mzasada/poquad_v2 huggingface dataset:
Piotr Fronczewski

W latach 70. wraz z Janem Pietrzakiem i Krystyną Jandą był inwigilowany przez SB w ramach akcji wymierzonej przeciwko twórcom Kabaretu Pod Egidą – oferowano wyjazdy zagraniczne w zamian za podpisanie tzw. lojalki, której jednak nigdy nie podpisał. Powodem zainteresowania służb specjalnych był również fakt, że Piotr Fronczewski w 1977 podpisał apel Komitetu Obrony Robotników w obronie robotników Radomia i Ursusa uczestniczących w protestach czerwcowych. 26 stycznia 1977 Służba Bezpieczeństwa rozpoczęła rozpracowanie Fronczewskiego w ramach Sprawy Operacyjnego Rozpracowania o kryptonimie "As". Do jego inwigilacji wykorzystano licznych tajnych współpracowników, podsłuch telefoniczny i kontrolę korespondencji. Po wprowadzeniu stanu wojennego wraz z innymi artystami przyłącza się do bojkotu państwowych mediów, co też odnotowano w zebranej dokumentacji. SB próbowała pozyskać go do współpracy w charakterze tajnego współpracownika stosując wobec szantaż wykorzystując fakt prowadzenia samochodu pod wpływem alkoholu. Piotr Fronczewski nie zgodził się na współpracę, ponadto treść prowadzonych z nim rozmów ujawnił znajomym. Służba Bezpieczeństwa podjęła bezskuteczne próby skompromitowania aktora w środowisku artystycznym, ostatecznie zakończyła prowadzenie sprawy 26 listopada 1986 i zebrane materiały zostały złożone do archiwum MSW. Obecnie znajdują się w Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej pod sygnaturą AIPN 01322/775.

Pytanie: Dlaczego Fronczewski był obserwowany w latach 70.?
Odpowiedź: w ramach akcji wymierzonej przeciwko twórcom Kabaretu Pod Egidą

Pytanie: Co proponowano Fronczewskiemu za poświadczenie lojalki?
Odpowiedź: wyjazdy zagraniczne

Pytanie: W jaki sposób monitorowano Fronczewskiego podczas akcji "As"?
Odpowiedź: wykorzystano licznych tajnych współpracowników, podsłuch telefoniczny i kontrolę korespondencji

Pytanie: Co do szantażu Fronczewskiego chciały wykorzystać służby?
Odpowiedź: fakt prowadzenia samochodu pod wpływem alkoholu

Pytanie: Kiedy sprawa dotycząca Fronczewskiego została zamknięta?
Odpowiedź: 26 listopada 1986
Piotr Fronczewski

Po ukończeniu studiów z wyróżnieniem w 1968 zaczął grać w warszawskim Teatrze Narodowym, z którego po roku odszedł, by rozpocząć pracę w Teatrze Współczesnym. W 1973 przeszedł do kierowanego przez Gustawa Holoubka Teatru Dramatycznego, w którym występował przez kolejne dziesięć lat – grał m.in. Henryka w Ślubie, księcia Filipa w Iwonie, księżniczce Burgundy, hrabiego Szarmę w Operetce, Błazna w Król Lear czy tytułowych bohaterów w Bartleby, Hamlecie i Kaliguli. W tym czasie występował również w kabaretach, m.in. w Kabarecie Pod Egidą Jana Pietrzaka i Kabarecie Olgi Lipińskiej.

