muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/2597, Karar No: 2024/2378, Tarih: 04.06.2024

(2) Üretim İzin Belgesi, Sanayi ve Ticaret Bakanlığının görüşü üzerine Makam tarafından, uygun görülmesi hâlinde verilir.
             (3) Kontrole Tabi Liste kapsamındaki malzemelerin üretimi ile ilgili olmayıp üretimi destekleyici nitelikteki hizmet üretimi kapsamına giren, malzeme taşıma, sigorta gibi üretime yardımcı faaliyetler için Üretim İzin Belgesi alınmasına gerek yoktur..." hükümlerine yer verilmiştir.
30/04/2020 tarihli ve 31114 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan "5201 sayılı Kanun Gereğince Kontrole Tabi Tutulacak Harp Araç ve Gereçleri ile Silah, Mühimmat ve Bunlara Ait Yedek Parçalar, Askeri Patlayıcı Maddeler, Bunlara Ait Teknolojilere İlişkin Liste (2020 yılı kontrole tabi malzeme listesi)" başlıklı Tebliğ'in 1. maddesinin 1. fıkrasında, "Aşağıda belirtilen "Kontrole Tabi Liste" kapsamında yer alan kalemlerin üretilmesi, ihracat ve ithalâtına ilişkin izin işlemleri ile Füze Teknolojisi Kontrol Rejimi Ek Listesi (www.mtcr.info/english/annex.html) ve Wassenaar Düzenlemesi Mühimmat Listesi (www.wassenaar.org/controllist/index.html) ile Kontrole Tabi Listede yer alan kalemlerin ihracat ve ithalâtına ilişkin izin işlemleri, Millî Savunma Bakanlığı sorumluluğunda ve bilgisi dâhilinde yapılacaktır.
...
ı) Diğer askerî malzeme ve cihazlar:
...
5) Yukarıda belirtilen namlulu silahlarda kullanılan her türlü mühimmat ve mühimmat ana parçaların üretimi amacıyla özel olarak tasarlanmış kovan üretim tezgahı, mermi üretim tezgahı, kapsül imla tezgahı ile fişek dolum/imla tezgahları ve benzeri" hükmü düzenlenmiştir.
	Dava Konusu Tebliğin 1. Maddesinin 1. Fıkrasının (ı) Bendinin (5) Numaralı Alt Bendinin İncelenmesi:
Dava konusu Tebliğin dayanağı olan 5201 sayılı Harp Araç ve Gereçleri ile Silah, Mühimmat ve Patlayıcı Madde Üreten Sanayi Kuruluşlarının Denetimi Hakkında Kanun,  03/01/1940 tarihli ve 3763 sayılı mülga Türkiye'de Harp Silâh ve Mühimmatı Yapan Hususi Sanayi Müesseselerinin Kontrolü Hakkında Kanun ile aynı amaç doğrultusunda ve fakat kapsamının genişletilmesi suretiyle hazırlanmış ve Türkiye Büyük Millet Meclisinde kabul edilerek yürürlüğe konulmuştur.

Dava konusu Tebliğin dayanağı olan 5201 sayılı Harp Araç ve Gereçleri ile Silah, Mühimmat ve Patlayıcı Madde Üreten Sanayi Kuruluşlarının Denetimi Hakkında Kanun,  03/01/1940 tarihli ve 3763 sayılı mülga Türkiye'de Harp Silâh ve Mühimmatı Yapan Hususi Sanayi Müesseselerinin Kontrolü Hakkında Kanun ile aynı amaç doğrultusunda ve fakat kapsamının genişletilmesi suretiyle hazırlanmış ve Türkiye Büyük Millet Meclisinde kabul edilerek yürürlüğe konulmuştur.
