கேள்வி: அதிகாரத்துவம் - வளர்ச்சி பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: உண்மையில் அதிகாரத்துவவாதியின் ஆரம்ப உதாரணமாக எழுத்தர்களே அமைந்தனர். சுமரின் ஆரம்ப நகரங்களில் இவர்கள் தொழில்முறை நிபுணர்களாக எழுந்தனர். சுமேரிய எழுத்து வடிவங்கள் மிகவும் சிக்கலானவையாக இருக்கும் என்பதோடு, அவற்றைக் கையாள தங்கள் மொத்த வாழ்க்கையையும் இதற்கான பயிற்சியில் அர்ப்பணித்த சிறப்பு நிபுணர்களால் தான் முடிந்தது. இந்த எழுத்தர்கள் ஆவணங்களை பராமரிப்பதிலும், அரசர்களுக்கு கல்வெட்டுகள் செதுக்குவதிலும் ஏகபோக செல்வாக்கு செலுத்தியதால், இவர்களது கையில் கணிசமான அதிகார செல்வாக்கும் கிட்டியிருந்தது. பெர்சியா போன்ற பிந்தைய பெரிய சாம்ராஜ்யங்களில், அரசாங்கம் விரிவடைந்து அதன் செயல்பாடுகளும் பெருகியதால் அதிகாரத்துவங்களும் துரிதமாய் விரிவுபட்டன. பெர்சிய சாம்ராஜ்யத்தில், மத்திய அரசாங்கம் நிர்வாக மாகாணங்களாய் பிரிக்கப்பட்டு அதற்கு சாட்ராப்புகள் தலைவர்களாய் இருந்தனர். மாகாணங்களை நிர்வகிப்பதற்கான சாட்ராப்புகள் ஷாவினால் நியமனம் செய்யப்பட்டனர். இது தவிர, ஒவ்வொரு மாகாணத்திலும் துருப்புகள் பணியமர்த்தப்படுவதை மேற்பார்வையிடுவதற்கும் ஆவணங்களைப் பராமரிப்பதற்கும் முறையே ஒரு பணித்தலைவரும் ராஜாங்க செயலரும் நியமிக்கப்பட்டனர். சாம்ராஜ்யத்தில் சுற்றுப் பயணம் செய்து அங்கங்கான நிலைமைகளை தகவல் தெரிவிப்பதற்காக ராஜாங்க சோதனை ஆய்வாளர்களையும் அசேமெனிட் மகா அரசர்கள் அனுப்பினர். பழமையான அனைத்து அதிகாரத்துவங்களிலும் மிகவும் நவீனமுற்றதாய் இருந்தது சீன அதிகாரத்துவம் ஆகும். தலைவர்கள் திறமையற்றவர்களாய் இருந்தபோதிலும் நல்ல ஆட்சியைக் கொடுப்பதற்கான நிர்வாகிகள் கொண்ட ஒரு ஸ்திரமான அமைப்பு அவசியப்படுவதை கன்ஃபூசியஸ் உணர்ந்தார். முதலில் கின் (Qin) வம்சாவளியில் தான் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது என்றாலும் கூடுதல் கன்ஃபூசிய வழிகளில் ஹான் (Han) வம்சாவளியில் தான் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட சீன அதிகாரத்துவம், தேர்வுகளின் ஒரு அமைப்பின் மூலமாக திறமையின் அடிப்படையில் அதிகாரத்துவ பதவிகளுக்கு ஆள் நியமனம் செய்யப்பட அழைப்பு விடுக்கிறது. சீனாவின் நெடிய வரலாற்றில் அதன் அதிகாரத்துவ தட்டின் அதிகாரம் தேய்ந்து கொண்டே வந்திருக்கிறது என்ற போதிலும், அரச மரபு தேர்வு அமைப்பு 1905 காலம் வரை நீடித்தது. நவீன சீனாவும் தனது அன்றாட பணிகளில் கணிசமான அளவு அதிகாரத்துவத்தை செயலாக்கியுள்ளது. நவீன காலத்தில், குறிப்பாக தொழிற் புரட்சிக்குப் பிந்தைய காலத்தில், அரசாங்கங்கள் பெரிதாய் வளர்ச்சியடைந்ததை அடுத்து நவீன அதிகாரத்துவங்கள் எழுந்தன. ஒரு