கேள்வி: இந்திய வரலாறு - பழைய கற்காலம் பற்றி நீங்கள் என்ன அறிந்துள்ளீர்கள்?
பதில்: ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து மனித இனம் விரிவடைந்ததானது இந்தியத் துணைக்கண்டம் தோராயமாக 20 இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அடைந்திருக்கலாம் என்று மதிப்பிடப்படுகிறது. சாத்தியமான வகையில் 22 இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அடைந்திருக்கலாம் என்றும் மதிப்பிடப்படுகிறது. இந்தோனேசியா 18 இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரும், கிழக்காசியாவில் 13.6 இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரும் ''ஓமோ இரெக்டசு'' இருந்தை அறியப்பட்டதை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்தக் காலம் மதிப்பிடப்படுகிறது. மேலும், பாக்கித்தான் ரிவாத் மக்கள் கற்கருவிகளின் கண்டுபிடிப்பும் இதற்குக் காரணமாகும். இதை விட முந்தைய கால கண்டுபிடிப்புகள் கூறப்பட்டாலும் அவை பரவலான ஆய்வாளர்களால் உறுதி செய்யப்படவில்லை. ஆறுகளின் வண்டல் மண்ணின் காலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவற்றுக்கான காலமானது பரிந்துரைக்கப்பட்டு இருந்தது. இந்திய துணைக் கண்டத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்ட மிகப் பழமையான மனித இன தொல்லியல் எச்சங்களானவை நடு இந்தியாவின் நருமதை பள்ளத்தாக்கிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ''ஓமோ இரெக்டசு'' அல்லது ''ஓமோ எய்தெல்பெர்கெசன்சிசு'' இனத்தைச் சேர்ந்தவையாகும். இவை தோராயமாக 5 இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்தவையாகக் காலமிடப்படுகின்றன. இதை விடப் பழமையானது என கூறப்பட்ட தொல்லியல் எச்சங்களானவை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. ஆனால், அவை பொதுவாக நம்ப இயலாதவையாகக் கருதப்படுகின்றன. இந்திய துணைக் கண்டத்தை மனித இனங்கள் ஆக்கிரமித்ததானது தோராயமாக 7 இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வரை தொடர்ச்சியற்றதாக இருந்தது என தொல்லியல் ஆதாரங்களின் ஆய்வுகள் பரிந்துரைக்கின்றன. தோராயமாக 2.5 இலட்சம் ஆண்டுகள் வாக்கில் தான் புவியியல் ரீதியாக இந்த மனித இனங்கள் துணைக்கண்டம் முழுவதும் பரவத் தொடங்கின. தெற்காசியாவின் வரலாற்று ரீதியான மக்கள் தொகையியலாளர் டிம் டைசனின் கூற்றுப்படி:நவீன மனித இனத்தவர்கள்-''ஓமோ சேப்பியன்கள்''-ஆப்பிரிக்காவில் உருவாயினர். பிறகு விட்டு விட்டு நடந்த நிகழ்வாக 60,000 மற்றும் 80,000 ஆண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட ஒரு காலத்தில் அவர்களில் சிறு குழுக்கள் இந்திய துணைக் கண்டத்தின் வடமேற்குப் பகுதிக்குள் நுழையத் தொடங்கினர். தொடக்கத்தில் அவர்கள் கடற்கரை வழியாகவே வந்திருக்க வாய்ப்பு இருந்துள்ளதாகத் தோன்றுகிறது. 55,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இந்திய துணைக் கண்டத்தில் ''ஓமோ சேப்பியன்கள்'' இருந்தனர் என்பது கிட்டத்தட்ட உறுதி செய்யப்பட்ட ஒன்றாகும். நிகழ்காலத்திலிருந்து சுமார் 30,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தான் அவர்கள் குறித்து கண்டுபிடிக்கப்பட்ட தொடக்க கால தொல்லியல் எச்சங்களானவை காலமிடப்பட்டிருந்தாலும் இவ்வாறு ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது. மைக்கேல் டி. பெற்றாக்லியா மற்றும் பிரிட்செட் ஆல்ச்சின் ஆகியோரின் கூற்றுப்படி: ஆப்பிரிக்காவில் தோன்றிய நவீன மனிதர்களால் தெற்காசியா குடியேற்றமடைந்ததற்கு ஒய்-குரோமோசோம் மற்றும் மைட்டோகாண்ட்ரியா-டிஎன்ஏ ஆகியவை ஆதரவளிக்கின்றன. ஐரோப்பியரல்லாத பெரும்பாலான மக்களுக்கு ஒன்றிணைந்த காலங்களானவை 73,000 - 55,000 ஆண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தைச் சராசரியாகக் கொண்டுள்ளன. தெற்காசியா குறித்த வரலாற்றாளரான மைக்கேல் எச். பிசர் குறிப்பிடுவதாவது: ஆப்பிரிக்காவைத் தாண்டி அரேபியத் தீபகற்பம் வழியாக ஓமோ சேப்பியன்களின் முதல் வெற்றிகரமான விரிவாக்கமானது துரிதமாக 70,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையதாகவும் தாமதமாக 40,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையதாகவும் நடைபெற்றிருக்கலாம் என அறிஞர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர். இதற்கு முன்னர் தோல்வியடைந்த புலப்பெயர்வுகள் இருந்திருக்கலாம் என்ற நிலை இருக்கும் போதும் இவ்வாறு குறிப்பிடுகின்றனர். அவர்களது வழித் தோன்றல்களில் சிலர் மனிதர்கள் வாழ்ந்து வந்த பரப்பளவை ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் அதிகரித்தனர். தாங்கள் எதிர்கொண்ட ஒவ்வொரு வாழத் தகுந்த நிலத்திற்கும் பரவினர். பாரசீக வளைகுடா மற்றும் வடக்கு இந்தியப் பெருங்கடலின் வெதுவெதுப்பான மற்றும் உற்பத்தித் திறன் உள்ள கடற்கரை நிலங்களின் நெடுகில் ஒரு மனிதத் தடம் இருந்திருக்க வேண்டும். இறுதியாக பல்வேறு குழுக்கள் இந்தியாவுக்குள் 75,000 மற்றும் 35,000 ஆண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட முந்தைய காலத்தில் நுழைந்தன. பின் வரும் புரிதலானது விவாதத்திற்கு உள்ளக்கப்பட்டாலும் இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் உடல் ரீதியாக நவீன மனிதர்களின் இருப்பானது 78,000 - 74,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இருந்தது என தொல்லியல் ஆதாரத்திலிருந்து புரிந்து கொள்ளப்பட்டு பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. தொடக்கத்தில் தெற்காசியாவில் வேட்டையாடி-சேகரித்து உண்பவர்களாக தனித்து வாழும் வேறுபட்ட வடிவங்களில் இருந்த நவீன மனிதர்களின் வாழ்வானது ஒரு மிக வேறுபட்ட ஒன்றாக மாற்றமடைந்தது. மனித மரபணு வேறுபாட்டில் இந்தியாவுக்கு முந்தைய இடத்தில் ஆப்பிரிக்கா மட்டுமே உள்ளது எனும் அளவுக்கு இந்த மாற்றம் ஏற்பட்டது. டிம் டைசனின் கூற்றுப்படி: துணைக்கண்டத்தின் மக்களின் வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் குறித்த தகவலுக்குப் பிற அம்சங்களிலும் மரபணு ஆராய்ச்சியானது பங்களித்துள்ளது. குறிப்பாக, துணைக்கண்டப் பகுதியில் மக்களின் மரபணு வேறுபாட்டு நிலைகளானவை மிக மிக அதிகமாக உள்ளன. உண்மையில் ஆப்பிரிக்காவின் மக்கள் தொகை மட்டுமே இந்தியாவை விட மரபணு ரீதியாக மிகவும் வேறுபட்டதாகும். இதனுடன் தொடர்புடையதாக இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் 'தோற்றுவிப்பாளர்' நிகழ்வுக்கான வலிமையான ஆதாரங்கள் உள்ளதாகக் குறிப்பிடப்பட்டது. இதன் மூலமாக வெகு சில எண்ணிக்கையிலான 'உண்மையான' தனி நபர்களிடமிருந்து ஒரு பழங்குடியினம் போன்ற ஒரு துணைக் குழுவானது உருவாவதற்கான சூழ்நிலைகள் இருந்தன எனப்படுகிறது. மேலும், உலகின் பெரும்பாலான பகுதிகளுடன் ஒப்பிடும் போது, துணைக்கண்டத்தின் மக்கள் ஒப்பீட்டளவில் அகமணத்தின் உயர்நிலைகளைப் பின்பற்றி பெரிதும் தனித்துவமானவர்களாக உள்ளனர்.
