muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2022/1925, Karar No: 2024/1932, Tarih: 30.04.2024

. maddesi uyarınca yerli malı belgesini kontrol etme yetkisinin kamu kurumu niteliğine haiz TOBB ve TESK'e ait olduğunu, davalı idarenin bu yetkiyi kullanmak istemesinin yetki tecavüzü olduğunu, ilgili düzenlemede, incelenmesi istenen ürüne ilişkin üreticisinden talep edilebilecek her türlü bilgi ve belgenin sağlanması ile üretim tesislerinin incelemeye açılmasından işletmecinin sorumlu olacağı yolunda düzenlemeye yer verilmiş ise de, işletmeciler özel hukuk tüzel kişisi olduklarından, hiçbir işletmecinin ilgili yükümlülük uyarınca farklı bir tüzel kişiyi bir eyleme zorlama hak ve yetkisi bulunmadığından, uygulanması mümkün olmayan bir düzenleme olduğunu öne sürerken, davalı idarece; davacının da bahsettiği gibi yerli malı belgesinin, üreticinin kayıtlı olduğu TOBB ve TESK'e bağlı oda/borsa tarafından düzenleneceği ve kontrol edileceği, bu nedenle IMT Yetki Belgesinde yer alan mevcut hükümlere istinaden yerli malı belgeli olarak raporlanan bir ürünün yerli malı belgesinin Kurum tarafından kabul edilmemesinin kamu idareleri arasında ihtilafa neden olacağı, ancak, düzenlemenin; yerli malı belgeli ürünlere ilişkin Kurum ve/veya Kurumun uygun gördüğü kuruluş tarafından gerekli incelemenin yapılmasını ve tespit edilen aksaklıkların ilgili kamu kurumlarına iletilmesine matuf bir düzenleme olduğu, bu incelemenin sonucunda yerli malı belgesinin kabul edilmemesi veya ürünün yerlilik oranının hesabına esas alınmaması gibi bir durumun söz konusu olmayacağı, Kurumun verilmiş olan yetki belgesini kabul etmemesinin değil sadece talep ettiği bilgi ve belgelere göre inceleme yapması ya da yaptırması mümkün olacağından, yetki gaspından söz edilemeyeceği, bu kapsamda davacı şirket tarafından Kuruma yerli malı belgeli ürün kullanma yükümlülüğü çerçevesinde raporlanan bir ürünün incelenmesi sonucunda yerli malı belgesini düzenleyen ilgili oda/borsaya Kurumun tespitlerinin iletilmesi ve ilgili oda/borsadan ürünün belgelendirme süreçlerinin yeniden incelenmesinin istenmesinde hukuka aykırı bir yön bulunmadığı, bu tür bir inceleme sonucunda yerli malı belgesinin iptal edilmesi veya yenilenmemesi durumunda ise işletmecilerin yatırımlarını buna göre yapması gerektiği, ayrıca ilgili hüküm gereğince, talep edilecek her türlü bilgi ve belgenin sağlanması ile üretim tesislerinin incelemeye açılmasından işletmecinin sorumlu olacağı, buna istinaden işletmecilerin tedarikçilerle yapacakları satın alma anlaşmalarında söz konusu yükümlülüğe yer vererek tedarikçinin gerekli hazırlıkları yapmasını temin edebileceği, gerek İmtiyaz Sözleşmesi gerekse IMT Yetki Belgesi  ile yükümlülük altına giren işletmeci olduğundan, işletmecinin taahhüt ettiği yükümlülükleri (bilgi verme yükümlülüğü de dahil) yerine getirebilmek için elinden gelen çabayı göstermesi gerektiği, buna rağmen yükümlülüğün yerine getirilmemesi sebebiyle işletmeci aleyhine yaptırım uygulanması durumunda, işletmecinin üretici ile arasındaki hukuki ilişkiye göre dava yoluna başvurabileceği savunulmaktadır.

