indywidualny jeśli jego autor tworząc go, wykorzystał jedynie istniejące reguły?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Zgodnie z tym co się aktualnie uznaje, czyja indywidualność jest kluczowa jeśli chodzi o kwestie związane z prawem autorskim: twórcy czy utworu?
Odpowiedź: utworu