muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2019/4831, Karar No: 2024/1405, Tarih: 13.03.2024

"e) Görme engellilerin tüm işlemlerinin düzenleme yapılması uygulamasının kaldırıldığı, onaylama işlemlerinde tanık aranmayacağı" başlıklı bölümünde,
              "Yürürlükten kaldırılan 21.03.2014 tarihli ve (2) sayılı Genelge ile okuryazar olmayanların tüm işlemlerinin düzenleme yapılması zorunluluğu getirilmiş ve buna istinaden de bu tarihten sonra görme engellilerin tüm işlemleri düzenleme şeklinde ve tanıklar huzurunda yapılmıştır.
            Ancak, görme engellilerin noterlik işlemlerinde tanık bulundurma zorunluluğu hakkında Görme Engelliler Federasyonu, Adalet Bakanlığı, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı temsilcilerinden oluşan çalışma grubu raporunun görüşüldüğü TNB Yönetim Kurulunun 27.02.2018 tarihli toplantısında;
            Görme engellilerin tüm işlemlerinin düzenleme olarak yapılması uygulamasının değiştirilerek, okuma yazma bilen, imza atabilen görme engellilerin Noterlik Kanununa göre onaylama şeklinde yapılabilecek işlemlerinde iki tanık bulundurma zorunluluğunun aranmamasına, ilgilinin talebi halinde ise işlemin iki tanık huzurunda yapılmasına karar verilmiştir.
            Bu sebeple, okuma yazma bilen, imza atabilen görme engellilerin; zorunlu olarak düzenleme yapılması gereken (vasiyet, taşınmaz satış vaadi gibi) işlemleri dışında kalan ve onaylama yapılması yeterli bulunan işlemlerinde tanık aranmayacaktır. Görme engellinin kendisinin talep etmesi halinde ise onaylama işlemlerde iki tanık bulundurulması mümkün bulunmaktadır." düzenlemesine yer verilmiştir.
İNCELEME VE GEREKÇE:
USUL YÖNÜNDEN:
Dava konusu Genelge düzenlemesi ile “okuma yazma bilen/imza atabilen görme engellilerin onaylama şeklinde yapılacak işlemlerde iki tanık bulundurma zorunluluğunun aranmamasına, ilgilinin talebi halinde ise işlemin iki tanık huzurunda yapılmasına” karar verilmiş ve düzenleme şeklinde yapılacak işlemlere ilişkin bir belirlemeye yer verilmemiş ise de, dava konusu düzenlemeden hareketle uygulamada düzenleme şeklinde yapılacak işlemlerde tanık bulundurma zorunluluğu arandığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar dava konusu edilen Genelge ... tarih ve ... sayılı birleştirilmiş Genelge ile yürürlükten kaldırılmışsa da, mer'i düzenlemede de davacı tarafından hukuka aykırı olduğu ileri sürülen iddialar benzer şekilde yer aldığından işin esası incelenmiştir.
ESAS YÖNÜNDEN:
İlgili Mevzuat:

ESAS YÖNÜNDEN:
İlgili Mevzuat:
1982 Anayasası'nın "Yönetmelikler" başlıklı 124. maddesinde; Cumhurbaşkanı, bakanlıklar ve kamu tüzelkişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve Cumhurbaşkanlığı kararnamelerinin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla yönetmelikler çıkarabileceği, "Kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşları" başlıklı 135. maddesinde de; kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşları ve üst kuruluşlarının, belli bir mesleğe mensup olanların müşterek ihtiyaçlarını karşılamak, mesleki faaliyetlerini kolaylaştırmak, mesleğin genel menfaatlere uygun olarak gelişmesini sağlamak, meslek mensuplarının birbirleri ve halk ile olan ilişkilerinde dürüstlüğü ve güveni hakim kılmak üzere meslek disiplini ve ahlakını korumak maksadı ile kanunla kurulan ve organları kendi üyeleri tarafından kanunda gösterilen usullere göre yargı gözetimi altında, gizli oyla seçilen kamu tüzelkişilikleri olduğu, hükmüne yer verilmiştir.
