mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
KT-84

24 października 1956 roku jednostka została przekazana Polsce przez ZSRR, zaś miesiąc później, 24 listopada została pod oznaczeniem KT-84 (KT – kuter torpedowy) przyjęta w skład Marynarki Wojennej (wraz z bliźniaczymi kutrami KT-83, KT-85, KT-86 i KT-87). Okręt początkowo wchodził w skład Dywizjonu Ścigaczy Brygady Obrony Wodnego Rejonu Głównej Bazy, stacjonując na Helu. W kwietniu 1957 roku jednostka została przeniesiona do nowo powstałego Dywizjonu Kutrów Torpedowych, zmieniając rok później bazę na Gdynię. W listopadzie 1958 roku okręt został podporządkowany Brygadzie Kutrów Torpedowych, nadal operując z Gdyni. 1 stycznia 1960 roku numer burtowy okrętu został zmieniony na 411. 13 listopada 1964 roku okręt otrzymał tytuł najlepszego okrętu Marynarki Wojennej (wraz z „Błyskawicą” i „Bobrem”). W wyniku reorganizacji od 1965 roku Brygada Kutrów Torpedowych przyjęła nazwę 3. Brygady Kutrów Torpedowych, a okręt przydzielono do 1. Dywizjonu Kutrów Torpedowych. Od 31 maja 1971 roku jednostkę przyporządkowano do 1. Dywizjonu Kutrów Rakietowo-Torpedowych 3. Flotylli Okrętów. Podczas długoletniej służby kuter (podobnie jak inne polskie jednostki proj. 183) był intensywnie eksploatowany, uczestnicząc w ćwiczeniach i manewrach, a na jego pokładzie wyszkoliło się wielu morskich specjalistów. 19 września 1973 roku okręt został rozkazem Dowódcy Marynarki Wojennej (nr 040/Org.) skreślony z listy floty. Po raz ostatni banderę na kutrze opuszczono 25 października 1973 roku, a później stał na lądzie w Centrum Szkolenia Specjalistów Marynarki Wojennej w Ustce.

Pytanie: Jakie państwo przekazało Polsce KT-84?
Odpowiedź: ZSRR

Pytanie: Jakim numerem została oznaczona jednostka KT-84 na początku lat 60. XX wieku?
Odpowiedź: 411

Pytanie: Jaki tytuł zdobył KT-84 w 1964 roku?
Odpowiedź: najlepszego okrętu Marynarki Wojennej

Pytanie: Czy KT-84 pełnił służbę dłużej niż rok?
Odpowiedź: tak
You Can Dance – Po prostu tańcz

9 grudnia 2007 odbył się program Po prostu taniec, będący fuzją programów Taniec z gwiazdami i You Can Dance – Po prostu tańcz. Cztery gwiazdy zostały przydzielone do czwórki tancerzy z drugiego programu. Każda para zatańczyła po dwa tańce – standardowy oraz nowoczesny (m.in. hip-hop, jazz i modern jazz). Program prowadzili Kinga Rusin, Piotr Gąsowski i Katarzyna Skrzynecka, a występy par oceniali: Piotr Galiński, Michał Piróg, Iwona Pavlović i Agustin Egurrola. W konkursie wystąpili: Anna Guzik i Rafał Kamiński, Mateusz Damięcki i Anna Bosak, Justyna Steczkowska i Maciej Florek oraz Rafał Bryndal i Diana Staniszewska. W odcinku zwyciężyli Anna Guzik Rafał Kamiński.

Pytanie: Jakie programy telewizyjne zintegrował Po prostu taniec?
Odpowiedź: Taniec z gwiazdami i You Can Dance – Po prostu tańcz

Pytanie: W jakich stylach tanecznych musiały zaprezentować się pary w programie?
Odpowiedź: standardowym oraz nowoczesnym

Pytanie: Kto należał do trójki prowadzących w Po prostu taniec?
Odpowiedź: Kinga Rusin, Piotr Gąsowski i Katarzyna Skrzynecka

Pytanie: Kto pełnił funkcję jury w programie Po prostu taniec?
Odpowiedź: Piotr Galiński, Michał Piróg, Iwona Pavlović i Agustin Egurrola
Renata Gabryjelska

W 1995 zadebiutował jako aktorka rolą kobiecą w Girl Guide Juliusza Machulskiego. Pracowała jako reporterka dla telewizji Polsat i prowadziła program Pop Planeta dla Atomic TV. W latach 1997–2003 grała Ewę Kowalską w serialu Złotopolscy, co zapewniło jej ogólnopolską popularność. W 1999 jej reportaż z podroży po Afryce Wschodniej opublikowano w magazynie „Viva”. Współpracowała też z agencją public relations BCC. Zagrała też w serialach Tygrysy Europy oraz Tak czy Nie. Dwukrotnie pozowała do polskiej edycji „Playboya” (wydania: listopad 1999 i listopad 2002).