Pytanie: Na deskach jakiego teatru debiutował Fronczewski?
Odpowiedź: Teatru Narodowego

Pytanie: Jak długo Fronczewski grał w Teatrze Narodowym?
Odpowiedź: rok

Pytanie: Czy w Teatrze Dramatycznym Holoubka Fronczewski grał dłużej niż 10 lat?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Na rzecz jakiego teatru Fronczewski porzucił Teatr Narodowy?
Odpowiedź: Teatru Współczesnego
Reprezentacja Holandii w piłce nożnej mężczyzn

Następcą van Bastena został Bert van Marwijk, który z piłkarzami wprowadzonymi przez niego do reprezentacji (plus Mark van Bommel i Gregory van der Wiel) zdobył srebrny medal na mundialu w 2010. W prasowych komentarzach zwracano uwagę na to, że chociaż van Marwijk był kontynuatorem koncepcji gry stworzonej przez van Bastena, to – inaczej niż jego poprzednik – rozsądniej wykorzystywał potencjał ofensywny zawodników, i przez to na mundialu Holendrzy nie zagrali ani jednego tak efektownego meczu, jak z Włochami czy Francją na mistrzostwach Europy. Selekcjoner wolał oszczędzać siły na decydujące spotkania nawet kosztem widowiskowego stylu gry oraz – jak sam podkreślał – położyć większy nacisk na grę w obronie. Taktyka van Marwijka odniosła sukces – Holendrzy po raz pierwszy od 1978 roku zagrali w finale mistrzostw świata, jednak – podobnie jak wtedy – zakończyli turniej na drugim miejscu; tym razem ulegli 0:1 Hiszpanii. W drodze do finału pokonali m.in. Danię, Brazylię i Urugwaj. Jednak kolejny wielki turniej okazał się dla Holendrów porażką.

Pytanie: Kto poprzedzał van Marwijka na stanowisku trenera?
Odpowiedź: van Basten

Pytanie: Jakie wyróżnienie zdobyła drużyna piłkarska na turnieju w 2010 roku?
Odpowiedź: srebrny medal

Pytanie: Jaką przewagę nad van Bastenem wykazywał van Marwijk?
Odpowiedź: rozsądniej wykorzystywał potencjał ofensywny zawodników

Pytanie: Jakim wynikiem zakończył się mecz Holandia-Hiszpania w finale?
Odpowiedź: 0:1
Reprezentacja Holandii w piłce nożnej mężczyzn

Po tym niepowodzeniu do pracy w kadrą po raz kolejny powrócił Rinus Michels. Ponownie zaufał zawodnikom, z którymi w 1988 roku zdobył mistrzostwo Europy. Jednak inaczej niż na turnieju cztery lata wcześniej Holendrzy odpadli w fazie półfinałowej: po wygraniu grupy (m.in. ze Szkocją i Niemcami) w meczu decydującym o grze w finale spotkali się z Duńczykami, z którymi przegrali dopiero po serii rzutów karnych (4:5). Wśród komentatorów nie było zgodności, co do przyczyn porażki Holendrów. Niektórzy podkreślali brak szczęścia w konkursie jedenastek, inni zaś wskazywali słabszą formę w ostatnim meczu liderów, Ruuda Gullita i przede wszystkim Marca van Bastena, który nie wykorzystał rzutu karnego. Euro 1992 było jednym z ostatnich turniejów, na którym o obliczu Pomarańczowych decydowało pokolenie triumfatorów Euro 1988. I ostatnim, na którym wspólnie wystąpiło trio van Basten – Gullit – Rijkaard.

Pytanie: Na jakim etapie holenderska reprezentacja zakończyła swój występ na Mistrzostwach Europy 1992?
Odpowiedź: w fazie półfinałowej:

Pytanie: Jaki element gry przesądził o wyniku półfinałowego meczu Holandii?
Odpowiedź: rzuty karne

Pytanie: Co, zdaniem komentatorów, przyczyniło się do przegranej przeciwko Danii?
Odpowiedź: Niektórzy podkreślali brak szczęścia w konkursie jedenastek, inni zaś wskazywali słabszą formę w ostatnim meczu liderów, Ruuda Gullita i przede wszystkim Marca van Bastena, który nie wykorzystał rzutu karnego

Pytanie: Jacy zawodnicy reprezentacji Holandii po raz ostatni pojawili się razem na boisku podczas Mistrzostw Europy 1992?
Odpowiedź: van Basten – Gullit – Rijkaard
Loxodon macrorhinus