கேள்வி: இந்திய வரலாறு - செவ்வியல் காலம் (அண். 200 பொ. ஊ. மு. – 650 பொ. ஊ.) பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: }} பொ. ஊ. மு. 3 ஆம் நூற்றாண்டில் மௌரியப் பேரரசு மற்றும் பொ. ஊ. 6 ஆம் நூற்றாண்டில் குப்தப் பேரரசு முடிவு ஆகியவற்றுக்கு இடைப்பட்ட காலமானது இந்தியாவின் "செவ்வியல்" காலம் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. இந்த நூற்றாண்டுகளில் இந்தியாவின் பகுதிகளை குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலான இராச்சியங்கள் ஆண்ட போதும் குப்தப் பேரரசு காலமானது (4 ஆம்-6 ஆம் நூற்றாண்டு) இந்தியாவின் பொற்காலம் என்று கருதப்படுகிறது. மேலும், சங்க இலக்கியம் தென்னிந்தியாவில் பொ. ஊ. மு. 3 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் பொ. ஊ. 3 ஆம் நூற்றாண்டு வரை செழித்திருந்தது.''A Social History of Early India'' by Brajadulal Chattopadhyaya p. 259 இந்த காலகட்டத்தின் போது இந்தியாவின் பொருளாதாரமானது உலகிலேயே மிகப் பெரியதாக இருந்ததாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பொ. ஊ. 1 முதல் பொ. ஊ. 1000 வரை உலகின் மொத்த செல்வத்தில் நான்கில் ஒரு பங்கு முதல் மூன்றில் ஒரு பங்கு வரை இந்தியாவின் பொருளாதாரமானது கொண்டிருந்திருக்கலாம் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
கேள்வி: இந்திய வரலாறு - சுங்கப் பேரரசு என்பது என்ன?
பதில்: சுங்கர்கள் மகத நாடு தோன்றினர். சுமார் 187 முதல் பொ. ஊ. மு. 78 வரை நடு மற்றும் கிழக்கு இந்திய துணைக்கண்டத்தின் பெரும் பகுதிகளை கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தனர். கடைசி மௌரியப் பேரரசு அரசியல் கொலை செய்த புஷ்யமித்திர சுங்கன் இந்த அரசமரபானது நிறுவப்பட்டது. இந்த அரசின் தலைநகரம் பாடலிபுத்திரம். ஆனால், பாஹபத்ரா போன்ற பிந்தைய பேரரசர்கள் தங்களது அரசவையை விதிஷா (நவீன பெசுநகர்) கூட கொண்டிருந்தனர். 36 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்த புஷ்யமித்திர சுங்கனுக்குப் பின் அவரது மகன் அக்கினிமித்திரன் மன்னரானார். மொத்தமாக 10 சுங்க ஆட்சியாளர்கள் இருந்தனர். எனினும், அக்கினிமித்திரனின் இறப்பிற்குப் பிறகு இப்பேரரசானது துரிதமாக சிதைவடைந்தது.K. A. Nilkantha Shastri (1970), [https://books.google.com/books?id=E3tDAAAAYAAJ ''A Comprehensive History of India: Volume 2''], p. 108: "Soon after Agnimitra there was no 'Sunga empire'". எந்தவொரு சுங்க ஆதிக்கத்திலிருந்து சுதந்திரமாக இயங்கியவையாக இருந்த சிறிய இராச்சியங்கள் மற்றும் நகர-அரசுகளைக் கொண்டதாக பெரும்பாலான வடக்கு மற்றும் நடு இந்தியாவானது இருந்ததாக கல்வெட்டுக்கள் மற்றும் நாணயங்கள் வெளிக் காட்டுகின்றன.Bhandare, Shailendra. "Numismatics and History: The Maurya-Gupta Interlude in the Gangetic Plain" in [https://books.google.com/books?id=efaOR_-YsIcC ''Between the Empires: Society in India, 300 to 400''] ed. Patrick Olivelle (2006), p. 96 அயல் நாட்டு மற்றும் உள் நாட்டு சக்திகள் ஆகிய இருவருடனான ஏராளமான இவர்களது போர்களுக்காக இப்பேரரசானது குறிப்பிடப்படுகிறது. கலிங்க நாடு மகாமேகவாகன வம்சம், தக்காணப் பீடபூமி சாதவாகனர், இந்தோ கிரேக்க நாடு மற்றும் அநேகமாக பாஞ்சாலம் மற்றும் மித்திரா அரசமரபு (மதுரா) ஆகியோருடன் இவர்கள் சண்டையிட்டனர். இக்காலத்தின் போது கலை, கல்வி, தத்துவம் மற்றும் கற்றலின் பிற வடிவங்கள் செழித்திருந்தன. இதில் பர்குட் உள்ள தூபி மற்றும் சாஞ்சி உள்ள புகழ்பெற்ற பெரிய தூபி போன்ற கட்டடக்கலை நினைவுச்சின்னங்களும் அடங்கும். கற்றல் மற்றும் கலைக்கு அரச குடும்பம் நிதியுதவி அளிக்கும் பாரம்பரியத்தை நிறுவ சுங்க ஆட்சியாளர்கள் உதவி புரிந்தனர். இப்பேரரசால் பயன்படுத்தப்பட்ட எழுத்து முறையானது பிராமி எழுத்துமுறை ஒரு வகை வடிவம் ஆகும். சமசுகிருதம் எழுத இந்த எழுத்து முறை பயன்படுத்தப்பட்டது. இந்து சமய சிந்தனையில் மிக முக்கியமான வளர்ச்சிகளில் சில நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் இந்தியாவின் பண்பாடு புரவலம் வழங்குவதில் சுங்கப் பேரரசு ஒரு தவிர்க்க முடியாத பங்கை ஆற்றியது.
கேள்வி: இந்திய வரலாறு - இந்தியாவுக்கு வணிகமும், பயணங்களும் பற்றி நீங்கள் என்ன அறிந்துள்ளீர்கள்?
பதில்: File:Silk route copy.jpg, மசாலாப் பொருள் வணிகம், மற்றும் பழைய உலகம் இந்தியாவை இணைத்த பண்டைக்கால வழிகள். பழைய உலகத்தின் பண்டைக்கால நாகரிகங்கள் மற்றும் இந்தியாவுக்கு இடையில் பொருட்கள் மற்றும் சிந்தனைகளை இவை எடுத்துச் சென்றன. நில வழிகளானவை சிவப்பு நிறத்திலும். நீர் வழிகளானவை நீல நிறத்திலும் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.]] கேரளம் மசாலா பொருள் வணிகமானது பழைய உலகத்தின் அனைத்துப் பகுதிகளிலிருந்தும் வணிகர்களை இந்தியாவுக்கு ஈர்த்தது. சுமேரியா படி, பொ. ஊ. மு. 3,000 ஆம் ஆண்டிலிருந்தே இந்தியாவின் தென்மேற்குக் கடற்கரைத் துறைமுகமான முசிறித் துறைமுகம் தன்னைத் தானே ஒரு முதன்மையான மசாலாப் பொருள் வணிக மையமாக நிறுவிக் கொண்டது. பொ. ஊ. மு. 562 ஆம் ஆண்டிலேயே கேரளம் கொச்சி யூதர் வணிகர்கள் வருகை புரிந்தனர். சாம்பிராணி வழி மற்றும் இந்திய-உரோம வர்த்தக உறவுகள் நெடுகில் வணிகத்தின் மூலம் கிரேக்க-உரோமை உலகமானது இந்தியாவுக்குப் பின் தொடர்ந்தது. பொ. ஊ. மு. 2 ஆம் நூற்றாண்டின் போது கிரேக்க மற்றும் இந்தியக் கப்பல்கள் ஏடன் போன்ற அறபுத் தீபகற்பம் துறைமுகங்களில் வணிகத்திற்காகச் சந்தித்துக் கொண்டன.[http://www.unesco.org/csi/pub/source/alex5.htm ''Greatest emporium in the world''], CSI, UNESCO. முதலாம் ஆயிரமாண்டின் போது இந்தியாவுக்கான கடல் வழிகளானவை இந்தியர்கள் மற்றும் எத்தியோப்பியர்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன. செங்கடல் கடல்சார் வணிக சக்தியாக எத்தியோப்பியா உருவானது. மசாலாப் பொருள் வணிகத்தில் ஈடுபட்டிருந்த இந்திய வணிகர்கள் இந்திய உணவுமுறை தென்கிழக்கு ஆசியாவிற்கு எடுத்துச் சென்றனர். பூர்வ குடிமக்கள் மத்தியில் அங்கு மசாலாப் பொருள் கலவைகள் மற்றும் கறி பிரபலமாயின. பௌத்தமானது சீனாவுக்குள் பட்டுப் பாதை வழியாக பொ. ஊ. 1 ஆம் அல்லது 2 ஆம் நூற்றாண்டில் நுழைந்தது. புரலவர்களால் கொடை பெற்ற மூலதனங்களைக் குவித்ததன் காரணமாக தெற்கு மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவின் இந்து மற்றும் பௌத்த சமய அமைப்புகளானவை உற்பத்தி மற்றும் வணிகத்தின் மையங்களாக உருவாயின. நில மேலாண்மை, கைவினைப் பயிற்சி, மற்றும் வணிகம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டன. குறிப்பாக, பௌத்தமானது கடல்சார் வணிகத்தின் நெடுகில் பயணித்தது. எழுத்தறிவு, கலை மற்றும் நாணயப் பயன்பாட்டை ஊக்குவித்தது.
