muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/3126, Karar No: 2024/2438, Tarih: 29.04.2024

Anayasa'nın 73’üncü maddesinin dördüncü fıkrasına göre, “Bakanlar Kurulu (21/01/2017 tarih ve 6771 sayılı Kanunun 16’ıncı maddesiyle, bu fıkrada geçen ‘Bakanlar Kurulu’ ibaresi ‘Cumhurbaşkanı’ olarak değiştirilmiştir), kanunun belirttiği alt ve üst sınırlar içinde değişiklik yapabilecek, ancak bu sınırları aşacak biçimde herhangi bir düzenleme getiremeyecektir. Bakanlar Kuruluna verilebileceği belirtilen bu yetki istisnai bir yetkidir. Vergilendirmede esas kural, vergilerin kanunla konulup, kaldırılması ve değiştirilmesidir. Dolayısıyla, bu konularda yukarı ve aşağı sınırları belirleme yetkisi kanun koyucuya aittir. Bu sınırlar içinde değişiklik yapma yetkisi ise kanunun öngörmesi koşuluyla Bakanlar Kuruluna verilebilir” (AYM, 30/12/2015, E.2014/183, K.2015/122). 
Çerçevesi Anayasa ile belirlenmiş olan bu yetki, “‘koşullu ve sınırlı bir yetki’dir.  Verginin yasallığı ilkesinin zedelenmesine yol açacak ve yasama yetkisinin yürütme organına devri sonucunu doğuracak şekilde yürütme organına sınırsız bir yetki verilmesi kabul edilemez”(AYM, 29/01/2014, E.2013/66, K.2014/19).
5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu’nun 11’inci maddesinin birinci fıkrasında, kurum kazancının tespitinde hangi indirimlerin yapılmasının kabul edilmeyeceği sayılarak belirtilmiş; fıkranın (i) bendiyle, Cumhurbaşkanına bent kapsamındaki gider ve maliyet unsurları toplamının %10’unu aşmamak üzere oran belirleme yetkisi verilmiştir. Cumhurbaşkanına iki tür yetki verilmiştir. İlki; yasada belirlenen üst sınır olan %10 oranını aşmamak üzere oran belirleme, ikincisi ise; bu sınır içinde belirlenecek oranı sektörler itibarıyla farklılaştırma. Ayrıca, bendin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye Maliye Bakanlığı yetkili kılınmıştır.
Bu kural, 1/1/2013 tarihinde yürürlüğe girmiş olsa da doğrudan uygulanabilir niteliği olan bir kural değildir; oran belirleninceye kadar uygulama alanı bulmamıştır. Diğer bir deyişle, yabancı kaynak kullanımında finansman gider kısıtlamasının uygulanması/belirlilik kazanması, 5520 sayılı Kanunun 11’inci maddesinin birinci fıkrasının (i) bendi kapsamında gider ve maliyet unsurları toplamının indirimi kabul edilmeyecek kısmının tespitine bağlıdır. Yaklaşık dokuz yıl gibi uzun bir süreden sonra 03/02/2021 tarihli Cumhurbaşkanı Kararı ile oran belirlenmiş ve 1/1/2021 tarihinden itibaren başlayan vergilendirme dönemi kazançlarına uygulanmak üzere yürürlüğe girmiştir.

