கேள்வி: வயிற்றுப் புண் - அறிகுறிகள் மற்றும் நோய்அறிகுறிகள் குறித்து விரிவாக சொல்லுங்கள்.
பதில்: வயிற்றுப் புண்ணுக்கான நோய் அறிகுறிகள் பின்வருமாறு தோன்றலாம் * உணவுநேரங்களில் இரைப்பையின் மேற்பகுதியில் தீவிரத்தன்மை உடையவை, உணவு உட்கொண்ட சுமார் மூன்று மணிநேரத்திற்குப் பின்னர் அடிவயிற்றில் வலி, (சிறுகுடல் மேற்பகுதிக்குரிய சீழ்ப்புண்கள் உணவு கிடைத்தவுடன் வலி தணிந்துவிடுகிறது, ஆனால் இரைப்பை சீழ்ப்புண்கள் அவற்றின் மூலம் அதிகமாகும்); * வீக்கம் மற்றும் அடிவயிறு நிரம்பியிருத்தல்; * நெஞ்சுக்கரிப்பு (திரவத்தை வெளியே தள்ளும் ஒரு நிகழ்விற்குப் பிறகு உணவுக்குழாயில் இருக்கும் அமிலத்தின் செறிவைக் குறைப்பதற்கு உமிழ் நீர் சுரத்தல்); * குமட்டல் மற்றும் அளவுக்கு அதிகமான வாந்தி; * பசியின்மை மற்றும் எடை இழப்பு; * ஹிமாடெமிசிஸ் (இரத்த வாந்தியெடுத்தல்); இரைப்பை சீழ்ப்புண் அல்லது கடுமையான/தொடர்ச்சியான வாந்தியெடுத்தலினால் உணவுக் குழாயிலிருந்து நேரடியாக இரத்தக் கசிவு ஏற்படும் காரணத்தால் அவ்வாறு ஏற்படலாம். * கருமலம் (ஈமோகுளோபினிலிருந்து பிராணவாயுவாக்கப்பட்ட இரும்புச்சத்து காரணமாக கருமையான துர்நாற்றமுடைய மலம்)); * சீழ்ப்புண் எப்போதாவது இரைப்பை அல்லது சிறுகுடல் மேற்பகுதியில் துளையை ஏற்படுத்தும். இது மிகவும் வலியுடையதாக இருக்கும் மேலும் உடனடி அறுவைசிகிச்சை தேவைப்படும். நெஞ்செரிச்சல், இரைப்பைஉணவுக்குழாய் ரிஃப்ளக்ஸ் நோய் (GERD) மற்றும் சில குறிப்பிட்ட வகையான மருந்துமாத்திரைகளின் பயன்பாடு ஆகியவை வயிற்றுப் புண் ஏற்படுவதற்கான சந்தேகத்தை அதிகரிக்கிறது. வயிற்றுப் புண்ணுடன் தொடர்புடைய மருந்துகளில் அடங்குபவை சைக்ளோஆக்சிஜீனேசைத் தடைச்செய்யும் NSAID (நான்-ஸ்டீராய்ட் ஆன்டி-இன்ஃப்ளமேடரி டிரக்ஸ்) மற்றும் பெரும்பாலான க்ளூகோகார்டிகாய்ட்கள் (எ-டு: டெக்ஸாமீதாசோன் மற்றும் ப்ரெட்னிசோலோன்). மேலே குறிப்பிட்ட நோய்அறிகுறிகளுடன் இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல் தொடர்ந்திருக்கும் 45 வயதுக்கும் மேற்பட்ட நோயாளிகளில் வயிற்று சீழ்ப்புண் ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் மிக அதிகமாக இருப்பதால், EGD ஆல் துரிதமாகப் பரிசோதிக்கப்படவேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது (கீழே பார்க்கவும்). உணவு தொடர்பான அறிகுறிகளின் நேரம் ''இரைப்பை'' மற்றும் ''சிறுகுடல் மேற்பகுதி சீழ்ப்புண்''களுக்கிடையில் வேறுபடக்கூடும் : ஒரு இரைப்பைக்குரிய சீழ்ப்புண் உணவின் ''போது'' இரைப்பை மேற்பகுதி வலியை ஏற்படுத்தும், ஏனெனில் இரைப்பை அமிலம் சுரக்கப்படுகிறது அல்லது அல்கலைன் டியோடெனால் பொருள்கள் வயிற்றுக்குள் திரும்பச் செல்வதால் உணவுக்குப் ''பின்னர்'' வலியை ஏற்படுத்துகிறது. சிறுகுடல் மேற்பகுதி சீழ்ப்புண்களுக்கான அறிகுறிகள் பெரும்பாலும் உணவுக்கு ''முன்னர்'' வெளிப்படும் — அப்போது அமிலம் (பசியால் தூண்டப்பட்ட உற்பத்தி) சிறுகுடலின் மேற்பகுதிக்குள் நுழைந்துவிடுகிறது. எனினும், மருத்துவரீதியான நடைமுறையில் இது நம்பத்தகுந்த அறிகுறியல்ல.