Gatunek ten jest poławiany komercyjnie na potrzeby handlu na wszystkich obszarach swojego występowania. Największy popyt na ten gatunek istnieje u wybrzeży Indii, gdzie jego mięso uznawane jest za przysmak. U wybrzeży Australii jest to jeden z najczęściej łowionych gatunków rekinów. Z uwagi na niewielkie rozmiary, jego płetwy oraz wątroby nie mają większego znaczenia ekonomicznego. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i Jej Zasobów wpisała go do Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych w kategorii gatunków najmniejszej troski z uwagi na stosunkowo duży potencjał reprodukcyjny.

Pytanie: Gdzie jest największe zapotrzebowanie na mięso Loxodona macrorhinusa?
Odpowiedź: u wybrzeży Indii

Pytanie: Czy Loxodon macrorhinus jest dużym rekinem?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Pod jakim znaczeniem widnieje gatunek Loxodon macrorhinus w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych? 
Odpowiedź: najmniejszej troski

Pytanie: Co jest przyczyną zakwalifikowania Loxodon macrorhinus jako gatunek najmniejszej troski?
Odpowiedź: stosunkowo duży potencjał reprodukcyjny
Loxodon macrorhinus

Dorosłe osobniki osiągają maksymalnie do 100 cm długości. Nie stwierdzono dymorfizmu płciowego w odniesieniu do wielkości ciała. L. macrorhinus ma wydłużony, wrzecionowaty korpus i wąską, ostro zakończoną głowę z szerokim V-kształtnym otworem gębowym. W szczękach mieści się kilka rzędów heterodontycznych zębów (inne w każdej ze szczęk). Pierwszy z nich ułożony jest pionowo, a każdy kolejny coraz bardziej pochylony ku tyłowi. W razie utraty któregoś z zębów na jego miejsce przesuwa się następny z kolejnego rzędu. Ostre, mocno wygięte na boki zęby posiadają piłkowane krawędzie i masywne podstawy. Zęby szczęki są szersze i masywniejsze niż gładkie, wąskie zęby żuchwy. Na dolnej stronie pyska po obu stronach znajdują się małe, wąskie nozdrza z trójkątnymi, drobnymi fałdami skórnymi na zewnętrznej krawędzi. Proporcjonalne duże okrągłe oczy wyposażone w fałdy półksiężycowate spojówek (ochraniające migotkę) i posiadają okrągłą źrenicę. Za nimi znajdują się niewielkie, owalne tryskawki. Rekin ten ma pięć niedużych, równych szczelin skrzelowych. Na spodzie pyska widoczne są liczne elektroreceptory zwane ampułkami Lorenziniego.

Pytanie: Jak duży może urosnąć loxodon macrorhinus?
Odpowiedź: do 100 cm

Pytanie: Jaki kształt ma paszcza Loxodon macrorhinus?
Odpowiedź: Kształt V

Pytanie: Co dzieje się, gdy loxodon macrorhinus straci ząb?
Odpowiedź: na jego miejsce przesuwa się następny z kolejnego rzędu

Pytanie: Jaką funkcję pełnią u loxodon macrorhinus fałdy półksiężycowate spojówek?
Odpowiedź: ochraniają migotkę
Tomasz Mackiewicz

