muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/3109, Karar No: 2024/2440, Tarih: 29.04.2024

" (1) İlan verenler, aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcıların bu Tebliğ kapsamında bildirmek zorunda oldukları bilgileri bunlara temin etmek zorunda olduğu gibi bu bilgilerin doğruluğundan da sorumludurlar.
(2) Aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcılar ilan verenlerin bu Tebliğ gereğince temin etmeleri gereken bilgilerin kendilerine bildirilebilmesi için gerekli olan koşulları yerine getirmek zorundadır.
(3) Aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcılar BTRANS aracılığıyla bildirdikleri bilgilerin doğruluğundan sorumlu oldukları gibi bu bilgileri Başkanlığın belirlemiş olduğu format, standart ve bildirim yöntemine uygun olarak bildirmek zorundadırlar.
(4) Başkanlıkça belirlenen format, standart ve bildirim yöntemi haricinde bildirilen bilgiler kabul edilmeyecek ve bildirim yapılmamış sayılacaktır.
(5) Bilgi verme zorunluluğu getirilenler, Başkanlık sistemine bildirmekle yükümlü oldukları bilgileri 213 sayılı Kanunun defter, kayıt ve belgeler için öngördüğü muhafaza süreleri içerisinde elektronik ortamda saklamak ve istenildiğinde elektronik araçlar ve ortamlar vasıtası ile ibraz etmekle yükümlüdürler.
(6) Bu Tebliğde yapılan düzenlemeler kapsamında bildirilmesi gereken bilgileri bildirmeyen, eksik veya yanıltıcı bildirimde bulunanlar ile bu Tebliğle getirilen zorunluluklara uymayanlar hakkında 213 sayılı Kanunun ilgili ceza hükümleri tatbik olunur."
	Davacı tarafından, BTRANS aracılığıyla bildirilen bilgilerin doğruluğundan sorumlu tutulmanın suç ve cezaların şahsiliği ilkesine aykırı olduğu ileri sürülmüş, davalı idarece sorumluluğun sadece ilan verenlere yönelik olarak getirildiği ileri sürülmüştür. 		
	Maddenin 1. bendinde, ilan verenler için sorumluluk getirildiği; 3. bendinde  ise aracı sağlayıcı, sosyal ağ sağlayıcı ile yer sağlayıcılar için, bilgilerin Başkanlığın belirlediği format, standart ve ve bildirim yöntemine uygun olarak bildirilmesi yanında bilgilerin doğruluğu hususunda da sorumluluk öngörüldüğü, sorumluluk kapsamında maddenin 6. bendine göre eksik ya da yanlış bildirimde bulunanlar hakkında ceza uygulanmasının öngörüldüğü açık olduğundan davalı idare iddiasına  itibar edilemez. 
	Vergi Usul Kanununun 149. maddesi ve mükerrer 257. maddesinin 4. bendinde Hazine ve Maliye Bakanlığına düzenleme yetkisi verdiği tartışmasızdır. Hazine ve Maliye Bakanlığı kanunla kendisine verilmiş olan bu yetkiyi kullanırken yasama organının çizdiği sınırlar içinde ayrıntıların ve teknik konuların belirlenmesi noktasında takdir yetkisine sahip bulunmaktadır. Ancak idarelerce düzenleme yapılırken takdir yetkisinin "ölçülülük ilkesi" göz önünde tutularak kullanılması hukuk devleti ilkesinin bir gereğidir.

Getirilen kural ile ulaşılmak istenen amaç arasında bulunması gereken adil denge, “ölçülülük ilkesi” olarak adlandırılmaktadır. Bu ilkenin alt ilkelerini de elverişlilik, gereklilik ve orantılılık ilkeleri oluşturmaktadır. “Elverişlilik ilkesi”, öngörülen kuralın ulaşılmak istenen amaç için elverişli olmasını, “gereklilik ilkesi” öngörülen kuralın ulaşılmak istenen amaç bakımından gerekli olmasını, “orantılılık ilkesi” ise öngörülen kural ile ulaşılmak istenen amaç arasında olması gereken orantıyı ifade etmektedir (AYM, E:2016/13, K:2016/127, 22/06/2016, § 18).
