muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/1033, Karar No: 2024/2093, Tarih: 16.04.2024

İNCELEME VE GEREKÇE	: 
	İLGİLİ MEVZUAT : 
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İdari dava türleri ve idari yargı yetkisinin sınırı" başlıklı 2. maddesinin 1/a bendinde, idari dava türleri arasında sayılan iptal davası; idari işlemler hakkında yetki, şekil, sebep, konu ve maksat yönlerinden biri ile hukuka aykırı olduklarından dolayı iptalleri için menfaatleri ihlal edilenler tarafından açılan dava olarak tanımlanmıştır. 
Anılan Kanun'un "Dilekçeler üzerine ilk inceleme" başlıklı 14. maddesinin 3/c bendinde; dava dilekçesinin, ehliyet yönünden de inceleneceği belirtilmiş, "İlk inceleme üzerine verilecek karar" başlıklı 15. maddesinin 1/b bendinde de; 14. maddenin 3/c bendine aykırılığın mevcut olması durumunda davanın reddine karar verileceği kurala bağlanmıştır.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME  	:
İdari işleme karşı açılan iptal davasındaki ehliyet kavramı, bir yandan "davada taraf olma ve dava açabilme ehliyeti"ni, diğer yandan da "subjektif ehliyet" denilen menfaat ihlalini içermektedir. Menfaat ihlali, dava açmada genel kural olan hak ihlalinin istisnasıdır. Menfaat ihlalinin yeterli görülmesi, 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 125. maddesinde ifadesini bulan, "İdarenin her türlü eylem ve işlemlerine karşı yargı yolu açıktır." hükmünün geniş bir uygulama alanı bulmasını sağlamaktadır. 
İdarenin hukuka uygun davranmasını sağlayan en önemli denetim araçlarından olmakla birlikte, her idari işleme karşı herkes tarafından iptal davası açılmasının idari işlemlerde istikrarsızlığa neden olmaması ve idarenin işleyişinin bu yüzden olumsuz etkilenmemesi için, dava konusu edilecek işlem ile dava açacak kişi arasında belli ölçüler içinde menfaat ilişkisi bulunmasını yasa koyucu öngörmektedir.
İptal davasında aranan menfaat ilişkisinin; meşru, kişisel ve güncel (aktüel) olması gerekmektedir. Bu nedenle, bir idari işlemin yargı yeri önüne götürülebilmesi için onunla davacı arasında var olduğu anlaşılan ve yeterli sayıldığı kabul edilen bir ilgi veya ilişki, menfaat ihlali için yeterlidir. Meşru menfaat; "hukuksal bir durumdan çıkan ya da hukuksal bir duruma dayanan menfaat"i, kişisel menfaat; "ihlalin yöneldiği menfaatin kişiselliğini", güncel (aktüel) menfaat de; "iptal davasının açıldığı zaman ve karara bağlanırken menfaatin varlığını" ifade etmektedir. Dolayısıyla, olmayan menfaate dayanılarak iptal davası açılması hukuken mümkün değildir.
Davacının, dava açma ehliyetinin bulunup bulunmadığı saptanırken, iptal davasının genel amacının yanı sıra dava konusu idari işlemin niteliğine bakılarak menfaat ilgisinin olaya özgü değerlendirilmesi gerekmektedir.
