mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Quasimodo (postać literacka)

Quasimodo wyrósł na niekształtnego olbrzyma. Nos miał czworoboczny, lewe oko malutkie, krzaczastą brew, oko prawe przykryte ogromną brodawką, popękane wargi i kieł z nich wystający, zęby krzywe i wyszczerbione, rozdwojony podbródek. Miał olbrzymią głowę ze zjeżonymi rudymi włosami, ogromny garb pomiędzy łopatkami i mniejszy garb na piersi, przedziwnie poskręcane nogi, ogromne stopy i ręce. Wyraz jego twarzy przy tym był mieszaniną złośliwości, zdziwienia i smutku, a mimo pokraczności sprawiał wrażenie niesłychanie silnego, zwinnego i odważnego. Ludność Paryża wierzyła, że utrzymywał konszachty z diabłem, a spotkanie z nim ciężarnej kobiety mogło sprawić, że ta urodzi potwora.

Pytanie: Jaki był nos postaci?
Odpowiedź: czworoboczny

Pytanie: Co znajdowało się w pobliżu prawego oka olbrzyma?
Odpowiedź: brodawka

Pytanie: Co wyczytać można było z facjaty olbrzyma?
Odpowiedź: złośliwość, zdziwienie i smutek

Pytanie: Czym miało skończyć się spotkanie olbrzyma z kobietą według przesądów?
Odpowiedź: że ta urodzi potwora

Pytanie: Kim była postać literacka?
Odpowiedź: olbrzymem
Osman II

Już jako władca zabezpieczył wschodnią granicę imperium, podpisując pokój z Persją w Sarawie, przygotowując tym samym wojnę z I Rzeczpospolitą, która wybuchła w 1620. Wojska tureckie zostały pobite przez wojska polskie dowodzone przez hetmana wielkiego litewskiego Jana Karola Chodkiewicza w bitwie pod Chocimiem w dniach 2 września – 9 października 1621. W wyniku doznanej klęski Osman II rozpoczął prześladowania janczarów, widząc w nich głównych sprawców porażki. Nakazał zamknąć ich kawiarnie, podejrzewając, że stały się one miejscem spisku, starał się ograniczyć wpływy janczarów, ostatecznie chcąc zlikwidować tę formację. Pod wpływem jego politycznych przeciwników, w tym matki Mustafy, jego wuja dnia 13 maja 1622 wybuchł bunt, którego celem było obalenie Osmana II z tronu osmańskiego.

Pytanie: Z jakiego powodu Osman II zaczął mścić się na janczarach?
Odpowiedź: Widział w nich głównych sprawców porażki

Pytanie: Do czego miał doprowadzić bunt, który wybuchł w 1622 roku?
Odpowiedź: Obalenia Osmana II z tronu osmańskiego

Pytanie: Kto wygrał bitwę pod Chocimiem?
Odpowiedź: wojska polskie dowodzone przez hetmana wielkiego litewskiego Jana Karola Chodkiewicza

Pytanie: Czy Osman II podejrzewał janczarów o spisek?
Odpowiedź: tak
Kostrzyn nad Odrą

Największą powierzchnię spośród form użytkowania terenu stanowią lasy i grunty leśne, które łącznie zajmują ponad 40% miasta. Jest to mniej niż średnia lesistość powiatu gorzowskiego, która wynosi 44,4%, ale znacznie więcej od średniej krajowej – 29,9%. Lasy znajdują się w północnej części miasta. Lasy te stanowią południową część Lasów Nadodrzańskich rozciągających się wzdłuż Odry od Kostrzyna do Gryfina. Ze względu na charakter, jaki posiada gmina – obszar jej stanowi tylko miasto Kostrzyn nad Odrą – stosunkowo niską powierzchnie zajmują użytki rolne (pastwiska, sady, grunty orne). Wśród wód płynących i stojących do najważniejszych elementów należy zaliczyć Odrę oraz Wartę z jej rozlewiskami, znajdującymi się w południowo-wschodniej części miasta.
Powierzchnia Kostrzyna nad Odrą wynosi 46,18 km², w tym:

