muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2021/2830, Karar No: 2024/697, Tarih: 16.02.2024

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle,
1.  Temyiz isteminin reddine,
2. … Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA, 
3. Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına, posta gideri avansından artan tutarın Mahkeme tarafından iadesine,
4. 2577 sayılı Kanunun 50. maddesi uyarınca onama  kararının taraflara  tebliğini ve bir örneğinin de belirtilen Bölge İdare Mahkemesine gönderilmesini teminen dosyanın  İdare Mahkemesine gönderilmesine,
5. Kesin olarak, 16/02/2024 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi. 
KARŞI OY : (X)- Dava, Van ili, Merkez ilçesi, … mevkiinde bulunan … ruhsat no.lu saha için 2015, 2016, 2017 ve 2018 yıllarına ait ödenmeyen toplam 45.666,70-TL Devlet hakkının gecikme cezalarıyla birlikte yatırılmasının istenilmesine ilişkin Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı Maden ve Petrol işleri Genel Müdürlüğünün … tarih ve … sayılı işleminin iptali istemiyle açılmıştır.
Maden Kanununun 7. maddesinin 7. fıkrasında, madencilik faaliyeti yapılan alanların, izne tabi alan olmaları halinde, ilgili olduğu kanun hükümlerine göre gerekli izinlerin alınmasının zorunlu olduğu düzenlenmiştir.
Dava konusu yerin mera alanında kalması nedeniyle Mera Kanunu kapsamında tahsis amacı değişikliği için başvuruda bulunularak, söz konusu değişikliği takiben Maden Kanunu uyarınca işletme izninin alınacağı ve bu izinlerin alınmasında ruhsat sahibinin yükümlülüğü bulunduğu açıktır.
Uyuşmazlıkta, davacı tarafından mera tahsis amacı değişikliği için ilgili idareye başvuruda bulunulmuş ise de, istemin uygun görülmemesi üzerine bu işlemin hukuka uygunluğunun denetimi için herhangi bir davanın açılmadığı görülmektedir. Ayrıca, 2017 yılı için yapılan geçici tatil başvurusunun reddi üzerine bu işleme karşı dava açılmadığı ve  dava konusu işleme esas 2015 ila 2018 yıllarına ilişkin geçici tatil talebinde bulunulmadığı anlaşılmaktadır.
Bu durumda, maden ruhsat sahalarının izne tabi alan olmaları halinde, söz konusu izinlerin alınması ruhsat sahiplerinin sorumluluğunda olduğundan, davacının gerek Mera Kanunu gerekse Maden Kanunu kapsamındaki hak ve yükümlülüklerini gerektiği gibi yerine getirmediği (başvuruda bulunulmadığı veya dava açılmadığı) sonucuna varıldığından, dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
Bu nedenle, davanın reddine karar verilmesi gerektiğinden, aksi yöndeki Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği gerekçesiyle çoğunluk kararına katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2023/8195, Karar No: 2024/621, Tarih: 16.02.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2023/8195
Karar No : 2024/621
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: …  Vergi Dairesi Müdürlüğü
VEKİLİ	: Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI)	: … Sanayi Ticaret Limited Şirketi
VEKİLİ	: Av. …
İSTEMİN	KONUSU: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:… K:… sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin …     Bölge İdare  Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacı adına, alımlarının bir kısmını sahte faturalarla  belgelendirdiğinden bahisle değinilen faturalara konu indirimlerin reddi suretiyle yeniden oluşturulan beyan tablosuna göre 2016 yılının Ocak, Mart, Mayıs ila Kasım dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının faturalarını kayıtlarına aldığı ... Maddeleri İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Şirketi hakkında tanzim edilen vergi tekniği raporundaki saptamalar, düzenlediği faturaların gerçek bir mal teslimi ve hizmet ifasın dayanmadığını göstermediğinden yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır. 
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI    : Davacının sahte fatura kullandığı hususu somut bir şekilde saptandığından adına yapılan tarhiyatta  hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.  
