muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/9102, Karar No: 2024/2439, Tarih: 29.04.2024

. Diğer bir anlatımla, bu düzenlemede yer alan kavram ve ilkeler ile mali tabloların düzenlenmesi ve sunulmasına ilişkin esaslar çerçevesinde düzenlenecek mali tabloların tekliği değiştirilemez olup işletmeler söz konusu mali tablolardan hareketle vergiye tabi safi kazancın tespitinde vergi mevzuatı uyarınca istenilen bilgileri sağlayacak şekilde gerekli düzenleme ve hesaplamaları yapacaklardır.” denilerek muhasebe sistemi ile ödenecek vergiye baz alınan kazanç arasındaki bağlantının ortaya konulduğu, bu tebliğ ile kısa vadeli ve uzun vadeli yabancı kaynak tanımlarının yapıldığı, şirketlerin bilançolarını bu tebliğ hükümlerine göre oluşturduğu,  Tebliğde “yabancı kaynak” tanımı yapılmasa da uygulamanın Kanuna göre bu şekilde yapılacağı, davacı kurumun iki farklı “yabancı kaynak” uygulamasını gözden kaçırarak birleştirmek istediği ve Kanunda açıkça belirtilen yabancı kaynak öz kaynak kıyaslamasını Kanunun hilafına değiştirmeye çalıştığı, bu bağlamda Anayasa ile verilen yetkiye dayanılarak çıkarılan kanunun ve buna istinaden yürürlüğe konulan tebliğin hukuka aykırı olmadığı ve normlar  hiyerarşisine uygun işlem tesis  edildiği, davacının diğer bir itirazı olan "01/01/2021 tarihinden itibaren başlayan vergilendirme dönemi kazançlarına uygulanmak üzere” ibaresinin iptali istemine ilişkin ise Kanunun yürürlük maddesinde açıkça ifade edildiği üzere, 2013 yılı itibariyle finansman gider kısıtlaması uygulamasının mevzuata dahil olduğu, ancak Cumhurbaşkanı Kararı yayımlanana kadar kurumlar tarafından bu kısıtlamanın uygulanmadığı, bir başka deyişle 2013 yılı itibariyle, finansman gider kısıtlamasının uygulanacağının tüm mükelleflerce bilindiği, Cumhurbaşkanının maddede belirtilen yetkisini 04/02/2021 tarihli ve 31385 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 03/02/2021 tarihli ve 3490 sayılı Cumhurbaşkanı Kararıyla kullandığı, bu Kararda 01/01/2021 tarihinden itibaren başlayan vergilendirme dönemi kazançlarına uygulanmak üzere söz konusu gider ve maliyet unsurlarının %10'unun kurum kazancının tespitinde indiriminin kabul edilmeyeceğinin belirtildiği, böylece, finansman gider kısıtlamasına ilişkin düzenlemenin 1/1/2013 tarihinden itibaren yürürlüğe girmiş olduğu, 2021 yılından itibaren sağlanan finansman hizmetleri veya akdedilen kredi sözleşmeleri nedeniyle oluşan finansman giderlerinin 1/1/2021 tarihinden itibaren başlayan vergilendirme dönemlerine uygulanmak üzere yürürlüğe giren finansman gider kısıtlamasının hesabında dikkate alınması gerektiği,  bu bağlamda Anayasa ile verilen yetkiye dayanılarak çıkarılan kanunun ve buna istinaden yürürlüğe konulan tebliğin hukuka aykırı olmadığı belirtilerek söz konusu tebliğin ve tahakkuk işleminin hukuka uygun olduğu savunulmuştur.

