muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/396, Karar No: 2024/1295, Tarih: 08.03.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas   No : 2020/396
Karar  No : 2024/1295  
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Bakanlığı
VEKİLİ		       : Hukuk Müşaviri ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	       : ...
VEKİLİ		       : Av. ...
İSTEMİN KONUSU	: ... Bölge İdare Mahkemesi  ...İdari Dava Dairesinin... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. 
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Marmara Üniversitesi adına 1416 sayılı Kanun kapsamında Ticaret Hukuku alanında  burslu olarak doktora öğrenimi görmek üzere Amerika Birleşik Devletleri'ne gönderilen davacının, anılan Kanun'un 11. maddesi uyarınca öğrencilikle ilişiğinin kesilmesine ve aynı Kanun'un 19. maddesi ile yüklenme senedindeki ilgili hükümlere göre tazminat takibatına geçilmesine dair 13.03.2018 tarih ve E.5302454 sayılı Bakanlık Olur işleminin iptaline karar verilmesi istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının  özeti: ... İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:...,  K:... sayılı kararda; olayda davalı idarece davacının 16/12/2016 tarihi itibarıyla eğitimini tamamladığını idareye bildirmediği ve görev talebinde bulunmadığı gerekçesiyle doktora eğitimini bitirmesi için verilen son süre olan  21/02/2017 tarihinden iki ay sonraki 22/04/2017 tarihinden geçerli olarak dava konusu ilişik kesme ve taahhüt kapsamında takibata başlanılması işlemi tesis edilmiş ise de, davacının doktora eğitimi süresinin davalı idarece  21/02/2017 tarihine kadar uzatıldığı, bu tarihten önce eğitimini bitiren davacının 08/02/2017 tarihli post doktora izni verilmesine yönelik  başvurusunda açıkça doktora eğitimini tamamladığını beyan ettiği ve idarece post doktora talebinin değerlendirilerek reddedildiği gözetildiğinde davacı tarafından eğitimini tamamladığı hususunun idareden gizlenmediği, öte yandan yine görev talep etme süresi içinde (22/04/2017 tarihine kadar verilen süre) davacının hastalığının idareye bildirdiği, davacının sağlık mazeretinin geçerliliğinin dosyada mevcut raporlar ve eğitim ataşeliğince yapılan ziyaretler ile de ortaya koyulduğu anlaşıldığı gibi davacının sağlık mazeretinin idarece kabul edildiği bildirilse de yine de görev talep etmesi hususunda idarece davacı ikaz edilmeyerek görev talebi hususundaki mazeretinin kabul edildiği hususunda davacının idarece yanıltıldığı da gözetilerek davacının hastalık mazeretinin sona ermesinden itibaren makul süre içinde ve yurda dönmeden önce görev talep ettiği halde hakkında tesis edilen işlemde hukuka ve hakkaniyete uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:	İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:	İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI         : Davacının 16/12/2016 tarihinde eğitimini tamamlayarak mezun olduğu halde bu tarihten sonra 2 ay içinde görev talep etmediği gibi post doktora talebinin reddedildiği ve 21/04/2017 tarihine kadar görev talep etmesi gerektiği hususu 30/03/2017 tarihinde davacıya bildirilmesine rağmen yine görev talep edilmediği bu kapsamda taahhütnamesine aykırı davranan davacı hakkında tesis edilen işlemde hukuka aykırılık olmadığı ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI     :  İstemin reddi gerektiği savunulmuştur. 
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle,
1.  Temyiz isteminin reddine,
2. ... Bölge İdare Mahkemesi...İdari Dava Dairesinin  ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının ONANMASINA, 
3. Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına, posta gideri avansından artan tutarın Mahkeme tarafından iadesine,
4. 2577 sayılı Kanunun 50. maddesi uyarınca onama  kararının taraflara  tebliğini ve bir örneğinin de belirtilen Bölge İdare Mahkemesine gönderilmesini teminen dosyanın  İdare Mahkemesine gönderilmesine,
5. Kesin olarak, 08/03/2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2022/3672, Karar No: 2024/1241, Tarih: 08.03.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2022/3672
Karar No : 2024/1241
TEMYİZ EDEN (DAVALI) : … Vergi Dairesi Müdürlüğü/…
VEKİLİ : Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI) : …
VEKİLİ : Av. …
İSTEMİN	KONUSU: … Vergi Mahkemesinin … tarih  ve E:…, K:… sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin  … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.  
