muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2022/3483, Karar No: 2024/1898, Tarih: 30.04.2024

Dava konusu düzenlemede; yazılı olarak kurulan sözleşmelerde, kimlik belgelerinin yakın alan iletişimi yöntemi ile alınacağı, ibraz edilen kimlik belgesinin uygun tipte olmaması halinde ise, kimliğin doğrulanmasına ilişkin hususların teyit edilmesi ve başvuru sahibinin açık rızasının alınarak kişinin yüzü ile birlikte kimliğinin ön ve arka tarafının kamera önünde gösterileceği kuralına yer verildiği,  diğer bir deyişle, anılan maddeye göre, ya NFC özelliğine sahip kimlik ile ya da (NFC yöntemini destekleyen kimliğin bulunmaması halinde) açık rıza ile görüntü vermek suretiyle, yazılı şekilde abonelik sözleşmesinin kurulabileceği, TC vatandaşlarının yüzde doksanına yakının NFC ile uyumlu kimlik belgesine sahip olduğu, dolayısıyla başvuru sahiplerinin NFC yöntemine uygun kimlik belgesi edininceye kadar, eski kimlik belgeleriyle hukuki işlem tesis edebilmeleri mümkün ise de, NFC ile uyumlu olmayan kimlik belgesi ile başvuru yapılması halinde görüntü alınacağına ilişkin dava konusu düzenlemenin, kimliklerin tamamının NFC ile uyumlu hale gelmesinden sonra, hukuken uygulanabilirliğinin kalmayacağı, öte yandan, dava konusu düzenlemeye göre, abonelik sözleşmesi yapılabilmesinin, yalnızca "açık rıza ile görüntü alınması" koşuluna bağlanmış olmayıp, başvuru sahiplerinin her zaman kimliklerini yenilemek suretiyle görüntü vermelerine gerek kalmadan yeni kimlikleri ile başvuru yapabilecekleri, dolayısıyla haberleşme özgürlüğünün kısıtlandığından söz edilemeyeceği, açık rızanın, kişinin belirli bir konuda bilgilendirilmesinin ardından hiçbir müdahaleye maruz kalmadan özgür iradesi sonucu oluşan olumlu irade beyanını ifade etmekte olup, bir rızanın açık rıza olarak değerlendirilebilmesi için kişinin neye rıza gösterdiği ve rızasının sonuçları hakkında bilgi sahibi olmasının gerektiği, bilgilendirmenin, veri işleme ile ilgili bütün konularda açık ve anlaşılır biçimde ve mutlaka verinin işlenmesinden önce yapılmasının gerektiği, diğer yandan, kişilerin, veri işleme faaliyetlerini istediği zaman durdurma veya sonlandırma hakkına sahip oldukları, dolayısıyla, açık rızanın tek  taraflı bir hukuki işlemle, her zaman geri alınabileceği, rızanın geri alınması durumunda, geri alma işleminin ileriye yönelik sonuçlar doğurması sebebiyle, geri alma tarihine kadar yapılmış olan işlemlerin hukuka aykırılığından söz edilemeyecek ise de, geri alma beyanının veri sorumlusuna ulaştığı andan itibaren açık rızaya dayalı olarak gerçekleştirilmekte olan tüm faaliyetlerin, veri sorumlusu tarafından durdurulmasının gerektiği, ancak yukarıda da belirtildiği üzere rızasını geri alan abonelerin, NFC ile uyumlu kimlik belgeleri ile her zaman abonelik sözleşmesi yapmak üzere başvuruda bulunabilecekleri anlaşılmaktadır.

Bu durumda, davalı idare savunmasında belirtilen, "2022 yılı itibariyle ülke vatandaşlarının sahip olduğu kimlik belgelerinin  çoğunun NFC ile uyumlu hale geldiği"ne yönelik veri de dikkate alındığında, "kimlik belgesinin NFC 'ye uyumlu olmaması halinde, kişinin açık rızasının alınması koşulu ile kimliğinin ve üzerindeki bilgilerin doğruluğunun teyidi ile kişinin görüntüsünün alınması" uygulamasının, sahte veya tahrif edilmiş kimlik kullanılarak abonelik sözleşmesi kurulmasının önüne geçilmesi amacıyla getirildiği,  buna göre kişilerin ya  NFC ile uyumlu kimlik belgesi sahibi olmalarının ya da açık rıza onayı ile kimliklerini doğrulamak amaçlı görüntü vermelerinin gerekeceği, kamu yararına uygun bulunan düzenlemede Kişisel Verileri Koruma Kanununa da aykırılık  bulunmadığı   sonucuna varılmıştır.	