Dava konusu edilen düzenlemeyle, kıyafet noktasında Emniyet Genel Müdürlüğü  personelinin kılık ve kıyafetine düzenleme getirilmiş olup;  davacı, davaya konu ettiği kıyafet değişikliğine ilişkin düzenleme ile  değişen hukuki durumun tarafı ya da yararlananı olmadığından, olayda güncel, kişisel ve meşru bir menfaat ilişkisinin bulunduğunun kabulüne olanak bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU	:

Dava konusu edilen düzenlemeyle, kıyafet noktasında Emniyet Genel Müdürlüğü  personelinin kılık ve kıyafetine düzenleme getirilmiş olup;  davacı, davaya konu ettiği kıyafet değişikliğine ilişkin düzenleme ile  değişen hukuki durumun tarafı ya da yararlananı olmadığından, olayda güncel, kişisel ve meşru bir menfaat ilişkisinin bulunduğunun kabulüne olanak bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU	: 
Açıklanan nedenlerle;
1. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 15/1(b) maddesi uyarınca, DAVANIN EHLİYET YÖNÜNDEN REDDİNE,
2. Aşağıda dökümü yapılan ...-TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına, davacının adli yardım istemi kabul edildiğinden, adli yardım kararından dolayı ertelenmiş olan yargılama giderlerinin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 339. maddesinin 1. fıkrası uyarınca karar kesinleştiğinde davacıdan tahsili için müzekkere yazılmasına,
3. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 16/04/2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/2251, Karar No: 2024/804, Tarih: 16.04.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2023/2251
Karar	No : 2024/804                                                                       
TEMYİZ EDEN (DAVALI) : … Valiliği/…	  
VEKİLİ : Av. …
DİĞER DAVALI : … Bakanlığı
VEKİLİ : Huk. Müş. …
KARŞI TARAF (DAVACI)	: …
İSTEMİN KONUSU : Danıştay Altıncı Dairesinin 10/02/2022 tarih ve E:2019/2536, K:2022/1327 sayılı kararının davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesine ilişkin kısmının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacının maliki olduğu yapı hakkında Mersin Valiliği Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünce verilen … tarih ve … sayılı riskli yapı kararı ile bu kararın dayanağı olan 6306 sayılı Kanunun Uygulama Yönetmeliği'nin 15. maddesinin 2. fıkrasında yer alan "bu değerde gözetilerek oybirliğiyle anlaşmaya çalışılır" ibaresi, 15/(A) maddesinin 11. fıkrasındaki "yapılan sözleşmeyi ve yapılacak uygulamaların gerektirdiği diğer belgeleri" ibaresi ile "şartsız ve şerhsiz" ibarelerinin iptali istenilmiştir.
             Daire kararının özeti: Danıştay Altıncı Dairesinin 10/02/2022 tarih ve E:2019/2536, K:2022/1327 sayılı kararıyla;
6306 sayılı Kanunun Uygulama Yönetmeliği'nin 15. maddesinin 2. fıkrası ile 15/A maddesinin 11. fıkrasındaki dava konusu ibareler yönünden karar verilmesine yer olmadığına, dava konusu Mersin Valiliği Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünün … tarih ve … sayılı riskli yapı tespiti işlemi yönünden davanın reddine, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca belirlenen 4.500,00 TL vekalet ücretinin davalı idarelerden alınarak davacıya verilmesine, 4.500,00 TL vekalet ücretinin ise davacıdan alınarak davalı idarelere verilmesine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Davalı idarelerden Mersin Valiliği tarafından, Daire kararının davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesine ilişkin kısmında hukuka uygunluk bulunmadığı ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Davacı tarafından, savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin kabulü ile Daire kararının davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesine ilişkin kısmının bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	2577 sayılı Kanun'un 49. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde; temyiz incelemesi sonunda Danıştayın, kararda yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan maddi hatalar ile düzeltilmesi mümkün eksiklik veya yanlışlıklar varsa kararı düzelterek onayacağı, hükmüne yer verilmiştir.
Aynı Kanun'un 31. maddesi ile yargılama giderleri konusunda atıfta bulunulan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 323. maddesinde; vekille takip edilen davalarda kanun gereğince takdir olunacak vekalet ücretinin yargılama giderlerinden olduğu hükme bağlanmıştır.

Aynı Kanun'un 31. maddesi ile yargılama giderleri konusunda atıfta bulunulan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 323. maddesinde; vekille takip edilen davalarda kanun gereğince takdir olunacak vekalet ücretinin yargılama giderlerinden olduğu hükme bağlanmıştır.
	Temyizen incelenen uyuşmazlıkta; iptali istenen Yönetmelik maddeleri yönünden dava hakkında karar verilmesine yer olmadığı kararı verildiği ve bu karara bağlı olarak davacı lehine vekalet ücretine hükmedildiği, ancak davacının yargılama süreci boyunca  kendisini vekille temsil ettirmediği anlaşılmaktadır.
	Bu durumda, davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesine gerek bulunmadığı halde, temyize konu kararda, "...4.500,00 TL vekalet ücretinin davalı idarelerden alınarak davacıya verilmesine,..." ifadesine yer verilerek davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesinde isabet bulunmamaktadır. 
	Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda, temyize konu kararın hüküm fıkrasındaki, "4. ...4.500,00 TL vekalet ücretinin davalı idarelerden alınarak davacıya verilmesine,..." ifadesi çıkartılmak suretiyle kararın düzeltilmesi gerekmektedir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1.Danıştay Altıncı Dairesinin 10/02/2022 tarih ve E:2019/2536, K:2022/1327 sayılı kararının temyize konu davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesine ilişkin kısmının yukarıda belirtildiği şekilde düzeltilerek ONANMASINA, 
2.Kesin olarak, 16/04/2024 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.
KARŞI OY 
X-  Danıştay Altıncı  Dairesince, yargılama süreci boyunca kendisini vekille temsil ettirmeyen davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekmektedir.
Bu haliyle, temyize konu kararda, davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesinde hukuka uyarlık bulunmamaktadır.
Her ne kadar  2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "Temyiz incelemesi üzerine verilecek kararlar" başlıklı 49. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde temyiz incelemesinde Danıştayın, kararda yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan maddi hatalar ile düzeltilmesi mümkün eksiklik veya yanlışlıklar varsa kararı düzelterek onayacağı hükmüne yer verilmiş ise de; yargılama süreci boyunca kendisini vekille temsil ettirmeyen davacı lehine vekalet ücretine hükmedilip edilmeyeceği, anılan Kanun'un 49. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi uyarınca kararın düzeltilerek onanmasını gerektiren, "yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan maddi hata ile düzeltilmesi mümkün eksiklik veya yanlışlık" kapsamında maddi hata olarak değerlendirilebilecek bir husus olmayıp, anılan maddenin 2. fıkrasının (b) bendi uyarınca kararın bozulmasını gerektiren "hukuka aykırılık" kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinden, vekalet ücreti hakkında da davanın esası hakkında karar vermeye yetkili ve görevli olan Danıştay Altıncı Dairesince karar verilmesi gerekmektedir.
Açıklanan nedenle, davalı idarenin temyiz isteminin kabulü ile temyize konu Daire kararının davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesine ilişkin kısmının bozulması gerektiği oyuyla, karara katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2023/2964, Karar No: 2024/793, Tarih: 16.04.2024

"İçtihat Metni"
                      T.C.
           D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2023/2964
Karar	No : 2024/793                                                                       
TEMYİZ EDEN (DAVALI) : … Bakanlığı
VEKİLİ : Huk. Müş. …
KARŞI TARAF (DAVACILAR): 1-  … Televizyonculuk ve Medya Hizmetleri AŞ 
		     2- … Net AŞ
VEKİLLERİ: Av. …, Av. …, Av. …
İSTEMİN KONUSU : Danıştay Onuncu Dairesinin 09/05/2023 tarih ve E:2019/12787, K:2023/2466 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. 
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: 22/10/2019 tarih ve 30926 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 10. maddesinin 2. fıkrasının iptali istenilmiştir.
