கேள்வி: வெள்ளை வயிற்று மரங்கொத்தி - விளக்கம் பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: File:White-bellied_Woodpecker.ogv இந்த சிற்றினம் மரங்கொத்தி உயிரினங்களில் மிகப்பெரிய ஒன்றாகும். முதிர்ச்சியடைந்த மரங்கொத்தி வரை இருக்கும். ஆசியா மரங்கொத்தி இனங்களில் பெரிய ஸ்லேட்டி மரங்கொத்திக்கு அடுத்தபடியாக இரண்டாவது இடத்தில் இது உள்ளது. இந்த சிற்றினம் வடக்கு கருப்பு மரங்கொத்தி மற்றும் வட அமெரிக்கா பைலேட்டட் மரங்கொத்தி ஆகியவற்றுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையதாகக் கருதப்படுகிறது. உடல் நிறை வரை மாறுபடும். நிலையான அளவீடுகளில், இறக்கை நாண் இருக்கும்; வால் வரையும், அலகு வரையும் கணுக்கால் எலும்பு வரை உள்ளது.''Woodpeckers: An Identification Guide to the Woodpeckers of the World'' by Hans Winkler, David A. Christie & David Nurney. இந்திய வெள்ளை வயிற்று மரங்கொத்தி என்ற துணையினமானது வெண்மையான கீழ் இறக்கை மறைப்புக்களையும், பின்தொடைப் பகுதியினையும் கொண்டுள்ளது. முகத்தில் வெண்மை இல்லை, ஆனால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட இனத்தில் இளம் பறவையின் தொண்டைப்பகுதியில் வெள்ளைக் கோடுகள் காணப்படும். இந்தச் சிற்றினத்தின் குரல் மற்றும் உருவ அமைப்பு மற்ற தென்கிழக்கு ஆசியத் துணையினங்களிலிருந்து வேறுபடுகிறது. இதனால் இதனைச் சிற்றினங்கள் நிலைக்கு உயர்த்தும் அளவுக்கு பெரியதாக இருக்கும் என்று பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. தனிமையில் இருக்கும் முதிர்ச்சியடைந்த மரங்கொத்திகள் ஒரு மணி நேரம் கால அளவிற்கு உணவு தேடலாம். இந்தியாவின் கிளையினங்களான ஹோட்ஜ்சோனி சனவரி முதல் மே வரை, முக்கியமாக பெரிய காய்ந்து பட்டுப்போன மரங்களில் இனப்பெருக்கம் செய்கிறது. பெரும்பாலும் ஆண்டுதோறும் ஒரே மரத்தைப் பயன்படுத்துகிறது. பொதுவாகக் கூடுகளில் இரண்டு முட்டைகள் காணப்படும். இவை முக்கியமாக எறும்புகள் அல்லது மரப்பட்டையின் அடியில் காணப்படும் பூச்சிகளை உண்கின்றன. ஆனால் சில சமயங்களில் பழங்களை எடுத்துக்கொள்கின்றன. மனித நடமாட்ட பகுதிகளுக்கு வருவதை இவை குறைத்துக்கொண்டால், நன்கு பயன்படுத்தப்பட்ட தடங்கள் மற்றும் மனிதர்கள் தொந்தரவு செய்யும் பகுதிகளுக்கு அருகில் கூடு கட்டவும் இவற்றால் முடியும். இவை குறுகிய, கூர்மையான ''குக்'' முதல் அதிக ''குயிக்'', ''கீவ்'', கீ-யோவ் என ஒலி எழுப்பும். நீண்ட ஒலி அழைப்புகளைப் பறக்கும் முன் எழுப்பும்.
கேள்வி: வெள்ளை வயிற்று மரங்கொத்தி - துணை இனங்கள் பற்றி நீங்கள் என்ன அறிந்துள்ளீர்கள்?
