mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Leniuchowcowate

Samica osiąga dojrzałość płciową w wieku od 2 do 4,5 roku. Odtąd przechodzi przez cykl miesięczny trwający od 4 do 5 tygodni, z czego u leniuchowca krótkoszyjego od 5 do 7 dni a u leniuchowca dwupalczastego 10-14 dni zajmuje ruja. Samica wtedy zbliża się do samca, ociera się o niego. Samiec kopuluje z nią na ziemi bądź w koronach drzew podczas zwisania z gałęzi, w pozycji brzuch do brzucha. Następnie samica zachodzi w ciążę, by po 340-378 dniach (leniuchowiec krótkoszyi) lub 330-350 dniach (leniuchowiec dwupalczasty) urodzić pojedyncze młode. Noworodek leniuchowca krótkoszyjego waży od 340 do 454 g. Noworodek ma od początku otwarte oczy, zęby i pazury, pokryty jest futrem. Matka wylizuje jego twarz i głowę. Potem codziennie wylizuje też jego okolicę ano-genitalną, połykając zlizaną treść. Młode od początku cieszy się dobrą koordynacją ruchów, samodzielnie podnosi głowę. Pierwsze dni życia spędza na brzuchu bądź klatce piersiowej matki, żywiąc się jej mlekiem. Ssie jednorazowo przez 6-15 min, w wieku od 15 do 19 dni zaczyna zabawę, w wieku od 15 do 27 dni rozpoczyna przyjmowanie stałego pokarmu, by w wieku 41-54 dni rozpocząć samodzielną eksplorację otoczenia (leniuchowiec krótkoszyi). W niewoli obserwowano inne samice pomagające matce w połogu. Śmiertelność młodych przewyższa śmiertelność osobników dorosłych. Matka urodzi kolejne dziecko po 14-27 miesiącach od poprzedniego.

Pytanie: Kiedy samica leniuchowcowatych osiąga dojrzałość płciową? 
Odpowiedź: od 2 do 4,5 roku

Pytanie: Co robią samice leniuchowcowatych w okresie godowym? 
Odpowiedź: zbliżają się do samca, ocierają się o niego

Pytanie: Ile dni samica leniuchowca krótkoszyjego jest w ciąży? 
Odpowiedź: 340-378

Pytanie: Czym żywią się młode leniuchowca w pierwszych dniach życia?
Odpowiedź: mlekiem

Pytanie: Czy śmiertelność młodych leniuchowców jest wyższa niż dorosłych osobników? 
Odpowiedź: tak
Leniuchowcowate

Niekiedy leniwce schodzą na ziemię. Robią to celem wypróżnienia się, na szczęście rzadko, raz na 3-8 dni u leniuchowca krótkoszyjego, a raz na 3-5 dni u leniuchowca dwupalczastego, bądź celem dojścia po pojedynczych drzew. Leniuchowiec krótkoszyi może schodzić z drzewa głową do dołu bądź do góry, podczas gdy leniuchowiec dwupalczasty zawsze schodzi głową w dół. Na ziemi poruszają się bardzo niezdarnie, osiągając prędkość 6 cm na s. Stają się wtedy łatwym celem dla naziemnych drapieżników. Pozostawiają po sobie stolec w postaci drobnych bobków o średnicy od 8 do 12 mm, o łącznej objętości zazwyczaj przekraczającej pół litra. Dzięki odpowiedniej budowie jelita mogą magazynować duże jego ilości. W niewoli często grupową schodzą z drzew, by oddać stolec. Nie wyjaśniono dokładnie, czemu właściwie schodzą na ziemię, skoro większość nadrzewnych zwierząt wypróżnia się z góry. Być może ma to związek z symbiozą z obecnymi w ich sierści ćmami, które rozmnażają się w kale leniuchowca. Obecne w jego futrze, zwiększają zawartość azotu, co z kolei poprawia rozwój glonów. Może też chodzić o same glony.