Pytanie: Kto wyreżyserował Girl Guide?
Odpowiedź: Juliusz Machulski

Pytanie: W jakiej telewizji występowała Gabryjelska?
Odpowiedź: Polsat

Pytanie: Czy zdjęcia Gabryjelskiej były w Playboyu?
Odpowiedź: tak
Zakopane

W 1824 r. Zakopane wraz z częścią Tatr zostało sprzedane węgierskiej rodzinie Homolacsów. W XVIII wieku w Kuźnicach zbudowano hutę żelaza (w XIX wieku był to największy zakład metalurgiczny w Galicji). Rozkwit Zakopanego rozpoczął się w drugiej połowie XIX w., kiedy to właściwości klimatyczne Zakopanego zaczął popularyzować Tytus Chałubiński. W 1876 r. Towarzystwo Tatrzańskie otworzyło w Zakopanem szkołę snycerską. W 1886 r. zostało oficjalnie uznane za uzdrowisko. W 1889 r. Zakopane liczyło już 3000 mieszkańców. W okresie tym dobra zakopiańskie pozostawały w rękach Eichborna i Pelza, Niemców, którzy prowadzili rabunkową gospodarkę leśną. W 1888 r. Pelz zbankrutował i jego majątki ziemskie zostały wystawione na licytację. Do licytacji stanął Niemiec, książę Christian Hohenlohe, który zapowiedział zamknięcie stacji klimatycznej i ograniczenie dostępu do Zakopanego dla przyjezdnych. Drugim uczestnikiem przetargu był Żyd Jakub Goldfinger, właściciel miejscowej fabryki papieru, który zamierzał w dalszym ciągu rabunkowo eksploatować tatrzańskie lasy. Pierwszą licytację w lutym wygrał Goldfinger, ale została ona unieważniona. Drugą licytację dóbr zakopiańskich wyznaczono na dzień 9 maja 1889. W tymże też roku kupił je na licytacji za 460 002 złote i 3 centy (wraz z dużą częścią Tatr) hrabia Władysław Zamoyski – „mąż opatrznościowy” Tatr polskich, który stworzył podwaliny obecnego parku narodowego. Nabyte obszary Zamoyski nieoficjalnie nazwał „Państwo Zakopane”. Nowy właściciel – pomimo znacznych trudności – znacznie zmodernizował Zakopane, budując wodociągi, pocztę, szkoły, muzea i inne budynki użyteczności publicznej. Zakładał też telefony i zalesiał stoki górskie. Z jego inicjatywy w latach 1899–1901 wybudowano linię kolejową Chabówka – Zakopane. W Kuźnicach działał prowadzony przez matkę i siostrę Zamoyskiego zakład dla dziewcząt, w którym wykształcenie zdobyło ok. 6 tys. młodych kobiet. Według austriackiego spisu ludności z 1900 r. w 1075 budynkach w Zakopanem na obszarze 6491 hektarów (gemeinde i gutsgebiete) mieszkało 5768 osób (gęstość zaludnienia 88,9 os./km²), z czego 5531 (95,9%) było katolikami a 234 (4,1%) wyznawcami judaizmu. W 1933 r. Zakopane uzyskało prawa miejskie.

