கேள்வி: பெரும் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: :''பிறவகை மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவுகளுக்கு மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு என்னும் கட்டுரையைப் பார்க்கவும். '' , |ICD9 = |ICDO = |OMIM = 608516 |MedlinePlus = 003213 |eMedicineSubj = med |eMedicineTopic = 532 |MeshID = D003865 }} மீள் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு , மருத்துவ மனத் தளர்ச்சி , பெரும் மனச்சோர்வு , ஓர்முனை மனச்சோர்வு அல்லது ஓர்முனை மனச் சீர்குலைவு என்றும் அறியப்படும் உளப் பிறழ்ச்சி, மிகவும் தாழ் நிலையிலான சுய மதிப்பு, பொதுவாக மகிழ்ச்சி அளிக்கக் கூடியனவற்றில் ஆர்வமின்றி இருத்தல் அல்லது அவற்றில் மகிழ்ச்சி கொள்ளாது இருத்தல் போன்ற தாழ் மன நிலையைச் சுட்டிக் காட்டும் ஒரு மன நிலைச் சீர்குலைவாகும். பெரும் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு என்னும் சொற்றொடரினை அமெரிக்க உள நோயியல் கழகம் (American Psychiatric Association) உருவாக்கியது. 1980ஆம் ஆண்டு பதிப்பித்த ''மனநிலைக் கோளாறுகளின் நோயறிதல் மற்றும் புள்ளிவிபரக் கையேடு'' (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-III) என்னும் நூலில், இச்சொல் மன நிலைச் சீர்குலைவு என்பதன் அறிகுறித் தொகுதியாக அறிமுகமாகி, அதன் பின்னர் பெருமளவில் கையாளப்பட்டு வருகிறது. பொதுவாக உளச்சோர்வு என்னும் சொல்லே இந்தச் சீர்குலைவினைக் குறிக்கப் பயன்படுகிறது. ஆயினும், பிற மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவுகளைக் குறிக்கவும் இது பயன்படுகிறது. ஆகவே, மருத்துவ மற்றும் ஆராய்ச்சிக்கான பயன்பாடுகளுக்கு மேலும் துல்லியமான சொல் தேவை என்பதால் அத்தளங்களில் இதைக் கையாளுவதில்லை. ஒரு மனிதரின் குடும்பம், பணி அல்லது பள்ளி வாழ்க்கை, உறக்கம் மற்றும் உண்ணும் பழக்கம் மற்றும் பொதுவான உடல் நலம் ஆகியவற்றைப் பாதிக்கும் ஒரு நிலையாக பெரும் மனத் தளர்ச்சி உள்ளது. அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டில் பெரும் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு கொண்டுள்ளோரில் சுமார் 3.4 விழுக்காட்டினர் தற்கொலை செய்து கொள்கின்றனர்; மற்றும் தற்கொலை செய்து கொள்வோரில் 60 விழுக்காட்டிற்கும் மேலானோர் மனத் தளர்ச்சி அல்லது வேறு வகையான மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு கொண்டுள்ளனர். பெரும் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு நோயினைக் கண்டறிதலானது, நோயாளி தமது அனுபவங்களாகக் கூறுபவை, அவரது நண்பர்களும் குடும்பத்தினரும் அவரது நடத்தையாக உரைப்பவை மற்றும் மன நிலைப் பரிசோதனை ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலேயே அமைந்துள்ளது. உடல் நலத்தை அறிவதற்கு மருத்துவர்கள் இயற்பியல் சார்பான சோதனைகளையும், அறிகுறிகளையும் பெருமளவில் சார்ந்திருப்பினும், பெரும் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவை அறிவதற்கு, ஆய்வகச் சோதனைகள் ஏதுமில்லை. பெரும் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவை, அதன் ஆரம்ப நிலையிலேயே கண்டறிந்து சிகிச்சை அளிக்காவிடில் அது பின்னர் குணமடைவதை மெதுவடையச் செய்து விடும் அல்லது அந்நபரின் உடல் நலத்தை மோசமடையச் செய்து விடும் என்று கெல்டர், மௌ மற்றும் கெட்டெஸ் (Gelder, Mayou and Geddes) (2005) ஆகியோர் கூறுகின்றனர். இந்நோய் பெரும்பாலும் 20 முதல் 30 வயதிற்குள்ளாகவே வருகிறது. 