Buna göre 5201 sayılı Kanun; mülga 3763 sayılı Kanun'un yürürlüğe konulduğu tarihlerde Milletler Cemiyeti Genel Kurulunca, cemiyet üyesi bulunan devletlerin, kendi hudutları dahilinde harp silah ve mühimmatı imali ve bu maddeler üzerindeki ticaretin kontrolünün kararlaştırıldığı da dikkate alınarak, ülkemizin savunma ve dış güvenliği ile doğrudan ilgili bulunan harp sanayinin kontrolü için silah ve mühimmat imal eden fabrikaların imalât ve kabiliyetleri hakkında daha esaslı ve gerçekçi bilgiler toplanması, kontrolün aynı zamanda iç güvenlik için de gerekli olduğu düşüncesiyle imalâtın herhangi bir suretle ülke menfaati aleyhine kişi veya gizli teşekküller eline geçmesine mani olunması amaçlarıyla; genel olarak, Türkiye dahilinde her türlü harp araç ve gereçleri ile silâh, mühimmat ve bunlara ait yedek parçalarla patlayıcı maddeleri üretmek üzere kurulan veya işletilen kamu kurum ve kuruluşları ile gerçek ve tüzel kişilere ait kuruluşları, bunların kuruluş izinleri ile üretim izinlerini, iç ve dış pazara satış iznini, Kanun kapsamında izne tabi tutulacak malzemeleri ve bu hususların -dahili bir tedbir olmak üzere- denetim ile kontrolünü düzenlemektedir.
Anılan amaçları temin etmek üzere, 5201 sayılı Kanunla emredici hükme bağlanan hususlardan biri de harp araç ve gereçleri ile silâh, mühimmat ve bunlara ait yedek parçalar ve patlayıcı maddelerin öncelikle tespiti, ardından üretim ve iç/dış pazara satış aşamalarında izne bağlanması, böylelikle gerek üretimin gerekse üreticilerin kontrol ve denetime tabi tutulmasıdır.
Bu kapsamda, harp araç ve gereçleri ile silâh, mühimmat ve bunlara ait yedek parçalar ve patlayıcı maddeler ve bunlara ait teknolojilerin tespiti amacıyla yayımlanan dava konusu 2020 Yılı Kontrole Tabi Malzeme Listesi ile etki düzeyi yüksek olan, sivil amaçlı kullanım için uygun olmayan malzeme sayılmış; böylelikle listede yer alan malzemeleri üretecek kuruluşlar (kuruluş izni), malzemelerin üretimi (üretim izni),  iç/dış pazara sunumu (satış/ihraç izni) Milli Savunma Bakanlığınca verilecek izinlere tabi tutulmuştur.
5201 sayılı Kanun'un 4. maddesi uyarınca, kontrole tabi malzeme listesinin, her yıl ocak ayında veya gerektiğinde yılı içerisinde, Dışişleri Bakanlığı, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı ve Genelkurmay Başkanlığı ile ihtiyaç duyulan kamu kurum ve kuruluşlarının görüşleri alındıktan sonra, Millî Savunma Bakanlığı tarafından tespit ve ilan olunması zorunludur.

5201 sayılı Kanun'un 4. maddesi uyarınca, kontrole tabi malzeme listesinin, her yıl ocak ayında veya gerektiğinde yılı içerisinde, Dışişleri Bakanlığı, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı ve Genelkurmay Başkanlığı ile ihtiyaç duyulan kamu kurum ve kuruluşlarının görüşleri alındıktan sonra, Millî Savunma Bakanlığı tarafından tespit ve ilan olunması zorunludur.
Dosyada yer alan bilgi ve belgelerin incelenmesinden; dava konusu 2020 yılı Kontrole Tabi Malzeme Listesinin hazırlık aşamasında Dışişleri Bakanlığı, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı, Ticaret Bakanlığı, Genelkurmay Başkanlığı ile konuyla ilgili diğer kamu kurum ve kuruluşlarından görüş sorulduğu, dava konusu alt bende yönelik herhangi bir farklı görüşün iletilmediği, gelen görüşlerin değerlendirilmesi sonucu hazırlanan nihai listenin Milli Savunma Bakanlığı tarafından 30/04/2020 tarih ve 31114 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe konulduğu, dolayısıyla dava konusu düzenlemede yetki ve şekil unsuru yönünden hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmaktadır.