Pytanie: Czym zajmowali się Eichborn i Pelz?
Odpowiedź: prowadzili rabunkową gospodarkę leśną

Pytanie: Dlaczego dobra, które posiadał Pelz, zostały zlicytowane?
Odpowiedź: Z powodu bankructwa

Pytanie: Czy druga licytacja Zakopanego została unieważniona?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Co wybudował Zamoyski w Zakopanem?
Odpowiedź: wodociągi, pocztę, szkoły, muzea i inne budynki użyteczności publicznej
Zakopane

Pod koniec XIX wieku Zakopane stało się ośrodkiem kulturalnym, odwiedzanym (lub zamieszkanym) przez takie sławne postacie polskiej kultury jak: Henryk Sienkiewicz, Władysław Orkan, Stanisław Witkiewicz, Stefan Żeromski, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Jan Kasprowicz, Mieczysław Karłowicz, Karol Szymanowski, Stanisław Ignacy Witkiewicz i inni. Stanisław Witkiewicz (ojciec) jest autorem tzw. stylu zakopiańskiego (zwanego też od jego nazwiska witkiewiczowskim) w budownictwie. Z pobytem letników, a później także osiedlającej się w Zakopanem inteligencji nastąpił rozwój turystyki i taternictwa. W 1873 r. zawiązało się Towarzystwo Tatrzańskie, którego celem było propagowanie wiedzy o Tatrach, badanie ich, ułatwienie turystyki, ochrona przyrody i popieranie miejscowego rozwoju. Wśród inicjatorów powstania Towarzystwa był Tytus Chałubiński, ks. Józef Stolarczyk, Walery Eljasz-Radzikowski i inni. Działalności tego Towarzystwa Zakopane zawdzięcza pierwsze oświetlenie, organizację poczty i telegrafu, budowę Dworca Tatrzańskiego. Rozwój taternictwa i powtarzające się wypadki były powodem powołania Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (1909). Inicjatorem jego powstania był przede wszystkim Mariusz Zaruski. Z pobytem letników związana jest także historia teatru w Zakopanem. Pierwsze przedstawienia wystawiane były przez zespoły amatorskie tworzone przez gości, ale już w 1892 r. Zakopane odwiedza zespół teatralny złożony z zawodowych aktorów. Powołany w 1900 r. Związek Przyjaciół Zakopanego zainicjował powstanie stałego teatru amatorskiego, a od 1904 r. sezonowego zespołu zawodowego. W Zakopanem występowała Helena Modrzejewska, Antonina Hoffman, Irena i Ludwik Solscy i inni. W latach międzywojennych działał w Zakopanem Teatr Formistyczny.

Pytanie: Czy Stanisław Witkiewicz stworzył styl zakopiański w literaturze?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W którym roku założono Towarzystwo Tatrzańskie?
Odpowiedź: 1873

Pytanie: Jaki był cel Towarzystwa Tatrzańskiego?
Odpowiedź: propagowanie wiedzy o Tatrach, badanie ich, ułatwienie turystyki, ochrona przyrody i popieranie miejscowego rozwoju
Australorzekotka szmaragdowa

Australorzekotka szmaragdowa należy do najpopularniejszych domowych płazów świata. Jej uległa natura, często karykaturalny wygląd i pokaźna długość życia czynią ją atrakcyjną dla amatorów egzotycznych zwierząt domowych. Poza tym należy ona do najłatwiejszych w utrzymaniu bezogonowych: cechują ją szeroka dieta i duża odporność na choroby. Często spotykanym problemem jest natomiast przekarmienie. Australorzekotka szmaragdowa ma tendencję do tycia, co ma miejsce zwłaszcza, jeśli dostaje za dużo pożywienia. Na wolności zużytkowuje ona energię podczas polowania. W niewoli zaś dostaje zwykle co prawda żywą zdobycz, ale na ograniczonej przestrzeni. Zmniejsza to wydatki energetyczne na polowanie, co skutkuje wzrostem masy ciała, a nieraz także chorobami układu pokarmowego. U otyłego przedstawiciela gatunku na czubku głowy i na grzbiecie gromadzi się warstwa tłuszczu, nadając zwierzęciu pękaty wygląd. Nawiązuje do tego kolejna nazwa w języku angielskim, "Dumpy Tree Frog".

Pytanie: Czy australorzekotkę szmaragdową można hodować w domu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy australorzekotka szmaragdowa często choruje?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Na jaką cechę australorzekotki szmaragdowej musi uważać hodowca?
Odpowiedź: tendencję do tycia

Pytanie: Co można zaobserwować jeśli zwierzę będzie otyłe?
Odpowiedź: na czubku głowy i na grzbiecie gromadzi się warstwa tłuszczu
Grzegorz Ciechowski

W 1998 została wydana przedostatnia płyta Republiki pt. Masakra, zawierająca przeboje, takie jak „Mamona”, „Raz na milion lat” czy „Odchodząc”. Później ukazały się tylko wznowienia dawnych nagrań oraz muzyka Ciechowskiego do filmu Wiedźmin (2001). Nagrania do nowej płyty grupy przerwała niespodziewana śmierć Ciechowskiego. Kilka gotowych piosenek, w tym „Śmierć na pięć”, wydano w następnym roku na płycie pt. Republika. Zespół zakończył działalność koncertem o nazwie „Kombinat”, który odbył się w ramach 23. Przeglądu Piosenki Aktorskiej 16 marca 2002.

