கேள்வி: சர்க்கரைச் சிதைவு குறித்து விரிவாக சொல்லுங்கள்.
பதில்: படிமம்:Glycolysis.svg சர்க்கரைச் சிதைவு (குளுக்கோஸுக்கான பழைய சொல்லானவெப்ஸ்டர்ஸ் நியூ இண்டர்நேஷனல் டிக்சனரி ஆஃப் தி இங்கிலிஷ் லாங்வேஜ், 2ஆம் பதி. (1937) மெர்ரியன் கம்பனி, ஸ்பிரிங்ஃபீல்ட், மாஸ். ''கிளைக்கோஸ்'' , + ''-லைசிஸ்'' சிதைவு; கிளைகோலைஸிஸ்) என்பது வளர்சிதை மாற்ற வழிமுறை ஆகும், இது குளுக்கோஸ், C6H12O6 ஐ, பைருவேட், CH3COCOO− + H+ ஆக மாற்றுகிறது. இந்த செயல்முறையில் வெளிவிடப்படும் கட்டில்லாச் சக்தி உயர் சக்தி சேர்மங்களான, ATP (அடினோசின் டிரைபாஸ்பேட்) மற்றும் NADH (குறைக்கப்பட்ட நிக்கோட்டினமைடு அடினைன் டைநியூக்ளியோடைடு) ஆகியவற்றை உருவாக்கப் பயன்படுத்தப்படும். சர்க்கரைச் சிதைவு பத்து இடைநிலை சேர்மங்கள் பங்குகொள்ளும் ஒரு நிச்சயமான வரிசைமுறையிலமைந்த பத்து எதிர்வினைகளாகும் (படிகளில் ஒன்று இரு இடைநிலைகளில் ஈடுபடுகிறது). இடைநிலைகள் சர்க்கரைச் சிதைவிற்கான நுழைவுப் புள்ளியை வழங்குகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, ஃபுருக்டோஸ், குளுக்கோஸ் மற்றும் கேலக்டோஸ் போன்ற பெரும்பாலான ஒருசக்கரைட்டுகள் இந்த இடைநிலைகளில் ஒன்றாக மாற்றப்படலாம். இடைநிலைகள் நேரடியாகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கக்கூடும். எடுத்துக்காட்டாக, டைஹைட்ராக்சிஅசட்டோன் பாஸ்பேட் இடைநிலையானது கொழுப்பை உருவாக்குவதற்காக கொழுப்பமிலங்களுடன் இணைகின்ற கிளிசரோலின் ஒரு மூலமாகும். (பத்மநாபன்) சர்க்கரைச் சிதைவு உலகளாவிய வளர்சிதை மாற்ற வழிமுறையின் ஆதிவகையென எண்ணப்படுகிறது. இது கிட்டத்தட்ட காற்றுவாழ் மற்றும் காற்றின்றிவாழ் உயிரினங்கள் அனைத்திலும் வேறுபாடுகளுடன் நிகழ்கிறது. சர்க்கரைச் சிதைவு பரந்தளவில் நிகழுகையானது, பழையகாலத்தின் கூடியளவில் அறியப்பட்ட வளர்சிதை மாற்ற வழிமுறைகளில் ஒன்று என்பதைக் குறிக்கிறது.ரோமனோ ஏ.ஹெச், கன்வே டி. (1996) எவலூசன் ஆஃப் கார்போஹைட்ரேட்டு மெட்டாபோலிக் பாத்வேய்ஸ். ''ரெஸ் மைக்ரோபியல்.'' 147(6-7):448-55 மிகவும் பொதுவான சர்க்கரைச் சிதைவு வகை ''Embden-Meyerhof-Parnus pathway'' ஆகும், இது முதன்முதலில் குஸ்டாவ் எம்ப்டென் மற்றும் ஒட்டோ மெயர்ஹொஃப் மற்றும் பார்னஸ் ஆகியோரால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. சர்க்கரைச் சிதைவு ''Entner–Doudoroff pathway'' போன்ற பிற வழிமுறைகளையும் குறிப்பிடுகிறது. இருந்தபோதும் இங்குள்ள விவாதமானது எம்ப்டென்-மெயர்ஹொஃப் வழிமுறைக்குள் மட்டுப்படுத்தப்படும்.
கேள்வி: சர்க்கரைச் சிதைவு - பாஸ்போஃபுருக்டோகைனேஸ் பற்றி தகவல் சொல்.