கேள்வி: இந்திய வரலாறு - வாகாடகப் பேரரசு பற்றி நீங்கள் என்ன அறிந்துள்ளீர்கள்?
பதில்: வாகாடகப் பேரரசானது தக்காணப் பீடபூமி பகுதியிலிருந்து பொ. ஊ. 3 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் தோன்றியது. இவர்களது நாடானது வடக்கே மால்வா, மத்தியப் பிரதேசம் தெற்கு விளிம்புகள் மற்றும் குசராத்து வரையிலும், தெற்கே துங்கபத்திரை ஆறு, மேற்கே அரபிக்கடல், கிழக்கே சத்தீசுகர் விளிம்புகள் வரையிலும் விரிவடைந்திருந்ததாக நம்பப்படுகிறது. தக்காணப் பீடபூமி சாதவாகனர் பிறகு ஆட்சிக்கு வந்த மிக முக்கியமான அரசமரபினர் இவர்கள் ஆவர். வட இந்தியாவிலிருந்த குப்தப் பேரரசு சமகாலத்தவர்களாக தக்காணத்தில் இவர்கள் திகழ்ந்தனர். இவர்களுக்குப் பிறகு தக்காணத்தில் விஷ்ணுகுந்தினப் பேரரசு ஆட்சிக்கு வந்தது. கலைகள், கட்டடக் கலை மற்றும் இலக்கியத்துக்குப் புரவலர்களாகத் திகழ்ந்ததற்காக வாகாடகர் குறிப்பிடப்படுகின்றனர். அஜந்தா குகைகள் (ஓர் அஜந்தா குகைகள்) குடைவரை பௌத்த விகாரங்கள் மற்றும் சைத்யங்கள் ஆகியவை வாகாடகப் பேரரசன் அரிசேனன் புரவின் கீழ் கட்டமைக்கப்பட்டதாகும்.The precise number varies according to whether or not some barely started excavations, such as cave 15A, are counted. [http://asi.nic.in/asi_monu_whs_ajanta.asp The ASI say] "In all, total 30 excavations were hewn out of rock which also include an unfinished one", UNESCO and Spink "about 30". The controversies over the end date of excavation is covered below.
கேள்வி: இந்திய வரலாறு - தில்லி சுல்தானகம் பற்றி தகவல் சொல்.
பதில்: தில்லியை அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைந்த ஒரு தொடர்ச்சியான இசுலாமிய அரசுகள் தில்லி சுல்தானகம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. பல்வேறு பூர்வீகங்களைக் கொண்ட வேறுபட்ட அரசமரபுகளால் இவை ஆளப்பட்டன. 13 ஆம் முதல் தொடக்க 16 ஆம் நூற்றாண்டு வரை இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் பெரும் பகுதிகள் மீது இந்த அரசானது ஆட்சியமைத்தது.[https://www.britannica.com/EBchecked/topic/156530/Delhi-sultanate Delhi Sultanate], ''பிரித்தானிக்கா கலைக்களஞ்சியம்'' 12 ஆம் மற்றும் 13 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் நடு ஆசிய துருக்கியர்களால் இந்த சுல்தானகமானது நிறுவப்பட்டது. வட இந்தியாவின் பகுதிகள் மீது இவர்கள் படையெடுத்தனர். முந்தைய இந்து அரசுகளின் மீது தங்களது அரசை நிறுவினர். இதைத் தொடர்ந்து வந்த தில்லியின் மம்லூக்கிய மரபு (தில்லி) வட இந்தியாவின் பெரும் பகுதிகளை வெல்ல முடிந்தது. கில்ஜி வம்சம் நடு இந்தியாவின் பெரும் பகுதிகளை வென்றது. அதே நேரத்தில், தென்னிந்தியாவின் முதன்மையான இந்து இராச்சியங்களை திறை செலுத்தும் அரசுகள் மாறும் நிலைக்குக் கட்டாயப்படுத்தியது. சுல்தானகமானது இந்தியப் பண்பாட்டு மறுமலர்ச்சியின் ஒரு காலத்தைத் தொடங்கி வைத்தது. இதன் விளைவாக ஏற்பட்ட "இந்திய-முசுலிம்" கலப்புப் பண்பாடானது கட்டடக்கலை, இசை, இலக்கியம், சமயம் மற்றும் உடையில் நீண்ட காலம் நீடித்திருக்கும் கலவையான நினைவுச் சின்னங்களை விட்டுச் சென்றுள்ளது. உருது மொழியானது தில்லி சுல்தானகத்தின் காலத்தின் போது தான் உருவானது என்று கூறப்படுகிறது. இந்தியாவின் வெகு சில பெண் ஆட்சியாளர்களில் ஒருவரான ரசியா பேகம் () அரியணையில் அமர வைத்த ஒரே இந்திய இசுலாமிய அரசாக சுல்தானகமானது திகழ்கிறது. பூர்வீக இந்திய உயர்குடியினரிடமிருந்து துருக்கிய முசுலிம் உயர்குடியினரிடம் அதிகாரம் மாறியதன் காரணமாக தொடக்கத்தில் தடங்கல்கள் ஏற்பட்ட போதும் தில்லி சுல்தானகமானது ஒரு வளர்ந்து வந்த உலக அமைப்பில் இந்திய துணைக் கண்டத்தை இணைத்ததற்காக அறியப்படுகிறது. ஒரு பரந்த பன்னாட்டு இணையத்திற்குள் இந்தியாவை இது இழுத்தது. இந்தியப் பண்பாடு மற்றும் சமூகம் மீது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை இது ஏற்படுத்தியுள்ளது. எனினும், தில்லி சுல்தானகமானது இந்திய துணைக்கண்டத்தில் பெருமளவிலான கோயில்களின் அழிப்பு மற்றும் அவை சிதைக்கப்பட்டு அவமதிக்கப்படுதலுக்கும் கூட காரணமாக அமைந்தது.Richard Eaton (2000), [https://web.archive.org/web/20150406011408/http://jis.oxfordjournals.org/content/11/3/283.extract Temple Desecration and Indo-Muslim States], Journal of Islamic Studies, 11(3), pp. 283–319 அலாவுதீன் கில்சி ஆட்சிக் காலத்தின் போது மங்கோலியர்களின் இந்தியப் படையெடுப்புகள் தில்லி சுல்தானகத்தால் வெற்றிகரமாக முறியடிக்கப்பட்டன. இவர்களது வெற்றியின் முதன்மையான காரணியாக இருந்தது இவர்களது துருக்கிய மம்லூக் அடிமை இராணுவம் ஆகும். மங்கோலியர்கள் கொண்டிருந்த அதே பாணி நாடோடி குதிரைப் படை போர் முறையில் உயர்தரத் திறமையை இவர்களும் கொண்டிருந்தனர். மங்கோலியர்களை முறியடிப்பதில் தில்லி சுல்தானகத்தின் பங்கு இல்லாதிருந்தால் இந்தியாவிற்குள் மங்கோலியப் பேரரசு விரிவடைந்திருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. மங்கோலிய ஊடுருவாளர்களைத் தொடர்ந்து முறியடித்ததன் மூலம் சுல்தானகமானது மேற்கு மற்றும் நடு ஆசியா மீது நடந்த அழிவிலிருந்து இந்தியாவைக் காத்தது. ஈரான் மீதான மங்கோலியப் படையெடுப்புகளிலிருந்து தப்பி வந்த அப்பகுதியைச் சேர்ந்த போர் வீரர்கள், கற்றறிந்த அறிஞர்கள் மற்றும் நிர்வாகிகள் இந்திய துணைக்கண்டத்திற்குப் புலம் பெயர்ந்தனர். இவ்வாறாக வட இந்தியாவில் ஒரு கலவையான இந்திய-இசுலாமியப் பண்பாட்டை உருவாக்கினர். நடு ஆசியாவைச் சேர்ந்த ஒரு துருக்கிய-மங்கோலிய கலாச்சாரம் தைமூர் தில்லியில் துக்ளக் வம்சம் ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்த சுல்தானான நசீர்-உத்-தின் மக்முது சா துக்ளக் தாக்கினார். 17 திசம்பர் 1398 அன்று சுல்தானகத்தின் இராணுவமானது தோற்கடிக்கப்பட்டது. தைமூர் தில்லிக்குள் நுழைந்தார். நகரமானது சூறையாடப்பட்டு, அழிக்கப்பட்டது. மூன்று பகல்கள் மற்றும் இரவுகள் தைமூரின் இராணுவமானது படுகொலைகள் மற்றும் சூறையாடல்களை நடத்தியதற்குப் பிறகு நகரமானது சிதிலமாக விடப்பட்டது. சையிதுகள், அறிஞர்கள் மற்றும் "பிற முசுலிம்கள்" (கலைஞர்கள்) தவிர ஒட்டு மொத்த நகரமும் சூறையாடப்பட வேண்டுமென தைமூர் ஆணையிட்டார். ஒரே நாளில் 1 இலட்சம் போர்க் கைதிகள் மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர் என்று கூறப்பட்டது. தில்லி சூறையாடப்பட்டதன் காரணமாக சுல்தானகமானது பெருமளவுக்குப் பாதிப்படைந்தது. சையிது வம்சம் மற்றும் லௌதி வம்சம் அரசமரபுகளின் கீழ் குறுகிய காலத்திற்கு மீண்டும் புதுப்பிக்கப்பட்டாலும் முந்தைய நிலையே தில்லி எப்போதுமே அடையவில்லை. பாபுர் படைகளிடம் பானிபட் போர் (1526) கடைசி சுல்தான் இப்ராகிம் லௌதி தோற்கும் வரை தில்லியில் லௌதி ஆட்சியானது நீடித்திருந்தது.
