muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/493, Karar No: 2024/1003, Tarih: 16.02.2024

"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
 DÖRDÜNCÜ DAİRE  
Esas     No : 2024/493
Karar	No : 2024/1003                                                              
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: ... Sitesi	  
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALI)	: ... Bakanlığı 
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN KONUSU	: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdare Dava Dairesinin   ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
TETKİK HÂKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Temyiz isteminin, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 46. ve 48. maddeleri uyarınca incelenmeksizin reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE	:
İLGİLİ MEVZUAT:
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddenin 6. fıkrasında; Bölge İdare Mahkemelerinin 46. maddeye göre temyiz yolu açık olmayan kararlarının kesin olduğu hükmüne yer verilmiş, "Temyiz" başlıklı 46. maddesinin 1. fıkrasında; Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemelerinin maddede sınırlı olarak sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştayda, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebileceği belirtilerek, aynı fıkranın (b) bendinde yer alan; konusu yüz bin Türk lirasını aşan vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalar ile (d) bendinde yer alan; belli bir ticari faaliyetin icrasını süresiz veya otuz gün yahut daha uzun süreyle engelleyen işlemlere karşı açılan iptal davalarının temyize tabi olduğu düzenlenmiş, 48. maddesinin 7. fıkrasında ise; "Temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin ödenmemiş olduğu, dilekçenin 3 üncü madde esaslarına göre düzenlenmediği, temyizin kanuni süre içinde yapılmadığı veya kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşıldığı hâllerde, 2 ve 6 ncı fıkralarda sözü edilen kararlar, dosyanın gönderildiği Danıştayın ilgili dairesi ve kurulunca, kesin olarak verilir." hükmü yer almıştır.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Yukarıda yer verilen mevzuat hükümlerinin birlikte değerlendirilmesinden;  2577 sayılı Kanun'un 46. maddesinde, bölge idare mahkemesinin temyiz incelemesine tabi kararlarının sınırlı olarak sayıldığı, Danıştay Dördüncü Dairesinin görevine giren ve temyize konu olabilecek davalar arasında; konusu yüz bin Türk lirasını aşan vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalar ile belli bir ticari faaliyetin icrasını süresiz veya otuz gün yahut daha uzun süreyle engelleyen işlemlere karşı açılan iptal davalarının belirlendiği, söz konusu maddede sayılanlar dışındaki davalar hakkında Bölge İdare Mahkemesi İdari Dava Dairesince kesin olarak karar verilmesi gerektiği, kesin olarak verilen kararlar hakkındaki temyiz istemlerinin ise incelenemeyeceği anlaşılmaktadır.

Dosyanın incelenmesinden; Balıkesir İli, Gömeç İlçesi, ... mahallesi, ... evleri, No:... adresinde bulunan Kız-Ko Sahil Sitesinde 19/06/2021 tarihinde yapılan denetimde, atıksu arıtma tesisinin faaliyette olduğunun, Çevre İzin Belgesi süresinin 15/01/2020 tarihinde sona erdiğinin ve bu tarihten sonrasına ilişkin geçici faaliyet belgesinin bulunmadığının tespit edildiğinden bahisle, 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca çevresel tedbirler alınıncaya kadar faaliyetinin durdurulmasına ve 20. maddesinin 1. fıkrasının (ı) bendinin 6. paragrafı uyarınca 96.561,00-TL para cezası verilmesine ilişkin ... tarih ve ... sayılı Balıkesir Valiliği Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü idari yaptırım kararının iptali istemiyle bakılmakta olan davanın açıldığı anlaşılmaktadır.
Uyuşmazlıkta; dava konusu para cezasının miktarı itibarıyla davanın açıldığı tarihte dahi temyiz sınırının altında kaldığı gibi, çevresel tedbirler alınıncaya kadar faaliyeti durdurulan 602 adet konuttan oluşan Kız-Ko Sahil Sitesine ait  atıksu arıtma tesisinin ticari faaliyetinin olmadığı dikkate alındığında, dava konusu işlemin, 2577 sayılı Kanunun 46. maddesinin (b) bendi uyarınca konusu yüz bin Türk lirasını aşan idari işlemler hakkında açılan davalar ile (d) bendi uyarınca belli bir ticari faaliyetin icrasını süresiz veya otuz gün yahut daha uzun süreyle engelleyen işlemlere karşı açılan davalar kapsamında değerlendirilemeyeceği sonucuna varılmıştır.
