கேள்வி: அபபிரம்சம் - பின்னணி என்பது என்ன?
பதில்: பழங்காலத்தில் அபபிரம்ச ஒலிக்கு ஏதேனும் சிறப்புப் பொருள் இருந்திருக்க வேண்டும். காலப்போக்கில் அது தனி மொழியின் பெயராக மாறியது. கி.மு. 2 ஆம் நூற்றாண்டில் பதஞ்சலி எழுதிய மகாபாஷ்யத்தில், வடமொழி வடிவங்களாக மாற்றப்பட்ட சமசுகிருத சொற்களுக்கு அபபிரம்சா என்று பெயரிடப்பட்டது என்று பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. கௌஹ் என்ற சமசுகிருதச் சொல்லுக்கு இணையான சொற்களாக வடமொழியில் பயன்படுத்தப்படும் கவி, கோனி, கோதா மற்றும் கோபோதலிகா ஆகியவை அபப்ரம்ச ஒலிகள் என்று பதஞ்சலி பரிந்துரைக்கிறார். சமண நூலகங்களில் குறிப்பிடத்தக்க அளவு அபபிரம்ச இலக்கியங்கள் காணப்படுகின்றன. அமீர் குஸ்ராவ் மற்றும் கபீர் முறையே நவீன உருது மற்றும் இந்தி மொழிகளைப் போலவே ஒரு மொழியில் எழுதுகையில், பல கவிஞர்கள், குறிப்பாக இந்து மன்னர்களால் இன்னும் ஆளப்பட்ட பிராந்தியங்களில், சரகா, திலோபா , காமரூபம் கன்கா தார் நகரம் தேவசேனன் (9 ஆம் நூற்றாண்டு ) மல்கெடா புஷ்பதந்தர் (9 ஆம் ஆண்டு ) தனபால் முனி ராம்சிம்மா, ஹேமச்சந்திரன் மற்றும் குவாலியர் இராய்து (15 ஆம் நூற்றாண்டு ) போன்ற எழுத்தாளர்கள் அபபிரம்சத்தில் தொடர்ந்து எழுதினர். காளிதாசன் ''விக்ரமோரவாசியம்'' அபபிரம்சத்தின் பயன்பாட்டிற்கு ஒரு ஆரம்ப எடுத்துக்காட்டாகும். புரூரவன் காட்டில் உள்ள விலங்குகளிடம் காணாமல் போன தனது காதலியைப் பற்றி கேட்கும் பாடல் அபபிரம்சத்தில் உள்ள பாடல்கள் 18 ஆம் நூற்றாண்டு வரை தொடர்ந்தன. அப்போது பாகவதிதாசர் மிகங்கலேகா சாரியு எழுதினார்.Apabhramsha Sahitya, Devendra Kumar Jain, Mahavir Jain Vidyalay Suvarna Mahotsav Granth, 2003. ஒரு முஸ்லிம் எழுதிய அபபிரம்ச படைப்புகளுக்கு முதல் அறியப்பட்ட எடுத்துக்காட்டு முல்தானின் அப்துர் ரகுமானின் ''சந்தேசரசகா'' என்பதாகும். இது கிபி 1000இல் எழுதப்பட்டிருக்கலாம்.