பதில்: [[படிமம்:Phosphofructokinase 6PFK wpmp.png|thumb|left|பசில்லஸ் ஸ்டியரோதெர்மபிலஸ் பாஸ்போஃபுருக்டோகைனேஸ். [29].]] பாஸ்போ ஃபுருக்டோகைனேஸ் என்பது சர்க்கரைச் சிதைவு வழிமுறையில் முக்கியமான ஒரு கட்டுப்பாட்டுப் புள்ளியாகும், ஏனெனில் இது மீளும் தன்மையற்ற படிநிலைகளில் ஒன்று மற்றும் முக்கிய அலொஸ்டெரிக் விளைவாக்கிகளான, AMP மற்றும் ஃபுருக்டோஸ் 2,6-பிஸ் பாஸ்பேட் (F2,6BP) ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளது. ஃபுருக்டோஸ் 2,6-பிஸ் பாஸ்பேட் (F2,6BP) பாஸ்போஃபுருக்டோகைனேஸின் (PFK-1) ஆற்றல்மிக்க செயலூக்கியாகும், இது F6P ஐ ஒரு இரண்டாம் பாஸ்போஃபுருக்டோகைனேஸ் (PFK2) பாஸ்போ ஏற்றம் செய்யும்போது தொகுக்கப்படுகிறது. ஈரலில், இரத்தச் சர்க்கரை குறைவாக இருந்து, குளூக்கோகான் cAMP ஐ அதிகரிக்கும்போது, PFK2 ஆனது புரத கைனேஸ் A ஆல் பாஸ்போ ஏற்றம் செய்யப்படும். பாஸ்ஃபோ ஏற்றம் PFK2 ஐச் செயலற்றதாக்கும், தோடு இந்த புரதத்திலுள்ள இன்னொரு களம் ஃபுருக்டோஸ் 2,6-பிஸ்பாஸ்பட்டேஸாக செயல்படுத்தப்படும், இது F2,6BP ஐ மீண்டும் F6P ஆக மாற்றும். குளூக்கோகான் மற்றும் எப்பிநெப்பிரின் இரண்டும் ஈரலில் உயர் மட்ட cAMP ஐ உண்டாக்கும். ஈரலில் குறைவான ஃபுருக்டோஸ்-2,6-பிஸ்பாஸ்பேட் மட்டங்களின் விளைவால் பாஸ்போஃபுருக்டோகைனேஸ் செயல்பாடு குறைகிறது, ஃபுருக்டோஸ் 1,6-பிஸ்பாஸ்பட்டேஸ் செயல்பாடு அதிகரிக்கிறது, ஆகவே குளுக்கோசுப்புத்தாக்கம் (அடிப்படையில் "பின்னோக்கிய சர்க்கரைச் சிதைவு") சாதகமாகிறது. இந்த ஓமோன்களுக்கு ஈரலின் பதிலளிப்பாக இரத்தத்தில் குளுக்கோஸ் விடுவிக்கப்படுவதால், இதுபோன்ற நிலமைகளில் ஈரலில் பங்களிப்புடன் இது ஒருசீரானது. ATP ஆனது PFK நொதியத்திலுள்ள அலொஸ்டெரிக் விளைவாக்கிக்காக AMP உடன் போட்டிபோடுகிறது. கலங்களிலுள்ள ATP செறிவுகள் AMP ஐ மிக அதிகளவானவை, பொதுவாக 100-மடங்கு உயர்வானவை,பெய்ஸ் ஐ., மற்றும் நியூஸ்ஹோல்ம் ஈ. ஏ. (1975). தி கண்டெண்ட்ஸ் ஆஃப் அடினைன் நியுக்ளியோடைட்ஸ், பாஸ்பேஜன்ஸ் அண்ட் சம் கிளைக்கோலிடிக் இண்டர்மீடியேட்ஸ் இன் ரெஸ்டிங் மஸிள்ஸ் ஃப்ரம் வெர்டிபிரேட்ஸ் அண்ட் இன்வெர்டிபிரேட்ஸ். பயோகெம் ஜே 152, 23-32. ஆனால் உடற்தொழிலுக்குரிய நிலமைகளின்கீழ், ATP செறிவு கிட்டத்தட்ட 10% ஐவிட அதிகமாக மாறமாட்டாது, ஆனால் ATP இல் 10% வீழ்ச்சியானது AMP இல் 6-மடங்கு அதிகரிப்பை ஏற்படுத்தும்.வோயட் டி., மற்றும் வோயட் ஜே. ஜி. (2004). உயிரிவேதியல் 3வது பதிப்பு (நியூ யார்க், ஜான் விலே மற்றும் சன்ஸ், இங்க்.). ஆகவே, அலொஸ்டெரிக் விளைவாக்கியாக ATP இன் தொடர்பு கேள்விக்குரியது. AMP இல் ஏற்படும் அதிகரிப்பு கலத்தில் ஏற்படும் சக்தி ஏற்றத்திலுள்ள வீழ்ச்சியின் பின்விளைவாகும். ''ஆய்வுகூடச் சோதனையில்'' ATP இன் தடுக்கும் விளைவை அதிகரிப்பதன் மூலம் சோதனைசெய்தபோது, சிட்ரேட் பாஸ்போஃபுருக்டோகைனேஸைத் தடுக்கிறது. இருந்தபோதிலும், இது ''உயிரியல் செயல்முறை'' யில் அர்த்தமுள்ள விளைவைத் தருமா என்பது சந்தேகமே, ஏனெனில் சைடோசாலிலுள்ள சிட்ரேட் பிரதானமாக கொழுப்பமிலம் மற்றும் கொலஸ்ட்ரால் தொகுப்புக்காக அசெட்டைல்-CoA க்கு மாற்றுவதற்கே பயன்படுத்தப்படும்.
