கேள்வி: துத்தநாக ஆண்டிமோணைடு - துத்தநாக ஆண்டிமோனைடு வரலாறு பற்றி நீங்கள் என்ன அறிந்துள்ளீர்கள்?
பதில்: துத்தநாக – ஆண்டிமணி உலோகக் கலவையை சீபெக் முதன்முதலில் வெப்ப மின்னியல் பயன்பாடுகளுக்கு பயன்படுத்தியதாக அறியப்படுகிறது. ஐக்கிய அமெரிக்கா கண்டுபிடிப்பாளர் மோசசு கெர்ரிசு ஃபார்மர் 1860 களில் உயராற்றல் வெப்பமின் மின்னாக்கியை உருவாக்கினார். இம்மின்னாக்கியில் துத்தநாகம் – ஆண்டிமணி உலோகக்கலவை கிட்டத்தட்ட ZnSb சேர்மத்தின் வேதிவினைக் கூறுகள் விகிதத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டது. 1867 ஆம் ஆண்டு பாரிசு கண்காட்சி ஒன்றில் அவர் இம்மின்னாக்கியை காட்சிக்கு வைத்தார். கண்காட்சியில் இம்மின்னாக்கி மிகக்கவனமாக ஆய்வு செய்யப்பட்டு சிறுசிறு மாற்றங்களுடன் கிளமண்டு உட்பட மக்கள் பலரால் நகல் எடுக்கப்பட்டது. இறுதியாக 1870 ஆம் ஆண்டில் அவருடைய மின்னாக்கிக்கான காப்புரிமையை ஃபார்மர் பெற்றார். 1900 ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியில் சியார்சு எச் கோவ், Zn-Sb உலோகக் கலவை அடிப்படையிலான வெப்பமின்னியல் மின்னாக்கிக்கான காப்புரிமையைப் பெற்றார். மின்னாக்கியின் ஆறு இணைப்புகளிலும் 3 ஆம்பியரில் 3 வோல்ட் மின்சாரம் பயன்படுத்துவதை இவரது காப்புரிமை அனுமதித்தது. இந்த வெப்ப இரட்டைகளில் இருந்து எதிர்பார்க்கப்பட்ட மின்னாற்றலை விட மிக அதிகமான வெளியீடாக இது அமைந்தது. மற்றும் பட்டை இடைவெளி 0.56 எலக்ட்ரான் வோல்ட்டு ZnSb கலப்பு ஒளிமின்னழுத்த விளைவிற்கான முதலாவது விளக்கமாக அமைந்தது. இதுவே சில சிறப்பு நிலைமைகளின் கீழ் இருமுனையம் ஒன்றுக்கு 0.5 வோல்ட் மின்னாற்றலை வழங்க முடியும். தொடர்ந்து 1930 களில் பிட்சுபெர்க்கில் உள்ள வெசுட்டிங்கவுசில் இருந்த மரியா தெல்கெசு இதே கலப்பு உலோகங்களைப் பயன்படுத்தி ஆய்வுகளை மேற்கொண்டார். 1990 களில் அதிகப் பட்டை இடைவெளி Zn4Sb3 கலப்பு உலோகங்கள் கண்டறியப்பட்டு ஆய்வுகள் தொடரப்பட்டன.