Pytanie: W której części Kostrzyna pojawia się najwięcej lasów?
Odpowiedź: północnej

Pytanie: Ile procent powierzchni Polski zajmują lasy i grunty leśne?
Odpowiedź: 29,9

Pytanie: Jak duży jest Kostrzyn nad Odrą?
Odpowiedź: 46,18 km²
Panzerkampfwagen II

Na dzień 1 maja 1937 roku w wojsku niemieckim było 115 czołgów PzKpfw II, w październiku tego roku − 238, w październiku kolejnego roku – 823. Podobnie jak czołgi PzKpfw I, kilka czołgów PzKpfw II zostało w 1936 roku wysłanych do Hiszpanii w ramach pomocy dla nacjonalistycznej armii generała Franco. Już wtedy okazało się, że niemieckie czołgi nie mogą nawiązać równorzędnej walki z pojazdami służącymi w wojskach republikańskich, np. radzieckim T-26. Powodem było przede wszystkim zbyt słabe opancerzenie. Dlatego też wkrótce rozpoczęto przebudowę większości czołgów PzKpfw II Ausf. A/B/C.

Pytanie: Pod rządami jakiego generała działała armia w Hiszpanii?
Odpowiedź: Franco

Pytanie: Co było wadą niemieckich czołgów? 
Odpowiedź: zbyt słabe opancerzenie
Cypr

Brak jest ścisłych danych liczbowych o kolonizacji tureckiej w północnej części wyspy. Raport Rady Europy z 2003 roku przytacza szacunki Republiki Cypryjskiej, zgodnie z którymi w 2001 r. na obszarze Cypru Północnego mieszkało 87 600 Turków cypryjskich oraz 115 tys. tureckich osadników. Podaje on także dane przytaczane przez stronę turecką i północnocypryjską – według Turcji miałoby to być 31 tys. osadników, natomiast zdaniem Turków cypryjskich – między 50 tys. a 100 tys. osadników. Dodatkowo należy tu doliczyć ok. 30 tys. żołnierzy armii tureckiej stacjonujących w bazach na terenie Cypru Północnego. Ponadto władze Republiki Cypryjskiej szacują, że w latach 1974–2000 Cypr Północny opuściło 55 tys. Turków cypryjskich.

Pytanie: Jaka społeczność zasiedlała teren Cypru Północnego w liczbie 87 600 zgodnie z danymi z 2001 roku?
Odpowiedź: Turkowie cypryjscy

Pytanie: Ilu osadników z Turcji zamieszkiwało na terenie Cypru Połnocnego zgodnie z informacjami z 2001 roku?
Odpowiedź: 115 tys.

Pytanie: Ilu członków armii z Turcji stacjonuje w obiektach wojskowych na obszarze Cypru Północnego?
Odpowiedź: ok. 30 tys.

Pytanie: Czy na Cyprze Północnym znajdują się jakiekolwiek obiekty wojskowe?
Odpowiedź: tak
Masséna (1895)

Okręt uzbrojony był też w umieszczoną na nadbudówkach i masztach bojowych liczną artylerię małokalibrową, na którą składało się 12 pojedynczych dział kal. 47 mm L/40 M1885, trzy rewolwerowe pięciolufowe działka kal. 37 mm L/20 M1885 oraz pięć jednolufowych działek tego kalibru. Działa kal. 47 mm strzelały pociskami o masie 1,5 kg z szybkostrzelnością 20–25 strz./min, zaś w działkach kal. 37 mm używano pocisków o masie 0,5 kg, wystrzeliwanych z szybkością 25 strz./min. Prócz tego na pancerniku zamontowano cztery pojedyncze wyrzutnie torped (dwie podwodne i dwie nawodne) kal. 450 mm.