Bu itibarla, istinaf incelemesinden sonra temyiz incelemesine tabi olan davalar arasında sayılmayan ve 2577 sayılı Kanun'un 45. maddesinin 6. fıkrası uyarınca istinaf incelemesi üzerine kesinleşen karar hakkında temyiz isteminde bulunulması hukuken mümkün olmadığı gibi, ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdare Dava Dairesince temyiz yolu açık olmak üzere karar verilmiş olması, kanunen temyiz yolu öngörülmeyen davada ilgilisine temyiz hakkı vermeyeceğinden, davacının temyiz isteminin de incelenemeyeceğinin kabulü gerekmektedir.
KARAR SONUCU :
            Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin İNCELENMEKSİZİN REDDİNE,
2. Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına,
3. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, bu kararın taraflara tebliği ve bir örneğinin de İdare Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın  İdare Mahkemesine gönderilmesine, 16/02/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/412, Karar No: 2024/1006, Tarih: 16.02.2024

"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
 DÖRDÜNCÜ DAİRE  
Esas     No : 2024/412
Karar	No : 2024/1006                                                                       
TEMYİZ EDEN (DAVACI)      : ... Petrol Madencilik İnşaat Nakliye Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi	  
VEKİLİ                                    : Av. ... 
KARŞI TARAF (DAVALI)      : ... Valiliği   
VEKİLİ                                    : Av. ...  
İSTEMİN KONUSU                :... İdare Mahkemesinin... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. 
 
YARGILAMA SÜRECİ           :
	Dava konusu istem: İzmir İli, Menemen İlçesi, ... (ER:...) numaralı ruhsat sahasında yapılması planlanan "Kalker Ocağı ve Kırma Eleme Tesisi" projesi ile ilgili olarak hazırlanan proje tanıtım dosyasının (PTD) iade edilerek ÇED sürecinin sonlandırılmasına ilişkin ... tarih ve ... sayılı İzmir Valiliği Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü işleminin iptali istenilmiştir.

YARGILAMA SÜRECİ           :
	Dava konusu istem: İzmir İli, Menemen İlçesi, ... (ER:...) numaralı ruhsat sahasında yapılması planlanan "Kalker Ocağı ve Kırma Eleme Tesisi" projesi ile ilgili olarak hazırlanan proje tanıtım dosyasının (PTD) iade edilerek ÇED sürecinin sonlandırılmasına ilişkin ... tarih ve ... sayılı İzmir Valiliği Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü işleminin iptali istenilmiştir.
	İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davanın reddi yolundaki İdare Mahkemesi kararının Danıştay Altıncı Dairesinin 25/01/2023 tarih ve E:2022/5010, K:2023/1101 sayılı kararıyla keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırılması suretiyle karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulması üzerine, bozma kararına uyularak, temyize konu İdare Mahkemesince verilen kararda; uyuşmazlığın çözümü amacıyla çevre mühendisi, ziraat mühendisi, jeoloji mühendisi, maden mühendisi, orman mühendisi, fauna uzmanı ve flora uzmanı bilirkişilerden oluşan bilirkişi heyetiyle yaptırılan keşif ve bilirkişi incelemesi sonucunda düzenlenen bilirkişi raporu ve mevzuat ile davacı tarafından iptali istenilen işleme yönelik iddialar birlikte değerlendirildiğinde; davacının faaliyet göstermek istediği proje için önceki iki "ÇED Gerekli Değildir" kararlarının mahkeme kararları ile iptali üzerine faaliyet sahasının daraltıldığı ve kapasitenin düşürüldüğü belirtilerek yeniden hazırlanan proje tanıtım dosyasının (PTD) teknik ve bilimsel yönlerden eksiklikler içerdiği, ruhsat sahasında değişiklik yapılmaksızın salt tesis alanının küçültülmüş olmasının tek başına muhtemel zararları ortadan kaldırmadığı, mahkeme kararlarında belirtilen proje dosyasında gerekçelerin somutlaştırılmadığı, PTD'de detaylandırılmadığı, aynı mahalde başkaca taş ocağı faaliyetinin bulunuyor olmasının başkaca maden faaliyetlerine izin verilebileceği sonucunu doğurmayacağı, bölgede oluşacak marjinal etkilerin mahallinde yapılan inceleme ile ortaya konulduğu, yer üstü ormanlık alandaki ağaçların yaşı, cinsi ve olası bir yangında göreceği hasarın ileriye dönük onlarca yıllık süreçte eski haline getirilemeyecek mahiyette olması, ekosistem ve besin döngüsünün doğal niteliğini bugüne kadar insan faktörü olmaksızın koruyarak geldiği, çevresinde dere yataklarının ve akarsuların bulunduğu  biyoçeşitliliğin bu alanda yapılacak her türlü faaliyetten etkileneceği, bu ekosistemlerde bulunan habitat ve nişlerin tahrip olmasına neden olacağının teknik inceleme sonucu hazırlanan bilirkişi raporu ile ortaya konulması karşısında, davacı şirketin ÇED alanını 9,37 ha olarak daraltmak suretiyle yeniden hazırlanan Kalker Ocağı ve Kırma Eleme Tesisi ile ilgili PTD'nin iade edilerek ÇED sürecinin sonlandırılmasına dair dava konusu ... tarih ve ... sayılı İl Çevre ve Şehircilik Müdürlüğü işleminde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
 Belirtilen gerekçelerle, dava konusu işlem hukuka uygun bulunarak davanın reddine  karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI :  Davacı tarafından, usule ilişkin olarak il müdürlüğünün işlem tesis etme yetkisinin olmadığı, nitekim Yönetmelikte düzenlenen yetki devrine göre  valiliklerce işlem tesis edilmesi mümkün ise de, valinin il müdürüne yetki devri mümkün olmadığından, il müdürü tarafından tesis edilen işlemin yetki yönünden hukuka aykırı olduğu; diğer taraftan, davacının talebinin "ÇED Gereklidir/ÇED Gerekli Değildir" kararı verilmesine yönelik olduğu, ancak davalı idarece PTD'nin iade edilmesine karar verildiği, Yönetmeliğe göre PTD'de eksiklik bulunması halinde bu kararın verilmesinin mümkün olduğu, mevzuat bakımından yapılmasında mutlak bir engel olmadığından dava konusu işlemin ÇED Yönetmeliğinin 6/4. maddesine göre tesis edilmesinin de hukuka uygun olmadığı, esasa ilişkin olarak, söz konusu alanda yapılmak istenilen projeyle ilgili ilk verilen 2017 tarihli ÇED Gerekli Değildir kararının iptali istemiyle açılan davada, işlemin iptaline karar verildiği, Mahkeme kararının gerekçesine göre hazırlanan PTD ilgili olarak 2018 tarihli ÇED Gerekli Değildir kararının verildiği, bu kararın iptali istemiyle açılan davada, işlemin iptaline karar verildiği, Mahkeme kararında belirtilen eksikliklerin giderilerek 25/12/2019 tarihinde idareye sunulan PTD ile ilgili olarak ÇED sürecinin sonlandırılmasına ilişkin işlemin tesis edildiği, sonrasında proje alanı ve projenin kapasitesi düşürülerek yapılan 24/02/2020-15/04/2020-04/06/2020 tarihli başvuruların da önceki mahkeme kararları dikkate alınarak reddedildiği, bunun üzere, "ÇED Gerekli Değildir" kararının verilmesi için neler yapılması gerektiğine yönelik 26/06/2020 ve 03/07/2020 tarihlerinde Bakanlığa başvurular yapıldığı, söz konusu başvurulara Bakanlıkça verilen 20/07/2020 tarihli cevapta "mahkeme kararlarındaki eksikliklerin giderilerek PTD ile başvurulması gerektiği"nin bildirildiği, son olarak Mahkeme kararındaki eksiklikler giderilerek hazırlanan PTD'nin 