Davacı tarafından da ifade edildiği üzere yerli malı belgesi, üreticinin kayıtlı olduğu TOBB/TESK'e bağlı oda/borsa tarafından düzenlenmekte ve kontrol edilmektedir. Ancak davaya konu düzenleme, anılan yetkili kurumlar tarafından verilen yerli malı belgesinin Kurumca kabul edilmemesine yönelik bir düzenleme değil, yerli malı belgeli ürünlere ilişkin Kurum ve/veya Kurumun uygun gördüğü kuruluş tarafından gerekli incelemenin yapılmasına ve tespit edilen bir aksaklık varsa bunun ilgili kurumlara iletilmesine olanak sağlayan bir düzenlemedir.   
Kaldı ki, dava konusu düzenleme incelendiğinde, davalı idare tarafından savunma dilekçesinde de ifade edildiği üzere, bu inceleme sonucunda yerli malı belgesinin Kurum tarafından kabul edilmemesi veya ürünün yerlilik oranının hesabına esas alınmaması gibi gibi bir durumun söz konusu olmadığı da anlaşılmaktadır.
 Bu çerçevede, ilgili hüküm kapsamında Kurumun, verilmiş olan yerli malı belgesini kabul etmemesi değil,  sadece talep ettiği bilgi ve belgelere göre bir inceleme yapması/yaptırması söz konu olduğundan, ortada yetki tecavüzünden bahsetmeye olanak bulunmamaktadır.
Öte yandan, İmtiyaz Sözleşmesi ve IMT Yetki Belgesi hükümleri ile yükümlülük altına giren davacı işetmeci olduğundan, talep edilecek her türlü bilgi ve belgenin sağlanması ile üretim tesislerinin incelemeye açılmasından işletmecinin sorumlu olacağı izahtan vareste olup, işletmecinin, taahhüt ettiği yükümlülükleri (bilgi verme yükümlülüğü) yerine getirmemesi halinde aleyhine idari yaptırım uygulanması söz konusu olabilmekte ise de, daha sonrasında işletmecinin, üretici ile arasındaki hukuki ilişkiye göre dava yoluna gidebileceği de açıktır.    
Değişik 3. madde ile  Usul ve Esaslar'ın 6. maddesine eklenen 8. fıkra düzenlemesine gelince;
Söz konusu fıkrada, "İşletmeci, yerli malı belgeli ürün sunan yerli istekliler lehine koşulları kolaylaştırmak üzere; satın alma prosedür ve platformlarına ilişkin bilgi vermekle, ihale ve satın alma bilgilerinin tamamını, ticari sır ihtiva eden bilgiler görünmeyecek şekilde bir arayüz veya internet bağlantısı üzerinden isteklilere duyurmakla, Kurul Başkanınca gerek görülmesi halinde yatırım ve satın alımlara ilişkin merkezi olarak kurulabilecek bir ilan ve duyuru platformuna entegre olmakla yükümlüdür."
 kuralı yer almıştır.

kuralı yer almıştır.
Davacı; yetkilendirmelerde yükümlülüklerinin tanımlandığını, bunlar arasında satın alma  prosedür ve platformlarına yönelik bilgi verme, satın alma bilgilerinin tamamını bir arayüz  üzerinden duyurma, kurulabilecek bir ilan ve duyuru platformuna entegre olma gibi bir yükümlülüğün bulunmadığını, özel hukuk tüzel kişisi olduklarından alımlarını Kamu İhale Kanunu kapsamındaki kamu ihaleleri gibi ilana çıkarak yapmak gibi bir yükümlülüklerinin bulunmadığını, bu nedenle bu tür bir yükümlülüğün hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, ilan ve duyuru platformlarına entegre olma koşulu getirilmesi, işletmecilerin ticari sır kapsamında değerlendirilen hususları sektörde rekabet halinde  olduğu firmalarla paylaşma zorunluluğu doğuracağından, ticari sırların ifşasına neden olması  açısından düzenlemede hukuki isabet görülmediğini, söz konusu