	Elektronik Haberleşme Sektörüne İlişkin Tüketici Hakları Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik'in 9. maddesi ile, Elektronik Haberleşme Sektörüne İlişkin Tüketici Hakları Yönetmeliği'nin 12. maddesine eklenen 10 ve 11 numaralı fıkraya yönelik inceleme;
	 Değişiklik Yönetmeliği'nin 9. maddesi ile Tüketici Hakları Yönetmeliğ'nin 12. maddesine eklenen dava konusu 10. fıkrada; "İşletmeci ile abone arasında belirlenen taahhüt süresi yirmi dört ayı geçemez"  düzenlemesine yer verilmiş olup, davacı tarafından; taahhüt süresinin 24 ayı aşmayacağına ilişkin olarak  getirilen düzenlemenin, kurumsal aboneleri kapsamaması gerektiği, kurumsal abonelerin yapılarının ve ihtiyaçlarının farklı olduğu iddia edilmektedir.
	5809 sayılı Kanunun 6. maddesinde Kurumun görev ve yetkileri  sayılmış,  Kanunun 3. maddesinde de; a) Abonenin: Bir işletmeci ile elektronik haberleşme hizmetinin sunumuna yönelik olarak yapılan bir sözleşmeye taraf olan gerçek ya da tüzel kişiyi, cc) Kullanıcının: Aboneliği olup olmamasına bakılmaksızın elektronik haberleşme hizmetlerinden  yararlanan gerçek veya tüzel kişiyi, jj) Son kullanıcının: Elektronik haberleşme hizmeti ve/veya elektronik haberleşme şebekesi sağlamayan gerçek veya tüzel kişileri, uu)  Tüketicinin: Elektronik haberleşme hizmetini ticari veya mesleki olmayan amaçlarla kullanan veya talep eden gerçek veya tüzel kişiyi ifade ettiği düzenlenmiştir.
	5809 sayılı Kanun'un 6. maddesinin (c) bendinde yer alan; Kurumun abone, kullanıcı, tüketici ve son kullanıcıların hakları ile kişisel bilgilerin işlenmesi ve gizliliğin korunmasına ilişkin gerekli düzenlemeleri ve denetlemeleri yapmak görev ve yetkisinin bulunduğuna dair hüküm uyarınca, davalı idarenin, bu görev ve yetkisini kullanırken, abone/ticari abone ayrımı yapmaksızın, tüm abonelerin haklarına yönelik düzenlemeler yapabileceği, ticarî (kurumsal) abonelerin de 5809 sayılı Kanun kapsamında bulundukları ve hukukî güvenlik ilkesi kapsamında davalı idarenin hukukî koruması altında bulundukları açıktır.

Bu itibarla; davalı idarenin, "Abone, kullanıcı, tüketici ve son kullanıcıların” haklarını korumak için genel kriterler ile uygulama usul ve esaslarını belirleme ve ikincil düzenleme yapma  yetkilerini haiz olduğu,  uzun süreli taahhütlü aboneliklerin, tüketicileri bir işletmeciye bağlı kılıp, bu durumdan tüketicilerle birlikte sektörel rekabetin de olumsuz etkilenebileceği,  düzenlemenin EECC ve AB ülke uygulamaları ile uyumlu olduğu dikkate alındığında, 12. maddenin 10. fıkrasında yer alan düzenlemede hukuka ve mevzuata  aykırılık görülmemiştir.
	Değişiklik Yönetmeliği'nin 9. maddesi ile Tüketici Hakları Yönetmeliğ'nin 12. maddesine eklenen dava konusu 11. fıkrada; " İnternet erişim hizmetlerinde sözleşme özetinde yer alan ilgili adreste sunulacak hizmete ilişkin duyurulan veri hızları da dikkate alınarak Kurum tarafından belirlenecek Adrese Dayalı İnternet Hız Ölçümlerine ilişkin düzenlemelerde tespit edilen kriterlerin sağlanamaması halinde; abone tarafından cihazın kalan bedeli hariç herhangi bir cayma bedeli ödenmeksizin taahhütlü abonelik feshedilebilir." kuralına yer verilmiştir.

