muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/3109, Karar No: 2024/2440, Tarih: 29.04.2024

.991 ilanda “Hemen Al” seçeneği ile tahsilatın doğrudan site tarafından yapıldığı, vergiyi doğuran olayın sadece tahsilata indirgendiğinde dahi doğrudan davacı şirketin sahibi olduğu “sahibinden.com” sitesi üzerinden gerçekleştiği, tebliğde fiilen gerçekleştirilmeyen hiçbir işlem için bilgi istenmediği, tebliğin ana çerçeve çizerek daha sonra hangi işlemler için bilgi alınacağı hangi formatta bilgi alınacağını belirleme yetkisinin Gelir İdaresi Başkanlığına verildiği, Gelir İdaresi Başkanlığı tarafından ilgili formatlar belirlenerek duyuru yapıldığı, bu formatlar çerçevesinde bilgi verme yükümlülüğünün getirildiği, sadece fiilen tahsilat veya satış işlemi gerçekleştirilen ilan sitelerinin bu bilgileri vereceklerinin net bir şekilde anlaşıldığı, doğru bilgi verme yükümlülüğünün ilan verenlere ait olduğu, tebliğin tüm ilan sitelerine yönelik düzenlemeler içerdiği, hizmet sağlayıcıların kendisine bildirilen bilgilerde herhangi bir tahrifat, değişiklik ve  düzeltme yapmadan olduğu gibi yanlış veya doğruluğunu bozmadan ve belirlenen formatlara uygun şekilde Gelir İdaresi Başkanlığı'na bildirimde bulunması gerektiği, tahsilat ya da satış işlemi gerçekleştirmeyenlerin bunlar konusunda herhangi bir bildirimde bulunmasının kendilerinden beklenmediği, davacının genel tebliğin “vergilendirmeye ilişkin olaylarla ilgili olan ve olmayan” ayrımı yapmadığı iddia edilmiş ise de taşınır ve taşınmaz mal ve hizmetlerin alınması, satılması veya kiralanmasına ilişkin ilanların açıkca “vergilendirmeye ilişkin olay” mahiyetinde olduğu, kayıtlı üye sayısında Genel Tebliğ'den öncesine göre artış gözlemlendiği, ufak bir yazılım değişikliği ile fazla külfete katlanmadan bunun yapılabileceği, Tebliğ ile yetki kullanımına sınır çizildiğinden Gelir İdaresi Başkanlığı'na sınırları belirsiz bir yetki verildiğinden bahsedilemeyeceği belirtilerek söz konusu Tebliğin hukuka uygun olduğu savunulmaktadır.

DANIŞTAY	TETKİK HÂKİMİ: …
DÜŞÜNCESİ	: Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'nun Ticari Amaçlı Hizmet Verenler Yer Sağlayıcı Listesi'nde olan davacı tarafından 31/05/2022 tarih ve 31852 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Vergi Usul Kanunu 538 Sıra Nolu Genel Tebliğ'in iptali istenildiği, dava konusu Genel Tebliğ ile  taşınır ve taşınmazlar ile mal ve hizmetlerin alınması, satılması veya kiralanmasının temin edilmesine yönelik olarak verilen ilanların yayımlanmasına aracılık eden aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcılar yönünden ayrım yapmadan ortak yükümlülük ve sorumluluk maddeleri getirildiği, 
davalı idarece dava konusu Tebliğ kapsamında hazırlanan ve dava dosyasına sunulan formatlarda  Genel Tebliğ'de bildirim yükümlülüğü getirilen  aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcılar yönünden bir  ayrıştırma yapılmadığı,  dava konusu Genel Tebliğ'de kendi içlerinde farklılık gösteren aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcıların kendi içlerindeki farklılıklar, sağlayabilecekleri bilgiler gözönüne alınmadan ortak sorumluluk ve yükümlülüğe tabi tutulduğunun anlaşıldığı, davalı idarece Genel Tebliğ ile  kendisine düzenleme yetkisi verilen hükümler mesnet gösterilerek, bazen bağlayıcı nitelikte kural koymak mümkün ise de bu kuralların da hukuk devleti ilkesinin ön koşulu olan  hukuki belirlilik ilkesine uygun düzenlenmesi  gerektiğinden dava konusu Tebliğin hukuka aykırılık taşıdığı ve iptali gerektiği sonuç ve kanaatine varılmıştır.	