düzenleme ile yatırım stratejilerinin diğer işletmeciler ile paylaşılmasının etkin rekabeti engellemesi açısından 5809 sayılı Yasanın amacı ile idarenin görev ve yetkileri ile bağdaşmadığını iddia etmektedir. Davalı idare ise savunmasında, madde metninden de anlaşılacağı üzere, düzenlemenin, yerli malı belgeli ürün sunan yerli istekliler lehine getirilen bir düzenleme olduğunu, diğer bir ifade ile, işletmecilerin satın alma süreçlerini şeffaflaştırmak, ekosistemde faaliyet gösteren yerli üretici firmaların işletmecilerin ihtiyaçlarını anlayarak bunlara yönelik ürün geliştirmelerini veya üretim planlamalarını yapabilmelerine olanak sağlamak amacıyla ilgili düzenlemenin yapıldığını, üretici firmalardan, işletmecilerin ihtiyaçlarının neler olduğunu bilmeden üretim yapmalarını beklemenin gerçekçi bir yaklaşım olmayacağını, düzenlemede "ticari sır ihtiva eden bilgiler görünmeyecek şekilde" ibaresine yer verildiğinden davacının ticari sırların ifşasına yönelik iddiasının dayanaktan yoksun olduğunu, İşletmecilere Ait Ticari Sırların Korunması ve Kamuoyuna Açıklanabilecek Bilgilerin Yayımlanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'te ticari sır tanımının  yapıldığını ve 5. maddesinde de işletmeciye ait bilgilerin yayımlanmasında esas alınacak ilkelerin belirlendiğini, düzenlemenin amacının, rekabetin korunması ve geliştirilmesi kapsamında, işletmecilerin kamuoyu ile paylaşılabilecek ihale ve satın alma bilgilerini tek bir noktada toplayarak üretici  firmaların ilgili bilgilere daha kolay bir şekilde ulaşabilmesini sağlamak olduğunu, işletmecilerin, ticari sırlar ve ihale gereği gizli kalması gereken bilgiler hariç olacak şekilde maddede geçen yükümlülüğü yerine getirmesinin, işletmeciler aleyhine herhangi bir sonuç doğurmayacağını ifade etmektedir.    
Dava konusu düzenlemeye bakıldığında; işletmecilerin satın alma süreçlerini şeffaflaştırmak, yerli üreticilerin, işletmelerin ihtiyaçlarını dikkate alarak bu ihtiyaçlara yönelik ürün geliştirmeleri veya üretim planlamaları yapabilmeleri amacıyla getirildiği anlaşılmaktadır.

Dava konusu düzenlemeye bakıldığında; işletmecilerin satın alma süreçlerini şeffaflaştırmak, yerli üreticilerin, işletmelerin ihtiyaçlarını dikkate alarak bu ihtiyaçlara yönelik ürün geliştirmeleri veya üretim planlamaları yapabilmeleri amacıyla getirildiği anlaşılmaktadır.
Davacı tarafından, düzenleme ile, işletmecilerin ticari sır kapsamındaki satın alımlarına ilişkin bilgileri kamuoyu ile paylaşmak zorunda bırakıldıkları öne sürülmekte ise de, bu durumun önüne geçilebilmesi amacıyla madde metninde "ticari sır ihtiva eden bilgiler görünmeyecek şekilde" ibaresine yer verilmiştir.
Yapılan düzenlemenin amacı, yukarıda da ifade edildiği üzere, rekabetin korunması ve geliştirilmesi kapsamında, işletmecilerin kamuoyu ile paylaşılabilecek ihale ve satın alma bilgilerini tek bir noktada toplayarak üretici firmaların söz konusu bilgilere daha kolay bir şekilde ulaşabilmesini sağlamak olduğundan ve düzenleme yapılırken, işetmeciye ait ticari sırlar ile ihale gereği gizli kalması gereken bilgiler hariç tutulacak şekilde düzenleme yapıldığından, iptali istenen maddede hukuka aykırı bir yön görülmemiştir. 
