கேள்வி: அட்டோக் குர்து - பண்டைய வரலாறு பற்றி தகவல் சொல்.
பதில்: அட்டோக் குர்த் (பழைய நகரம்) ஒரு சிறந்த வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது. மேலும், முழு இந்தியத் துணைக்கண்டம் சிறப்பு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. எஞ்சியிருக்கும் மிகப் பழமையான சமசுகிருதம் இலக்கணம் (மொழியியல்) அஸ்தாத்யாயை எழுதிய சிறந்த இலக்கண நிபுணர் பாணினி, பொது ஊழி 520 இல் பண்டைய காம்போஜர்கள், காந்தாரதேசம் சிந்து ஆறு வலது கரையில் நவீன லாகூர் உள்ள சலாதுராவில் உள்ள அட்டோக் அருகே பிறந்ததாக சில வரலாற்று ஆதாரங்களில் கூறப்படுகிறது. See H. Sharfe, Grammatical Literature (Wiesbaden, 1977), p. 88, note 4: "Panini is called Śālāturīya 'man from Śalātura' in an inscription of Śilāditya VII of Valabhī, John Faithfull Fleet, Corpus Inscr. அந்த நாட்களில், அட்டோக் உயர் சாலையில் அமைந்திருந்தது. உத்தரபாதா, ஈரான் மற்றும் சீன வரலாறு ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான சர்வதேச வர்த்தகத்தின் முக்கிய பாதையாகவும், துணைக் கண்டத்திற்கு இடையிலான தொடர்பாகவும் இருந்தது. பௌத்தம் நம்பிக்கைக்கு மாறிய வட இந்தியாவின் பேரரசரான சந்திரகுப்த மௌரியர் பேரன் அசோகர் ஆட்சிக்கு முந்தைய வரலாற்று புத்தகங்களில் அட்டோக் அதன் பெயரைக் காண்கிறது. கல்லில் செதுக்கப்பட்ட அசோகர் கல்வெட்டுக்கள் -அவற்றில் சில கிரேக்க மொழியில் எழுதப்பட்டவை- அவருடைய சாம்ராஜ்யத்திற்குள் கிரேக்க மக்களும் பௌத்த மதத்திற்கு மாறியதாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது: : "இங்கே கிரேக்கர்கள், கம்போஜர்கள், நபகாக்கள், நபபம்கிட்கள், போஜர்கள், பிடினிகாக்கள், ஆந்திரர்கள் மற்றும் பலிதாக்கள் மத்தியில் மன்னனின் களத்தில், எல்லா இடங்களிலும் மக்கள் தர்மத்தில் கடவுளின் அன்பான வழிமுறைகளைப் பின்பற்றுகிறார்கள்." :: இராக் எடிக்ட் Nb13 (எஸ். தம்மிகா). கிமு 326ன் வசந்த காலத்தில் பேரரசர் அலெக்சாந்தர், பெர்டிகாஸ் மற்றும் ஹெபெஷன் ஆகியோரால் சிந்து ஆறு மீது கட்டப்பட்ட ஒரு பாலத்தைப் பயன்படுத்தி பஞ்சாபிற்குள் நுழைந்தார் (ஒஹிந்தில், அட்டோக்கின் மேலே 16 மீ.). இப்பகுதி மேற்கு பஞ்சாப் மீது தனது அதிகாரத்தை விரிவுபடுத்திய கிரேக்க அல்லது இந்தோ கிரேக்க நாடு எடெராடிட்ஸ் இராச்சியத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. இந்தோ-கிரேக்க மன்னர்கள் இந்தோ சிதியன் பேரரசு படையெடுக்கும் வரை நாட்டை அவருக்குப் பின் (பொ.ச.மு. 80 வரை) வைத்திருந்தனர். 630 ஆம் ஆண்டில் சீன யாத்ரீகர் சுவான்சாங் மாவட்டத்திற்கு வந்தபோது, மீண்டும் கி.பி 643 இல், பௌத்தம் வேகமாக வீழ்ச்சியடைந்தது. இந்தியா அதன் தற்போதைய இந்து மதத்திற்கு கடன்பட்டிருக்கும் பிராமண மறுமலர்ச்சி, ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப ஆண்டுகளில் ஏற்கனவே அமைக்கப்பட்டிருந்தது. மேலும் சுவான்சாங்கின் நாட்களில் அதன் உச்சத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும். அன்றிலிருந்து சீன யாத்ரீகர்களின் பதிவுகளால் வழங்கப்பட்ட ஒளி மங்குகிறது. இந்த நாடு காஷ்மீர் இந்து மன்னர்களின் ஆதிக்கத்தின் கீழ் 9ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி வரை இருந்தது. அதன்பிறகு, இந்த மாவட்டம் காபூல் ஆட்சியாளர்களின் ஒரு பகுதியாக மாறியது - பின்னர் 1001 ஆம் ஆண்டு வரை தலைநகரான உதபந்தாபூர் அல்லது வைஹிந்த் என்று அழைக்கப்பட்டது. பெசாவர் போருக்குப் பிறகு (1001) - சமந்தா கசினியின் மகுமூது காலம் வரை வசம் இருந்த தேவா மற்றும் அவரது வாரிசுகள் (காபூலின் இந்து ஷாகி என்று மிகவும் துல்லியமாக அறியப்பட்டனர்). காலப்போக்கில், கக்கர்கள் கிழக்கில் உள்ள மலைகளில் வலுவடைந்தனர். ஆனால் அவர்களின் ஆதிக்கம் மார்கல்லா மலைகள் மற்றும் காரி மூரத் ஆகியவற்றைத் தாண்டி ஒருபோதும் நீடிக்கவில்லை. பெரும்பாலும் புகாரி-உல்-நக்வி மற்றும் மக்தூம் ஜஹானியன் ஜஹாங்காஷ் (உச் ஷெரீப்பில் பிறந்தவர்) மற்றும் புகாராவைச் சேர்ந்த ஜலாலுதீன் சுர்க்-போஷ் புகாரி போன்றவர்களாலும், சூபித்துவம் போன்ற புனிதர்களாலும் இந்த நகரம் அதிக புகழ் பெற்றது. லௌதி வம்சம் கடைசி சகாப்தத்தில் இவர்கள் அட்டோக்கின் திவான் (பிரதம அமைச்சர்) என்று பெயரிடப்பட்டனர்.