DANIŞTAY	SAVCISI: … 
DÜŞÜNCESİ	: Dava, T.C. Hazine ve Maliye Bakanlığı Gelir İdaresi Başkanlığınca 31/05/2022  tarih ve 31852 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 538 Sıra Numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinin  iptali istemi ile açılmıştır.
USULE YÖNELİK İNCELEME:

DANIŞTAY	SAVCISI: … 
DÜŞÜNCESİ	: Dava, T.C. Hazine ve Maliye Bakanlığı Gelir İdaresi Başkanlığınca 31/05/2022  tarih ve 31852 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 538 Sıra Numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinin  iptali istemi ile açılmıştır.
USULE YÖNELİK İNCELEME:
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 3. maddesinde, idari davaların, Danıştay, idare mahkemesi ve vergi mahkemesi başkanlıklarına hitaben yazılmış imzalı dilekçelerle açılacağı, dilekçelerde tarafların ve varsa vekillerinin veya temsilcilerinin ad ve soyadları veya unvanları ve adreslerinin, davanın konusu ve sebepleri ile dayandığı delillerin, davaya konu olan idari işlemin yazılı bildirim tarihinin, tam yargı davalarında uyuşmazlık konusu miktarın gösterileceği, dava dilekçelerinin ve bunlara ekli evrakın örneklerinin karşı taraf sayısından bir fazla olacağı; 14. maddesinin 3. fıkrasında, dava dilekçelerinin, görev ve yetki, idari merci tecavüzü, ehliyet, idari davaya konu olabilecek kesin ve yürütülmesi gereken bir işlem olup olmadığı, süre aşımı, husumet, 3. ve 5. maddelere uygun olup olmadıkları yönlerinden sırasıyla inceleneceği; maddenin 6. fıkrasında, madde bentlerinde yazılı hususların ilk incelemeden sonra tespit edilmesi halinde de davanın her safhasında 15. madde hükmünün uygulanacağı, Yasanın 15. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendinde ise, dilekçelerin 3. ve 5. maddelere uygun olmadıklarının tespiti halinde, yeniden dava açılmak üzere dilekçenin reddedileceği kurala bağlanmıştır.
	Yargılama hukukunun temel ilkelerinden biri taleple bağlılıktır. Bu ilke uyarınca iptali istenen idari işlemle sınırlı olarak mahkemelerce inceleme yapılması gerekmekte olup, talebin incelemeye konu olabilecek nitelikte açık, belirli ve somut olması gerektiği kuşkusuzdur.
	Öte yandan, düzenleyici işlemlere karşı açılan iptal davalarında, idari işlemin unsurları açısından hukuka aykırılık bulunduğu iddiasıyla düzenleyici işlemin tamamının iptali istenebileceği gibi, düzenleyici işlemin belirli kısımlarının ; maddelerinin, ibarelerinin , sözcüklerinin; iptalinin istenebilmesi de mümkündür. Ancak her durumda, iptali istenen kuralların davacının menfaatini nasıl etkilediğinin gerekçelendirmek suretiyle  ve davanın konusu ve sebepleri ile dayandığı delillerin de açıkça ortaya konulması gerekmektedir.

Vergiye uyum düzeyinin ve kayıt dışı ekonomi ile mücadelede etkinliğin artırılmasına hizmet edilmesi amacıyla vergiye tabi olay ve bu olaya ilişkin muamalelerin kavranabilmesi kapsamında internet ortamında yayımlanan ilanlara yönelik bazı bilgilerin alınması amacıyla yayımlanan Genel Tebliğ uygulamasında "hizmet sağlayıcı",  "aracı hizmet sağlayıcısı", "sosyal ağ sağlayıcı" ve "yer sağlayıcı" gerçek ve tüzel kişiler, taşınır ve taşınmazlar ile mal ve hizmetlerin alınması, satılması veya kiralanmasının temin edilmesine yönelik olarak takvim yılının birer aylık süreleri içerisinde gerçekleştirmiş oldukları işlemlere ilişkin olarak  Gelir İdaresi Başkanlığına bildirimde  bulunmakla yükümlü  kılınmış,  davacı    şirket tarafından salt " yer sağlayıcı" olarak gerçekleştirilen işlemler nedeniyle Tebliğde öngörülen koşulları yerine getirmekle yükümlü kılınmalarının hukuka aykırı olduğu  ileri sürülerek tüm tebliğ hükümlerinin iptali istenmiştir.	