Pytanie: Z jakich powodów leniwcom zdarza się schodzić z drzew?
Odpowiedź: celem wypróżnienia się, na szczęście rzadko, raz na 3-8 dni u leniuchowca krótkoszyjego, a raz na 3-5 dni u leniuchowca dwupalczastego, bądź celem dojścia po pojedynczych drzew

Pytanie: W jakiej pozycji przedstawiciele leniuchowca dwupalczastego odbywają swoją wędrówkę w stronę ziemi?
Odpowiedź: głową w dół

Pytanie: Czy leniwce dobrze sobie radzą z przemieszczaniem się po ziemi?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co grozi leniuchowcowatym, kiedy zejdą na ziemię?
Odpowiedź: Stają się wtedy łatwym celem dla naziemnych drapieżników

Pytanie: Co sprawia, że leniuchowcowate mogą przetrzymywać duże ilości stolca?
Odpowiedź: odpowiednia budowa jelita
Dżuma

Bakterie dżumy są zaliczane do „klasycznego” arsenału broni biologicznej. Ich znaczenie wynika z rzadkiego występowania dżumy w krajach rozwiniętych, dość dużej śmiertelności i powszechnej wrażliwości populacji. Pierwszym znanym przypadkiem ich wykorzystania jest oblężenie krymskiego portu Kaffa (obecnie Teodozja) przez Tatarów w 1346 r. Oblegający za pomocą katapult wrzucali za mury miasta zwłoki zmarłych na tę chorobę (uciekinierzy z tego miasta roznieśli epidemię na całą Europę). Zbrodnicze eksperymenty z dżumą jako bronią bakteriologiczną prowadzili japońscy wojskowi w latach 1937–1945 w jednostce „731” na terenie Mandżurii, dowodzonej przez lekarza wojskowego, gen. Shirō Ishiiego (1892–1959). W jednostce tej m.in. opracowano specjalne bomby porcelanowe przeznaczone do rozsiewania zakażonych pcheł. W okresie zimnej wojny były prowadzone przez ZSRR i Stany Zjednoczone badania nad odmianami pałeczki dżumy mogącymi mieć zastosowanie jako broń biologiczna.

Pytanie: Co sprawia, że bakterie dżumy sprawdzają się jako broń biologiczna?
Odpowiedź: rzadkie występowanie dżumy w krajach rozwiniętych, dosć duża śmiertelność i powszechna wrażliwość populacji

Pytanie: Jak Tatarzy wykorzystywali Dżumę do ataku na port Kaffa?
Odpowiedź: za pomocą katapult wrzucali za mury miasta zwłoki zmarłych na tę chorobę

Pytanie: Do czego służyły japońskie bomby porcelanowe?
Odpowiedź: do rozsiewania zakażonych pcheł

Pytanie: Kto przewodniczył japońskim drugowojennym eksperymentom wykorzystującym bakterie dżumy?
Odpowiedź: gen. Shirō Ishii
Dżuma

Później pojawia się powiększenie węzłów chłonnych (nawet do ok. 10 cm), zwłaszcza pachwinowych, rzadziej pachowych, szyjnych lub innych oraz objawy zapalenia naczyń chłonnych. Powiększone węzły chłonne stają się bolesne (czasem wywołując przykurcze kończyny), miękkie (z powodu martwicy o mechanizmie zawału i zmian ropnych w centralnych jego częściach), ich zawartość może ulec opróżnieniu przez samoistne przetoki. W lekkich przypadkach dżumy dymieniczej (łac. pestis minor) proces chorobowy ogranicza się do jednej grupy węzłów chłonnych, nawet bez wytworzenia przetoki. Zwykle jednak powstają dymienice wtórne (zajmowane są kolejne grupy węzłów chłonnych). W rzadkich przypadkach zmiany dymienicze powstają tylko w głęboko położonych węzłach chłonnych. Są to przypadki bardzo trudne do rozpoznania, przypominające przebiegiem ciężkie postacie duru brzusznego lub cięższej postaci – dżumy septycznej.

Pytanie: Do jakiej wielkości mogą rozrosnąć się węzły przy dolegliwości?
Odpowiedź: ok. 10 cm

Pytanie: Jakie węzły są głównie atakowane przez chorobę?
Odpowiedź: pachwinowe

Pytanie: W jaki sposób opróżniają się węzły przy dolegliwości?
Odpowiedź: przez samoistne przetoki

Pytanie: Jakie jest najcięższe oblicze dolegliwości?
Odpowiedź: dżuma septyczna
Nauru