கேள்வி: இந்திய வரலாறு - பிற இராச்சியங்கள் குறித்து விரிவாக சொல்லுங்கள்.
பதில்: 13 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியிலிருந்து இரண்டரை நூற்றாண்டுகளுக்கு அரசியலில் வட இந்தியாவில் தில்லி சுல்தானகம், தென்னிந்தியாவில் விசயநகரப் பேரரசும் ஆதிக்கம் செலுத்தின. எனினும், பிற மாகாண சக்திகளும் ஆட்சி புரிந்து கொண்டிருந்தன. பாலப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு செரோ அரசமரபானது கிழக்கு உத்தரப்பிரதேசம், பீகார், சார்க்கண்டு ஆகியவற்றின் பெரும்பாலான பகுதிகளை 12 ஆம் முதல் 18 ஆம் நூற்றாண்டுகள் வரை ஆண்டது. ரெட்டிப் பேரரசு தில்லி சுல்தானகத்தை வெற்றிகரமாகத் தோற்கடித்து தன் ஆட்சியை வடக்கே கட்டக் இருந்து தெற்கே காஞ்சிபுரம் வரை விரிவுபடுத்தியது. இறுதியாக, விரிவடைந்து வந்த விசயநகரப் பேரரசுக்குள் இழுத்துக் கொள்ளப்பட்டது. வடக்கில், மேற்கு மற்றும் நடு இந்தியாவில் இராசபுத்திர இராச்சியங்கள் தொடர்ந்து ஆதிக்கமிக்க சக்தியாக இருந்தன. மகாராணா அம்மீரின் தலைமையிலான உதய்பூர் இராச்சியம் பர்குசர்களை தன்னுடைய முதன்மையான கூட்டாளிகளாகக் கொண்டிருந்த முகம்மது பின் துக்ளக் தோற்கடித்து சிறைப்பிடித்தது. துக்ளக்கை விடுவிக்க ஒரு பெரும் பிணையத் தொகையைச் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. மேவாரின் அனைத்து நிலங்களையும் துக்ளக் கைவிட வேண்டியிருந்தது. இந்நிகழ்வுக்குப் பிறகு ஒரு சில நூற்றாண்டுகளுக்கு சித்தோரை தில்லி சுல்தானகமானது தாக்கவில்லை. இராசபுத்திரர்கள் தங்களது சுதந்திரத்தை மீண்டும் நிறுவினர். கிழக்கே வங்காளம் வரையிலும், வடக்கே பஞ்சாப் பகுதி இராசபுத்திர அரசுகள் நிறுவப்பட்டன. குவாலியரின் தோமர்கள் தங்களைத் தாமே குவாலியர் நிறுவிக் கொண்டனர். மான் சிங் தோமர் குவாலியர் கோட்டை மீண்டும் கட்டமைத்தார். இக்காலத்தின் போது மேவார் முன்னணி இராசபுத்திர அரசாக உருவானது. மால்வா சுல்தானகம் மற்றும் குசராத்து சுல்தான் பெற்ற பகுதிகள் மூலம் ராணா கும்பா தன்னுடைய இராச்சியத்தை விரிவாக்கினார்.''Lectures on Rajput history and culture'' by Dr. Dasharatha Sharma. Publisher: Motilal Banarsidass, Jawahar Nagar, Delhi 1970. . அடுத்த பெரும் இராசபுத்திர ஆட்சியாளரான மேவாரின் ராணா சங்கா வட இந்தியா முதன்மையான ஆட்சியாளராக உருவானார். இவரது குறிக்கோள்களானவை வாய்ப்பு எல்லையில் வளர்ச்சியடைந்தன - தில்லியைக் கைப்பற்ற இவர் திட்டமிட்டார். ஆனால், கன்வா போர் இவர் தோல்வியடைந்தது இந்தியாவில் புதிய அரசமரபான முகலாய வம்சம் நிலை நிறுத்தப்படுவதற்குக் காரணமானது. மகாராணா இரண்டாம் உதய் சிங் தலைமையிலான மேவார் அரசமரபானது முகலாயப் பேரரசர் அக்பர் மேற்கொண்டு தோல்வியை எதிர் கொண்டது. இவர்களது தலைநகரமான சித்தோர் கைப்பற்றப்பட்டது. இந்நிகழ்வின் காரணமாக இரண்டாம் உதய் சிங் உதய்பூர் நிறுவினார். உதய்பூர் இராச்சியம் புதிய தலைநகரமாக இது உருவானது. இவரின் மகன் மேவாரின் மகாராணா பிரதாப் முகலாயர்களை உறுதியாக எதிர்த்துப் போராடினார். இவருக்கு எதிராக பல இராணுவக் குழுக்களை அக்பர் அனுப்பினார். சித்தோர்கார் கோட்டை தவிர்த்து மேவாரின் அனைத்து பகுதிகளின் கட்டுப்பாட்டையும் இறுதியாகப் பெறும் நிலைக்கு மகாராணா பிரதாப் தப்பித்தார்.John Merci, Kim Smith; James Leuck (1922). "Muslim conquest and the Rajputs". The Medieval History of India pg 67–115 தெற்கில் 1347 ஆம் ஆண்டில் துக்ளக் வம்சம் எதிரான ஒரு கிளர்ச்சியில் தோன்றிய தக்காணத்திலிருந்த பாமினி சுல்தானகம் விசயநகரப் பேரரசுக்கு முதன்மையான எதிரியாக இருந்தது. அப்பேரரசுக்குத் தொடர்ந்து பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்தி வந்தது.Farooqui Salma Ahmed, A Comprehensive History of Medieval India: From Twelfth to the Mid-Eighteenth Century, (Dorling Kindersley Pvt. Ltd., 2011) 1490 இல் தொடங்கி பாமினி சுல்தானகத்தின் ஆளுநர்கள் கிளர்ச்சி செய்தனர். அவர்களது சுதந்திரமான அரசுகளில் ஐந்து தக்காண சுல்தானகங்கள் உள்ளடங்கியிருந்தன. அதில் அகமதுநகர் சுல்தானகம் சுதந்திரத்தை அறிவித்தது. இதைத் தொடர்ந்து அதே ஆண்டு பிஜப்பூர் சுல்தானகம், பெரார் சுல்தானகம் சுதந்திரத்தை அறிவித்தன. 1518 இல் கோல்கொண்டா சுல்தானகம் சுதந்திரமடைந்தது. 1528 இல் பீதர் சுல்தானகம் சுதந்திரமடைந்தது. பொதுவாக எதிரிகளாக இவர்கள் இருந்த போதும் 1565 இல் விசயநகரப் பேரரசுக்கு எதிராக இவர்கள் அனைவரும் கூட்டணியை ஏற்படுத்தினர். தலைக்கோட்டை யுத்தத்தில் விசயநகரப் பேரரசை நிரந்தரமாகப் பலவீனமாக்கினர். கிழக்கில் கஜபதி இராச்சியமானது தொடர்ந்து ஒரு வலிமையான மாகாண சக்தியாகத் திகழ்ந்தது. மகாணப் பண்பாடு மற்றும் கட்டடக்கலையின் வளர்ச்சியில் ஒரு உச்ச நிலையுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது. கபிலேந்திர தேவன் கீழ் வடக்கே கீழ் கங்கை ஆறு முதல் தெற்கே காவிரி ஆறு வரை விரிவடைந்திருந்த ஒரு பேரரசாக கஜபதி பேரரசு உருவானது. வடகிழக்கு இந்தியா அகோம் பேரரசு ஆறு நூற்றாண்டுகளுக்கு ஒரு முதன்மையான சக்தியாகத் திகழ்ந்தது. அகோம்-முகலாயச் சண்டைகளின் போது லச்சித் பர்பூக்கன் தலைமை தாங்கப்பட்ட அகோம்கள் சராய்காட் போர் முகலாய இராணுவத்தைத் தீர்க்கமாகத் தோற்கடித்தனர். வடகிழக்கு இந்தியாவில் மேற்கொண்டு கிழக்கே