	Tebliğin 5. maddesinin 3. bendi ile, "yer sağlayıcı" gerçek ve tüzel kişiler için için salt vergiyi doğuran olayla ilgisi bulunanlardan edinilen bilgilerin vergiyi doğuran olayla ilgili bulunanlardan edinildiği hali ile istenilen süre ve formata uygun olarak bildirimi hakkında değil, bilgilerin gerçeğe uygun olması hakkında da sorumluluk öngörüldüğü anlaşılmaktadır.
	Bu düzenlemenin, vergi düzeninin korunmasını ve vergi kaybını engelleyerek hazine zararının oluşmasını önlemeyi amaçlaması nedeniyle vergiyi doğuran olayla ilgili olanlardan bilgi temini ve temin edilen bilgilerin edinildiği hali ile BTRANS aracılığıyla bildiriminin öngörülmesinde kamu yararı bulunmaktadır. Öte yandan, getirilen kuralın salt edinilen bilgilerin doğru bildirilmesine ilişkin olarak kamu yararı amacının gerçekleşmesi açısından elverişli olmadığı da söylenemez. Ancak dava konusu Tebliğ hükmü ile bildirim yükümlülüğü bulunanların, vergiyi doğuran olayla ilgili olan taraflardan temin edilen bilgilerin doğruluğu hususunda da sorumlu tutularak eksik veya yanıltıcı bilgi bildirimi halinde cezai yaptırımla karşı karşıya gelineceğinin öngörülmesi, bildirimde bulunma sorumluluğuna ilişkin kurallar kapsamında ulaşılmak istenen amaç bakımından gerekli olmadığı gibi salt kendisine iletilen bilgilerin kendisine verildiği hali ile öngörülen usul ve  esaslara uygun biçimde bildirilmesinden sorumlu tutulabileceği, tüm yer sağlayıcıların kendisine verilen bilgilerin doğru olup olmadığının denetimini yapması olanağı bulunmadığı dikkate alındığında  suç ve cezaların şahsiliği ilkesine aykırı olarak cezai yaptırımla karşı karşıya gelme durumunu doğuracaktır. Bu durum ise, özellikle faaliyeti salt hizmet ve içerikleri barındıran sistemleri sağlamak olan "yer sağlayıcı"lar açısından kamu yararı ile kişi yararı arasındaki dengenin bozulmasına yol açacağından dava   konusu   düzenleyici   işlemin   orantılı   olmadığı sonucuna varılmıştır. Düzenlemenin,  edinilen bilgilerin doğru biçimde bildirimi ile temin edinilen bilgilerin doğruluğunun sorumluluğu bakımından, bildirim zorunluluğu getirilenlerin  faaliyet alanı itibarıyla vergiyi doğuran olayın tarafı olup olmadığı da gözetilerek tartışmaya yer vermeyecek biçimde ayrım öngörmediği  ortadadır.

Bu itibarla, davalı idarece Tebliğin 6. maddesinin 3. bendinde öngörülen sorumluluğun kapsamının düzenlemede tartışmaya yer vermeyecek biçimde öngörülmemiş olmasından dolayı ölçülülük ilkesine aykırı olarak takdir yetkisi kullanılmak suretiyle, edinilmiş bilgilerin doğruluğuna ilişkin olarak cezai sorumluluk getirilmesinde hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
	Genel Tebliğin sürekli bilgi verme yükümlülüğü getirilenlerin ilk bildirimine ilişkin usul ve esasların düzenlendiği geçici 1. maddesinde öngörülen kuralların davalı Hazine ve Maliye Bakanlığının düzenleme yetkisi kapsamında bulunduğu anlaşıldığından düzenlemede hukuka aykırılık görülmemiştir
	Açıklanan nedenlerle davaya konu yapılan Genel Tebliğin, T.C. Hazine ve Maliye Bakanlığı Gelir İdaresi Başkanlığına bildirilen bilgilerin doğruluğundan sorumluluk öngören 6. maddesinin 3. bendi ile aynı maddenin, bildirilen bilgilerin doğru olmaması halinde ceza uygulanacağına dair 5. bendi yönünden davanın kabulü ile değinilen düzenlemelerin "yer sağlayıcı" gerçek ve tüzel kişiler yönünden iptaline, diğer düzenlemeler yönünden davanın reddine karar verilmesi  gerektiği sonuç ve kanaatine varılmıştır.	