	 Ancak Tebliğ hükümleri incelendiğinde, Tebliğin,  "yer sağlayıcı" olarak faaliyet gösteren gerçek ve tüzel kişiler dışında niteliği itibarıyla farklı faaliyet arz eden "aracı hizmet sağlayıcısı" ve "sosyal ağ sağlayıcı" gerçek ve tüzel kişileri de kapsama aldığı anlaşılmaktadır.
	  Dava dilekçesinin incelenmesinden, Tebliğin davaya konu yapılan hükümleri ile bildirim yükümlülüğü getirilen mükellefler için, vergiyi doğuran olayla ilgili olanlar ve olmayanlar ayrımı yapılmaksızın düzenleme öngörüldüğü; Tebliğ ile vergiyi doğuran olayın tarafı olmayan, sadece ilan alma faaliyeti yürüten "yer sağlayıcı"ların da faaliyet kapsamı dışında bilgi toplama ve aktarma yükü altında bırakıldığı ve bu suretle cezai yaptırıma muhatap kılındığı; sosyal ağ sağlayıcıların, bu alanda düzenli bir veri yapısı olmaması nedeniyle bildirimde bulunmasının mümkün olmadığı; bilgi verme yükümlülüğü getirilenlerin, suç ve cezaların şahsiliği ilkesine aykırı biçimde, kendileri aracılığı ile bildirimi öngörülen bilgilerin doğruluğundan sorumlu kılınmalarının hukuka aykırı olduğu iddialarıyla, Tebliğin tümünün dava konusu yapıldığı anlaşılmaktadır.
	Bu itibarla, dava dilekçesinin 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 3. maddesine uygun olarak düzenlenmediği sonucuna varıldığından, Tebliğin  iptali istenen hükümlerinin,  davacının dava açmakta subjektif menfaatinin bulunduğu sonucuna varılan  "yer sağlayıcı" olarak faaliyet gösteren mükellefler yönünden hangi yönlerden hukuka aykırı olduğunun açıklanması suretiyle düzenlenerek yeniden dava açılmak üzere dilekçenin reddine karar verilmesinin uygun olacağı sonucuna ulaşılmıştır. 
 
ESASA YÖNELİK İNCELEME:

ESASA YÖNELİK İNCELEME:
Dava dilekçesinde ileri sürülen iddialar ve faaliyet alanı göz önünde bulundurulduğunda, davacının,  taşınır ve taşınmazlar ile  mal ve hizmetlerin alınması, satılması veya kiralanmasının temin edilmesine yönelik olarak verilen ilanların yayımlanmasına aracılık eden "hizmet sağlayıcı",  "aracı hizmet sağlayıcı" ve "sosyal ağ sağlayıcı"lar için getirilen bildirimde bulunma yükümlülüğüne ilişkin düzenlemeler yönünden dava açmakta menfaati bulunmadığı, bu itibarla davacı iddialarının bu yönden  incelenmesine olanak bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Öte yandan, dosyaya sunulan faaliyet izin belgesinden, "yer sağlayıcı" olarak faaliyet gösterdiği anlaşılan davacının, düzenlemelerin "yer sağlayıcı"lar için getirilen kısmına karşı dava açmakta subjektif menfaati bulunduğu sonucuna varıldığından, davanın esası hakkında, Tebliğin 4, 5, ve 6. maddeleri ile geçici 1. maddesinde öngörülen düzenlemeler yönünden "yer sağlayıcı"ların faaliyetleri  ile sınırlı olarak değerlendirme yapılması uygun görülmüş olup, davalı idarenin usule ilişkin iddialarına itibar edilmemiştir. 
	Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesinin üçüncü fıkrasında; vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı; dördüncü fıkrasında vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisinin  Bakanlar Kuruluna   verilebileceği   kurala   bağlanmış,   21/01/2017  tarih ve 6771 sayılı Kanununun 16. maddesiyle, 73. maddenin dördüncü fıkrasında yer alan “Bakanlar Kuruluna” ibaresi, “Cumhurbaşkanına” olarak değiştirilmiştir. Bu düzenleme ile maddede belirtilen hallerde, yürütme organına devredilen yetki haricinde kamu gücüne dayanarak tahsil edilen bütün yükümlülüklerin kanunla düzenlenmesi zorunluluğu getirilmiştir. Bu zorunluluk, "verginin kanuniliği" ilkesi olarak tanımlanmakta olup bu ilke uyarınca verginin yükümlüsü, konusu, vergiyi doğuran olay, matrah, oran, tarh, tahakkuk, tahsil, zamanaşımı, muafiyet ve istisna gibi vergilendirmenin temel ögelerinin kanun ile belirlenmesi gerekmektedir.
	Anayasa Mahkemesinin birçok kararında da vurgulandığı üzere; Anayasanın 73. maddesinin üçüncü fıkrasında benimsenen bu ilke uyarınca, idarenin takdir yetkisine dayalı uygulamalarının sınırlandırılması amacıyla, vergi yasalarında, vergiyi doğuran olay; matrah; oran; tarh; tahakkuk; tahsil; yaptırım; zamanaşımı; muafiyet ve istisna gibi vergilendirmenin temel ögelerinin kanun ile belirlenmesi zorunludur. Ancak, vergilendirme ile ilgili bütün hususların kanunla   kurala   bağlanmasının   olanaklı   bulunmadığı   usule  ve  tekniğe ilişkin konularda, vergi idaresinin etkin ve verimli bir şekilde işlemesini sağlamak amacıyla yasama organı tarafından, yürütme organına açıklayıcı ve tamamlayıcı nitelikte  düzenleyici işlem yapma yetkisi verilmesi mümkündür.

Anayasanın 124. maddesinde, kamu tüzel kişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve Cumhurbaşkanlığı Kararnamelerinin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla düzenleme yetkisinin bulunduğu kurala bağlanmıştır. İdarenin düzenleme yetkisini kanunlar çerçevesinde ve kanunlara uygun olarak kullanması gereklidir. Bir alanın kanunla düzenlenmiş olması, idarenin düzenleme yetkisini kullanabilmesinin ön koşuludur. Kanunla düzenlenmiş bir hususta normlar hiyerarşisi içerisinde üst norma aykırı olmayan ve Kanun hükümlerinin uygulamasına açıklık getiren yönetmelik, tebliğ ve genelgeler, idarenin takdir yetkisinin objektifleştirilmesine hizmet eder. Dolayısıyla, yürütülen kamu hizmetinin ve tesis edilen işlemlerin nesnelleştirilmesiyle ilgililerine hukuki güvence sağlayan genel tebliğ hükümlerinin uygulanacağı tabiidir. Ancak, hiyerarşik sıralamada daha altta yer alan genel tebliğlerin, kendisinden üstte bulunan kanun ve yönetmelik hükümlerine aykırı hükümler içermeyeceği açıktır.
Bu açıklamalar ışığında, Tebliğde öngörülen düzenlemelerin, Hazine ve Maliye Bakanlığına  kanunla verilen usul ve esasları düzenleme yetkisi kapsamı içerisinde olup olmadığı hususunun irdelenmesi gerekmektedir.
	213 sayılı Vergi Usul Kanununun  "Devamlı Bilgi Verme" başlıklı 149. maddesinde, kamu idare ve müesseseleri (Kamu hizmeti ifa eden kurum ve kuruluşlar dahil) ile gerçek ve tüzelkişiler vergilendirmeye ilişkin olaylarla ilgili olarak Maliye ve Gümrük Bakanlığı ve vergi dairesince kendilerinden yazı ile istenecek bilgileri belli fasılalarla ve devamlı olarak yazı ile vermeye mecbur oldukları kurala bağlanmıştır.

213 sayılı Vergi Usul Kanununun  "Devamlı Bilgi Verme" başlıklı 149. maddesinde, kamu idare ve müesseseleri (Kamu hizmeti ifa eden kurum ve kuruluşlar dahil) ile gerçek ve tüzelkişiler vergilendirmeye ilişkin olaylarla ilgili olarak Maliye ve Gümrük Bakanlığı ve vergi dairesince kendilerinden yazı ile istenecek bilgileri belli fasılalarla ve devamlı olarak yazı ile vermeye mecbur oldukları kurala bağlanmıştır.
