muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/2926, Karar No: 2024/917, Tarih: 29.04.2024

Bu madde uyarınca yapılan ödemeler, damga vergisi hariç herhangi bir vergi ve kesintiye tabi tutulmaz ve ilgili mevzuatı uyarınca ödenmekte olan zam, tazminat, ödenek, döner sermaye payı, ikramiye, ücret ve her ne ad altında olursa olsun benzer ödemelerin hesabında dikkate alınmaz. 
İkinci fıkraya göre üye sayılarının tespitinde ödeme tarihi itibarıyla 4688 sayılı Kanunun 30 uncu maddesi gereğince Resmî Gazete’de yayımlanan en son tebliğ esas alınır.'' şeklinde değişiklik yapılmış; ayrıca Kanun'un 12. maddesiyle 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen Geçici 42. madde ile, "Ek 4 üncü maddenin ikinci fıkrasına göre ödenecek toplu sözleşme ikramiyesi Kamu Görevlilerinin Geneline ve Hizmet Kollarına Yönelik Mali ve Sosyal Haklara İlişkin 2022 ve 2023 Yıllarını Kapsayan 6. Dönem Toplu Sözleşmenin yürürlük süresince 2119 gösterge rakamının memur aylık katsayısıyla çarpımı sonucu bulunacak tutarda ödenir." kuralına yer verilmişse de; anılan hükümlerin iptali istemiyle açılan davada, 05/03/2024 tarih ve 32480 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 18/01/2024 tarih ve E:2023/12, K:2024/12 sayılı kararı ile söz konusu Ek 4. maddenin 2. fıkrasının 1. cümlesi "53. Kuralla kamu görevlileri sendikasının kurulu olduğu hizmet kolunda sendika üyesi olabilecek toplam kamu görevlisi sayısının en az yüzde ikisini üye kaydeden kamu görevlileri sendikalarına üye olma zorunluluğu öngörülmemiş ise de toplu sözleşme ikramiyesinin sadece bu sendikalara üye olanlara ödeneceğinin öngörülmüş olmasının bu sendikalara üye olmaya zorlayıcı nitelik taşıdığı dolayısıyla yeni sendikaların kurulabilmesini ve çalışanların dilediği sendikayı seçebilmesini fiilen engelleyici nitelik taşıdığı açıktır. Dolayısıyla kuralın anayasal yönden nesnel ve makul bir temele dayandığı söylenemez. Bu itibarla kuralın sendika hakkı bağlamında eşitlik ilkesiyle bağdaşmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

54. Öte yandan Anayasa’nın 51. maddesinde güvence altına alınan sendika hakkının negatif boyutu sendika üyesi olmayan çalışanları sendikaya üye olmaya doğrudan veya dolaylı olarak zorlayan düzenlemeler yapılmasını da yasaklamaktadır. Devlet tarafından sendika üyesi çalışanlara, katlandıkları sendika aidatı külfetini telafi edecek tutarda veya bu tutara yakın birtakım mali imkânlar sağlanmasının çalışanları sendika üyesi olmaya zorlayıcı bir yönü bulunmasa da sağlanan devlet yardımının sendika aidatı tutarını bariz bir biçimde aşması hâlinde bunun çalışanları sendikalara üye olmaya dolaylı olarak zorlayıcı bir boyuta ulaştığı söylenebilir. Zira yüksek devlet yardımı, gerçekte sendikaya üye olmaya istekli ve niyetli olmayan kamu görevlilerini, sırf bu yardımdan yararlanmak amacıyla sendikalara üye olmaya zorlayabilecektir. Dava konusu kuralda düzenlenen toplu sözleşme ikramiyesinin miktarı gözetildiğinde kamu görevlilerini sendika üyesi olmaya dolaylı olarak zorlayıcı bir yönünün bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle kuralın negatif sendika özgürlüğünü de ihlal ettiği kanaatine varılmaktadır.
55. Açıklanan nedenlerle kural, Anayasa’nın 10. ve 51. maddelerine aykırıdır. İptali gerekir." yolundaki gerekçeyle; Ek 4. maddenin 2. fıkrasının ikinci cümlesi ile 4. fıkrasının ve Geçici 42. maddenin ise "Ek 4. maddenin 2. fıkrasının 1. cümlesinin iptali nedeniyle uygulanma imkânı kalmadığından" bahisle iptaline karar verildiği görülmüştür.
KARAR SONUCU	:
Açıklanan nedenlerle;
1. Davalı idarenin temyiz isteminin reddine,
2.	Yukarıda özetlenen gerekçeyle, davanın kısmen reddine, kısmen iptale ilişkin Danıştay Onikinci Dairesinin 16/03/2023 tarih ve E:2021/7010, K:2023/1270 sayılı kararının temyize konu iptale ilişkin kısmının ONANMASINA,
3.	Kesin olarak, 29/04/2024 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.
KARŞI OY
X- 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin -6. Dönem Toplu Sözleşme'nin imzalandığı tarihte yürürlükte olan- Ek 4. maddesinde, "25/6/2001 tarihli ve 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları Kanunu hükümleri uyarınca kamu görevlileri sendikalarına üye olup, aylık veya ücretinden üyelik ödentisi kesilen kamu görevlilerine ocak, nisan, temmuz ve ekim aylarında aylık veya ücretleri ile birlikte kırk beş Türk Lirası toplu sözleşme ikramiyesi ödenir. Bu madde uyarınca yapılan ödeme, damga vergisi hariç herhangi bir vergi ve kesintiye tabi tutulmaz ve ilgili mevzuatı uyarınca ödenmekte olan zam, tazminat, ödenek, döner sermaye payı, ikramiye, ücret ve her ne ad altında olursa olsun benzer ödemelerin hesabında dikkate alınmaz." hükmü bulunmakta idi.