Pytanie: Co należało do artylerii małokalibrowej jednostki?
Odpowiedź: 12 pojedynczych dział kal. 47 mm L/40 M1885, trzy rewolwerowe pięciolufowe działka kal. 37 mm L/20 M1885 oraz pięć jednolufowych działek tego kalibru

Pytanie: Jaką wagą odznaczały się działa o kalibrze 47 mm?
Odpowiedź: 1,5 kg

Pytanie: Ile strzałów na minutę oddawać można było działami o kalibrze 47 mm?
Odpowiedź: 20–25

Pytanie: Jaką wagą odznaczały się działa o kalibrze 37 mm?
Odpowiedź: 0,5 kg

Pytanie: Ile strzałów na minutę oddawać można było działami o kalibrze 37 mm?
Odpowiedź: 25
Masséna (1895)

W styczniu 1900 roku pancernik ponownie wszedł w skład Eskadry Północnej, uczestnicząc nieopodal Brestu w ćwiczeniach. W kwietniu na okręcie doszło do awarii – w wyniku pęknięcia przewodu parowego poparzeń doznało trzech załogantów. W maju „Masséna” otrzymał jako jeden z pierwszych okrętów we flocie telegraf bezprzewodowy, nawiązując łączność na odległość 35 Mm. 19 lipca jednostka wzięła udział w rewii floty w Breście, a we wrześniu na pokładzie stacjonującego w Dunkierce okrętu gościł car Mikołaj II Romanow.

Pytanie: Gdzie odbyły się ćwiczenia, w których brał udział na początku 1900 roku?
Odpowiedź: nieopodal Brestu

Pytanie: Jaka usterka odpowiadała za poparzenia trzech osób z załogi „Massény”?
Odpowiedź: pęknięcie przewodu parowego

Pytanie: Jakie urządzenie znalazło się na wyposażeniu tego okrętu w maju 1900 roku?
Odpowiedź: telegraf bezprzewodowy

Pytanie: W jakim wydarzeniu uczestniczył ten okręt 19 lipca 1900 roku?
Odpowiedź: rewii floty w Breście
T3-1043

Po objęciu przez Polskę Ziem Odzyskanych, parowozy o numerach fabrycznych 931 i 932 zostały w 1945 roku odnalezione w parowozowni w Trzebnicy i przejęte przez Polskie Koleje Państwowe. Parowóz 931 był w dobrym stanie technicznym i wszedł od razu do służby na uruchomionej w lipcu 1945 roku, odbudowywanej ze zniszczeń Wrocławskiej Kolei Dojazdowej. W celu zwiększenia zasięgu przebudowano go, dostosowując do współpracy z tendrem pomocniczym (zastępując skrzynię węglową z tyłu budki drzwiami). Wyremontowano następnie także drugi parowóz, który pozostał tendrzakiem. Wkrótce jednak zostały skierowane do manewrów stacyjnych i obsługi bocznic na tej kolei, do czego się lepiej nadawały. W 1947 roku otrzymały oznaczenia PKP serii T3: T3-1043 (nr 931) i T3-1044 (nr 932). W 1949 roku T3-1043, a w 1950 roku T3-1044 przeszły naprawę główną w Warsztatach Kolejowych Wrocław-Nadodrze.

Pytanie: Parowozy o jakich numerach odnalazły się po wojnie? 
Odpowiedź: 931 i 932

Pytanie: Jaki organ przejął parowozy odnalezione w Trzebnicy?
Odpowiedź: Polskie Koleje Państwowe