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacının taşınmazları üzerine, ortağı olduğu ... Ticaret ve Sanayi Limited Şirketinden alınamayan 2005 ila 2008 yıllarına ait muhtelif kamu alacağının tahsili amacıyla uygulanan haczin kaldırılması istemiyle yapılan başvurunun reddine dair … tarih ve … sayılı işlemin iptali istemine ilişkindir.
                  İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu haczin dayanağı olan kamu alacağının asıl borçlu şirket tarafından 2011, 2014, 2016, 2018 ve 2021 yıllarında olmak üzere sırasıyla 6111, 6552, 6736, 7143 ve 7326 sayılı Yasalardan faydalanılarak taksitlendirildiği, akabinde oluşturulan tecil dosyaları kapsamında ödeme yapılmayarak ihlal edilen yapılandırmaların iptal edildiği; ancak, son yapılandırmanın iptali sonrası mevcut kamu alacaklarının tahsili amacıyla yeniden ödeme emri tanzim ve tebliğ edilmek suretiyle takip yoluna başvurulmadığı, alacakların yeniden yapılandırılmasını düzenleyen yasalar kapsamında gerçekleştirilen başvurular sonucu borcun tutarı, vadesi, dönemi ve ödenmemesi halinde sorumlu tutulacak kişinin değiştiği,  borcun artık nitelik değiştirdiği kabul edildiğinden eski borcun sona erdiği, yeni bir borç doğduğu, eski borçlunun sorumluluğu da ortadan kalktığından yenilenen bu borcun ödenmemesi halinde ise öncelikle asıl borçluya, asıl borçludan tahsil edilemeyeceğinin anlaşılması durumunda da yapılandırma ve vade tarihlerindeki asıl borçlu şirketin temsilcisi ve ortağına yönelinmesi gerektiğinden yenilenen dava konusu borçlar için öncelikle asıl borçlu şirketten tahsili amacıyla şirket adına yeniden ödeme emri düzenlenip usulüne uygun tebliğ edildikten sonra yapılacak malvarlığı araştırması ile tahsil olanaksızlığının ortaya konulması şartıyla, söz konusu borçlar bakımından şirket ortağı sıfatıyla sorumluluğu bulunan davacı hakkında takibe geçilmesi gerekirken, bu işlemler yapılmadan amme alacağının tahsilini teminen şirket ortağı olan davacıya ait taşınmazlar üzerinde uygulanan hacizde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlem iptal edilmiştir. 
                  Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI  :  Yapılandırma ile eski borcun ortadan kalkarak yeni bir borç doğmadığı, borcun hukuki nitelik değiştirmediği, yapılandırmanın ihlali sonucu takip sürecinin  yeniden başlatılmasının amme alacaklarının bir an önce Hazineye intikali amacına uygun düşmeyeceği, dava konusu hacze dayanak amme alacağı yapılandırılmışsa da yapılandırma ihlal edildiğinden ilgili dönemde yönetici olan davacının sorumluluğunun devam ettiği   ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	…'ÜN	DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İİNCELEME VE GEREKÇE: 
MADDİ OLAY : Davacının ortağı olduğu ... Ticaret ve Sanayi Limited Şirketinden alınamayan 2005 ila 2008 yıllarına ait muhtelif kamu alacağının tahsili amacıyla taşınmazları üzerine uygulanan haczin kaldırılması istemiyle yapılan başvurunun reddine dair … tarih ve … sayılı işlemin iptali istenmiştir.
Davalı idare tarafından dosyaya sunulan bilgi ve belgelerden dava konusu haczin dayanağı ödeme emirlerinin davacıya bilinen adresinde tebligat yapılamaması nedeniyle ilanen tebliğ edildiği anlaşılmıştır.