கேள்வி: வயிற்றுப் புண் - சிகிச்சைமுறை பற்றி விளக்கவும்.
பதில்: சீழ்ப்புண் போன்ற நோய் அறிகுறி கொண்டிருக்கும் இளம் நோயாளிகள் பெரும்பாலும் EGD மேற்கொள்ளப்படுவதற்கு முன்னர் அமிலமுறிவுகள் அல்லது H2 எதிரிகளால் சிகிச்சையளிக்கப்படுகின்றனர். பிஸ்மத் தனிமங்கள் உண்மையிலேயே உயிர்ப்பொருள்களைக் குறைக்கலாம் அல்லது அவற்றைச் சுத்தப்படுத்தலாம், இருந்தாலும் சில பிஸ்மத் சப்சாலிசைலேட் பொருட்களின் எச்சரிக்கை லேபில்களில் வயிற்றுப் புண் கொண்டிருக்கும் நபர்கள் இந்தப் பொருட்களைப் பயன்படுத்தக்கூடாது என்று குறிப்பிட்டிருப்பதையும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். நான்ஸ்டீராய்டல் ஆன்டி-இன்ஃப்ளமேடரி (NSAIDs)களை எடுத்துக் கொள்ளும் நோயாளிகள் ப்ரோஸ்டோகிளாண்டின் அனலாக் (மிசோப்ரோஸ்டோல்) கூட எடுத்துக் கொள்ளும்படி பரிந்துரைக்கப்படுவார்கள், இது NSAID களின் பக்க விளைவுகளாக இருக்கக்கூடிய வயிற்றுப் புண்களைத் தடுப்பதற்கு உதவியாக இருக்கும். ''எச். பைரோலி'' நோய்த்தாக்கம் இருக்கும்போது, மிகச் சிறப்பாக செயல்படுத்தக்கூடிய சிகிச்சையாக இருப்பது இரு நோய் எதிர்ப்புகளின் கூட்டு (எ-டு: க்ளாரித்ரோமைசின், அமாக்சிசிலின், டெட்ராசைக்ளின், மெட்ரோனைடேஸோல்) மற்றும் ஒரு ப்ரோடான் பம்ப் இன்ஹிபிடர் (பிபிஐ), சிலநேரங்களில் பிஸ்மத் சேர்மங்களும் உடன் சேர்த்துக்கொள்ளப்படுகிறது. சிக்கலான சிகிச்சை-எதிர்ப்பு நிலைமைகளில் மூன்று நோய்எதிர்ப்பான்கள் (அமாக்சிசிலின் + க்ளாரித்ரோமைசின் + மெட்ரோனைடேஸோல்) பிபிஐ-யுடன் சேர்த்தும் மற்றும் சிலநேரங்களில் பிஸ்மத் சேர்மங்களுடன் இணைத்தும் பயன்படுத்தப்படலாம். சிக்கலற்ற நிலைமைகளுக்கு மிகவும் பயனளிக்கக்கூடிய முதல் நிலை சிகிச்சையாக இருப்பது அமாக்சிசிலின் + மெட்ரோனைடேஸோல் + பாண்டோப்ராஸோல் (இது ஒரு பிபிஐ). ''எச். பைலோரி'' இல்லாதபோது, பெரும்பாலும் நீண்ட கால உயர்ந்த பிபிஐ களின் டோஸ்கள் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ''எச். பைலாரி'' யின் சிகிச்சை வழக்கமாக நோய்த்தாக்கம் சுத்தமாக்கல், நோய்அறிகுறிகள் தணிப்பு மற்றும் இறுதியில் சீழ்ப்புண்களின் குணப்படுத்தலுக்கு வழி வகுக்கிறது. நோய்த்தாக்கம் மீண்டும் ஏற்பட்டு மறுசிகிச்சை தேவைப்படலாம். அப்போது அவசியம் ஏற்பட்டால் இதர நோய் எதிர்ப்பு மருந்துகளுடன் குணப்படுத்தலாம். 1990 ஆம் ஆண்டுகளில் பிபிஐகளின் பரந்துவிரிந்த பயன்பாடு காரணமாக சிக்கலற்ற வயிற்றுப் புண்களுக்கான அறுவை சிகிச்சை நடைமுறைகள் ("உயர் தேர்வுடைய வாகோடோமி" போன்றவை) வழக்கற்றுப்போனது. துளையேற்பட்ட வயிற்றுப் புண் அறுவைசிகிச்சை செய்யவேண்டிய ஒரு அவசரநிலையாக இருக்கிறது, மேலும் அந்த துளைகளைச் சீர்படுத்த அறுவைசிகிச்சை செய்யவேண்டிய அவசியமும் இருக்கிறது. பெரும்பாலான இரத்தம் வெளியேறும் சீழ்ப்புண்களுக்கு ஒரு என்டோஸ்கோபி உடனடியாகத் தேவைப்படுகிறது, இது தீய்ப்பான், ஊசிபோடுதல் அல்லது க்ளிப்பிடுதல் மூலம் வெளியேறும் இரத்தத்தை நிறுத்துகிறது.