மணிப்பூர் இராச்சியம் அமைந்திருந்தது. காங்லா அரண்மனை தங்களது அதிகார இருப்பிடத்திலிருந்து அவர்கள் ஆட்சி செய்தனர். ஒரு நுண்ணயம் வாய்ந்த இந்து கௌடிய வைணவம் பண்பாட்டை இது உருவாக்கியது. கங்கை வடிநிலம் ஆதிக்கம் மிகுந்த சக்தியாக வங்காள சுல்தானகம் திகழ்ந்தது. இப்பகுதி முழுவதும் பரவியிருந்த நாணயம் அச்சிடும் பட்டணங்களின் ஓர் இணையத்துடன் இது அமைந்திருந்தது. இந்திய-துருக்கிய, அரேபிய, அபிசீனிய மற்றும் வங்காள-முசுலிம் உயர்குடியினருடன் கூடிய ஒரு சன்னி முடியாட்சியாக இது திகழ்ந்தது. இந்த சுல்தானகமானது இதன் சமய பன்முகத் தன்மைக்காக அறியப்படுகிறது. இங்கு முசுலிம் சாராத சமூகங்கள் முசுலிம்களுடன் அமைதியாக வாழ்ந்து வந்தன. வங்காள சுல்தானகமானது திறை செலுத்தும் அரசுகள் ஒரு வட்டத்தைக் கொண்டிருந்தது. இதில் தென் மேற்கில் ஒடிசா, தென்கிழக்கில் அரகான் மற்றும் கிழக்கில் திரிபுரா ஆகியவை அடங்கியிருந்தன. 16 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் வங்காள சுல்தானகமானது வடகிழக்கில் காமரூப பேரரசு மற்றும் காமதா இராச்சியம் மற்றும், மேற்கே ஜவுன்பூர் மற்றும் பீகார் ஆகியவற்றின் மீதான கட்டுப்பாட்டுடன் அதன் நிலப்பரப்பு வளர்ச்சியில் உச்சத்தை அடைந்தது. ஒரு செழித்தோங்கியிருந்த வணிக நாடாக இது பெயர் பெற்றிருந்தது. ஆசியாவின் மிக வலிமையான அரசுகளில் ஒன்றாகத் திகழ்ந்தது. ஒப்பீட்டளவில் ஒரு செழிப்பான இராச்சியம் மற்றும் "வணிகம் செய்வதற்கு ஏற்ற மிக செல்வ வளம் மிக்க நாடு" என சமகால ஐரோப்பிய மற்றும் சீனப் பயணிகளால் வங்காள சுல்தானகமானது குறிப்பிடப்பட்டது. வங்காள சுல்தானகமானது ஒரு வலிமையான கட்டடக்கலை மரபை விட்டுச் சென்றது. அயல்நாட்டுத் தாக்கங்களுடன் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு ஒரு தனித்துவமான வங்காள பாணி கட்டடக்கலையை இக்காலத்தைச் சேர்ந்த கட்டடங்கள் காட்டுகின்றன. வங்காள வரலாறு சுதந்திரமான நடுக் கால, முசுலிம்களால் ஆளப்பட்ட அரசுகளில் மிகப் பெரியதாகவும், மிக மதிப்புமிக்க அதிகாரத்தைக் கொண்டிருந்ததாகவும் வங்காள சுல்தானகமானது திகழ்ந்தது. வங்காள சுல்தானகத்தின் வீழ்ச்சியானது இதன் ஆட்சிக் காலத்தில் ஓர் இடையீட்டுக் காலமாக சூர் பேரரசு காலம் வந்ததுடன் தொடங்கியது. அதைத் தொடர்ந்து முகலாயப் பேரரசு இப்பகுதியை வங்காள சுபா. பிறகு சிறு இராச்சியங்களாக இது சிதைவடைந்தது.
கேள்வி: இந்திய வரலாறு - பக்தி இயக்கமும், சீக்கியமும் பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: நடுக்கால இந்து சமயத்தில் தோன்றி, பின்னர் சீக்கியம் புரட்சிமயமாக்கப்பட்ட ஓர் ஆத்திகம், பக்திப் போக்கானது பக்தி இயக்கம் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. ஏழாம் நூற்றாண்டு தென்னிந்தியாவில் (தற்போதைய தமிழ்நாடு மற்றும் கேரளத்தின் பகுதிகள்) இது தோன்றி, வடக்கு நோக்கிப் பரவியது. 15 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து கிழக்கு மற்றும் வட இந்தியாவில் இது துடைத்துச் சென்றது போல் பரவியது. 15 ஆம் மற்றும் 17 ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையில் இதன் உச்ச நிலையை அடைந்தது. * பக்தி இயக்கமானது வெவ்வேறு ஆண் கடவுள்கள் மற்றும் பெண் கடவுள்களைச் சுற்றி பிராந்திய அளவில் வளர்ச்சியடைந்தது. இதில் வைணவ சமயம் (விஷ்ணு), சைவ சமயம் (சிவன்), சாக்தம் (சக்தி பெண் கடவுள்கள்) மற்றும் சுமார்த்தம் போன்றவை உள்ளடங்கியிருந்தன.Lance Nelson (2007), ''An Introductory Dictionary of Theology and Religious Studies'' (Editors: Orlando O. Espín, James B. Nickoloff), Liturgical Press, , pp. 562–563SS Kumar (2010), ''Bhakti – the Yoga of Love'', LIT Verlag Münster, , pp. 35–36Wendy Doniger (2009), [https://www.britannica.com/EBchecked/topic/63933/bhakti Bhakti], Encyclopædia Britannica; [http://www.himalayanacademy.com/readlearn/basics/four-sects The Four Denomination of Hinduism] Himalayan Academy (2013) இந்த இயக்கமானது பல கவிஞர்-துறவிகளால் அகத்தூண்டுதல் பெற்றது. துவைதம் ஆத்திக இரு நிலைகள் முதல் அத்வைதம் ஒட்டு மொத்த ஒரு நிலை என்ற பல்வேறுபட்ட தத்துவ நிலைகளுக்கு இவர்கள் ஆதரவளித்தனர். * சீக்கியம் ஒரு கடவுட் கொள்கை மற்றும் அனைத்தடங்கியம் கொள்கையையுடைய சமயமாகும். முதல் குருவான குரு நானக் மற்றும் பின் வந்த பத்து சீக்கியக் குருக்கள் ஆன்மீக போதனைகளை இது அடிப்படையாகக் கொண்டதாகும்.Singh, Patwant (2000). ''The Sikhs''. Alfred A Knopf Publishing. p. 17. . பத்தாவது குரு குரு கோவிந்த் சிங் இறப்பிற்குப் பிறகு சீக்கிய புனித நூலான குரு கிரந்த் சாகிப் நிலையான, தனியொருவர் சாராத குருவின் இலக்கிய முன் மாதிரியாக உருவானது. சீக்கியர்களை ஆன்மீக வழிகாட்டலாக இப்புனித நூலின் சொற்களானவை திகழ்கின்றன.Louis Fenech and WH McLeod (2014), ''Historical Dictionary of Sikhism'', 3rd Edition, Rowman & Littlefield, , p. 17William James (2011), ''God's Plenty: Religious Diversity in Kingston'', McGill Queens University Press, , pp. 241–242 * இந்தியாவில் பௌத்தமானது இலடாக்கு நம்கியால் இராச்சியம், சிக்கிம் சிக்கிம் இராச்சியம் மற்றும் அருணாசலப் பிரதேசம் சுதியா நாடு போன்ற பிந்தைய நடுக் காலத்தைச் சேர்ந்த இமயமலை இராச்சியங்களில் செழித்திருந்தது.