Öte yandan, silah ve bunlarla ilgili teknolojilerin kontrolsüz bir şekilde yayılmasını önlemek maksadıyla; ülkelerin, sattıkları (ihraç ettikleri) silah ve teknolojilerinin nelerden ibaret olduğu konusunda birbirlerini haberdar etmek üzere “Silah İhracat Kontrol Rejimleri” kurulmuştur. Söz konusu Rejimlerde amaç, silah ve bunlarla ilgili teknolojileri tarif etmek, teknolojik limitleri belirlemek, silah ticareti yapanları mevzuat çerçevesinde kontrol ve denetim altında tutmak ve pazar ortamına sunulan ürünlerin güvenirliği olmayan ülkelere satışını engellemek ve hangi ülkenin nereye ne sattığına ve hangi ülkeye satılmasına izin vermediğine ilişkin bilgileri Rejime üye ülkelerle paylaşmaktır.
Bu kapsamda, Türkiye’nin üye olduğu 3 adet “Silâh İhracat Kontrol Rejimi” bulunmakta olup, bunlar Wassenaar Düzenlemesi Mühimmat Listesi (WD), Füze Teknolojisi Kontrol Rejimi (FTKR) ve Silah Ticaret Antlaşması (ATT)'dır. Uluslararası yükümlülüklerimizin yer aldığı anılan Rejimlere, 5201 sayılı Kanun'un Uygulama Yönetmeliğinde de açıkça yer verilmiş olup, Rejimlere ait listelerde bulunan malzemenin ithalatı ve ihracatına yönelik işlemlerde, Yönetmeliğin 19. maddesinin 5. fıkrası ve 21. maddesinin 7. fıkrası uyarınca Milli Savunma Bakanlığından (Savunma Sanayi Milli Güvenlik Makamından) izin alınması zorunlu bulunmaktadır. 
Bölgesel ve uluslararası güvenliğin, istikrarın korunması amacıyla konvansiyonel silahların ve çift kullanımlı malzeme ve teknolojinin ihracat kontrol rejimine ait kuralları, yükümlülükleri belirlemek üzere kurulan ve 1996 yılında Türkiye'nin kurucu üyesi olduğu Wassenaar Düzenlemesi Mühimmat Listesi’nin ML 18. maddesinde, “Mühimmat Listesinde tanımlanan ürünlerin üretimi için özel olarak tasarlanmış veya modifiye edilmiş üretim malzemeleri ve bunlar için özel olarak tasarlanmış parçalar”ın da yer aldığı, dolayısıyla anılan üretim ekipmanının da izne tabi tutulduğu anlaşılmaktadır.

Ayrıca, Harp Araç ve Gereçleri ile Silah, Mühimmat ve Patlayıcı Madde Üreten Sanayi Kuruluşlarının Denetimi Hakkında Yönetmeliğin 10. maddesinin 3. fıkrasında, Kontrole Tabi Liste kapsamındaki malzemelerin üretimi ile ilgili olmayıp üretimi destekleyici nitelikteki hizmet üretimi kapsamına giren, malzeme taşıma, sigorta gibi üretime yardımcı faaliyetler için Üretim İzin Belgesi alınmasına gerek olmadığı kurala bağlanmış, dolayısıyla üretim izninden yalnızca 
hizmet üretimi kapsamına giren yardımcı faaliyetlerin istisna olduğu kabul edilmiştir.
Bu durumda, davalı Bakanlık tarafından, 5201 sayılı Kanunla verilen yasal yetkiye istinaden, Türkiye'nin taraf olduğu ve uluslararası yükümlülüklerinin yer aldığı Wassenaar Düzenlemesi Mühimmat Listesindeki kurallar gözetilerek ve Harp Araç ve Gereçleri ile Silah, Mühimmat ve Patlayıcı Madde Üreten Sanayi Kuruluşlarının Denetimi Hakkında Yönetmeliğin 10. maddesinin 3. fıkrasına uygun olarak düzenlenen, ilgili tüm kuruluşların görüşü alınmak ve değerlendirilmek suretiyle yürürlüğe konulan dava konusu 2020 Yılı Kontrole Tabi Listenin 1. maddesinin 1. fıkrasının (ı) bendinde hukuka aykırılık bulunmadığı, uluslararası mevzuat ile ulusal mevzuatın uyumlaştırıldığı, takdir yetkisinin kamu yararı ve hizmet gerekleri çerçevesinde kullanıldığı sonucuna varılmaktadır.