நூற்றாண்டு காலத்திற்கு முன்பு அதிகாரத்துவம் என்பது நேர்மறையான ஒன்றைக் குறித்தது என்பதை இன்று நினைத்துப் பார்ப்பது கூட கடினமாய் உள்ளது என்று டேவிட் ஆஸ்போர்ன் மற்றும் டெட் கேப்லெர் ஆகிய ஆசிரியர்கள் சுட்டிக் காட்டுகின்றனர். ஒரு பாகங்கள்பொருத்தும் வரிசை ஒரு தொழிற்சாலைக்கு தரக் கூடிய அதே காரண காரிய விளக்கத்தை அரசாங்க வேலைக்கு அதிகாரத்துவம் கொண்டு வந்து தருகிறது. அதிகாரத்தின் அடுக்கு வரிசை மற்றும் செயல்பாட்டு நிபுணத்துவம் ஆகியவற்றால், பெரிய சிக்கலான பணிகள் திறம்படக் கையாளப்படுவதை அவை சாத்தியமாக்கின என்று அவர்கள் தெரிவித்தனர்.ஓஸ்போர்ன், டேவிட் மற்றும் கேப்லர், டெட். அரசாங்கத்தின் மறுகண்டறிவு : தொழில்முனைவு ஆர்வம் எவ்வாறு பொதுத் துறையை மாற்றியமைக்கிறது. ப்ளூம். பிப்ரவரி, 1993. அரசுகள் மேலும் மேலும் வருவாய் பெருக்கத் துவங்கியதை அடுத்து, அதிகாரத்துவத்தில் மிகவும் வெறுக்கப்பட்ட பதவிகளான வரி வசூலிப்பாளர்கள் அதிகமாய் அவசியப்பட்டனர். அரசாங்கத்தின் செயல்பாடுகள் பெருகியதால் நிர்வாகிகளின் பாத்திரமும் அதிகரித்தது. இந்த விரிவாக்கத்துடன் இணைந்து, நிர்வாக அமைப்பில் பொதுவாக கூடவே வருவதான ஊழல் மற்றும் குடும்ப செல்வாக்கிற்கான அங்கீகாரமும் வந்தது. இது 19 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் பல நாடுகளில் பெரிய அளவிலான அரசு சேவை சீர்திருத்தத்திற்கும் இட்டுச் சென்றது.
கேள்வி: அதிகாரத்துவம் - காரல் மார்க்ஸ் குறித்து விரிவாக சொல்லுங்கள்.
பதில்: காரல் மார்க்ஸ் மற்றும் பிரடரிக் ஏங்கல்ஸ் எழுதிய வரலாற்று சடவாத தத்துவம் என்னும் படைப்பில், அதிகாரத்துவத்தின் வரலாற்று மூலம் மதம், அரசு உருவாக்கம், வணிகம், மற்றும் தொழில்நுட்பம் ஆகிய நான்கு ஆதாரங்களில் இருப்பதாய் கூறப்படுகிறது. இவ்வாறாக, ஆரம்ப அதிகாரத்துவங்களில் மதக் குருமார்கள், பல்வேறு சடங்குகளை மேற்கொள்ளும் அதிகாரிகள் மற்றும் வல்லுநர்கள், சட்ட ஒழுங்கை பாதுகாப்பதற்கென சிறப்பாக நியமிக்கப்பட்டுள்ள ராணுவ அலுவலர்கள் ஆகியோரின் குடிகள் இருந்தன. சுமார் 10,000 வருடங்களுக்கு முன்பாக மனித குலம், ஆதிகால சமதர்ம சமுதாயங்களில் இருந்து சமூக வர்க்கங்கள் மற்றும் சொத்துரிமைகளாக பிரிவடைந்த நாகரிக சமுதாயமாக மாறிய வரலாற்று உருமாற்றம் நிகழ்ந்தது. இந்த உருமாற்றத்தில், சமுதாயத்தில் இருந்து தனியாய் பிரிந்து அமைந்த ஒரு அரசு எந்திரத்தில் அதிகாரம் பெருகிய முறையில் மையம் கொள்ளச் செய்யப்பட்டு, அதன் மூலம் அதிகாரம் அமலாக்கப்பட்டது. இந்த அரசு சட்டங்களை வடிவமைத்து அவற்றை அமலாக்குகிறது. இதனால் இந்த செயல்பாடுகளை செயலுறுத்துவதற்கு அதிகாரமையங்களுக்கும் வழிவகை செய்கிறது. இவ்வாறாக, அரசு