30 முதல் 40 வயது வரையிலும் இது உச்சத்தில் இருக்கிறது. நோயாளிகள் குறிப்பாக மனத்தளர்ச்சி - எதிர் மருத்துவ சிகிச்சை பெறுகின்றனர். பெரும்பாலான நிகழ்வுகளில், இவர்கள் உளப்பிணி சிகிச்சை அல்லது நோய் பற்றிய கலந்தாய்வு ஆகியவற்றையும் பெறுகின்றனர். சுய - உதாசீனம் அல்லது தமக்குத் தாமே தீங்கிழைத்துக் கொள்ளுதல் ஆகியவற்றில் ஈடுபடும் நோயாளிகளுக்கு மருத்துவ மனையில் அனுமதிக்கப்படுதலும் அவசியமாகலாம். நோயாளிகளில் சிலருக்கு பொது உணர்வு நீக்கியின் கீழ் மின்தூண்டல் வலிப்புச் சிகிச்சையும் (electroconvulsive therapy) அளிக்கப்படுகிறது. இந்த மனச்சீர்குலைவு நீடிக்கும் காலகட்டம் நபருக்கு நபர் பெரிதும் வேறுபடுகிறது. சிலருக்கு இது வாரக் கணக்கிலாகவும், வேறு சிலருக்கு வாழ் நாள் முழுவதுமான மீள் பெரும் மனத் தளர்ச்சிக் கால கட்டம் என்பதாகவும் காணப்படுகிறது. மனத் தளர்ச்சி கொண்டுள்ள நோயாளிகளின் ஆயுள் எதிர்பார்ப்பு, என்பது அந்நோயற்றோரை விடக் குறைவானதே. மருத்துவ நோய்கள் மற்றும் தற்கொலைகள் போன்றவற்றிற்கு அதிக அளவில் அந்நோயாளிகள் ஏதுவாவதும் இதற்கான ஒரு காரணமாகும். தற்கொலைக்கான ஆபத்தை மருத்துவங்கள் அதிகரிக்கின்றனவா எனத் தெளிவாகவில்லை. தற்போது சிகிச்சை பெற்று வருவோரும், முன்னர் சிகிச்சை பெற்று வந்தவர்களும் சமூகத்தில் அடையாளம் காணப்பட்டு இழுக்கு அடையலாம். கடந்த பல நூற்றாண்டுகளாக, மனத் தளர்ச்சியைக் கண்டறிதல் மற்றும் அதன் காரணங்களைப் புரிந்து கொள்ளுதல் ஆகியவை, இவை மனத் தளர்ச்சியின் பல கூறுகளை இன்னமும் ஆராய்ச்சி விவாதங்களின் மையக் கருத்தில் கொள்ளவில்லை எனினும், பரிணாமத்திற்கு உள்ளாகி வருகின்றன. உளவியல், உள - சமூக ரீதியான, மரபு வழியான, படிவளர்ச்சிக் கொள்கை மற்றும் உயிரியல் காரணிகள் இந்நோய்க்குக் காரணங்களாக முன்வைக்கப்படுகின்றன. சில வகை மருந்துகளை நீண்ட காலத்திற்கு எடுத்துக் கொள்வது மனத் தளர்ச்சியின் அறிகுறிகளுக்கு காரணமாகவும் இருக்கலாம்; அவற்றை மோசமடையவும் செய்யலாம். தனி நபர் குண நலன், ஒருவரோடொருவர் தொடர்பு கொள்ளும் முறைமை மற்றும் கற்றல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் உளவியல் சிகிச்சை முறைமைகள் அமைந்துள்ளன. உடல் ரீதியான பெரும்பான்மையான கருத்தாக்கங்கள் செரோட்டோனின், நோர்பைன்ஃபெரைன், டோபமைன் போன்ற மெனோமைன் வேதிப் பொருட்களைக் குவி மையப்படுத்துகின்றன. இவை இயற்கையாகவே மூளையில் இருப்பவை மற்றும் நரம்பணுக்களின் இடையிலான தொடர்பிற்குத் துணை புரிபவை.
கேள்வி: பெரும் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு - ஒற்றை அமீன் கருதுகோள் என்பது என்ன?