Her ne kadar davacı tarafından, niteliği gereği daha vahim ve kitlesel imha silahlarını üreten makinelerin Tebliğ kapsamına alınmazken etki düzeyi çok daha düşük olan tabanca ve tüfek mühimmatlarını üreten makinelerin kapsam içine alınmasının hukuka aykırı olduğu ileri sürülmekte ise de; Harp Araç ve Gereçleri ile Silah, Mühimmat ve Patlayıcı Madde Üreten Sanayi Kuruluşlarının Denetimi Hakkında Yönetmeliğin 10. maddesinin 3. fıkrasında yer alan, üretim izninden yalnızca 
hizmet üretimi kapsamına giren yardımcı faaliyetlerin istisna tutulmasına ilişkin düzenleme karşısında bu iddiaya itibar edilmemiştir.
Kaldı ki, dava konusu 2020 Yılı Kontrole Tabi Listenin 1. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinin (1) numaralı alt bendinde, namlulu silahlarda kullanılan her türlü mühimmat ve bunlara ait ana parçalar ile sevk maddesinin de izne tabi tutulduğu görülmektedir. Bu kapsamda, mühimmat ve mühimmat ana parçaları dahi dava konusu Tebliğ kapsamında izne tabi tutulmakta iken, namlulu silahlarda kullanılan her türlü mühimmat ve mühimmat ana parçaların üretimi amacıyla özel olarak tasarlanmış kovan üretim tezgahı, mermi üretim tezgahı, kapsül imla tezgahı ile fişek dolum/imla tezgahları ve benzerinin izne tabi tutulmasının da Tebliğin amacına aykırı olmadığı ve bir bütünlük sağlama amacına yönelik bulunduğu görülmektedir.

Yine davacı tarafından, dava konusu düzenleme ile kontrole tabi tutulan makineler konusunda uluslararası şirket ve tekellerin hiçbir kontrole tabi tutulamayacağı, kendisi gibi yerli şirketlerin bu makinelerin imalatı ve ticareti konusunda kontrole tabi tutularak rekabet ve piyasa koşulları anlamında tamamen eşitsiz olan uygulama nedeniyle mağdur olacağı ileri sürülmekte ise de; 5201 sayılı Kanun'un Türkiye sınırları dışında kurulan yabancı şirketleri kapsamadığı açık olmakla birlikte, yukarıda aktarıldığı üzere Silah İhracat Kontrol Rejimlerine ait listelerde bulunan malzemelerin ithalatı ve ihracatına yönelik işlemlerde Milli Savunma Bakanlığından (Savunma Sanayi Milli Güvenlik Makamından) izin alınması zorunlu bulunduğundan, bu iddiaya da itibar edilmemiştir.
Sonuç itibarıyla, hukuka uygun bulunan 2020 Yılı Kontrole Tabi Listenin 1. maddesinin 1. fıkrasının (ı) bendinin (5) numaralı alt bendine karşı açılan davanın reddi gerekmektedir.
KARAR SONUCU:
 
								Açıklanan nedenlerle;
1.DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ... TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca duruşmalı işler için belirlenen .. TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 04/06/2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2020/4991, Karar No: 2024/2381, Tarih: 04.06.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2020/4991
Karar	No : 2024/2381                                                                                
DAVACILAR	: 1- ... Derneği	  
 VEKİLİ	: Av....
	  2- ... Derneği 
 VEKİLİ	: Av. ...
DAVALILAR	: 1- ... Bakanlığı
VEKİLİ	: Hukuk Müşaviri ...
	   2- ... Kurumu
 VEKİLİ	: Av. ...
DAVANIN KONUSU	: 09/04/2020 tarih ve 31094 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Sosyal Güvenlik Kurumu Sağlık Uygulama Tebliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ'in 1. maddesinin tamamının, 2. maddesinde geçen "aynı fıkraya aşağıdaki bent eklenmiş" ve "k) Pandemi süresince pandemi olgularının tanı ve tedavileri" ibaresinin iptali istenilmektedir. 