Pytanie: Jakie popularne single znalazły się na płycie zatytułowanej "Masakra"?
Odpowiedź: „Mamona”, „Raz na milion lat” czy „Odchodząc”

Pytanie: Do jakiego filmu stworzył muzykę?
Odpowiedź: Wiedźmin

Pytanie: Z jakiego powodu przerwano nagrania do kolejnej płyty Republiki?
Odpowiedź: Śmierci Ciechowskiego

Pytanie: Czy po śmierci Ciechowskiego Republika wydała kolejną płytę?
Odpowiedź: tak
Nowa Zelandia na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010

Jedyną reprezentantką Nowej Zelandii w biathlonie na igrzyskach w Vancouver była Sarah Murphy. Jej występ był pierwszym w historii startem nowozelandzkiej zawodniczki w konkurencjach biathlonowych na igrzyskach olimpijskich. Wystąpiła w dwóch konkurencjach – w sprincie i biegu na 15 kilometrów, w obu plasując się na 82. miejscu. W sprincie straciła 3 minuty i 54,1 sekundy do zwyciężczyni – Anastasiji Kuźminy. Reprezentantka Nowej Zelandii wyprzedziła wówczas sześć zawodniczek. W biegu na 15 km strata Murphy do Tory Berger wyniosła 12 minut i 2,1 sekundy. Nowozelandka zdołała wyprzedzić cztery sklasyfikowane biathlonistki. Wyniki osiągnięte przez Murphy w sprincie i biegu indywidualnym nie były wystarczające, aby mogła ona wystartować w biegu pościgowym i masowym.

Pytanie: Czy w zawodach brało udział kilku zawodników z Nowej Zelandii?
Odpowiedź: nie

Pytanie: W jakiej dyscyplinie sportowej brała udział Murphy?
Odpowiedź: w biathlonie

Pytanie: W ilu konkurencjach na zawodach brała udział Murphy?
Odpowiedź: dwóch

Pytanie: Kto wygrał biathlon?
Odpowiedź: Anastasija Kuźmina
Nowa Zelandia na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010

Na kolejnych zimowych igrzyskach olimpijskich, które rozegrano w Albertville, po raz pierwszy reprezentantka Nowej Zelandii zdobyła medal. Srebrną medalistką w alpejskim slalomie kobiet została Annelise Coberger. Na tych samych igrzyskach po raz pierwszy wystąpili także nowozelandzcy łyżwiarze uprawiający short track. Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1998 w kadrze Nowej Zelandii znalazło się ośmioro sportowców, którzy wystąpili w sześciu dyscyplinach – w narciarstwie alpejskim, bobslejach, narciarstwie dowolnym, saneczkarstwie, snowboardingu i łyżwiarstwie szybkim. Cztery lata później po raz pierwszy na igrzyskach wystartowała skeletonistka z Nowej Zelandii, a w 2006 roku debiut olimpijski zaliczyli nowozelandzcy curlerzy.

Pytanie: Na których zimowych igrzyskach obywatelka Nowej Zelandii zdobyła medal?
Odpowiedź: w Albertville

Pytanie: W jakich zawodach brali udział nowozelandzcy łyżwiarze w Albertville?
Odpowiedź: short track

Pytanie: Ile osób liczyła nowozelandzka kadra w 1998 roku?
Odpowiedź: Osiem
John Porter

14 września 1980 w poznańskim klubie zarejestrowano koncert Porter Bandu i był to materiał na kolejną płytę. Jednak wydano go z dwuletnim opóźnieniem (gdy PB już nie istniał), a wszystko za sprawą tytułu – Mobilization. Ówczesna cenzura nie pozwoliła na wydanie płyty z takim tytułem, a Porter nie chciał z niego rezygnować. Potem zaczęły ukazywać się solowe albumy artysty, najpierw China Disco z muzyką zainspirowaną jazzem i funky. Kolejną klęską była nagrana w 1983 roku akustyczna płyta Magic Moments. Nie z powodu materiału, lecz złej promocji – przeszła niemal niezauważona. Przez kolejnych dziesięć lat pojawiło się kolejnych pięć płyt z jego piosenkami: One Love, Wings Inside, Life After Sex, It’s A Kid’s Life i Incarnation.