1512 sayılı Noterlik Kanunu'nun "Noterlik İşlemlerinde Uyulması Gerekli Genel Hükümler" başlıklı birinci bölümünde yer alan "Hukuki işlemler ve ilgilileri" başlıklı 72. maddesinde, "Noterler, ilgililerin istemi üzerine, hukuki işlemleri belgelendirirler. Belgelendirme, bu kısım hükümleri ile diğer kanunlar ve yönetmelikte gösterilen şekilde yapılır.
İlgili, belgelendirme isteminde bulunan kişidir.
Noter, iş yaptıracak kimselerin kimlik, adres ve yeteneğini ve gerçek isteklerini tamamen öğrenmekle yükümlüdür." düzenlemesine; "İlgilinin işitme, konuşma veya görme engelli olması" başlıklı 73. maddesinde, "(Değişik: 1/7/2005-5378/23 md.) Noter, ilgilinin işitme, konuşma veya görme engelli olduğunu anlarsa, işlemler engellinin isteğine bağlı olmak üzere iki tanık huzurunda yapılır. İlgilinin işitme veya konuşma engelli olması ve yazı ile anlaşma imkânının da bulunmaması hâlinde, iki tanık ve yeminli tercüman bulundurulur." düzenlemesine; "İmza yerine işaret, mühür veya parmak izi kullanılması" başlıklı 75. maddesinde ise, "İlgililerle tanık, tercüman ve bilirkişi imza atamadıkları ve imza yerine geçen bir el işareti kullanmadıkları takdirde, varsa mühür, yoksa sol elinin baş parmağı, bu da yoksa diğer parmaklarından biri bastırılır ve hangi parmağın  bastırıldığı yazılır.
(Değişik ikinci fıkra: 1/7/2005-5378/24 md.) Bir noterlik işleminde imza atılmış veya imza yerine geçen el işareti yapılmış olmasına rağmen, ilgilisi ister veya adına işlem yapılan ve imza atabilen görme engelliler hariç olmak üzere noter, işlemin niteliği, imzayı atan veya el işaretini yapan şahsın durumu ve kimliği bakımından gerekli görürse, yukarıdaki fıkradaki usûl dairesinde ilgili, tanık, tercüman veya bilirkişinin parmağı da bastırılır. Mühür kullanılması hâlinde parmağın da bastırılması zorunludur." düzenlemesine yer verilmiştir.

Anılan Kanunun "Düzenleme" başlıklı İkinci Bölümünde yer alan ve "Şekil" başlığını taşıyan 84. maddesinin 1. fıkrasında, "Hukuki işlemlerin noter tarafından düzenlenmesi bir tutanak şeklinde yapılır." düzenlemesine; "Tutanağın okunması" başlıklı 86. maddesinde, "Tutanağın, ilgilinin gerçek isteği hakkındaki beyanı yazıldıktan sonra okuması için kendisine verilir. İlgili tutanağı okur, içindekiler isteğine uygun ise, bu husus da yazıldıktan sonra altını imzalar." düzenlemesine; "İlgilinin okuma ve yazma imkanına sahip olmaması" başlıklı 87. maddesinde, "İlgili okuma ve yazma imkanına sahip değilse, hazır bulundurulacak iki tanık huzurunda maksadını notere beyan eder. Noter, bu beyanı yazdıktan sonra tutanak okunur. Ancak, işlemin tanık huzurunda yapılmasını emreden diğer kanunların hükümleri saklıdır.
İlgili ve tanıklar, beyanın aynen yazıldığını ifade ettikten ve bu husus tutanağa geçirildikten sonra altını imza ederler." düzenlemesine; "Düzenleme şeklinde yapılması zorunlu işlemler" başlıklı 89. maddesinde ise, "Niteliği bakımından tapuda işlem yapılmasını gerektiren sözleşme ve vekaletnamelerle, vasiyetname, mülkiyeti muhafaza kaydı ile satış, gayrimenkul satış va'di, vakıf senedi, evlenme mukavelesi, evlat edinme ve tanıma, mirasın taksimi sözleşmesi ve diğer kanunlarda öngörülen sair işlemler bu fasıl hükümlerine göre düzenlenir." düzenlemesine yer verilmiştir.