5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu’nun 11’inci maddesinin birinci fıkrasında, yasa koyucu, “kanuni bir oran” belirleme yerine “üst sınır” belirleyerek bu sınır aşılmamak üzere oranın belirlenmesini Cumhurbaşkanına bırakmıştır. Diğer bir anlatımla Kanunda oran belirlenerek bu oranda yine Anayasa’nın 73. maddesinin dördüncü fıkrasında öngörülen “kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde”  kalınan bir yetki verilmesi söz konusu değil; "yapılan gider ve maliyet unsurları toplamının %10'unu aşmamak üzere Cumhurbaşkanınca kararlaştırılan kısmı" şeklinde sadece bir üst sınır/oran belirleyerek düzenleme yapmıştır. Giderlerin bir kısmının kazançtan indirilmesinin kabul edilmemesi aynı zamanda giderin bu kısmının vergilendirmeye tabi tutulacağı anlamına gelmektedir. Belirtilen yetkinin kullanılması halinde, belirlenecek oranda kurum kazancından yapılacak gider kısıtlanması, vergiyi etkileyecek, çoğalacaktır. İndirimi kabul edilmeyecek tutarın bu şekilde belirlenmesi, “matrah tespitinde” etkili olmaktadır.  
Bu bakımdan, davada uygulanacak yasa kuralı olan 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu’nun 11’inci maddesinin birinci fıkrasının (i) bendinin Cumhurbaşkanına yetki veren kural yönünden; Anayasa'nın 2, 7 ve 73. maddelerindeki hukuk devleti, yasama yetkisinin devredilmezliği, verginin kanuniliği,  yürütme organına sınırlı koşullu yetki verilebilmesine ilişkin anayasal ilkelere  aykırı olduğu ve iptali için Anayasa Mahkemesi'ne başvurulması gerektiği sonucuna varılmıştır. 
Esasa Gelince;

Bu bakımdan, davada uygulanacak yasa kuralı olan 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu’nun 11’inci maddesinin birinci fıkrasının (i) bendinin Cumhurbaşkanına yetki veren kural yönünden; Anayasa'nın 2, 7 ve 73. maddelerindeki hukuk devleti, yasama yetkisinin devredilmezliği, verginin kanuniliği,  yürütme organına sınırlı koşullu yetki verilebilmesine ilişkin anayasal ilkelere  aykırı olduğu ve iptali için Anayasa Mahkemesi'ne başvurulması gerektiği sonucuna varılmıştır. 
Esasa Gelince; 
Finansman gider kısıtlamasında oran belirlenmesine dair 3/2/2021 tarih ve 3490 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı 4/2/2021 tarih ve 31385 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanmıştır. Bu Kararın 1/1/2021 tarihinden itibaren başlayan vergilendirme dönemi kazançlarına uygulanmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe gireceği hükme bağlanmıştır. Buna göre, davalı idarenin savunmasında da belirtildiği gibi, dönem sonu itibarıyla kullanılan yabancı kaynakları öz kaynaklarını aşan işletmelerde, 1/1/2013 tarihinden itibaren sağlanan yabancı kaynaklara ilişkin olarak mahiyet ve tutar itibarıyla 1/1/2021 tarihinden itibaren kesinleşen gider ve maliyet unsurları %10 kısıtlamasına tabi tutulacaktır. Nitekim, Cumhurbaşkanı Kararının uygulanması açıklamalarını içeren 18 No’lu Tebliğ ile Kurumlar Vergisi Kanunu'nun “Kabul edilmeyen indirimler” başlıklı 11’inci maddesinin birinci fıkrasının (i) bendinde yer alan finansman gider kısıtlamasına ilişkin düzenleme 1/1/2013 tarihinden itibaren yürürlüğe girmiş olduğu belirtilerek bu tarihten itibaren (bu tarih dahil) sağlanan finansman hizmetleri veya akdedilen kredi sözleşmeleri nedeniyle oluşan finansman giderleri, 3/2/2021 tarih ve 3490 sayılı Cumhurbaşkanı Kararıyla 1/1/2021 tarihinden itibaren başlayan vergilendirme dönemlerine uygulanmak üzere yürürlüğe giren finansman gider kısıtlamasının hesabında dikkate alınacağı öngörülmüştür. Ayrıca, henüz 2021 vergilendirme dönemi sona ermeden oranın belirlendiği ve Kararda 2021 vergilendirme döneminde uygulanmak üzere yürürlüğe girdiğinin açıkça belirtildiği ileri sürülebilirse de, durumlarını oranın belirlenmediği önceki kurala göre belirleyen vergi yükümlüleri için 4/2/2021 tarihinden 1/1/2021 tarihine kadar da geriye doğru uygulanma söz konusudur.