கேள்வி: சர்க்கரைச் சிதைவு - காற்றின்றிவாழ் சுவாசம் என்பது என்ன?
பதில்: இதைச் செய்யும் ஒரு செய்முறை என்னவென்றால் எளிதாக பைருவேட்டை உயிர்வளியேற்றம் செய்வதாகும்; இந்த செயல்முறையில் பைருவேட்டானது, லேக்டிக் அமிலம் நொதித்தல் என்றழைக்கப்படும் ஒரு செயல்முறையில் லேக்டேட்டாக மாற்றப்படும்: :பைருவேட் + NADH + H+ → lactate + NAD+ இந்த செயல்முறையானது தயிர் தயாரிப்பில் ஈடுபடுகின்ற பாக்டீரியாவில் நிகழ்கிறது (லேக்டிக் அமிலம் பாலை கெட்டியாக உறையச் செய்கிறது). உயிர்வளி குறைவான (அல்லது பகுதி-காற்றின்றிவாழ்) நிலைமைகளில், இந்த செயல்முறையானது விலங்குகளிலும்கூட நிகழ்கிறது, எடுத்துக்காட்டாக, உயிர்வளி தீர்ந்துபோன அளவுக்கதிகமாக வேலைசெய்த தசைகள் அல்லது அழிந்துபோன இருதய தசைக் கலங்கள். பல இழையங்களில், இது சக்தியை எடுக்கும் இறுதிக் கலமுறை இடமாகும்; பெரும்பாலான விலங்குகள் நீட்டிக்கப்பட்ட காலத்துக்கு காற்றின்றிய சுவாசத்தைப் பேண முடியாதவை. ஈஸ்ட் போன்ற சில உயிரங்கிகள், எதனோல் நொதித்தல் எனப்படுகின்ற ஒரு செயன்முறையில் NADH ஐ மீண்டும் NAD+ ஆக மாற்றும். இந்த செயன்முறையில், பைருவேட் முதலில் அசெட்டால்டிஹைட் மற்றும் கார்பனீரொக்சைட்டாக மாற்றப்பட்டு பின்னர் எதனோலாக மாற்றப்படும். லேக்டிக் அமிலம் நொதித்தல் மற்றும் எதனோல் நொதித்தல் ஆகியவை உயிர்வளி இல்லாத நிலைமைகளில் நிகழக்கூடியன. இந்த காற்றின்றிவாழ் நொதித்தலானது தமது ஒரேயொரு சக்தி மூலமாக சர்க்கரைச் சிதைவைப் பயன்படுத்த பல தனிக்கல உயிரங்கிகளை அனுமதிக்கிறது. மேலுள்ள நொதித்தல் எடுத்துக்காட்டுகள் இரண்டிலும், NADH இரண்டு இலத்திரன்களை பைருவேட்டுக்கு இடமாற்றுவதன் மூலம் ஆக்ஸிஜனேற்றப்படுகின்றது.. இருந்தபோதிலும், கலமுறை சுவாசத்தில், முனை இலத்திரன் ஏற்பிகளாக பலவகைப்பட்ட சேர்மங்களை காற்றின்றிவாழ் பாக்டீரியாக்கள் பயன்படுத்துகின்றன:நைட்ரேட்டுகள் மற்றும் நைட்ரைட்டுகள் போன்ற நைட்ரசன் அடங்கிய சேர்மங்கள்; சல்பேட்டுகள், சல்பைட்டுகள், கந்தக ஈரொக்சைட்டு மற்றும் அடிப்படை கந்தகம் போன்ற கந்தக சேர்மங்கள்; கார்பனீரொக்சைட்டு; இரும்புச் சேர்மங்கள்; மங்கனீஸ் சேர்மங்கள்; கோபால்ட் சேர்மங்கள்; மற்றும் யுரேனியம் சேர்மங்கள்.