Pytanie: Parowóz o jakim numerze od razu zaczął być użytkowany?
Odpowiedź: 931

Pytanie: Gdzie odnaleziono zaginione parowozy?
Odpowiedź: w Trzebnicy
T3-1043

Oba parowozy skierowano następnie na otwartą 20 maja 1951 roku Kolej Bogatyńską do parowozowni Bogatynia, jako jej podstawowe lokomotywy, przy tym T3-1044 był tam używany już od 1950 roku, przy budowie nowego odcinka linii, a T3-1043 został tam przesłany z Trzebnicy w 1952 roku. W 1961 roku, w związku ze zmianą przepisów o oznaczeniach, lokomotywy zaliczono do serii PKP T4 i formalnie zmieniono ich numery inwentarzowe na 1062 i 1063, jednakże w praktyce nie doszło do tej zmiany, a jedynie na parowozie T3-1044 przemalowano serię na T4-1044. Ze zdjęć wynika, że drugi parowóz w 1977 roku już po odstawieniu nosił namalowane oznaczenie: T 1043.

Pytanie: Skąd T3-1043 trafił do parowozowni Bogatynia?
Odpowiedź: z Trzebnicy

Pytanie: Dlaczego parowozy te zostały przydzielone do serii PKP T4?
Odpowiedź: w związku ze zmianą przepisów o oznaczeniach

Pytanie: Jakie numery inwentarzowe nadano T3-1044 i T3-1043, po tym jak zmieniły się przepisy dotyczące oznaczeń?
Odpowiedź: 1062 i 1063

Pytanie: Gdzie przetransportowano T3-1044 i T3-1043 w maju 1951 roku?
Odpowiedź: do parowozowni Bogatynia
Sonda (program telewizyjny)

W 2009 roku na antenie TVP Historia fragmenty Sondy wyemitowano w programie „Bez komentarza” oraz w programie „Czas przeszły dokonany”.
W programie „Bez komentarza” 27 września (premiera, z późniejszymi powtórkami) wyemitowano fragmenty następujących odcinków: „Węzeł”, „Towarzystwo płaskiej Ziemi” i „Pełnym wiatrem”. Natomiast w programie „Czas przeszły dokonany” 29 września (premiera, z późniejszymi powtórkami) wyemitowano fragmenty odcinków: „Tajemnice snu”, „IKAR 2000” i „Na krańcach widma”.
12 grudnia 2009 roku na antenie TVN Style w programie „66 niezapomnianych programów tv” Sonda zajęła 11 miejsce w rankingu. W programie wykorzystano krótkie fragmenty następujących odcinków Sondy: „Plaster rzeczywistości”, „Salmed '82 – Płuco”, „Zoo”, „Okrągła tajemnica”, „Głęboki oddech”, „Olej”, „Siła”, „Silentum universi”, „Kolor”, „Ubranko na miarę” i „Promień nadziei”.

Pytanie: Na jakim kanale puszczano fragmenty "Sondy"?
Odpowiedź: TVP Historia

Pytanie: Które miejsce zajęła "Sonda" na liście „66 niezapomnianych programów tv”?
Odpowiedź: 11

Pytanie: W rankingu jakiego programu sonda zajęła 11 miejsce?
Odpowiedź: „66 niezapomnianych programów tv”

Pytanie: Na jakim kanale emitowano „66 niezapomnianych programów tv”?
Odpowiedź: TVN Style
Julian Tuwim

Do Polski Tuwim wrócił w czerwcu 1946 i stał się osobą chronioną, adorowaną i uprzywilejowaną przez ówczesne władze. Został okrzyknięty poetą państwowym. W tym samym roku Tuwimowie adoptowali córkę Ewę. W latach 1947–1950 pełnił funkcję kierownika artystycznego Teatru Nowego. W listopadzie 1949 został członkiem Ogólnokrajowego Komitetu Obchodu 70-lecia urodzin Józefa Stalina. Po wojnie Tuwimowie otrzymali dom w Aninie przy ul. Zorzy 19, gdzie mieszkali wraz z Ireną Tuwim (siostrą poety). Dom ten po śmierci Tuwima nabył Piotr Jaroszewicz.