DAVALI … VERGİ DAİRESİ BAŞKANLIĞI SAVUNMASI : Finansal gider kısıtlamasının bilanço esasına tabi mükellefler için geçerli olduğu, işletme hesabı esasına tabi mükefleflerin kısıtlama kapsamda olmadığı,bu kapsamda olup bilanço esasına göre defler tutan kurumlar ve gelir vergisi mükellefleri, her bir geçici vergilendirme döneminin son günü itibarıyla bilanço esas alınmak suretiyle öz kaynak ve yabancı kaynak mukayesesi yaparak finansman gider kısıtlamasına tabi olup olmayacaklarını tespit edecekleri, finansman giderlerinin yanı sıra finansman geliri de elde etmiş olan mükelleflerin gider kısıtlaması uygulamasında söz konusu gelir ve giderlerini birbiri ile mukayese etmek suretiyle netleştirmeleri mümkün olmadığı, örtülü sermaye, transfer fiyatlandırması yoluyla örtülü kazanç dağıtımı ve binek otomobillerde gider kısıtlaması uygulamaları nedeniyle kanunen kabul edilmeyen gider olarak dikkate alındığından, finansman giderleri kısıtlama mükerrerliğin önlenmesi adına gider kısıtlamasına tabi tutarın hesabında dikkate alınmayacağı, finansman gider kısıtlaması müessesesi ilk defa 4008 sayılı Kanun'un 25, maddesine istinaden 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 41. maddesinin 8. bendine ve 27. maddesine istinaden mülga 5422 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 15. maddesinin 13. bendine eklenen hükümler ile vergi mevzuatımıza girdiği, yürürlük tarihi 4008 sayılı Kanun'un 40. maddesi çerçevesinde 01/01/1996 olarak belirlenen ve 01/01/2004 tarihine dek uygulanan ilgili maddeler, 5024 sayılı Kanun ile bu tarihten itibaren yürürlükten kaldırıldığı,6322 sayılı Kanunla 01/01/2013 tarihinden itibaren yürürlüğe girmiş olan finansman gider kısıtlaması ile ilgili maddelerdeki amacın, 4008 sayılı Kanunla getirilmiş olan maddelerdekinden tamamen farklı olduğu, 6322 sayılı Kanun'daki düzenlemeyle güdülen ana amaç vergi bazlı olmayıp, işletmelerin finansman ihtiyaçlarını kendi iç dinamikleri ve öz kaynakları aracılığıyla karşılamalarını teşvik etmek olduğu, düzenleme kapsamına giren yabancı kaynakların neler olduğunun finansman gider kısıtlaması uygulamasına ilişkin Kanun maddesi, Cumhurbaşkanı Kararı ve 18 Seri No.lu Kurumlar Vergisi Genel Tebliği birlikte incelenerek değerlendirilmesi gerektiği, Tebliğde yer alan “yabancı kaynak” tanımı kanuna açıklık getirmek de olup mevzuatın uygulamasını sağlamakta olduğu, Tebliğ hükümleri kanun metnini örneklerle açıklamakta olup, dava dilekçesinde iddia edildiği üzere kanunun amacına aykırı sonuçlar doğuracak bir düzenleme olmadığı, zira kanunun lafzında da yabancı kaynak kavramını sınırlayan bir hüküm bulunmamakta olup, “işletmede kullanılan yabancı kaynaklara ilişkin faiz, komisyon, vade farkı, kâr payı, kür farkı ve benzeri adlar altında yapılan gider ve maliyet unsurları toplamı.

.. ” şeklinde ifade edildiği, madde metninde belirtilen kavramın sadece yabancı kaynak olduğu muhteviyatıyla ilgili belirleme yapılmadığı, yapılacak hesaplamalarda yabancı kaynaklar hesap grubundaki tutarların esas alınması gerektiği, davacının dilekçesinde; finansman gider kısıtlaması uygulaması kapsamındaki yabancı kaynakların tespitinde herhangi bir finansman gideri barındırmayan yabancı kaynakların dikkate alınamayacağını sadece finansman gideri yaratan kalemlerin kısıtlamada dikkate alınması gerektiğinin iddia edildiği ancak gerek Kanun metninde gerek ilgili Tebliğde uygulama kapsamında dikkate alınacak yabancı kaynağın finansman gideri barındırması gerektiği yönünde bir şarta ya da açıklamaya ver verilmediği göz önünde bulundurulduğunda finansman gideri barındırmayan yabancı kaynakların dikkate alınmamasının mümkün olmadığı, nitekim Tebliğ açıklamalarının tamamı göz önünde