	Aynı Kanunun "Yetki" başlıklı mükerrer 257. maddesinin 05.12.2017 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren 7061 sayılı kanunun 19. maddesi ile değiştirilen 4. bendinde, bu Kanunun 149. maddesine göre devamlı bilgi vermek zorunda olanlardan istenilen bilgiler ile beyanname, bildirim, yazı, dilekçe, tutanak, rapor ve diğer  belgelerin, şifre, elektronik imza veya diğer güvenlik araçları kullanılmak suretiyle internet de dâhil olmak üzere her türlü elektronik bilgi iletişim araç ve ortamında verilmesine, beyanname, bildirim, yazı, dilekçe, tutanak, rapor ve diğer belgelerin yetki verilmiş gerçek veya tüzel kişiler aracı kılınarak gönderilmesi hususlarında izin vermeye, standart belirlemeye veya zorunluluk getirmeye, beyanname, bildirim, yazı, dilekçe, tutanak, rapor ve diğer belgeler ile bilgilerin aktarımında uyulacak format ve standartlar ile uygulamaya ilişkin usul ve esasları tespit etmeye, bu zorunluluk veya standartları beyanname, bildirim, yazı, dilekçe, tutanak, rapor ve diğer belgeler veya bilgi ve işlem çeşitleri, mükellef grupları ve faaliyet konuları itibarıyla ayrı ayrı uygulatmaya ya da belirlemeye, kanuni süresinden sonra kendiliğinden veya pişmanlık talepli olarak verilen beyannameler üzerine düzenlenen tahakkuk fişi ve/veya ihbarnameler ile süresinden sonra verilen bildirim, yazı, dilekçe, tutanak, rapor ve diğer belgelere istinaden düzenlenen ihbarnameleri, mükellefe, vergi sorumlusuna veya bunların elektronik ortamda beyanname, bildirim, yazı, dilekçe, tutanak, rapor ve diğer belgeleri gönderme yetkisi verdiği gerçek veya tüzel kişiye elektronik ortamda tebliğ etmeye, bildirim, yazı, dilekçe, tutanak, rapor ve diğer belgelere ilişkin yapılan işlemlerin sonuçlarını internet de dâhil olmak üzere her türlü elektronik bilgi iletişim araç ve ortamında ilgili kişilere göndermeye ve bunların uygulanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye Maliye Bakanlığı yetkili kılınmıştır.

Kanun hükmünün 7061 sayılı kanunun 19. maddesi ile eklenen 7. bendi uyarınca Hazine ve Maliye Bakanlığı, elektronik ticarette vergi güvenliğini sağlamak amacıyla elektronik ortamda ticari faaliyette bulunan gerçek ya da tüzel kişi hizmet sağlayıcılara ve/veya başkalarına ait iktisadi ve ticari faaliyetlerin yapılmasına elektronik ticaret ortamını sağlayan gerçek ve tüzel kişi aracı hizmet sağlayıcılara ticari faaliyetlerine ilişkin bildirim verme yükümlülüğü getirmeye, bildirimin içerik, format, standart, verilme süresi ve yöntemini belirlemeye, bunlarda değişiklik yapmaya, bildirim verme yükümlülüğünü iş hacmi, sektör, mükellef grupları, alış-satış tutarı, alım satıma konu mal ve hizmet türleri itibarıyla belirlemeye, başkalarına ait iktisadi ve ticari faaliyetlerin yapılmasına ilişkin bildirime konu bilgilerin aracı hizmet sağlayıcıları tarafından alınması zorunluluğunu getirmeye, bu bent kapsamındaki bilgi ve bildirimlerin elektronik ortamda muhafaza ve ibraz edilmesi yükümlülüğü getirmeye ve uygulamaya ilişkin diğer usul ve esasları belirlemeye yetkilidir.