İLGİLİ MEVZUAT:
6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında  Kanunun 35. maddesinin  uyuşmazlık  döneminde  yürürlükte bulunan şeklinde, limited şirket ortaklarının, 
şirketten tahsil imkanı bulunmayan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olacağı ve bu Kanun hükümleri gereğince takibe tabi tutulacakları kurala bağlanmıştır. 
213 sayılı Vergi Usul Kanununun 93. maddesinde, tahakkuk fişinden gayri, vergilendirmeyle  ilgili  olup  hüküm  ifade  eden  bilumum  vesikalar  ve  yazıların  adresleri  bilinen  gerçek  ve  tüzel  kişilere  posta  vasıtasıyla  ilmühaberli   taahhütlü  olarak,  adresleri

şirketten tahsil imkanı bulunmayan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olacağı ve bu Kanun hükümleri gereğince takibe tabi tutulacakları kurala bağlanmıştır. 
213 sayılı Vergi Usul Kanununun 93. maddesinde, tahakkuk fişinden gayri, vergilendirmeyle  ilgili  olup  hüküm  ifade  eden  bilumum  vesikalar  ve  yazıların  adresleri  bilinen  gerçek  ve  tüzel  kişilere  posta  vasıtasıyla  ilmühaberli   taahhütlü  olarak,  adresleri
 bilinmeyenlere ilan yoluyla tebliğ edileceği, 94. maddesinde,  tebliğin mükelleflere, bunların kanuni temsilcilerine, umumi vekillerine veya vergi cezası kesilenlere, tüzel kişilere yapılacak tebliğin, bunların başkan, müdür veya kanuni temsilcilerine, vakıflar ve cemaatler gibi tüzel kişiliği olmayan teşekküllerde ise bunları idare edenlere veya temsilcilerine yapılacağı, tüzel kişilerin müteaddit müdür veya temsilcisi varsa tebliğin bunlardan birine yapılmasının kafi olduğu, tebliğin, kendisine tebligat yapılacak kimsenin bulunmaması halinde ikametgah adresinde bulunanlardan veya işyerlerinde memur ya da müstahdemlerinden birine yapılacağı, 102. maddesinde, tebliğ olunacak evrakı muhtevi zarfın posta idaresince muhatabına verileceği ve keyfiyetin muhatap ile posta memuru tarafından taahhüt ilmühaberine tarih ve imza konulmak suretiyle tespit olunacağı, muhatabın zarf üzerinde yazılı adresini değiştirmesinden dolayı bulunamamış olması halinde posta memurunun durumu zarf üzerine yazacağı ve mektubun posta idaresince derhal tebliği yaptıran daireye geri gönderileceği, bu işlemlerin komşulardan bir kişi veya muhtar veya ihtiyar heyeti üyelerinden biri veyahut bir zabıta memuru huzurunda icra ve keyfiyetin taahhüt ilmühaberine yazılarak tarih ve imza vaz'edilmek ve hazır bulunanlara da imzalatılmak suretiyle tespit olunacağı, 103. maddesinde ise muhatabın adresi hiç bilinmezse, bilinen adresi yanlış veya değişmiş olur ve bu yüzden gönderilmiş olan mektup geri gelirse, başkaca sebeplerden dolayı posta ile tebliğ yapılmasına imkan bulunmazsa tebliğin ilanen yapılacağı düzenlenmiştir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
Ortakların şirket borcundan dolayı takip edilebilmesi için öncelikle usulüne uygun olarak asıl borçlu şirket hakkında kesinleşmiş bir vergi borcunun bulunması ve usulüne uygun tüm takip yollarının tüketilmesine karşın, borcun tüzel kişiliğin (şirketin) varlığından tamamen veya kısmen alınamadığının açıkça ortaya konulması gerekir.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
Ortakların şirket borcundan dolayı takip edilebilmesi için öncelikle usulüne uygun olarak asıl borçlu şirket hakkında kesinleşmiş bir vergi borcunun bulunması ve usulüne uygun tüm takip yollarının tüketilmesine karşın, borcun tüzel kişiliğin (şirketin) varlığından tamamen veya kısmen alınamadığının açıkça ortaya konulması gerekir.