பதில்: படிமம்:Wb-woodpecker.jpg படிமம்:ThriponaxKalinowskiiKeulemans.jpg பதினான்கு கிளையினங்கள் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன: * ''டி. ஜா. ஜாவென்சிசு'' (ஹார்ஸ்ஃபீல்ட், 1821) (தெற்கு தாய்லாந்து முதல் போர்னியோ வரை) * ''டி. ஜா. பிலிப்பினென்சிசு'' (ஸ்டீயர், 1890) (பிலிப்பைன்ஸ்; பரிந்துரைக்கப்பட்ட கிளையினங்களில் அடிக்கடி உட்படுத்தப்படுகிறது) * ''டி. ஜா. செபுயென்சிசு'' கென்னடி, 1987 (செபு தீவு); 1950 களில் இருந்து காணப்படவில்லை மற்றும் அழிந்திருக்கலாம் * ''டி. ஜா. கன்பூசசு'' (ஸ்ட்ரெஸ்மேன், 1913) (லூசோன்; ''எஸ்த்லோடெரஸை'' உள்ளடக்கியது (பார்க்சு, 1971)) * ''டி. ஜா. ஃபெடெனி'' (பிளைத், 1863) (தாய்லாந்து, லாவோசு மற்றும் பர்மா) * ''டி. ஜா. பாரெசுடி'' உரோத்சைல்ட், 1922 (வடக்கு மியான்மர் மற்றும் சிச்சுவான், சீனா) * ''டி. ஜா. ஹர்கிட்டி'' (ஷார்ப், 1884) (பலவான்) * இந்திய வெள்ளை வயிற்று மரங்கொத்தி ''டி. ஜா.'' ஹோட்ஜ்சோனி (ஜெர்டன், 1840) (முக்கியமாக இந்தியாவின் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை, ஆனால் மத்திய இந்தியா மற்றும் கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலைகள் அறியப்படுகிறது) * ''டி. ஜா. மைண்டோரென்சிசு'' (ஸ்டீயர், 1890) (மின்டோரோ) * ''டி. ஜா. மல்டிலுனாடசு'' (மெக்ரிகோர், 1907) (பசிலன், தினகட், மிண்டனாவ்) * ''டி. ஜா. பர்வசு'' (ரிச்மண்ட், 1902) (சிமுலூ தீவு) * ''டி. ஜா. பெக்டோரலிசு'' (ட்வீடேல், 1878) (சமர், போஹோல் மற்றும் பிற தீவுகள்) * ''டி. ஜா. ரிச்சர்ட்சி'' (டிரிஸ்ட்ராம், 1879) (டிரிஸ்ட்ராம் மரங்கொத்தி ; வட கொரியா மட்டுமே காணப்படுகிறது, தென் கொரியா மற்றும் சுஷிமா, ஜப்பானில் அழிந்து விட்டது) * ''டி. ஜா. சுலுயென்சிசு'' (டபுள்யூ. பிளாசியசு, 1890) (சுலு) அந்தமான் மரங்கொத்தி (''டிரையோகோபசு ஹோட்ஜி'') கடந்த காலத்தில் ஒரு துணையினமாகக் கருதப்பட்டது. இந்த சிற்றினம் கடந்த காலத்தில் ''திரிபோனாக்ஸ்'' மற்றும் ''மேக்ரோபிகஸ்'' இனத்தில் வைக்கப்பட்டது.
கேள்வி: வெள்ளை வயிற்று மரங்கொத்தி - நடத்தை மற்றும் சூழலியல் என்பது என்ன?
பதில்: இந்த பெரிய கருப்பு மரங்கொத்தி பொதுவாக தனித்தனியாகவோ அல்லது இணையாகவோ காணப்படும். சில சமயங்களில் மூன்றாவதாக ஒரு மரங்கொத்தியும் சேர்ந்து இருக்கலாம். இவை சத்தமாக ஒலி எழுப்பும். இவை குறிப்பாக இனப்பெருக்க காலத்தில் உரத்த ஒலியினை எழுப்புகின்றன. இனப்பெருக்க காலம் முக்கியமாக சனவரி முதல் மார்ச் வரை உள்ளது. கூட்டினை பெரிய பட்டுப்போன மரத்தில் கட்டுகின்றன. இரண்டு வெள்ளை முட்டைகள் கொண்ட கூடுகள் வழக்கமாகக் காணப்படும். மத்திய இந்தியாவில் உள்ள பஸ்தரில், பழங்குடியினரால் குஞ்சுகள் வேட்டையாடப்படுகின்றன. இதன் விளைவாக இந்த பறவைகள் இங்கு அரிதாகவே காணப்படுகின்றன.