30/10/2020 tarihinde sunulduğu, davalı idarece herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın dava konusu işlemle ÇED sürecinin sonlandırıldığı, dava konusu işlemin dayanağı olan raporun 02/01/2020 tarihli olup 9 ay önceki duruma ait olduğu, dolayısıyla dava konusu işlem tesis edilirken yeni sunulan belgelerin değerlendirilmediği, nitekim farklı uzmanlık dallarıyla ilgili üniversitelerce raporlar hazırlandığı, dava konusu işlem tesis edilirken dikkate alınan Değirmendere Barajının halen mevcut olmadığı, Karagöl Tabiat Parkı ile Yamanlar Dağı Tabiat Parkının içinde bulunduğu özel nitelikli doğal koruma alanına etkisi bakımından projenin yapılması ile ilgili Doğa Koruma ve Milli Parklar Genel Müdürlüğünden uygun görüş alındığı, kaldı ki söz konusu alanlara dava konusu projeye göre daha yakın mesafede 3 ayrı taş ocağı faaliyeti yapıldığı, ayrıca daha önceki Mahkeme kararının iptal gerekçelerinden biri olan alanın 1

. derece yangına hassas bölge olduğu hususuyla ilgili olarak bu riski bertaraf etmek amacıyla 1000 m enerji nakil hattının toprak altına alındığı, ayrıca güzergah boyunca hiçbir yerleşim yerinin yakınından servis yolu geçmeyecek şekilde planlama yapıldığı ve proje alanı ile projenin kapasitesinin düşürüldüğü, sonuç olarak bozma kararı sonrasında Mahkemesince, yetki devrine yönelik bir araştırma yapılmadığı, ayrıca önce verilen ÇED Gerekli Değildir kararları ile bunlar hakkındaki Mahkeme kararlarının gerekçeleri ve dava konusu proje kapsamında bu gerekçelerin yerine getirilip getirilmediği değerlendirilmeksizin karar verildiği, Mahkeme kararının soyut gerekçelerle verildiği belirtilerek, Mahkeme kararının bozularak dava konusu işlemin iptaline karar verilmesi gerektiği  ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Davalı idare tarafından, Mahkeme kararlarının iptal gerekçeleri ile önceki PTD iade edilerek sürecin sonlandırılmasına ilişkin işlemin dayanağı rapor dikkate alındığında, alan ve kapasite azaltılmasının proje etki alanında oluşması muhtemel risklerin tümünü ortadan kaldırmayacağı, davacı tarafından aynı içerikte başvuru yapıldığı, davacının iddiasının aksine, dava konusu işlemde önceki süreç sonlandırma işleminin dayanağı rapora herhangi bir atıf yapılmadığı, Değirmendere Barajının ileri bir tarihte yapılacak olmasının etki alanında muhtemel risklerin değerlendirme dışı bırakılacağı anlamına gelmediği, ayrıca söz konusu madenin stratejik bir maden olmadığı, dolayısıyla davacının benzer nitelikteki başvurusu nedeniyle seçme eleme kriterleri çerçevesinde bir inceleme yapılmadığı, mevzuata uygun olmaması nedeniyle aşamasına bakılmaksızın sürecin sonlandırıldığı, işlemin hukuka uygun tesis edildiği bilirkişi raporundaki tespitlerle de ortaya konulduğu belirtilerek, istemin reddi gerektiği savunulmuştur.
TETKİK HÂKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
	Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE	:
	İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU	:
	Açıklanan nedenlerle;
	1.	Temyiz isteminin reddine,
	2.	Temyize konu ... İdare Mahkemesinin... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının ONANMASINA,
	3.	Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına,
	4.	Dosyanın anılan İdare Mahkemesine gönderilmesine,
	5.	2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 20/A-2-(i) maddesi uyarınca, kesin olarak, 16/02/2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/11587, Karar No: 2024/1002, Tarih: 16.02.2024

"İçtihat Metni"
T.C.