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, duruşma için belirlenen günde, davacı vekili Av. …  ile davalı idare vekili Av. …'in geldiği görülerek, Danıştay Savcısı …'ün katılımıyla yapılan duruşmada tarafların vekillerine usulüne uygun söz verilip, Danıştay Savcısının düşüncesinin alınmasından ve Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlenilerek dosyadaki belgelerin incelenmesinden sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:
MADDİ OLAY:
Dava, 31/05/2022 tarih ve 31852 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Vergi Usul Kanunu  Genel Tebliği'nin (Sıra No:538) Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'nun Ticari Amaçlı Hizmet Verenler Yer Sağlayıcı Listesi'nde olan davacıyı ilgilendiren kısımlarının iptali istemiyle açılmıştır.
 
İLGİLİ MEVZUAT:
2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun "İlk derece mahkemesi olarak Danıştayda görülecek davalar" başlıklı 24. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde, Bakanlıklar ile kamu kuruluşları veya kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarınca çıkarılan ve ülke çapında uygulanacak düzenleyici işlemlere karşı açılacak iptal ve tam yargı davalarının ilk derece mahkemesi olarak Danıştay tarafından karara bağlanacağı kuralı yer almaktadır.

İLGİLİ MEVZUAT:
2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun "İlk derece mahkemesi olarak Danıştayda görülecek davalar" başlıklı 24. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde, Bakanlıklar ile kamu kuruluşları veya kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarınca çıkarılan ve ülke çapında uygulanacak düzenleyici işlemlere karşı açılacak iptal ve tam yargı davalarının ilk derece mahkemesi olarak Danıştay tarafından karara bağlanacağı kuralı yer almaktadır.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İdari dava türleri ve idari yargı yetkisinin sınırı" başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde, iptal davalarının idari işlemler hakkında yetki, şekil, sebep, konu ve maksat yönlerinden biri ile hukuka aykırı olduklarından dolayı menfaatleri ihlal edilenler tarafından açılacağı; "Dilekçeler üzerine ilk inceleme" başlıklı 14. maddesinin 3. fıkrasının (c) bendinde, dava dilekçesinin, davacının dava açma ehliyeti olup olmadığı yönünden inceleneceği;  "İlk inceleme üzerine verilecek karar" başlıklı 15. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde, davacının, iptali istenen işlem yönünden dava açma ehliyetinin bulunmaması halinde davanın reddine karar verileceği kuralları hüküm altına alınmıştır.
Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'nın 13. maddesinde,  temel hak ve hürriyetlerin, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabileceği, bu sınırlamaların Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve laik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı,  38. maddesinin 1. fıkrasında "Kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz” denilerek suçun kanuniliği; 3. fıkrasında da “Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur”  ifadesine yer verilerek cezanın kanuniliği ilkesi güvence altına alınmış, 7. fıkrasında ise ceza sorumluluğunun şahsiliği ilkesi vurgulanmıştır.
