கேள்வி: உதுமானியப் பேரரசு பற்றி தகவல் சொல்.
பதில்: –1922 | native_name = |}} | conventional_long_name = மேன்மை மிக்க உதுமானிய அரசு | status = பேரரசு | image_coat = File:Coat of arms of the Ottoman Empire (1882–1922).svg | image_flag = Flag of the Ottoman Empire (1844–1922).svg | flag_type_article = உதுமானியப் பேரரசின் கொடிகள் | flag_type = கொடி | symbol_type_article = உதுமானியப் பேரரசின் சின்னம் | symbol_type = சின்னம் | image_map = | national_motto = ||"என்றும் நிலைத்திருக்கக் கூடிய அரசு"}} | national_anthem = |"மெசிதியே மார்சி"(1839–1861) |"அசீசியே மார்சி"(1861–1876) |"அமீதியே மார்சி" (மாற்றப்பட்டது)(1876–1909) |"ரெசாதியே மார்சி"(1909–1918) }} | capital = * (–1331) * நைசியா (இசுனிக்) * (1331–1335) * புர்சா * (1335–1360கள்) * அத்ரியானோபில் (எதிர்னே)}} * (1360கள்–1453) * கான்ஸ்டண்டினோபில் (இசுதான்புல்) () (replacing the suffix ''-polis'' with the Arabic suffix), ''Istanbul'' () and ''Islambol'' (, ); see Names of Istanbul). Kostantiniyye became obsolete in Turkish after the proclamation of the Republic of Turkey in 1923, and after Turkey's transition to Latin script in 1928, the Turkish government in 1930 requested that foreign embassies and companies use ''Istanbul'', and that name became widely accepted internationally.; ; )}} * (1453–1922)}} | languages_type = பிற மொழிகள் | languages = * பாரசீக மொழி}} * கிரேக்க மொழி * சகதாயி கானரசு}} * பிரான்சிய மொழி ([http://menadoc.bibliothek.uni-halle.de/urn/urn:nbn:de:gbv:3:5-91645 info page on book] at Martin Luther University) // CITED: p. 26 (PDF p. 28): "French had become a sort of semi-official language in the Ottoman Empire in the wake of the ''Tanzimat'' reforms.[...] It is true that French was not an ethnic language of the Ottoman Empire. But it was the only Western language which would become increasingly widespread among educated persons in all linguistic communities."}} * பல பிற}} | official_languages = உதுமானியத் துருக்கியம் | religion = | government_type = –1876; 1878–1908; 1920–1922) * ஒற்றை நாடாளுமன்ற அரசியல்சட்ட முடியாட்சி * (1876–1878; 1908–1920) * ஒன்றிய சர்வாதிகாரம் * (1913–1918)}} | title_leader = சுல்தான் | leader1 = உஸ்மான் பே | year_leader1 = –1323/4 (முதல்)}} | leader2 = ஆறாம் மெகுமெது | year_leader2 = 1918–1922 (கடைசி) | title_representative = கலீபா | year_representative1 = 1517–1520 (முதல்) | representative1 = முதலாம் செலிம் | year_representative2 = 1922–1924 (கடைசி) | representative2 = இரண்டாம் அப்துல்மெசித் | title_deputy = மாட்சி மிக்க உயரதிகாரி | deputy1 = அலேத்தீன் பாசா | year_deputy1 = 1320–1331 (முதல்) | deputy2 = அகமெத் தெவ்பிக் பாசா | year_deputy2 = 1920–1922 (கடைசி) | legislature = | house1 = | type_house1 = மேலவை (தேர்ந்தெடுக்கப்படாதது) | house2 = | type_house2 = கீழவை (தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது) | event_start = நிறுவப்பட்டது | year_start = | date_start = | event_end = துருக்கி நிறுவப்பட்டது | year_end = 1923 | date_end = 29 அக்டோபர் | event1 = இடைக்காலம் | date_event1 = 1402–1413 | event2 = கான்சுடன்டினோப்பிளின் வீழ்ச்சி | date_event2 = 29 மே 1453 | event4 = முதலாம் அரசியலமைப்பு சகாப்தம் | date_event4 = 1876–1878 | event5 = இரண்டாம் அரசியலமைப்பு சகாப்தம் | date_event5 = 1908–1920 | event6 = உதுமானிய ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு | date_event6 = 23 சனவரி 1913 | event7 = சுல்தானகம் நீக்கப்பட்டது | date_event7 = 1 நவம்பர் 1922 | event_post = கலீபகம் நீக்கப்பட்டது | date_post = 3 மார்ச்சு 1924 | stat_year1 = 1481 | stat_area1 = 12,20,000 | ref_area1 = | stat_year2 = 1521 | stat_area2 = 34,00,000 | ref_area2 = | stat_year3 = 1683 | stat_area3 = 52,00,000 | ref_area3 = | stat_year4 = 1913 | stat_area4 = 25,50,000 | ref_area4 = | stat_year5 = 1912 | stat_pop5 = 2,40,00,000 | ref_pop5 = | demonym = உதுமானியர் | GDP_PPP = | GDP_PPP_year = | currency = அக்சே, சுல்தானி, பாரா, குரூசு (பியாசுத்ரே), லிரா | p1 = உரூம் சுல்தானகம் | p2 = அனத்தோலிய பெய்லிக்குகள் | p3 = பைசாந்தியப் பேரரசு | p4 = மோரியா மாகாணம் | p5 = திரெபிசோந்த் பேரரசு | p6 = தியோடோரோ வேள் பகுதி | p7 = இரண்டாம் பல்கேரியப் பேரரசு | p8 = விதினின் சாராட்சி | p9 = தோப்ருசா மாகாணம் | p10 = லோவெச் மாகாணம் | p11 = செர்பிய மாகாணம் | p12 = போசுனியா இராச்சியம் | p13 = சீற்றா | p14 = கங்கேரி இராச்சியம் | p15 = குரோசியா இராச்சியம் | p16 = லெசே குழுமம் | p17 = எகிப்தின் மம்லுக் சுல்தானகம் | p18 = அப்சித் இராச்சியம் | p19 = அக் கோயுன்லு | p20 = திரிபோலி ஆசுபிதலர் | p21 = திலேம்சென் இராச்சியம் | p22 = ஏதென்சு வேள் பகுதி | p23 = தீவுக் கூட்ட வேள் பக்குதி | s1 = துருக்கி அரசு | s2 = கிரேக்கம் (நாடு) | s3 = காக்கேசியக் குடியேற்றம் | s4 = பல்கேரிய வேள் பகுதி | s5 = கிழக்கு உருமேலியா | s6 = அல்பேனியா | s7 = உருமேனிய இராச்சியம் | s8 = புரட்சி செர்பியா | s9 = பொசுனியா எர்செகோவினா | s10 = மான்டினீக்ரோ வேள் பகுதி | s11 = அசீர் அமீரகம் | s12 = ஹெஜாஸ் இராச்சியம் | s13 = ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட எதிரி நிலப்பரப்பு நிர்வாகம் | s14 = கட்டாய ஈராக்கு | s15 = பிரெஞ்சு அல்சீரியா | s16 = பிரித்தானிய சைப்பிரசு | s17 = பிரெஞ்சு துனீசியா | s18 = இத்தாலிய திரிப்போலித்தானியா | s19 = இத்தாலிய சிரேனைகா | s20 = குவைத்து சேக் அரசு | s21 = ஏமன் இராச்சியம் | s22 = எகிப்து சுல்தானகம் | footnotes = }} உதுமானியப் பேரரசு (; or ; }} ()) என்பது பெரும்பாலான தென் கிழக்கு ஐரோப்பா, மேற்கு ஆசியா மற்றும் வடக்கு ஆப்பிரிக்கா கட்டுப்படுத்திய ஓர் பேரரசு ஆகும். இது துருக்கியப் பேரரசு என்றும் கூட அழைக்கப்படுகிறது. இது 14-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை நீடித்திருந்தது. 