D A N I Ş T A Y
DÖRDÜNCÜ DAİRE
Esas	No : 2023/11587
Karar    No : 2024/1002
DAVACI                                        : ...Ereğli Belediye Başkanlığı
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALI                                        : ...Bakanlığı 
VEKİLİ                                          : ... - Hukuk Müşaviri  
DAVANIN KONUSU            : 24/10/2020 tarih ve 31284 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Kıyı Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 1. maddesiyle, Yönetmeliğin 4. maddesinde düzenlenen "sosyal ve teknik altyapı tesisleri" tanımı içerisine eklenen "ibadet yeri" ibaresinin iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI	: Kent merkezinde denizden doldurularak oluşturulmuş alan üzerinde yer alan park, yeşil alan ve rekreasyon alanlarına ek olarak deniz tarafına yeniden doldurmak sureti ile alan kazanılacağı ve kazanılan alan üzerine cami yapılacağı, sahil bandına bitişik yeni bir dolgu alanı üreterek üzerine yapılacak cami ile sahil bandının yapısının değişeceği gibi, sosyal hayatı da kesintiye uğratacak şekilde planlandığı, İlçede ibadet yeri için sayısız alternatif alan bulunduğu, Yönetmeliğe eklenen ''ibadet alanı'' ibaresinin Kıyı Kanunu hükümlerine aykırı olduğu, Kıyı Kanununun 7. maddesinde, doldurulan alanlarda cami yapılabileceğine dair bir düzenlemeye yer verilmediği, hükümde yer alan ''gibi'' kelimesinin ''ibadet yeri'' alanına işaret etmediği, Yönetmelikte düzenlenen ''Sosyal ve Teknik Altyapı Tesisleri'' kavramı içerisinde sayılan yapı ve tesisler bütünü ile teknik ve sosyal donatı tesisleri olarak sayılmış olup, bunların bir kısmı sosyal altyapı (yeşil alan, park, çocuk bahçeleri) bir kısmı ise sosyal altyapı olarak sayılan bu alanlara ulaşım kapsamında yol ve otopark, diğer kısımları ise kıyıdan başka yerde yapılması zaten mümkün olmayan tesisler olduğu, ''ibadet yeri''nin ise kesinlikle bu kapsamda değerlendirilebilecek sosyal ve teknik altyapı tesisi olmadığı, Yönetmelikte sosyal ve teknik altyapı tesisleri arasında ''ibadet yeri''ne yer verilmesinin Kıyı Kanunu'na aykırı olduğu, ''ibadet yeri''nin Kıyı Kanunu'nun 6. ve 7. maddesinde yapılabilecek yapılar tanımındaki yapılardan olmadığı ileri sürülerek iptali istenilmektedir.

DAVALININ SAVUNMASI	: Dava konusu işlem ile davacının menfaatinin ihlal edilmediği gözetilerek davanın ehliyet yönünden reddi gerektiği, davada süre aşımı bulunduğu, Kıyı Kanununda sınırlandırma ve koşul içeren hükümlerin 5. maddede düzenlendiği, 6. ve 7. maddelerin ise düzenleyici, çerçeve belirleyen maddeler olduğu, dini tesis alanlarının Mekansal Planlar Yapım Yönetmeliği'nin 5. maddesinin (i) bendindeki ''sosyal alt yapı alanları'' tanımı içerisinde yer aldığı ve Ek-2 Tablosunda, ibadet yerlerinin sosyal-kültürel tesisler kapsamında değerlendirildiği, Kıyı Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelikte yapılan düzenlemede ibadet yerlerinin kıyıda yapılması zorunlu olan yapı ve tesislere hizmet veren sosyal ve teknik altyapı tesisleri tanımı içerisinde yer aldığı, Yönetmelikteki sosyal ve teknik altyapı tesisleri tanımı içinde kalan kullanımlar göz önüne alındığında, kıyı yapı ve tesislerinin kendi içinde tüm faaliyet ve işlevleri barındıran kompleks yapılar olduğunun anlaşılacağı, bu yönüyle kamunun kullanımına yönelik sosyal altyapı kullanımının bir parçası olan ibadet yeri kullanımının sosyal ve teknik altyapı tesisleri içinde yer almasının kıyı yapı ve tesislerinin gereksinimi olan sosyal altyapı birimlerinin kendi içerisinde karşılanmasına dönük bir düzenleme olduğu, Yönetmeliğin 14. maddesi ile ibadet alanlarının kamuya açık alanlar olması ve kamu yararı sebebiyle kamunun eşit/serbest kullanımına yönelik olarak, dolgu yapılmak suretiyle kazanılan arazilerde ibadet yeri yapılabileceği hüküm altına alınmış olup, anılan düzenlemenin Kıyı Kanununun özüne aykırı olmadığı, kıyı alanlarında imar planı kararı ile yer alabilecek yapı ve tesislerin ya faaliyeti gereği kıyı ve denizden başka alanda yer alması mümkün olmayan kullanımlar ya da kıyının kamu yararına kullanımı ve kıyıyı korumak amacına yönelik olarak yapılabilecek yapı ve tesisler olduğu, diğer başka kullanımlar gibi ibadet yerlerinin kıyının kamu yararına ve kamunun eşit ve serbest kullanımına yönelik olduğu, ibadet yerlerinin Yönetmeliğin 14. maddesinde geçen ''kamu yararının gerektirdiği hallerde'' ifadesine aykırılığı açısından herhangi bir açıklama getirilmediği, davanın reddi gerektiği savunulmaktadır.          