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI  :  Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	…'IN	DÜŞÜNCESİ	 : Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Davacının faturalarını kayıtlarına aldığı ... Maddeleri İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Şirketi  adına komisyon karşılığı fatura düzenlediğinden bahisle 2016 yılı için yapılan kurumlar vergisi tarhiyatını kaldıran ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusunun reddine dair … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararı, Danıştay Üçüncü Dairesinin 15/11/2023 tarih ve E:2023/5389, K:2023/4554  sayılı  kararıyla onandığından dolayısıyla dava konusu tarhiyatın dayanağı kalmadığından yazılı gerekçeyle kaldırılmasına ilişkin Vergi Mahkemesi kararına yöneltilen istinaf isteminin reddinde sonucu itibarıyla hukuka aykırılık bulunmamıştır.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Vergi Dava Dairesi kararına yöneltilen TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,

KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Vergi Dava Dairesi kararına yöneltilen TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,
2. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 16/02/2024 tarihinde  oyçokluğuyla  kesin olarak karar verildi.
(X)-KARŞI OY :
           Bakılmakta olan dava, davacı adına sahte fatura kullandığı yolundaki tespitleri içeren vergi inceleme raporu uyarınca ihtilaflı dönem için yapılan cezalı tarhiyata karşı açılmış; verilen karara yönelik davalı idarenin istinaf başvurusunun reddi üzerine davalı idare bu kez temyiz yoluna başvurmuştur. Temyiz başvurusu, çoğunluk görüşüyle, Danıştay Üçüncü Dairesinin 15/11/2023 tarih ve E:2023/5389, K:2023/4554 sayılı kararına atıfla reddedilmiştir. Sözü edilen Daire kararına katılınmadığından aynı gerekçe ile bu temyiz başvurusuna ilişkin olarak verilen karara da katılınmamıştır. 
Temyiz mercilerinin esas rolü; ülke genelinde, hukukun uygulanmasında içtihat birliğinin sağlanmasıdır. Bu bakımdan Danıştay’ın temyiz mercii olarak görevi, kural olarak, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır. Başka bir anlatımla, temyiz denetiminde, olaya uygulanacak hukuk kuralının; doğru belirlenip belirlenmediğine, doğru yorumlanıp yorumlanmadığına ve aynı zamanda doğru olarak uygulanıp uygulanmadığına bakılır, uyuşmazlığın maddi yönüyle ilgilenilmez. 2575 sayılı Danıştay Kanunu’nun 23. maddesinin (a) fıkrasına, 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanun'un 6. maddesiyle eklenen cümle bu durumu kurala bağlamıştır. 
 Anayasa Mahkemesi’nin birçok kararında vurgulandığı gibi, “kişilerin adil bir şekilde yargılanmalarını sağlamayı ve denetlemeyi amaçlayan” gerekçeli karar hakkı adil yargılanma hakkının unsurlarından biridir. Gerekçeli karar hakkı; sadece “tarafların muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri” için değil, aynı zamanda, “demokratik bir toplumda kendi adlarına verilen yargı kararlarının sebeplerini toplumun öğrenmesinin sağlanması” için de gereklidir (Sencer Başat ve diğerleri [GK], B. No: 2013/7800, 18/6/2014, §§ 31, 34). Kanun yolu incelemesi sonucunda verilen kararda gerekçelerinin ayrıntılı olmaması bu hakkın ihlal edildiği şeklinde yorumlanmamaktadır. Kanun yolu incelemesi yapan merciinin yargılamayı yapan mahkemeyle aynı sonuca ulaşması ve bunu aynı gerekçeyi kullanarak veya atıfla kararına yansıtması, kararın gerekçelendirilmiş olması bakımından yeterlidir (Yasemin Ekşi, B. No: 2013/5486,  01/12/2013 § 57); ancak burada Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine atıfla "hukuki denetimle sınırlı inceleme" sonucunda karar verildiği belirtildiğinden uyuşmazlığın hukuki yönünün incelenmesinin açıklığa kavuşturulması önem taşımaktadır.