Değişik 4. madde ile Usul ve Esaslar'ın 7. maddesinin 3. fıkrasında yapılan değişikliğin  (davacı şirket başvurusu doğrultusunda güncellenmemesi yönünden) incelenmesi;    
 Usul ve Esaslar'ın 7. maddesinin 3. fıkrası, "Ar-Ge merkezi bulunan tedarikçi şirket tarafından her bir yatırım dönemi itibariyle asgari beş (5) adet KOBİ’ye bilgi ve iletişim teknolojileri alanında eğitim verilir. Eğitim verilecek KOBİ’ler İşletmeci tarafından belirlenir." şeklinde iken değişikliğe ilişkin Usul ve Esaslar'ın 4. maddesi ile anılan düzenleme, "Ar-Ge merkezi bulunan tedarikçi şirket tarafından her bir yatırım dönemi itibariyle KOBİ’lere bilgi ve iletişim teknolojileri alanında eğitim verilir. Eğitimin süresi, eğitim konuları, içeriği ve eğitim verilecek KOBİ’ler, Kurumun görüşü alınmak kaydıyla İşletmeci tarafından belirlenir." şeklinde değiştirilmiştir.
Davacı şirket, taslak metinde madde ile ilgili olarak "Ar-Ge merkezi bulunan tedarikçi şirket tarafından her bir yatırım dönemi itibariyle KOBİ’lere bilgi ve iletişim teknolojileri alanında eğitim verilir. Eğitimin süresi, eğitim konuları, içeriği ve eğitim verilecek KOBİ’ler, İşletmeci tarafından belirlenerek  Kuruma sunulur. Kurumun gerekli görmesi halinde 1 ay içinde bildireceği görüşleri göz önüne alınarak  İşletmeci tarafından yeniden belirlenir." şeklinde değişikliğe gidilmesi önerisinin dikkate alınmaması üzerine; eğitimin süresi, eğitim konuları, içeriği ve eğitim verilecek KOBİ’lerin, davalı idarenin görüşü alınarak belirlenmesinin, işletmecilerin uygulamada ani olarak ihtiyaç duyabilecekleri eğitim süreçlerinde aksamalara neden olabileceğini, Kurumun görüşünü ne kadar sürede bildireceğine ilişkin bir süreye düzenlemede yer verilmemesinin sürecin sekteye uğramasına ve sürüncemeye bırakılmasına yol açacağını, buna göre düzenlemede kamu yararı bulunmadığını ileri sürererek düzenlemenin iptalini istemektedir.

Davalı idare savunmasında bu konuya ilişkin olarak, Kurumun bir aylık süre içerisinde görüşünü bildirmesi gerektiği yönündeki davacı şirket önerisinin, sürecin uzamasına neden olacağı dikkate alındığında düzenlemede bu yönüyle hukuka aykırılık görülmemiştir.    
Değişik 4. madde ile Usul ve Esaslar'ın 7. maddesine eklenen 10. fıkra yönünden;
Dava konusu bu düzenlemede, "Ar-Ge merkezleri tarafından yürütülen Ar-Ge projeleri; amaç, kapsam ve çıktıları bakımından elektronik haberleşme ve bilgi teknolojileri sektörü veya elektronik haberleşme çözümlerinin geliştirildiği diğer dikey endüstrilerde yerli malı belgeli ve/veya milli haberleşme ürün ekosisteminin geliştirilmesine yönelik ülkemizin hedef ve stratejilerine uygun olmalıdır. Ar-Ge merkezlerince başlatılacak projelerde bu hususun dikkate alınmasından İşletmeci sorumludur." kuralı yer almaktadır.