Davacı tarafından; 12. maddeye eklenen 11. fıkrada, adrese dayalı internet hız ölçümlerine ilişkin düzenlemelerin davalı idarece belirleneceği ifade edilmiş ise de, şimdiye dek,  bu düzenlemelerin içeriğinin nasıl olacağına dair herhangi bir düzenlemenin yapılmadığı, süreci ve hükümleri belirli olmayan bir uygulama üzerinden aboneye cayma bedelsiz fesih hakkının verilmesinin hukuki güvenlik ve belirlilik ilkelerine aykırı olduğu, yapılan düzenlemenin sektörel uygulamalarla da uyuşmadığı, yapılacak tespitlerde internet erişim hizmetlerinde sözleşme özetinde yer alan veri hızlarının da dikkate alınacağı düzenlenmiş ise de, abonelerin paket tercihlerinin değişimlerinde sözleşme değişikliği yapılmadığı, dolayısıyla abonenin sözleşmeyi imzaladığı tarihteki hızında, yine kendi talebi ile düşüş veya artış yönlü bir değişiklik yaşandığında, maddenin lafzı itibarıyla karmaşa oluşacağı, bu süreçte abone tarafından kullanılmakta olan hizmetin hız ölçümünün ve tespitinin kimin tarafından yapılacağı, hangi zaman kesitinde, hangi oransal farkın makul görüleceği, bu durumun kaç kez oluşmasının tespiti geçerli kılacağı gibi hususların da önem taşıdığı ve dikkate alınmasının gerektiği,  dava konusu düzenlemenin bu hali ile aboneyi korumaktan ziyade aboneden kaynaklı olabilecek hususlar sebebiyle işletmeciyi cezalandıracak nitelikte olduğu, ayrıca, maddede abone tarafından cihazın kalan bedeli hariç herhangi bir cayma bedeli ödenmeksizin taahhütlü aboneliğin feshedilebileceğinin düzenlendiği, oysa, işletmecilerin cihaz dışında birçok ücret kaleminin olabildiği, sınırlı sayıda ücret kalemlerinin belirlenmesi şeklindeki düzenleme yönteminin sektörün yetkilendirme ve ürün çeşitliliğine uygun nitelikte olmadığı,  dava konusu fıkranın, kalan cihaz ücreti ile birlikte tarife ücreti dışında diğer işletmeci alacaklarının da tahsil edilmesine imkân verecek şekilde düzenlenmesinin gerektiği   iddia edilmektedir.

Davalı idareye iletilen şikayet ve bazı kurumlara ait yazılarda, sabit/mobil internet hizmet kalitesi ile ilgili olarak, sözleşmede belirlenen hızın tüketicilere sunulamadığı, bağlantı ve hizmet kalitesinin düşüklüğüne ilişkin problemlerin yaşandığı, sözleşmelerin sonlandırılmak istenmesi durumunda da, taahhütlü hizmetler açısından cayma bedelleri ile karşı karşıya kalındığının ifade edilmesi üzerine, ülkemizin ulusal genişbant stratejisinde belirlenen bağlanabilirlik hedeflerine ulaşmasına katkı sağlanması, rekabetin arttırılması, tüketici mağduriyetlerinin giderilmesi ve şeffaflığın sağlanması amacıyla, tüketicilerin yararlandıkları hizmetin hızına ilişkin hız ölçümü yapmalarına ve hizmetin belirlenen seviyede olmaması halinde cayma bedeli ödenmeksizin fesih hakkı tanınmasına imkan  veren, Adrese Dayalı İnternet Hizmet Kalitesi Ölçümüne ilişkin dava konusu düzenlemenin yapıldığı, bu durumun, tüketicinin haklarını kullanabilmesine imkan tanıması yanında, Türk Ticaret Kanunu hükümleri  uyarınca, basiretli bir tacir gibi davranma yükümlülüğü olan işletmecinin, aboneleri mağdur etmemek için gerekli tedbirleri alma sorumluluğunun bir gereği olduğu, nitekim davalı idare savunmasında da, dava konusu düzenleme ile işletmeciden beklenenin, akdedilen sözleşme kapsamında üstlenen edimlerin gereği gibi temini, bu sağlanamıyor ise tüketiciler lehine bir dengenin getirilmesi olduğunun ifade edildiği, bu kapsamda, "Adrese Dayalı İnternet Hız Ölçümlerine ilişkin düzenlemelerde tespit edilen kriterlerin sağlanamaması halinde; abone tarafından cihazın kalan bedeli hariç herhangi bir cayma bedeli ödenmeksizin taahhütlü aboneliğin feshedilebileceği" kuralı ile de, tüketicinin gereği gibi sunulmayan bir hizmet sonucu, ilgili taahhütten ve taahhüt kapsamındaki yükümlülüklerden, belirli koşulların sağlanması halinde cayma bedelsiz çıkabilmesinin sağlandığı, anılan düzenlemenin tüketici hak ve menfaatine olduğu, uluslararası ülke uygulamalarında ve düzenleyici işlemlerinde de benzer düzenlemelerin yer aldığı tespit edildiğinden, Yönetmeliğin 12. maddesine eklenen 11. fıkrada hukuka ve dayanağı mevzuata aykırılık görülmemiştir.
