கேள்வி: தென்னிந்திய வணிகக் குழுக்கள் குறித்து விரிவாக சொல்லுங்கள்.
பதில்: தென்னிந்திய வணிகக் குழுக்கள் (''Trade guilds of South India'') என்பவை தென்னிந்தியாவில் வணிகர்கள் தங்கள் வணிக நடவடிக்கைகளை ஒழுங்கமைத்து விரிவுபடுத்துவதற்காக உருவாக்கபட்ட அமைப்புகள் ஆகும். வணிகக் குழுக்கள் இந்தியப் பண்பாட்டை கடல்கடந்த நாடுகளுக்கு கொண்டு செல்லும் கருவிகளாக மாறின. 11 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 13 ஆம் நூற்றாண்டு வரை, தென்கிழக்கு ஆசியாவில் தென்னிந்திய வணிகம் சோழர்களின் ஆதிக்கத்தில் இருந்தது; மேலும் இது முந்தைய நூற்றாண்டுகளில் பல்லவர் செல்வாக்கின் கீழ் இருந்தது.
கேள்வி: தென்னிந்திய வணிகக் குழுக்கள் - துவக்ககால குழுக்கள் பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: சோழர்களின் எழுச்சிக்கு முன்னர், இந்தோனேசியாவின் சாவகம் (தீவு) சேர்ந்த கல்வெட்டுகள், இந்தியாவின் கிழக்கு கடற்கரையிலிருந்து வந்த வெளிநாட்டவர்களாக கலிங்க நாடு மட்டுமே குறிப்பிடுகின்றன. கி.பி 1021 ஆம் ஆண்டு ஒரு கல்வெட்டு திராவிடர்களை கடல்சார் சக்திகளின் பட்டியலில் சேர்த்து குறிப்பிட்டது, பின்னர் கி.பி 1053 ஆம் ஆண்டு அவர்கள் கோலிகர்கள் (சோழர்கள்) என மாற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டனர். கலிங்க நாடு வணிகர்கள் (நவீன தெற்கு ஒடிசா மற்றும் வடக்கு ஆந்திராவின் ) வணிகத்திற்காக சிவப்பு நிற கல் ஆபரணப் பொருட்களைக் கொண்டு வந்தனர். துவக்க காலத்தில் தென்கிழக்கு ஆசியாவிற்கு பருத்தி ஆடைகளை ஏற்றுமதி செய்வதில் ஒரு முக்கிய பகுதியாகவும் இருந்தது. சங்க இலக்கியம் ''சிறுபாணாற்றுப்படையில்'' (வரி 96), நீல ''கலிங்கம்'' பற்றி குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கலிங்க நாட்டிலிருந்து தமிழ் நாட்டிற்கு இறக்குமதி செய்யப்பட்ட நேர்த்தியான உயர்தர பருத்தி ஆடைகள் ''கலிங்கம்'' என்று அழைக்கப்பட்டன. இதன் மூலம் கலிங்கம் துவக்க காலத்தில் பருத்தியை ஏற்றுமதி செய்த நாடாக இருந்தது என்பதைக் காட்டுகிறது.
கேள்வி: தென்னிந்திய வணிகக் குழுக்கள் - விளக்கம் பற்றி நீங்கள் என்ன அறிந்துள்ளீர்கள்?
பதில்: இடைக்கால தென்னிந்தியாவில் காத்ரிகர்கள், நகரத்தார், மும்முரிதண்டாக்கள், ஐகோலை-500, உபயணதேசிகள், செட்டிகள், செட்டிகுட்டர், பிருதாக்கள், பிரவணிகேசுகள், கவரா போன்ற பல வணிகக் குழுக்கள் செயல்பட்டன. கோயில்கள்தான் நிலத்தின் சமூக-பொருளாதார நடவடிக்கைகளின் மையமாக இருந்தன. நகரத்தார், கவரா போன்ற சில வணிகக் குழுக்கள் கோயில் வளாகத்தில் மட்டுமே கூடின. சில வணிகக் குழுக்கள் மிகவும் சக்திவாய்ந்தவையாகவும் இராச்சியத்தின் நல்வாய்ப்பைத் தீர்மானிப்பவையாக இருந்தன. இதில் நானாதேசிகள் வணிகக் குழு ஓர் உதாரணமாகும். அவர்கள் உள்ளூர் மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள், கோயில் கட்டுமானங்கள் போன்றவற்றிற்கு நிதியளிப்பது மட்டுமல்லாமல், மன்னர்களுக்குக் கடன் கொடுப்பவர்களாகவும் இருந்தனர். ஆட்சியாளர்களுக்கு வணிகக் குழுக்களிடமிருந்து கிடைத்த நன்மைகளின் காரணமாக, அவர்களுக்கு வேண்டிய வசதிகளாக தங்களால் இயன்ற அனைத்தையும் மன்னர்கள் செய்தனர். வணிகக் குழுக்கள் காவல் படைகளை பணிக்கு அமர்த்தி, விதிவிலக்குகளைப் பெற்றன, சர்வதேச தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்தன, இதனால் ஒரு அரசுக்குள் ஒரு அரசைக் கொண்டவையாக அவை இருந்தன. வணிகக் குழுக்கள் பெரும்பாலும் தன்னாட்சி அமைப்புகளாக இருந்தன, அவற்றின் மீது மன்னர்கள் கட்டுப்பாட்டைச் செலுத்த முயன்றனர்; சில சமயங்களில் அவை தோல்வியடைந்தன. அத்தகைய ஒரு உதாரணம் பாமினி சுல்தானகத்தின் நிதியாளர்கள் மற்றும் நாணய மாற்றுவோருடன் தொடர்புடையது, அவர்களின் அனைத்து எச்சரிக்கைகளையும் புறக்கணித்து, தங்கள் கைகளில் வந்த அனைத்து புதிய நாணயங்களையும் உருக்கி, வாரங்கல் மற்றும் விஜயநகர நாணயச்சாலைகளுக்கு உலோகத்தை வழங்கினர்.