Davacı; düzenleme ile işletmecilere denetim yükümlülüğü getirildiğini, işletmecilerin sorumluluğunun tedarikçi şirketlerin ve KOBİ'lerin, İmtiyaz Sözleşmesinde öngörülen koşulları sağlayıp sağlamadıklarınını denetlemekle sınırlı olduğunu, 5746 sayılı Kanun uyarınca projelerin uygunluk denetiminin Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı veya Bakanlıkça yetkilendirilen teknoloji geliştirme bölgeleri yönetici şirketleri tarafından gerçekleştirileceğini, Bakanlığın gerçekleştirmediği denetimlerde çıkan  ihtilaflar konusunda nihai karar merciinin yine Bakanlık olduğunu, yapılan düzenleme ile getirilen yükümlülüğün yerine getirilmesi için Ar-Ge projesini gerçekleştiren tarafın bilgilerini işletmeci ile paylaşması gerektiğinden, ticari sır niteliğindeki bu bilgilerin paylaşılması için işletmecilerin Ar-Ge şirketlerini zorlayamayacağını, düzenlemede yer alan  "ülkemizin hedef ve stratejilerine uygun olmalıdır"  ifadesinin subjektif bir nitelik taşıması nedeniyle düzenlemenin belirsizlik içerdiğini, Ar-Ge projelerinin, ürün üretilmesinin yanı sıra ürün katitesinin veya standardının yükseltilmesi, maliyet düşürücü ve standart yükseltici nitelikte yeni tekniklerin ve teknolojilerin geliştirilmesi faaliyetlerini bünyesinde barındırdığını, bu bağlamda ilgili mevzuat ve yetkilendirmeler kapsamında Ar-Ge projeleri çerçevesinde salt ürün üretilmesi koşulu bulunmamasına rağmen "milli haberleşme ürün ekosisteminin geliştirilmesine katkı" unsurunun, işletmecileri ve Ar-Ge tedarikçilerini sadece ürün üretmeye yönelik projeleri geliştirmekle sınırlandırdığını öne sürmektedir. Davalı idare tarafından; madde ile, 2009 yılından bu yana faaliyet gösteren Ar-Ge Merkezlerinde yapılan incelemeler sonucunda görülen aksaklıkları gidermeye yönelik bir düzenlemeye gidildiği, davacı tarafından her ne kadar alım yaptığı  tedarikçilere ait Ar-Ge Merkezlerine ilişkin bir sorumluluğu bulunmadığı öne sürülmekte ise de, 3G İmtiyaz Sözleşmesinin 18. maddesinde yer alan, "İşletmeci, elektronik haberleşme şebekesine ilişkin yatırımlarını (donanım, yazılım gibi) tedarikçi şirketlerin yukarıda ifade edilen şartları sağlayıp sağlamadıklarını kontrol ve tespit ederek gerçekleştirmekle yükümlüdür." hükmü ile IMT Yetki Belgesi'nin "Şebekede ve haberleşme hizmetlerinde kullanılan donanım ve yazılımlara ilişkin yatırımlar" başlıklı 12. maddesinin 3. fıkrasında yer verilen, "İşletmeci şebekeye ilişkin yatırımlarını (donanım, yazılım gibi) tedarikçi şirketlerin ve KOBİ'lerin yukarıda ifade edilen şartları sağlayıp sağlamadıklarını kontrol ve tespit ederek gerçekleştirmekle yükümlüdür

." hükmü ile IMT Yetki Belgesi'nin "Şebekede ve haberleşme hizmetlerinde kullanılan donanım ve yazılımlara ilişkin yatırımlar" başlıklı 12. maddesinin 3. fıkrasında yer verilen, "İşletmeci şebekeye ilişkin yatırımlarını (donanım, yazılım gibi) tedarikçi şirketlerin ve KOBİ'lerin yukarıda ifade edilen şartları sağlayıp sağlamadıklarını kontrol ve tespit ederek gerçekleştirmekle yükümlüdür." kuralı kapsamında davacı şirketin Kuruma raporladığı yatırımlarına ilişkin  tedarikçi şirketlerin ve KOBİ'lerin getirilen koşulları sağlamasından yükümlü olduğu dikkate alındığında davacının aksi yöndeki iddialarında hukuki isabet görülmediği, 5746 sayılı Araştırma, Geliştirme ve Tasarım Faaliyetlerinin Desteklenmesi Hakkında Kanun kapsamındaki Ar-Ge Merkezleri ile IMT Yetki Belgesi kapsamında düzenlenen Ar-Ge Merkezlerinin farklı olduğu, davacı şirketin yetkilendirmesine uygun bir şekilde Kuruma raporladığı Ar-Ge Merkezlerinin 5746 sayılı Kanun karsamındaki merkezlerden olma zorunluluğunun bulunmadığı, düzenleme ile getirilmek istenenin Kuruma raporlanan Ar-Ge Merkezlerinin İmtiyaz Sözleşmesinde ve Yetki Belgesinde sayılan koşulları sağlamaları olduğu, davacı şirkete denetim ve inceleme yükmlülüğü getirilmediği, davacı şirketin görevinin, Ar-Ge Merkezlerine yönelik düzenlemelere, Ar-Ge Merkezi bulunan tedarikçi firmaların uyması gerektiğine ilişkin hususlara satın alma sözleşmelerinde yer vermesi olduğu, bu hükme uyum sağlanabilmesi için yürürlüğe gireceği tarihin 26/10/2022 olarak belirlendiği savunulmaktadır.

