கேள்வி: விளாதிமிர் மயாகோவ்ஸ்கி - இளமைப்பருவம் பற்றி தகவல் சொல்.
பதில்: விளாதிமிர் விளாதிமிர்விச் மயாகோவ்ஸ்கி அப்போதைய ரஷ்யப் பேரரசின் ஒரு பகுதியாக இருந்த ஜார்ஜியா மாநிலத்தில் பாக்தாதி என்னும் இடத்தில் பிறந்தார். இவருடைய தந்தை கோன்ஸ்டாண்டினோவிச் மயாகோவ்ஸ்கி உயர்ந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். எழுத்தாளர் கிரிகோரி டானிலிவ்ஸ்கியின் தொலைதூர உறவினர் ஆவார். விளாதிமிர் வால்டிமிராவின் தாய் அலெக்ஸாண்ட்ரா அலெக்ஷேவ்னா இல்லத்தரசி ஆவார். இந்த குடும்பம் தந்தை வழியில் ரஷ்ய மற்றும் ஜாபரோசியன் கொசாக் வம்சாவளியாகவும் தாய்வழியில் உக்ரேனிய வம்சமாகவும் இருந்தது. வீட்டில் ரஷ்ய மொழியைப் பேசினர். அவரது நண்பர்களிடத்திலும் பள்ளியிலும் மயகோவ்ஸ்கி ஜார்ஜியன் மொழியில் பேசினார். “நான் காகசஸில் பிறந்தேன். என் தந்தை ஒரு கொசாக் ஆவார். என் தாய் உக்ரேனியர். என்னுடைய தாய்மொழி ஜோர்ஜியா. எனவே மூன்று கலாச்சாரங்கள் எனக்குள் ஒற்றுமையாக இருக்கின்றன” என்று பிராக் பத்திரிகையான பிரேஜர் பிரஸ்ஸேவில் 1927இல் எடுக்கப்பட்ட ஒரு நேர்காணலில் அவர் கூறினார். ஐந்து வயதிலேயே, தன் வயதுக்கு அதிகமான பாடல்களை மனப்பாடம் செய்து கூறும் ஆற்றலைப் பெற்றிருந்தார். இவர் விரும்பிப்படித்த முதல் நூல் 'டான் குவிக் சாட்'. ‘ஒரு பக்கம் கவிதை. மற்றொரு பக்கம் புரட்சி. கவிதையும் புரட்சியும் என் உள்ளத்தில் பின்னிப்பிணைந்து விட்டான்’ என்று தனது இளமைக் குறிப்பில் இவர், எழுதியிருக்கிறார். தனது பன்னிரண்டாம் வயதிலேயே காலையில் கண் விழித்ததும், ‘செய்தித்தாள் வந்து விட்டதா?’ என்று தான் முதலில் கேட்பார். 1902 ம் ஆண்டில் மயாகோவ்ஸ்கி குடாஸ் ஜிம்னாஸியத்தில் சேர்ந்தார், அங்கு 14 வயதான அவர், குடாசி நகரில் சோசலிச ஆர்ப்பாட்டங்களில் பங்கேற்றார். தனது 16 ஆம் வயதிற்குள் மூன்று முறை சிறைக்குச் சென்றிருக்கிறார். அவருடைய செயல்களைப் பற்றி அவருடைய அம்மா அறிந்திருந்தாலும் அவர் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. “எங்களைச் சுற்றியிருந்த உறவினர்கள் நான் என் மகனுக்கு மிக அதிகமான சுதந்திரத்தைக் கொடுப்பதாக எச்சரித்தனர். ஆனால் வளர்ந்து வந்த புதிய போக்குகளுக்கேற்ப அவன் வளர்ச்சி பெற்றதை நான் உணர்ந்தேன்” என்று அவருடைய தாய் பின்னாளில் நினைவுகூர்ந்தார். 