213 sayılı VUK'un "Bilgi Verme" başlığını taşıyan 148. maddesinde, kamu idare ve müesseseleri, mükellefler veya mükelleflerle muamelede bulunan diğer gerçek ve tüzel kişilerin, Maliye Bakanlığının veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanların isteyecekleri bilgileri vermeye mecbur oldukları, 149. maddesinde ise, kamu idare ve müesseseleri (Kamu hizmeti ifa eden kurum ve kuruluşlar dâhil) ile gerçek ve tüzel kişilerin vergilendirmeye ilişkin olaylarla ilgili olarak Maliye Bakanlığı ve vergi dairesince kendilerinden yazı ile istenecek bilgileri belli fasılalarla ve devamlı olarak yazı ile vermeye mecbur oldukları, 152/A maddesinde de Maliye Bakanlığı Gelir İdaresi Başkanlığı veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanların, usulüne uygun olarak yürürlüğe girmiş uluslararası anlaşmalarda yer alan bilgi değişimi hükümleri çerçevesinde, Maliye Bakanlığınca tespit edilecek usullere göre Kanun'un 1. maddesinde belirlenen şümulle sınırlı olmaksızın bilgi toplayabileceği hükmüne yer verilmiştir.

Aynı Kanun'un 227 ila 231. maddelerinde, ispat edici kağıtlara ilişkin olarak belli şekil şartlarını ihtiva etmeyen belgelerin vergi hukuku açısından hiç düzenlenmemiş sayılacağı ve bu Kanuna göre kullanılan ve Maliye Bakanlığına kanunla verilen yetkiye dayanılarak kullanma zorunluluğu getirilen belgelerin,  kanunda öngörülen zorunlu bilgileri içermemesi durumunda düzenlenmemiş sayılacağı; anılan Kanun'un 230. maddesinde, faturada yer alması zorunlu olan asgari bilgilerin sayıldığı, buna göre düzenlenme tarihi, seri ve sıra numarası gibi maddede sayılan zorunlu unsurlardan herhangi birinin bulunmaması halinde o belgenin hukuken geçersiz olacağı; aynı Kanun'un, "Defter ve Vesikaları Muhafaza" başlıklı 253. maddesinde, "bu kanuna göre defter tutmak mecburiyetinde olanlar, tuttukları defterlerle üçüncü kısımda yazılı vesikaları, ilgili bulundukları yılı takip eden takvim yılından başlayarak beş yıl süre ile muhafaza etmeye" mecbur oldukları;  256. maddesine göre, muhafazası ve ibraz edilmesi gereken her türlü defter ve belgelerin muhafaza süresi olan 5 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde yetkili makam ve memurların talebi üzerine incelemeye arz edilmesinin zorunlu olduğunun, aynı Kanun'un 256. maddesinde, geçen maddelerde yazılı gerçek ve tüzel kişiler ile mükerrer 257. madde ile getirilen zorunluluklara tabi olanlar, muhafaza etmek zorunda oldukları her türlü defter, belge ve karneler ile vermek zorunda bulundukları bilgilere ilişkin mikro fiş, mikro film, manyetik teyp, disket ve benzeri ortamlardaki kayıtlarını ve bu kayıtlara erişim veya kayıtları okunabilir hale getirmek için gerekli tüm bilgi ve şifreleri muhafaza süresi içerisinde yetkili makam ve memurların talebi üzerine ibraz ve inceleme için arz etmek zorunda oldukları, bu zorunluluğun Maliye Bakanlığınca belirlenecek usule uygun olarak, tasdike ve 3568 sayılı Kanun'un 8/A maddesi uyarınca düzenlenecek katma değer vergisi iadesine dayanak teşkil eden rapora konu hesap ve işlemlerin doğrulanması için gerekli kayıt ve belgelerle sınırlı olmak üzere, bu hesap ve işlemlere doğrudan ya da silsile yoluyla taraf olanlara, defter ve belgelerinin tetkiki amacıyla yeminli mali müşavirler ve serbest muhasebeci mali müşavirler tarafından yapılan talepler için de geçerli olduğu, mükerrer 257. maddesinin 1. fıkrasının (4) numaralı bendinde, bu Kanun'un 149