W 2009 zdobył samotnie Chan Tengri w Tienszanie, z której to wyprawy w 2014 wyprodukował dokumentalny film krótkometrażowy pt. „Jak dobrze być poziomką”. Następnie wielokrotnie, początkowo z Markiem Klonowskim, usiłował dokonać zimowego wejścia na Nanga Parbat, który był wówczas, obok K2, jednym z dwóch niezdobytych jeszcze zimą szczytów Korony Himalajów i Karakorum. Dla niedysponujących dużym budżetem wspinaczy istotne było także to, że zimowe pozwolenie od władz pakistańskich było trzydziestokrotnie tańsze od tego na okres letni, ponadto w zimie szczyt atakowali nieliczni tylko wspinacze. Swój projekt zdobycia góry nazwali Nanga Dream. Podczas wspinaczki z Klonowskim osiągnął wysokość 7400 metrów, z kolei na przełomie 2015 i 2016, wraz z Francuzką Élisabeth Revol, dotarł na wysokość 7200 metrów. W tym czasie kilka zespołów próbowało zdobyć Nanga Parbat, w tym Marek Klonowski z zespołem; pierwszy raz udało się to w lutym 2016 międzynarodowej ekipie w składzie Simone Moro, Alex Txikon i Muhammad Ali. Mackiewicz kwestionował to osiągnięcie, twierdząc, że nie dotarli na sam szczyt góry. Nanga Parbat była jedynym ośmiotysięcznikiem, na który się wspinał.

Pytanie: Jak nazywał się film o Chan Tengri autorstwa Mackiewicza?
Odpowiedź: „Jak dobrze być poziomką”

Pytanie: Do jakiego gatunku filmowego należy „Jak dobrze być poziomką”?
Odpowiedź: dokumentalnego

Pytanie: Z kim Mackiewicz próbował zdobyć Nanga Parbat zimą?
Odpowiedź: z Markiem Klonowskim

Pytanie: Jaką porą roku Mackiewicz chciał wejść na Nanga Parbat?
Odpowiedź: zimą
Tomasz Mackiewicz

Mackiewicz (po raz siódmy) z Élisabeth Revol (po raz czwarty) podjęli kolejną próbę wejścia zimowego (w stylu alpejskim i sportowym bez wspomagania tlenem z butli) na Nanga Parbat w styczniu 2018 i według niektórych źródeł, wieczorem 25 stycznia oboje dotarli na szczyt. Podczas schodzenia pogoda uległa załamaniu. Według relacji Élisabeth Revol Tomasz Mackiewicz nabawił się choroby wysokościowej, ślepoty śnieżnej oraz licznych odmrożeń. Francuzka sprowadziła partnera do wysokości około 7200 metrów i 26 stycznia wyruszyła w dalszą drogę powrotną, zostawiając go w szczelinie. Zgodnie z opinią doktora Frédérica Champly’ego, francuskiego specjalisty od medycyny wysokogórskiej, w momencie rozstania Polak przejawiał objawy obrzęku płuc w ostatnim stadium i na tej wysokości mógł jeszcze przeżyć nie więcej niż trzy do pięciu godzin. 27 stycznia na ratunek wspinaczom wyruszyli członkowie polskiej Narodowej Wyprawy Zimowej na K2 – Adam Bielecki, Denis Urubko, Piotr Tomala i Jarosław Botor – którzy zostali przetransportowani śmigłowcem spod K2 na Nanga Parbat (na około 4800 m n.p.m.). Bielecki i Urubko dotarli w rekordowym czasie (około 8 godzin), po nocnej wspinaczce, do Élisabeth Revol, z którą spotkali się na wysokości około 6000 metrów 28 stycznia tuż przed drugą w nocy czasu pakistańskiego. Zespół sprowadził himalaistkę na teren dostępny dla śmigłowców ratunkowych, jednak nie zdecydował się na wyruszenie po Mackiewicza ze względu na zbliżające się załamanie pogody i nikłe szanse powodzenia akcji ratunkowej. Mimo to wyprawa ratunkowa odbiła się szerokim echem w polskich i zagranicznych mediach i została doceniona za postawę uczestników.