Hukuk güvenliğinin sağlanması, hukuk devletinin ön koşullarından olup bunun için hukuki belirlilik ve hukuki öngörülebilirliğin sağlanması gerekmektedir. Yukarıda belirtildiği gibi belirlilik,  bireylerin hukuk kurallarını önceden bilmeleri, tutum ve davranışlarını bu kurallara göre güvenle belirleyebilmeleri anlamını taşımaktadır (AYM, 15/05/2019, E.2017/135, K.2019/35, § 22). “Vergi güvensiz bir sisteme dönüşmemelidir” (AYM, 20/3/2008,  E.2004/94, K.2008/83). Hukuk güvenliğinin sağlanması, bu doğrultuda hukuk kurallarının geleceğe yönelik öngörülebilir belirlemeler yapılabilmesine olanak verecek kurallar içermesini gerekli kılar. Geriye dönük düzenlemelerle kişilerin haklarının hukuki istikrar ve güvenlik ilkesi gözetilmeden kısıtlanması hukuk devleti ilkesiyle bağdaşmaz  (AYM, 9/2/2012, E.2010/93, K.2012/20). 1/1/2013 tarihinde yürürlüğe girmiş olan 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu’nun 11’inci maddesinin birinci fıkrasının (i) bendine göre 3/2/2021 tarihine kadar oran belirlenmediğinden vergi yükümlüleri, Cumhurbaşkanı Kararının Resmi Gazete'de yayımlandığı 4/2/2021 tarihine kadar gider kısıtlaması yapılmadığını bilerek hareket etmişlerdir. Bu tarihten önce sağlanan finansman hizmetleri veya akdedilen kredi sözleşmeleri nedeniyle oluşan finansman giderleri, 1/1/2021 tarihinden itibaren kesinleşecek gider ve maliyet unsurlarının gider kısıtlamasına tabi tutulmakla öngöremedikleri bir durumla karşılaşmışlardır. Oysa yükümlüler yasa kuralına göre oran belirlenmediği dönemde kısıtlama olmadığından o dönemin koşullarına göre giderlerinin tamamını kazancından indirebileceklerini bilerek yabancı kaynak kullanmışlardır. Buna göre, vergi yükümlüleri, yabancı kaynak kullandıklarında giderlerinin tamamını kazançlarından indirebileceklerini hesaplarken, yürürlüğün/uygulamanın geriye çekilmesi ile giderlerinin belli yüzdesinin indirilemeyeceği yönünde öngöremedikleri bu sınırlama ile karşılaşmışlardır. 
Bu bakımdan, dava konusu Tebliğin geriye dönük uygulama içeren kuralları ile bireysel işlem yönlerinden hukuka aykırılık taşıdığından iptali gerektiği görüşüyle karara katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2023/3125, Karar No: 2024/2432, Tarih: 29.04.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2023/3125
Karar No : 2024/2432     
DAVACI	: … Ticaret Anonim Şirketi 
VEKİLİ	: Av. …
DAVALILAR	: 1- … Bakanlığı/ANKARA
                                                       (… Başkanlığı) 
                                                        VEKİLLERİ : Av. …
	  Av. …
                                                        2- … Vergi Dairesi Başkanlığı 
                                                       (… Vergi Dairesi Müdürlüğü)
VEKİLLERİ	: Av. …
Av. …
İSTEMİN	KONUSU : 25/05/2021 tarih ve 31491 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Kurumlar Vergisi Genel Tebliği (Seri No:1)'nde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ (Seri No:18)’in 3. maddesinde düzenlenen "32.1.1 Borsa İstanbul Pay Piyasasında ilk defa işlem görmek üzere en az %20 oranında halka arz edilen kurumlarda kurumlar vergisi oranının 2 puan indirimli uygulanması" başlıklı bölümünde yer alan "indirimli oranlı kurumlar vergisi uygulamasından yararlanabilmesi için, payların Borsa İstanbul Pay Piyasasında maddenin yürürlük (17/11/2020) tarihinden sonra ilk defa halka arz ediliyor olması" ibaresinin iptali ve bu kapsamda 2022 yılı için ihtirazi kayıtla verilen kurumlar vergisi beyannamesi üzerine tahakkuk eden ve fazladan ödenen 14.606.966,10-TL tutarında kurumlar vergisinin kaldırılarak 05/05/2023 tarihinden itibaren enflasyon oranında kademeli faizi ile birlikte iadesine hükmedilmesi ile söz konusu düzenlemenin Anayasaya aykırı olduğu ileri sürülerek iptali için itiraz yoluyla Anayasa Mahkemesine başvurulması istenilmektedir.