DAVACININ İDDİALARI 	:Davacılar tarafından; dava konusu Tebliğ'in 1. maddesi ile acil hal tanımının değiştirildiği, pandemi olgusunun acil hal kapsamına alındığı, böylelikle pandemi tedavi hizmetinin, katılım payı ve ilave ücret alınamayacağı işlemler arasına dahil edildiği, 5510 sayılı Kanun’un 71. maddesinde, anılan Kanun’un uygulanmasında acil hallerin ve acil sağlık hizmetlerinin neler olduğuna, hangi yöntem ve ölçütlerle tespit edileceğine ilişkin hususların, Sağlık Bakanlığının uygun görüşü üzerine Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceğinin hüküm altına alındığı, dava konusu düzenleme bakımından Sağlık Bakanlığından görüş alınmadığı, üstelik sadece görüş alınmasının yeterli olmadığı, uygun görüşünün bulunması gerektiği, acil hallerin, Sağlık Bakanlığının görüşü alınması ön şartı ile ancak Kurumca çıkartılacak yönetmelik ile belirlenebileceği veya değiştirilebileceği, yürürlükte bulunan Genel Sağlık Sigortası Uygulamaları Yönetmeliğinin 27. maddesinde acil hallerin ve acil sağlık hizmetlerinin tanımlandığı, anılan Yönetmeliğin, pandemi süresince pandemi olgularına yönelik tanı ve tedavilerini acil hal kapsamına almadığı, böylelikle acil haller ve acil sağlık hizmetlerinin 5510 sayılı Kanun’un 71. maddesinin amir hükmüne aykırı olarak tebliğ ile belirlendiği ve Yönetmeliğe aykırı bir şekilde düzenlendiği, pandemi olgusunun hukuka aykırı olarak acil hal kapsamına alınması nedeniyle özel sağlık kuruluşlarının yasal olarak alabilecekleri ilave ücretleri alamaz hale geldikleri ve bunun ağır bir mağduriyete neden olduğu, Covid 19 için pandemi algoritmasının belirlendiği, bunun acil hal tanımına dahil edilmesinin doğru olmadığı, her bir vakanın acil hal tanımlamasına girmesinin mümkün olmadığı;

Dava konusu 2. maddedeki ibareler bakımından, ilave ücret alınamayacak hallerin, 5510 sayılı Kanun’un 73. maddesinde belirtildiği, anılan maddede pandemi süresince pandemi olgularının tanı ve tedavilerinin bulunmadığı, ilave ücret alınmayacak hallerin belirlenmesi konusunda Kurum'un 73. madde ile bağlı olduğu, dayanağını yasadan almayan hiçbir işlem yapamayacağı, pandemi olgusunun ilave ücret alınamayacak işlemler arasına alınmasının hiçbir bilimsel ve yasal dayanağı olmadığı, iptali talep edilen düzenlemenin dayanağını acil hal düzenlemesinin oluşturamayacağı, zira acil hal tanımının Sağlık Bakanlığının görüşü alınmadan değiştirilemeyeceği, değişiklik yapılacak ise, tebliğ ile değil yönetmelik ile yapılması gerektiği, pandemi nedeniyle sağlık kuruluşlarına başvuran hastanın durumu eğer tıbben acil ise zaten Sağlık Uygulama Tebliği gereği ilave ücret alınmasının yasak olduğu, pandemi hali için ayrı bir bent ilave etmenin hukuken hiçbir dayanağının bulunmadığı, ayrıca pandeminin neden olduğu toplumsal hal bir aciliyet oluşturmakla beraber tek tek bireyler bazında bakıldığında her pandemi vakasının tıbben acil bir vaka olmadığı, Covid 19 hastalığına yakalanmış hastaların en az %80’inin hiçbir belirti göstermeden veya çok hafif belirti göstererek hastalığı atlattığı, kalanların çok büyük bir kısmının hastanede birkaç gün yatış yaparak tedavi olduğu, %5'lik kısmında ise hastalığın ağır seyrettiği, hal böyleyken her pandemi vakasının acil kabul edilmesinin hiçbir bilimsel dayanağı olmadığı gibi, her pandemi hastasının acil kabul edilip ona göre hareket edecek bir sağlık sisteminin dünyanın hiçbir ülkesinde bulunmadığı, bu nedenlerle, durumu acil olan pandemi hastaları hariç, pandemi olgusunu ilave ücret alınmayacak sağlık hizmetleri içine almanın hukuka aykırı olduğu, anılan düzenlemelerin iptali gerektiği iddia edilmektedir.