Pytanie: Jakich urazów doznał Mackiewicz, zgodnie ze słowami Revol?
Odpowiedź: choroby wysokościowej, ślepoty śnieżnej oraz licznych odmrożeń

Pytanie: Gdzie Revol porzuciła Mackiewicza?
Odpowiedź: w szczelinie

Pytanie: Jakie dolegliwości doskwierały Mackiewiczowi, według doktora Frédérica Champly’ego?
Odpowiedź: objawy obrzęku płuc w ostatnim stadium

Pytanie: Dlaczego zespół ratunkowy nie ruszył na pomoc Mackiewiczowi?
Odpowiedź: ze względu na zbliżające się załamanie pogody i nikłe szanse powodzenia akcji ratunkowej
Roman Abramowicz

Jeden z najbogatszych ludzi świata, uważany również za najzamożniejszego człowieka pochodzącego z Europy Wschodniej. W 2021 r. Forbes wycenił jego majątek na 14,9 mld dolarów amerykańskich. Do wielkiej fortuny doszedł w pierwszej połowie lat 90., dzięki interesom prowadzonym wspólnie z Borysem Bierezowskim. Przez wiele lat był właścicielem przedsiębiorstwa petrochemicznego Sibnieft, jednak w 2005 r. odsprzedał je Gazpromowi. Za czasów prezydentury Borysa Jelcyna należał do tzw. grupy kremlowskiej, zaś od początku nowego tysiąclecia uchodził za oligarchę luźno powiązanego z Kremlem. W 2000 r. został gubernatorem Czukockiego Okręgu Autonomicznego, a urząd ten sprawował do 3 lipca 2008.

Pytanie: Na jaką kwotę opiewał dobytek przedsiębiorcy zgodnie z ustaleniami Forbesa?
Odpowiedź: 14,9 mld dolarów amerykańskich

Pytanie: Co było przyczyną zgromadzenia tak dużego majątku przez przedsiębiorcę?
Odpowiedź: interesy prowadzone wspólnie z Borysem Bierezowskim

Pytanie: Jaka spółka odkupiła Sibnieft?
Odpowiedź: Gazpromowi
Bielik

W skład diety bielików wchodzi wiele gatunków zwierząt, co jest pochodną szerokiego zasięgu geograficznego tego gatunku. Jednym z najważniejszych źródeł pokarmu bielików są ryby – np. w populacji grenlandzkiej stanowią one większość (93%) konsumowanego pokarmu, podobnie na Mazurach (74%) i w północnych Niemczech (77%). Ogółem w diecie bielików odnotowano około 70 gatunków ryb słono- i słodkowodnych. Spośród nich tymi, które stwierdzano najczęściej, są: dorsze, zębacze smugowe, tasze, łososie, golce, szczupaki, leszcze, płocie, wzdręgi, karpie, karasie, miętusy i sieje. Bieliki wybierają osobniki pływające przy powierzchni wody (zwykle nie głębiej niż do 1 m) słabsze, chore, świeże lub śnięte. Z badań nad bielikami żerującymi nad jeziorami w północnych Niemczech wynika, że skład gatunkowy ryb złowionych przez bieliki różni się od obsady gatunkowej ryb w jeziorach: bieliki unikają polowania na okonie, także węgorze i płocie są reprezentowane w diecie bielika rzadziej, niż by to wynikało z częstości ich występowania w środowisku. Bieliki chwytają ryby o różnej wielkości: od 0,1 kg do 6–8 kg. W literaturze są informacje o atakach na znacznie większe ryby, o masie nawet ok. 15 kg – niekiedy osobniki, które zaatakowały tak dużą rybę, nie były w stanie unieść jej w powietrze i musiały holować ją w wodzie do brzegu. Atak na zbyt dużą rybę może skończyć się śmiercią ptaka wskutek utopienia – odnotowano złapanie dużego halibuta, w którego grzbiecie tkwiła wbita szponami noga bielika. Bieliki preferują chwytanie ryb o średniej wielkości ciała: o długości od 30 do 50 cm, i masie od ok. 0,5 kg do 3 kg (średnio około 0,94 kg).