	Elektronik Haberleşme Sektörüne İlişkin Tüketici Hakları Yönetmeliği'nin, Tüketici Hakları Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik”in 10. maddesi ile değişik 17. maddesine yönelik inceleme;

Davacı tarafından; Tüketici Hakları Yönetmeliğin 17.  maddesinde yapılan değişiklik ile, alacaklı ile borçlu arasındaki sözleşmesel ilişkilere aboneliğin sonlandırılması bakımından müdahale edilerek, Borçlar Kanununun 26. maddesinde düzenlenen sözleşme özgürlüğüne aykırı hareket edildiği, yapılan düzenleme ile, kuvvetli bir şüphenin bulunması halinde hizmetin kısıtlanması veya durdurulması imkanının ortadan kaldırılarak, hizmetin mutad kullanım düzeyinin çok üzerinde olduğunun tespiti durumunda aboneye bilgi verilerek hizmetin kısıtlanabileceği veya durdurulabileceği,  bilgi vermenin mümkün olmadığı ve kısa sürede müdahale edilmesi gereken hallerde, aboneye bilgi verme yükümlülüğünün aranmayabileceğinin düzenlendiği, hukuka aykırı bir faaliyetin varlığı konusunda kuvvetli bir şüphenin bulunması halinin kısıtlama/durdurma sebebi olarak düzenlenmemiş olmasının kamu yararı amacı taşımadığı, 17. maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde, faturanın son ödeme tarihinde ödenmemesi halinde, hizmetin sunumunun öncelikle kısıtlanabileceği, bilahare durdurulabileceğinin düzenlendiği, bu düzenleme ile işletmelerin tahsilat sürecine ölçüsüz şekilde müdahale edildiği, abonenin ödeme eğilimine göre hattın direk durdurulması gereken durumlar olabileceği gibi, ürünün özelliği sebebiyle kısıtlamanın mümkün olmadığı hallerin de olabileceği, düzenlemenin işletmeciye hiç bir hareket alanı bırakmadığı, 17. maddenin 2. fıkrasında hizmetin kısıtlanması ve durdurulmasının tanımının yapılmasının, sektörde teknoloji ve ürün yelpazesinin sürekli değişmesi sebebiyle  gelişmelerin gerisinde kalma sonucunu doğuracağı, 17. maddesin 3. fıkrasının (a) bendinde belirtilen "hizmetin kısıtlama veya durdurulma gerekçesi ve kriterleri" ibaresinin açık olmadığı, kriterlerin neler olduğunun ve nasıl, hangi şartlar altında belirleneceğinin belirsiz olduğu, ayrıca bilgilendirme yöntemlerinin kısa mesaj, arama, sesli yanıt sistemi ile sınırlandırıldığı, bu durumun tüketici yararına olmadığı, Yönetmeliğin 17. maddesinin 3. fıkrasına eklenen  (b) bendinin kanuni dayanağının bulunmadığı, nitekim düzenleme yapılan alanın, elektronik haberleşme hizmetlerinin sunumuna değil, işletmecilerin ticari kararları ile yönettiği tahsilat riski yönetimine ilişkin olduğu, aboneye ücret yansıtılmaksızın hizmetin kısıtlı olarak sunulmaya devamı hususunun, ulaşılmak istenen amaç için elverişli, gerekli ve ölçülü olmadığı, düzenleme ile, tahsilat süreçlerinin kısaltılmasının amaçlandığı, ancak tahsilat sürecinin kısaltılması ile abone ile iletişim kurma süresi de kısalacağından, ödeme güçlüğü içerisindeki aboneye etkin bir borç hatırlatma sürecinin işletilemeyeceği, bayram, kandil gibi dönemlerde abonelerin iletişiminin tümüyle kesilmemesi için hatların durdurulmasına yönelik esnek uygulamaların yapılamayacağı, bu durumun tüketici yararına olmadığı, 17. maddenin 3. fıkrasının (c) bendinde olduğu gibi ücret kalemlerinin sınırlı sayıda belirlenmesinin, ürün çeşitliliği karşısında kabul edilebilir olmadığı, 3