16-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் மற்றும் 18-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்துக்கு இடையில் தென் கிழக்கு நடு ஐரோப்பா பகுதிகளையும் கூட இது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது. -இல் வடமேற்கு அனத்தோலியா துருக்கோமென் பழங்குடியினத் தலைவரான உஸ்மான் பே நிறுவப்பட்ட ஒரு ''பெய்லிக்'' அல்லது வேள்பகுதி இப்பேரரசானது உருவானது. அவருக்குப் பின் பதவிக்கு வந்தவர்கள் பெரும்பாலான அனத்தோலியாவை வென்றனர். 14-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வாக்கில் பால்கன் குடா விரிவடைந்தனர். தங்களது சிறிய இராச்சியத்தை கண்டங்களில் பரவியிஇருந்த ஒரு பேரரசாக மாற்றினர். இரண்டாம் மெகமுது தலைமையில் 1453-ஆம் ஆண்டு கான்சுடன்டினோப்பிளின் வீழ்ச்சி பைசாந்தியப் பேரரசு உதுமானியர்கள் முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தனர். கான்சுடான்டினோப்பிலில் (நவீன கால இசுதான்புல்) தங்களது தலைநகரத்துடன் மத்தியதரைக் கடல் பிராந்தியம் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பகுதி மீதான கட்டுப்பாட்டுடன் உதுமானியப் பேரரசானது மத்திய கிழக்கு மற்றும் ஐரோப்பாவுக்கு இடையிலான தொடர்புகளின் மையத்தில் ஆறு நூற்றாண்டுகளுக்கு அமைந்திருந்தது. ஏராளமான மக்களை ஆட்சி செய்த இந்தப் பேரரசு அதன் பல மனமுவந்த சமூகங்கள் அல்லதும் ''மில்லெத்துகளுக்கு'' இசுலாமியச் சட்ட முறைமை அடிப்படையில் அவர்களது சொந்த விவகாரங்களைப் பேணுவதற்கு வேறுபட்ட அளவிலான சுயாட்சியை வழங்கியது. முதலாம் செலிம் மற்றும் முதலாம் சுலைமான் ஆட்சிக் காலங்களின் போது உதுமானியப் பேரரசானது ஓர் உலக சக்தியாக உருவானது. * * முதலாம் சுலைமானின் இறப்பிற்குப் பிறகு உதுமானியப் பேரரசானது ஒரு வீழ்ச்சிக் காலத்துக்குள் நுழைந்தது என்று ஒரு காலத்தில் எண்ணப்பட்ட அதே நேரத்தில் 18-ஆம் நூற்றாண்டின் பெரும் பகுதிக்குள்ளும் ஒரு நெகிழ்வான மற்றும் வலிமையான பொருளாதாரம், சமூகம் மற்றும் இராணுவத்தைப் பேரரசானது தொடர்ந்து பேணி வந்தது என நவீன கல்வியாளர்கள் ஒத்த கருத்துக்கு வருகின்றனர். 18-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி மற்றும் 19-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கப் பகுதிகளில் உதுமானியர்கள் இராணுவத் தோல்விகளை அடைந்தனர். நிலப்பரப்பு இழக்கப்படுவதில் இது முடிவடைந்தது. அதிகரித்து வந்த தேசியவாதத்துடன் பால்கன் பகுதியில் குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலான புதிய அரசுகள் உருவாகத் தொடங்கின. 19-ஆம் நூற்றாண்டின் டான்சிமாத் சீர்திருத்தங்களைத் தொடர்ந்து உதுமானிய அரசானது மிகவும் சக்தி வாய்ந்ததாகவும், உட்புறத்தில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டதாகவும் உருவானது. 1876-ஆம் ஆண்டு புரட்சியில் அரசானது அரசியலமைப்பு முடியாட்சிக்கு மாற முயற்சித்தது. பெரும் கிழக்குப் பிரச்சினையைத் தொடர்ந்து இரண்டாம் அப்துல் அமீதின் கீழ் ஒரு அரச குடும்ப சர்வாதிகாரத்துக்கு மாறியது.
கேள்வி: உதுமானியப் பேரரசு - பெயர் என்பது என்ன?
