muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/9757, Karar No: 2024/2845, Tarih: 09.05.2024

2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun 23. maddesinin (a) bendine 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanun'un 6. maddesiyle "Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır." hükmü eklenmiş olup yapılan bu düzenleme ile Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi hukuka uygunluk denetimi ile sınırlandırılarak yeniden vaka incelemesi yapamayacağı kurala bağlanmıştır.
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkün olup dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri yukarıda sözü edilen yasal düzenleme uyarınca hukuki denetimle sınırlı olarak incelenen kararın; tarhiyatın, ...'dan alınan faturalardan kaynaklanan kısmı dışındaki hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Davacının faturalarını kayıtlarına aldığı ... adına komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediğinden bahisle 2016 yılının Ocak ila Ekim ve Aralık dönemleri için yapılan katma değer vergisi tarhiyatının kaldırılmasına ilişkin ... Vergi Mahkemesi'nin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusunun ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla kesin olarak reddedildiği anlaşıldığından, Vergi Mahkemesince yazılı gerekçeyle tarhiyatın, sözü edilen mükelleften alınan faturalardan kaynaklanan kısmının kaldırılmasına ilişkin hüküm fıkrasına yöneltilen istinaf başvurusunun reddinde sonucu itibarıyla hukuka aykırılık bulunmamıştır.
KARAR SONUCU :
            Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin kısmen reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının; tarhiyatın, ...'dan alınan faturalardan kaynaklanan kısmı dışındaki hüküm fıkrasının ONANMASINA,
3. Kararın; tarhiyatın, Şener Yavaş'tan alınan faturalardan kaynaklanan kısmına ilişkin hüküm fıkrasına yöneltilen TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,
4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 09/05/2024 tarihinde oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi.
 
 
(X)-KARŞI OY :

3. Kararın; tarhiyatın, Şener Yavaş'tan alınan faturalardan kaynaklanan kısmına ilişkin hüküm fıkrasına yöneltilen TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,
4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 09/05/2024 tarihinde oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi.
 
 
(X)-KARŞI OY :
Bakılmakta olan dava, davacı adına defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmemesi nedeniyle katma değer vergisi indirimlerinin reddi suretiyle ihtilaflı dönem için yapılan cezalı tarhiyata karşı açılmış; verilen karara yönelik davalı idarenin istinaf başvurusunun reddi üzerine bu kez temyiz yoluna başvurmuştur. Temyiz başvurusu, çoğunluk görüşüyle, cezalı tarhiyatın; ... İnşaat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'ne ait faturalardan kaynaklanan kısmına ilişkin hüküm fıkrası yönünden kararın “hukuki denetimle sınırlı” olarak incelenmesi sonucunda bozulmasını gerektirecek bir neden bulunmadığı; ...'dan alınan faturalardan kaynaklanan kısmına ilişkin hüküm fıkrası yönünden ise bu mükellef adına sahte fatura düzenlemekten dolayı yapılan cezalı tarhiyata ilişkin açılan davada verilen kararın Bölge İdare Mahkemesi kararıyla kesinleştiği gerekçesiyle bu karara atıfla reddedilmiştir.
Temyiz mercilerinin esas rolü; ülke genelinde, hukukun uygulanmasında içtihat birliğinin sağlanmasıdır. Bu bakımdan Danıştay’ın temyiz mercii olarak görevi, kural olarak, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır. Başka bir anlatımla, temyiz denetiminde, olaya uygulanacak hukuk kuralının; doğru belirlenip belirlenmediğine, doğru yorumlanıp yorumlanmadığına ve aynı zamanda doğru olarak uygulanıp uygulanmadığına bakılır; uyuşmazlığın maddi yönüyle ilgilenilmez. 2575 sayılı Danıştay Kanunu’nun 23. maddesinin (a) fıkrasına, 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanun'un 6. maddesiyle eklenen cümle bu durumu kurala bağlamıştır.