Pytanie: W jakim zespole grał John Frederick Porter?
Odpowiedź: Porter Band

Pytanie: Dlaczego płyta zatytułowana "Mobilization" ukazała się z kilkuletnim opóźnieniem?
Odpowiedź: Ówczesna cenzura nie pozwoliła na wydanie płyty z takim tytułem, a Porter nie chciał z niego rezygnować

Pytanie: Czy John Frederick Porter wydał solowy album?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Z jakiego powodu płyta "Magic moments" nie odniosła sukcesu na rynku?
Odpowiedź: złej promocji
John Porter

Największy sukces komercyjny odniósł w duecie z dawną wokalistką Varius Manx, Anitą Lipnicką. Na początek spróbowali jednego utworu. Utwór For You zarejestrowano w lutym 2002 i miał on się ukazać na płycie Porter Band Psychodelikatesy. Duet przez ponad kolejny rok nagrywał swoją pierwszą wspólną płytę; zostali parą w życiu osobistym. Materiał powstawał w Londynie i ostatecznie płyta została wydana całkowicie po angielsku w listopadzie 2003 pod tytułem Nieprzyzwoite piosenki. Pierwszy utwór, który promował płytę („Bones of Love”) nie schodził z I miejsca list przebojów 30 Ton, RMF FM itp. przez kilkadziesiąt tygodni. Mimo jednego teledysku i dwóch singli (drugim był Then and Now) osiągnęli niebywały sukces. Sprzedano ponad 100 tys. płyt, zdobyli Fryderyka 2003 w kategorii „Najlepszy album”, specjalną nagrodę telewizji Polsat i wiele innych nagród.

Pytanie: Jaki album miał zawierać piosenkę o tytule For You?
Odpowiedź: Psychodelikatesy

Pytanie: Czy Lipnicka i Porter weszli w relację romantyczną?
Odpowiedź: tak

Pytanie: W jakim mieście odbyły się nagrania do albumu Nieprzyzwoite piosenki?
Odpowiedź: Londynie

Pytanie: W jakiej kategorii Porterowi i Lipnickiej przyznano Fryderyka?
Odpowiedź: „Najlepszy album”
Kinga Baranowska

Wierzchołek Kanczendzongi, osiągnięty 18 maja 2009, jest najwyższym jak dotąd osiągnięciem Baranowskiej, a Polska została pierwszym krajem, którego przedstawicielki zdobyły wszystkie szczyty o wysokości ponad 8000 m. 6 września 2009 r. rozpoczęła kolejną wyprawę, której celem był najniższy z ośmiotysięczników, tybetańska Sziszapangma, szczytu jednak nie udało się zdobyć. 27 kwietnia 2010 r. Kinga Baranowska i Piotr Pustelnik stanęli na dziesiątym szczycie świata – Annapurnie. Jest to drugie polskie kobiece wejście na ten wierzchołek.

Pytanie: Jaki największy szczyt zdobyła Baranowska?
Odpowiedź: Kanczendzongę

Pytanie: Kiedy Baranowska zdobyła swój najwyższy szczyt?
Odpowiedź: 18 maja 2009

Pytanie: Czy Baranowska zdobyła Sziszapangmę?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Z kim Baranowska zdobyła szczyt?
Odpowiedź: z Piotrem Pustelnikiem
Tomasz Karolak

Debiutował w teatrze 16 grudnia 1995 w roli mistrza ceremonii w spektaklu „Biesy albo Mały Plutarch żywotów nieudanych” według powieści „Biesy” Fiodora Dostojewskiego w Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Występował w teatrach krakowskich: im. Juliusza Słowackiego (1997–1999), Sceny STU (1997–1999), Nowym w Łodzi (1999–2003, 2005) oraz teatrach warszawskich: Montownia (2002), Narodowym (2003–2004), Rozmaitości (2005) i Centrum Artystycznym M25 [Mińska 25] (2006). W 2003 podczas XXVIII Opolskich Konfrontacjach Teatralnych w Opolu odebrał nagrodę aktorską za rolę Drania w spektaklu „Kurka wodna” Witkacego w Teatrze Nowym w Łodzi.