bulundurulduğunda, kısıtlamanın kapsamı dışında tutulan kalemlerin açıkça belirtildiği, finansman gider kısıtlaması uygulamasının tek kanuni dayanağının Tebliğ düzenlemesiymiş gibi hareket ederek düzenleyici işlem ile vergi doğurucu olaylar yaratılarak dava konusu olayda fonksiyon gaspına yol açıldığı iddiasında bulunulduğu, uygulamanın yasal dayanağının 5520 sayıtı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 11. maddesinin birinci fıkrası (i) bendi oluşturmakta olup, Cumhurbaşkanı kararıyla oran belirlenmiş ve 18 Seri No.lu Kurumlar  Vergisi Tebliği ile kanuni düzenleme uygun olarak usul ve esaslar belirlendiği, Anayasanın 73. maddesinin dördüncü fıkrasındaki özel hükümle, vergilemeye ilişkin belirli konular itibariyle ve kanunların belirttiği sınırlar içinde değişiklik yapma yetkisinin Cumhurbaşkanına verildiği, yasama organının vergilemede kanunilik ilkesi çerçevesinde vergiye ilişkin temel hususları belirledikten sonra, kanunların uygulanmasını sağlamak üzere tekniğe, teferruata ve uzmanlık isteyen hususlara ilişkin konuların düzenlenmesi yürütme organına bırakıldığı, Kanun çıkarmanın zaman alması, özellikle ekonomi alanında gerekli tedbirlerin hızlı ve etkin bir şekilde alınmasını engellediğinden, ülkenin sosyoekonomik dengeleri için zararlı sonuçlar doğurabildiği, oysa yürütme organının toplanması ve çalışmasının, yasama organına göre çok daha hızlı ve kolay olması nedeniyle, günün ihtiyaçlarına göre idarenin ekonomiye çabuk ve etkin müdahale edebilmesini sağlamak için Cumhurbaşkanına düzenleme yetkisi verildiği, kanun metninde Cumhurbaşkanı ve Maliye Bakanlığına açıkça yetki verilmiş olup Cumhurbaşkanı bu yetkisini 4 Şubat 2021 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan 3 Şubat 2021 tarihli 3490 sayılı Karar ile kullanmdığı, finansman gider kısıtlaması uygulaması düzenleyici bir işlemle ihdas edilmediği, vergilerin kanuniliği ilkesine uygun olarak yasa ile getirilmiş olup yürürlük şekli ise yine kanun maddesinde ilgili Bakanlığa verilen yetkiye dayanılarak genel tebliğ ile açıklandığı, dönem sonu iltibarıyla kullanılan yabancı kaynakları öz kaynaklarını aşan işletmelerde

. uygulamanın yasal dayanağı olan düzenlemenin yürürlük tarihinden (01/01/2013) itibaren sağlanan yabancı kaynaklara ilişkin olarak mahiyet ve tutar itibarıyla 01/01/2021 tarihinden itibaren kesinleşen gider ve maliyet unsurları gider kısıtlamasına tabi tutulacağının belirlendiği, Cumhurbaşkanı kararıyla yeni vergi ihdas edilmemiş hali hazırda yürürlükte olan hükme ilişkin oran belirlendiği, kaldı ki bir an için, davacı tarafın iddia ettiği gibi, düzenlemenin yürürlük tarihini Cumhurbaşkanı kararının yürürlük tarihi olarak kabul edilecek olunsa bile gerçek anlamda bir geçmişe yürümenin söz konusu olmayacağı, Anayasa Mahkemesi'nin birçok kararında vergi hukukunda gerçek olmayan mahiyetteki geçmişe yürümelerin iptal edilmediğinin görüldüğü, davacı şirketin, kanunda Cumhurbaşkanına  verilen yetkinin 8 yıl sonra kullanılmasının belirsizlik ve öngörülemez bir durum oluşturduğu iddiasının kabulünün mümkün olmadığı, bu uygulamaya ilişkin hükmün 01/01/2013 tarihinden itibaren yürürlüğe girmek üzere kabul edildiği, uygulanacak oran ise Cumhurbaşkanı kararıyla 2021 yılında belirlendiği, halihazırda yürürlükte olan bir hükmün, uygulanacağını konusu, öngörü çabası gerektirmeyecek kadar açık olduğu, 5520 sayılı kanunun 11. maddesine eklenen bentte oran belirleme yetkisi açıkça verilmiş olup bu konuda her hangi bir süreç sınırının belirlenmediği, Kanundaki düzenlemenin anlam ve kapsamı net olup mükelleflerce öngörülebilir olduğu, Kanun koyucunun yaptığı her düzenlemenin tüm ayrıntısına kanun metninde yer verilmesinin mümkün