கேள்வி: கோஜிகி என்பது என்ன?
பதில்: கோஜிகி தொன்மம், புனைவுகளின் ஆரம்பகால யப்பான் சரித்திரமாகும். இதில் காமி மற்றும் சப்பானிய ஏகாதிபத்திய வரிசையின் தீவுக்கூட்டம் பற்றிய பாடல்கள், மரபுவழிகள் மற்றும் வாய்வழி மரபுகள் அடங்கும்.Jaroslav Průšek and Zbigniew Słupski, eds., Dictionary of Oriental Literatures: East Asia (Charles Tuttle, 1978): 140-141. எட்டாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் (711-712) பேரரசி ஜென்மெய்யின் வேண்டுகோளின் பேரில் நோ யசுமாரோவால் இயற்றப்பட்டதாக அதன் முன்னுரையில் கூறப்பட்டுள்ளது, இது பொதுவாக சப்பானில் உள்ள மிகப் பழமையான இலக்கியப் படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. கோஜிகி மற்றும் நிஹான் ஷோகி ஆகியவற்றில் உள்ள கட்டுக்கதைகள் பல நடைமுறைகள் மற்றும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட "சிந்தோ மரபுவழி" ஆகியவற்றின் ஒரு பகுதியாகும். பின்னர், அவை சுத்திகரிப்பு சடங்கு போன்ற சிந்தோ நடைமுறைகளில் இணைக்கப்பட்டன.
கேள்வி: கோஜிகி - இயற்றல் பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: படிமம்:Ono-Yasumaro.jpg ஏகாதிபத்திய (யமடோ) நீதிமன்றம் மற்றும் முக்கிய குலங்களின் பல்வேறு பரம்பரை மற்றும் நிகழ்வு வரலாறுகளின் தொகுப்பு 6 ஆம் நூற்றாண்டில் பேரரசர்கள் கெய்டாய் மற்றும் கின்மேயின் ஆட்சியின் போது தொடங்கியது என்று நம்பப்படுகிறது. இளவரசர் ஷோடோகு மற்றும் சோகா நோ உமாகோ ஆகியோரின் அனுசரணையில் 620 இல் இது தயாரிக்கப்பட்டது. ''நிஹான் ஷோகியின்'' கூற்றுப்படி, அவர்களின் முயற்சியின் கீழ் ''டென்னோகி'' ("பேரரசர்களின் பதிவு"), ''கொக்கி'' (தேசிய சாதனை) மற்றும் பிற "அடிப்படை பதிவுகள்" என ஆவணங்கள் தொகுக்கப்பட்டன. இந்த நூல்களில், 645 இல் இஷி சம்பவத்தின் போது சோகா நோ எமிஷியின் இடம் (இந்த ஆவணங்கள் வைக்கப்பட்டிருந்த இடம்) எரிக்கப்பட்டதில் ''கொக்கி'' மட்டுமே எஞ்சியது, மேலும் விரைவில் அதுவும் தொலைந்து போனது. ''கோஜிகி'' முன்னணி குடும்பங்களும் தங்கள் சொந்த வரலாற்று மற்றும் மரபுவழிப் பதிவுகளை வைத்திருந்ததைக் குறிக்கிறது. உண்மையில், ''கோஜிகியின்'' தொகுப்பிற்கு அது தரும் காரணங்களில் ஒன்று, இந்த ஆவணங்களில் ஊடுருவியதாகக் கூறப்படும் பிழைகளைத் திருத்துவதாகும். முன்னுரையின்படி, பேரரசர் டென்மு (673-686 ஆட்சி) குல ஆவணங்களை மறுபரிசீலனை செய்யவும் மற்றும் திருத்தவும் உத்தரவிட்டார் மற்றும் ஏகாதிபத்திய வம்சாவளியைப் பற்றிய பதிவுகள் மற்றும் வாய்வழி மரபுகளை மனப்பாடம் செய்ய ஹீடா நோ அரே என்ற ஒரு குறிப்பிட்ட நீதிமன்ற உதவியாளரை நியமித்தார். இந்த