. maddesinin 1. fıkrasının (4) numaralı bendinde, bu Kanun'un 149. maddesine göre devamlı bilgi vermek zorunda olanlardan istenilen bilgiler ile vergi beyannameleri ve bildirimlerin, şifre, elektronik imza veya diğer güvenlik araçları konulmak suretiyle internet de dâhil olmak üzere her türlü elektronik bilgi iletişim araç ve ortamında verilmesi, beyanname ve bildirimlerin yetki verilmiş gerçek veya tüzel kişiler aracı kılınarak gönderilmesi hususlarında izin vermeye veya zorunluluk getirmeye, beyanname, bildirim ve bilgilerin aktarımında uyulacak format ve standartlar ile uygulamaya ilişkin usul ve esasları tespit etmeye, bu zorunluluğu beyanname, bildirim veya bilgi çeşitleri, mükellef grupları ve faaliyet konuları itibarıyla ayrı ayrı uygulatmaya Maliye Bakanlığının yetkili olduğu hükmü yer almış, mükerrer 355. maddesinin 1. fıkrasında da, Kanun'un 86., 148., 149., 150., 256. ve 257. maddelerinde yer alan zorunluluklar ile mükerrer 257. madde hükmü uyarınca getirilen zorunluluklara uymayanlara özel usulsüzlük cezası kesileceği hükme bağlanmıştır.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Davalı idarenin ehliyete ilişkin itirazı yerinde görülmemiştir.
 Dava konusu tebliğ, ülke çapında uygulanmakla Danıştay Kanunu'nun 24. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendi kapsamında değerlendirilecek  genel düzenleyici işlem niteliğini haiz olduğundan dava konusu edilemeyeceğine ilişkin davalı idare itirazına itibar edilmemiştir.
Davacı, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'nun Ticari Amaçlı Hizmet Verenler Yer Sağlayıcı Listesi'nde olduğundan davanın esasına ilişkin olarak "yer sağlayıcı" kapsamında hukuki değerlendirme yapılması gerektiği sonucuna varılmıştır.
Dava konusu Genel Tebliğ'in;
 "Amaç ve kapsam" başlıklı 1. maddesinin iptali istemine ilişkin olarak, vergiye uyum düzeyinin ve kayıt dışı ekonomi ile mücadelede etkinliğin artırılmasına hizmet etmek amacıyla vergi kanunları çerçevesinde vergiye tabi olay ve bu olaya ilişkin işlemlerin kavranabilmesinin büyük önemi haiz olduğu, bu kapsamda, internet ortamında yayımlanan ilanlara yönelik bazı bilgilerin alınmasına ilişkin usul ve esasların belirlenmesinin bu Tebliğin amaç ve kapsamını oluşturduğu düzenlenmiş olup, günümüzde bilgi ve iletişim teknolojilerinin hızla gelişmesiyle birlikte, internet üzerinden sağlanan e-ticaret platformlarının aynı hızla yaygınlaştığı, kayıt dışı işlem yapılma ihtimalinin de yüksek olduğu göze alındığında, vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin saptanabilmesi önem arz etmekte olup bunun için de ekonomik faaliyetlerin kayıt altına alınması açısından internet ortamında yayımlanan bir kısım bilgilerin vergi idaresi ile paylaşılmasına ilişkin düzenlemeler getirilmesi zorunluluğu dikkate alındığında anılan madde bakımından  hukuka aykırı bir durum tespit edilmemiştir.
"Yasal düzenlemeler" başlıklı 2. maddesinin iptali istemine ilişkin olarak; dava konusu düzenleyici işleme dayanak alınan yasal düzenlemelere yer verilmiş olup beyan edilen vergilerin doğruluğunun denetlenmesinden ve kayıt dışı ekonomik faaliyetin kayıt altına alınmasından sorumlu Maliye Bakanlığına, 213 sayılı Kanunun  149 ve mükerrer 257. maddesinin 4. maddesi ile tanınan yetkilere istinaden düzenleme yapılmasında hukuka uyarlık bulunmadığından söz edilemeyecektir.