6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun "c. İmza" başlıklı 15. maddesinde, "İmzanın, borç altına girenin el yazısıyla atılması zorunludur. Güvenli elektronik imza da, el yazısıyla atılmış imzanın bütün hukuki sonuçlarını doğurur.
İmzanın el yazısı dışında bir araçla atılması, ancak örf ve âdetçe kabul edilen durumlarda ve özellikle çok sayıda çıkarılan kıymetli evrakın imzalanmasında yeterli sayılır.
(Değişik fıkra: 13/2/2011-6111/213 md.) Görme engellilerin talepleri halinde imzalarında şahit aranır. Aksi takdirde görme engellilerin imzalarını el yazısı ile atmaları yeterlidir." düzenlemesine yer verilmiştir.
Taşınmazlarla ilgili mülkiyet hakkı, sınırlı aynî haklar ve kişisel hakların tapu siciline tescil, değişiklik, terkin ve düzeltme işlemleri ile sicil ve belgelerin arşivlenmesinin usûl ve esaslarını kapsayan ve 17/08/2013 tarihli ve 28738 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Tapu Sicil Tüzüğünün "Tanık bulundurulması gereken hâller" başlıklı 24. maddesinde, "(1) Tapu işlemlerinde, istem sahiplerinden biri veya birkaçının imza atamaması, okuma ve yazma bilmemesi, kimliklerinde şüpheye düşülmesi, ölünceye kadar bakma sözleşmesi ile mevzuatın öngördüğü diğer hâllerde iki tanık bulundurulur.

(2) İstem sahibinin, işitme, konuşma veya görme engelli olması hâlinde, işlemler isteğe bağlı olarak iki tanık huzurunda yapılır. Engellinin tanık istememesi hâlinde, bu husus istem belgesinde veya resmî senette belirtilir. İlgilinin işitme veya konuşma engelli olması ve yazı ile anlaşma imkânının da bulunmaması hâlinde, işaret dilinden anlayan yeminli bilirkişi bulundurulur." düzenlemesine yer verilmiştir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
İdarenin düzenleme yetkisinin aslında ikincil, türev nitelikte olduğu hususunda duraksama bulunmamaktadır. Anayasa'ya göre, idarenin, düzenleme yetkisini kanunlar çerçevesinde ve kanunlara uygun olarak kullanması gerekmektedir. Kanunun öngördüğü düzenleme yetkisinin yine kanunda belirtildiği gibi kullanılması, kanun hükmü, bir konunun yönetmelikle düzenlenmesini öngörüyorsa, düzenlemenin yönetmelikle yapılması zorunludur.
Ayrıca, normlar hiyerarşisi olarak bilinen temel hukuk ilkesine göre, normlar arasında altlık ve üstlük ilişkisi söz konusu olmakta ve her norm geçerliliğini bir üst hukuk normundan almaktadır. Başka bir anlatımla normlar hiyerarşisi, her türlü normun hiyerarşik olarak bir sıra dahilinde sıralanması ve birbirine bağlı olması anlamına gelmekte olup; bunun doğal sonucu olarak, hiyerarşik sıralamada daha altta yer alan normun, kendisinden üstte bulunan norma aykırı hükümler içeremeyeceği, bir başka deyişle alt norm niteliğindeki düzenleyici işlemlerin, bir hakkın kullanımını üst normda öngörülmeyen bir şekilde daraltamayacağı veya kısıtlayamayacağı; dolayısıyla, düzenleyici bir işlemin kendinden önce gelen kanun ve yönetmelik hükümlerine aykırı düzenlemeler getiremeyeceği kabul edilmektedir.