. maddenin 3. fıkrasının (c) bendinde olduğu gibi ücret kalemlerinin sınırlı sayıda belirlenmesinin, ürün çeşitliliği karşısında kabul edilebilir olmadığı, 3. fıkranın (d) bendindeki "abonenin ispatlanabilir irade beyanını alma" hususunun kamu, resmi ve yerel yönetimler için uygulanamayacağı, zira yetkili kişiden belge alınması ve bunun her bir abone için ayrı ayrı yapılmasının fiilen imkansız olduğu, (e) bendinde yer alan, hizmetin kısıtlanması veya durdurulmasına ilişkin somut kıstasların işletmecinin internet sayfasında yayımlanacağına dair düzenlemenin, aboneler için anlamlı olmayıp, "somut kıstaslar" ifadesinin de belirsiz olduğu, bilgilerin paylaşılmasının, süreci suistimal etmek isteyen kişilerin işlerini kolaylaştıracağı  iddia edilmektedir.

5809 sayılı Kanunun "İlkeler” başlıklı 4. maddesinin birinci fıkrasında; İlgili merciler  tarafından elektronik haberleşme hizmetinin sunulmasında ve bu hususta yapılacak düzenlemelerde göz önüne alınacak ilkeler arasında  (b) tüketici hak ve menfaatlerinin gözetilmesi sayılmış, Kanunun 6. maddesinin 1. fıkrasında; "...(c) abone, kullanıcı, tüketici ve son kullanıcıların hakları ile kişisel bilgilerin işlenmesi ve gizliliğinin korunmasına ilişkin gerekli düzenlemeleri ve denetlemeleri yapmak,...(j) Kullanıcılara ve erişim kapsamında diğer işletmecilere uygulanacak tarifelere, sözleşme hükümlerine teknik hususlara ve görev alanına giren diğer konulara ilişkin genel kriterler ile uygulama usul ve esaslarını belirlemek" Kurumun görev ve yetkileri arasında sayılmış, "Hizmet Kalitesi” başlıklı 52. maddesinde; ... (5) Kurumun, faturaların gönderimi, faturalarda bulunması gereken hususlar, ayrıntılı faturaların düzenlenmesi ile abone tarafından faturaların ödenmemesi halinde hizmetin kesilmesinde  uygulanacak işlemleri ve bu maddeye ilişkin usul ve esasları belirleyeceği kurala bağlanmış olup, abone tarafından faturaların ödenmemesi halinde hizmetin kesilmesinde uygulanacak işlemlere ilişkin usul ve esasların düzenlenmesi konusunda,  davalı Kuruma yetki verildiği görülmüştür.
	Elektronik Haberleşme Sektörüne İlişkin Tüketici Hakları Yönetmeliğinin "Hizmetin kısıtlanması ve durdurulması" başlıklı 17. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendinde (Değişik:RG-18/1/2022-31723) Hizmetin Kısıtlanmasının: Abone hattının acil arama hizmeti ve işletmeci müşteri hizmetleri numarası hariç olmak üzere, giden aramalara ve kısa mesajlara kapatılması şeklinde, internet erişim hizmetlerinde, internet bağlantı hızının düşürülmesi veya asgari olarak abonenin borcunu ödemesine imkân verecek şekilde bazı internet sayfalarına erişim sağlanması, (b) bendinde de, Hizmetin Durdurulmasının: Abone hattının, acil arama hizmeti hariç olmak üzere, gelen ve giden aramalar ile kısa mesajlara kapatılması ve internet erişim hizmetlerinin durdurulması şeklinde uygulanabileceği kurala bağlanmıştır.