பதில்: பெரும்பாலான மனத் தளர்ச்சி -எதிர் மருத்துவங்கள் மூளையில் உள்ள நரம்பணுக்களுக்கு இடையிலான செனாப்டிக் பிளவுகளில் உள்ள, ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட ஒற்றை அமீன்களின் (monoamines) - அதாவது செரட்டோனின், நோர்பைன்ஃபெரின் மற்றும் டோபமைன் போன்ற நரம்புக்கடத்திகளின் - அளவுகளை அதிகரிக்கின்றன. சில மருத்துவங்கள் நேரடியாகவே ஒற்றை அமீன் ஏற்பிகளைப் பாதிக்கின்றன. படிமம்:Synapse Illustration2 tweaked.svg செரட்டோனின் பிற நரம்புக்கடத்தி அமைப்புகளை ஒழுங்கமைப்பதில் ஈடுபடுவதாகக் கருதப்படுகிறது. குறைவான செரட்டோனின், இந்த அமைப்புகள் அசாதாரணமான மற்றும் ஒழுங்கற்ற முறைகளில் வேலை செய்ய அனுமதிக்கலாம். "இசைவுடமை கருதுகோள்" (permissive hypothesis), குறைவான செரட்டோனின் அளவுகள் மற்றொரு ஒற்றை அமீன் நரம்பணுக் கடத்தியான நோர்பைன்ஃபெரின் அளவுகள் குறைவதை ஊக்குவிப்பதாகக் கூறுகிறது. சில மனத் தளர்ச்சி - எதிர் மருந்துகள் நோர்பைன்ஃபெரின் அளவுகளை நேரடியாகவே அதிகரிக்கின்றன. மற்றவை மூன்றாவது ஒற்றை அமீன் நரம்பணுக்கடத்தியான டோபமைனின் அளவை அதிகரிக்கின்றன. இவ்வாறான ஆய்வுக் கண்டறிதல்களின் காரணமாக, மனத் தளர்ச்சியின் ஒற்றை அமீன் கருதுகோள் உருவானது. தற்காலத்தியக் கருத்துரு, சில நரம்புக்கடத்திகளின் குறைபாடுகள் மனத் தளர்ச்சியில் அவற்றின் ஒத்த கூறுகளுக்குப் பொறுப்பானவை எனக் கூறுகிறது. "விழிப்பாக இருத்தல், ஆற்றல் ஆகியவற்றிற்கு நோர்பைன்ஃபெரின் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம்; அதே நேரம் கவனம் செலுத்துதல், வாழ்வில் ஆர்வம் ஆகியவற்றுடனும் அது தொடர்பு கொண்டுள்ளது. செரட்டோனின் குறைவு, கவலை, மிகை விருப்பு, விரும்பா இணக்கம் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புறுகிறது. கவனம் செலுத்துதல், ஊக்குவிக்கப்படுதல், இன்பம் அனுபவித்தல், வெகுமதி மற்றும் வாழ்வில் ஆர்வமுடமை ஆகியவற்றுடன் டோபமைன் தொடர்புற்றுள்ளது. இந்தக் கருத்துருவை முன்வைப்பவர்கள் மிகவும் முதன்மையாக உள்ள அறிகுறிகளைப் பாதிப்பதான, இயக்கவியல் கொண்ட மனத் தளர்ச்சி - எதிர் மருத்துவத்தைத் தேர்ந்தெடுக்குமாறு பரிந்துரைக்கின்றனர். கவலை மற்றும் எரிச்சல் உணர்வு அதிகம் கொண்ட நோயாளிகளுக்கு எஸ்எஸ்ஆர்ஐ அல்லது நோர்பைன்ஃபெரின் ரெபுடேக் தணிப்பி கொண்டு சிகிச்சை அளித்தல் வேண்டும்; ஆற்றல் மற்றும் வாழ்வில் ஆர்வம் இழந்தவர்களுக்கு நோர்பைன்ஃபெரின் மற்றும் டோபமைன் ஆகியவற்றை அதிகரிக்கும் மருத்துவத்தை அளிக்க வேண்டும். ஆற்றல் வாய்ந்த மனத் தளர்ச்சி எதிர் மருத்துவங்கள், ஒற்றை அமீன் அளவுகளை அதிகரிப்பதில் வகிக்கும் பங்கு பற்றிய மருந்தகக் கணிப்புகள் மட்டும் அல்லாது, உளவியல் மரபணு தொடர்பான அண்மைய ஆய்வுகள், முதன்மையான ஒற்றை அமீன் பணியில் தோற்ற மாறுபாடுகள் (phenotypic variation) ஓரளவேனும் மனத் தளர்ச்சியுடன் தொடர் கொண்டிருக்கலாம் என்று கருதுகின்றன. இவ்வாறான கண்டுபிடிப்புகள் ஒரு புறம் இருப்பினும், மனத் தளர்ச்சிக்குக் காரணம் ஒற்றை அமீன் குறைபாடு மட்டுமே