பதில்: உதுமானிய துருக்கிய மொழியில் பேரரசு என்பது தவ்லத் ஏ ஆலிய்யிஏ உஸ்மானிய்யி (دَوْلَتِ عَلِيّه عُثمَانِیّه) அல்லது உஸ்மான்லி தவ்லத்தீ (عثمانلى دولتى) என்ற பதத்தால் குறிப்பிடப்படுகின்றது.துருக்கி மொழி இது 'Osmanlı Devleti அல்லது Osmanlı İmparatorluğu' என்பதால் அறியப்படுகின்றது. சில மேற்கத்திய பதிவுகளில் இது "ஒத்தமான்" மற்றும் "துருக்கி" என்ற இரு பெயர்களில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இரட்டையாக எழுதும் இம்முறை 1920-1923 காலப்பகுதியில், அங்காரா நகரை தளமாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட துருக்கியில் முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட்டதுடன் அன்றிலிருந்து துருக்கி(Turkey) என்ற தனித்த சொல் அதிகாரப்பூர்வமாக பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றது.
கேள்வி: உதுமானியப் பேரரசு - எழுச்சி (1299-1453) பற்றி நீங்கள் என்ன அறிந்துள்ளீர்கள்?
பதில்: படிமம்:Battle of Nicopolis.jpg துருக்கிய செல்ஜூக்ரும் சுல்தான் ஆட்சியின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர் கி.பி.1300இல் உதுமானியர்களின் முன்னோடிகள் வாழ்ந்த அனத்தோலியா பகுதி ஒரு சீரற்ற சுதந்திரப் பிரதேசமாகப் பிரிந்ததுடன் பல துருக்கிய மாநிலங்கள் காஸி குடியரசுகள் (Ghazi Emirates) என அழைக்கப்பட்டன. இதில் ஒரு காஸி குடியரசு முதலாம் உஸ்மானால் (1258 –1326) நிர்வகிக்கப்பட்டது. உஸ்மான் என்ற பெயரிலிருந்து ஒத்மான்ன் என்ற பெயர் பெறப்பட்டு பின்னர் அது ஒத்தமான் என அறியப்பட்டது. முதலாம் உஸ்மான், துருக்கியக் குடியிருப்புக்களை பைசாந்தியப் பேரரசு (Byzantine Empire) முனைப்பகுதியை நோக்கி விரிவுபடுத்தினார். முதலாம் உஸ்மானின் மறைவுக்குப் பின் வந்த நூற்றாண்டில் உதுமானிய ஆட்சி கிழக்கு மத்தியதரைக் கடல் மற்றும் ஃபல்கேன் வழியாக விரிவடைய ஆரம்பித்தது. உஸ்மானின் மகன் உர்ஹான் 1324இல் பூர்சா நகரைக் கைப்பற்றியதுடன் அதை உதுமானிய மாநிலத்தின் புதிய தலைநகராக மாற்றினார். அதாவது பூர்சா நகரின் வீழ்ச்சியினால் வடமேற்கு அனத்தோலியா பகுதியின் கட்டுப்பாட்டை பைசாந்தியப் பேரரசு (Byzantine Empire) இழந்தது. முக்கிய நகரான தெஸ்சாலுன்கி 1387இல் வெனேடியன்ஸ்களிடம் இருந்து கைப்பற்றப்பட்டது. 1389இல் கொசோவோ உதுமானியர்களால் வெற்றிகொள்ளப்பட்டதன் மூலம் பிராந்தியத்தின் மீதான செர்பியர்களின் அதிகாரம் முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட்டதுடன் இது உதுமானியர்கள் ஐரோப்பாவில் தடம் பதிப்பதற்கும் காரணமாக அமைந்தது. 1396இல் நிகழ்ந்த நிகோபொலிஸ் போரில் மத்திய காலத்தின் சிலுவைப் போர்கள் எனக் கருதப்படும் பெரும் படையினரால் துருக்கிய உதுமானியர்களின் வெற்றியைத் தடுக்கமுடியவில்லை. ஃபல்கேன் மீதான துருக்கிய ஆட்சியின் விரிவாக்கம் கான்ஸ்டண்டினோப்பிள் நகரை கைப்பற்றும் நோக்கத்திற்குக் காரணமாக அமைந்தது.
கேள்வி: உதுமானியப் பேரரசு - தேக்கமும் சீர்திருத்தமும் (1566–1827) குறித்து விரிவாக சொல்லுங்கள்.