Pytanie: Jaki tytuł przyznano pisarzowi po jego powrocie do kraju?
Odpowiedź: poety państwowego

Pytanie: Jakie imię nosiła córka poety?
Odpowiedź: Ewa

Pytanie: Na jakiej pozycji pracował pomiędzy 1947 a 1950 rokiem?
Odpowiedź: kierownika artystycznego

Pytanie: Gdzie pracował autor pomiędzy 1947 a 1950 rokiem?
Odpowiedź: w Teatrze Nowym

Pytanie: Do jakiego stowarzyszenia dołączył w 1949 roku?
Odpowiedź: Ogólnokrajowego Komitetu Obchodu 70-lecia urodzin Józefa Stalina
Garlica maoryska

Wyróżnia się trzy lub dwa podgatunki garlicy maoryskiej – żyjący obecnie na większości obszarów Nowej Zelandii Hemiphaga novaeseelandiae novaeseelandiae, żyjący na Wyspach Chatham Hemiphaga novaeseelandiae chathamensis oraz wymarły w połowie XIX w., występujący niegdyś endemicznie na Wyspie Norfolk Hemiphaga novaeseelandiae spadicea. Znane są dwa okazy (z czego do dzisiaj przetrwał tylko jeden) z Muzeum Historii Naturalnej w Tring. Ostatni raz osobnika tego podgatunku odnotowano w 1900 r. Podgatunki różniły się barwą i szczegółami anatomicznymi.

Pytanie: Ile wyodrębnia się podgatunków gołębia maoryskiego?
Odpowiedź: trzy lub dwa

Pytanie: Jakie obszary zamieszkiwały kiedyś osobniki H. novaeseelandiae spadicea?
Odpowiedź: Wyspę Norfolk

Pytanie: Kiedy po raz ostatni widziano osobnika H. novaeseelandiae spadicea?
Odpowiedź: w 1900

Pytanie: Jakie cechy pozwalały odróżnić od siebie różne podgatunki garlicy?
Odpowiedź: barwa i szczegóły anatomiczne
SM UB-43

24 kwietnia 1916 roku UB-43 służbę rozpoczął we Flotylli Pula (niem. Deutsche U-Halbflotille Pola). W tym dniu dowódcą jednostki został mianowany kapitan (niem. Kapitänleutnant) Dietrich Niebuhr. Na stanowisku okrętu pozostawał do 28 sierpnia 1916 roku. W czasie jego służby UB-43 nie odniósł żadnego zwycięstwa. 29 sierpnia 1916 roku dowódcą okrętu został kapitan Hans von Mellenthin, który dowodził okrętem do 8 kwietnia 1917 roku. Pod jego dowództwem okręt zatopił 19 statków. Pierwszym był brytyjski parowiec „Italiana” o pojemności 2663 BRT. Zbudowany w Glasgow w 1898 roku statek płynął z ładunkiem siana do Salonik. W dniu 14 września 1916 roku został storpedowany 112 mil na wschód od Malty na pozycji 36°00′N 16°50′E/36,000000 16,833333. „Italiana” był najmniejszym z zatopionych przez UB-43 statków. Trzy dni później na południowy wschód od Malty UB-43 zatopił dwa statki brytyjskie. Pochodzący z 1913 roku statek towarowy o napędzie parowym „Dewa” o pojemności 3802 BRT, który płynął pod balastem z Tulonu do Port Saidu. W wyniku storpedowania przez UB-43 śmierć poniosło 3 marynarzy. Drugim, zbudowany rok później w Stockton „Lord Tredegar”, o pojemności 3856 BRT. Statek płynął z ładunkiem drobnicowym z Nowego Jorku do Bombaju, został zatopiony na pozycji 35°31′N 15°26′E/35,516667 15,433333. W wyniku zatonięcia statku zginęło 4 członków załogi. 10 października 1916 roku 70 mil od Matapan na pozycji 35°54′N 21°19′E/35,900000 21,316667 UB-43 zatopił należący do Anglo Saxon Petroleum tankowiec „Elax” o pojemności 3980 BRT. Trzy dni później 33 mile na południowy zachód od przylądka Matapan UB-43 zatopił brytyjski statek „Welsh Prince” (3856 BRT) płynący z ładunkiem drobnicowym z Kalkuty do Dundee.