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 341. maddesinde yer alan "Vergi ziyaı, mükellefin veya sorumlunun vergilendirme ile ilgili ödevlerini zamanında yerine getirmemesi veya eksik yerine getirmesi yüzünden verginin zamanında tahakkuk ettirilmemesini veya eksik tahakkuk ettirilmesini ifade eder." kuralıyla vergi ziyaı tanımlanmış; ayrıca, maddede, vergi mükellef veya sorumlusunun vergi ziyaına neden olabilecek kimi yasaya aykırı halleri sayılmıştır. Kanun’un Vergi Ziyaı Cezası başlıklı 344. maddenin ikinci fıkrasında ise, vergi ziyaına 359. maddede yazılı fiillerle sebebiyet verilmesi halinde bu cezanın üç kat olarak uygulanacağı kurala bağlanmıştır. 359. maddede de, defter, kayıt ve belgeleri tahrif edenler veya gizleyenler veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleyenler veya bu belgeleri kullananlar kaçakçılık fiilerini işlemiş olacakları belirtilmiş; ayrıca, sahte belge, “gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge”; muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge ise, “gerçek bir muamele veya duruma dayanmakla birlikte bu muamele veya durumu mahiyet veya miktar itibariyle gerçeğe aykırı şekilde yansıtan belge” olarak tanımlanmıştır. Bu halde, 359. maddede sayılan sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenleme ve kullanma eylemleri ile vergi ziyaı ortaya çıkmışsa, vergi ziyaı cezası üç kat olarak kesilecektir. Vergi Usul Kanunu’nun 30. maddesinin ikinci fıkrasının (4) numaralı bendine göre de, defter kayıtları ve bunlarla ilgili vesikaların vergi matrahının doğru ve kesin olarak tespitine imkân vermeyecek derecede noksan, usulsüz ve karışık olması dolayısıyla ihticaca salih bulunmaması re’sen tarh sebebidir. Sözü edilen kurallara göre, sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenlemesi veya kullanılması re’sen takdiri gerektiren sebep olup bu hallerin varlığında, re’sen verginin tarh edileceği ve tarh edilen bu vergiye bağlı olarak da vergi ziyaı cezası kesileceği hususu belirli ve öngörülebilir niteliktedir.

Sahte belgenin ne olduğunu (olayda sahte fatura) tanımlayan 359. madde, bakılmakta olan davada uygulanacak yasa kuralıdır. Diğer deyişle olayda, 359. maddenin yorumu ve maddi olaya uygulanması söz konusudur. Vergi usuldeki sahte fatura, gerçekte şeklen mevzuatın öngördüğüne uygundur. Ancak, bu tür fatura ile yapılan işlem, hukuk normunda nitelenen sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcıdır. Normun nitelemesi ise hukukidir. Tıpkı, ceza hukukunda gerçekleşen maddi bir olayın suç olarak nitelendirilmesi gibi. Sahte fatura olayında da, mahkemelerin yaptıkları saptamaya göre gerçek olan işlemlerin suç, yani sahte fatura düzenleme ve/veya kullanma eylemleri oluşturup oluşturmadığının nitelendirilmesi söz konusudur. Bu ise, hukuki bir nitelemedir. Esasen, hukuk kuralı (norm) ölçü alınarak yapılacak her türlü niteleme, hukukidir. Temyiz mercii, 359. maddenin içeriğine göre, idareyi belgenin sahte olduğu sonucuna ulaştıran tespitlerin mahkeme hükmündeki hukuki nitelendirilmesinin denetimini yapabilecektir. 
Nitekim Danıştay’ın diğer vergi daireleri ve vergi dava daireleri kurulu, sahte fatura veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı fatura düzenleme ve kullanmadan kaynaklanan bu tür uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz incelemesini, uyuşmazlığın maddi/hukuki ayrımına girmeksizin yapmaktadır. Temyizde, mahkemece, bu tür belge düzenleme ve kullanma fiillerinin işlendiğine dair vergi incelemesine yetkili olanlarca düzenlenen raporda yer alan tespitlerin incelenip değerlendirilerek, davada uygulanacak hukuk kuralına göre, yaptığı hukuki nitelendirmenin hukuka uygun olup olmadığı incelemesi yapılarak sonucuna varılmaktadır. Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine 6723 sayılı Kanun'la eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 23/07/2016 tarihinden sonra da bunu sürdürmektedir.
