கேள்வி: பேக்கான் - மர இயல்புகள் குறித்து விரிவாக சொல்லுங்கள்.
பதில்: படிமம்:pecan-nuts-on-tree.jpg பேக்கான் மரம் பொதுவாக 20-40 மீ (65-130 அடி) உயரமும், எப்பொழுதாவது 44 மீ (145 அடி) உயரமும், வளரும் இலையுதிர் வகையான பெரிய மரம்.; பொதுவாக இம்மரம் 12-23 மீ] (40-75 அடி) அகலமும், அடிமரத்தின் விட்டம் 2 மீ வரையும் கொண்டிருக்கும். ஒரு 10 ஆண்டு வளர்ந்த மரம் ஏறத்தாழ 5 மீட்டர் உயரம் நிற்கும். இதன் இலைகள் மாற்றடுக்கு முறையில் அமைந்துள்ளன. இலைகள் 40-70 செமீ நீளமுடன் இறகிலை (pinnately) அமைப்பில் 9-17 சிற்றிலைகளுடன், ஒவ்வொரு சிற்றிலையும் 5-12 செமீ நீளத்துடனும் 2-6 செமீ அகலத்துடனும் காணப்படும். பூக்கள் காற்று வீசலால் மகரந்த சேர்க்கை அடைகின்றன. பூக்கள் ஊசல் சரமாக காட்சியளிக்கும் ஊசற்பூங்கொத்து (காட்கின், catkin) வகையானது. இவ் ஊசல்சரப் பூங்கொத்து 18 செமீ நீளம் இருக்கும். பேக்கான் மரம், ஆண்பூக்களும் பெண்பூக்களும் தனித்தனியே இருக்கும் ஓரில்லப்பூ (monoecious) இனப்பெருக்க வகையைச் சேர்ந்த மரம். பெண் ஊசற்சரப் பூங்கொத்து சிறியதாகவும் 3-6 பூத்திரள் கொண்டதாகவும் இருக்கும். இதன் கனி (பழம்), ஒருபுறம் கூம்பிய நீளுருண்டை வடிவில் 2-6 செமீ நீளமும் 1.5-3 செமீ அகலமும் கொண்ட கொட்டை ஆகும். கொட்டைக்குள் இருக்கும் பருப்பு கரும்பழுப்பு நிறத்தில் இருக்கும் (படத்தைப் பார்க்கவும்), அதன் உறையான தோல்பகுதி சொரசொரப்பாக 3-4 மிமீ தடிப்புடன் முதலில் பச்சையாகவும், முதிர்ந்த பின்னர், பழுப்பு நிறமாகவும் மாறும் தன்மை உடையது. முதிரும் பொழுது நான்கு பகுதியாக பிளவுற்று உள்ளே இருக்கும் மெல்லிய ஓடுடைய கொட்டையை வெளியே காட்டும.Oklahoma Biological Survey: [http://biosurvey.ou.edu/shrub/cail2.htm ''Carya illinoinensis'']Bioimages: [http://www.cas.vanderbilt.edu/bioimages/pages/carya-fruits.htm ''Carya'' fruits] Collingwood, G. H., Brush, W. D., & Butches, D., eds. (1964). ''Knowing your trees''. 2nd ed. American Forestry Association, Washington, DC. பேக்கான்கள் அது உள்ள இக்கரி (hickory) குடும்பத் தாவரங்களின் பிறவற்றைப்போலவே உண்மையான கொட்டை/பருப்பு அல்ல ஆனால் அவை ஒட்டுக்கனிகள் (டிரூப், drupe). கனியின் மேலுறை பூவின் புறவுறைத் (எக்ஃசோக்கார்ப், exocarp) திசுக்களாலும், பழக்கொட்டை அகவுறையாலும் (எண்டோக்கார்ப், endocarp) உருவானவை. பேக்கான் மரத்தைப் பற்றி ஐரோப்பியர்கள் 16 ஆவது நூற்றாண்டில் அறிந்தார்கள் (எசுப்பானிய புதுப்புலம் காண்பர் கபேசா டி வாசா (Cabeza de Vaca) என்பவர் முதன்முதலாக குறிப்பிட்டார் என்பர்). எசுப்பானியர்கள் பேக்கான் மரத்தை ஐரோப்பாவிலும் ஆசியாவிலும், ஆப்பிரிக்காவிலும் 16 நூற்றாண்டில் அறிமுகப்படுத்தி வளர்க்க வழி வகுத்தனர். 1792 இல் வில்லியம் பார்ட்ராம் (William Bartram) தன்னுடைய நிலைத்திணையியல் (தாவர) குறிப்புகள் அடங்கிய பயணம் (Travels) என்னும் நூலில் யுகுலான்சு எக்ஃசலாட்டா (Juglans exalata) என்னும் மரம் பற்றி எழுதியிருந்தார். இதுவே அமெரிக்க பேக்கான் மரம் என்று இன்று சிலர் கருதுகின்றார்கள் ஆனால் வேறு சிலர் அது இக்கரி வகையைச் சேர்ந்த கார்யா ஒவாட்டா ( "Carya ovata") என்று கருதுகின்றனர் [http://www.articlecat.com/Article/History-Of-The-Pecan/7489 Hostory of the Pecan]. பேக்கான் மரம் அமெரிக்காவைப் பிறப்பைடமாகக் கொண்டது. ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளின் தோற்றுனர்களில் ஒருவரான தாமசு செவ்வர்சன் ''கார்யா இல்லினாய்னென்சிசு'' (இல்லினாய்சு கொட்டை) என்னும் பேக்கான் மரங்களை வர்ச்சீனியாவில் உள்ள தன் மான்ட்டிசெல்லோ (Montecello) வீட்டை ஒட்டிய தோட்டத்தில் நட்டார். சியார்ச் வாசிங்டன் தன்னுடைய குறிப்பேட்டில் தாமசு செவ்வர்சன் தனக்கு இல்லினாய்சு கொட்டை தந்தார் என்றும் எழுதியுள்ளார். படிமம்:pecan-flowers.jpg பேக்கான் கொட்டையின் பருப்பை உண்ணலாம். இது பலவகையான ஊட்டசத்துகள் கொண்டவை. உண்டபின் உட்கொள்ளும் இனிப்புவகைகளில் பேக்கான் பருப்புகள் பயன்படுகின்றன. பேக்கான் மரம் நாற்காலிகள், மேசைகள், இருக்கைகள், மரப்பலகைகளால் பதித்த தரைகள் போன்ற மரப் பொருட்கள் செய்யவும் பயன்படுகின்றது. இறைச்சியைப் புகைமூட்டி சமைக்கும் பொழுதும் மணத்திற்காக பேக்கான் மரங்கள் பயன்படுகின்றன.