İmtiyaz Sözleşmesi ile IMT Yetki Belgesinde, Ar-Ge Merkezlerinin bilgi ve iletişim teknolojileri alanında Ar-Ge projeleri geliştirmek üzere kurulduğu belirtilmiş, ancak bu Merkezlerde yürütülen Ar-Ge faaliyetlerinin niteliği konusunda bir belirlemeye gidilmemiştir. Yapılan çalışmalar sonucunda ortaya çıkan aksaklıkların giderilmesini teminen getirilen dava konusu düzenleme ile,  bu belirsizliğin ortadan kaldırılması amaçlanmış, diğer bir ifade ile, kamu yararının sağlanması, kaynakların verimli kullanılması açısından Ar-Ge Merkezlerinde gerçekleştirilen projelerin niteliklerinin ne olması gerektiği açık ve net bir şekilde düzenlenmiştir. 
Yukarıda alıntısına yer verilen İmtiyaz Sözleşmesinin 18. maddesi hükmü ile IMT Yetki Belgesinin anılan hükme paralel düzenleme içeren 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü dikkate alındığında, davacı Şirketin Kuruma raporladığı yatırımlarına ilişkin tedarikçi şirketlerin ve KOBİ'lerin getirilen koşulları sağlamasından yükümlü olduğu da açıktır. Öte yandan, İmtiyaz Sözleşmesinin 46. maddesi hükmü ile IMT Yetki Belgesi'nin 43. maddesinin 1. fıkrası hükmü uyarınca, işletmecilerin imtiyaz sözleşmesinde ve yetki belgesinde hüküm bulunmayan hallerde Kurum düzenlemelerine uyması gerekliliği karşısında davacının aksi yöndeki iddiasında hukuki isabet görülmemiştir.
Davacının 5746 sayılı Kanun kapsamındaki iddialarına gelince;  
 5746 sayılı Araştırma, Geliştirme ve Tasarım Faaliyetlerinin Desteklenmesi Hakkında Kanun 1. maddesinin 1. fıkrasında Kanunun amacı; "Ar-Ge, yenilik ve tasarım yoluyla ülke ekonomisinin uluslararası düzeyde rekabet edebilir bir yapıya kavuşturulması için teknolojik bilgi üretilmesini, üründe ve üretim süreçlerinde yenilik yapılmasını, ürün kalitesi ve standardının yükseltilmesini, verimliliğin artırılmasını, üretim maliyetlerinin düşürülmesini, teknolojik bilginin ticarileştirilmesini, rekabet öncesi işbirliklerinin geliştirilmesini, teknoloji yoğun üretim, girişimcilik ve bu alanlara yönelik yatırımlar ile Ar-Ge’ye, yeniliğe ve tasarıma yönelik doğrudan yabancı sermaye yatırımlarının ülkeye girişinin hızlandırılmasını, Ar-Ge ve tasarım personeli ve nitelikli işgücü istihdamının artırılmasını desteklemek ve teşvik etmektir." şeklinde tanımlanmış, aynı maddenin 2. fıkrasında ise, "Bu Kanun; Küçük ve Orta Ölçekli İşletmeleri Geliştirme ve Destekleme İdaresi Başkanlığı tarafından 12/4/1990 tarihli ve 3624 sayılı Kanuna göre oluşturulan teknoloji merkezleri (teknoloji merkezi işletmeleri), Türkiye’deki Ar-Ge merkezleri ile tasarım merkezleri, Ar-Ge projeleri, tasarım projeleri, rekabet öncesi işbirliği projeleri ve teknogirişim sermayesine ilişkin destek ve teşvikleri kapsar." kuralına yer verilmiştir.