Anayasa Mahkemesi’nin birçok kararında vurgulandığı gibi, “kişilerin adil bir şekilde yargılanmalarını sağlamayı ve denetlemeyi amaçlayan” gerekçeli karar hakkı adil yargılanma hakkının unsurlarından biridir. Gerekçeli karar hakkı; sadece “tarafların muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri” için değil, aynı zamanda, “demokratik bir toplumda kendi adlarına verilen yargı kararlarının sebeplerini toplumun öğrenmesinin sağlanması” için de gereklidir (Sencer Başat ve diğerleri [GK], B. No: 2013/7800, 18/6/2014, §§ 31, 34). Kanun yolu incelemesi sonucunda verilen kararda gerekçelerinin ayrıntılı olmaması bu hakkın ihlal edildiği şeklinde yorumlanmamaktadır. Kanun yolu incelemesi yapan merciinin yargılamayı yapan mahkemeyle aynı sonuca ulaşması ve bunu aynı gerekçeyi kullanarak veya atıfla kararına yansıtması, kararın gerekçelendirilmiş olması bakımından yeterlidir (Yasemin Ekşi, B. No: 2013/5486,  01/12/2013 § 57). Ancak çoğunluk görüşünde, Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine atıfla "hukuki denetimle sınırlı inceleme" sonucunda karar verildiği belirtilmekle yetinilmiştir. Hâlbuki, uyuşmazlığın incelenen hukuki yönünün açıklığa kavuşturulması, gerekçelendirilmesi gerekir.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 341. maddesinde yer alan "Vergi ziyaı, mükellefin veya sorumlunun vergilendirme ile ilgili ödevlerini zamanında yerine getirmemesi veya eksik yerine getirmesi yüzünden verginin zamanında tahakkuk ettirilmemesini veya eksik tahakkuk ettirilmesini ifade eder." kuralıyla vergi ziyaı tanımlanmış; ayrıca, maddede, vergi mükellef veya sorumlusunun vergi ziyaına neden olabilecek kimi yasaya aykırı halleri sayılmıştır. Kanun’un Vergi Ziyaı Cezası başlıklı 344. maddenin ikinci fıkrasında ise, vergi ziyaına 359. maddede yazılı fiillerle sebebiyet verilmesi halinde bu cezanın üç kat olarak uygulanacağı kurala bağlanmıştır. 359. maddede de, defter, kayıt ve belgeleri tahrif edenler veya gizleyenler veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleyenler veya bu belgeleri kullananlar kaçakçılık fiilerini işlemiş olacakları belirtilmiş; ayrıca, sahte belge, “gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge”; muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge ise, “gerçek bir muamele veya duruma dayanmakla birlikte bu muamele veya durumu mahiyet veya miktar itibariyle gerçeğe aykırı şekilde yansıtan belge” olarak tanımlanmıştır. Bu halde, 359. maddede sayılan sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenleme ve kullanma eylemleri ile vergi ziyaı ortaya çıkmışsa, vergi ziyaı cezası üç kat olarak kesilecektir. Vergi Usul Kanunu’nun 30. maddesinin ikinci fıkrasının (4) numaralı bendine göre de, defter kayıtları ve bunlarla ilgili vesikaların vergi matrahının doğru ve kesin olarak tespitine imkân vermeyecek derecede noksan, usulsüz ve karışık olması dolayısıyla ihticaca salih bulunmaması re’sen tarh sebebidir. Sözü edilen kurallara göre, sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenlemesi veya kullanılması re’sen takdiri gerektiren sebep olup bu hallerin varlığında, re’sen verginin tarh edileceği ve tarh edilen bu vergiye bağlı olarak da vergi ziyaı cezası kesileceği hususu belirli, ulaşılabilir ve öngörülebilir niteliktedir.