W 1947 roku Nauru otrzymało status terytorium powierniczego ONZ pod zarządem australijskim. W grudniu 1951 roku powstała Lokalna Rada Samorządowa Nauru, a w styczniu 1966 roku powstała Rada Legislacyjna Nauru. W styczniu 1968 roku obradowała konstytuanta, wybrana w specjalnych wyborach w grudniu 1967 roku. 31 stycznia 1968 roku Nauru, prowadzone przez prezydenta-założyciela Hammera DeRoburta, ogłosiło niepodległość. W 1967 roku Naurańczycy zakupili aktywa BPC i w 1970 roku kontrola nad wydobyciem fosforytów przeszła w ręce lokalnej Nauruańskiej Korporacji Fosforytowej. Wpływy z wydobycia fosforytów dały mieszkańcom wyspy jeden z najwyższych standardów życia na świecie.

Pytanie: Czy Naurańczycy wiodą dostatnie życie?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Kiedy państwo to proklamowało swoją niepodległość?
Odpowiedź: 31 stycznia 1968 roku

Pytanie: Jaki status miało to państwo po II wojnie światowej?
Odpowiedź: terytorium powierniczego ONZ pod zarządem australijskim
Nauru

Państwo utrzymuje bliskie stosunki dyplomatyczne z Australią. Umowa pomiędzy oboma państwami przewiduje pomoc finansową dla Nauru – w tym pomoc Sekretarza Finansów w zakresie przygotowywania budżetu, także doradców w zakresie rybołówstwa, zdrowia i edukacji. Konsultanci australijscy odpowiedzialni są również za kształtowanie budżetu wyspy, doradztwo techniczne na temat reform gospodarczych wyspy, niezbędnych do poprawy zarządzania finansami. Eksport z Australii do Nauru wyniósł w 2008 roku 21,27 mln dolarów amerykańskich (głównie żywności, napojów, energii, leków), zaś import z Nauru w tym samym okresie wyniósł 12,2 miliona dolarów (głównie fosforytów).

Pytanie: Jaki inny kraj pozostaje w bliskich relacjach dyplomatycznych z Nauru?
Odpowiedź: Australia

Pytanie: Co składa się na pomoc finansową oferowaną Nauru przez Australię?
Odpowiedź: pomoc Sekretarza Finansów w zakresie przygotowywania budżetu, także doradców w zakresie rybołówstwa, zdrowia i edukacji. Konsultanci australijscy odpowiedzialni są również za kształtowanie budżetu wyspy, doradztwo techniczne na temat reform gospodarczych wyspy, niezbędnych do poprawy zarządzania finansami

Pytanie: Czy w 2008 roku Australia przetransportowała do Nauru towary o wartości większej niż wartość towarów importowanych z Nauru?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaki surowiec jest głównym produktem importowanym z Nauru?
Odpowiedź: fosforyty
Makao (gra karciana)

Ogólna zasada polega na porównaniu własnych kart z kartą leżącą na stole. Jeśli gracz ma jakąś kartę, która odpowiada kolorem lub figurą karcie leżącej na stole, może wyłożyć tę kartę, zakrywając leżącą na wierzchu. Przykładowo, jeśli na stole leży karta 5♣ to gracz mający 5♥ 10♣ W♠ K♥ 2♦ może położyć 5♥ albo 10♣. Jeżeli gracz nie może (ewentualnie nie chce) dołożyć pasującej karty, to musi zamiast tego dobrać jedną z kart z talii. Gracz może wyłożyć naraz przynajmniej jedną kartę z tą samą figurą albo tym samym kolorem (na spodzie musi być ta, która pasuje do poprzedniej). Teoretycznie przy grze jedną talią można tak wyłożyć nawet 6 lub 7 kart w zależności od liczby jokerów w talii (2 lub 3), w takiej sytuacji gracz może zagrać np. 4 damy plus 2 lub 3 jokery. Jeśli pobrana przez gracza karta pasuje do leżącej na stosie, to gracz może od razu ją na ten stos odłożyć (zgodnie z zasadą „pierwsza karta ratuje”). Gdy gracz wyłoży „ratującą kartę”, może mieć możliwość (w zależności od wariantu reguł) zagrać wraz z nią jedną lub kilka z ręki, np. wyrzucić ratującą szóstkę wraz z inną szóstką.