25/08/2021 tarih ve 31579 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Kamu Görevlilerinin Geneline ve Hizmet Kollarına Yönelik Mali ve Sosyal Haklara İlişkin 2022 ve 2023 Yıllarını Kapsayan 6. Dönem Toplu Sözleşme'nin ”Toplu Sözleşme İkramiyesi'' başlıklı 23. maddesinin 1. fıkrasında ise, “375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek-4. maddesinde yer alan ''üyelik ödentisi kesilen kamu görevlilerine'' ibaresi, ''kamu görevlisi sendikasının kurulu olduğu hizmet kolundaki sendika üyesi olabilecek toplam kamu görevlisi sayısının en az %1'inden fazla sendika üyesi kaydeden sendikalara üyelik ödentisi kesilen kamu görevlilerine” şeklinde, ‘’kırk beş Türk Lirası’’ ibaresi, ‘’2119 gösterge rakamının memur aylık katsayısıyla çarpımı sonucu bulunacak tutarda’’ şeklinde uygulanır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

4688 sayılı Kanun'un "Toplu Sözleşmenin Kapsamı’’ başlıklı 28. maddesinde, toplu sözleşmenin, kamu görevlilerinin mali ve sosyal haklarını düzenleyen mevcut mevzuat hükümleri dikkate alınarak kamu görevlilerine uygulanacak katsayı ve göstergeler, aylık ve ücretler, her türlü zam ve tazminatlar, ek ödeme, toplu sözleşme ikramiyesi, fazla çalışma ücreti, harcırah, ikramiye, doğum, ölüm ve aile yardımı ödenekleri, cenaze giderleri, yiyecek ve giyecek yardımları ve diğer mali ve sosyal hakları kapsayacağı, toplu sözleşme ikramiyesi hariç olmak üzere toplu sözleşme hükümlerinin uygulanmasında sendika üyesi olan ve sendika üyesi olmayan kamu görevlileri arasında ayrım yapılamayacağı, toplu sözleşme hükümlerinin, sözleşmenin yapıldığı tarihi takip eden iki mali yıl için geçerli olacağı; ''Toplu Sözleşmenin Tarafları ve İmza Yetkisi’’ başlıklı 29. maddesinde, toplu sözleşme görüşmelerine kamu idaresi adına Kamu İşveren Heyetinin, kamu görevlileri adına Kamu Görevlileri Sendikaları Heyetinin katılacağı, Kamu İşveren Heyetinin, Cumhurbaşkanının görevlendireceği Cumhurbaşkanı yardımcısı veya bakanın başkanlığında, Cumhurbaşkanınca belirlenen bakanlıklar ile kamu kurum ve kuruluşlarının temsilcilerinden oluşacağı, Kamu Görevlileri Sendikaları Heyetinin, bağlı sendikaların toplam üye sayısı itibarıyla en fazla üyesi bulunan konfederasyonun Heyet Başkanı olarak belirleyeceği bir temsilci ile her bir hizmet kolunda en fazla üyeye sahip kamu görevlileri sendikaları tarafından belirlenecek birer