Pytanie: Kto został wybrany na kapitana UB-43 w kwietniu 1916 roku?
Odpowiedź: Dietrich Niebuhr

Pytanie: Kiedy kapitanem jednostki został von Mellenthin?
Odpowiedź: 29 sierpnia 1916

Pytanie: Ile jednostek zatopił UB-43 pod dowództwem von Mellenthina?
Odpowiedź: 19

Pytanie: Jaką pojemnością odznaczał się statek "Italiana"?
Odpowiedź: 2663 BRT

Pytanie: Kiedy UB-43 zatopił "Italianę"?
Odpowiedź: 14 września 1916
USS Barb (SS-220)

Przed wypłynięciem na pierwszy patrol pod nowym dowództwem (21 maja 1944 r.), okręt był wizytowany przez admirała Charlesa A. Lockwooda, dowódcę sił podwodnych Floty Pacyfiku. Fluckey obiecał mu zatopienie pięciu statków podczas rejsu. Trasa patrolu wiodła na północ, w kierunku Wysp Kurylskich, Morza Ochockiego i północnych brzegów Hokkaido. Wraz z „Herringiem” zaatakował 31 maja japoński konwój, zatapiając, pomimo kontrataków eskorty, dwa statki: „Koto Maru” (1053 BRT) i „Madras Maru” (3802 BRT). Gdy następnego dnia „Herring” został zatopiony z cała załogą przez japońską artylerię nadbrzeżną, „Barb” popłynął na Morze Ochockie, gdzie jego artylerzyści zatopili kilka japońskich sampanów, 11 czerwca „Chihaya Maru” (1160 BRT) i „Toten Maru” (3823 BRT) oraz 13 czerwca „Takashima Maru” (5633 BRT). Eskortujący go niszczyciel „Hatsuharu” przeprowadził atak bombami głębinowymi, ale był on nieskuteczny. 28 czerwca „Barb” opuścił swój sektor patrolowania, kierując się na Midway, gdzie dotarł 5 lipca. W pojedynczym patrolu zatopił nieprzyjacielskie jednostki o łącznym tonażu 15 472 BRT. Admirał Lockwood uczynił sprawę wypełnionej obietnicy komandora Fluckeya głośną i przeszła ona do historii amerykańskich sił podwodnych. Dowódca „Barba” zyskał wówczas przydomek „Lucky” Fluckey.

Pytanie: Ile statków miał zatopić Fluckey?
Odpowiedź: pięć

Pytanie: Jaki konwój został zaatakowany przez „Herringa"?
Odpowiedź: japoński

Pytanie: Do jakiego kraju należał statek „Koto Maru”?
Odpowiedź: Japonii

Pytanie: Czy „Herring” zatonął? 
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaką bronią „Hatsuharu” przeprowadził atak?
Odpowiedź: bombami głębinowymi
Struktura ekosystemu

Ekosystem jest systemem zawierającym elementy żywe – organizmy, które są uzależnione wzajemnie od siebie (biocenoza) oraz od nieożywionych elementów układu (biotop). Zespół charakterystycznych oddziaływań odróżnia ekosystemy od „układów biotycznych” – fragmentów biosfery, w których występują organizmy należące do różnych gatunków (grupy, zespoły), jednak nie wytworzyła się charakterystyczna dla tego zbioru elementów sieć wzajemnych powiązań, umożliwiająca trwałość układu po jego zamknięciu (zob. układ termodynamicznie zamknięty).