Pytanie: Kiedy Karolak po raz pierwszy wystąpił na deskach teatralnych? 
Odpowiedź: 16 grudnia 1995

Pytanie: W jakim teatrze Karolak po raz pierwszy zagrał? 
Odpowiedź: Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie

Pytanie: W kogo wcielił się Karolak w spektaklu „Biesy albo Mały Plutarch żywotów nieudanych”?
Odpowiedź: mistrza ceremonii
Minuskuł 35 (Gregory-Aland)

W roku 1999 przystąpiono do przygotowania tekstu Ewangelii Jana według bizantyńskiej tradycji tekstualnej. Przy wyborze rękopisów minuskuł 35 został uznany za najlepszego przedstawiciela bizantyńskiego tekstu ze względu na regularną gramatykę i niewielkie odchylenia od późniejszych drukowanych wydań tekstu bizantyńskiego (zwłaszcza wydania patriarchalnego z 1904 roku). W roku 2007 ukazała się Ewangelia Jana (The Gospel According to John in the Byzantine Tradition, Deutsche Bibelgesellschaft, Stuttgart 2007). Tekst wydania różni się od rękopisu jedynie w 18 miejscach. 10 zmian dotyczy ortografii:

Pytanie: Jaki minuskuł był najlepszy do przygotowania tekstu Ewangelii?
Odpowiedź: 35

Pytanie: Dlaczego wybrano minuskuł o numerze 35?
Odpowiedź: ze względu na regularną gramatykę i niewielkie odchylenia od późniejszych drukowanych wydań tekstu bizantyńskiego

Pytanie: Ile ortograficznych zmian dokonano w tekście Ewangelii?
Odpowiedź: 10

Pytanie: W jakiej tradycji przygotowano Ewangelię Jana?
Odpowiedź: bizantyńskiej
Metamfetamina

Perwityna, czyli (+)-metamfetamina (o konfiguracji absolutnej S) powoduje bardzo silne pobudzenie seksualne. Osoby, którym podano znaczną ilość tego enancjomeru metamfetaminy, tracą zazwyczaj wszelką kontrolę nad swoimi odruchami seksualnymi. (–)-Metamfetamina nie ma tak silnych właściwości stymulujących popęd płciowy i ma mniejsze działanie euforyzujące. (+)-Metamfetamina działa dwa razy silniej euforyzująco od racematu (równomolowej mieszaniny obu enancjomerów) metamfetaminy. Z kolei racemat (rac)-metamfetamina działa ok. 1,5 razy silniej od racematu (rac)-amfetaminy.

Pytanie: Co dzieje się z człowiekiem po zażyciu perwityny?
Odpowiedź: Traci kontrolę nad swoimi odruchami seksualnymi

Pytanie: Czy perwityna wywołuje mocne pobudzenie seksualne po jej zażyciu?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Czy człowiek po zażyciu metamfetaminy ulega euforii?
Odpowiedź: tak

Pytanie: Jak metamfetamina działa w porównaniu do racematu metamfetaminy?
Odpowiedź: dwa razy silniej euforyzująco od racematu (równomolowej mieszaniny obu enancjomerów) metamfetaminy
Gaszerbrum I

Przez kolejne dwadzieścia lat szczyt nie budził emocji – wszak do zdobycia były inne, bardziej spektakularne wierzchołki w Himalajach i Karakorum. Po raz pierwszy na szczyt weszli Amerykanie, którzy dzięki refleksowi i determinacji zarezerwowali sobie możliwość atakowania Gaszerbruma I. W 1957 zdobyty został Broad Peak i do kompletu pozostały już tylko Sziszapangma (niedostępna z powodów politycznych, bo leżąca w Chinach), Dhaulagiri – na którego już ustawiły się kolejki, i właśnie Gaszerbrum I. Kierownikiem wyprawy został Nicolas Clinch, który dzięki swym organizacyjnym zdolnościom zdołał zebrać pieniądze potrzebne na zorganizowanie ekspedycji. 5 lipca 1958 pierwsi ludzie postawili stopy na drugim pod względem wysokości szczycie Karakorum. Byli to Andrew Kauffman i Pete Schoening. I znów nastała cisza, aż w końcu w 1975 roku w pięknym stylu wierzchołek osiągnęli Reinhold Messner i Peter Habeler, członkowie dwuosobowej wyprawy. Warto dodać, że podczas wspinaczki korzystali z obozu I polskiej wyprawy, która wówczas działała na Gaszerbrumach II i III.