Görüldüğü üzere, söz konusu Kanun 3624 sayılı Kanuna göre oluşturulan teknoloji merkezleri (teknoloji merkezi işletmeleri), Türkiye’deki Ar-Ge merkezleri ile tasarım merkezleri, Ar-Ge projeleri, tasarım projeleri, rekabet öncesi işbirliği projeleri ve teknogirişim sermayesine ilişkin verilecek destek ve teşvikleri kapsamakta olup, Ar-ge Merkezleri konusunda genel kanun niteliğindedir. Oysaki dava konusu Usul ve Esaslar kapsamında yer alan Ar-Ge Merkezlerinin aynı nitelikte olduklarının kabulü mümkün değildir. Diğer bir ifade ile, 5746 sayılı Kanunda yer alan koşulları sağlayan bir Ar-Ge Merkezinin, IMT Yetki Belgesi kapsamında düzenlenen Ar-Ge Merkezi koşullarını da sağladığından söz edilemeyeceği açıktır. Zira, Ar-Ge Merkezleri açısından 5746 sayılı Kanun ile getirilen koşullar ile IMT Yetki Belgesinde düzenlenen koşullar farklılık arz etmektedir. 
Kaldı ki, davacı şirketin yetkilendirmesine uygun bir şekilde Kuruma raporladığı Ar-Ge Merkezlerinin, 5746 sayılı Kanun kapsamında Ar-Ge Merkezi olması gibi bir zorunluluk da bulunmamaktadır.  
Öte yandan, dava konusu düzenleme ile davacı şirkete getirilen yükümlülük, Ar-Ge Merkezlerini inceleme ve denetleme yükümlülüğü olmayıp, davacının bu açıdan görevi, Ar-Ge Merkezlerinine yönelik yapılan düzenlemelere, Ar-Ge Merkezi bulunan tedarikçi firmaların uyması gerektiğine ilişkin hususlara satın alma sözleşmelerinde yer vermesidir. Nitekim, davalı idarenin savunmasında da ifade edildiği üzere, davacı şirket, Ar-Ge Merkezlerinin örneğin çalışan sayısı koşulunu yerine getirip getirmediğini denetlememekte, bu koşula satın alma sözleşmesinde yer vermek suretiyle, olası bir idari yaptırıma maruz kalması durumunda bunu ilgili tedarikçiye rücu edebilmektedir.  
Değişik 4. madde ile Usul ve Esaslar'ın 7. maddesine eklenen 11. fıkranın incelenmesi;
Söz konusu düzenlemede, "Yatırım dönemi içinde raporlanan Ar-Ge projelerinin, Ar-Ge projesi olarak dikkate alınabilmesi için Ar-Ge tanımında belirtilen hususlara ilaveten aşağıdaki koşullardan en az birini de sağlanması gerekir, aksi takdirde söz konusu projeler yükümlülük kapsamındaki Ar-Ge projesi olarak dikkate alınmaz.
a) Ar-Ge projeleri, İşletmecinin yerlilikle ilgili yükümlülüklerine katkı sağlamalıdır.
b Ar-Ge projelerinin, Ülkemizdeki yerli malı belgeli ve/veya milli haberleşme ürün ekosisteminin gelişimine katkısı olmalıdır.
c) Ar-Ge projelerinde KOBİ’lerin yer alması ve projelerin KOBİ’lerin yetkinleşmesine katkısının olması esastır.
ç) Ar-Ge projelerinde üniversitelerin yer alması ve projelere üniversitelerin katkısının olması esastır.
d) Ar-Ge projelerinin neticesinde ürünlerin ve/veya somut faydaların ortaya konması ve söz konusu ürünler ile faydaların muadil ithal ürünleri ikame etme potansiyeline ve niteliğini haiz olması gerekir." kuralına yer verilmiştir.