              Daire kararının özeti: Danıştay Onuncu Dairesinin 09/05/2023 tarih ve E:2019/12787, K:2023/2466 sayılı kararıyla; 
5224 sayılı Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılması ile Desteklenmesi Hakkında Kanun'un "Amaç" başlıklı  1. ve 2. maddesi, 3 . maddesinin 1. fıkrasının (n) bendi, 4. maddesinin 1. fıkrası, 7., 13. ve  Geçici 4. maddesi ile 10/07/2018 tarih ve 30474 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin "Sinema Genel Müdürlüğü" başlıklı 284. maddesine yer verilerek;
Anayasa'nın 124. maddesinde, Cumhurbaşkanı, bakanlıklar ve kamu tüzelkişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve Cumhurbaşkanlığı kararnamelerinin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla, yönetmelikler çıkarabileceği hükmüne yer verildiği,
Buna göre, idari teşkilat yapısı içinde yer alan Bakanlıklar ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, görev alanlarına ilişkin olarak ve yönetmelik, yönerge, tebliğ, genelge ve talimat gibi çeşitli adlar altında düzenleme yapabildikleri,
Bu düzenlemeler arasında uyulması gereken "normlar hiyerarşisi" kuramına göre, hukuk düzeninin, farklı kademede yer alan Anayasa, kanun, yönetmelik ve diğer düzenleyici işlemlerden oluşan birçok normu içerdiği ve her normun geçerliliğini bir üst basamakta yer alan normdan  aldığı,	normlar hiyerarşisine göre kanundan sonra gelen yönetmelik, genelge, tebliğ, talimat gibi düzenlemelerin ancak kanunda verilmiş olan hakkın kullanılmasının açıklanması ile ilgili olacağı, bu metinlerde kanun ile verilmiş olan hakkı genişletici veya daraltıcı mahiyette hükümlere yer verilemeyeceğinin hukukun genel ilkelerinden olduğu,
İdare Hukukunda "yetki"nin, idareye Anayasa ve yasalarla tanınmış olan karar alma gücünü ifade ettiği, idari işlemin en temel unsurunu oluşturan "yetki"nin, kanuni idare ilkesinin bir gereği olarak yasayla hangi makama verilmiş ise ancak onun tarafından kullanılabileceği; kural olarak "yetkisizlik kural, yetkili olmanın istisna" olduğu,

İdare Hukukunda "yetki"nin, idareye Anayasa ve yasalarla tanınmış olan karar alma gücünü ifade ettiği, idari işlemin en temel unsurunu oluşturan "yetki"nin, kanuni idare ilkesinin bir gereği olarak yasayla hangi makama verilmiş ise ancak onun tarafından kullanılabileceği; kural olarak "yetkisizlik kural, yetkili olmanın istisna" olduğu,
Öte yandan; Anayasa'nın "Temel hak ve hürriyetlerin sınırlanması" başlıklı 13. maddesinde, temel hak ve hürriyetlerin, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabileceği; bu sınırlamaların, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağının hükme bağlandığı; "Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti" başlıklı 26. maddesinde, herkesin, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahip olduğu; bu hürriyetlerin kullanılmasının, millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği, Cumhuriyetin temel nitelikleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünün korunması, suçların önlenmesi, suçluların cezalandırılması, Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması, başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi amaçlarıyla sınırlanabileceği; düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usullerin kanunla düzenleneceğinin kurala bağlandığı; "Bilim ve sanat hürriyeti" başlıklı 27. maddesinde, herkesin, bilim ve sanatı serbestçe öğrenme ve öğretme, açıklama, yayma ve bu alanlarda her türlü araştırma hakkına sahip olduğunun belirtildiği; "Basın hürriyeti" başlıklı 28. maddesinde de, basının hür olduğu, sansür edilemeyeceği, basın hürriyetinin sınırlanmasında, Anayasa'nın 26. ve 27.  maddelerinde yer verilen hükümlerinin uygulanacağının kural altına alındığı,
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 29/03/2005 tarih ve Başvuru No:40287/98 sayılı Alınak - Türkiye kararında, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin ifade özgürlüğüne ilişkin 10. maddesinin, özellikle bilgi ve fikir edinme ve yayma özgürlüğü kapsamında, kültürel, siyasi ve sosyal bilgi ve fikirlerin değiş tokuşuna katılma fırsatı yaratan sanatsal ifade özgürlüğünü de içerdiği, sanat eserleri yaratan, sergileyen veya dağıtan kişilerin demokratik bir toplum için büyük önem taşıyan fikir ve görüşlerin yayılmasına katkıda bulunduğunun ifade edildiği,