DAVACININ İDDİALARI	: 17/11/2020 tarihinde yürürlüğe giren Kanun ile 2 puanlık kurumlar vergisi indiriminin çerçevesinin payları Borsa İstanbul Pay Piyasasında ilk defa işlem görmek üzere,  ilk defa halka arz edildiği hesap döneminden başlamak suretiyle beş hesap dönemine ait kurum kazançlarına uygulanacağı şeklinde çizildiği, bu tarihten evvel  %20'den fazla hisseleri hakla arz edilen şirketlerin kapsamda olup olmadığı hususu muğlak bırakıldığı gibi önceki arzları  %20'den az olmakla birlikte, bu Yasadan sonra halka arzlarını %20'ye tamamlayan kurumların da kapsam olup olmadığının da belirsiz olduğu, yasal düzenlemedeki "ilk defa halka arz", "2021 yılında başlanmak üzere beş yıl yararlanma" gibi ibarelerden düzenlemenin açık, anlaşılır ve öngörülebilir olduğu kanaatine varılması halinde ise Anayasa Mahkemesinin 09/06/2011 tarih ve E:2009/62, K:2011/96 sayılı kararı ve Danıştay içtihatları bakımından yasal düzenleme ile geçmişte %20 ve üzerinde halka arzı olan veya yasal düzenlemeden sonra bu oranı tamamlayan kurumların indirimden mahrum bırakılmasının, vergide eşitlik ve mali güce göre vergilendirme ilkesine, muaflık, istisna ve indirimlerin, yasa koyucu tarafından “mali güce göre vergilendirme”nin ve “vergi yükünün adaletli ve dengeli dağılımı” ilkelerine aykırılık teşkil edeceği, Anayasa Mahkemesinin vergilemede aranan temel ilkelerin muafiyet, istisna ve indirim için de aranması, hukuki güvenliğin ise yasal düzenlemelerde istikrar, belirlilik ve öngörülebilirlik göz önünde bulundurularak sağlanması gerektiği, yasalarda yapılan değişikliklerin toplumsal gerçeklerle uyumlu ve adaletli kurallar içermesinin kaçınılmaz olduğu, hukuk devletinde yasa koyucunun Anayasa kurallarına bağlı olmak koşuluyla kamu yararının gerektirdiği düzenlemeleri yapma, çareleri düşünüp önlem alma yetkisinin olduğu, ancak vergide muafiyet ve istisnalar getirilirken, bunlarla hizmet arasında gerçeklere uygun nesnel ve zorunlu bir neden ve sonuç bağı kurulmasının da gerektiği, adil ve makul olmayan bir şekilde kamu yararına sonuç doğurmayan ve istikrar, belirlilik ve öngörülebilirlik ilkelerine aykırı olan düzenlemelerin Anayasanın 2. maddesinde belirtilen hukuk devleti ilkesi ile bağdaştırılamayacağı, anılan Kanun maddesinden açıkça anlaşılmamakla birlikte, Tebliğ ile indirimden sadece yasadan sonra ilk defa halka arzda bulunan kurumların yararlanacağı yolundaki düzenleme ile Kanun'a aykırı kısıtlama yapıldığından Tebliğ’in ilgili düzenlemesinin iptaline karar verilmesi, zira Anayasa'nın 90. maddesinin son hükmünden sonra yasaların Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi gibi düzenlemelere aykırı düşmesi halinde, yasaların ihmal edilerek üst hukuk kurallarının uygulanacağı, bu kuralın idarelerce de doğrudan uygulanabilir olduğu kabul edildiğinden üst hukuk ilkelerine aykırı yorumla getirilen bu kısıtlamanın hukuka açıkça aykırı düştüğü, davaya konu edilen tahakkuk edilen verginin 14.606