Pytanie: Jak definiuje się ekosystem?
Odpowiedź: system zawierający elementy żywe

Pytanie: Od czego zależne są organizmy w ekosystemie?
Odpowiedź: od siebie oraz od nieożywionych elementów układu

Pytanie: Jakim określeniem opisuje się nieożywione części systemu?
Odpowiedź: biotop

Pytanie: Jak inaczej określa się "układy biotyczne"?
Odpowiedź: fragmenty biosfery

Pytanie: Jakiego określenia używa się do opisania wzajemnej zależności organizmów?
Odpowiedź: biocenoza
Struktura ekosystemu

Spełnienie tych kryteriów nie jest wymagane bezwarunkowo, ponieważ opisywane układy ulegają naturalnym zmianom w czasie i przestrzeni. Przykładami są sezonowe zmiany struktury istniejących ekosystemów, pojawianie się gatunków inwazyjnych lub introdukowanych lub długotrwałe, powolne procesy sukcesji ekologicznej, np. rozpoczynającej się od zasiedlania nieożywionego środowiska (np. nowo powstała wyspa) przez organizmy pionierskie, które stopniowo tak przekształcają siedlisko (np. proces glebotwórczy), że możliwe staje się zasiedlenie przez kolejne gatunki i kształtowanie się zależności między nimi. Za zakończenie sukcesji uważa się osiągnięcie klimaksu – stosunkowo stałej struktury biocenozy i całego ekosystemu.

Pytanie: Dlaczego kryteria te nie muszą być bezwzględnie spełnione?
Odpowiedź: ponieważ opisywane układy ulegają naturalnym zmianom w czasie i przestrzeni

Pytanie: Jakie wydarzenie uznawane jest za zakończenie sukcesji?
Odpowiedź: osiągnięcie klimaksu

Pytanie: Czym jest klimaks?
Odpowiedź: stosunkowo stałą strukturą biocenozy i całego ekosystemu

Pytanie: Jakie wydarzenia mogą odbyć się w danym środowisku, dzięki działaniom organizmów pionierskich?
Odpowiedź: zasiedlenie przez kolejne gatunki i kształtowanie się zależności między nimi
Roman Kostrzewski

1995 rok przyniósł pierwsze solowe przedsięwzięcie muzyka. Wybór padł na Biblię Satanistyczną Antona Szandora LaVeya. Kostrzewski recytuje w specyficzny sposób przetłumaczone fragmenty tego dzieła. Na dwukasetowym nagraniu gościnnie zagrali Jacek Regulski i Piotr Luczyk, gitarzyści Kata, oraz Józef Skrzek. Pozycja ta wywołała mocne kontrowersje, odezwało się wiele głosów oskarżających muzyka o propagowanie satanizmu. Już wcześniej występy zespołu Kat wywoływały protesty środowisk kościelnych. Kostrzewski odpierał zarzuty, odcinając się od aktów wandalizmu i zwracając uwagę na filozoficzne aspekty satanizmu, zawarte w książce LaVeya. Ostatecznie album trafił do niewielu sklepów.

Pytanie: W jaki sposób muzyk wykorzystał Biblię LaVeya w solowym projekcie?
Odpowiedź: recytuje w specyficzny sposób przetłumaczone fragmenty tego dzieła

Pytanie: Jacy muzycy współpracowali przy tworzeniu przedsięwzięcia Kostrzewskiego?
Odpowiedź: Jacek Regulski i Piotr Luczyk, gitarzyści Kata, oraz Józef Skrzek

Pytanie: O co wielokrotnie był posądzany Kostrzewski?
Odpowiedź: o propagowanie satanizmu

Pytanie: Kto już wcześniej przeciwstawiał się twórczości Kostrzewskiego?
Odpowiedź: środowiska kościelne
Eddie Van Halen