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ	: …
DÜŞÜNCESİ	: Davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI	: …
DÜŞÜNCESİ	:	Dava, Kıyı Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 4. maddesinde yer alan sosyal ve teknik altyapı tesisleri tanımı içerisine, "ibadet yeri" ibaresinin eklenmesine ilişkin  24.10.2020 tarihli, 31284 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Kıyı Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 1. maddesinin iptali istemiyle açılmıştır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ	: …
DÜŞÜNCESİ	: Davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI	: …
DÜŞÜNCESİ	:	Dava, Kıyı Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 4. maddesinde yer alan sosyal ve teknik altyapı tesisleri tanımı içerisine, "ibadet yeri" ibaresinin eklenmesine ilişkin  24.10.2020 tarihli, 31284 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Kıyı Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 1. maddesinin iptali istemiyle açılmıştır.
3194 sayılı İmar Kanununun 18. maddesinde, "Düzenleme ortaklık payları, düzenlemeye tabi tutulan yerler ile bölgenin ihtiyacı olan yol, meydan, park, otopark, çocuk bahçesi, yeşil saha, ibadet yeri ve karakol, Milli Eğitim Bakanlığına bağlı öğretime yönelik eğitim tesis alanları, Sağlık Bakanlığına bağlı sağlık tesis alanları, pazar yeri, semt spor alanı, toplu taşıma istasyonları ve durakları, otoyol hariç erişme kontrolünün uygulandığı yol, su yolu, resmî kurum alanı, mezarlık alanı, belediye hizmet alanı, sosyal ve kültürel tesis alanı, özel tesis yapılmasına konu olmayan ağaçlandırılacak alan, rekreasyonalanı olarak ayrılan parseller ve mesire alanları gibi umumi hizmet alanlarından oluşur ve bu hizmetlerle ilgili tesislerden başka maksatlarla kullanılamaz." hükmü yer almıştır.
Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin "Tanımlar" başlıklı 4. maddesinin 1. fıkrasının (kkkk) bendinde, "Umumi hizmet alanı: Millî Eğitim Bakanlığına bağlı ilk ve orta öğretim kurumları ile yol, meydan, park, otopark, çocuk bahçesi, yeşil saha, ibadet yeri, karakol, pazar yeri, semt spor alanı gibi kamusal hizmete ayrılan alanları" olarak tanımlanmış, Yönetmelikte tanımlanan kullanım alanlarına ilişkin yapılaşma koşullarını belirleyen 19. maddesinin 1. fıkrasının (ı) bendinde, "İbadet yeri: İbadet yerlerinde cami/mescit vasfı ve görünüşünün önüne geçmemek, gürültü ve kirlilik oluşturmamak, imalâthane niteliğinde olmamak, gayrı sıhhi özellik taşımamak ve giriş-çıkışları ibadet yerinin girişlerinden ayrı olmak kaydıyla Diyanet İşleri Başkanlığınca belirlenecek usul ve esaslara göre dini tesise hizmet veren ticari mekânlar yapılabilir. Bu mekânların, arazinin durumuna göre en fazla bir cephesinin açığa çıkması ve dini tesisin taban alanını geçmemesi esastır." düzenlemesi yer almıştır.
Mekansal Planlar Yapım Yönetmeliğinin 5. maddesinde, mekansal kullanım tanımları yapılmış, 1. fıkrasının (i) bendinde, " Sosyal altyapı alanları: Birey ve toplumun kültürel, sosyal ve rekreatif ihtiyaçlarının karşılanması ve sağlıklı bir çevre ile yaşam kalitelerinin artırılmasına yönelik kamu veya özel sektör tarafından yapılan eğitim, sağlık, dini, kültürel ve idari tesisler, açık ve kapalı spor tesisleri ile park, çocuk bahçesi, oyun alanı, meydan, rekreasyon alanı gibi açık ve yeşil alanlara verilen genel isimdir." tanımı yer almıştır.