DAVALILARIN SAVUNMALARI	: Sağlık Bakanlığı tarafından; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Hakkında Kanun’un 63. maddesinde, Kurumca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin teşhis ve tedavi yöntemleri ile (f) bendinde belirtilen sağlık hizmetlerinin türleri, miktarları, kullanım süreleri ve ödeme usul ve esaslarının Sağlık Bakanlığının görüşü alınmak suretiyle belirlenmesinin öngörüldüğü, 18/04/2014 tarih ve 28976 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Genel Sağlık Sigortası Uygulamaları Yönetmeliğinin 45. maddesinde de Kurumca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetleri ile ödemeye ilişkin usul ve esasların Sağlık Uygulama Tebliğinde düzenleneceğinin belirtildiği, aynı Kanun’un 73. maddesinde acil haller dışında sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucularından kişilerce satın alınan sağlık hizmeti bedellerinin Kurumca ödenmeyeceği, sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucularından acil hallerde alınan sağlık hizmeti bedelinin, 72. madde gereği sözleşmeli sağlık hizmeti sunucuları için belirlenen bedeller esas alınarak genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilere fatura karşılığında ödeneceği, sözleşmeli ve sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucularının, acil hallerde, sözleşmeli sağlık hizmetleri sunucularının ise Kurumun belirlediği sağlık hizmetleri için genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerden veya Kurumdan herhangi bir ilave ücret talep edemeyeceği hükmünün yer aldığı, Genel Sağlık Sigortası Uygulamaları Yönetmeliği’nin 29. maddesinde acil hâllerde sözleşmeli ve sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucuları kişilerden ilave ücret talep edemeyeceği, Kurumun, ilave ücret alınmayacak sağlık hizmetlerini belirlemeye yetkili olduğunun belirtildiği, Sosyal Güvenlik Kurumu Sağlık Uygulama Tebliği hükümleri ile de kapsama dahil olan hak sahiplerinin sağlık hizmetlerinden yararlanmasına, bu hizmetlerin bedellerinin ödenmesine ilişkin esas ve usullerin düzenlendiği, dava konusu Tebliğin "İlave ücret alınmayacak sağlık hizmetleri" başlıklı 1.9.3

.9.3. maddesinde acil hizmetler ve yoğun bakım hizmetlerinde ilave ücret alınamayacağına dair gerekli düzenlemelerin yapıldığı, bu minvalde pandemi olgularının vaka seyirleri dikkate alındığında gerek acil hal gerek ise yoğun bakım kapsamında hizmet verilmekte olduğu, halihazırda meri mevzuat hükümleri uyarınca bu hizmetlerden zaten ilave ücret alınamadığı, öte yandan 2008/13 sayılı Başbakanlık Genelgesine göre de, acil sağlık hizmetlerine ihtiyaç duyan kişilerin herhangi bir sosyal güvence kaygısına ya da tereddütüne düşmeden en yakınındaki uygun sağlık hizmet sunucusuna başvuruda bulunabilmeleri gerektiği, 04/04/2020 tarih ve 31089 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Sosyal Güvenlik Kurumu Sağlık Uygulama Tebliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ ile Ek-2B listesine yeni işlem eklendiği, Ek-2B listesinin Hizmet Başı İşlem Puan Listesi olarak uygulandığı ve bu listede yer alan her bir hizmetin tek tek sayılmak suretiyle fatura edilebilmekte olduğu, dolayısıyla pandemi hastalarının tedavisinde uygulanacak işlemlerin zaten Ek-2B listesinde mevcut olduğu, sağlık hizmet sunucularının bu işlemlerden hastaya uyguladıklarını fatura edebildikleri, ayrıca 510021-pandemi bakım hizmetini fatura edebildikleri, diğer taraftan yoğun bakım hizmetleri sunulurken paket fiyat kapsamında yapılacak faturalandırma için Sağlık Uygulama Tebliği eki Ek-2/C listesinde düzenlemeler yapıldığı, yapılan düzenlemeler ile sağlık hizmet sunucularına pandemi döneminde ilave gelir getirici işlemlerin Sağlık Uygulama Tebliğine eklenerek geri ödeme kurumu Sosyal Güvenlik Kurumuna fatura edilmesinin önünün açıldığı, bu yönüyle yapılan mevzuat değişikliğinin sağlık hizmet sunucularını desteklemeye yönelik adeta sübvansiyon niteliğinde olduğu, aynı zamanda Anayasa'nın gereği olarak sosyal devlet ilkesinin kaçınılmaz zorunluluklarının başında vatandaşın sağlık hizmetine erişimini hakkaniyet ile sağlamanın ve yerine getirmenin esas olduğu, davaya konu düzenleyici işlemlerin hukuka uygun olduğu, haksız olarak açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiği  savunulmaktadır.

Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından; usul yönünden, davanın resen süre ve ehliyet yönünden incelenerek, dava süresinde açılmadıysa veya davacıların dava açma ehliyetleri yoksa davanın usulden reddine karar verilmesi gerektiği; esas yönünden, ülkemizin de üye olduğu Dünya Sağlık Örgütü tarafından 11/03/2020 tarihinde pandemi ilan edildiği, pandeminin tanımı, etkileri, süreci dikkate alındığında yönetmelik ve tebliğde yapılan acil hal tanımına uygun olduğundan dava konusu düzenlemenin yapıldığı, pandeminin acil hal kapsamına alındığı, pandemi sürecinde hasta mağduriyetini önlemek ve acil olan bu durumda sağlık hizmeti sunucularının yoğunluğunu azaltmak adına birçok düzenleme yapıldığı, 5510 sayılı Kanun’un 71. maddesine göre acil hallerin ve acil sağlık hizmetlerinin neler olduğuna, hangi yöntem ve ölçütlerle tespt edileceğine ilişkin hususların Yönetmelikle düzenleneceğinin belirtildiği, Kurumca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin kapsamına dair belirlemenin Sağlık Uygulama Tebliği vasıtasıyla yapıldığı, acil hal ile ilgili olarak yürürlükte bulunan Genel Sağlık Sigortası Uygulamaları Yönetmeliğinde acil hal tanımı yapıldığı, sağlık ile ilgili durumların dinamik olması, değişkenlik göstermesi sebebiyle Kanun gereği mezkûr Yönetmelik hükmünde acil hallerin neler olacağına ilişkin çerçevenin çizildiği, acil hallere ilişkin tahdidi bir sayma yoluna gidilmediği, çizilen bu çerçeve kapsamında pandemi olarak kabul edilen ve bütün ülkelerin alarma geçtiği Covid 19 sürecinde pandemi olgularının tanı ve tedavilerinin, dava konusu Sağlık Uygulama Tebliği değişikliği ile acil hal kapsamına alındığı, bu dönemde Covid 19’un acil olmadığını ve kapsama girmediğini düşünmenin kamu yararı ile bağdaşmadığı, Kurumun 5510 sayılı Kanun çerçevesinde finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin türlerini, miktarlarını ve kullanım sürelerini, ödeme usul ve esaslarını Sağlık Bakanlığının da görüşünü alarak belirlemeye yetkili olduğu, bu amaçla komisyonlar kurabileceği, Kurumca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin usul ve esaslarının Sağlık Uygulama Tebliği olarak Resmî Gazete'de yayımlandığı, sağlık yardımlarının Sosyal Güvenlik Kurumunca karşılanan genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin, Kurumca finansmanı sağlanan sağlık hizmetleri, yol, gündelik ve refakatçi giderlerinden yararlanma esas ve usulleri ile bu hizmetlere ilişkin ödenecek bedellerin 5510 sayılı Kanun'un 63. ve 72. maddesi hükümleri doğrultusunda kurulan Sağlık Hizmetleri Fiyatlandırma Komisyonunun belirlemeye yetkili olduğu, Komisyonun, tıp eğitimini, hizmet basamağını, alt yapı ve kaynak kullanımı ile maliyet unsurlarını dikkate alarak sağlık hizmeti sunucularını fiyatlandırmaya esas olmak üzere ayrı ayrı sınıflandıracağı, Komisyonun 63