. maddesinin son hükmünden sonra yasaların Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi gibi düzenlemelere aykırı düşmesi halinde, yasaların ihmal edilerek üst hukuk kurallarının uygulanacağı, bu kuralın idarelerce de doğrudan uygulanabilir olduğu kabul edildiğinden üst hukuk ilkelerine aykırı yorumla getirilen bu kısıtlamanın hukuka açıkça aykırı düştüğü, davaya konu edilen tahakkuk edilen verginin 14.606.966,10-TL olduğu dikkate alındığında yüksek enflasyon sebebiyle paranın değerinde meydana gelecek erimenin düşük oranda uygulanacak tecil faiziyle ciddi oranda telafi edilmemiş olacağı, Mahkemece tecil faizine değil 05/05/2023 tarihinden itibaren dönemler halinde enflasyon oranında kademeli faiz uygulanmasına karar verilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

DAVALI	…	BAKANLIĞI	(GELİR	İDARESİ	BAŞKANLIĞI)'NIN	SAVUNMASI	: Anayasa’nın 10 ve 73. madde hükümlerine yer verilerek maliye politikasının devletin kamu harcamaları, vergiler gibi maliye politikası araçlarını kullanmak suretiyle ekonomide tam istihdamı sağlamak, ekonomik dalgalanmaları en aza indirgemek, adil bir servet ve gelir dağılımı oluşturmak için uyguladığı politikalar olarak tanımlandığı, bu çerçevede iptali istenen düzenlemenin de halka açıklığı, kaydiliği, kurumsallaşmayı teşvik etmek amacıyla getirildiğinden hareketle söz konusu düzenlemenin Anayasaya aykırı olduğu iddiası ile Anayasa Mahkemesi nezdinde iptal davası açılması talebinin reddi gerektiği, kaldı ki yasal düzenlemeleri açıklayan söz konusu Tebliğin idari davaya konu olabilecek düzenleyici işlem olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığı, Kanun koyucunun yaptığı her düzenlemenin tüm ayrıntısına kanun metninde yer veremeyeceği, ikincil mevzuat düzenlemelerinin de bu kapsamda gerekli açıklamaların yapılması için var olduğu, ayrıca dava dilekçesinde yer alan bazı ifadelere sehven yer verildiği düşünülerek bu hususun da dava dilekçesinin gerekli dikkat ve özen gösterilmeksizin düzenlendiğini gösterdiği savunulmaktadır.
DAVALI	…	VERGİ	DAİRESİ	BAŞKANLIĞI	(…	VERGİ	DAİRESİ MÜDÜRLÜĞÜ)'NIN	SAVUNMASI		: İhtirazi kayıtla verilen beyannamelere karşı dava açılabilmesi hakkının mükelleflere yalnızca kanuni süresinde verilmesi halinde mümkün olduğundan işbu davanın öncelikle usulden reddi gerektiği, Anayasa’nın 10 ve 73. madde hükümlerine yer verilerek maliye politikasının devletin kamu harcamaları, vergiler gibi maliye politikası araçlarını kullanmak suretiyle ekonomide tam istihdamı sağlamak, ekonomik dalgalanmaları en aza indirgemek, adil bir servet ve gelir dağılımı oluşturmak için uyguladığı politikalar olarak tanımlandığı, bu çerçevede iptali istenen düzenlemenin de halka açıklığı, kaydiliği, kurumsallaşmayı teşvik etmek amacıyla getirildiğinden hareketle söz konusu düzenlemenin Anayasaya aykırı olduğu iddiası ile Anayasa Mahkemesi nezdinde iptal davası açılması talebinin reddi gerektiği, kaldı ki yasal düzenlemeleri açıklayan söz konusu Tebliğin idari davaya konu olabilecek düzenleyici işlem olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığı savunulmaktadır. 