Bu açıklamalar ışığında, uyuşmazlığa bakıldığında, davalı idarenin dava konusu alandaki düzenleme yetkisinin ve bu yetkinin hukuka uygun olarak kullanılıp kullanılmadığının irdelenmesi gerekmektedir.
Olayda, görme engelli olan davacı tarafından düzenleme şeklinde vekâletname çıkarma işleminde ancak iki tanık bulundurulması şartıyla işleminin yapılabileceği belirtildiğinden, okuma yazma bilen/imza atabilen görme engellilerin düzenleme şeklinde yapılacak işlemlerde iki tanık bulundurma zorunluluğu aranmasının hukukiliğinin değerlendirilmesi gerekmektedir.

Olayda, görme engelli olan davacı tarafından düzenleme şeklinde vekâletname çıkarma işleminde ancak iki tanık bulundurulması şartıyla işleminin yapılabileceği belirtildiğinden, okuma yazma bilen/imza atabilen görme engellilerin düzenleme şeklinde yapılacak işlemlerde iki tanık bulundurma zorunluluğu aranmasının hukukiliğinin değerlendirilmesi gerekmektedir.
1512 sayılı Kanun’un "İlgilinin işitme, konuşma veya görme engelli olması" başlıklı 73. maddesi ile görme engellilere ilişkin özel düzenlemelerin getirildiği, Kanunun "İlgilinin okuma ve yazma imkanına sahip olmaması" başlıklı 87. maddesinde ise imza atamayanların ve okuma yazma imkânı olmayanların durumlarına ilişkin genel hükümlerin mevcut olduğu görülmektedir. 1512 sayılı Kanun’un görme engelliler ile ilgili düzenleme getiren 73. maddesinde onaylama veya düzenleme şeklinde yapılan işlemler bakımından herhangi bir ayrıma gidilmemiş, "işlemler" ifadesi kullanılarak görme engellilerin işlemlerinin isteğine bağlı olmak üzere iki tanık huzurunda yapılacağı belirtilmiştir. Yine, Kanunun 75. maddesinde de, "imza atabilen görme engelliler hariç olmak üzere" ifadesine yer verilerek imza atabilen görme engelliler açısından ayrı bir usul izleneceği belirtilmiştir. Bu düzenlemeler göz önüne alındığında, kanun koyucunun görme engelli kişilerin tek başlarına imzalarıyla bağlayıcı işlem yapabileceklerini kural haline getirdiği, ancak talepleri bulunması halinde işlem esnasında tanık bulundurabileceklerine yönelik bir irade ortaya koyduğu açıkça anlaşılmaktadır. 
06/05/2022 tarih ve 15264 sayılı Adalet Bakanlığı Hukuk İşleri Genel Müdürlüğü tarafından sunulan hukuki görüşte de, "görme engelli bir bireyin, ilgilisi olduğu düzenleme şeklinde bir noterlik işlemi yapılırken iki tanık bulundurulmasını arzu etmemesi ve imza atabilmesi durumunda, noterin ilgilinin gerçek isteği hakkındaki beyanını yazdıktan sonra görme engelli vatandaşın hazırlanan işlemin içeriğine teknolojik imkanlardan faydalanarak vakıf olması sağlanıp bu hususunda tutanağa geçirilmesi halinde, işlemin iki tanık huzurunda yapılmasına gerek bulunmadığı gibi bu yönde mevzuat değişikliğine de ihtiyaç olmadığı" değerlendirilmiştir.
Öte yandan, Tapu Sicil Tüzüğü’nün 24. maddesinin birinci fıkrasında, görme engelli bireyler herhangi bir tapu devir işlemini tercihleri doğrultusunda iki tanık bulundurmaksızın gerçekleştirebilirken, Türkiye Noterler Birliği'nin mevcut uygulaması neticesinde noterde tapu devir işlemi için bir başka kişiye yetkiyi içeren vekâletname işlemini gerçekleştiremeyecektir. Hukukun genel kaideleri doğrultusunda kişinin kendisi asıl işlemi tanık olmaksızın yapabiliyorken, mezkûr işlem için herhangi birini vekil tayin etme işini evleviyetle yapabiliyor olması gerekmektedir.