Pytanie: Co może zrobić gracz, jeżeli jest w posiadaniu karty o kolorze lub figurze takiej samej jak kolor lub figura karty znajdującej się na stole?
Odpowiedź: może wyłożyć tę kartę, zakrywając leżącą na wierzchu

Pytanie: Czy jeśli na stole znajduje się piątka trefl, gracz może położyć króla kier?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co powienien zrobić gracz, kiedy żadna z jego kart nie odpowiada karcie znajdującej się na stole figurą ani kolorem?
Odpowiedź: musi zamiast tego dobrać jedną z kart z talii

Pytanie: Co może zrobić gracz, jeśli karta, którą wyciągnął z talii odpowiada karcie ze stosu na stole?
Odpowiedź: może od razu ją na ten stos odłożyć

Pytanie: Od czego uzależnione jest to, ile maksymalnie kart za jednym ruchem będzie w stanie wyłożyć na stół gracz?
Odpowiedź: od liczby jokerów w talii
Ploniarka zbożówka

Uszkodzenia kukurydzy są podobne do uszkodzeń innych zbóż. Pierwsze objawy żerowania larw widoczne są na roślinach w fazie 4–5 liści. Uszkodzone liście często są zbite, trudno rozwierają się, a wraz ze wzrostem rośliny ich blaszki podłużnie pękają lub ulegają porozrywaniu. Najczęstszym objawem są przejaśnienia biegnące wzdłuż nerwów liści oraz drobne otworki. Silne uszkodzenie liści powoduje zahamowanie wzrostu, gorsze zawiązywanie kolb i słabsze ich zaziarnianie. Uszkodzenie stożka wzrostu powoduje zahamowanie wzrostu pędu głównego i wytwarzanie kilku odrostów, które przeważnie nie zawiązują kolb. Z kolei jego zniszczenie prowadzi najczęściej do zamarcia całej rośliny. Ponadto poprzez uszkodzenia wnikają do roślin patogeny wywołujące m.in. głownię guzowatą kukurydzy. Najczęściej i najsilniej jest atakowany piąty liść, co powoduje, że jest najbardziej uszkodzony, a objawy są najlepiej widoczne w fazie 8–9 liści. U niektórych wczesnych odmian może wystąpić zjawisko szczerbowatości wiechy, polegające na niewykształcaniu części kłosków wskutek żerowania ploniarki. Największe straty powoduje ona w północno-wschodnich rejonach uprawy kukurydzy w Polsce, natomiast średnie straty plonu sięgają 10%.

Pytanie: Co dzieje się z blaszkami podłużnymi liści kukurydzy, na której żerują larwy?
Odpowiedź: pękają lub ulegają porozrywaniu

Pytanie: Jaki wpływ na kukurydzę ma mocne uszkodzenie jej liści?
Odpowiedź: zahamowanie wzrostu, gorsze zawiązywanie kolb i słabsze ich zaziarnianie

Pytanie: Do czego może doprowadzić zniszczenie stożka wzrostu kukurydzy?
Odpowiedź: do zamarcia całej rośliny

Pytanie: Jak objawia się zjawisko szczerbowatości?
Odpowiedź: niewykształceniem części kłosków
Warschau (KL)

W latach 70. i 80. XX wieku śledztwo w sprawie zbrodni popełnionych przez Niemców w KL Warschau prowadziła z ramienia GKBZH sędzia Maria Trzcińska. W późniejszych latach działała ona bardzo aktywnie na rzecz upamiętnienia ofiar obozu. W 2002 roku Trzcińska opublikowała książkę Obóz zagłady w centrum Warszawy. Konzentrationslager Warschau, w której zawarła wyniki swoich dotychczasowych badań nad historią KL Warschau. Publikacja ta przyczyniła się w istotny sposób do przywrócenia pamięci o istnieniu niemieckiego obozu koncentracyjnego w centrum Warszawy. Gdy w 2007 roku IPN wydał książkę Bogusława Kopki Konzentrationslager Warschau. Historia i następstwa, w której zakwestionowano najważniejsze ustalenia Trzcińskiej, wydała ona kolejną książkę – zatytułowaną KL Warschau w świetle dokumentów – w której podtrzymała wszystkie swoje dotychczasowe ustalenia. Przedstawiały się one następująco:

Pytanie: W jakiej części miasta położony był KL Warschau?
Odpowiedź: centrum

Pytanie: Z jakiego powodu książkę Trzcińskiej z 2002 roku można uznać za znaczącą?
Odpowiedź: przyczyniła się w istotny sposób do przywrócenia pamięci o istnieniu niemieckiego obozu koncentracyjnego w centrum Warszawy

Pytanie: Jaka instytucja wydała publikację Kropki?
Odpowiedź: Instytut Pamięci Narodowej

Pytanie: W jaki sposób Trzcińska zareagowała na polemikę Kropki?
Odpowiedź: wydała ona kolejną książkę – zatytułowaną KL Warschau w świetle dokumentów – w której podtrzymała wszystkie swoje dotychczasowe ustalenia

Pytanie: Czy Trzcińska kwestią KL Warschau zajmowała się zawodowo?
Odpowiedź: tak
Warschau (KL)

KL Warschau stanowił także miejsce kaźni ludności Warszawy. Na terenie obozu oraz w rozciągających się wokół niego ruinach getta Niemcy masowo rozstrzeliwali polskich więźniów politycznych, zakładników schwytanych w czasie ulicznych łapanek, a także Żydów ujętych „po aryjskiej stronie”. W okresie od maja 1943 do końca lipca 1944 egzekucje odbywały się tam niemal codziennie. Miały miejsce przypadki, gdy w pojedynczych egzekucjach mordowano dziesiątki, a nawet setki Polaków i Żydów. W rozstrzeliwaniach uczestniczyli często esesmani z załogi KL Warschau, a ciała ofiar były palone w obozowym krematorium lub na stosach ułożonych na wolnym powietrzu (w obrębie obozu lub w jego sąsiedztwie). Do zbierania i palenia zwłok zmuszani byli żydowscy więźniowie zatrudnieni w tzw. komandzie śmierci. Po wykonaniu zadania członkowie komanda często byli likwidowani. Inną kategorią ofiar KL Warschau byli Żydzi ukrywający się w ruinach getta, których często odnajdywano podczas prac rozbiórkowych i rozstrzeliwano na miejscu.

Pytanie: Jacy Warszawiacy ginęli z rąk Niemców na terenie KL Warschau?
Odpowiedź: polscy więźniowie polityczni, zakładnicy schwytani w czasie ulicznych łapanek, a także Żydzi ujęci „po aryjskiej stronie”

Pytanie: Co działo się ze zwłokami ofiar zamordowanych przez Niemców na tym terenie?
Odpowiedź: były palone w obozowym krematorium lub na stosach ułożonych na wolnym powietrzu

Pytanie: Jakie osoby musiały zajmować się utylizacją ciał?
Odpowiedź: żydowscy więźniowie zatrudnieni w tzw. komandzie śmierci

Pytanie: Czy na osobach pracujących w komandzie śmierci również przeprowadzano egzekucje?
Odpowiedź: tak
Konkurs Piosenki Eurowizji 2002

Po zwycięstwie Estonii w finale konkursu w 2001 w mediach zaczęły pojawiać się głosy, jakoby telewizja ETV martwiła się o brak środków finansowych do odpowiedniego zorganizowania następnego konkursu. Doniesienia zdementował dyrektor generalny kanału ETV, Aare Urm oraz minister finansów Siim Kallas. Telewizja uruchomiła specjalne konta bankowe, na które można było wpłacać dotacje na przygotowanie konkursu. Pokryciem części kosztów przygotowań koncertu zainteresowany był Eesti Ühispank. Oficjalnym sponsorem konkursu została grupa telekomunikacyjna Eesti Telekom. Nadawca poświęcił prawie 8 milionów euro na zorganizowanie koncertu. Część kosztów przygotowania konkursu pokrył rząd Estonii, który przeznaczył m.in. 30 tys. euro na opłacenie firmy ochroniarskiej zapewniającej bezpieczeństwo uczestnikom konkusu.