கேள்வி: இந்திய வரலாறு - முகலாயப் பேரரசு பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: }} 1526 இல் பாபுர் கைபர் கணவாய் வழியாக துடைத்தெடுத்ததைப் போல் பயணித்தார். முகலாயப் பேரரசை நிறுவினார். அதன் உச்ச நிலையின் போது இப்பேரரசானது தெற்காசியா முழுவதையும் தன்னகத்தே கொண்டிருந்தது. எனினும், பாபுரின் மகன் நசிருதீன் உமாயூன் 1540 ஆம் ஆண்டு ஆப்கானியப் போர் வீரரான சேர் சா சூரி தோற்கடிக்கப்பட்டார். காபுல் பின் வாங்கும் நிலைக்கு உமாயூன் தள்ளப்பட்டார். சேர் ஷாவின் இறப்பிற்குப் பிறகு அவரது மகன் இஸ்லாம் ஷா மற்றும் இசுலாம் ஷாவின் இந்துத் தளபதி ஹெமு ஆகியோர் வட இந்தியாவில் சமயச் சார்பற்ற ஆட்சியை நிறுவினர். 1556 வரை தில்லி இருந்து இவர்கள் ஆட்சி புரிந்தனர். பாபுரின் பேரனான அக்பர் () தில்லி யுத்தத்தில் வென்றதற்குப் பிறகு 1556 நவம்பர் 6 அன்று இரண்டாம் பானிபட் போர் ஹெமுவைத் தோற்கடித்தார். இந்துக்களுடன் நல்ல உறவு முறைகளை நிறுவ அக்பர் முயற்சித்தார். சைனத்தின் புனித நாட்களின் போது "அமரி" அல்லது விலங்குகளைக் கொல்லதிருக்க வேண்டும் என்று அக்பர் அறிவித்தார். முசுலிம் அல்லாதவருக்கு விதிக்கப்பட்ட ''ஜிஸ்யா'' வரிகளைத் திரும்பப் பெற்றார். உள் நாட்டு அரச குடும்பங்களுடன் முகலாயப் பேரரசர்கள் திருமண உறவு முறைகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டனர். உள்ளூர் ''மகாராஜாக்களுடன்'' தங்களாக முன் வந்து கூட்டணி வைத்துக் கொண்டனர். பண்டைக் கால இந்திய பாணிகளுடன் தங்களது துருக்கிய-பாரசீகப் பண்பாட்டை இணைக்க முயற்சித்தனர். ஒரு தனித்துவமான இந்திய-பாரசீகப் பண்பாடு மற்றும் முகலாயக் கட்டிடக்கலை இது உருவாக்கியது. அக்பர் ஓர் ராஜ்புத் இளவரசியான மரியம் உசு-சமானி திருமணம் செய்து கொண்டார். அவர்களுக்கு ஜஹாங்கீர் () என்ற ஒரு மகன் பிறந்தார்.Jeroen Duindam (2015), [https://books.google.com/books?id=5ky2CgAAQBAJ&pg=PA105 ''Dynasties: A Global History of Power, 1300–1800'', p. 105], Cambridge University Press ஜஹாங்கீர் தன்னுடைய தந்தையின் கொள்கைகளைப் பின்பற்றினார். 1600 வாக்கில் இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் பெரும்பாலான பகுதிகளை முகலாய அரசமரபானது ஆண்டது. முகலாயக் கட்டடக் கலையின் பொற்காலமாக ஷாஜகான் () ஆட்சிக் காலமானது குறிப்பிடப்படுகிறது. இவர் ஏராளமான பெரிய நினைவுச் சின்னங்களை எழுப்பினார். இதில் மிகவும் பிரபலமானது ஆக்ராவில் உள்ள தாஜ் மகால் ஆகும். இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் அக்காலத்தில் அமைந்திருந்த மிகப் பெரிய பேரரசுகளில் இதுவும் ஒன்றாகத் திகழ்ந்தது. உலகின் மிகப் பெரிய பொருளாதார சக்தியாக சீனாவை முந்தி இது உருவானது. உலகப் பொருளாதாரத்தில் 24.4%ஐ இது தனது கட்டுப்பாட்டில் கொண்டிருந்தது.Angus Maddison (2003): ''[https://books.google.com/books?id=rHJGz3HiJbcC&pg=PA261 Development Centre Studies The World Economy Historical Statistics: Historical Statistics]'', பொருளியல் கூட்டுறவு மற்றும் வளர்ச்சிக்கான அமைப்பு, , p. 261 உற்பத்தியில் உலகத் தலைமை நாடாக உருவானது. உலகளாவிய தொழில்துறை உற்பத்தியில் 25%ஐ உற்பத்தி செய்தது. வேளாண்மை உற்பத்தியைச் செறிவாக்கிய முகலாய நிலச்சீர்திருத்தம் பொருளாதார மற்றும் மக்கள் தொகைப் பெருக்கமானது தூண்டப்பட்டது. ஓர் ஒப்பீட்டளவில் அதிகப்படியான நகராக்கம் இப்பெருக்கத்திற்குக் காரணம் ஆகும். முகலாயப் பேரரசு அதன் நிலப்பரப்பு விரிவாக்கத்தில் உச்ச நிலையை ஔரங்கசீப் ஆட்சிக் காலத்தின் போது () அடைந்தது. ஔரங்கசீப்பின் ஆட்சியின் கீழ் இந்தியா சிங் சீனாவை முந்தி உலகின் மிகப் பெரிய பொருளாதாரமானது.Angus Maddison (2003): ''[https://books.google.com/books?id=rHJGz3HiJbcC&pg=PA259 Development Centre Studies The World Economy Historical Statistics: Historical Statistics]'', பொருளியல் கூட்டுறவு மற்றும் வளர்ச்சிக்கான அமைப்பு, , pages 259–261 தனக்கு முன்பிருந்த மன்னர்களை விட ஔரங்கசீப் குறைவான சகிப்புத் தன்மை உடையவராக இருந்தார். ''ஜிஸ்யா'' வரியை மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தினார். வரலாற்று ரீதியிலான கோயில்களை அழித்தார். அதே நேரத்தில், தான் அழித்ததை விட அதிகமான இந்துக் கோயில்களைக் கட்டினார். தனக்கு முன்பிருந்த மன்னர்களை விட தன்னுடைய ஏகாதிபத்திய அரசுத் துறைகளில் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு அதிகப்படியான இந்துக்களைப் பணியமர்த்தினார். சமயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிராமல் திறமையை அடிப்படையாகக் கொண்டு நிர்வாகிகளுக்குப் பதவி வழங்கினார். எனினும், தனக்கு முன்பிருந்த மன்னர்களின் சகிப்புத் தன்மையுடைய கலப்புப் பாரம்பரியம் படிப்படியாக அழிக்கப்பட்டதற்கும் கூட இவர் மீது அடிக்கடி குற்றம் சுமத்தப்படுகிறது. அதிகரித்து வந்த சமயம் சார்ந்த சர்ச்சைகள் மற்றும் மையப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரத்திற்காகவும் கூட இவர் அறியப்படுகிறார். ஆங்கிலேய-முகலாயப் போரில் பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனம் தோல்வியை அடைந்தது. File:1751 map of India from "Historical Atlas of India", by Charles Joppen.jpgமராட்டியப் பேரரசு, ராஜ்புத், பரத்பூர் சமஸ்தானம் மற்றும் துராணிப் பேரரசு வந்த படையெடுப்புகளின் காரணமாக முகலாயர்கள் ஏராளமான தாக்குதல்களுக்கு உள்ளாயினர். 1737 இல் மராத்தியப் பேரரசின் தளபதியான பாஜிராவ் தில்லி மீது படையெடுத்துச் சூறையாடினார். முகலாயப் பேரரசர் தன் தளபதி அமீர் கான் உம்ராவ் அல் உதாத்தின் கீழ் 8,000 துருப்புக்களை 5,000 மராத்தியக் குதிரைப்படை வீரர்களைத் துரத்தியடிக்க அனுப்பினார். அனுபவமற்ற முகலாயத் தளபதியை பாஜிராவ் எளிதாகத் தோற்கடித்தார். 1737 இல் முகலாயப் பேரரசின் கடைசித் தோல்வியாக முகலாய இராணுவத்தின் தலைமைத் தளபதியான நிசாம்-உல்-முல்க் போபாலில் மராத்திய இராணுவத்தால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். இது கிட்டத்தட்ட முகலாயப் பேரரசை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது. அதே நேரத்தில், ஜாட் ஆட்சியாளர் சூரஜ் மல் கீழான பரத்பூர் அரசானது ஆக்ராவில் இருந்த முகலாயக் கோட்டைக் காவல் படையினரை எளிதாகத் தோற்கடித்து நகரைச் சூறையாடியது. 1739 இல் ஈரானின் பேரரசரான நாதிர் ஷா கர்னால் போர் முகலாய இராணுவத்தைத் தோற்கடித்தார். தனது வெற்றிக்குப் பிறகு நாதிர் தில்லியைக் கைப்பற்றிச் சூறையாடினார். மயிலாசனம் உள்ளிட்ட பொக்கிஷங்களை எடுத்துச் சென்றார். துராணிப் பேரரசு ஆட்சியாளராக தனது சொந்தப் படையெடுப்புகளை அகமது ஷா துரானி தொடங்கினார். 