அல்ல. கடந்த இருபது ஆண்டுகளில், இவ்வாறான ஒற்றை அமீன் கருதுகோளின் வரம்புகளை ஆராய்ச்சிகள் வெளிப்படுத்தியுள்ளன. இக்கருதுகோள் மனத் தளர்ச்சிக் காரணியை போதுமான அளவு விளக்கவில்லை என உளவியலாளர் சமூகம் அழுந்தக் கூறியுள்ளது. இதற்கு எதிர் வாதமாக எம்ஏஓ தணிப்பிகள் மற்றும் எஸ்எஸ்ஆர்ஐ ஆகியவற்றின் மூலம் மன நிலை ஊக்க விளைவு உருவாவதற்குப் பல வாரங்கள் ஆகும் என்றும், ஆனால் ஒற்றை அமீன் வழியான ஊக்கம் சில மணி நேரங்களிலேயே கிடைக்கப் பெறுமென்றும் கூறப்படுகிறது. இது குறித்த மற்றொரு எதிர் வாதம், ஒற்றை அமீன் இழப்பை உருவாக்கும் மருந்தியல் செயலிகளின் மீதான சோதனைகளின் அடிப்படையில் உள்ளது. மையமாகக் கிடைக்கப் பெறும் ஒற்றை அமீனின் அளவை ஆய்ந்து குறைக்கும் செயலால், மருத்துவம் பெறாத மனத் தளர்ச்சி நோயாளிகளின் மன நிலை சற்றே தாழ் நிலை அடையலாம் என இது உரைக்கிறது. இவ்வாறான குறைவு ஆரோக்கியமான மக்களின் மன நிலையைத் தாழ்நிலைக்கு உள்ளாக்காது. ஆற்றலுள்ள சிகிச்சையாக இருப்பதற்கு, இவ்வாறான மனத் தளர்ச்சி எதிர் மருந்துகளுக்கு முழுமையான ஒரு ஒற்றை அமீன் அமைப்பு தேவை. டியாப்டைன் மருந்து ஒரு செரட்டோனின் ரெபுடேக் அதிகரிப்பியாகும் மற்றும் ஓபிபிரமால் மருந்து ஒற்றை அமீன் அமைப்பின் மீது எந்தவொரு பாதிப்பும் கொண்டிருப்பதில்லை. இருப்பினும், இவற்றைப் போன்ற சில மருந்துகள் மனத் தளர்ச்சி எதிர் மருத்துவத்தின் பண்புக் கூறுகளைக் கொண்டுள்ளன. ஒற்றை அமீன் கருதுகோள் ஏற்கனவே வரம்புகளுக்கு உடபட்டதாக உள்ளது. அதனைப் பலருக்கும் பொருந்துவதான ஒரு கருத்துருவாக சந்தைப்படுத்துகையில், அது, "சமநிலை இழந்த வேதிப் பொருட்கள்" என்பதாக, மிகவும் எளிமைப்படுத்திய ஒரு கருத்துருவாக அமைந்து விடுகிறது. வாழ்வில் இறுக்கமான சூழல் அனைவரிலும் அல்லாது சில நபர்களில் மட்டும் ஏன் மனத் தளர்ச்சி நிகழ்வுகளுடன் தொடர்புற்றுள்ளது என்பதை, 2003ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த மரபணு - சூழல் ஊடாடுதல் (gene-environment interaction (GxE)) என்பதன் மீதான ஆய்வு விளக்க முற்பட்டது. செரட்டோனின் கடத்தியுடன் தொடர்புடைய பகுதியின் (5-ஹெச்டீடீஎல்பிஆர்) எதிரெதிர் பண்புக்கூறு மாறுபாடுகளை சார்ந்திருப்பதாக இது கூறியது. 2009ஆம் ஆண்டிலான ஒரு பெரும் ஆய்வு வாழ்வின் இறுக்கமான நிகழ்வுகளுடன் மனத் தளர்ச்சி தொடர்புற்றுள்ளது; ஆயினும், 5-ஹெச்டீடீஎல்பிஆர் உடன் உள்ள தொடர்புக்கான ஆதாரம் இல்லை என கண்டறிந்தது. 2009ஆம் ஆண்டின் மற்றொரு பெரும் ஆய்வு, இக்கருத்துடன் உடன்பட்டது. இதன் மீதான ஆய்வுகளின் ஒரு மறு ஆய்வு 2010ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்தது. இது, சூழல் காரணமான பாதகங்களை மதிப்பிடும் முறைமைகள் மற்றும் இவ்வாறான ஆய்வுகளின் முடிவுகள் ஆகியவற்றின் இடையில் சீரான ஒரு தொடர்பு இருப்பதாகக் கண்டறிந்தது. 2009ஆம் ஆண்டைச் சார்ந்த இரண்டு பெரும் பகுப்பாய்வுகளும் எதிர் - மறைச் சார்புடைய ஆய்வுகளே எனவும் இவை பாதகங்கள் பற்றி சுயமாக அளிக்கப்பட்ட அறிக்கைகளையே சார்ந்திருந்தன என்றும் இது கண்டறிந்தது.