Pytanie: Czy na pokrycie kosztów tego konkursu przeznaczone zostały też środki rządowe?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Na co między innymi wykorzystane zostały środki rządowe?
Odpowiedź: na opłacenie firmy ochroniarskiej zapewniającej bezpieczeństwo uczestnikom konkusu

Pytanie: W którym roku Estonia wygrała Eurowizję?
Odpowiedź: 2001

Pytanie: Czy na pokrycie kosztów tego wydarzenia uruchomiona została zrzutka?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jaka estońska stacja telewizyjna miała zorganizować to wydarzenie?
Odpowiedź: ETV
Konkurs Piosenki Eurowizji 2002

Finał 42. Konkursu Piosenki Eurowizji oglądało ok. 545 tys. mieszkańców Estonii, co dało stacji 49% udział na rynku w tym czasie antenowym. Retransmisję koncertu obejrzało 159 tys. Estończyków. Ze względu na dużą popularność hiszpańskiej reprezentantki, Rosy López, finał imprezy miało obejrzeć w Hiszpanii ponad 15 milionów telewidzów. Ostatecznie, koncert obejrzało 14,4 miliona hiszpańskich telewidzów, co dało nadawcy 85,2% udział na rynku. 5 tys. mieszkańców Grenady (rodzinnego miasta wokalistki) obejrzało konkurs na miejskim stadionie, gdzie odbył się specjalny pokaz koncertu. W Izraelu finał konkursu był drugim najchętniej oglądanym programem telewizyjnym w 2002, osiągając 34.6% wynik oglądalności. W Polsce konkurs obejrzało ok. 2,569 mln widzów.

Pytanie: Jak dużo estońskich telewidzów śledziło przebieg finału tego konkursu?
Odpowiedź: ok. 545 tys.

Pytanie: Z jakiego powodu miliony Hiszpanów oglądało finał 42. Konkursu Piosenki Eurowizji?
Odpowiedź: Ze względu na dużą popularność hiszpańskiej reprezentantki, Rosy López

Pytanie: Gdzie miało możliwość śledzić przebieg finału 42. Konkursu Piosenki Eurowizji wielu mieszkańców Grenady?
Odpowiedź: na miejskim stadionie

Pytanie: Jaki sukces osiągnął finał 42. Konkursu Piosenki Eurowizji na terenie Izraela?
Odpowiedź: był drugim najchętniej oglądanym programem telewizyjnym w 2002, osiągając 34.6% wynik oglądalności
Jedi

Poza nauką umiejętności praktycznych, dyplomacji i tym podobnych, Padawan musiał podczas szkolenia przede wszystkim nauczyć się, jak realizować postanowienia Kodeksu Jedi oraz radzić sobie z ciemną stroną Mocy. Aby stać się Rycerzem Jedi, Padawan musiał ukończyć szkolenie u swojego mistrza i przejść odpowiednią liczbę prób. Próby te nie były tylko formalne. Często rozumiano w ten sposób wydarzenia bezpośrednio dotyczące Padawana i jego życia, z którymi musiał sobie poradzić. Najczęściej ostateczna próba wiązała się ze stanięciem wobec wyjątkowo silnej pokusy lub ataku ciemnej strony (np. w przypadku Obi-Wana Kenobiego za taki moment uważa się pojedynek z Darthem Maulem). Kiedy opiekun i Rada Jedi uznali, że uczeń jest gotowy, mógł zostać pasowany na Jedi. Wtedy jeden Mistrz z Rady Jedi odcinał charakterystyczny dla Padawanów warkoczyk, a uczeń stawał się pełnoprawnym członkiem Zakonu.

Pytanie: Jaką wiedzę musiał posiąść kadet, aby uzyskać tytuł Jedi?
Odpowiedź: umiejętności praktyczne, dyplomacji i tym podobne, jak realizować postanowienia Kodeksu Jedi oraz radzić sobie z ciemną stroną Mocy

Pytanie: Kiedy przystępowano do pasowania na członka zakonu?
Odpowiedź: Kiedy opiekun i Rada Jedi uznali, że uczeń jest gotowy

Pytanie: Na czym polegało pasowanie nowego członka zakonu?
Odpowiedź: jeden Mistrz z Rady Jedi odcinał charakterystyczny dla Padawanów warkoczyk
Jedi

Przyznanie tytułu Rycerza oznaczało, że dany Padawan jest już gotowy, by samodzielnie wypełniać stające przed nim zadania. Pasowanie na Rycerza kończyło trenowanie ucznia u jego mistrza, chociaż nie kończyło jego nauki jako takiej. Rycerz Jedi mógł korzystać z dostępnych zasobów Zakonu oraz samodzielnie lub w zespołach wykonywać zadania stojące przed Zakonem Jedi. Mógł również szkolić padawanów – z reguły tylko jednego naraz, aby móc poświęcić mu potrzebną ilość czasu i uwagi. Jednakże Rycerz Jedi nie musi zostać mistrzem. Dlatego wielu Jedi kończy swoją „karierę” na tym stopniu.