Vergiye uyum düzeyinin ve kayıt dışı ekonomi ile mücadelede etkinliğin artırılmasına hizmet etmek amacıyla vergi kanunları çerçevesinde vergiye tabi olay ve bu olaya ilişkin işlemlerin kavranabilmesinin büyük önemi haiz olması kapsamında, internet ortamında yayımlanan ilanlara yönelik bazı bilgilerin alınmasına ilişkin usul ve esasların belirlenmesi amaç ve kapsamında 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 149. maddesi ile mükerrer 257. maddesinin 4. ve 7. bentlerine dayanılarak yayımlanan 538 Sıra Numaralı Vergi Usul Genel Tebliğinin 2. maddesinde,  taşınır ve taşınmazlar ile mal ve hizmetlerin alınması, satılması veya kiralanmasının temin edilmesine yönelik olarak verilen ilanların yayımlanmasına aracılık eden hizmet sağlayıcıları,  aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcılar için sürekli bilgi verme zorunluluğu getirilmiş ve hangi bilgilerin Gelir İdaresi Başkanlığına bildirileceği öngörülmüş, Tebliğin 5. maddesinde, bildirime ilişkin format ve bilgi verme dönemi; 6. maddesinde, Tebliğ  kapsamında   verilecek bilgilerin doğru olmasına ilişkin sorumluluğa dair zorunluluklar ve öngörülen düzenlemelere uyulmaması halinde uygulanacak cezai yaptırımın mahiyeti, 7. maddesinde bildirim ve bilgi sistemine dair diğer hususlar, geçici 1. maddesinde de ilk bildirimin yapılmasına ilişkin usul ve esaslar öngörülmüştür. 
5651 sayılı İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanunun "Tanımlar" başlıklı 2. maddesinin "m" işaretli bendinde "yer sağlayıcı", hizmet ve içerikleri barındıran sistemleri sağlayan veya işleten gerçek veya tüzel kişiler olarak tanımlanmıştır.

5651 sayılı İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanunun "Tanımlar" başlıklı 2. maddesinin "m" işaretli bendinde "yer sağlayıcı", hizmet ve içerikleri barındıran sistemleri sağlayan veya işleten gerçek veya tüzel kişiler olarak tanımlanmıştır.
	"Hizmet sağlayıcı" ve "aracı hizmet sağlayıcı"  tanımı  ise  elektronik ticarete ilişkin esas ve usulleri düzenlemek amacıyla yürürlüğe konulan 6563 sayılı Elektronik Ticaretin Düzenlenmesi Hakkında Kanunun 2. maddesinde yapılmıştır. Kanuna göre "hizmet sağlayıcı, elektronik ticaret faaliyetinde bulunan gerçek ya da tüzel kişileri,  "aracı hizmet sağlayıcı", başkalarına ait iktisadi ve ticari faaliyetlerin yapılmasına elektronik ticaret ortamını sağlayan gerçek ve tüzel kişileri ifade etmektedir.
	Davaya konu yapılan Tebliğin dayanak gösterdiği  213 sayılı Kanunun mükerrer 257. maddesinin 7. bendinde Hazine ve Maliye Bakanlığına, elektronik ticarette vergi güvenliğini sağlamak amacıyla elektronik ortamda ticari faaliyette bulunan gerçek ya da tüzel kişi hizmet sağlayıcılara ve/veya başkalarına ait iktisadi ve ticari faaliyetlerin yapılmasına elektronik ticaret ortamını sağlayan gerçek ve tüzel kişi aracı hizmet sağlayıcılara ticari faaliyetlerine ilişkin olarak bildirimde bulunma yükümlülüğü getirmek hususunda yetki  verilmiştir. Madde hükmünde, Bakanlığa "yer sağlayıcı" olarak faaliyet gösteren gerçek ve tüzel kişiler için bildirim zorunluluğu getirmek hususunda yetki verilmediği, ancak Tebliğ hükmü ile "yer sağlayıcı" olarak faaliyet gösteren gerçek ve tüzel kişilerin sürekli bilgi verme zorunluluğu getirilenler arasına alındığı açıktır. Bu itibarla, Tebliğin iptali istenilen 4. maddesinde yer verilen düzenlemelerin "yer sağlayıcılar" açısından,  değinilen Yasa hükmünün dayanak alınmasına olanak bulunmamaktadır.