பதில்: 1566க்குப் பிறகு பேரரசு தேக்கநிலையில் வீழ்ச்சியடையத் தொடங்கியதாக ஸ்டீபன் லீ கூறுகிறார். இடையிடையே சில காலங்களில் மீண்டு வருவதும் சீர்திருத்தமும் நிகழ்ந்து வந்தன. இந்த வீழ்ச்சி விரைவு பெற்று 1699இல் மிகக் கடுமையான நிலையை அடைந்தது.Stephen J. Lee, ''Aspects of European History: 1494-1789'' (2nd ed., 1984) p 77 பல வரலாற்றாளர்கள் இக்கூற்றை மறுத்தாலும் பலரும் "மோசமான சுல்தான்கள், திறமையற்ற முதலமைச்சர்கள், வலுவற்ற போர்க் கருவிகள்' பற்றாத படைகள், ஊழல் அலுவலர்கள், பேராசை பிடித்த முதலீட்டாளர்கள், வலுவான எதிரிகள், துரோகமிழைத்த நண்பர்கள்" ஆகிய காரணிகள் ஒத்தமான் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்ததாகக் கூறுகின்றனர்.Joel Shinder, "Career Line Formation in the Ottoman Bureaucracy, 1648-1750: A New Perspective," ''Journal of the Economic & Social History of the Orient'' (1973) 16#2 pp 217-237; Shindler is a dissenter. தலைமையின் தோல்வியே முதன்மையான காரணம் எனக் கூறும் லீ 1292 முதல் 1566 வரை ஆண்ட பத்து சுல்தான்களில் ஒருவரைத் தவிர அனைவரும் மிகுந்த திறமை உள்ளவர்களாக இருந்தனர் என்கிறார். 1566 முதல் 1703 வரை ஆண்ட 13 சுல்தான்கள் இருவரைத் தவிர மற்றோர் ஈடுபாடின்றியும் திறமையின்றியும் இருந்தனர் என்கிறார் இவர்.Lee, ''Aspects of European History: 1494-1789'' (1984) pp 77-84 மிகவும் மையப்படுத்தப்பட்ட அமைப்பில் மைய அரசின் தோல்வி வீழ்ச்சிக்கு காரணமாக அமைந்தது. இதன் நேரடி விளைவாக மாகாண பிரபுக்கள் வலுபெற்று கான்ஸ்டாண்டிநோபிளை தவிர்க்கத் தொடங்கினர். ஐரோப்பிய எதிரிகளும் வலுபெற்று வந்தனர். உதுமானியப் படைகள் மேம்படுத்தப்படாமல் இருந்தன.David Nicolle, ''Armies of the Ottoman Turks 1300-1774'' (Osprey, 1983)Jonathan Grant, "Rethinking The Ottoman "Decline": Military Technology Diffusion in the Ottoman Empire, Fifteenth to Eighteenth Centuries," ''Journal of World History'' (1999) 10#1 pp 179-201. இறுதியாக உதுமானியப் பொருளாதாரம் சீர் குலைந்தது. போர் விளைவாக ஏற்பட்ட பணவீக்கம், உலக வணிகத்தின் திசை மாற்றங்கள், சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்சினைகள் போன்றவை பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக இருந்தன.On the economic troubles see Hakan Berument and Asli Gunay 1. "Inflation Dynamics and its Sources in the Ottoman Empire: 1586–1913." ''International Review of Applied Economics'' (2007) 21#2 pp: 207-245. [http://www.econstor.eu/bitstream/10419/83254/1/dp_2004-03.pdf online]