Davacının faturalarını aldığı ... Maddeleri İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Şirketi  adına, komisyon karşılığı sahte fatura ticaretinden elde ettiği hasılatını kayıt ve beyan dışı bırakması nedeniyle 2016 yılı için yapılan üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi tarhiyatını kaldıran  karara karşı yapılan istinaf başvurusunun reddine dair … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına yöneltilen ve çoğunluk görüşünü yansıtan kararda atıfta bulunulan, Danıştay Üçüncü Dairesinin 15/11/2023 tarih ve E:2023/5389, K:2023/4554  sayılı kararıyla temyiz istemi reddedilerek onanmıştır.

Ancak, sahte belge ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenleme ve kullanma nedenine dayalı olarak yapılan cezalı tarhiyata yönelik uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz incelemesinin; sahte ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge ile bağlantılı diğer tüm uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz inceleme yönteminden ve ayrıca Danıştay'ın diğer Vergi Daireleri ve Vergi Dava Daireleri Kurulu'nun bu alandaki temyiz inceleme yönteminden farklılaştırılarak, temyizde maddi vakıa denetimi yapılamayacağı belirtilerek hukuki denetimle sınırlı inceleme gerekçesine dayanılarak sonuçlandırılması yöntemine, yukarıda belirtildiği gibi, katılınmamaktadır.
Bu bakımdan, temyize konu kararın, davacıya fatura düzenleyen  ... Maddeleri İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Şirketi hakkındaki vergi tekniği raporunda yer alan tespitlerin uygulanacak kural kapsamında hukuki nitelendirmesinin hukuka uygun olup olmadığının denetiminde, sözkonusu bu tespitler ile temyiz aşamasında ileri sürülen iddialar incelenerek karar verilmesi gerektiği görüşüyle Daire kararına katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2023/5178, Karar No: 2024/692, Tarih: 16.02.2024

"İçtihat Metni"
           T.C.
D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas   No : 2023/5178
Karar  No : 2024/692  
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: … Üniversitesi 
VEKİLİ	: Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI)	: …
İSTEMİN KONUSU	: … Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:…. sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. 
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Gaziantep Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi … bölümü son sınıf öğrencisi olan davacı tarafından, "azami süre olarak belirtilen 7 yılı (14 dönem) 17/09/2021 tarihinde doldurmuş olduğundan" bahisle 2021-2022 yılı güz yarıyılında ilişiğinin kesilmesine ilişkin … tarih ve E….sayılı yazı ile tebliğ edilen Üniversite Yönetim Kurulunun … tarih ve E-…. sayılı kararının iptali istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının  özeti: ... İdare Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; davacının 2014/2015 eğitim-öğretim yılında öğrenimine başladığı, 2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunu Geçici 67. maddesinde (Ek: 19/11/2014-6569/32 md.) "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte yükseköğretim kurumlarında kayıtlı olan öğrenciler bakımından azami sürelerin hesaplanmasında, daha önceki öğrenim süreleri dikkate alınmaz." hükmüne yer verildiği,  davacının 2547 sayılı Kanunun 44/c maddesinin yürürlüğe girdiği 26/11/2014 tarihinden öğrenimine başladığı dikkate alındığında, söz konusu dönemin 1 dönem olarak sayılamayacağı, davacının belirtilen azami süreyi 2021-2022 eğitim-öğretim yılı bahar döneminde tamamlayacağı anlaşılmakla 2021-2022 eğitim-öğretim yılı güz döneminde de öğretimine devam etmesi gerekirken, davacının azami öğrenim süresini 2021-2022 eğitim-öğretim yılı güz döneminde doldurduğu gerekçesiyle davacının ilişiğinin kesilmesine ilişkin tesis edilen dava konusu işlemde hukuka ve mevzuata uygunluk bulunmadığı gerekçesi ile dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:	İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45.maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI         :  Davalı idare tarafından, 2547 sayılı Kanun'un 44.maddesinin (c) bendinde 26/11/2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren değişiklikle  öğrenim süresi dört yıl olan lisans programlarında azami yedi yıl içinde tamamlamak zorunda olunduğu, 15/07/2015 tarihli Yükseköğretim Yürütme Kurulu toplantısında alınan kararla anılan Kanunun çıktığı tarihte kayıtlı olan öğrencilerin azami sürelerinin başlangıç tarihinin 2014-2015 eğitim ve öğretim dönemi güz yarıyılı olarak uygulanmasının uygun görüldüğü ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI     : Savunma verilmemiştir. 