olmadığı, Kanun koyucunun her şeyi düzenlemesinin mümkün olmaması ve takdir yetkisinin kullanımının öngörülebilir ve objektif olması gerekliliği de idareye düzenleme yetkisi verilmesini bir zorunluluk haline getirdiği, Hazine ve Maliye Bakanlığı vergi mevzuatı yönünden Anayasanın 124. maddesi ile verilen "...kanunların uygulanmasını sağlamak ...” görev ve yetkisini bağlı kuruluşu olan Gelir İdaresi Başkanlığı eliyle genel tebliğler aracılığıyla yerine getirmekte, genel tebliğlerin Bakan tarafından imzalandığı ve Resmi Gazetede yayımlandığı, 18 Seri No.lu Kurumlar Vergisi Tebliğiyle finansman gider kısıtlaması uygulamasında mükelleflerin izlemesi gereken yolun gösterildiği bunun dışında Kanun hükmünün hilafına herhangi bir düzenleme içermediği, Tebliğde yer alan açıklamaların kısıtlama uygulanacak kalemlerin genişletilerek kanunun lafzında ayrıldığı yönündeki iddiaların gerçeği yansıtmadığı, kanunun emredici hükümlerini yerine getirme zorunluluğu sebebiyle kendilerine faiz ödeme yükümlüğü getirilemeyeceği belirtilerek söz konusu tebliğin ve tahakkuk işleminin hukuka uygun olduğu savunulmuştur.

DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	: …
DÜŞÜNCESİ: İlgili Kanun maddelerinin Hazine ve Maliye Bakanlığı'na verdiği hak ve yetki kapsamında, kanunun uygulamasında izlenilmesi gereken yolu gösteren ve üst hukuk normlarına aykırılık teşkil etmeyen dava konusu düzenleme ile tahakkuk işleminde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY	SAVCISI	: …
DÜŞÜNCESİ: Dava, T.C. Hazine ve Maliye Bakanlığı Gelir İdaresi Başkanlığınca  25/05/2021 tarih ve 31491 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Kurumlar Vergisi Genel Tebliği (Seri No:1)'nde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ (Seri No: 18)'in 1. maddesinde yer alan "11.13.Finansman Gider Kısıtlaması" başlıklı bölümünde yer alan, "Yabancı Kaynaklar" tanımı ile “11.13.3.1/1/2013 tarihinden önce yapılan borçlanmalara ilişkin finansman giderlerinin durumu” başlıklı bölümününün iptali ive ihtirazi kayıtla verilen 2021 takvim yılına ilişkin yılı kurumlar vergisi beyannamesinde; finansman gider kısıtlaması uygulaması nedeniyle kanunen kabul edilmeyen gider olarak değerlendirilen finansman gideri tutarının doğrudan gider olarak kabul edilmesi suretiyle hesaplanan mali kazanç tutarının düzeltilerek fazladan tahsil edilen vergi tutarının yasal faizi ve gecikme zammı ile birlikte iadesi istemiyle açılmıştır.
Dava konusu olayda, davacı şirket tarafından; Tebliğde yapılan "yabancı kaynak" tanımının, Hazine ve Maliye Bakanlığının kendisine Kanunla verilen yetki aşılmak suretiyle yapıldığı ve tanımdan dolayı bilançonun pasifinde yer alan ve yabancı kaynak olarak nitelendirilemeyecek olan bazı kalemlerin hesaplamaya dahil edilmesinin fazla vergi ödenmesine neden olduğu, öte yandan Tebliğin "11.13.3. 1/1/2013 tarihinden önce yapılan borçlanmalara ilişkin finansman giderlerinin durumu" başlıklı kısmının, Cumhurbaşkanı kararının geriye yürütülmesi sonucunu doğurduğu ve bu durumun Anayasada belirtilen hukuk güvenliği ve belirlilik ilkesine aykırı olduğu iddia edilerek dava açılmıştır.  
Davalı  Hazine ve Maliye Bakanlığı savunmasında, Tebliğin iptali istenilen kısımlarının, idari davaya konu olabilecek genel düzenleyici işlem niteliğinde olmadığı iddia edilmiş olup, dava konusu Tebliğin başlangıç kısmında; ilgili Kanunlardan alınan yetki ile bu Tebliğin yayımlandığı belirtildikten sonra, 5520 sayılı Kanunun uygulanmasına ilişkin açıklamaların yapıldığı, ayrıca bu Tebliğin Resmi Gazetede yayımlandığı ve yurt çapında uygulandığı dikkate alındığında dava konusu düzenleme Danıştay Kanunu'nun 24/1-c maddesi kapsamında görülerek işin esasına geçilmiştir.