கேள்வி: உதுமானியப் பேரரசு - வீழ்ச்சியும் நவீனமயமாக்கலும் (1828–1908) பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: File:Opening ceremony of the First Ottoman Parliament at the Dolmabahce Palace in 1876.jpgக்கு அடுத்து அரசமைப்பும் நாடாளுமன்றமும் மீளமைக்கப்பட்டன.]] டான்சிமாத் காலத்தில் (1839–1876) அரசு மேற்கொண்ட தொடர் சீர்திருத்தங்களால் படைகள் நவீனப்படுத்தப்பட்டன. வங்கி முறைமை மேம்படுத்தப்பட்டது. ஓரினச் சேர்க்கை குற்றமற்றதாக ஆக்கப்பட்டது. சமயச் சட்டங்களுக்கு மாற்றாக சமயச்சார்பற்ற சட்டங்கள் உருவாகின. கலைஞர்களுக்கு நவீனத் தொழிலகங்கள் கட்டப்பட்டன. உதுமானிய அஞ்சல் அமைச்சகம் அக்டோபர் 23, 1840இல் நிறுவப்பட்டது. சாமுவெல் மோர்சுக்கு தந்தி கண்டுபிடித்ததற்காக 1847இல் ஆக்கவுரிமை வழங்கப்பட்டது. இதனையடுத்து முதல் தந்தி தடம் இஸ்த்தான்புல் (கான்ஸ்டான்டினோப்பிள்) - அட்ரியனோப்பிள் - சும்னு இடையே அமைக்கப்பட்டது. இந்தக் காலத்தின் உச்சமாக அரசியலமைப்புச் சட்டம் இயற்றப்பட்டது. ஆனால் அரசியலமைப்பு சார்ந்த அரசு இரண்டு ஆண்டுகளே நீடித்தது. உயர்கல்வி பெற்றிருந்த பேரரசின் கிறித்தவக் குடிமக்கள், முஸ்லிம் பெரும்பான்மையை விட பொருளாதாரத்தில் முன்னேறியிருந்தனர். இது முஸ்லிம்களிடையே மனக்கசப்பை உருவாக்கியது. 1861இல் உதுமானியக் கிறிஸ்தவர்களுக்கு 571 முதல்நிலை மற்றும் 94 இரண்டாம்நிலை பள்ளிகள் இருந்தன. இவற்றில் 140,000 மாணவர்கள் படித்தனர். 1911இல் இஸ்தான்புல்லில் இருந்த 654 மொத்த விற்பனை நிறுவனங்களில் 528 கிரேக்க இனத்தவர்களுக்கு உரிமையாக இருந்தன. File:Turkish troops storming Fort Shefketil (cropped).jpg போது துருக்கிய துருப்புக்கள் செப்கெடில் கோட்டையை தாக்குதல்.]] பலமிழந்து வந்த உதுமானியப் பேரரசின் ஆட்சிக்குட்பட்ட பகுதிகளில் தங்களது தாக்கத்தை நிலைநிறுத்த ஐரோப்பிய அரசுகள் நடத்திய நீண்ட போராட்டத்தின் ஓர் அங்கமே கிரீமியப் போர் (1853–1856) ஆகும். இந்தப் போரினால் ஏற்பட்ட நிதி நெருக்கடியால் ஆகஸ்டு 4, 1854இல் உதுமானியப் பேரரசு 5 மில்லியன் பவுண்டுகளை வெளிநாடுகளிலிருந்து கடனாகப் பெற்றது. மேலும் இப்போரின் விளைவாக 200,000 கிரீமிய டாடார்கள் உதுமானியப் பேரரசிற்குள் குடி புகுந்தனர். காக்கேசியப் போர்கள் இறுதியில் 90 விழுக்காடு காக்கேசியர்கள் இனப்படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.Memoirs of Miliutin, "the plan of action decided upon for 1860 was to cleanse [ochistit'] the mountain zone of its indigenous population", per Richmond, W. The Northwest Caucasus: Past, Present, and Future. Routledge. 2008. இதனால் காக்கேசியாவின் வடக்கில் தங்கள் வசிப்பிடங்களிலிருந்து வெளியேறிய இவர்கள் உதுமானியப் பேரரசில் தஞ்சம் புகுந்தனர். சில மதிப்பீடுகளின்படி மொத்தமாக பதினைந்து லட்சம் பேர் வெளியேற்றப்பட்டனர் அல்லது கொல்லப்பட்டனர். File:The ruined gateway of Prince Eugene, Belgrade.jpg c. 1865. 1867இல் பிரித்தானியப் பேரரசு பிரான்சு உதுமானிய அரசின் படைகளை வடக்கு செர்பியாவிற்குப் பின்வாங்கச் செய்தன. செர்பியா ரஷ்ய-துருக்கிப் போர்களை அடுத்து 1878இல் விடுதலை பெற்றது.]] 