Anayasa Mahkemesinin 12/11/2014 tarih ve Başvuru No:2013/1461 sayılı kararında da, ifade özgürlüğünün, insanın serbestçe haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, anlatabilmesi, savunabilmesi, başkalarına aktarabilmesi ve yayabilmesi anlamına geldiği;  bu kapsamda sanatsal ifadelerin de Anayasa'nın 26. ve 27. maddelerinin koruması altında olduğunun ifade edildiği,
Yukarıda yer verilen Anayasa hükümlerinden ve  Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ile Anayasa Mahkemesi kararlarından, sinema filmlerinin de ifade özgürlüğü kapsamında yer aldığının, buna bağlı olarak sınırlandırılmasının ancak kanunla mümkün olduğunun anlaşıldığı,
5224 sayılı Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılması ile Desteklenmesi Hakkında Kanun'un 4., 7., 13. ve geçici 4. maddesine dayanılarak hazırlandığı belirtilen ve 22/10/2019 tarih ve 30926 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren  "Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik"te genel olarak, sinema sektörünün güçlendirilmesi, desteklenmesi amacına yönelik olarak kayıt ve tescile esas olacak şekilde sinema filmlerinin değerlendirilmesi ve sınıflandırılması konusunda davalı Bakanlığın görev, yetki ve sorumluluğunun düzenlendiği, bu kapsamda Bakanlığın ilgili birimince yapılacak değerlendirme ve sınıflandırma esasları ile bu incelemeler  sonrasında uygun bulunan veya istenilen gerekli düzeltmeleri yapılan filmlerin kayıt ve tescilinin yapılması, değerlendirme ve sınıflandırma sonucunda filmlerin taşıması gereken işaret veya ibarelerin tespiti, bu şekilde belirlenen taşınması zorunlu olan işaret veya ibarelerin her türlü tanıtım ve gösterim alanında ve taşıyıcı materyal üzerinde kullanılmasına yönelik denetimlerin ve bu zorunluluğa uyulmadığı takdirde uygulanacak yaptırımlara ilişkin usul ve esasların kural altına alındığı; davacılar tarafından iptali istenilen Yönetmeliğin 13. maddesinin 2. fıkrasında ise, sinema salonlarında ilk kez ticari dolaşıma girecek değerlendirme ve sınıflandırması yapılmış sinema filmlerinin, gösterime girdiği tarihten itibaren ücretli yayın yapılan kablo, uydu, karasal, internet ve diğer ortamlarda beş ay geçmeden, ücretsiz yayın yapılan uydu, karasal, internet ve diğer ortamlarda ise altı ay geçmeden ticari amaçla yayınlanamayacağının veya umuma iletilemeyeceğinin kurala bağlandığı,

Yukarıda yer verilen mevzuat hükümlerinin incelenmesinden; davalı Bakanlığın, ülke içinde üretilen veya ithal edilen sinema filmlerinin ticarî dolaşıma veya gösterime sunulmadan önce, gösterim ve iletim biçimleri dikkate alınarak kayıt ve tescile de esas olacak şekilde kamu düzeni, genel ahlâk ile küçüklerin ve gençlerin ruh sağlığının korunması, insan onuruna uygunluk ve Anayasada öngörülen diğer ilkeler doğrultusunda denetlenmesi, değerlendirilmesi ve sınıflandırılması, zorunlu tutulan işaret ve ibarelerin değerlendirme ve sınıflandırma sonrasında her türlü tanıtım ve gösterim alanında ve taşıyıcı materyal üzerinde kullanılmaması veya yanıltıcı şekilde kullanılması halinde mahallin mülki idare amiri tarafından yapılacak denetim ve uygulanacak yaptırımlar konusunda düzenleme yapmaya yetkili olduğu hususunda tereddüt bulunmamakta ise de; dava konusu düzenlemenin, davalı idarece değerlendirme ve sınıflandırması yapılmış ve sinemada ilk kez gösterime girecek sinema filmlerinin, sinema dışındaki diğer mecralarda belli bir süre geçmeden ticari amaçla yayınlanamayacağına veya umuma iletilemeyeceğine yönelik olduğu, bu hususun ise davalı idareye 5224 sayılı Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılması ile Desteklenmesi Hakkında Kanun ile tanınan sinema filmlerinin değerlendirilmesi, sınıflandırılması ile zorunlu tutulan işaret ve ibarelerin kullanımının  denetimine ilişkin olarak verilen yetkinin dışında kaldığı anlaşıldığından, dava konusu düzenlemede yetki unsuru yönünden hukuka uyarlık bulunmadığı,