1909 ஆம் ஆண்டில் இவர் பதினாறு வயதுக் கட்டிளங்காளை. நொவின்ஸ்கயா சிறைச் சாலையில் அடைபட்டு இருந்த 13 பெண் அரசியற் கைதிகள் தப்பிச் செல்வதற்கு இவர் துணை புரிந்தார். அக்கைதிகள் மாறுவேடத்தில் தப்பிச்செல்ல இவரின் தாயும் சகோதரிகளும் பள்ளிச் சீருடை தைத்துக் கொடுத்தனர். அதற்காக இவர் சிறைப்படுத்தப்பட்டார். பின்னர் ‘மைனர்’ என்று விடுதலை செய்யப் பட்டார். தாள்களை அடுக்கிவைத்தபோது துருப்பிடித்த கம்பி குத்தியதால் குருதியில் விஷம் கலந்து 1906 அவருடைய தந்தை இறந்தபோது மயாகோவ்ஸ்கியின் தாய், தன் சொத்துகளையெல்லாம் விற்றுவிட்டு, இரண்டு மகள்களையும் மகனையும் அழைத்துக்கொண்டு மாஸ்கோவுக்குக் குடிபெயர்ந்தார். ஜூலை 1906இல் மயாகோவ்ஸ்கி மாஸ்கோவின் 5 வது கிளாசிக் உடற்பயிற்சிக் கல்வியின் நான்காம் ஃபாரத்தில் சேர்ந்தார். அங்கே மார்க்சிய இலக்கியத்தின் மீது ஆர்வம் பெற்றார். “மார்க்சின் முன்னுரையை விடவும் எனக்கு உயர்ந்த கலை இல்லை" என்று அவர் தனது சுயசரிதையில் நினைவு கூர்ந்தார்.
கேள்வி: விளாதிமிர் மயாகோவ்ஸ்கி - கல்லூரி வாழ்க்கை பற்றி நீங்கள் என்ன அறிந்துள்ளீர்கள்?
பதில்: ஷெல்லிகல்லூரியில் மயாகோவ்ஸ்கி படித்துக் கொண்டிருந்தபோது ‘நாத்திகத்தின் அவசியம்’ (The Necessity of Atheism) கட்டுரை எழுதி வெளியிட்டதற்காகக் கல்லூரி நிர்வாகத்தால் வெளியேற்றப்பட்டார். ஓவியக்கல்லூரியில் பயின்றபோது பழைய மரபுக்கலையை (Bourgeois Art) இகழ்ந்து பேசியதற்காகக் கல்லூரி நிர்வாகத்தால் வெளியேற்றப்பட்டார் மாயகோவ்ஸ்கி. கலைக்கல்லூரியை விட்டு வெளியேற்றப்பட்டபோது இவரின் தாய் நீ எப்படியாவது இந்தப்படிப்பை (Painting) முடித்திருந்தால் நன்றாயிருந்திருக்கும். என்று வருத்தத்தோடு சொன்னார். அதற்கு இவர் சொன்னான்: “ஓவியத் தொழில் செய்யத் தனியாக ஒரு கூடமும் (Studio) திரைச் சீலைகளும் (canvas) வண்ணங்களும் தூரிகைகளும் இன்னும் பலவும் தேவைப்படும். ஆனால் கவிதை எழுத பழைய நோட்டுப்புத்தகம் ஒன்று இருந்தால்போதும்; எந்த இடத்திலும் உட்கார்ந்து கொண்டு எழுதலாம். எனவே நான் கவிஞனாகப் போகிறேன்.” என்று இவர் சொன்னபடி மாகவிஞன் ஆகிவிட்டார்.
கேள்வி: விளாதிமிர் மயாகோவ்ஸ்கி - தற்கொலையும் காரணங்களும் என்பது என்ன?