1876இல் பல்கேரிய எழுச்சியின்போது 100000 பேர் கொல்லப்பட்ட பாசி-பசூக்.. 1877-78இல் நடந்த ரஷ்ய-துருக்கிப் போரில் ரஷ்யா வென்றது. இதன் விளைவாக உதுமானியப் பேரரசு ஐரோப்பிய நிலப்பகுதிகளை இழந்தது. பல்கேரியா உதுமானியப் பேரரசில் தன்னாட்சி பெற்ற குறுமன்னராட்சியாக நிறுவப்பட்டது. ரோமானியாவிற்கு முழு விடுதலை வழங்கப்பட்டது. செர்பியாவும் மொண்டெனேகுரோவும் விடுதலை பெற்றன. 1878இல் ஆஸ்திரியா-ஹங்கேரி தன்னிச்சையாக உதுமானியப் பேரரசின் மாகாணங்களான பொஸ்னிய-எர்செகொவினாவையும் நோவி பாசரையும் கையகப்படுத்தியது. இதை உதுமானிய அரசு எதிர்த்தபோதும் அதன் படைகள் மூன்றே வாரத்தில் தோற்றன. பெர்லின் பேராயத்தில் பால்கன் தீபகற்பத்தில் உதுமானியப் பேரரசின் நிலப்பகுதிகள் மீட்கப்பட ஐக்கிய இராச்சியத்தின் பிரதமர் பெஞ்சமின் டிஸ்ரைலி உதவினார். இதற்கு எதிர் உதவியாக பிரித்தானியாவிற்கு சைப்ரஸ் வழங்கப்பட்டது. உராபிக் கலவரத்தை அடக்க உதுமானியாவிற்கு உதவுவதாகக் கூறி 1882இல் எகிப்து படைகளை அனுப்பிய பிரித்தானியா அப்பகுதியின் கட்டுப்பாட்டையும் பெற்றது. 1894 முதல் 1896 வரை நடைபெற்ற அமீதியப் படுகொலைகளில் 3 லட்சம் வரையிலான ஆர்மீனியர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இவ்வாறு சுருங்கிய உதுமானியப் பேரரசில் ஃபால்கனிய முஸ்லிம்கள் ஃபால்கன் அல்லது அனடோலியா பகுதிகளுக்கு இடம் பெயர்ந்தனர். 1923இல் அனடோலியா மற்றும் கிழக்கு திராஸ் ஆகியவை மட்டுமே முஸ்லிம் பகுதிகளாக இருந்தன.
கேள்வி: உதுமானியப் பேரரசு - தோல்வியும் கலைப்பும் (1908–1922) பற்றி நீங்கள் என்ன அறிந்துள்ளீர்கள்?
பதில்: File:Declaration of the 1908 Revolution in Ottoman Empire.png சனஜூலை 3, 1908இல் இளந்துருக்கியர் புரட்சிக்குப் பிறகு இரண்டாம் முறை அரசியலமைப்பு சார்ந்த அரசை நிறுவ முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. 1876ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்புச் சட்டமும் நாடாளுமன்றமும் திருத்தி அமைக்கப்படும் என சுல்தான் அறிவித்தார். அடுத்த ஆறு ஆண்டுகளுக்கு அரசியல் மற்றும் படைத்துறை சீர்திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இதுவே உதுமானியப் பேரரசு கலைக்கப்பட துவக்கமாகவும் அமைந்தது. குடிமக்களின் சிக்கல்களுக்கிடையே ஆஸ்திரியா-ஹங்கேரி 1908இல் பொஸ்னியா எர்செகோவினாவைக் கைப்பற்றியது. ஆனால் போரைத் தவிர்க்க ஆக்கிரமித்திருந்த நோவி பசாரிலிருந்து தனது படைகளை பின்வாங்கிக் கொண்டது. இத்தாலி-துருக்கியப் போரின் போது (1911–12) உதுமானியா லிபியாவை இழந்தது. ஃபால்கன் சங்க நாடுகள் உதுமானியா மீது போர் தொடுத்தன. இந்தப் போர்களில் (1912–13) உதுமானியப் பேரரசு தோற்றது. இதன் விளைவாக கிழக்கு திராஸ் தவிர பால்கன் குடா நிலப்பகுதிகளை இழந்தது உதுமானியப் பேரரசு. வரலாற்றுச் சிறப்புமிகு உதுமானியத் தலைநகரமான எடிர்னேயையும் இழந்தது. மதம் சார்ந்த கலவரங்களுக்கு அஞ்சி ஏறத்தாழ 4 லட்சம் முஸ்லிம்கள் தற்காலத் துருக்கிக்கு இடம் பெயர்ந்தனர். இவர்களில் பலர் வாந்திபேதி கொள்ளைநோயால் பயணத்தின்போதே இறந்தனர். 1821 முதல் 1922 வரை ஃபால்கன் நாடுகளில் நடைபெற்ற முஸ்லிம் இன அழிப்பில் பல லட்சம் முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்டனர். பலர் வெளியேற்றப்பட்டனர்."During the period from 1821 to 1922 alone, Justin McCarthy estimates that the ethnic cleansing of Ottoman Muslims led to the death of several million individuals and the expulsion of a similar number." 1914 வாக்கில் பெரும்பாலான ஐரோப்பாவிலிருந்தும் வடக்கு ஆபிரிக்காவிலிருந்தும் உதுமானியப் பேரரசு துரத்தப்பட்டது. இருப்பினும் பேரரசின் ஆட்சியில் ஒன்றரை கோடி மக்கள் தற்கால துருக்கியிலும் 45 லட்சம் மக்கள் சிரியா, பாலஸ்தீனம் மற்றும் ஜோர்டானிலும் 25 லட்சம் மக்கள் ஈராக்கிலுமாக வாழ்ந்திருந்தனர். இது தவிர 55 லட்சம் மக்கள் அராபியத் தீபகற்பத்தில் உதுமானியப் பேரரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தனர். நவம்பர் 1914இல் மைய சக்திகள் தரப்பில் உதுமானியப் பேரரசு முதல் உலகப் போர் பங்கேற்றது. போரின் துவக்கத்தில் உதுமானியப் பேரரசுக்கு கலிப்பொலி போர்த்தொடர் போன்ற குறிப்பிடத்தக்க வெற்றிகள் கிடைத்தபோதும் ரஷ்யாவிற்கு எதிராக காக்கஸ் போரில் தோல்வியடைந்தது. உதுமானியப் பேரரசுக்கு எதிராக ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள் போர் அறிவிக்கவில்லை. File:Sultanvahideddin.jpg 1915இல் ரஷ்யப் படைகள் பழைய ஆர்மீனியாவினுள் நுழைந்தன. இதற்கு ஆர்மீனியர்கள் ஒத்துழைப்பு நல்கியதால் உதுமானியப் பேரரசு ஆர்மீனியர்களை வெளியேற்றவும் கொல்லவும் முற்பட்டது. இது ஆர்மீனிய இனப்படுகொலை என அறியப்படுகின்றது. கிரேக்க, அசிரிய சிறுபான்மையினர் மீதும் இனப்படுகொலை நிகழ்வுகள் நடந்தேறின. 1916இல் ஏற்பட்ட அரபுப் புரட்சி மத்திய கிழக்கில் உதுமானியப் பேரரசுக்கு எதிராக மாறியது. இறுதி உடன்பாட்டின்படி உதுமானியப் பேரரசு பிரிக்கப்பட்டது. 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்திலும் 90 லட்சம் துருக்கிய-முஸ்லிம் அகதிகள் காக்கேசியா, கிரீமியா, பால்கன் குடா, நடுநிலக் கடல் தீவுகளிலிருந்து அனத்தோலியாவுக்கும் கிழக்கு திராசிற்கும் இடம் பெயர்ந்தனர். கான்ஸ்டான்டிநோப்பிளின் முற்றுகையும் இஸ்மீர் முற்றுகையும் துருக்கிய தேசிய இயக்கத்தை முன்னிலைப்படுத்தியது. முஸ்தாபா கமால் அத்தா துர்க் தலைமையில் இவ்வியக்கம் துருக்கிய விடுதலைப் போரை (1919–22) வென்றது. 1918 முதல் 1922 வரை ஆண்டுவந்த கடைசி சுல்தான் ஆறாம் முகம்மது நாட்டை விட்டு நவம்பர் 17, 1922இல் வெளியேறினார். துருக்கி தேசியப் பேரவை அக்டோபர் 29, 1923இல் துருக்கி குடியரசை நிறுவியது. மார்ச் 3, 1924இல் உதுமானிய கலீபகம் கலைக்கப்பட்டது.