Pytanie: Jaką masą zazwyczaj charakteryzują się ryby, które łowią orły?
Odpowiedź: od 0,1 kg do 6–8 kg

Pytanie: Jaki może być skutek złowienia przez drapieżnika zbyt dużej ryby?
Odpowiedź: śmierć ptaka

Pytanie: Jaki udział diety grenlandzkiego gatunku stanowią ryby?
Odpowiedź: 93%
Bielik

Zakres wielkości ptaków, na które polują bieliki, jest duży: od ptaków wielkości szpaka aż do tak dużych jak łabędzie krzykliwe. Najczęściej łupem bielików pada ptactwo wodne: głównie kaczki, gęsi, nurzyki, nurniki, perkozy, a także żurawie, kormorany, mewy i rybitwy. Bieliki preferują łowy na nurkujące ptaki wodne, zwłaszcza na edredony i łyski, udział tego ostatniego gatunku w pokarmie bielików stanowić może nawet 33–73%. Kaczki pływające, będące sprawniejszymi lotnikami, są atakowane relatywnie rzadziej. Jedynie w trakcie pierzenia, gdy są nielotne, również one mogą stanowić znaczącą część diety. Spośród nich, ze względu na rozprzestrzenienie, najczęściej łupem bielików padają krzyżówki. Stwierdzono też żerowanie bielików na około 60 gatunkach ptactwa lądowego, m.in.: pardwy, głuszce, cietrzewie, gawrony, wrony, bażanty i gołębie. Znaczenie ptaków lądowych jako źródła pożywienia dla bielika jest jednak niewielkie, lokalnie jedynie krukowate mogą stanowić większy udział w diecie bielików. W 2010 odnotowano, że coraz częściej ofiarą bielików padają też bociany i ich pisklęta.

Pytanie: Na jakie wodne ptaki poluje orzeł bielik?
Odpowiedź: głównie kaczki, gęsi, nurzyki, nurniki, perkozy, a także żurawie, kormorany, mewy i rybitwy

Pytanie: W jakich okolicznościach orzeł bielik może spróbować zapolować na kaczki pływające?
Odpowiedź: w trakcie pierzenia, gdy są nielotne

Pytanie: Na jaki gatunek kaczki najczęściej poluje ten orzeł?
Odpowiedź: krzyżówki

Pytanie: Jakie przykładowe gatunki ptaków lądowych padają ofiarą bielika?
Odpowiedź: pardwy, głuszce, cietrzewie, gawrony, wrony, bażanty i gołębie
Wojna wietnamska

W 1958 roku, na 15. plenum Wietnamskiej Partii Pracujących, Biuro Polityczne większością głosów (wbrew Hồ Chí Minhowi) podjęło decyzję o poparciu powstania komunistycznego na południu. Od tej chwili rozpoczęto przerzucanie na terytorium Republiki Wietnamu kadr partii komunistycznej i żołnierzy – pierwszych kilka tysięcy wysłano do Wietnamu Południowego już w 1959 roku. Podjęto też budowę tzw. szlaku Ho Chi Minha, służącego do transportu na Południe oddziałów wojskowych i zaopatrzenia. Szlak biegł z Wietnamu Północnego wzdłuż granicy Wietnamu Południowego przez kontrolowane przez wietnamskich komunistów tereny Laosu i Kambodży.

Pytanie: Jakie powstanie poparło Biuro Polityczne?
Odpowiedź: komunistyczne

Pytanie: W którym roku wysłano pierwszych żołnierzy do Wietnamu Południowego? 
Odpowiedź: 1959

Pytanie: Po co zbudowano szlak Ho Chi Minha?
Odpowiedź: do transportu na Południe oddziałów wojskowych i zaopatrzenia

Pytanie: Jaka była trasa szlaku Ho Chi Minha?
Odpowiedź: z Wietnamu Północnego wzdłuż granicy Wietnamu Południowego przez kontrolowane przez wietnamskich komunistów tereny Laosu i Kambodży

Pytanie: Podczas jakiego wydarzenia podjęto decyzję o poparciu powstania komunistycznego?
Odpowiedź: na 15. plenum Wietnamskiej Partii Pracujących
Wojna wietnamska