Dava konusu haczin dayanağı davacı adına düzenlenen ödeme emirlerinin davalı idarece tebliğ edildiği iddia edilmekle birlikte Mahkemece verilen ara kararı ile istenilmesine rağmen ödeme emirlerinin davacının bilinen adresinde tebliğ edilmeye çalışıldığını gösterir tebliğ alındısının veya buna ilişkin hiç bir bilgi ve belgenin dosyaya sunulmaması karşısında  kamu alacağının davacı nezdinde usulüne uygun kesinleştirildiğinden, dolayısıyla haciz aşamasına gelmiş bir alacağın varlığından bahsedilemeyeceğinden, belirtilen nedenle hukuka uygun düşmeyen haczin kaldırılması istemiyle yapılan başvurunun reddine ilişkin işlemin yazılı gerekçeyle iptaline dair Vergi Mahkemesi kararına yöneltilen istinaf başvurusunun reddinde  sonucu itibarıyla hukuka aykırılık görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Vergi Dava Dairesi kararına  yöneltilen TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,
2. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 08/03/2024 tarihinde  oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/3100, Karar No: 2024/1258, Tarih: 08.03.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2023/3100
Karar No : 2024/1258                                                                                
DAVACI : …
DAVALI : … Bakanlığı/ANKARA
	 (… Başkanlığı)  
VEKİLLERİ : Av . …
                       Av. …
DAVANIN	KONUSU : Katma Değer Vergisi Genel Uygulama Tebliği'nin (III/B-3 ve IV-A-8.1) bölümlerine, 15/02/2019 tarih ve 30687 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Katma Değer Vergisi Genel Uygulama Tebliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ (Seri No:23)'in 7 ve 13. maddeleri ile yapılan değişiklikle eklenen "...ve indirimli orana tabi işlemin gerçekleştiği yılı izleyen yılın sonuna kadar standart iade talep dilekçesiyle birlikte iade talepleri için Tebliğin ilgili bölümlerinde sayılan belgelerle (teminatla talep edilen iadelerde teminat dahil) vergi dairelerine başvurmaları zorunludur." ibaresinin iptali istemine ilişkindir.
DAVACININ İDDİALARI : 2020 yılına ilişkin indirimli orana tabi işlemlerden kaynaklanan iade alacağının 2021 yılının Kasım dönemine ait katma değer vergisi beyannamesinde beyan edildiği, gerekli tablo ve listelerin 30/12/2021 tarihinde elektronik ortamda idareye gönderildiği, davalı idarece standart iade talep dilekçesinin elektronik ortamda 31/12/2021 tarihine kadar verilmesi gerekirken süresinden sonra 28/03/2022 tarihinde sisteme girildiğinden bahisle iade talebinin reddedildiği, 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 29. maddesinin 2. fıkrasında iade alacağının izleyen yılın sonuna kadar talep edilebileceğinin kurala bağlandığı ancak iade talebinin beyanname dışında ayrıca standart iade talep dilekçesi ile yapılması gerektiğine ilişkin kanunda bir hüküm bulunmadığı, Tebliğ ile yapılan söz konusu düzenlemenin kanuna aykırı düştüğü ve Anayasa'nın 35. maddesinde yer alan mülkiyet hakkını ihlal ettiği, hakkın özünü ihlal eden bir düzenlemenin Tebliğ ile yapılmasının mümkün olmadığı ileri sürülmektedir.