1757 இல் இறுதியாக தில்லியைச் சூறையாடினார். தொடர்ச்சியான பூர்வீக இந்திய எதிர்ப்பாலும் முகலாய ஆட்சியானது மேற்கொண்டு பலவீனமாக்கப்பட்டது. இதில் முகலாய சமய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான பண்டா சிங் பகதூர் தலைமை தாங்கிய சீக்கியர் கால்சா, வங்காளத்தின் இந்து இராஜாக்களான பிரதாபாதித்யா மற்றும் இராஜா சீதாராம் ராய் கிளர்ச்சி செய்தது, மற்றும் பந்தேலா இராசபுத்திரர்களின் மகாராஜா சத்திரசால் முகலாயர்களுடன் சண்டையிட்டு பன்னா இராச்சியம் நிறுவியது ஆகியவை அடங்கும். முகலாய அரசர்கள் 1757 வாக்கில் கைப்பாவை ஆட்சியாளர்களால் ஆளப்படும் நிலைக்கு வீழ்ச்சியடைந்தது. சீக்கியர்களை அழிப்பதற்காக இலாகூர் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்த முசுலிம் மாகாண அரசாங்கத்தின் கீழ் வத்தா கலுகரா நிகழ்வானது நடைபெற்றது. இதில் 30,000 சீக்கியர்கள் கொல்லப்பட்டனர். சோட்டா கலுகரா எனும் தாக்குதலை முகலாயர்கள் தொடங்கிய போது தொடங்கப்பட்ட ஒரு தாக்குதல் இதுவாகும்.''A Popular Dictionary of Sikhism: Sikh Religion and Philosophy'', [https://books.google.com/books?id=vcSRAgAAQBAJ&pg=PA86 p. 86], Routledge, W. Owen Cole, Piara Singh Sambhi, 2005 இதற்குப் பின் வந்த முசுலிம் அரசுகளின் கீழ் பல தசாப்தங்களுக்கு இது நீடித்திருந்தது.குஷ்வந்த் சிங், ''A History of the Sikhs'', Volume I: 1469–1839, Delhi, Oxford University Press, 1978, pp. 127–129
கேள்வி: இந்திய வரலாறு - சீக்கியப் பேரரசு பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: பஞ்சாப் பகுதி பகுதியை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் வடமேற்குப் பகுதிகளை 1799 முதல் 1849 வரை ஆட்சி செய்த ஓர் அரசியல் அமைப்பு சீக்கியப் பேரரசு ஆகும். இரஞ்சித் சிங் (1780-1839) தலைமைத்துவத்தின் கீழ் கால்சா அடித்தளங்களிலிருந்து இது உருவாக்கப்பட்டது. தன்னுடைய சீக்கிய கால்சா இராணுவத்தைப் பயன்படுத்தி பெரும்பாலான வட இந்தியாவை ஒரு பேரரசாக மகாராஜா இரஞ்சித் சிங் வலுப்படுத்தினார். இந்த இராணுவமானது ஐரோப்பிய இராணுவத் தொழில்நுட்பங்களில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டும், நவீன இராணுவத் தொழில்நுட்பங்களுடன் கூடிய உபகரணங்களைக் கொண்டும் இருந்தது. இரஞ்சித் சிங் ஒரு சிறந்த இராணுவ உத்தியாளர் என்று நிரூபித்தார். தன்னுடைய இராணுவத்திற்கு நன்றாக தகுதி பெற்ற தளபதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்தார். ஆப்கானிய-சீக்கியப் போர்களை இவர் வெற்றிகரமாக முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தார். படிப்படியாக இவர் நடு பஞ்சாப்பையும், முல்தான் மற்றும் காசுமீர் மாகாணங்களையும், மற்றும் பெசாவர் பள்ளத்தாக்கையும் தன்னுடைய பேரரசில் இணைத்தார். 19 ஆம் நூற்றாண்டில் இதன் உச்ச நிலையின் போது இப்பேரரசு மேற்கே கைபர் கணவாய், வடக்கே காஷ்மீர் வரையிலும், தெற்கே சிந்து மாகாணம் வரையிலும், கிழக்கே சத்லஜ் ஆற்றின் நெடுகில் இமாச்சலப் பிரதேசம் வரையிலும் விரிவடைந்திருந்தது. இரஞ்சித் சிங்கின் இறப்பிற்குப் பிறகு இப்பேரரசானது பலவீனம் அடைந்தது. பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனத்துடன் சண்டைகளுக்கு இது வழி வகுத்தது. முதலாம் ஆங்கிலேய-சீக்கியர் போர் மற்றும் இரண்டாம் ஆங்கிலேய–சீக்கியர் போர் ஆகியவை சீக்கியப் பேரரசின் வீழ்ச்சியைக் குறித்தன. பிரித்தானியரால் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் வெல்லப்பட்ட கடைசிப் பகுதிகளில் ஒன்றாக இது இதை ஆக்கியது.
கேள்வி: இந்திய வரலாறு - பிற இராச்சியங்கள் பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: File:India 1763 EN.svg தென்னிந்தியாவில் இருந்த மைசூர் அரசு 18 ஆம் நூற்றாண்டின் பிந்தைய பாதியில் ஐதர் அலி மற்றும் அவரது மகன் திப்பு சுல்தான் கீழ் அதன் உச்சபட்ச பரப்பளவுக்கு விரிவடைந்தது. இவர்களின் ஆட்சியின் கீழ் மராத்தியர்கள் மற்றும் பிரித்தானியர் அல்லது அவர்களது ஒன்றிணைந்த படைகளுக்கு எதிராக ஒரு தொடர்ச்சியான போர்களில் மைசூர் சண்டையிட்டது. ''கஜேந்திரகத் ஒப்பந்தம்'' இறுதி செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து ஏப்ரல் 1787 இல் மராத்திய மைசூர் போர் முடிவுக்கு வந்தது. இதில் மராத்தியர்களுக்குத் திப்பு சுல்தான் திறை செலுத்த வேண்டிய தேவை என்பது சட்டப்படி பொறுப்பாக்கப்பட்டது. இதே வேளையில், ஆங்கிலேய மைசூர் போர்கள் நடைபெற்றன இப்போரில் மைசூரியர்கள் மைசூரிய ஏவூர்திகளைப் பயன்படுத்தினர். நான்காம் ஆங்கிலேய மைசூர் போர் (1798-1799) திப்பு சுல்தான் இறப்பதைக் கண்டது. பிரெஞ்சுக்காரர்களுடனான மைசூரின் கூட்டணியானது பிரித்தானியக் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்திற்கு ஓர் அச்சுறுத்தலாகப் பார்க்கப்பட்டது. அனைத்து நான்கு திசைகளிலும் இருந்து மைசூர் தாக்கப்பட்டது. வடக்கிலிருந்து ஐதராபாத் நிசாம் மற்றும் மராத்தியர்கள் ஒரு படையெடுப்பைத் தொடங்கினர். சீரங்கப்பட்டிண முற்றுகை (1799) (1799) பிரித்தானியர் ஒரு தீர்க்கமான வெற்றியைப் பெற்றனர். ஐதராபாத்தானது 1591 இல் கோல்கொண்டா கோட்டை கோல்கொண்டா சுல்தானகம் நிறுவப்பட்டது. ஒரு குறுகிய கால முகலாய ஆட்சியைத் தொடர்ந்து ஒரு முகலாய அதிகாரியான ஆசிப் ஜா ஐதராபாத்தின் கட்டுப்பாட்டை எடுத்துக் கொண்டார். 1724 இல் தன்னைத் தானே ஐதராபாத் நிசாம் அறிவித்துக் கொண்டார். பல்கேத் யுத்தம் போன்ற பல யுத்தங்களில் தோற்றதற்குப் பிறகு மராத்தியப் பேரரசிடம் நிசாம்கள் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக நிலப்பரப்பை இழந்தும், திறை செலுத்தவும் தொடங்கினர். எனினும், முதலில் மராத்தியர்களுக்குத் திறை செலுத்தியும், பின்னர் பிரித்தானியருக்கு அடி பணிந்தவர்களாகவும் இருந்ததன் மூலம் நிசாம்கள் தங்களது இறையாண்மையை 1724 முதல் 1948 வரை தக்க வைத்துக் கொண்டனர். 1798 இல் பிரித்தானிய இந்தியாவில் ஒரு மன்னர் அரசாக ஐதராபாத் இராச்சியம் உருவானது. முகலாயப் பேரரசின் வீழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து வங்காளத்தின் நடைமுறை ரீதியிலான ஆட்சியாளர்களாக வங்காள நவாபுகள் உருவாயினர். எனினும், 1741 முதல் 1748 வரை மராத்தியர்களின் வங்காளப் படையெடுப்புகள் நடத்திய மராத்தியர்களால் இந்த ஆட்சியானது தடைப்பட்டது. இதன் விளைவாக வங்காளமானது மராத்தியர்களுக்குத் திறை செலுத்திய ஓர் அரசானது. 1757 சூன் 23 அன்று வங்காளத்தின் கடைசி சுதந்திரமான நவாபான சிராச் உத் தவ்லா பிளாசி சண்டை மிர் ஜாஃபர் நம்பிக்கை துரோகம் செய்தார். சிராச் உத் தௌலா பிரித்தானியரிடம் தோற்றார். 1757 இல் வங்காளத்தின் கட்டுப்பாட்டை பிரித்தானியர் பெற்றனர். மிர் சாபரை ''மசனத்தில்'' (அரியணையில்) பிரித்தானியர் அமர்த்தினர். வங்காளத்தில் ஓர் அரசியல் சக்தியாக தம்மைத் தாமே பிரித்தானியர் நிறுவிக் கொண்டனர். 