Pytanie: Czy Rycerz Jedi musi obowiązkowo szkolić się, by zostać mistrzem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Dlaczego Rycerze Jedi zwykle szkolili tylko jednego podopiecznego naraz?
Odpowiedź: aby móc poświęcić mu potrzebną ilość czasu i uwagi

Pytanie: Jaki moment kończył okres treningu danego Padawana u jego mistrza?
Odpowiedź: pasowanie na Rycerza

Pytanie: Jakie przywileje zyskiwał Padawan z momentem uzyskania przez niego stopnia Rycerza Jedi?
Odpowiedź: mógł korzystać z dostępnych zasobów Zakonu oraz samodzielnie lub w zespołach wykonywać zadania stojące przed Zakonem Jedi. Mógł również szkolić padawanów

Pytanie: Czy Rycerze Jedi zazwyczaj licznie podejmowali starania, by zostać mistrzem?
Odpowiedź: nie
Dariusz Gnatowski

Niedługo potem wystąpił jako Pyzo w spektaklu będącym adaptacją powieści Ferdydurke Witolda Gombrowicza, wyreżyserowanym przez Macieja Wojtyszkę dla Teatru Telewizji. 20 grudnia 1986 zadebiutował w roli Mieczysława Walpurga w dramacie Wariat i zakonnica Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego w Teatrze STU w Krakowie. Z teatrem tym był związany przez całą karierę aktorską. W latach 1987–1988 oraz 1997–2001 współpracował ponadto z Teatrem Ludowym w krakowskiej Nowej Hucie.

Pytanie: Na podstawie jakiego utworu literackiego powstał spektakl w reżyserii Wojtyszki?
Odpowiedź: powieści Ferdydurke Witolda Gombrowicza

Pytanie: W jaką rolę wcielił się w Wariacie i zakonnicy?
Odpowiedź: Mieczysława Walpurga

Pytanie: Gdzie wystawiano sztukę Wariat i zakonnica?
Odpowiedź: w Teatrze STU w Krakowie

Pytanie: Czy w trakcie swojej kariery współpracował z tylko jednym krakowskim teatrem?
Odpowiedź: nie
Operacja Reservist

23 października oba slupy wraz z operatorami z SBS i żołnierzami kpt. Dickeya na pokładzie „Hartlanda” wypłynęły do Gibraltaru. Dzień później, na pokładzie parowca „Leinster”, wypłynął w tym kierunku batalion Marshalla, gdzie miał dotrzeć 12 dni później. 6 listopada o 22:30 w Gibraltarze przeładowano żołnierzy Marshalla na pokłady „Walneya” i „Hartlanda”, podczas czego „Walney” wpłynął na płyciznę podczas zmiany kotwicowiska. Peters zarządził transfer sił na wezwany w tym celu niszczyciel, ale po konsultacji z głównym mechanikiem „Walneya”, który zapewnił, że okręt nie jest tak bardzo uszkodzony by przenosić siły, rozkaz został odwołany. Do zespołu dołączyły też dwa kutry motorowe, po czym wyruszył on w rejs w kierunku celów operacji Torch, spotykając się po drodze z jednostkami płynącymi prosto z Anglii. 7 listopada żołnierze spędzili na pokładzie okrętów, gdzie zorganizowano odprawę przed operacją i wszyscy zapoznali się ze swoimi zadaniami. „Walney” i „Hartland” popłynęły w kierunku Oranu po odłączeniu się od eskortowanej przez siebie Grupy „5” Grupy Operacyjnej Centrum operacji Torch, skierowanej na plażę „Z” niedaleko Arziw.

Pytanie: Czy "Walney" został ostatecznie wykluczony z akcji?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co stało się z "Walney'em" podczas przygotowań do akcji?
Odpowiedź: wpłynął na płyciznę podczas zmiany kotwicowiska

Pytanie: Skąd nadpłynęło wsparcie dla zespołu, który wyruszył z Gibraltaru?
Odpowiedź: z Anglii

Pytanie: Który batalion miał wziąć udział w operacji Torch?
Odpowiedź: Marshalla