கேள்வி: வியட்நாமிய மக்கள் - முதல் வியட்நாமியர்கள் குறித்து விரிவாக சொல்லுங்கள்.
பதில்: மிகப் பழைய வியட்நாமியர்கள் இந்தோனேசியத் தீவுக் கூட்ட்த்தில் இருது மலாய் தீவகம், தாய்லாந்து வழியாக தோங்கின் கழிமுகப்படுகையின் சிவப்பு ஆற்று விளிம்புகளில் குடியேறும்வரை மெதுவாகப் படிப்படியாக நகர்ந்து வந்துள்ளனர் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் நம்புகின்றனர். தொல்லியலாளர்கள் சாவகம், மலேசியா, தாய்லாந்து, பர்மாவின் வடக்குப் பகுதிவரை பிந்தைய பிளிசுடோசீன் காலக் கற்கருவிகளைப் பின்பற்றி ஆய்வு செய்கின்றனர். இவையே தென்கிழக்காசியாவில் பயன்பட்ட முதல் கற்கருவிகளகவும் கருதப்படுகின்றன. மேலும், இதே நேரத்தில் வடக்கு பர்மாவிலும் சீனாவிலும் நிலவிய இமையமலைத் தொடர்ச்சி ஒரு பனிநிலை அரணாக அமைந்து தென்கிழக்காசிய மக்களைத் தனிமைப்படுத்தியதாகவும் தொல்லியலாளர்கள் கருதுகின்றனர். கடந்த பெருமப் பனியூழிக் காலத்தில் (கி.மு 25,000-18,000), கடல்நீர் மட்டங்கள் கணிசமாகக் குறைந்துள்ளன. இதனால். தீவுகளிலும் தீவகக் கடலோரங்களிலும் மேலீடாக இருந்த நீர் மட்டம் குறைந்து, சுந்தா எனும் கண்டவிளிம்புத்தட்டை நீர்மட்ட்த்தில் இருந்து வெளிப்பட வைத்தது. நீரில் இருந்து வெளிப்பட்ட சுந்தா கண்டவிளிம்புத் தட்டு மாபெரும் உப்பளச் சமவெளியாக அமைந்ததாகக் கருதப்படுகிறது, இதனால், முன்பு இப்பகுதியைப் பயன்படுத்திய் மக்கள் மற்ற கடலோரப் பகுதிகளுக்கும் தீவுப் பகுதிகளுக்கும் குடியேறப் நேர்ந்துள்ளது. பின்னர், பனியாறுகள் கரைந்ததும், சுந்தா கண்டவிளிம்புத் தட்டு மீண்டும் நீருள் மூழ்கியது. இவ்விடத்தில் மேலீடான நீர்மட்டமே அமைவதால், சிறுபடகுகளில் வணிகரும் பயணிகளும், உயரலைகளும் கொந்தளிப்புகளும் உள்ள ஆழ்கடல் ஏதங்கள் ஏதுமின்றி, பயணம் செய்ய முடிந்தது. இவ்வாறாக, இந்தப் பகுதியின் புவிப்பரப்பியலும் பண்பாடுகள் இங்கே எழுச்சிகாண பெரும்பங்காற்றியுள்ளது. நிலப்படத்தில் காட்டியுள்ளது போல, சுந்தா கண்டவிளிம்புத் தட்டுக்கு வெளியே கடல் ஆழமாக அமைகிறது. அச்சமூட்டும் ஆழமான இந்தக் கடற்பகுதியில், சீன சோங் அரசகுலப் (கி.பி 960-1279) போர்க்கலங்கள் கடக்கும் வரை (இவை பிந்தைய ஐரோப்பியப் படைப் போர்க்கலங்களின் முன்னோடி) எவருமே பயணம் செய்ததில்லை. பனியாறுகள் உருகியதும் இந்தக் கடற்கரையோரங்களில் நீர்மட்டம் உயர்ந்தது; வணிகரும் மற்ற பயணியரும் தாம் விரும்பியபடி மீண்டும் சிறுபடகுகளில் பயணம் செய்து பிறபகுதிகளுக்குச் செல்லவோ அல்லது தம் சமயக் கருத்துகளை இப்பகுதிகளிலேயே பரப்பவோ முடிந்தது. அடுத்த 4000 ஆண்டுகளுக்கு, அதாவது கி.மு 8000 வரை மக்கள் தென்கிழக்காசிய நிலப்பகுதி வழியாக நகர்ந்து தோங்கின் கழிமுகப் படுகையை நோக்கிச் செல்லலாயினர்; சிலர் இடைப்பகுதிகளில் தங்கி வாழலாயினர். முடிவாக, புலம்பெயர்ந்து வந்த இம்மக்களின் கால்வழியினர் புதிய கற்கால வளர்ச்சியை கி.மு 8000 முதல் கி.மு 800 கால இடைவெளியில் அடைந்தனர். அந்நிலையில் எளிய கற்கருவிகளைப் பயன்படுத்தினர். இம்மக்களின் பண்பாட்டு எச்சங்களும் கோவாபிங்கியப் பண்பாடும் சிவப்பாற்றின் ஓரத்திலும் தோங்கின் கழிமுகப் படுகையில் அமைந்த கோவா பின் குகைகளில் இருந்தும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இடைநிலைப் புதிய கற்காலகட்டத்தில் ( கி.மு2500 முதல் கி.மு 2000 வரையில்), இன்றைய வியட்நாம் பகுதியில் மேலும் பல்வேறு மக்களும் வந்து தோங்கின் கழிமுகப் படுகையில் நடுவில் உள்ள பாசு சோன் மாவட்டத்தில் குடியேறியுள்ளனர். இவர்கள் கோவாபிங்கிய நீக்கிரிட்டோக்களை விட உயரமானவர்களாகவும் மென்தோலினராகவும் உள்ளனர்; இவர்கள் கூடைமுடையும் கலையில் வல்லவர்களாக விளங்கினர்; மேலும், இவர்கள் மெருகேற்றிய இருவிளிம்புக் கற்கருவிகளைச் செய்து பயன்படுத்தினர்.