கேள்வி: வெண்ணிற இரவுகள் (சிறுகதை) பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: ’''வெண்ணிற இரவுகள்''’ (ரஷ்யன்: Белые ночи, ரோமானிய எழுத்துரு: Belye nochi; அசல் எழுத்துரு: Бѣлыя ночи, Beliya nochi) என்பது பியோதர் தஸ்தயெவ்ஸ்கி எழுதிய சிறுகதை ஆகும். இது 1848 ஆம் ஆண்டில், தோஸ்தோயேவ்ஸ்கியின் இலக்கிய வாழ்க்கையின் ஆரம்ப கட்டத்தில் முதன்முதலில் வெளியிடப்பட்டது. தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் பல கதைகளைப் போலவே, ’வெண்ணிற இரவுகள்’ ஒரு பெயரிடப்படாத கதாநாயகனால் விவரிக்கப்படுகிறது. இந்த இளைஞன் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் வசிக்கிறார் மற்றும் தனிமையால் அவதிப்படுகிறார். தனது காதலனுக்காக ஏங்கும் ஒரு இளம் பெண்ணை சந்தித்து அவர் காதல் கொள்கிறார், ஆனால் அவரது காதல் நிறைவேறாமல் போகிறது.
கேள்வி: வெண்ணிற இரவுகள் (சிறுகதை) - முதல் இரவு பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: கதாநாயகன் சென் பீட்டர்சுபெர்கு தெருக்களில் நடந்து சென்ற தனது அனுபவத்தை விவரிக்கிறார். அவர் இரவு நகரத்தை நேசிப்பதோடு, அதன் தனிமையில் இலகுவாக உணர்கிறார். இருப்பினும், பகலில், அவர் பழகிய பழக்கமான முகங்கள் இல்லாமல், அவர் சங்கடமாகவும் தனிமையாகவும் உணர்கிறார். தன்னைச் சுற்றியுள்ள மக்கள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தால், அவரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்; அவர்கள் மனச்சோர்வுடன் இருந்தால், அவரும் மனச்சோர்வுடன் இருக்கிறார். புதிய முகங்கள் அவரை தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாக உணர வைக்கின்றன. அவர் நடந்து செல்லும்போது, வீடுகள் தன்னிடம் பேசுவதையும், இடிக்கப்படுவது போன்ற கதைகளை பகிர்ந்து கொள்வதையும் கற்பனை செய்கிறார். அவர் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் ஒரு சிறிய குடியிருப்பில் தனது வயதான மற்றும் விரோதமான பணிப்பெண் மாட்ரியோனாவை மட்டுமே துணையாகக் கொண்டு தனியாக வாழ்கிறார். ஒரு இரவு, நாஸ்தென்கா என்ற இளம் பெண்ணை காண்கிறார். அவளிடம் நெருங்குவதற்குத் தயங்குகிறார், ஆனால் அவள் அலறுவதைக் கேட்டதும், தலையிட்டு அவளை ஒரு தொல்லை கொடுக்கும் நபரிடமிருந்து காப்பாற்றுகிறார். நாஸ்டென்கா அவரது கையைப் பிடித்துக்கொள்கிறாள், மேலும் அவர் தனது தனிமை மற்றும் பெண்களுக்குத் தெரிந்த அனுபவமின்மையை விளக்குகிறார். பெண்கள் கூச்சத்தை மதிப்பிடுகிறார்கள் என்றும், தனக்கும் அது பிடிக்கும் என்றும் அவள் அவருக்கு உறுதியளிக்கிறாள். தன்னை நிராகரிக்கவோ அல்லது கேலி செய்யவோ முடியாத ஒரு பெண்ணை சந்திக்கும் தனது கனவுகளைப் பற்றி அவர் அவளிடம் கூறுகிறார். கூச்ச சுபாவமுள்ள மற்றும் அதிர்ஷ்டம் இல்லாத ஒரு மனிதனை கேலி செய்வது ஒரு பெண்ணின் கடமை அல்ல என்று அவர் அவளிடம் கூறுகிறார். அவர்கள் நாஸ்தென்காவின் வாசலை அடைந்ததும், அவளை மீண்டும் எப்போதாவது பார்க்கலாம் என்று கேட்கிறார், அதற்கு அவள் அடுத்த இரவு அவரைச் சந்திக்க ஒப்புக்கொள்கிறாள்.
கேள்வி: வெண்ணிற இரவுகள் (சிறுகதை) - இரண்டாம் இரவு பற்றி தகவல் சொல்.
பதில்: அவர்களின் இரண்டாவது சந்திப்பின் போது, நாஸ்தென்கா கதாநாயகனைப் பற்றி மேலும் அறிந்துகொள்கிறாள். தனது தோழமைக்கான ஏக்கத்தைப் பற்றி மனம் திறந்து அவளிடம் பேசுகிறார். நாஸ்தென்கா அவர் தனது கதையை மூன்றாம் நபரின் பார்வையிலிருந்து விவரிக்கிறார், தன்னை ’நாயகன்"’என்று அழைக்கிறார். இந்த கதாநாயகன் கவிஞர்களுடன் நட்பு கொள்வதையும், ஒரு காதல் துணையைக் கொண்டிருப்பதையும், தனது கனவுகளில் ஆறுதல் அடைவதையும் கனவு காண்கிறார். நாஸ்தென்கா பரிதாபத்துடன் அவரது நண்பராக இருப்பேன் என்று அவருக்கு உறுதியளிக்கிறாள்.