Sahte belgenin ne olduğunu (olayda sahte fatura) tanımlayan 359. madde, bakılmakta olan davada uygulanacak yasa kuralıdır. Diğer deyişle olayda, 359. maddenin yorumu ve maddi olaya uygulanması söz konusudur. Vergi usuldeki sahte fatura, gerçekte şeklen mevzuatın öngördüğüne uygundur. Ancak, bu tür fatura ile yapılan işlem, hukuk normunda nitelenen sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcıdır. Normun nitelemesi ise hukukidir. Tıpkı, ceza hukukunda gerçekleşen maddi bir olayın suç olarak nitelendirilmesi gibi. Sahte fatura olayında da, mahkemelerin yaptıkları saptamaya göre gerçek olan işlemlerin suç, yani sahte fatura kullanma eylemi oluşturup oluşturmadığının nitelendirilmesi söz konusudur. Bu ise, hukuki bir nitelemedir. Esasen, hukuk kuralı (norm) ölçü alınarak yapılacak her türlü niteleme, hukukidir. Temyiz mercii, 359. maddenin içeriğine göre, idareyi belgenin sahte olduğu sonucuna ulaştıran tespitlerin mahkeme hükmündeki hukuki nitelendirmesinin denetimini yapar. 
Nitekim Danıştay’ın diğer vergi daireleri ve Vergi Dava Daireleri Kurulu, sahte fatura veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı faturalardan kaynaklanan tüm uyuşmazlık türlerinde  verilen kararların temyiz incelemesini, uyuşmazlığın maddi/hukuki yönü gibi bir ayrıma girmeksizin yapmaktadır. Temyizde, mahkemece, bu tür belge düzenleme ve kullanma fiillerinin işlendiğine dair vergi incelemesine yetkili olanlarca düzenlenen raporda yer alan tespitlerin incelenip değerlendirilerek, davada uygulanacak hukuk kuralına göre, yaptığı hukuki nitelendirmenin hukuka uygun olup olmadığı incelemesi yapılarak sonuca varılmaktadır. Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine 6723 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 23/07/2016 tarihinden sonra da temyiz denetimini bu usulle sürdürmektedir.
Bu bağlamda, Daire tarafından, sahte belge veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı  fatura  düzenlemek suretiyle elde edilen komisyon gelirinin kayıt ve beyan dışı bırakılması ve bu tür faturaların katma değer vergisi uygulamasında indirime konu edilmesi ile yine bu nitelikteki faturaların maliyet unsuru olarak kayıtlara yansıtılmasından kaynaklanan cezalı tarhiyata yönelik uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz incelemesinin; hem kendi içinde diğer uyuşmazlıklarla ilgili kararlar ile sahte ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge ile bağlantılı diğer tüm uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz inceleme yönteminden hem de Danıştay'ın diğer vergi daireleri ve Vergi Dava Daireleri Kurulu'nun bu alandaki temyiz inceleme yönteminden farklılaştırılarak sonuçlandırılması usulüne katılınmamaktadır.

Açıklanan nedenle, ... İnşaat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nden alınan faturalardan kaynaklanan kısmı yönünden bu gerekçeyle; ...'dan alınan faturalardan kaynaklanan kısmına temyiz mercilerinin rolü gereği temyize konu kararın uyuşmazlık konusu dönemde davacıya fatura düzenleyen bu kişiler hakkındaki vergi tekniği raporunda yer alan tespitlerin uygulanacak kural kapsamında hukuki nitelendirmesinin hukuka uygun olup olmadığının denetiminde, söz konusu bu tespitler ile temyizde ileri sürülen iddialar incelenerek karar verilmesi gerektiği görüşüyle karara katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2023/11511, Karar No: 2024/2867, Tarih: 09.05.2024

"İçtihat Metni"
T.C.
D A N I Ş T A Y
DÖRDÜNCÜ DAİRE
Esas	No : 2023/11511
Karar    No : 2024/2867
DAVACI	: ... Belediye Başkanlığı (E-Tebligat)
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALILAR	: 1-... (E-Tebligat)
	   2-... Bakanlığı                
VEKİLLERİ	: Hukuk Müşaviri ...
DAVANIN KONUSU	: 05/11/2021 tarih ve 31650 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan, 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 9. maddesi uyarınca bazı alanların Marmara Denizi ve Adalar Özel Çevre Koruma Bölgesi olarak tespit ve ilan edilmesine ilişkin ekli kararın yürürlüğe konulması yolundaki 04/11/2021 tarih ve 4758 sayılı Cumhurbaşkanı Kararının eki kararın ilk  dört maddesinin iptali istenilmektedir.