5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun "Kabul edilmeyen indirimler" başlıklı 11. maddesinde, kurum kazancının tespitinde indirimi kabul edilmeyecek giderler bentler halinde sayılmış; 15/06/2012  gün ve 28324 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan  Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun  01/01/2013 tarihinde yürürlüğe giren 37. maddesi ile 5520 sayılı Kanunun 11 inci maddesinin birinci fıkrasına eklenen (i) bendi ile,  "Kredi kuruluşları, finansal kuruluşlar, finansal kiralama, faktoring ve finansman şirketleri dışında, kullanılan yabancı kaynakları öz kaynaklarını aşan işletmelerde, aşan kısma münhasır olmak üzere, yatırımın maliyetine eklenenler hariç, işletmede kullanılan yabancı kaynaklara ilişkin faiz, komisyon, vade farkı, kâr payı, kur farkı ve benzeri adlar altında yapılan gider ve maliyet unsurları toplamının %10'unu aşmamak üzere Cumhurbaşkanınca kararlaştırılan kısmı" kanunen kabul edilmeyen giderler arasına alınmış; belirlenecek oranı sektörler itibarıyla farklılaştırmaya Cumhurbaşkanı, bendin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye Hazine ve Maliye Bakanlığı yetkili kılınmıştır.
04/02/2021 tarih ve 31385 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 3490 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı eki kararın 2. maddesinde; "13/6/2006 tarihli ve 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 11'inci maddesinin birinci fıkrasının (i) bendi hükümlerine göre, kredi kuruluşları, finansal kuruluşlar, finansal kiralama, faktoring ve finansman şirketleri dışında, kullanılan yabancı kaynakları öz kaynaklarını aşan işletmelerde, aşan kısma münhasır olmak üzere, yatırımın maliyetine eklenenler hariç, işletmede kullanılan yabancı kaynaklara ilişkin faiz, komisyon, vade farkı, kâr payı, kur farkı ve benzeri adlar altında yapılan gider ve maliyet unsurları toplamının %10’unun kurum kazancının tespitinde indirimi kabul edilmez." düzenlemesi yapılmıştır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesinin üçüncü fıkrasında; vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı; dördüncü fıkrasında vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisinin Bakanlar Kuruluna verilebileceği kurala bağlanmış, 21/01/2017 tarih ve 6771 sayılı Kanununun 16. maddesiyle, 73. maddenin dördüncü fıkrasında yer alan “Bakanlar Kuruluna” ibaresi, “Cumhurbaşkanına” olarak değiştirilmiştir. Bu düzenleme ile maddede belirtilen hallerde yürütme organına devredilen yetki haricinde kamu gücüne dayanarak tahsil edilen bütün yükümlülüklerin kanunla düzenlenmesi zorunluluğu getirilmiştir. Bu zorunluluk, "verginin kanuniliği" ilkesi olarak tanımlanmakta olup bu ilke uyarınca verginin yükümlüsü, konusu, vergiyi doğuran olay, matrah, oran, tarh, tahakkuk, tahsil, zamanaşımı, muafiyet ve istisna gibi vergilendirmenin temel ögelerinin kanun ile belirlenmesi gerekmektedir.
Anayasa Mahkemesinin birçok kararında da vurgulandığı üzere; Anayasanın 73. maddesinin üçüncü fıkrasında benimsenen bu ilke uyarınca, idarenin takdir yetkisine dayalı uygulamalarının sınırlandırılması amacıyla, vergi yasalarında, vergiyi doğuran olay; matrah; oran; tarh; tahakkuk; tahsil; yaptırım; zamanaşımı; muafiyet ve istisna gibi vergilendirmenin temel ögelerinin kanun ile belirlenmesi zorunludur. Ancak, vergilendirme ile ilgili bütün hususların kanunla   kurala   bağlanmasının   olanaklı   bulunmadığı   usule  ve  tekniğe ilişkin konularda, vergi idaresinin etkin ve verimli bir şekilde işlemesini sağlamak amacıyla yasama organı tarafından, yürütme organına açıklayıcı ve tamamlayıcı nitelikte  düzenleyici işlem yapma yetkisi verilmesi mümkündür.