கேள்வி: பெரும் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு - மாறுபாடுள்ள நோய்கண்டறிதல்கள் குறித்து விரிவாக சொல்லுங்கள்.
பதில்: ஒரு நோயை அது பெரும் மனத் தளர்ச்சி நோய்தான் என கண்டறிவதற்கு, அவை டிஸ்தீமியா, சோர்வுடன் கூடிய இருமுனைச் சீர்குலைவு அல்லது அனுசரிப்புக் கோளாறு ஆகிய சாத்தியமான பிற நோய்கள் அல்ல எனப் பிரித்தறிதல் தேவை. டிஸ்தீமியா என்பது நாள்பட்ட, இலேசான மன நிலை இடையூறாகும். இதில், நோயாளி ஏறத்தாழ ஒரு இரண்டு வருட காலத்திற்குக் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு நாளிலுமே ஒரு தாழ் மனநிலையைத் தெரிவித்து வரலாம். பெரும் மனத் தளர்ச்சியைப் போல இதற்கான அறிகுறிகள் தீவிரமானவை அல்ல. ஆயினும், டிஸ்தீமியா, இரண்டாம் நிலை பெரும் மனத் தளர்ச்சியின் நிகழ்வுகளை நோயாளிகள் அனுபவிப்பதற்கு ஏதுவான இருக்கலாம். சில வேளைகளில் இது ''இரட்டை மனத் தளர்ச்சி'' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. தாழ் மனநிலையுடன் கூடிய அனுசரிப்புக் கோளாறு: இது அடையாளம் காணக் கூடிய ஒரு நிகழ்வு அல்லது இறுக்கம் விளைவிக்கும் நிகழ்வு ஆகியவற்றிற்கு உளவியல் ரீதியான ஒரு பதிலளிப்பாக விளைகிறது. இதன் விளைவான உணர்ச்சி மற்றும் நடத்தை அறிகுறிகள் முக்கியமானவையாக இருப்பினும், பெரும் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு என்பதற்கான தகுதி நிலையை இது அடைவதில்லை. இருமுனைச் சீர்குலைவு: இது ''வெறி கொண்ட மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு'' என்றும் அறியப்படுகிறது. இந்த நிலையில் மிகுவெறி மற்றும் மந்த வெறி ஆகிய இரு முனைகளுக்கு இடையில் மனத் தளர்ச்சி நிகழ்வுகள் ஊசலாடுவதாக இருக்கும். தற்போது மனத் தளர்ச்சியை என்பது ஒரு தனிப்பட்ட சீர்குலைவு என வகைப்படுத்தினாலும், பெரும் மனத் தளர்ச்சி கொண்டவராக நோயறியப்பட்ட நபர்கள் மந்த நிலைக்கான அறிகுறிகளையும் கொண்டு மன நிலைச் சீர்குலைவின் தொடர்வினையையும் அனுபவிக்கின்றனர். பெரும் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு என கண்டறிவதற்கு முன்னர் அது பிற சீர்குலைவுகளாக இருக்கக் கூடிய சாத்தியத்தை விலக்க வேண்டும். இவை உடல் ரீதியான சுகவீனம். மருத்துவங்கள் மற்றும் பொருட்களின் தவறான பயன்பாடு/1} ஆகியவற்றால் விளையும் மனத் தளர்ச்சிகளை உட்கொள்ளும். சுகவீனத்தின் காரணமாக விளையும் மனத் தளர்ச்சி், ஒரு பொதுவான மருத்துவ நிலையாக மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு என நோயறியப்படும். இந்த நிலை மருத்துவ வரலாறு, ஆய்வகக் கண்டுபிடிப்புகள் மற்றும் உடற்பரிசோதனை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அமைந்திருக்கும். மருந்துகள் அல்லது நச்சுப் பொருட்களை உள்ளிட்டவற்றின் பயன்பாட்டினால் விளையும் மனத் தளர்ச்சியே பொருள் தூண்டிய