மனப்பாடத்திற்கு அப்பால், பேரரசி ஜென்மெய் ஆட்சி (707-715) வரை எதுவும் நடக்கவில்லை. அவர் 711 ஆம் ஆண்டின் 9 வது மாதத்தின் 18 ஆம் தேதி ஹீடா நோ அரே மூலம் கற்றுக்கொண்டதை பதிவு செய்யும்படி நீதிமன்ற அதிகாரி நோ யசுமாரோவுக்கு உத்தரவிட்டார். அவர் தனது வேலையை முடித்து, 712 ஆம் ஆண்டின் முதல் மாதம் 28 ஆம் தேதி (வாடோ 5) பேரரசி ஜென்மியிடம் இதை வழங்கினார்.Brownlee, John S. (1991). ''Political thought in Japanese historical writing: from Kojiki (712) to Tokushi Yoron (1712)''. Waterloo, Ontario: Wilfrid Laurier University Press. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்&nbsp;சிறப்பு:புத்தக ஆதாரங்கள்/978-0-88920997-8. இணையக் கணினி நூலக மையம்&nbsp;[https://www.worldcat.org/oclc/243566096 243566096].
கேள்வி: கோஜிகி - பரிமாற்றம் மற்றும் ஆய்வு பற்றி தகவல் சொல்.
பதில்: படிமம்:Kojiki_kan-ei-ban.jpg ''நிஹோன் ஷோகி'', ஆறு ஏகாதிபத்திய வரலாறுகளில் ஒன்றாக இருந்ததன் காரணமாக, ஹையன் காலகட்டம் (794-1185) பரவலாகப் படிக்கப்பட்டது மற்றும் ஆய்வு செய்யப்பட்டது, ''கோஜிகி'' பெரும்பாலும் துணை உரையாகக் கருதப்பட்டது. உண்மையில், ''செண்டாய் குஜி ஹோங்கி'' (''குஜிகி'' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) என்று அழைக்கப்படும் ஒரு படைப்பு, இளவரசர் ஷோடோகு மற்றும் சோகா நோ உமாகோ ஆகியோரால் எழுதப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது, இது ''கோஜிகியை'' விட முந்தையதாகவும் நம்பகமானதாகவும் கருதப்படுகிறது. நவீன அறிவார்ந்த ஒருமித்த ''கூஜி ஹோங்கியை'' ''கோஜிகி'' மற்றும் ''ஷோகி'' இரண்டையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு ஹெய்யன் காலப் போலியாகக் கருதுகிறது, இருப்பினும் சில பகுதிகள் உண்மையான ஆரம்பகால மரபுகள் மற்றும் ஆதாரங்களைப் பாதுகாக்கலாம். காமகுரா காலத்தில் (1185-1333) புறக்கணிப்பு காரணமாக, ''கோஜிகி'' ஒப்பீட்டளவில் தாமதமான கையெழுத்துப் பிரதிகளில் மட்டுமே கிடைக்கிறது, இவற்றின் ஆரம்பமானது 14 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் உள்ளது.Philippi, Donald L. (2015). ''Kojiki''. Princeton University Press. pp. 30–32. நவீன காலத்தின் முற்பகுதியில் அச்சிடலின் வருகையுடன், ''கோஜிகி'' முதன்முதலில் பரந்த பார்வையாளர்களை அடைந்தது. இந்த உரையின் ஆரம்பகால அச்சிடப்பட்ட பதிப்பு ''கன்ஈ கோஜிகி'' 1644 இல் கியோட்டோவில் வெளியிடப்பட்டது. இரண்டாவது பதிப்பு, ''கோட்டோ கோஜிகி'' :ja:出口延佳 அச்சிடப்பட்டது.Philippi, Donald L. (2015). ''Kojiki''. Princeton University Press. pp. 30–32.