Uyuşmazlıkta, davalı Kuruma iletilen tüketici şikâyetlerinde ve kamu kurum ve kuruluşlarının yazılarında "tüketicilerin borçlu olmaları nedeniyle hizmetin kısıtlandığı dönemde almadıkları hizmetin ücretlendirildiği ve yüklü miktarlarla yasal takibe maruz kaldıkları" nın belirtilmesi nedeniyle, davalı idarece Kanun ile verilen görev ve yetkiler çerçevesinde tüketici hak ve menfaatlerinin korunmasını teminen ilgili alanda düzenleme yapıldığının anlaşıldığı, abonenin, hizmetin kısıtlı sunulduğu dönemde arama yapamadığı, SMS gönderemediği veya düşük hızda internet aldığı dikkate alındığında, tarifesinde tanımlı olan haklarını kullanamadığı, bu kısıtlı hizmet sunumunda abonenin tarife ücretinin belirlenmesinin, tüketicinin bilgilendirilmesi, hak ve menfaatlerinin korunması amacını taşıdığı, öte yandan, dava konusu düzenlemede; işletmeciye  ücretsiz hizmet sunulması yönünde bir yükümlülük getirilmesinin değil, alternatif sunulmasının söz konusu olduğu, nitekim, hizmetin kısıtlanması halinde yansıtılacak ücret (kısıtlamanın başladığı tarihi takip eden ilk fatura kesim tarihine kadar) belirlenmekte, akabinde hizmetin durdurulabileceği, hizmeti durdurmak istemeyen işletmeci için de, kısıtlı hizmet sunumuna ücret yansıtılmaksızın devam edilebileceği yönünde bir seçenek sunulduğu, bu şekilde, hizmetin kısıtlanması veya durdurulmasına yönelik farklı uygulamaların da önüne geçilerek sektörde yeknesaklığın da sağlandığı tespit edilmiş olup, Kanunla tanınan  görev ve yetki çerçevesinde, abonelerin almadıkları bir hizmet  dolayısıyla ücretlendirilmelerinin önüne geçilmesine yönelik dava konusu düzenlemenin, sektördeki işletmeci uygulamaları, sektörün özellikleri ve AB düzenlemeleri göz önünde bulundurulmak suretiyle belirlendiği anlaşıldığından, anılan düzenlemede hukuka aykırılık görülmemiştir.	
	Elektronik Haberleşme Sektörüne İlişkin Tüketici Hakları Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik”in 10. maddesi ile, Elektronik Haberleşme Sektörüne İlişkin Tüketici Hakları Yönetmeliği'nin 17. maddesinin (3) numaralı fıkrasına eklenen (c) bendinde;  "Faturanın son ödeme tarihinde ödenmemesi nedeni ile hizmetin durdurulması durumunda, hizmetin durdurulduğu tarihten itibaren aboneye cihaz ücreti ve telsiz kullanım/ruhsatname ücreti hariç herhangi bir hizmet bedeli yansıtılmaz. Ödeme yapıldıktan sonra en geç yirmi dört saat içinde hizmetin sunumuna devam edilir."  kuralına yer verilmiştir.

Dava konusu düzenlemede, fatura ödenmemesi nedeniyle hizmetin durdurulması halinde aboneye cihaz ücreti ve telsiz kullanım/ruhsatname ücreti hariç, herhangi bir hizmet bedeli yansıtılmayacağının kurala bağlanmış olması sebebiyle, anılan düzenlemenin, işletmecinin tahakkuk etmiş alacaklarını talep etmesine veya söz konusu alacaklara ilişkin yasal yollara başvurmasına engel teşkil etmediği veya işletmecinin doğmuş alacaklarına müdahale olarak yorumlanamayacağı, diğer yandan, elektronik haberleşme hizmetine ilişkin borcunu ödemeyen abonenin, hizmetin durdurulduğu dönemde, mobil ödeme hizmeti kanalı ile yeni bir işlem yapamayacak olmasının 6493 sayılı Kanun'a aykırılık oluşturduğundan da söz edilemeyeceği, nitekim, yasal borcunu ödemeyen ve hizmeti mevzuata uygun olarak durdurulmuş  olan abonenin borcunu ödememesinden kaynaklanan durdurma işleminin doğal bir sonucu olarak temel elektronik haberleşme hizmetini kullanamayacağı gibi mobil ödeme hizmetini de kullanamayacağı sonucuna varıldığından, söz konusu düzenlemede hukuka ve mevzuata aykırılık görülmemiştir.