temsilci, bağlı sendikaların üye sayıları esas alınmak kaydıyla toplam üye sayıları itibarıyla birinci, ikinci ve üçüncü sırada bulunan konfederasyonlar tarafından belirlenecek birer temsilci olmak üzere on beş üyeden oluşacağı, toplu sözleşmeyi imzalamaya kamu idaresi adına Kamu İşveren Heyeti Başkanının, kamu görevlileri adına sözleşmenin kamu görevlilerinin geneline yönelik bölümü için Kamu Görevlileri Sendikaları Heyeti Başkanı ve hizmet kollarına yönelik bölümleri için ilgili sendika temsilcisinin yetkili olduğu; ''Toplu Sözleşme Görüşmeleri’’ başlıklı 31. maddesinde ise; son rakamı tek olan yıllarda yapılan toplu sözleşme görüşmeleriyle ilgili olarak izlenen sürece yer verilerek, toplu sözleşme görüşme sürecinin sonunda, kamu görevlilerinin geneline yönelik mali ve sosyal haklara ilişkin bölüm ile her bir hizmet koluna özgü mali ve sosyal haklara ilişkin bölümlerden ve tek metinden oluşan toplu sözleşme veya toplantı tutanağının imzalanacağı, toplu sözleşmeye kurumsal hiyerarşiyi bozacak ve aynı veya benzer unvanlı kamu görevlilerinin mali ve sosyal hakları arasında kurumlar arası dengesizliğe yol açacak hükümler konulamayacağı, en son aşamada imzalanan toplu sözleşme metinlerinin Resmî Gazete'de yayımlanacağı düzenlenmiştir.

Kamu görevlileri sendikalarına üye olan kamu görevlilerine yukarıda yer verilen Kanun Hükmünde Kararname hükmü ile kırk beş Türk Lirası olarak öngörülen toplu sözleşme ikramiye tutarının, dava konusu düzenleme ile üyesi bulundukları sendikanın kurulu olduğu hizmet kolundaki sendika üyesi olabilecek toplam kamu görevlisi sayısının en az %1'inden fazla sendika üyesi kaydeden sendikalara üyelik ödentisi kesilen kamu görevlilerine söz konusu tutarın "2119 gösterge rakamının memur aylık katsayısıyla çarpımı" suretiyle artırıldığı dikkate alındığında, düzenlemenin, ilgili mevzuat hükmünü daraltmadığı ya da toplu sözleşme ikramiyesinden yararlanma koşullarını kısıtlamadığı gibi, Anayasa'nın 48. maddesinde yer alan sözleşme hürriyetinin esas olduğu kuralı göz önünde bulundurulduğunda; sözleşme özgürlüğü kapsamında değerlendirilebileceği sonucuna varılmaktadır.
Açıklanan nedenlerle, davalı idarenin temyiz talebinin kabulü ile temyize konu Daire kararının iptale ilişkin kısmının bozulması gerektiği oyuyla karara katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2023/1061, Karar No: 2024/901, Tarih: 29.04.2024