DAVACININ İDDİALARI	: Dava konusu işlemin tesisinde fonksiyon gaspının söz konusu olduğu, Adalar İlçesinde imar planlarına dair işlem yapma yetkisinin dava konusu işlemle Adalar Belediyesi ve İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığından alınarak davalı idareye verildiği, bölgede mevzuat hükümlerine göre çevrenin araştırılması, korunması ve izlenmesine ilişkin belirlenecek usul ve esaslar ile bunların yansıtıldığı planların davalı idare tarafından hazırlanarak onaylanacağı, söz konusu usul ve esaslar çerçevesinde bölgedeki faaliyetlerle ilgili tedbirlerin alınması, kontrolü ve izlenmesi yetkisinin de davalı idarede olacağı, bu durumun yerel yönetimlerin yok sayılması anlamına geleceği, Adalar İlçesinin tarihi, doğal, arkeolojik ve kentsel sit alanında kaldığı, 383 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin mülga edilmemiş olsa bile kadük kaldığı, 5393 sayılı Belediye Kanununun 73.maddesi ve ilgili mevzuatta imar planı yapımının ilçe ve büyükşehir belediye başkanlıklarınca gerçekleştirileceğinin düzenlenmiş ve buna ilişkin bir sınırlama öngörülmemiş olmasına rağmen düzenleyici işlemle Adalar Belediye Başkanlığının imar planı yetkisinin alınmasının hukuka aykırı olduğu, Adalar İlçesinin zaten Özel Çevre Koruma Bölgesi statüsüne benze bir statü ile korunduğu, imar planlarının da bu durum gözetilerek hazırlandığı, Adalar Koruma Amaçlı Nazım İmar Planının Adalar halkı ve sivil toplum örgütlerinin katılımı ile hazırlanarak İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığına sunulduğu, söz konusu planın halihazırda zaten davalı idare ile İstanbul Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun onayını almak zorunda olduğu, dava konusu işlemin Anayasanın 127 ve devamı maddelerine aykırı olduğu, Adalar Koruma Amaçlı Nazım İmar Planının hazırlanması ve yürülüğe girmesinin kentsel sit alanlarına ilişkin olarak İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığının, üst ölçekte ise doğal sit alanlarına ilişkin olarak İstanbul 1 Nolı Tabiat Varlıkları Koruma Bölge Komisyonu tarafından kentsel sit alanlarına ilişkin olarak ise İstanbul 5 Nolu Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Müdürlüğü tarafından alınan ilke kararları doğrultusunda yürütüldüğü, bu kontrol siteminin kaldırılarak yetkinin merkezi idarede toplanmasının Adalar İlçesinde mevcut tarihi, doğal, arkeolojik ve kentsel sit alanlarının korunmasında, izlenmesinde ve araştırılmasında zaafiyet yaratabileceği, dava konusu işlemde geçiş dönemine ilişkin bir düzenlemeye yer verilmeyerek Adalar halkının belirsizliğe mahkum edildiği, imar mevzuatı kapsamında hafriyatı yapılmış, işyeri teslim tutanağı tanzim edilmiş ve temel üstü seviyesine gelinmiş yapıların ruhsat ve eklerine göre inşasına devam edilebilmesinin gerektiği ancak dava konusu işlemin eki kararın 4

.maddesinde geçen "su basman" koşulunun bir yapının konumu itibarıyla eğimli olması ya da çok bodrumlu olması gibi hususlar göz önünde bulundurulmaksızın düzenlendiği, söz konusu düzenlemede yer alan "su basman"ının "temel üstü" olarak düzeltilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