"Yasal düzenlemeler" başlıklı 2. maddesinin iptali istemine ilişkin olarak; dava konusu düzenleyici işleme dayanak alınan yasal düzenlemelere yer verilmiş olup beyan edilen vergilerin doğruluğunun denetlenmesinden ve kayıt dışı ekonomik faaliyetin kayıt altına alınmasından sorumlu Maliye Bakanlığına, 213 sayılı Kanunun  149 ve mükerrer 257. maddesinin 4. maddesi ile tanınan yetkilere istinaden düzenleme yapılmasında hukuka uyarlık bulunmadığından söz edilemeyecektir.
"Tanımlar ve kısaltmalar"  başlıklı 3. maddesinin iptali istemine ilişkin olarak; (a) bendinde geçen aracı hizmet sağlayıcıları, (b) bendinde  yer alan banka, (c) bendinde yer alan Başkanlık (e) bendinde  yer alan ödeme hizmeti, (f) bendinde yer alan ödeme kuruluşu, (g) bendinde yer alan sosyal ağ sağlayıcı, (ğ) bendinde yer alan taşınır, (h) bendinde yer alan taşınmaz, (j) bendinde yer alan Yer sağlayıcının dayanak yasal maddelere uygun tanımlandığı, (ç) bendinde yer alan BTRANS teriminin dava konusu Genel  Tebliğ'in 9. maddesi ile Tebliğ'in  hükümlerini yürütmekle görevli kılınan Hazine ve Maliye Bakanlığı'na ait bağlı kuruluş olan Gelir İdaresi Başkanlığı'na ait bir  sistem olduğu, (ı)bendinde yer alan TCKN, (i) bendinde yer alan VKN ve (k) bendinde yer alan YKN kısaltmalarının kullanılan yaygın kısaltmalar olduğu dikkate alındığında, dava konusu Tebliğ'in  anılan maddesinin iptalini gerektirir bir husus tespit edilememiştir.
 "Sürekli bilgi verme zorunluluğu getirilenler ve bildirilecek bilgiler" başlıklı 4. maddesinin,

"Sürekli bilgi verme zorunluluğu getirilenler ve bildirilecek bilgiler" başlıklı 4. maddesinin,
 1. fıkrasının iptali istemine ilişkin olarak; taşınır ve taşınmazlar ile mal ve hizmetlerin alınması, satılması veya kiralanmasının temin edilmesine yönelik olarak verilen ilanların yayımlanmasına aracılık eden  davacının da dahil olduğu yer sağlayıcılara takvim yılının birer aylık süreleri içerisinde gerçekleştirmiş oldukları söz konusu işlemlere yönelik (a) bendinde, verilen hizmetin sağlandığı internet adres veya adreslerini, (b) bendinde ise  hizmet verilen gerçek ya da tüzel kişilere ait ad soyad/unvan, TCKN/YKN/VKN bilgileri ile işyeri adres bilgilerini elektronik ortamda bu Tebliğin 5. maddesinde açıklanan yöntemle Başkanlık sistemlerine bildirmek zorunluluğu getirilmiş olup  günümüzde elektronik ticaretin hızla gelişmesi ve beraberinde getirdiği kayıt dışı işlem yapılma ihtimalinin yüksek olduğu da göz önüne alındığında, ekonomik faaliyetlerin kayıt altına alınması açısından elektronik ticarete ilişkin bir kısım bilgilerin vergi idaresi ile paylaşılması gerektiği, zira, Ba-Bs formları ile diğer mükelleflerden yapılan alım ve satıma ilişkin bilgiler, alım satım yapılan mükelleflerin ad, soyad, unvanları, işlem tutarları düzenli olarak vergi idaresine bildirildiği  çeşitli kamu kurum ve kuruluşlarına, bankalara, diğer gerçek ve tüzel kişilere, işlemin tarafı olmamalarına rağmen 213 sayılı Kanunun 148 ve 149. maddeleri kapsamında vergi güvenliğini sağlama amacına yönelik olarak yazıyla ya da devamlı surette bilgi verme yükümlülüğü getirildiği, böylece nihayeten verginin doğruluğunun tespiti ve kayıt dışı ekonominin kayda alınması amacına yönelik olarak, vergi idaresine, tarafların veya üçüncü kişilerin rızası bulunmasa da kişisel verilerin aktarılmasının söz konusu olduğu, dava konusu Genel Tebliğ'in 4. maddesinin 1. fıkrasının (a) ve (b) bendinde istenilen bilgilerin,  elektronik ticaretteki vergi kayıp ve kaçağının önlenmesi amacına uygun, ölçülü ve sınırlı olduğu göze alındığında, dava konusu Tebliğ'in bu kısımlarında da  hukuka aykırılık saptanmamıştır.