"İçtihat Metni"
                      T.C.
           D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2023/1061
Karar	No : 2024/901                                                                       
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	 :  ... Bakanlığı 
VEKİLİ	  : Hukuk Müşaviri ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	  : ... Nakliye ve Özel Öğretim             Ticaret Limited Şirketi	
VEKİLİ	  : Av. ...
İSTEMİN KONUSU	: Danıştay Sekizinci Dairesinin 22/11/2022 tarih ve E:2019/2978, K:2022/6745 sayılı kararının, iptale ilişkin kısmının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ       :
Dava konusu istem: 05/12/2015 tarih ve 29553 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelik ile değişik Özel Motorlu Taşıt Sürücüleri Kursu Yönetmeliğinin; 7. maddesinin 7. fıkrasının, 17. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendinde yer alan; "Direksiyon eğitim ve sınav aracı, eğitim ve sınav dışında ticari amaçla kullanılamaz" cümlesinin, 23. maddesinin 3. fıkrasında yer alan; "Üç ay önceki ayın primini ödemediği tespit edilen kurslara prim borçlarını ödeyene kadar yeni dönem açmalarına izin verilmez." cümlesinin, 43. maddesinin 2. ve 3. fıkralarının, 30. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi ile Yönetmeliğin iptali istenen maddelerinin yürürlük maddesi olan 33. maddesinin, aynı Yönetmeliğe dayanılarak çıkarılan 02/04/2014 tarih ve 1360110 sayılı Özel Motorlu Taşıt Sürücüleri Kursu Direksiyon Eğitimi Dersi Sınav Yönergesi'ne 06/01/2016 tarih ve 162085 sayılı makam oluru ile eklenen 11. maddesinin 8. fıkrası ile bu fıkra yönünden anılan Yönergenin yürürlük maddesi olan 13. maddesinin iptali istenilmiştir.
Daire kararının özeti: Danıştay Sekizinci Dairesinin 22/11/2022 tarih ve E:2019/2978, K:2022/6745 sayılı kararıyla;
2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 42. maddesinin 3. fıkrası ile 123. maddesinin 2. fıkrasına, 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 1. ve 2. maddelerine ve 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin 310. maddesine atıfta bulunularak,
 Milli Eğitim Bakanlığı Özel Motorlu Taşıt Sürücüleri Kursu Yönetmeliği'nin 7. maddesinin 7. fıkrası yönünden;

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 42. maddesinin 3. fıkrası ile 123. maddesinin 2. fıkrasına, 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 1. ve 2. maddelerine ve 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin 310. maddesine atıfta bulunularak,
 Milli Eğitim Bakanlığı Özel Motorlu Taşıt Sürücüleri Kursu Yönetmeliği'nin 7. maddesinin 7. fıkrası yönünden;
 Milli Eğitim Bakanlığı Özel Motorlu Taşıt Sürücüleri Kursu Yönetmeliği'ne göre direksiyon eğitimi dersi uygulama sınavının, Milli Eğitim Bakanlığı tarafından yapılacağı, Bakanlık tarafından sınava ilişkin usul ve esasların neler olduğunun düzenleyici işlemler ile açıklanacağı düzenlenmiş, dava konusu maddede mevzuat gereği Bakanlık tarafından gerçekleştirilecek bir sınav öncesinde motorlu taşıt sürücü kurslarına bir ön sınav zorunluluğu getirildiği, kursiyerlerine akan trafikte güvenli araç kullanacak seviyede eğitim vermeden kursiyeri ön sınavda başarılı görerek sınava girmesine onay veren kursa yaptırım öngörüldüğü, ancak mevzuatta öngörülen eğitimi vermeyen kurslar için Yönetmeliğin 7. maddesinin 6. fıkrası uyarınca zaten yaptırım uygulanabileceği, sürücü belgesi alabilecek yeterlikte olmayan adayların sınav esnasında tespiti halinde, adayın başarısız sayılarak tekrar direksiyon eğitimi dersi almasının direksiyon eğitimi sınavına girebilmek için zorunlu olduğu,
Ayrıca, MTSK Modülü üzerinden onay verilen adaylar hakkında Genel Müdürlükçe yapılacak değerlendirmede kurslara yaptırım uygulanmasının ön koşulu olarak belirlenen "kursa kayıtlı kursiyerlerine akan trafikte güvenli araç kullanacak seviyede eğitim vermeden" ifadesinin de uygulamada belirsizlik oluşturacağından dolayı sorunlar yaşanacağı,
Bu nedenle, sınavı yapmakla yetkili ve görevli olan Bakanlığın, kurslara böyle bir yükümlülük getirmesi, aykırılık halinde kursların yaptırım ile karşı karşıya kalmasının ve anılan belirsizliğin kamu yararı ve hizmet gerekleri ile bağdaşmadığı,
Yönetmeliğin 17. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendinde yer alan, "Direksiyon eğitim ve sınav aracı, eğitim ve sınav dışında ticari amaçla kullanılamaz" cümlesi yönünden; 
29/05/2013 tarih ve 28661 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Milli Eğitim Bakanlığı Özel Motorlu Taşıt Sürücüleri Kursu Yönetmeliği'nin 17. maddesinin 2. fıkrasının (b)  bendinin son cümlesinde yer alan; "Direksiyon Eğitim aracı eğitim ve sınav dışında başka amaçla kullanılamaz" cümlesinin iptali istemiyle açılan davada, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun 29/01/2015 tarih ve YD İtiraz No:2014/978 sayılı kararı ile düzenlemenin yürütmesinin durdurulmasına karar verildiği, 
Dava konusu düzenlemenin de, yargı kararı ile yürütmesi durdurulan düzenleme ile paralel nitelikte olduğu, anılan yargı kararının gerekçesi dikkate alındığında, dava konusu düzenlemede hukuki isabet bulunmadığı,