மக்களுக்கு இடையிலான மோதல்களில் மத்தியஸ்தம் செய்வதோடு அந்த மோதல்களை ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்க எல்லைகளுக்குள்ளும் பராமரிக்கிறது. பிராந்திய எல்லையின் பாதுகாப்பையும் அது ஒழுங்கமைக்கிறது. மிக முக்கியமாக, சாதாரண மக்கள் ஆயுதங்களை வைத்திருப்பதற்கு மற்றும் பயன்படுத்துவதற்கான உரிமை பெருகிய முறையில் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. நாகரிக சமுதாயத்தில், மற்றவர்களை வேலை செய்ய நிர்ப்பந்திப்பது என்பது பெருகிய முறையில் அரசு அதிகாரிகளுக்கு மட்டுமே சட்டரீதியான உரிமையுடையதாய் ஆகிறது.பிரடரிக் ஏங்கல்ஸ்; ''குடும்பம், தனிச் சொத்து மற்றும் அரசின் தோற்றங்கள்'' . [http://www.marxists.org/archive/marx/works/1884/origin-family/ch05.htm Marxists.org] ஆனால் வர்த்தகம் மற்றும் வியாபாரத்தின் வளர்ச்சி அதிகாரத்துவத்திற்கு ஒரு புதிய தனித்துவமான பரிணாமத்தை சேர்க்கிறது. பரிவர்த்தனைகளின் கணக்குகளைப் பராமரிப்பது, பரிசீலிப்பது மற்றும் பதிவு செய்வது ஆகியவையும் அத்துடன் வியாபாரம் தொடர்பான சட்ட விதிகளை அமலாக்குவதும் அதற்கு அவசியமாகிறது. வள ஆதாரங்கள் பெருகிய முறையில் சந்தை விலைகளால் பகிர்வு செய்யப்படுகிறது என்றால், அதற்கு கணக்கு பராமரிப்பு, நிர்வாகம் மற்றும் கணக்கீடு, சட்ட நிர்ணயங்களுக்கான இணக்கம் ஆகியவை கொண்ட விரிவான மற்றும் சிக்கலான அமைப்புகள் அவசியமாகிறது. இதன் அர்த்தம் இறுதியாக என்னவாகிறது என்றால், அரசாங்க நிர்வாகத்தில் சம்பந்தப்பட்ட வேலையின் அளவை வர்த்தக நிர்வாகத்தில் அடங்கிய வேலையின் மொத்த அளவு விஞ்சி விடுகிறது. நவீன முதலாளித்துவ சமுதாயத்தில், துறைசார் தொழிலாளர்களின் பகுப்பின் படி நிர்வாக தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையை கணக்கிட்டுப் பார்த்தால், அரசாங்க அதிகாரத்துவத்தைக் காட்டிலும் தனியார் துறை அதிகாரத்துவம் ''பெரியதாய்'' இருப்பதைக் காண முடியும். இன்றைய காலங்களில் பெரும் நிர்வாக செயல்பாடுகளைக் கொண்டிருக்கும் சில பெரிய நிறுவனங்கள் மொத்த நாடுகளின் தேசிய வருவாயை விடவும் அதிகமான விற்றுமுதலைக் கொண்டுள்ளன. எந்திரமயமாக்கத்தால் ஆட்களுக்குப் பதில் எந்திரங்கள் நியமிக்கப்பட்டாலும் கூட, அப்போதும் எந்திரங்களை வடிவமைக்க, கட்டுப்படுத்த, மேற்பார்வையிட மற்றும் கையாள மனிதர்கள் அவசியமாய் இருக்கின்றனர். தேர்ந்தெடுக்கப்படும் தொழில்நுட்பங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் சிறந்ததாய் இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. மாறாக ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்திற்கு ''வருவாய்'' உருவாக்கித் தருவதாகவோ அல்லது அவர்களது