கேள்வி: யப்பானியத் திரைப்படத்துறை - ஊமைப்படக் காலம் என்பது என்ன?
பதில்: File:Orochi film1.jpg (பந்தாரோ புட்டகாவா)]] File:Roningai film1.jpg (மசாகிரோ மகினோ)]] தாமசு எடிசன் 1894 இல் அமெரிக்காவில் வணிகவியலாக வெற்ரிகரமாக காட்டிய இயங்குபடம், யப்பானில் 1896 நவம்பரில் காட்டப்பட்டது. உயிர்ப்புப் படமும் உலூமியேர் உடன்பிறப்புகளின் திரைப்படமும் (Cinematograph) யப்பானில் முதலில் 1897 இல் காட்டப்பட்டன. இவை இனபாட்டா கட்சுதாரோவால் காட்டப்பட்டன. யப்பானில் முதைல் திரைப்படம் எடுத்தவர்கள் உலூமியேர் ஒளிப்படத் தொழிலாளர்களாகும். கென்ட்டோ எனும் மாயவிளக்கு படமெடுப்புக் கலையில் வல்லவர்களாகிய யப்பானியர்களுக்கு இந்த இயங்குபட முறை முற்றிலும் புதியதல்ல எனலாம். முதல் யப்பானியத் திரைப்படம் 1897 இல் டோக்கியோ நகரின் இயல்காட்சிகளை வெற்றிகரமாக எடுத்துக் காட்டியது. யப்பான் 1898 இல் சில பேய்ப்படங்களை எடுத்தது. இவற்றில் சிரோ அசுனோவின் குறும்படங்களாகிய ''பேக் யிழோ (Bake Jizo)'' (Jizo the Spook / 化け地蔵), ''சினின் நோ சோசேய் (Shinin no sosei) '' (சடலப் புத்துயிர்ப்பு) ஆகியன அடங்கும்.{{Cite web யப்பானியத் திரைப்படங்களின் திறனாய்வு 1910 களில்தான் அறிவாளிகளிடைவளரலானது. பிறகு இது யப்பானியத் திரைப்படத் திறனாய்வு இயக்கமாக வளர்ந்தது. முதல் திரைப்பட இதழான ''கத்சுதோ சாழ்சிங்கை (Katsudō shashinkai)'' (1909 இல் தோன்றியது) போன்றவற்றில் இத்திறனாய்வுகள் வெளியாகின. யாசுனோசுகி கோந்தா 1914 இல் ஒரு முழுநீலத் திரைப்படத் திறனாய்வு நூலை எழுதி வெளியிட்டார். எனினும், பல திறனாய்வாளர்கள் நிக்காத்சு, தென்காத்சு போன்ற கலைக்கூடங்களின் பணியைத் தூய்மையாக்குவதிலேயே கவனத்தைக் குவித்தனர்.. இவர்கள் பென்ழ்சிகளைப் பயன்படுத்தும் மரபு அரங்கியல் கூறுகளான காபுகி, சின்பா வகைமைகளை பயன்படுத்துவதைக் கண்டித்து, கதைகளைக் கூறுவதற்குப் புதிய திரைப்பட நுட்பங்களைப் பயன்கொள்ளுமாறு வற்புறுத்தினர். இது பின்னர் தூய திரைப்பட இயக்கம் எனப் பெயரிடப்பட்டது. தூய திரைப்பட இயக்கம் கெந்தைகெக்கி வடிவத்தையும் திரைப்பட உரையாடலையும் வென்றெடுத்தது.See Bernardi.