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ 	:   …
DÜŞÜNCESİ	 : Dava konusu düzenlemelerin, ilgili Kanun maddelerinin Hazine ve Maliye Bakanlığı'na verdiği hak ve yetki kapsamında, maddenin uygulamasında izlenilmesi gereken yolu gösterdiği ve üst hukuk normlarına aykırılık teşkil etmediğinden dava konusu düzenlemede ve davacı adına yapılan tahakkuk işleminde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI   	: …

DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ 	:   …
DÜŞÜNCESİ	 : Dava konusu düzenlemelerin, ilgili Kanun maddelerinin Hazine ve Maliye Bakanlığı'na verdiği hak ve yetki kapsamında, maddenin uygulamasında izlenilmesi gereken yolu gösterdiği ve üst hukuk normlarına aykırılık teşkil etmediğinden dava konusu düzenlemede ve davacı adına yapılan tahakkuk işleminde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI   	: …
DÜŞÜNCESİ	 	: Dava, T.C.Hazine ve Maliye Bakanlığı Gelir İdaresi Başkanlığınca  25/05/2021 tarih ve 31491 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Kurumlar Vergisi Genel Tebliği (Seri No:1)'nde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ (Seri No: 18)'in 3. maddesi ile Kurumlar Vergisi Genel Tebliğine "32.1"bölümünden sonra gelmek üzere eklenen "32.1.1. Borsa İstanbul Pay Piyasasında ilk defa işlem görmek üzere en az %20 oranında halka arz edilen kurumlarda kurumlar vergisi oranının 2puan indirimli uygulanması" başlıklı bölümün üçüncü fıkrasında yer verilen ve  uygulamadan yararlanılmasını "payların ilk defa 17/11/2020 tarihinden sonra halka arz edilmesi" koşuluna bağlayan düzenlemenin iptali ve 2021 takvim yılı için, indirimli oranın esas alınması gerektiği ihtirazi kaydı ile verilen kurumlar vergisi beyannamesi üzerinden fazladan tahakkuk ettirilerek tahsil edildiği ileri sürülen verginin enflasyon oranında kademeli olarak hesaplanacak faizi ile birlikte iadesi istemiyle açılmış; 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunununun 32. maddesine 7256 sayılı Kanunun 35. maddesi ile eklenen (6) işaretli bentte yer verilen, "vergi oranında indirim uygulamasından, payların ilk defa işlem görmek üzere halka arz edilmesi halinde yararlanılabileceği" hükmünün Anayasaya aykırı olduğu ileri sürülerek iptali istemiyle Anayasa Mahkemesine başvurulması istenmiştir.
	Davacının Anayasaya aykırılık iddiası ciddi; davalı idarenin usule ilişkin iddiaları yerinde görülmemiştir.
           Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesinin üçüncü fıkrasında; vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı; dördüncü fıkrasında vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisinin Bakanlar Kuruluna verilebileceği kurala bağlanmış, 21/01/2017 tarih ve 6771 sayılı Kanununun 16. maddesiyle, 73. maddenin dördüncü fıkrasında yer alan “Bakanlar Kuruluna” ibaresi, “Cumhurbaşkanına” olarak değiştirilmiştir. Bu düzenleme ile maddede belirtilen hallerde yürütme organına devredilen yetki dışında kamu gücüne dayalı bütün yükümlülüklerin kanunla düzenlenmesi zorunluluğu getirilmiştir. Bu zorunluluk, "verginin kanuniliği" ilkesi olarak tanımlanmakta olup bu ilke uyarınca verginin yükümlüsü, konusu, vergiyi doğuran olay, matrah, oran, tarh, tahakkuk, tahsil, zamanaşımı, muafiyet ve istisna gibi vergilendirmenin temel ögelerinin kanun ile belirlenmesi gerekmektedir.

Öte yandan, Anayasanın 124. maddesinde, kamu tüzel kişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların  ve Cumhurbaşkanlığı Kararnamelerinin uygulanmasını  sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla düzenleme yetkisi bulunduğu hüküm altına alındığından, vergilendirme ile ilgili bütün hususların kanunla hükme  bağlanmasına olanak bulunmadığı usul ve tekniğe ilişkin konularda, vergi idaresinin etkin ve verimli bir şekilde işlemesini sağlamak amacıyla yasama organı tarafından, yürütme organına açıklayıcı ve tamamlayıcı nitelikte  düzenleyici işlem yapma yetkisi verilmesi mümkündür.
Bu itibarla, kamu idaresince, Kanunla düzenlenmiş bir alanda düzenleme yetkisi çerçevesinde, normlar hiyerarşisi içerisinde üst norma aykırı olmayan ve Kanun hükümlerinin uygulamasına açıklık getiren düzenlemeler, idarenin takdir yetkisinin objektifleştirilmesine hizmet eder. Dolayısıyla, yürütülen kamu hizmetinin ve kurulan işlemlerin nesnelleştirilmesiyle ilgililerine hukuki güvence sağlayan düzenlemelerin uygulanacağı tabiidir. 
Bu açıklamalar ışığında, Hazine ve Maliye Bakanlığınca Tebliğ ile öngörülen dava konusu düzenlemenin Kanunla verilen usul ve esasları düzenleme yetkisi kapsamında olup olmadığının irdelenmesi gerekmektedir.
	 17 Kasım 2020 tarihli ve 31307 sayılı  Resmi Gazetede yayımlanan 7256 sayılı Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılması ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 35. maddesi ile 13/6/2006 tarihli ve 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 32. maddesine eklenen (6) işaretli bentte, Payları Borsa İstanbul Pay Piyasasında ilk defa işlem görmek üzere  en az %20 oranında halka arz edilen kurumların (bankalar, finansal kiralama şirketleri, faktoring şirketleri, finansman şirketleri, ödeme ve elektronik para kuruluşları, yetkili döviz müesseseleri, varlık yönetim şirketleri, sermaye piyasası kurumları ile sigorta ve reasürans şirketleri ve emeklilik şirketleri hariç) paylarının ilk defa halka arz edildiği hesap döneminden başlamak üzere beş hesap dönemine ait kurum kazançlarına kurumlar vergisi oranının 2 puan indirimli olarak uygulanacağı; indirimden yararlanılan hesap döneminden itibaren beş hesap dönemi içinde pay oranına ilişkin bu fıkrada belirlenen şartın kaybedilmesi halinde, indirimli vergi oranı uygulaması nedeniyle zamanında tahakkuk ettirilmeyen vergilerin vergi ziyaı cezası uygulanmaksızın gecikme faizi ile birlikte tahsil edileceği kurala bağlanmış, aynı Kanunun 45. maddesinin (ç) işaretli bendinde, Kanunun 35. maddesinin 1/1/2021 tarihinden, özel hesap dönemine tabi olan mükelleflerde 2021 takvim yılında başlayan özel hesap döneminin başından itibaren elde edilen kazançlara uygulanmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe gireceği hüküm altına alınmış; (10) işaretli bendinde, bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye Maliye Bakanlığı yetkili kılınmıştır.