மனத் தளர்ச்சி எனப்படுகிறது. இது போன்றவற்றில், அப்பொருளே மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவுக்கு முதற்காரணமாக அறியப்படுகிறது. மனப்பித்து என்பது உளவியல் கூறுகளுடன் கூடிய பெரும் மனத் தளர்ச்சியிலிருந்து வேறுபட்டதாகும். குறைந்த பட்சமாக இரண்டு வாரங்களுக்காவது, முதன்மையான மன நிலை அறிகுறிகள் இல்லாது, மருட்சி அல்லது உள மாய நிகழ்வுகளுடன் விளைவதாக இருப்பின் மனப்பித்துக் கோளாறு என அது நோய் கண்டறியப்படும். மனப்பித்து, மருட்சிக் கோளாறு மற்றும் உளவியற் கோளாறு ஆகியவற்றில் மனத் தளர்ச்சிக்கான அறிகுறிகள் தென்படலாம். ஆயினும், இவற்றில் இத்தகைய அறிகுறிகள் நோயின் முதன்மையான அறிகுறிகளுடன் இணைந்தவை என்றே அறியப்படுகின்றன. இதனால், பெரும் மனத் தளர்ச்சி நிகழ்விற்கான தகுதி நிலையை முழுவதுமாக சந்திக்கும் வரையிலும் ஒரு தனிப்பட்ட நோயறிதல் இவற்றிற்குத் தேவைப்படாது. அவ்வாறு நோய் கண்டறியும் நடைமுறை செய்யப்பட்டால், மனப்பித்து நோய்க்கான நோயறிதலையும் மேற்கொள்ள வேண்டும். இலக்கின்மை, ஈடுபாடின்மை, கவனம் செலுத்துவதில் சிரமம், நினைவாற்றல் இழப்பு ஆகிய முதுமை மறதியின் சில புரிதிறன் தொடர்பான அறிகுறிகள் பெரும் மனத் தளர்ச்சி நோயின் அறிகுறிகளுடன் குழப்பிக் கொள்ளப்படலாம். குறிப்பாக, வயது முதிர்ந்த நோயாளிகளில் இவற்றை அறுதியிட்டுக் கூறுவது கடினமாகும். இவ்விரண்டு நோய்க்கோளாறுகளையும் பிரித்தறிய, நோயாளியின் நோய்க்கு- முந்தைய நிலை உதவக்கூடும். முதுமை மறதியின் சில நிகழ்வுகளில், புரிதிறன் செயற்பாடு குறைவதான நோய்க்கு-முந்தைய வரலாறு காணப்படுவதுண்டு. பெரும் மனத் தளர்ச்சி நோயில், நோயாளிகள், ஒப்புமையில், ஒரு இயல்பான நோய்க்கு முந்தைய வரலாறு மற்றும் மனத் தளர்ச்சியுடன் தொடர்புடைய, திடீரென நிகழ்வதான, ஒரு புரிதிறன் குறைதலைக் கொண்டிருப்பர்.
கேள்வி: பெரும் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு - நோயின் ஆதிக்கம் பற்றி நீங்கள் என்ன அறிந்துள்ளீர்கள்?
பதில்: மனத் தளர்ச்சி பெரும்பாலும் வறுமை மற்றும் வேலையின்மை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புறுகிறது. பெரும் மனத் தளர்ச்சியானது, வட அமெரிக்காவிலும் மற்றும் பிற உயர்-ஊதிய நாடுகளிலும் நோய் பாரம் (disease burden) என்பதன் முதன்மையான காரணமாகவும் மற்றும் உலகெங்கிலும் நாலாவது பெரும் காரணமாக உள்ளது. உலக சுகாதார நிறுவனம், 200ஆம் ஆண்டில், உலகெங்கிலும் இது ஹெச்ஐவி நோய்க்கு அடுத்த இடத்தில், நோய் பாரத்திற்கு இரண்டாவது காரணமாக இருக்கலாம் என கணித்துள்ளது. நோய் மீட்சியில் சிகிச்சை பெறுவதில் தாமதம் அல்லது சிகிச்சை பெறாதிருத்தல் மற்றும் சிகிச்சை அளிப்பதில் மருத்துவங்களின் செயல்திறமையின்மை ஆகியவை இந்த ஆற்றலின்மைக்கு சிகிச்சை அளிப்பதில் இரு பெரும் தடைகளாக உள்ளன.