அதிகாரத்தைப் பாதுகாத்துத் தருவதாகவோ இருக்கலாம். இந்த வகை அதிகாரத்துவம் இப்போது தொழில்நுட்ப-அதிகாரத்துவம் (technocracy) என்றும் பல சமயங்களில் அழைக்கப்படுவதுண்டு. இது தனது அதிகாரத்தை சிறப்பு தொழில்நுட்ப அறிவின் மீதான கட்டுப்பாடு அல்லது அதிமுக்கிய தகவல்கள் மீதான கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றின் மீது கொண்டுள்ளது. மார்க்சின் தத்துவத்தில், அதிகாரத்துவம் அபூர்வமாகத் தான் தானே புதிய செல்வத்தை உருவாக்குகிறது. மாறாக அது பொதுவாக செல்வத்தின் உற்பத்தி, விநியோகம் மற்றும் நுகர்வினைக் கட்டுப்படுத்தவும், ஒழுங்குபடுத்தவும் மற்றும் நிர்வகிக்கவும் செய்கிறது. ஒரு சமூக தட்டாக அதிகாரத்துவம் தனது வருவாயை எதிலிருந்து எடுத்துக் கொள்கிறது என்றால் மனித உழைப்பின் சமூக உபரியில் இருந்து ஒரு பாகத்தை எடுத்துக் கொள்கிறது. கட்டணங்கள், வரிகள், சுங்கங்கள், திறை, உரிமம் போன்றவை மூலம் சட்டரீதியாக அதிகாரத்துவம் செல்வத்தை பறித்துக் கொள்கிறது. எனவே அதிகாரத்துவம் என்பது எப்போதும் சமூகத்திற்கான ஒரு ''செலவு'' தான். அது சமூக ஒழுங்கிற்கு வழிவகுக்கும் வரை, சட்ட விதிகளை அமலாக்குவதன் மூலம் அதனைப் பாதுகாக்கும் வரை அந்த செலவு ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்கதாய் இருக்கிறது. எப்படியிருந்தாலும் இந்த செலவின் அளவு குறித்து எப்போதும் தொடர்ந்த மோதல்கள் இருந்து வந்திருக்கின்றன. ஏனென்றால் இது வருவாய் பகிர்ந்தளிப்பில் பெரும் விளைவுகள் கொண்டிருக்கிறது. எல்லா உற்பத்தியாளர்களுமே தாங்கள் உற்பத்தி செய்வதற்கு ஆகும் நிர்வாகச் செலவுகளைக் குறைக்கவும் அதன் மூலம் பெறும் வருவாய் அதிகப்பட்சமாய் அமைவதற்குமே முயற்சி செய்வார்கள். பொதுவாக, வலிமையான பொருளாதார வளர்ச்சியின் சகாப்தங்களில் அதிகாரத்துவங்கள் பெருகுகின்றன. பொருளாதார வளர்ச்சி சரியும்போது, அதிகாரத்துவ செலவுகளை வெட்ட ஒரு போராட்டம் வெடிக்கிறது. அதிகாரத்துவம் என்னும் ஒரு சமூக தட்டு தனித்துவமானதொரு ஆளும் வர்க்கமாக ஆக இயலுமா இயலாதா என்பது பெருமளவில், நிலவும் சொத்துடைமை உறவுகள் மற்றும் செல்வத்தின் உற்பத்தி வழிமுறை ஆகியவற்றைச் சார்ந்ததாய் உள்ளது. முதலாளித்துவ சமூகத்தில், பொதுவாக அரசுக்கென்று ஒரு சுதந்திரமான பொருளாதார அடித்தளம் இல்லாதிருக்கிறது. அது பல நடவடிக்கைகளையும் கடன் வாங்கி மேற்கொள்கிறது என்பதோடு வருவாய் ஆதாரமாக வரிகளை விதிப்பதையே பெரிதும் சார்ந்துள்ளது. எனவே அதன் அதிகாரம் உற்பத்தி சாதனங்களின் தனியார் உரிமையாளர்கள் சகித்துக் கொள்ளக் கூடிய செலவுகளால் வரம்புபட்டுள்ளது. ஆயினும், உற்பத்தி சாதனங்களை அரசே சொந்தப்படுத்திக் கொண்டு அதனை ராணுவ அதிகாரம் மூலம் பாதுகாத்திருந்தால், அரசு அதிகாரத்துவம் இன்னும் மிக கூடுதலாய் சக்திவாய்ந்ததாய் இருக்கும். அத்துடன் அது ஒரு ஆளும் வர்க்கமாக அல்லது அதிகார மேற்குடியாகவும் செயல்பட முடியும். ஏனெனில், அந்த சந்தர்ப்பத்தில், இது புதிய செல்வத்தின் ஆதாரங்களை நேரடியாக கட்டுப்படுத்துவதோடு, சமூக உற்பத்திப்பொருளை நிர்வகிக்க அல்லது விநியோகிக்கவும் செய்கிறது. இது தான் அதிகாரத்துவ கூட்டாண்மையின் மார்க்சிய தத்துவங்கள் விவாதிக்கும் பொருள் ஆகும். மார்க்ஸே இந்த சாத்தியம் குறித்து விரிவாய் எழுதவில்லை என்பதால், மார்க்சியவாதிகள் இடையே பெரும் சர்ச்சைக்குரியதொரு விவாதப் பொருளாய் இது இருந்து வந்திருக்கிறது. வள ஆதாரங்களில் அரசாங்க அதிகாரிகளால் செய்யப்படும் நிர்வாக ஒதுக்கீடும், அத்துடன் ''சந்தை'' ஒதுக்கீடும் சேர்ந்து எந்த மட்டத்திற்கு ஒரு சுதந்திரமான, சமநீதியான, மற்றும் வளமையான சமுதாயத்தை உருவாக்குவது என்னும் சமூக இலக்கினை சாதிக்க முடியும் என்பது தான் இந்த விவாதங்களில் விவாதிக்கப்படும் மையமான அமைப்பு பிரச்சினையாக இருக்கிறது. எந்த முடிவுகள் யாரால் எந்த மட்டத்தில் எடுக்கப்பட்டால் அது ஆதாரவளங்களின் மிகச் சரியான ஒதுக்கீட்டில் விளையும்? இந்த கேள்வி பொருளாதாரப் பிரச்சினையாக மட்டுமன்றி அதே அளவுக்கு அரசியல் மற்றும் அறநெறிப் பிரச்சினையாகவும் இருக்கிறது. மார்க்சிய சோசலிசத் தத்துவத்தின் மையமாக இருப்பது தொழிலாளர்கள் தங்களை சுய நிர்வாகம் செய்து கொள்வது என்கிற சிந்தனை ஆகும். மனிதர்களிடையே உள்ள அறநெறியும் சுய ஒழுங்கும் அதிகாரத்துவ கண்காணிப்பு மற்றும் கட்டுப்பாட்டை அவசியமில்லாமல் ஆக்கும். அத்துடன் சமூகத்தில் உழைப்பின் பகுப்பும் அதிரடியான வகையில் மறுஒழுங்கமைவுறும் என்று இந்த சிந்தனை கருதுகிறது. நலன்களிடையே உண்டாகும் மோதல்களில் சட்டங்களின் அடிப்படையில் மத்தியஸ்தம் செய்வதற்கு அதிகாரத்துவங்கள் எழுகின்றன. ஆனால் அந்த நலன்களின் மோதல்களே காணாமல் போனால் (ஏனென்றால் வளங்கள் நேரடியாக ஒரு நேர்மையான வழியில் பகிர்ந்தளிக்கப்படுகின்றன) அதிகாரத்துவங்களும் அவசியமின்றி ஆகும். ஆயினும், மார்க்சின் விமர்சகர்கள் இந்த வகையான சோசலிசத்தின் சாத்தியம் குறித்து சந்தேகம் கொள்கின்றனர். நிர்வாகம் மற்றும் சட்ட விதிகளுக்கான தேவை தொடர்கின்றது. அதேபோல் மக்களுக்கும் சமுதாய நலனுக்கு மேலாக தம்முடைய சொந்த நலனை இருத்தும் இயல்பும் இருக்கிறது என்பதைக் கொண்டு அவர்கள் இந்த சந்தேகம் எழுப்புகின்றனர். அதாவது, சுய நலனும் சமுதாய நலனும் ''ஒருபோதும்'' ஒன்றிணைந்து செல்ல முடியாது. அவை எப்போதும் எப்படியேனும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் விலகியே செல்லும் என்பது அவர்களின் வாதம்.