DAVALININ SAVUNMASI : 15/02/2019 tarihinde yayımlanan Tebliğe karşı altmış gün içinde dava açılmadığından davada süre aşımı bulunduğu, Tebliğin 13. maddesinin daha önce dava konusu edildiği, 23 Seri Nolu Katma Değer Vergisi Genel Uygulama Tebliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ ile yapılan düzenlemenin 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nda yer alan yetkiler esas alınarak yapılmış bir düzenleme olduğu ve yetki aşımının söz konusu olmadığı, Tebliğde vergi kanunlarına aykırılık bulunmadığı aksine kanun hükmünün açıklanması ve uygulama usulünün belirlenmesine yönelik ifadeler içerdiği, 3065 sayılı Kanunun 29. maddesinin 2. fıkrasında belirlenen iade alacağının izleyen yılın sonuna kadar talep edilebileceğine ilişkin sürenin hak düşürücü bir süre olduğu, standart iade talep dilekçesi ile bu süreden sonra iade talebinde bulunulabileceği iddiasının kanunun hükümsüzlüğü sonucunu doğuracağı, davacı tarafından Tebliğ ile yapılan düzenlemeler yerine idari işlemin dava konusu edilmesi gerektiği savunulmaktadır. 
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ : …
DÜŞÜNCESİ : İlgili Kanun maddelerinin Hazine ve Maliye Bakanlığı'na verdiği hak ve yetki kapsamında, kanunun uygulamasında izlenilmesi gereken yolu gösteren ve üst hukuk normlarına aykırılık teşkil etmeyen dava konusu düzenlemede hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY	SAVCISI	: …
DÜŞÜNCESİ: Dava, T.C. Hazine ve Maliye Bakanlığı Gelir İdaresi Başkanlığınca 15/02/2019 tarih ve 30687 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 23 Seri Numaralı Katma Değer Vergisi Genel Uygulama Tebliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğin 7. maddesi ile Katma Değer Vergisi Genel Uygulama Tebliğinin (III/B.3) Bölümünün üçüncü paragrafına eklenen dördüncü paragrafında yer verilen "...ve indirimli orana tabi işlemin gerçekleştiği yılı izleyen yılın sonuna kadar standart iade talep dilekçesiyle birlikte iade talepleri için Tebliğin ilgili bölümlerinde sayılan belgelerle (teminatla talep edilen iadelerde teminat dahil) vergi dairelerine başvurmaları zorunludur" ibaresi ile Tebliğin 13. maddesi ile  Uygulama Genel Tebliğinin (IV/A.) Bölümünün sonuna eklenen "8.İade Süresi" başlıklı bölümünün "8.1. İndirimli Orana Tabi İşlemlere İlişkin İade Süresi" başlıklı kısmının ikinci paragrafında yer verilen "...ve indirimli orana tabi işlemin gerçekleştiği yılı izleyen yılın sonuna kadar standart iade talep dilekçesiyle birlikte iade talepleri için Tebliğin ilgili bölümlerinde sayılan belgelerle (teminatla talep edilen iadelerde teminat dahil) vergi dairelerine başvurmaları zorunludur" ibaresinin  iptali istemine ilişkindir.
	 Davalı idarenin usule ilişkin iddiasına itibar edilmemiştir.

Davalı idarenin usule ilişkin iddiasına itibar edilmemiştir.
	 Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi eki 1 Nolu Protokolün "Mülkiyetin Korunması" başlıklı 1. maddesinde; her gerçek ve tüzel kişinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı olduğu, bir kimsenin ancak kamu yararı sebebiyle ve yasada öngörülen koşullara ve uluslararası hukukun genel ilkelerine uygun olarak mal ve mülkünden yoksun bırakılabileceği, bu hükümlerin, devletlerin mülkiyetin kamu yararına uygun olarak kullanılmasını düzenlemek veya vergilerin ya da başka katkıların veya para cezalarının ödenmesini sağlamak için gerekli gördükleri yasaları uygulama konusunda sahip oldukları hakka halel getirmeyeceği kuralına yer verilmiştir. 