Pytanie: Jaki szczyt zdobyto w 1957?
Odpowiedź: Broad Peak

Pytanie: Dlaczego nie można było zdobyć szczytu Sziszapangma?
Odpowiedź: z powodów politycznych

Pytanie: Kto przewodził ekspedycji na szczyt?
Odpowiedź: Nicolas Clinch

Pytanie: Co pomogło Clinchowi uzyskać fundusze na wyprawę?
Odpowiedź: dzięki swym organizacyjnym zdolnościom

Pytanie: Kiedy odkryto drugi szczyt Karakorum?
Odpowiedź: 5 lipca 1958
Half-Life

Half-Life doczekał się dwóch dodatków wyprodukowanych przez studio Gearbox Software i wydanych na platformę PC: Half-Life: Opposing Force (1999) oraz Half-Life: Blue Shift (2001). Historia przedstawiona w pierwszym z nich również dzieje się w ośrodku Black Mesa, w tym samym czasie co wydarzenia opisane w oryginalnej grze. Głównym bohaterem Opposing Force jest Adrian Shephard, jeden z żołnierzy Hazardous Environment Combat Unit, przysłanej w celu zatuszowania incydentu. Dodatek wprowadza do rozgrywki kilka nowych rodzajów broni oraz nowych bohaterów niezależnych, zarówno tych, którzy pomagają graczowi, jak i jego przeciwników. Na dodatek składa się 11 poziomów dostępnych dla gracza, co jest liczbą znacznie mniejszą w porównaniu do 19 poziomów z oryginalnego Half-Life’a.

Pytanie: O jakie elementy pierwszy dodatek wzbogacił grę?
Odpowiedź: wprowadza do rozgrywki kilka nowych rodzajów broni oraz nowych bohaterów niezależnych

Pytanie: Czy liczba poziomów do osiągnięcia zwiększyła się w drugim dodatku?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie są podobieństwa pomiędzy podstawową wersją gry a dodatkiem Opposing Force?
Odpowiedź: Historia przedstawiona w pierwszym z nich również dzieje się w ośrodku Black Mesa, w tym samym czasie co wydarzenia opisane w oryginalnej grze

Pytanie: Ile dodatków zostało stworzonych do Half-Life?
Odpowiedź: Half-Life doczekał się dwóch dodatków
Half-Life

Będąc świadomym trudności jakie mogą spotkać twórców modów przy pracy z nowym silnikiem, Valve stworzyło specjalny port do Half-Life’a (nazwany Half-Life: Source) oraz Counter-Strike’a na silnik Source. Half-Life: Source nie zawiera żadnych nowych rozwiązań w rodzaju, znanego z Blue Shift, High Definition Pack. Stanowił jedynie implementację oryginalnego kodu źródłowego do nowej architektury silnika, która jednak, dzięki zastosowaniu shadera pikseli i wierzchołków, pozwalała na uzyskanie bardziej realistycznej wody i związanych z nią efektów, jak również znaną z Half-Life 2 fizykę obiektów. Oprócz tego Half-Life: Source wzbogacono o efekt dynamicznego oświetlenia, cieniowanie wierzchołkowe, system mapowania cienia, większą rozdzielczość grafiki, miękkie cienie renderowanych tekstur oraz tzw. skybox, który zastąpił wcześniejsze prerenderowane 16-bitowe bitmapy nieba. Port posiada zatem zalety silnika Source i pozwala na kontrolowanie słabych punktów, które w nim dostrzeżono. Half-Life: Source udostępniono w specjalnej edycji Half-Life 2 lub samodzielnie do ściągnięcia przez platformę Steam.

Pytanie: Jakie studio gier wyprodukowało Half-Life'a?
Odpowiedź: Valve

Pytanie: Jaki silnik był wpisany w Counter-Strike'a?
Odpowiedź: Source

Pytanie: Jaki efekt udało się uzyskać Valve dzięki użyciu techniki shadera pikseli i wierzchołków?
Odpowiedź: Bardziej realistyczna woda, efekty z nią związane, oraz fizyka obiektów