	Öte yandan, Tebliğde dayanak gösterilen 213 sayılı Kanunun 149. maddesi ile vergilendirmeye ilişkin olaylarla ilgili olarak Hazine ve Maliye Bakanlığına bilgi verme yükümlülüğü bulunan gerçek ve tüzel kişiler, aynı Yasanın mükerrer 257. maddesinin 4. bendi ile verilen yetki kapsamında Bakanlık tarafından istenilen bilgileri verme ve bildirimde bulunmakla mükelleftir. Bu nedenle, "yer sağlayıcı" gerçek ve tüzel kişiler için Tebliğde gösterilen faaliyetler kapsamında sürekli bilgi verme yükümlülüğü getirilmesine ilişkin düzenleme yapılmasında yetki gasbı bulunduğundan söz edilemez .

Bu sebeple, "yer sağlayıcı" tanımı bağlamında, hizmet ve içerikleri barındıran sistemleri sağlayan veya işleten olarak faaliyet gösteren gerçek ve tüzel kişilerin Tebliğde sözü edilen hizmet ve içerikleri barındıran sistemleri sağlamak yanında işletmesi, başka bir deyişle vergiyi doğuran olayın tarafı olması halinde tahsilat veya satış işlemi tutarı ve tarihi ile tahsil edilen tutarların ödenmesine dair banka hesap bilgilerini, 4. maddede sayılan diğer bilgilerle birlikte temin ederek Maliye Bakanlığına "hizmet sağlayıcı" ve "aracı hizmeti sağlayıcı" gerçek ve tüzel kişilerin tabi olduğu usul ve esaslara göre bildirmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır. Bu nedenle davacı şirketin aksi yoldaki iddialarına itibar edilmesi olanağı bulunmamaktadır. 
	Ancak, davacı şirketin iddialarında da yer bulan, faaliyeti sadece hizmet ve içeriklerin barındırmak olan gerçek ve tüzel kişiler açısından ayrı bir değerlendirme yapmak uygun olacaktır. Dosyada bulunan, Gelir İdaresi Başkanlığı Sistemi(BTRANS)ne girilmek üzere davalı idarece hazırlanmış olan bildirim formlarının  incelenmesinden, bu kapsamda faaliyet gösteren ve vergilendirmeyi doğuran olayın tarafı olmayan gerçek ve tüzel kişiler için tahsilat detaylarına ilişkin bildirim yapılmasının istenmediği anlaşılmaktadır. BTRANS aracılığı ile sunulacak bilgilerin bildirimine ilişkin olarak faaliyet türleri itibarıyla ayrı ayrı hazırlanan ve dosyaya sunulan  bildirim formlarının incelenmesinden, Tebliğ kapsamındaki mal ve hizmetlerin satışı ve kiralanmasında vergi kaybının önlenmesi amacıyla, vergi idaresinin inceleme ve takibine imkan verecek biçimde, vergiyi doğuran olayla ilgili taraflardan temin edilerek idareye bildirimi istenen, gerçek ve tüzel kişi ad/soyadı, unvan, TCKN/YKN/VKN ve işyeri adres numarası gibi bilgilerle taşınır ve taşınmazlara konum ve nitelik detaylarını içeren, tahsilat detayları dışındaki diğer bilgilerin temininin ve bildiriminin istendiği anlaşıldığından, Gelir İdaresi Başkanlığınca,  213 sayılı Yasanın mükerrer 257. maddesinin 4. bendi ile verilen yetki aşılarak düzenleme yapıldığından ve uygulamanın düzenlemeye aykırı olduğundan da  söz edilemez.
	Genel Tebliğin 5. maddesi ile öngörülen düzenlemenin de, Hazine ve Maliye Bakanlığının usul ve esasları belirlemeye yönelik düzenleme yetkisi kapsamında bulunduğu anlaşılmaktadır.
	Tebliğin "Sorumluluk ve ceza uygulaması" başlıklı 6. maddesinde ise, aşağıdaki düzenleme öngörülmüştür:
" (1) İlan verenler, aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcıların bu Tebliğ kapsamında bildirmek zorunda oldukları bilgileri bunlara temin etmek zorunda olduğu gibi bu bilgilerin doğruluğundan da sorumludurlar.
(2) Aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcılar ilan verenlerin bu Tebliğ gereğince temin etmeleri gereken bilgilerin kendilerine bildirilebilmesi için gerekli olan koşulları yerine getirmek zorundadır.