	Yönetmeliğin 17. maddesinin 3. fıkrasına eklenen (d) bendinde;  Faturanın son ödeme tarihinde ödenmemesine rağmen, hizmeti kısıtlamaksızın veya durdurmaksızın devam etmek isteyen işletmecinin, her fatura dönemi için ayrı ayrı olacak şekilde ancak gerekli bilgilendirmeyi yaptıktan sonra abonenin ispatlanabilir irade beyanını alarak hizmet sunumuna ve ücret tahakkukuna devam edebileceği düzenlenmiştir. 	
Davacı tarafından; söz konusu düzenlemenin, işletmecilerin tahsilat riski aksiyonlarına orantısız bir müdahale olup, operasyonel olarak uygulanabilir gözükmediği, düzenlemenin öncelikle tüketici ve kamu menfaatine aykırılık teşkil ettiği, bir kamu hizmeti olan haberleşme hizmetinin sunumuna devam edilebilmesi için her dönem ayrı ayrı olacak şekilde irade beyanı  alınmasının, hizmetin sunumuna orantısız bir külfet getirerek sıklıkla kesintiye uğramasına neden olacağı ve işletmeciye olduğu kadar tüketiciye de fayda sağlamaktan uzak olduğu iddia edilmektedir.

Uyuşmazlıkta, dava konusu madde hükmü ile getirilen "aboneden onay alınması" uygulamasının, "Faturanın son ödeme tarihinde ödenmemesine rağmen hizmeti kısıtlamaksızın veya durdurmaksızın devam etmek isteyen işletmeci" için söz konusu olduğu, tüketicinin faturasını ödememesine karşın hizmet sunulmaya devam edilmesinin ise, işletmecinin tercihine bırakıldığı, tahsilat risk operasyonlarına müdahale edilmediği, işletmeci tarafından bu yönde bir tercih yapılması halinde, borçlu olan abonenin borcunun artmaya devam edebileceği de dikkate alındığında, söz konusu sürece bir onay mekanizmasının konularak tüketicinin bilgilendirilmesi ve irade beyanının alınmasının uygun görüldüğü, dolayısıyla işletmecinin iradesiyle başlayıp borçlunun onayı ile sonuçlanacak şekilde kurgulanan düzenlemenin, davacının ticari riskini yönetme hakkına orantısız-müdahale olarak değerlendirilemeyeceği,  ayrıca, düzenlemede, abonelerin her fatura dönemi için  ayrı ayrı olacak şekilde ispatlanabilir irade beyanlarının alınması kurala bağlanmış olup, irade beyanlarının alınmasına yönelik herhangi bir yöntemin belirlenmediği, işletmecilerin, abonelerin irade beyanlarının ispatlanabilir olması koşuluyla sesli, yazılı ve benzeri biçimlerde alınabileceği anlaşıldığından,  dava konusu düzenlemede tüketici ve kamu menfaatine aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.	
	Yönetmeliğin 17. maddesinin 3. fıkrasının (e) bendinde;  Abonenin faturasını ödememesi nedeni ile hizmetin kısıtlanması ve durdurulması süreçleri ile ilgili ayrı ayrı olacak şekilde, ödenmemiş fatura adedi ve gecikme süresi gibi hizmetin kısıtlanması veya durdurulması sürecini başlatan somut kıstasların, bu madde kapsamında düzenlenen diğer hususlarla birlikte kolay erişilebilir bir şekilde işletmeci internet sayfasında yer alacağı düzenlenmiştir.
	Davacı tarafından; söz konusu düzenlemede yer alan "somut kıstaslar" ifadesinin belirsiz olduğu, fiili duruma uygun olmadığı iddia edilmektedir.