	T.C.Anayasasının 35. maddesi ile herkesin mülkiyet ve miras hakkına sahip olduğu, bu hakların ancak kamu yararı amacıyla kanunla sınırlanabileceği, mülkiyet hakkının kullanılmasının toplum yararına aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Anayasa Mahkemesinin bir çok kararında belirtildiği üzere mülkiyet hakkı, sınırsız bir hak olarak düzenlenmemiş, kamu yararı amacıyla ve kanunla sınırlandırılabileceği öngörülmüştür. Bu sınırlandırmada bulunurken Anayasanın temel hak ve özgürlüklerin sınırlandırılmasına ilişkin 13. maddesinin de göz önünde bulundurulması, dolayısıyla müdahalenin kanuna dayanması, Anayasanın ilgili maddesinde belirtilen sebeplere bağlı olması ve ölçülülük ilkesi gözetilerek yapılması gerekmektedir. 
	 T.C.Anayasasının  2. maddesinde belirtilen "hukuk devleti ilkesi" ile bunun alt ilkelerinden olan "belirlilik ve öngörülebilirlik ilkeleri" uyarınca, yasal düzenlemelerin gerek idare, gerekse kişiler bakımından açık, duraksamaya yer bırakmayacak şekilde anlaşılır ve net olması, somut olayda; hangi durumda, hangi sonucun ve uygulamanın yer bulacağının öngörülebilir olması, 73'üncü maddesinde yer verilen "vergilerin kanuniliği" ilkesi ile de vergilerin; vergi, resim ve harçlar ve benzeri mali yükümlülüklerin ancak kanunla konulabileceği, dolayısıyla vergilere ilişkin düzenlemelerin gerek şekli ve gerek maddi anlamda kanunla yapılmasının zorunlu olduğu, dolayısıyla idarenin keyfi ve takdiri uygulamaları önlenerek bireyin hak ve özgürlüklerinin korunmasının sağlanması amaçlanmıştır.  
	 Mülkiyet hakkına keyfi ve yersiz müdahalelerin önlenmesi hem taraf olunan bu uluslararası anlaşmanın hem de T.C. Anayasasının  gereğidir.

Mülkiyet hakkına keyfi ve yersiz müdahalelerin önlenmesi hem taraf olunan bu uluslararası anlaşmanın hem de T.C. Anayasasının  gereğidir.		
	Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesinin üçüncü fıkrasında; vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı; dördüncü fıkrasında vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisinin Bakanlar Kuruluna verilebileceği kurala bağlanmış, 21/01/2017 tarih ve 6771 sayılı Kanununun 16. maddesiyle, 73. maddenin dördüncü fıkrasında yer alan “Bakanlar Kuruluna” ibaresi, “Cumhurbaşkanına” olarak değiştirilmiştir. Bu düzenleme ile maddede belirtilen hallerde yürütme organına devredilen yetki haricinde kamu gücüne dayanarak tahsil edilen bütün yükümlülüklerin, kanunla düzenlenmesi zorunluluğu getirilmiştir. Bu zorunluluk, verginin kanuniliği ilkesi olarak tanımlanmakta olup bu ilke uyarınca verginin yükümlüsü, konusu, vergiyi doğuran olay, matrah, oran, tarh, tahakkuk, tahsil, zamanaşımı, muafiyet ve istisna gibi vergilendirmenin temel ögelerinin kanun ile belirlenmesi gerekmektedir.
	Anayasa Mahkemesinin birçok kararında da vurgulandığı üzere; Anayasanın 73. maddesinin üçüncü fıkrasında benimsenen bu ilke uyarınca, idarenin takdir yetkisine dayalı uygulamalarının sınırlandırılması amacıyla, vergi yasalarında, vergiyi doğuran olay; matrah; oran; tarh; tahakkuk; tahsil; yaptırım; zamanaşımı; muafiyet ve istisna gibi vergilendirmenin temel ögelerinin kanun ile belirlenmesi zorunludur. Ancak, vergilendirme ile ilgili bütün hususların kanunla kurala bağlanmasının olanaklı bulunmadığı usule ve tekniğe ilişkin konularda,vergi idaresinin etkin ve verimli bir şekilde işlemesini sağlamak amacıyla yasama organı tarafından, yürütme organına açıklayıcı ve tamamlayıcı nitelikte  düzenleyici işlem yapma yetkisi verilmesi mümkündür.