பதில்: மாயகோவ்ஸ்கியின் கடைசி காதலி ‘வெரோனிகா போலன்ஸ் கயா’ என்ற மாஸ்கோ நடிகை. அவளும் திருமணமானவள். அவளுடைய கணவன் மிகெய்ல்யான் ஷின் ஒரு நடிகர்; நாடக இயக்குநர், மாயகோவ்ஸ்கி வெரோனிகா கள்ளக் காதல் ஓராண்டுக்கு மேல் தொடர்ந்தது. திடீரென்று ஒருநாள் மாய கோவ்ஸ்கி வெரோனிகாவை அவள் கணவனிடமிருந்து மண விலக்குப் பெற்றுக் கொண்டு தன்னோடு நிலையாகத் தங்கி விடும்படி வற்புறுத்தினார். அப்போது எழுந்த கருத்து வேறுபாட்டில் உள்ளம் உடைந்த மாயகோவ்ஸ்கி 14- 4- 1930. அன்று துப்பாக்கியைத் தன் இதயத்துக்கு நேராக வைத்துச் சுட்டுக் கொண்டு இறந்தார். இந்த மரணம் குறித்து பிற்காலத்தில் ‘வெரோனிகா போலன்ஸ் கயா’ எழுதிய கட்டுரையில் “விளாடிமிர் விளாடிமிரோவிச்சின் சோக முடிவுக்கு எங்கள் காதல் விவகாரமும் கருத்து வேறுபாடுகளும் அடிப்படைக் காரணம் அல்ல; வேறுபல காரணங்களும் இருந்தன. அவற்றை என்னால் ஊகிக்க முடியும்.” என்று குறிப்பிட்டார். மேலும் அவர் எழுதிய கட்டுரையில் “1930-ஆம் ஆண்டு இலக்கியத்துறையைப் பொறுத்த வரையில் மாயகோவ்ஸ்கிக்கு ஒரு தோல்வியாக முடிந்தது. ‘குரலின் உச்சி’யில் (At the Top of One’s voice) என்ற அவருடைய கவிதை வெற்றிப் படைப்பு என்றாலும், யாரிடமிருந்து அதற்குப் பாராட்டுகள் வரவேண்டுமென்று எதிர்பார்த்தாரோ அவர்களிடமிருந்து எந்தப் பாராட்டும் வரவில்லை. நிறைந்த எதிர்பார்ப்போடு எழுதப்பட்ட ‘குளியல் அறை’ (The Bath-House) என்ற நாடகமும் தோல்வியடைந்தது. மாஸ்கோ இலக்கியவாதிகளும் விமர்சகர்களும் அந்த நாடகத்தை அலட்சியப் படுத்தியதோடு, அதைப் பாராட்டியோ, எதிர்த்தோ எதுவும் எழுதவில்லை. இது விளாடிமிரோவிச்சின் உள்ளத்தைப் பெரிதும் பாதித்தது. “அக்டோபர் புரட்சியின் பத்தாவது ஆண்டுவிழா கொண்டாடப்பட்டபோது, புரட்சியின் பிரச்சார இயக்கத் தலைவர் என்ற முறையில் லெனினைப் பற்றியும், சோவியத் நாட்டைப் பற்றியும் பாராட்டிக் கவிதைகள் எழுதியிருந்தாலும், சோவியத் அரசின் செயல் திட்டங்களும், சாதனைகளும் விளாடிமிரோவிச்சிற்குப் பெருத்த ஏமாற்றத்தைத் தந்தன. அவருடைய கற்பனை வரண்டு விட்டது என்று சொல்லி அவரது சோவியத் பிரச்சார எழுத்துக்களை மாஸ்கோ இலக்கிய வாதிகள் கேலிசெய்தனர்.” “அவரது இலக்கிய வாழ்க்கையில் இருபதாவது ஆண்டு விழாவை நண்பர்கள் கொண்டாடியபோது, சோவியத் அரசாங்கம் எந்தவிதமான ஆதரவோ, பாராட்டோ வழங்கவிலை.” “ஓயாத உழைப்பால் அவர் உடல் நிலை சீர்கெட்டிருந்தது. அடிக்கடி மூட்டு வலியாலும், ஃப்ளு காய்ச்சலாலும் அவதிப்பட்டார். இவ்வாறு பலவித இன்னல்களுக்கும் துயரங்களுக்கும் ஆட்பட்டிருந்த விளாடிமிரோவிச்சிற்கு என் உறவு ஆறுதலாக இருந்தது. அலை கடலில் அவதிப்பட்ட அவருக்கு நான் ஒரு துரும்பாகக் கிடைத்தேன். நானும் அவரோடு கருத்து வேறுபாடு கொண்டபோது, சாவை நோக்கி அவர் விரைந்தார்” என்று குறிப்பிடுள்ளார்.