W 1971 roku, w ramach operacji Lam Sơn 719, armia Wietnamu Południowego licząca 20 tys. żołnierzy (później wsparta dodatkowymi 10 tys.; lądowe siły amerykańskie miały zakaz przekraczania granicy) przy wsparciu lotnictwa USA, dokonała inwazji na Laos, aby zniszczyć stacjonującą tam armię północnowietnamską w sile 50 tys. żołnierzy, wspomaganą przez 17 tys. bojowników Pathet Lao. Armia Wietnamu Północnego, stacjonująca w Laosie, mająca na celu zaatakowanie Wietnamu Południowego, zgromadziła siły uderzeniowe dysponujące 18 tys. ton sprzętu wojskowego (w tym czołgi, działa przeciwlotnicze i artylerię) i zaopatrzenia. Ataki wojsk Wietnamu Południowego (ARW) skoncentrowały się w rejonie szlaku Ho Chi Minha na terytorium Laosu, w odległości 35 km od granicy i kluczowej bazy zaopatrzeniowej Wietkongu w miejscowości Xépôn, która została zniszczona. Mimo początkowych sukcesów siłom inwazyjnym udało się jedynie na kilka miesięcy rozbić infrastrukturę Wietkongu w Laosie. Z tego punktu widzenia ofensywa była porażką. Amerykańskie straty wyniosły 176 zabitych, 42 zaginionych i 1942 rannych. Wietnam Południowy stracił 6 tys. ludzi. W czasie ofensywy zginęło 13,5 tys. żołnierzy Wietkongu i Pathet Lao (według strony północnowietnamskiej straty ARW miały być prawie dwukrotnie większe od strat poniesionych przez siły komunistyczne). Na wiosnę 1972 roku siły i infrastruktura Wietkongu i Pathet Lao w Laosie były praktycznie odbudowane i gotowe do działań ofensywnych.

Pytanie: Przez kogo w tym ataku wspierana była armia Wietnamu Południowego?
Odpowiedź: lotnictwo USA

Pytanie: Kto był celem tego ataku Wietnamczyków z Południa?
Odpowiedź: armia północnowietnamska, bojownicy Pathet Lao

Pytanie: W jakim rejonie skoncentrowali swój atak Wietnamczycy z Południa?
Odpowiedź: szlaku Ho Chi Minha na terytorium Laosu

Pytanie: Jakim rezultatem, z uwagi na cele infrastrukturalne, skończył się ten atak dla Wietnamu Południowego?
Odpowiedź: porażką
Birger Ruud

Na początku lutego 1937 zajął pierwsze miejsce w zawodach rozgrywanych w ramach Tygodnia Sportów Zimowych w Garmisch, dystansując drugiego w klasyfikacji Raymonda Sørensena o 16 punktów. Dziesięć dni później, w Chamonix zdobył piąty w swej karierze złoty medal mistrzostw świata. Dały mu go skoki na 60,5 m i 65,5 m (rekord obiektu). Drugi był znów Andersen, tym razem ze stratą 2,4 pkt. Konkurs skoków na Festiwalu w Oslo Ruud zakończył na trzeciej pozycji. Ustanowił też rekord skoczni w szwajcarskim Wengen (65 m). Po raz pierwszy w karierze stanął na podium mistrzostw Norwegii, zdobywając srebrny medal.