Anayasanın 124. maddesinde, kamu tüzel kişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve Cumhurbaşkanlığı Kararnamelerinin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla düzenleme yetkisinin bulunduğu kurala bağlanmıştır. İdarenin düzenleme yetkisini kanunlar çerçevesinde ve kanunlara uygun olarak kullanması gereklidir. Bir alanın kanunla düzenlenmiş olması, idarenin düzenleme yetkisini kullanabilmesinin ön koşuludur. Kanunla düzenlenmiş bir hususta normlar hiyerarşisi içerisinde üst norma aykırı olmayan ve Kanun hükümlerinin uygulamasına açıklık getiren yönetmelik, tebliğ ve genelgeler, idarenin takdir yetkisinin objektifleştirilmesine hizmet eder. Dolayısıyla, yürütülen kamu hizmetinin ve tesis edilen işlemlerin nesnelleştirilmesiyle ilgililerine hukuki güvence sağlayan genel tebliğ hükümlerinin uygulanacağı tabiidir. Ancak, hiyerarşik sıralamada daha altta yer alan genel tebliğlerin, kendisinden üstte bulunan kanun ve yönetmelik hükümlerine aykırı hükümler içermeyeceği, başka

bir deyişle alt norm niteliğindeki düzenleyici işlemlerin, bir hakkın kullanımını üst normlarda öngörülmeyen bir şekilde daraltamayacağı veya kısıtlayamayacağı açıktır.
Bu açıklamalar ışığında, davalı Hazine ve Maliye Bakanlığının anılan Tebliğ ile yaptığı dava konusu düzenlemelerin, kendisine Kanunla verilen usul ve esasları düzenleme yetkisi kapsamı içerisinde olup olmadığı hususunun irdelenmesi gerekmektedir.
5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun "Kabul edilmeyen indirimler" başlıklı 11. maddesinin 1. fıkrasına, 6322 sayılı 	Kanunun 37. maddesiyle eklenen (i) bendinde, bu bendin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye Hazine ve Maliye Bakanlığının yetkili olduğu kurala bağlanmıştır. Hazine ve Maliye Bakanlığına verilen usul ve esasları düzenleme yetkisi kapsamında Tebliğin davaya konu edilen kısmında; "Yabancı Kaynaklar"ın bilançonun kısa vadeli yabancı kaynaklar ve uzun vadeli yabancı kaynaklar toplamını ifade edeceği şeklinde tanımlama yapılmıştır. 
Yabancı kaynağa ilişkin olarak Vergi Usul Kanununda bir tanımlama bulunmamaktadır. Vergi Usul Kanununun 175. Maddesi ile Hazine ve Maliye Bakanlığına verilen yetki kapsamında 26.12.1992 tarih ve 21447 sayılı Resmi Gazetede  yayımlanan 1 Sıra No'lu Muhasebe Sistemi Uygulama Genel Tebliğinin "Yapılan Düzenlemelerin Vergi Mevzuatı ile İlişkisi ve Yaptırımı" başlıklı (V) bölümünde; "Bu düzenleme kapsamında bulunan işletmeler, muhasebe sistemlerini bu Tebliğ ve Eki’nde öngörülen kurallara uygun olarak yürüteceklerdir. Ancak vergiye tabi kârın tesbiti aşamasında vergi kanunlarında yer alan özel hükümleri gözönünde bulundurmak zorundadırlar. Diğer bir anlatımla, bu düzenlemede yer alan kavram ve ilkeler ile mali tabloların düzenlenmesi ve sunulmasına ilişkin esaslar çerçevesinde düzenlenecek mali tabloların tekliği değiştirilemez olup; işletmeler söz konusu mali tablolardan hareketle vergiye tabi safi kazancın tespitinde vergi mevzuatı uyarınca istenilen bilgileri sağlayacak şekilde gerekli düzenleme ve hesaplamaları yapacaklardır." düzenlemesine yer verilmiştir. 