Ayrıca, davacı tarafından, noterde gerçekleştireceği vekâletname çıkarma işleminde görme engeli nedeniyle iki tanık bulundurması zorunluluğunun engellilik temelinde doğrudan ayrımcılığa yol açtığı gerekçesi ile Türkiye İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumuna yapılan başvuruda, Kurumun ... tarih ve B. No: ..., K: ... sayılı kararı ile "görme engellilerin yapacağı işlemlerde tanık bulundurulmasının ancak görme engellinin talepte bulunması halinde gerektiği hususu kanunda açıkça düzenlenmiş olmasına rağmen görme engellilerin yapacağı düzenleme şeklindeki işlemlerde tanık bulundurulmasının uygulamada bir zorunluluk olarak dayatılmasının; okuma yazma bilen, imza atabilen görme engellilere yönelik farklı muamelenin makul ve meşru bir nedene dayanmadığı, farklı muameleye tabi tutulan görme engelli bireye aşırı ve olağanın ötesinde bir külfet yüklediğinden eşitlik ilkesinin ve ayrımcılık yasağının ihlal edildiği" gerekçesi ile muhataplar hakkında idari para cezası verilmesine karar verilmiştir.
Bu durumda, yapılan açıklamalar doğrultusunda, dava konusu Genelge düzenlemesinin, okuma yazma bilen/imza atabilen görme engelliler düzenleme şeklinde noterlik işlemi yaparken iki tanık bulundurmalarını zorunlu tutacak nitelikte sonuç doğurması sebebiyle Noterlik Kanunu düzenlemelerine aykırı olarak düzenlendiği ve hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmıştır.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Türkiye Noterler Birliği tarafından yayınlanan ... tarih ve ... sayılı Genelge’de yer alan “Okuma yazma bilen/imza atabilen görme engellilerin onaylama şeklinde yapılacak işlemlerde iki tanık bulundurma zorunluluğunun aranmamasına, ilgilinin talebi halinde ise işlemin iki tanık huzurunda yapılmasına” düzenlemesinin  İPTALİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam … TL yargılama giderinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine, 
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca …    TL vekâlet ücretinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine,
4. Posta giderleri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra istemi halinde davacıya  iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 
13/03/2024 tarihinde oybirliğiyle  karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2020/1900, Karar No: 2024/1404, Tarih: 13.03.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas	No : 2020/1900
Karar	No : 2024/1404
DAVACI : … Esnaf Odası	  
VEKİLİ : Av. …
DAVALI : … Bakanlığı
VEKİLİ : Av. …
DAVANIN KONUSU   :
01.08.2019 tarih ve 30849 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Esnaf ve Sanatkarların Kayıt Olacakları Odaların Tespiti Hakkında Tebliğ'in 5. maddesinin 2. fıkrası ve 6. maddesinin iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI :
Davacı tarafından, 5362 sayılı Kanun çerçevesinde kurulmuş bir meslek odası olduğu, Kanunun 11. maddesinde düzenlenen Yönetim Kurulunun görev ve yetkileri kapsamında görevli ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi sınırları içerisinde faaliyet gösteren bir ihtisas odası olduğu, dava konusu düzenlemelerin uygulanması durumunda, Kanunda tanımlanan ihtisas odasına kayıtlı esnafın telafisi güç mağduriyet yaşayacağı, Kanunda esas olarak öngörülen ve esnaf örgütlenmesinin temelini oluşturan ihtisasa dayalı mesleki örgütlenmeyi temelinden sarsacağı, hatta bunun ileri aşaması olarak yok edeceği belirtilmektedir.
Dava konusu Tebliğin 5. maddesinin 2. fıkrası yönünden; ihtisas odalarının tespitinde Esnaf ve Sanatkâr ile Tacir ve Sanayiciyi Belirleme Koordinasyon Kurulu kararıyla hareket edilmesinin esnaf ve sanatkarlar odalarının kuruluş amacına aykırılık oluşturduğu, düzenleme ile, esnaf ve sanatlarların kayıt olacakları odaların çalışma alanları ve üyelerinin odaya kaydolma alanları konusunda kanundan kaynaklanan yetkilerinin daraltıldığı iddia edilmektedir.