Kiedy w 1985 Roth zdecydował się odejść z zespołu, aby rozpocząć solową karierę, bracia Van Halen zaproponowali funkcję wokalisty Sammy’emu Hagarowi. Hagar radził sobie bardzo dobrze w solowej karierze, głównie za sprawą swego największego solowego hitu „I Can’t Drive 55”. Na wspólnej próbie Eddie Van Halen zagrał kawałek, nad którym właśnie pracował, a Sam zaczął improwizować. Większość tego tekstu pozostała utrwalona na „Summer Nights”. Pierwszy wspólny album z Hagarem to 5150, który sprzedaje się najlepiej z całej dotychczasowej dyskografii grupy. Każdy z następnie wydawanych albumów stał się multiplatynowym. Idyllę przerwały tylko komunikaty mediów donoszące o kłopotach Eddiego Van Halen z alkoholem i narkotykami. Po ukończeniu nagrań do filmu Twister oraz albumu The Best Of, zespół ponownie został bez wokalisty, gdyż z ponownej współpracy z Rothem nic nie wyszło.

Pytanie: W którym roku Roth odszedł z zespołu?
Odpowiedź: 1985

Pytanie: Jaki tytuł nosi największy solowy hit Hagara?
Odpowiedź: „I Can’t Drive 55”

Pytanie: Jak nazywa się pierwsza płyta grupy na której grał Hagar?
Odpowiedź: 5150

Pytanie: Z czym Halen miał problemy? 
Odpowiedź: z alkoholem i narkotykami
Eddie Van Halen

W 1997 do zespołu dołączył wokalista grupy Extreme, Gary Cherone. Cherone to postać zdecydowanie odmienna od Rotha i Hagara. Przejawia się to w albumie Van Halen 3, trudnym w odbiorze. W 1999 Cherone odszedł z zespołu. Na domiar złego: zdrowotne problemy Eddiego Van Halena (m.in. rak języka) oraz jego rozwód z Valerie Bertinelli.
W kwietniu 2004 wokalistą ponownie został Sammy Hagar, aby ponownie odejść w 2006. Eddie Van Halen i Sammy Hagar przez kolejne lata nie pałali do siebie sympatią, ale jak przyznał Hagar, przed śmiercią Eddiego zdążyli się pogodzić

Pytanie: Kiedy do grupy dołączył Cherone?
Odpowiedź: W 1997

Pytanie: Czy Van Halen chorował na nowotwór?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak zakończył się związek Van Halena z Bertinelli?
Odpowiedź: rozwodem

Pytanie: Czy Van Halen i Hagar zawsze pozostawali w dobrych relacjach?
Odpowiedź: nie
Trzęsienie ziemi

Wielkość trzęsienia ziemi wyraża się w stopniach magnitudy. Magnituda równa 0 lub ujemna (stosowana do oznaczania tzw. "mikrowstrząsów", rejestrowanych tylko przez bardzo czułe przyrządy) oznacza wibracje rejestrowane tylko przez aparaturę pomiarową, zaś magnituda równa 9,5 (wartość magnitudy najsilniejszego, udokumentowanego instrumentalnie trzęsienia ziemi) powoduje zmiany w otaczającym krajobrazie. Sejsmolodzy powątpiewają w istnienie trzęsień ziemi o magnitudzie większej niż 10, jednak teoretycznie wszystkie skale pomiarowe zjawisk sejsmicznych (np. logarytmiczna skala Richtera) to skale otwarte. Należy przy tym zaznaczyć, że każdy kolejny stopień magnitudy jest mierzony, jako dziesięciokrotnie większy od poprzedniego, ale faktycznie: każdy kolejny stopień niesie ze sobą w przybliżeniu 31-krotny wzrost energii.

Pytanie: W jakiej mierze są wyrażane trzęsienia ziemi? 
Odpowiedź: stopniach magnitudy

Pytanie: Czy wstrząsy o magnitudzie 0 są wyczuwalne przez człowieka?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy często zdarzają się trzęsienia ziemi o magnitudzie 10 stopni?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Czy skala magnitudy jest otwarta?
Odpowiedź: tak