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NİN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI     : Savunma verilmemiştir. 
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NİN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle,
1.  Temyiz isteminin reddine,
2.  … Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA, 
3. Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına, posta gideri avansından artan tutarın Mahkeme tarafından iadesine,
4. 2577 sayılı Kanunun 50. maddesi uyarınca onama  kararının taraflara  tebliğini ve bir örneğinin de belirtilen Bölge İdare Mahkemesine gönderilmesini teminen dosyanın  İdare Mahkemesine gönderilmesine,
5. Kesin olarak, 16/02/2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/896, Karar No: 2024/690, Tarih: 16.02.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas   No : 2023/896
Karar  No : 2024/690  
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: … Üniversitesi 
VEKİLİ	: Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI)	: …
VEKİLLERİ	: Av. …
	  Av. ….
İSTEMİN KONUSU	: … Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin  … tarih ve E:…, K:…. sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. 
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Eskişehir Teknik Üniversitesi, Mühendislik Fakültesi, … Bölümü (İngilizce) öğrencisi olan davacı tarafından, azami öğrenim süresini doldurduğundan bahisle Üniversite ile ilişiğinin kesilmesine ilişkin Eskişehir Teknik Üniversitesi, Mühendislik Fakültesi Yönetim Kurulunun … tarih ve … sayılı işleminin iptali istenilmiştir. 
İlk Derece Mahkemesi kararının  özeti: …. İdare Mahkemesince verilen … tarih ve E:…,  K:… sayılı kararda; davacının 03/09/2013 tarihinde Eskişehir Teknik Üniversitesi Mühendislik Fakültesi, … (İngilizce) Bölümü'ne kayıt yaptırdığı ve 2013-2014 akademik yılı güz ve bahar döneminde yabancı dil hazırlık eğitimi aldığı, 2014-2015 akademik yılı güz döneminde lisans programı derslerini almaya başladığı; 2547 sayılı Kanun'un Geçici 67. maddesinin yürürlüğe girdiği 26/11/2014 tarihinde lisans öğrencisi olduğu tartışmasız olan davacının, azami süresinin hesaplanmasında düzenlemenin yürürlüğe girdiği 26/11/2014 tarihinden önceki öğrenim sürelerinin değerlendirme dışında bırakılması gerektiği, "önceki öğrenim süresi" ile kastedilenin ise öğrenim dönemi olduğu, zira aksinin kabulü halinde, ders dönemine başlayan bir öğrencinin dönemi tamamlayamadan üniversite ile ilişiğinin kesilmesi sonucunun doğacağı, bu durumun ise, geçici maddenin getiriliş amacına aykırı olduğu, bu durumda, davacının azami öğrenim süresinin 2014-2015 akademik yılı bahar döneminden itibaren hesaplanması gerektiği ve dava konusu işlemin tesis edildiği tarih itibarıyla davacının henüz azami öğrenim süresini doldurmadığı, davacının 7 yıllık öğrenim süresinin 2021-2022 akademik yılının güz döneminin sonunda dolacağı gerekçesi ile dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir. 
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:	İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davalı idare tarafından, Yükseköğretim Kurulu Başkanlığı'nın 22.07.2015 tarih ve E.41302 sayılı 6569 sayılı Af Kanunu yazısı ile azami sürelerin başlangıç tarihinin 2014-2015 eğitim ve öğretim döneminin güz yarıyılından itibaren hesaplanmasına karar verildiği, tesis edilen işlemin hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI     : Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NİN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI     : Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NİN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle,
1.  Temyiz isteminin reddine,
2. … Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA, 
3. Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına, posta gideri avansından artan tutarın Mahkeme tarafından iadesine,
4. 2577 sayılı Kanunun 50. maddesi uyarınca onama  kararının taraflara  tebliğini ve bir örneğinin de belirtilen Bölge İdare Mahkemesine gönderilmesini teminen dosyanın  İdare Mahkemesine gönderilmesine,
5. Kesin olarak, 16/02/2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.