Dava konusu Tebliğin 6. maddesinin 1. fıkrasının, 5362 sayılı Kanunun 6. maddesine aykırılık oluşturduğu; Tebliğin 6. maddesinin 2. fıkrasındaki düzenleme yönünden, Kanunda, tercih dilekçeleri alınmak suretiyle odaya kayıt yapılacağına ilişkin bir düzenleme bulunmadığı gibi, Kanunun bu konuda takdir yetkisi de vermediği, madde uygulaması ile Kanunda getirilen ihtisas odaları ve aynı mesleğe mensup esnafın bir arada bulunacağı, mesleğin gerektirdiği eğitim ve deneyim paylaşımının olacağı odalar olmaktan çıkacağı; Tebliğin 6. maddesinin 3. fıkrasındaki düzenleme ile, büyükşehir belediyesi sınırları içerisindeki ihtisas odalarının üyelerinin ilçelere aktarılması ve bu ilçelerinde Bakanlıkça belirlenmiş olması nedeniyle büyük ihtisas odalarının Bakanlık eliyle tasfiye edilmesinin söz konusu olacağı, düzenlemeler ile, her isteyenin istediği meslek odasına kaydolduğu, ortak bir değeri olmayan bir kayıt merkezi haline geleceği belirtilmektedir.
DAVALI İDARENİN SAVUNMASI :

DAVALI İDARENİN SAVUNMASI :
5362 sayılı Esnaf ve Sanatkar Meslek Kuruluşları Kanunu'nun 6. maddesi ve Esnaf ve Sanatkarlar Sicil Yönetmeliği’nin 27. maddesi birlikte değerlendirildiğinde; ana kuralın esnaf ve sanatkârların oda kayıtlarının iş yeri adresi olarak beyan edilen yerdeki meslek ve sanatları ile ilgili ihtisas odasına, iş yerleri seyyar olanların ikametgâhlarının bulunduğu yerdeki meslek ve sanatları ile ilgili ihtisas odasına, meslek ve sanatları ile ilgili ihtisas odası bulunmayanlar için karma odaya kaydolabileceği, karma oda da bulunmayanlar için mesleğiyle ilgili en yakın ihtisas odasına kayıt olacağının düzenlendiği, Kanunun Geçici 8. maddesi ile, büyükşehir statüsündeki iller için düzenleme getirildiği, büyükşehir statüsündeki illerde faaliyet gösteren esnaf ve sanatkarların faaliyet gösterdikleri ilçelerde oda bulunması halinde il merkezindeki odanın yanı sıra söz konusu odalara da kaydolmayı tercih etme imkanı tanındığı, ancak büyükşehir statüsündeki illerde faaliyet göstermekle birlikte ilçesinde oda bulunmayan esnaf ve sanatkarlar açısından bu kural işletilemediğinden, bu esnaf ve sanatkarların her halükarda il merkezinde faaliyet gösteren odalara kayıt olmaları gerektiği, bu durumun ise zaman, masraf ve iş kaybı yaşanmasına sebep olduğundan dava konusu tebliğ düzenlemesinin yapıldığı, daha önceki mülga 2013 tarihli Esnaf ve Sanatkarlar Odalarındaki Üye Kayıtlarına Dair Tebliğin yürürlükten kaldırıldığı, 2013 tarihli Tebliğ'de yer alan düzenlemelere ek olarak bir takım düzenlemeler getirildiği, ek olarak yapılan bu düzenlemelerin, 5362 sayılı Kanunun 6. maddesinin 3. fıkrasına istinaden Kanun değişikliğinden hemen sonra yapıldığı, Kanunun 6. ve Geçici 8. maddelerinin Tebliğ düzenlemelerinin dayanağını oluşturduğu belirtilmektedir.