Dava konusu düzenlemenin de, yargı kararı ile yürütmesi durdurulan düzenleme ile paralel nitelikte olduğu, anılan yargı kararının gerekçesi dikkate alındığında, dava konusu düzenlemede hukuki isabet bulunmadığı,
Yönetmeliğin 23. maddesinin 3. fıkrasında yer alan, "üç ay önceki ayın primini ödemediği tespit edilen kurslara prim borçlarını ödeyene kadar yeni dönem açmalarına izin verilmez." cümlesi yönünden;
Dava konusu düzenleme ile sosyal güvenlik mevzuatı gereği yapılması gereken işlemlere yer verildiği ve bu gerekliliklerin yerine getirilmemesi halinde kurslar için idari yaptırım öngörüldüğü, Yönetmeliğin dayanağı 2918 sayılı Kanun'da, davalı idareye bu hususta düzenleme yapma yetkisi verilmediği, bilakis 5580 sayılı Kanun'da sosyal güvenlik yönünden kurum personelinin tabi olacağı mevzuata (506 sayılı Kanun) yer verildiği;
Motorlu taşıt sürücü kursları yönetici ve personelinin sosyal güvenlik mevzuatı gereği yapması gereken işlemler ile mevzuata aykırılık halinde karşılaşılacak yaptırımların, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği, Aylık Prim ve Hizmet Belgesinin Sosyal Güvenlik Kurumuna Verilmesine ve Primlerin Ödenme Sürelerine Dair Usul ve Esaslar Hakkında Tebliğ ve sair mevzuatta ayrıntılı olarak açıklandığı,
Bu durumda, davalı idarece yetki verilmeyen bir konuda düzenleme yapıldığından, dava konusu düzenlemede hukuka uyarlık bulunmadığı,
Yönetmeliğin 30. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi, 33. maddesi ve 43. maddesinin 2. fıkrası yönünden;  
 Dava konusu düzenlemelerde, hukuka, kamu yararına ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı,
 Yönetmeliğin 43. maddesinin 3. fıkrası, Özel Motorlu Taşıt Sürücüleri Kursu Direksiyon Eğitimi Dersi Sınav Yönergesi'nin 11. maddesinin 8. fıkrası ve 13. maddesi yönünden;  
 Yönetmeliğin 43. maddesinin 3. fıkrasının, 22/04/2017 tarih ve 30046 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Milli Eğitim Bakanlığı Özel Motorlu Taşıt Sürücüleri Kursu Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 9. maddesi ile; Özel Motorlu Taşıt Sürücüleri Kursu Direksiyon Eğitimi Dersi Sınav Yönergesi'nin ise, Milli Eğitim Bakanlığı tarafından, 29/10/2017 tarih ve 17915267 sayılı Makam Oluru ile yürürlüğe giren Özel Motorlu Taşıt Sürücüleri Kursu Derslerini İnceleme ve Kontrol İle Direksiyon Eğitimi Dersi Sınav Yönergesinin Yürürlükten Kaldırılmasına Dair Yönerge ile yürürlükten kaldırıldığından, bahse konu düzenlemeler yönünden konusuz kalan davanın esasının incelenmesine olanak bulunmadığı gerekçesiyle,

05/12/2015 tarih ve 29553 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelik ile değişik 29/05/2013 tarih ve 28661 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Milli Eğitim Bakanlığı Özel Motorlu Taşıt Sürücüleri Kursu Yönetmeliğinin; 7. maddesinin 7. fıkrasının, 17. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendinde yer alan; "Direksiyon eğitim ve sınav aracı, eğitim ve sınav dışında ticari amaçla kullanılamaz" cümlesinin ve 23. maddesinin 3. fıkrasında yer alan; "Üç ay önceki ayın primini ödemediği tespit edilen kurslara prim borçlarını ödeyene kadar yeni dönem açmalarına izin verilmez." cümlesinin iptaline, Yönetmeliğin 30. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi, 33. maddesi ve  43. maddesinin 2. fıkrası yönünden davanın reddine, Yönetmeliğin 43. maddesinin 3. fıkrası, Özel Motorlu Taşıt Sürücüleri Kursu Direksiyon Eğitimi Dersi Sınav Yönergesi'nin 11. maddesinin 8. fıkrası ve 13. maddesi yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.
 