Pytanie: Na której pozycji uplasował się skoczek na zawodach w Garmisch?
Odpowiedź: pierwszej

Pytanie: Jaki jest rekord skoczni w Chamonix?
Odpowiedź: 65,5 m

Pytanie: Na którym miejscu uplasował się skoczek w Oslo Ruud?
Odpowiedź: trzecim
Birger Ruud

Dwa tygodnie przed olimpiadą w Garmisch-Partenkirchen Ruud skacząc 74 m i 76 m przegrał na obiekcie olipijskim ze Szwedem Svenem Erikssonem o 6,7 pkt. Obu udało się też pobić rekord innej miejscowej skoczni, Kochelberg, poprawiając go na 71 m. Na igrzyskach Ruud wziął najpierw udział w kombinacji alpejskiej, w której był czwarty, choć z czasem 4:47,4 wygrał zjazd, w trakcie którego część trasy pokonał skokiem. W przejazdach slalomowych uzyskał osiemnasty i piąty czas, co dało mu w tej konkurencji szóstą lokatę. Po zsumowaniu wyników za zjazd i slalom jego strata do trzeciego w klasyfikacji Francuza Émile’a Allaisa wyniosła 1,31 pkt. Medal kosztowało Ruuda ominięcie bramki podczas slalomu. W ostatnim dniu igrzysk, 16 lutego, odbył się konkurs skoków, który obserwowało 200 tysięcy widzów. Skok na 75 m w dobrym stylu dał Norwegowi przodownictwo w pierwszej serii. Metr dalej wylądował Eriksson, który wyprzedził Ruuda o 0,6 pkt. Zawodnik z Kongsbergu w finale osiągnął w znakomitym stylu (noty 19,5 pkt., 19,0 pkt., 19,5 pkt.) 74,5 m. Szwed wylądował półtora metra dalej, lecz oceniony przez sędziów został znacznie gorzej od rywala i przegrał z nim różnicą 1,5 pkt. Ruud otrzymał też, podobnie jak cztery lata wcześniej, złoty medal i tytuł MŚ. Konkurs skoków w Ga–Pa został uznany za najlepszy w dotychczasowej historii igrzysk.

Pytanie: Jaka była pierwsza dyscyplina, w której wystartował Ruud na igrzyskach olimpijskich?
Odpowiedź: kombinacja alpejska

Pytanie: Czy Ruudowi udało się zdobyć medal olimpijski w kombinacji alpejskiej?
Odpowiedź: nie

Pytanie: Jakie oceny uzyskał za styl Ruud po swoim finałowym skoku?
Odpowiedź: 19,5 pkt., 19,0 pkt., 19,5 pkt.

Pytanie: Jak nazywała się skocznia, której rekord ustanowił Ruud, skacząc na odległość 71 metrów?
Odpowiedź: Kochelberg
Wojna w Afganistanie (2001–2021)

Wiosną 2010 talibowie ogłosili początek nowej ofensywy i rozpoczęli serię ataków na siły rządowe i wojska ISAF. W jednym z takich ataków na bazę NATO w stolicy zginęło 18 osób w tym sześciu żołnierzy koalicji. Talibowie dokonywali także ataków na bazy lotnicze Bagram i Kandahar. Często dochodziło do wybuchów bomb-pułapek i zamachów samobójczych. Jednocześnie liczebność sił ISAF wzrosła do lipca 2010 roku do największego poziomu w historii – ponad 130 tysięcy (w tym ponad 90 tysięcy z USA), a wojsk rządowych do 134 tysięcy, nie licząc około stutysięcznej policji. Był to rok wzmożonej działalności talibów i łącznie zginęło w 2010 roku 821 żołnierzy i 1292 policjantów strony rządowej (w poprzednich latach średnio po ok. 300 żołnierzy i 700 policjantów), oraz 711 żołnierzy koalicji. We wrześniu talibowie dokonali 1500 ataków – najwięcej od początku wojny.

Pytanie: Na co talibowie zaczęli nacierać wiosną 2010 roku?
Odpowiedź: na siły rządowe i wojska ISAF

Pytanie: Ilu bojowników liczyły siły talibów w lipcu 2010 roku?
Odpowiedź: 130 tysięcy

Pytanie: Ilu funkcjonariuszy policji zmarło w starciach w tym roku?
Odpowiedź: 1292

Pytanie: Ilu szturmów dokonali talibowie we wrześniu?
Odpowiedź: 1500