Dava konusu Tebliğin 5. maddesinin 2. fıkrasının hukuka aykırılığı iddiası yönünden, mevzuat gereğince, gerek esnaf ve sanatkarların oda kayıtları, gerekse ihtisas odalarının kurulmasının güncel esnaf ve sanatkar mesleklerine göre yapıldığı, esnaf ve sanatkar meslek kollarını belirleme yetkisinin Koordinasyon Kuruluna verildiği, düzenlemede, ihtisas odalarının yapısının değil, üye kayıtlarının kurul kararında yer alan meslekler doğrultusunda yapılacağı belirtildiğinden dava konusu düzenlemenin hukuka uygun olduğu savunulmaktadır.

Dava konusu Tebliğin 6. maddesinin 1. fıkrası yönünden, düzenlemenin 5362 sayılı Kanunun Geçici 8. maddesinin 2. cümlesinin tekrarı niteliğinde olduğu, geçici maddeye ek olarak şahsın tercihini beyan eden bir dilekçe ile odaya kaydın yapılacağının belirtildiği; Tebliğin 6. maddesinin 2. fıkrası yönünden, düzenleme ile, ilçesinde oda bulunmayan esnaf ve sanatkarlar Bakanlıkça belirlenmiş olması halinde en yakın ilçedeki odayı tercih edebilecekleri gibi büyükşehir il merkezindeki ilgi odayı da tercih edebilecekleri, oda kayıtlarının esnaf ve sanatkarların tercihi çerçevesinde yapılacağının belirtildiği, zaman ve masrafın önlenmesi adına büyükşehir merkezinde bulunan odalara kayda zorlanmaması ve en yakın ilçedeki odaya kaydın yapılması imkanı tanındığı; Tebliğin 6. maddesinin 3. fıkrası ile, yeni üyeler ile daha evvelden odaya kayıt olmuş üyeler arasında bir ayrım ve eşitsizlik oluşmasının önüne geçmek için talepleri halinde aynı haktan yararlanmalarının önünün açıldığı, her isteyenin her istediği odaya kayıt olmasının önünün açılmadığı belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …
DÜŞÜNCESİ : 21/6/2005 tarih ve 25852 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren  5362 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesi ile büyükşehir statüsündeki illerde faaliyet gösteren esnaf ve sanatkarların faaliyet gösterdikleri ilçelerde oda bulunması halinde, esnaf ve sanatkarlara ilçelerindeki bu odalara, bunun yanı sıra il merkezindeki odaya kaydolmayı tercih etme imkanı getirilmiştir. Bu düzenlemenin tekrarı niteliğinde olan, esnaf ve sanatkarların faaliyet gösterdikleri ilçelerdeki odaya kayıt olabilmelerinin yanı sıra isterlerse çalışma bölgesi tüm il sınırı olarak belirlenmiş olan il merkezlerinde kurulu ilgili odaya da kaydolabileceklerine ilişkin dava konusu Tebliğ'in 1. fıkrasında hukuka ve mevzuata aykırılık bulunmamaktadır. Bununla birlikte, 5362 sayılı Kanun’un 6. maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan "Büyükşehir statüsündeki iller ile diğer illere bağlı ilçelerde kurulu oda bulunmaması durumunda, bu ilçelerdeki esnaf ve sanatkârların kayıt edilecekleri oda ile bu odaların çalışma bölgesi Bakanlık tarafından belirlenir" düzenlemesi ile ilçesinde oda bulunmayan esnaf ve sanatkarların üye kaydının yapılacağı ilgili odaların saptanmasına ilişkin usul ve esasların belirlenmesi hususunda Bakanlığa yetki verilmiş olup, bu yetki çerçevesinde dava konusu Tebliğin 2. 3. ve 4. fıkralarının düzenlendiği, esnaf ve sanatkarın tercih ve isteği esas alınarak zaman ve harcamadan tasarruf edilmesinin amaçlandığı anlaşıldığından anılan fıkralarda da hukuka ve mevzuata aykırılık görülmemiştir.