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davalı idare  tarafından, dava konusu Yönetmeliğin 7. maddesinin 7. fıkrası ile 23. maddesinin 3. fıkrasının, sırasıyla 19/10/2017 tarih ve 30215 sayılı Resmi Gazete'de ve 22/04/2017 tarih ve 30046 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelikler ile değiştirildiği, konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken iptal yolunda verilen kararın hukuka aykırı olduğu, temyize konu kararın iptale ilişkin kısımlarının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.           
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI    : Davacı tarafından, Danıştay  Sekizinci Dairesince verilen kararın iptale ilişkin kısımlarının usul ve hukuka uygun bulunduğu ve temyiz dilekçesinde öne sürülen nedenlerin, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NİN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Daire kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan;
	"a) Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması,
	b) Hukuka aykırı karar verilmesi,
	c)Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen kararın temyize konu kısmı usul ve hukuka uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar kararın anılan kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1.  Davalı idarenin temyiz isteminin reddine,

b) Hukuka aykırı karar verilmesi,
	c)Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen kararın temyize konu kısmı usul ve hukuka uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar kararın anılan kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1.  Davalı idarenin temyiz isteminin reddine,
2. Yukarıda özetlenen gerekçeyle, kısmen dava konusu düzenlemelerin iptaline, kısmen davanın reddine, kısmen karar verilmesine yer olmadığına ilişkin Danıştay Sekizinci Dairesinin temyize konu 22/11/2022 tarih ve E:2019/2978, K:2022/6745 sayılı kararının, iptale ilişkin kısımlarının ONANMASINA, Yönetmeliğin 17. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendinde yer alan; "Direksiyon eğitim ve sınav aracı, eğitim ve sınav dışında ticari amaçla kullanılamaz" cümlesi yönünden oyçokluğuyla, dava konusu diğer düzenlemeler yönünden oybirliğiyle, 
3. Kesin olarak, 29/04/2024 tarihinde karar verildi.
KARŞI OY 
X- 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 123. maddesinin 2. fıkrasında, sürücü kurslarının sürücü belgesi cinslerine göre sınıflandırılması, hangi sınıf kursun kimler tarafından açılabileceği, öğretim ve eğitim konuları ile metodu, kurs süreleri, kurslar için eğitim ve öğretimde kullanılacak bina, araç, gereç ve teçhizatın nitelik ve niceliğinin yönetmelikle belirlenmesi hususunda davalı idare yetkili kılınmıştır.
Dava konusu düzenleme incelendiğinde; düzenlemenin, çift firen, çift debriyaj ve tek direksiyon sistemi bulunan (A1, A2, F ve H sınıfı dışındaki) direksiyon eğitim araçlarının, Motorlu Araç Tescil Belgesi'ne "sürücü kursu aracı" olarak işleneceği ve bu araçların sürücü kursları tarafından direksiyon eğitim aracı ve sınav dışında başka bir amaçla kullanılamayacağı kuralını ihtiva ettiği anlaşılmaktadır.
Yukarıda belirtilen teknik özellikleri dikkate alındığında, bahse konu direksiyon eğitim araçlarının, sürücü kursları tarafından, direksiyon eğitimi ve sınavı dışında diğer maksat ve faaliyetlerde kullanılmasının, trafik güvenliğini tehlikeye atabileceği hususu göz önüne alındığında, kamu yararı gözetilerek getirildiği sonucuna varılan dava konusu düzenlemede hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
Açıklanan nedenlerle; davalı idarenin temyiz isteminin kabulü ile temyize konu kararın Yönetmeliğin 17. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendinin iptaline ilişkin kısmının bozulması gerektiği oyuyla, karara katılmıyoruz.