கேள்வி: வெண்ணிற இரவுகள் (சிறுகதை) - நாஸ்தென்காவின் வரலாறு பற்றி நீங்கள் என்ன அறிந்துள்ளீர்கள்?
பதில்: நாஸ்டென்கா தனது கடுமையான, பார்வையற்ற பாட்டியுடன் வளர்ந்த கதையைப் பகிர்ந்து கொள்கிறாள். நிதி நெருக்கடி காரணமாக, அவர்கள் ஒரு இளைஞருக்கு ஒரு அறையை வாடகைக்கு விட்டனர். அவர் நாஸ்தென்காவிற்கு புத்தகங்களை கொடுத்து, சொல்லிக்கொள்ளாமல் காதலித்தார். சர் வால்டர் ஸ்காட் மற்றும் அலெக்சாண்டர் புஷ்கின் நாவல்கள் மீது அவள் காதல் கொண்டாள். அந்த இளைஞர் மாஸ்கோவிற்கு புறப்படுவதற்கு முந்தைய இரவு, நாஸ்தென்கா தன்னை திருமணம் செய்து கொள்ளும்படி அவரை வலியுறுத்தினாள். ஆனால் அவர் மறுத்துவிட்டார். ஒரு வருடத்தில் திரும்பி வருவதாக உறுதியளிக்கிறார். இருப்பினும், ஒரு வருடம் அவரிடமிருந்து எந்த கடிதமும் இல்லாமல் கடந்து சென்றது.
கேள்வி: வெண்ணிற இரவுகள் (சிறுகதை) - காலை பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: கதை ஒரு சுருக்கமான பின்னுரையுடன் முடிவடைகிறது. கதாநாயகனுக்கு நாஸ்தென்காவிடமிருந்து ஒரு கடிதம் கிடைக்கிறது. அதில் அவள் தன்னை காயப்படுத்தியதற்காக மன்னிப்பு கேட்டு, தனது தோழமைக்கு நன்றி தெரிவிக்கிறாள். அவள் ஒரு வாரத்திற்குள் திருமணம் செய்து கொள்ளப் போவதாகவும், நீங்கள் திருமணத்திற்கு வரவேண்டும் என்றும் நம்புவதாகவும் அவருக்கு தெரிவிக்கிறாள். அவளது கடிதத்தைப் படிக்கும் அவர் கண்ணீர் விடுகிறார். அவரது எண்ணங்களின் இடையில் அவரது பணிப்பெண் மாட்ரியோனா குறுக்கிடுகிறாள். அவள் வீட்டில் உள்ள சிலந்தி வலைகளை சுத்தம் செய்துவிட்டதாக கூறுகிறாள். அவர் எப்போதும் தன்னை வயதானவராக நினைத்ததில்லை. ஆனால் இப்போது எப்போதும் இல்லாததை விட வயதானவராகத் தோன்றுகிறார். அவர் தனது எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிந்திக்கிறார். அது தோழமை மற்றும் அன்பு இல்லாமல் இருக்குமா என்று யோசிக்கிறார். இருப்பினும், அவர் விரக்தியடைய வேண்டாம் என்று முடிவெடுக்கிறார்:"ஆனால் நாஸ்தென்கா, நான் உன் மீது எந்த வெறுப்பையும் காட்ட வேண்டும் என்று நினைப்பது! உன் பிரகாசமான, அமைதியான மகிழ்ச்சியின் மீது நான் ஒரு கரும் நிழலை வீச வேண்டும் என்று நினைப்பது! ...நீ அவருடன் பலிபீடத்திற்கு நடந்து செல்லும்போது உன் கருமையான கூந்தலில் நீ அணியும் அந்த மென்மையான பூக்களில் ஒன்றை கூட நான் நசுக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது! ஓ இல்லை—ஒருபோதும், ஒருபோதும்! உன் வானம் எப்போதும் தெளிவாக இருக்கட்டும், உன் அன்பான புன்னகை எப்போதும் பிரகாசமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கட்டும், மேலும் இன்னொரு தனிமையான மற்றும் நன்றியுள்ள இதயத்திற்கு நீ கொடுத்த அந்த பேரின்பம் மற்றும் மகிழ்ச்சியான தருணத்திற்காக நீ என்றென்றும் ஆசீர்வதிக்கப்படுவாய்... இறைவா, இது பேரின்பத்தின் ஒரு தருணம் மட்டுமா? ஒரு மனிதனின் வாழ்நாள் முழுவதற்கும் அத்தகைய தருணம் போதுமானதாக இல்லையா?"