1765 இல் இரட்டை அரசாங்க அமைப்பானது நிறுவப்பட்டது. இதில் பிரித்தானியருக்காக நவாபுகள் ஆட்சி செய்தனர். பிரித்தானியரின் வெறும் கைப்பாவைகளாக நவாபுகள் திகழ்ந்தனர். 1772 இல் இந்த அமைப்பானது ஒழிக்கப்பட்டது. வங்காளமானது பிரித்தானியரின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டது. 1793 இல் நவாபின் ''நிசாமத்தும்'' (ஆளுநர் பதவியும்) கூட பறித்துக் கொள்ளப்பட்டது. பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனம் வெறும் ஓய்வூதியம் பெற்றவர்களாக நவாபுகள் தொடர்ந்தனர். 18 ஆம் நூற்றாண்டில் ஒட்டு மொத்த இராசபுதனமும் மராத்தியர்களால் அடி பணிய வைக்கப்பட்டது. 1807 முதல் 1809 வரை இரண்டாம் ஆங்கிலேய மராத்தியப் போர் மராத்தியர்களின் கவனத்தைச் சிதற வைத்தது. ஆனால், இதற்குப் பிறகு இராசபுதனம் மீதான மராத்தியர்களின் ஆதிக்கமானது மீண்டும் தொடர்ந்தது. 1817 இல் பிண்டாரிகள் பிரித்தானியர் போருக்குச் சென்றனர். மராத்திய நிலப்பரப்புக்குள் தப்பித்து ஓடிய ஊடுருவாளர்கள் இந்த பிண்டாரிகள் ஆவர். இது மூன்றாம் ஆங்கிலேய மராத்தியப் போர். பிண்டாரிகள் மற்றும் மராத்தியர்களிடமிருந்து இராசபுத்திர ஆட்சியாளர்களுக்குத் தங்களது பாதுகாப்பை அளிக்க பிரித்தானிய அரசாங்கம் முன் வந்தது. 1818 ஆம் ஆண்டின் முடிவு வாக்கில் பிற இராசபுத்திர அரசுகள் மற்றும் பிரித்தானியருக்கு இடையில் இதே போன்ற ஒப்பந்தங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டன. குவாலியர் மராத்திய சிந்தியா ஆட்சியாளர் அஜ்மீர்-மேர்வாரா மாவட்டத்தைப் பிரித்தானியருக்கு விட்டுக் கொடுத்து விட்டார். இராசத்தானில் மராத்திய செல்வாக்கானது முடிவுக்கு வந்தது. சிப்பாய்க் கிளர்ச்சி, 1857 பெரும்பாலான இராசபுத்திர இளவரசர்கள் பிரித்தானியருக்குத் தொடர்ந்து விசுவாசமாக இருந்தனர். 1947 இல் இந்தியா சுதந்திரம் அடையும் வரை இராசபுதனத்தில் வெகு சில அரசியல் மாற்றங்களே பிரித்தானியரால் கொண்டு வரப்பட்டன. இராஜபுதனம் முகமை 20 க்கும் மேற்பட்ட மன்னர் அரசுகளைக் கொண்டிருந்தது. அதில் மிக முக்கியமானவையாக உதய்பூர் இராச்சியம், ஜெய்பூர் இராச்சியம், பிகானேர் இராச்சியம் மற்றும் ஜோத்பூர் சமஸ்தானம் ஆகியவை திகழ்ந்தன. மராத்தியப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு பிரித்தானியரிடம் ஓர் அடி பணிந்த கூட்டணியில் பல மராத்திய அரச குலங்கள் மற்றும் அரசுகள் பட்டியல் வந்தன. சீக்கியப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு 1846 இல் முதலாம் ஆங்கிலேய-சீக்கியர் போர் தொடர்ந்து அமிர்தசரசு ஒப்பந்தத்தின் நிபந்தனைகளின் கீழ் பிரித்தானிய அரசாங்கமானது காசுமீர் மகாராஜா குலாப் சிங் காசுமீரை விற்றது. பிரித்தானிய இந்தியாவில் இரண்டாவது மிகப் பெரிய மன்னர் அரசான சம்மு மற்றும் காசுமீரின் மன்னர் அரசானது டோக்ரா வம்சம் உருவாக்கப்பட்டது. இதே நேரத்தில், கிழக்கு மற்றும் வடகிழக்கு இந்தியாவில் கூச் பெகர் சமஸ்தானம், திவிப்ரா இராச்சியம் மற்றும் சிக்கிம் இராச்சியம் ஆகிய இந்து மற்றும் பௌத்த அரசுகள் பிரித்தானியரால் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டன. அடி பணிந்த மன்னர் அரசுகளாக மாற்றப்பட்டன. விஜயநகரப் பேரரசு வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு தென்னிந்தியாவில் பாளையக்காரர் அரசுகள் தோன்றத் தொடங்கின. பாளையக்காரர் போர்கள் வரையில் படையெடுப்புகளைத் தடுத்தும், செழித்தும் வந்தன. இப்போர்களில் பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் படைகளால் அவை தோற்கடிக்கப்பட்டன. 18 ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் நேபாள இராச்சியம் இராசபுத்திர ஆட்சியாளர்களால் நிறுவப்பட்டது.
கேள்வி: இந்திய வரலாறு - ஐரோப்பிய இட ஆய்வுப் பயணம் பற்றி தகவல் சொல்.
பதில்: File:Gama route 1.svg முதல் நீண்ட கடற்பயணத்தின் (1497-1499) போது பின்பற்றப்பட்ட வழி]] 1498 இல் வாஸ்கோ ட காமா தலைமையிலான ஒரு போர்த்துகேய கப்பல் குழுவானது ஐரோப்பாவிலிருந்து இந்தியாவுக்கு ஒரு புதிய கடல் வழியைக் கண்டுபிடித்தது. நேரடியான இந்திய-ஐரோப்பிய வணிகத்திற்கு இது வழியை அமைத்தது. பழைய கோவா, தாமன் மாவட்டம், தியூ தீவு, மற்றும் மும்பை போர்த்துகேயர் சீக்கிரமே வாணிக நிலையங்களை அமைத்தனர். கோவா சமயக் குற்றவிசாரணை போர்த்துகேயர் தொடங்கி வைத்தனர். கிறித்தவத்திற்கு எதிராக வதந்திகளைப் பரப்பியதாக சந்தேகிக்கப்பட்ட, கிறித்தவத்துக்கு மாறிய புதிய இந்தியர்கள் தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர். கிறித்தவர் அல்லாதவர்கள் கண்டிக்கப்பட்டனர். கோவா படையெடுப்பு கோவா முதன்மையான போர்த்துக்கேய நிலப்பரப்பாகத் தொடர்ந்து இருந்தது. அடுத்ததாக இந்தியாவுக்கு வந்த ஐரோப்பியர் இடச்சு இந்தியா ஆவர். அவர்கள் தங்களது முதன்மையான அடித்தளத்தை இலங்கை கொண்டிருந்தனர். மலபாரில் அவர்கள் துறைமுகங்களை நிறுவினர். எனினும், திருவாங்கூர்-டச்சுப் போர்களின் போது திருவிதாங்கூர் குளச்சல் போர் அவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டதற்குப் பிறகு இந்தியாவில் அவர்களது விரிவாக்கமானது இடை நிறுத்தப்பட்டது. அதிலிருந்து டச்சுக்காரர்கள் என்றுமே மீளவில்லை. இந்தியாவுக்கு ஒரு பெரிய குடியேற்ற அச்சுறுத்தலை அவர்கள் அதற்குப் பிறகு ஏற்படுத்தவில்லை.[http://mod.nic.in/samachar/april15-04/body.html#l1 http://mod.nic.in] 9th Madras Regiment இந்திய இராச்சியங்கள் நடுவிலான உள்நாட்டுச் சண்டைகளானவை படிப்படியாக அரசியல் செல்வாக்கை நிறுவவும், நிலங்களை எடுத்துக் கொள்ளவும் ஐரோப்பிய வணிகர்களுக்கு வாய்ப்புகளைக் கொடுத்தன. டச்சுக்காரர்களைத் தொடர்ந்து பிரித்தானியர் வந்தனர். 1619 இல் சூரத்து மேற்குக் கடற்கரைத் துறைமுகத்தை அமைத்தனர். பிறகு பிரெஞ்சுக்காரர்கள் வந்தனர். இரு நாட்டவரும் இந்தியாவில் வணிக நிலையங்களை நிறுவினர். கண்டப்பகுதி ஐரோப்பிய சக்திகள் தெற்கு மற்றும் கிழக்கு இந்தியாவில் தொடர்ந்து வந்த நூற்றாண்டின் போது பல்வேறு கடற்கரைப் பகுதிகளைக் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டிருந்த போதும், இந்தியாவில் தங்களது அனைத்து நிலப்பரப்புகளையும் அவர்கள் இறுதியாகப் பிரித்தானியரிடம் பறி கொடுத்தனர். பிரெஞ்சு வணிக நிலையங்களான புதுச்சேரி மற்றும் சந்தன்நகர் மற்றும் போர்த்துகேய குடியேற்றப் பகுதிகளான கோவா, தாமன் மற்றும் தியூ ஆகியவையே இதில் விதி விலக்காகும்.
கேள்வி: இந்திய வரலாறு - முதன்மை பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: * Highly detailed description of all of India in 1901. பகுப்பு:இந்திய வரலாறு பகுப்பு:உலக நாடுகளின் வரலாறு