Değinilen fıkranın (c) bendinde ise hizmet verilenler adına gerçekleştirilen taşınır, taşınmaz, mal ve hizmet satış/kiralama işlemlerine ilişkin her bir tahsilat veya satış işlemi tutarı ve tarihi ile tahsil edilen tutarların aracılık hizmeti verilenlere ödenmesine ilişkin banka hesap bilgilerinin elektronik ortamda bu Tebliğin 5. maddesinde açıklanan yöntemle Başkanlık sistemlerine bildirmek zorunluluğu getirilmiş olup dava dilekçesinde davacının  internet üzerinden üçüncü kişilere ilan yayımlama imkanı tanındığı,  söz konusu internet sitesinde, emlaktan vasıtaya, iş makinalarından hayvanlar alemine birçok konuya ilişkin ilan yayımlandığı ve ilan hizmetlerinin bir tanıtım işi olduğu, bunun herhangi bir gazete sayfasının çevrimiçi hale gelmesinden farklı olmadığı, söz konusu ilanlarda sadece ürün bilgisi, satıcının beyan ettiği ad ve soyadı, sabit/mobil telefon numarası, adres gibi bilgilerin yer aldığı, bu şekilde alıcı ve satıcıların birbirine ulaştığı, ilan sahipleri ile müşterilerin kendisi üzerinden vergiyi doğuran işleme taraf olmadığı, ilandaki bilgiler doğrultusunda potansiyel alıcı ve satıcılar arasında telefon yoluyla ya da yüz yüze görüşme ve pazarlık sonrasında  alım-satım veya kiralamanın tamamen internet sitesi haricinde gerçekleştiği, ilanına yer verilen vasıta veya gayrimenkulün vergiyi doğuran ya da vergi ile ilişkili bir işleme konu olup olmadığı hakkında bir bilgileri bulunmadığı gibi işlemlere aracılık etme fonksiyonundan da söz edilemeyeceği, kiralama ya da satışın gerçekleşip gerçekleşmediği ya da hangi bedelden gerçekleştiği hakkında bilgilerinin bulunmadığı yönündeki iddiaları dikkate alındığında, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'nun Ticari Amaçlı Hizmet Verenler Yer Sağlayıcı Listesi'nde yer alan ve internet sitesinin incelenmesinden iddia ettiği şekilde alıcı-satıcıların veya kiracı-kiralayanın  birbirlerini bulmasına yönelik ilan faaliyeti yürüttüğü anlaşılan davacıya ilan sunma hizmeti kapsamında yedinde yer almayan ve (c) bendinde sayılan bilgileri  bildirim zorunluluğu getirilemeyeceği açık olup davalı idarece her ne kadar davacının yedinde olmayan bilgilerden sorumlu tutulamayacağı iddia edilmiş ise de sözü edilen bent böyle bir yoruma izin de vermediği de dikkate alındığında sözü edilen bendin hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmıştır.
 Öte yandan, belirtilen fıkranın (ç) bendinde de Başkanlık (Tanımlar başlıklı 3. maddede Gelir İdaresi Başkanlığı olduğu belirtilen)  tarafından belirlenecek diğer bilgilerin elektronik ortamda bu Tebliğin 5. maddesinde açıklanan yöntemle Başkanlık sistemlerine bildirilmesi zorunlu  kılınmıştır.