Diğer taraftan, her ne kadar davalı idarece 10/07/2018 tarih ve 30474 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin "Sinema Genel Müdürlüğü" başlıklı 284. maddesinde yer verilen hükümlerin, idarelerini dava konusu düzenlemeyi yapma konusunda yetkili kıldığı iddia edilmekte ise de; anılan Kararname hükümlerinin de davalı idareye ifade özgürlüğü kapsamında yer alan sinema filmlerinin yayınlanacağı mecraları kısıtlama ve sinema dışında diğer mecralardaki yayın hizmetlerini düzenleme konusunda yetki vermediği görüldüğünden, davalı idarenin bu iddiasına itibar edilmediği gerekçesiyle dava konusu düzenlemenin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davalı idare  tarafından, Sinema Genel Müdürlüğünün görev ve yetkilerinin 10/07/2018 tarih ve 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin 284. maddesinde düzenlendiği, söz konusu Kararname'nin 284. maddesinin 1. fıkrasının (b) beninde; “Sinema sektörüne ilişkin yatırım destek ve tanıtım faaliyetlerini koordine etmek ve bu alandaki kültür mirasımızın gelecek kuşaklara aktarılmasını sağlamak”, (8) bendinde; “Sinema sektöründe mesleki standartlar ile çalışma koşullarını belirlemek ve bu esaslar doğrultusunda belgelendirme ve denetim faaliyetlerini yürütmek”, (h) bendinde; “Sinema sektöründe yapım, dağıtım ve gösterime ilişkin eğitim programları hazırlamak, uygulamak ve uygulanmasını sağlamak; sinema filmleri ile görsel-işitsel yapımları üretenler ve dağıtanlar ile gösterimin yapıldığı alan ve mekânlara izin belgeleri vermek ve bu mekânları denetlemek” hükümlerinin yer aldığı, aynı maddenin 1. fıkrasının (a) bendi ise, Sinema Genel Müdürlüğüne, “74/7/2004 tarihli ve 5224 sayılı Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılması ile Desteklenmesi Hakkında Kanun ile Bakanlığa verilen görevleri yürütmek” görevinin verildiği, diğer taraftan, 30/01/2019 tarih ve 30671 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 18/01/2019 tarih ve 7163 sayılı Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılması ile Desteklenmesi Hakkında Kanunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 14/7/2004 tarih ve 5224 sayılı Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılması ile Desteklenmesi Hakkında Kanun'un bazı maddelerinde düzenlemeler yapıldığı, bu değişiklikler ile Türk sinemasında Devlet desteği ile sağlanan gelişme ve büyümenin sürdürülebilir hale getirilebilmesi için uygulanmakta olan destek mekanizmasının yenilenmesi, çeşitlendirilmesi ile eser sayısı ve niteliğinde artış oluşturacak, üretilen eserlerin daha fazla seyirciyle buluşması ve sinema sektörünü stratejik bir sektör haline getirilmesinin amaçlandığı, 5224 sayılı Kanun'un “Amaç” başlıklı 1

. maddesi dikkate alındığında açıkça görüleceği üzere, yasa koyucunun sinema sektörünün tüm bileşenlerini gözeterek düzenleme yaptığını ve sektörünün gelişimini sürdürebilir kılmanın ve güçlendirmenin esas olduğunun görüleceği, burada temel amacın, ulusal sinemanın güçlendirilebilmesi için sinema filmlerinin seyirci ile buluştuğu birinci ve en temel mecra olan sinema salonlarının korunması, yerli film üretiminin desteklenmesi ve sinemaya giden kişi sayısının artırılması olduğu, nitekim, Kanunla tanınan Bakanlığın sinema üretiminde, dağıtımında, gösteriminde, desteklenmesinde ve sınıflandırılmasında düzenleyici yetkiye sahip kamu idaresi olması yetkisiyle sinema sektöründe yer alan paydaşların menfaatlerini koruyacak nitelikte tedbir alınarak sinema filmlerinin gösterimi hususunda düzenlemenin getirildiği, amacın sinema sektörünü korumak olduğu,  düzenlemenin ticari gösterime ilk kez sinema salonlarında girecek sinema filmleri için getirildiği, bu bağlamda, daha önce film yapımcılarının sinema salonlarında gösterimi yapılmadan ilgili platformlarda filmlerini yayınlamasının ya da önce ilgili platformlarda yayınlayıp daha sonra sinema salonlarında gösteriminin yapılmasının önünde herhangi bir engel bulunmadığı, bu açıdan değerlendirildiğinde herhangi bir sözleşme özgürlüğü kısıtlamasının mevzu bahis olmadığı ileri sürülmektedir.