Aynı Tebliğde "Kısa Vadeli Yabancı Kaynaklar" başlığı ile yapılan açıklamada; "Kısa vadeli yabancı kaynaklar, dönen varlıkların ayrılmasında kullanılan ölçüye uygun olarak, en çok bir yıl veya işletmenin normal faaliyet dönemi sonunda ödenecek yabancı kaynakları kapsar.
Kısa Vadeli Yabancı Kaynaklar, Mali Borçlar, Ticari Borçlar, Diğer Borçlar, Alınan Avanslar, ödenecek Vergi ve Diğer Yükümlülükler, Borç ve Gider Karşılıkları, Gelecek Aylara ait Gelirler ve Gider Tahakkukları ile Diğer Kısa Vadeli Yabancı Kaynaklar şeklinde bölümlenir." 
 "Uzun Vadeli Yabancı Kaynaklar" başlığı ile yapılan açıklamada ise; "Uzun Vadeli Yabancı Kaynaklar, Kredi kurumlarından , sermaye piyasasından ve işletmenin ilişkide bulunduğu üçüncü kişilerden sağlanan ve bir yıldan fazla vadeli olan işletme borçlarını kapsar.

"Uzun Vadeli Yabancı Kaynaklar" başlığı ile yapılan açıklamada ise; "Uzun Vadeli Yabancı Kaynaklar, Kredi kurumlarından , sermaye piyasasından ve işletmenin ilişkide bulunduğu üçüncü kişilerden sağlanan ve bir yıldan fazla vadeli olan işletme borçlarını kapsar.
Uzun Vadeli Yabancı Kaynaklar, Mali Borçlar, Ticari Borçlar, Diğer Borçlar, Alınan Avanslar,  ödenecek Vergi ve Diğer Yükümlülükler,  Borç ve Gider Karşılıkları,  Gelecek Yıllara  ait 
Gelirler ve Gider Tahakkukları ile Diğer Uzun Vadeli Yabancı Kaynaklar şeklinde bölümlenir." şeklinde tanımlanma yapılmıştır.
	 Muhasebe Sistemi Uygulama Genel Tebliği ile yapılan bu düzenlemenin amacı, aynı Tebliğin giriş bölümünde açıklandığı üzere; işletmelerin faaliyet ve sonuçlarının sağlıklı ve güvenilir bir biçimde muhasebeleştirilmesi, mali tablolar aracılığı ile ilgililere sunulan bilgilerin tutarlılık ve mukayese edilebilirlik niteliklerini koruyarak gerçek durumu yansıtmasının sağlanması ve işletmelerde denetimin kolaylaştırılmasıdır. Bu Tebliğde yer alan Kısa ve Uzun Vadeli Yabancı Kaynaklara yönelik açıklamalar; bir işletmenin mali durumunu gösteren varlıkları, yabancı kaynakları ve öz kaynakları gibi hesapların bilançoda nasıl bölümlenmesi gerektiğine ilişkin bilanço ilkelerinin izahına yöneliktir. Aynı Tebliğde açıkça ifade edildiği gibi; işletmelerin söz konusu mali tablolardan hareketle vergiye tabi safi kazancın tespitinde vergi mevzuatı uyarınca istenilen bilgileri sağlayacak şekilde gerekli düzenleme ve hesaplamaları yapacakları kuşkusuzdur. 
25/05/2021 tarih ve 31491 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 1 Seri No'lu Kurumlar Vergisi Genel Tebliğinde değişiklik Yapılmasına dair 18 Seri No'lu Kurumlar Vergisi Genel Tebliğ'nin; "11.13.4. Gider kısıtlaması kapsamına giren yabancı kaynaklara ilişkin gider ve maliyet unsurları" başlıklı bölümünde; "...Bir gider veya maliyet unsurunun gider kısıtlamasına konu edilmesi için bunların yabancı kaynak kullanımına ve bu kaynağın kullanım süresine bağlı olarak doğmuş olması gerekmektedir. Teminat mektubu komisyonları, tahvil ihracı ile ilgili olarak yapılan baskı ve benzeri giderler ile ipotek masrafları gibi herhangi bir yabancı kaynak kullanımına bağlı olmaksızın yapılan giderlerin gider kısıtlamasına konu edilmesi söz konusu değildir. Aynı şekilde bir finansman gideri olmayıp finansman geliri azalması niteliğinde olan erken ödeme iskontoları veya peşin ödeme iskontoları da finansman gider kısıtlaması kapsamı dışındadır.