DAVALILARIN SAVUNMASI	: Özel Çevre Koruma Bölgelerinin Bakanlar Kurulu tarafından ilan edilmesinin 383 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile verilen bir yetki olduğu, Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemi ile birlikte Bakanlar Kurulunun yerini Cumhurbaşkanlığının aldığı, anılan yetkinin 2872 sayılı Çevre Kanunu ile açıkça Cumhurbaşkanlığına verildiği ve dava konusu işlemin bir Cumhurbaşkanlığı Kararı olduğu nazara alındığında fonksiyon gaspından bahsedilemeyeceği, aksine bu durumun kanunla verilen bir yetkinin kullanımından ibaret olduğu, 2872 sayılı Çevre Kanununun 9. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi, 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 97.maddesinin 1.fıkrasının (ç) bendi ile 109. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendi, 383 sayılı Özel Çevre Koruma Kurumu Başkanlığı Kurulmasına Dair Kanun Hükmünde Kararnemenin 1. maddesinin 1. fıkrası hükümlerinin değerlendirilmesinden de anlaşılacağı üzere Özel Çevre Koruma Bölgelerinde her tür ve ölçekte plan yapma yetkisinin idarelerine ait olduğu, davacı tarafından her ne kadar 383 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin kadük kaldığı iddia edilmekte ise de halihazırda ilga edilmemiş hükümlerin uygulanamaz hale geldiğinden bahsetmenin hukuken mümkün olmadığı, Özel Çevre Koruma Bölgelerinin yönetiminin halen 383 sayılı Kanun Hükmünde Kararname uyarınca yürütüldüğü, plan yapma yetkisi idarelerine ait olmakla birlikte Özel Çevre Koruma Bölgesi ilan edilen alanın planlama çalışmalarının yerel yönetimlerle işbirliği içinde yapıldığı, alana ilişkin mevcut ya da hazırlanmış planlar varsa bu planların Tabiat Varlıklarını Koruma Genel Müdürlüğü tarafından değerlendirildiği ve uygun bulunması halinde onaylanarak yürürlüğe konulduğu, nitekim İstanbul İli, Adalar İlçesine ait yürürlükte herhangi bir alt ölçekli imar planının bulunmadığı, Adalar İlçesi kentsel sit ve arkeolojik sit alanlarını içeren İstanbul V Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 10/01/2020 tarih ve 6931 sayılı kararı ile belirlenen geçiş dönemi koruma esasları ve kullanma şartları hükümlerinin büyük bir kısmının Mahkemece iptal edildiği, İstanbul İli Adalar İlçesi Büyükada, Heybeliada, Burgazada ve Kınalıada'da yer alan kentsel sit ve arkeolojik sit alanlarını içeren, çakışan alanlar ve kyı kenar çizgisinin deniz tarafında kalan alanlar harici bölge için belirlenen geçiş dönemi yapılanma koşulları ve kullanma esaslarına yönelik olarak, İstanbul V Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun ... tarih ve ... sayılı kararının yargı kararıyla iptal edilmeyen maddelerinin, iptal edilen maddelere yönelik ... tarih ve ... sayılı kararının, riskli yasal yapılar ve kamu projelerini kapsayan ... tarih ve ..

... tarih ve ... sayılı kararının yargı kararıyla iptal edilmeyen maddelerinin, iptal edilen maddelere yönelik ... tarih ve ... sayılı kararının, riskli yasal yapılar ve kamu projelerini kapsayan ... tarih ve ... sayılı kararının yürürlüğünün devamının idarelerince onaylandığı, imar planlama çalışmalarının durdurulmasının ya da yerel yönetimlerin yok sayılması suretiyle bir planlama anlayışının geliştirilmesinin söz konusu olmadığı, dava konusu Özel Çevre Koruma Bölgesi ilan edilmeden önce yapılan litaratür çalışmalarına göre prens adalarının orman ekosistemi, maki ekosistemi, çayır ekosistemi ve falez ekosistemi olmak üzere dört farklı ekosistemi barındırdığı, taşıdığı özellikleri nedeniyle Önemli Doğa Alanları arasında yer verilen Prens Adalarının denizel ve denizaltı özellikleri açısından korunması gerekli Akdeniz havzasını ve Karadeniz Havzasını temsil eden türlere ev sahipliği yaptığı, tüm bu özellikleri dikkate alındığında alanın Özel Çevre Koruma Bölgesi olarak ilan edilmesi gerektiğinin açıkça görüldüğü, ayrıca Marmara Denizinin bütüncül olarak korunması ve etkin bir yönetimin sağlanması açısından da Özel Çevre Koruma Bölgesi olmasının önemli olduğu, Tabiat Varlıklarını Koruma Genel Müdürlüğü tarafından 2014 yılında başlatılan ve doğal sit alanlarının yeniden değerlendirilmesi kapsamında İstanbul İli, Adalar İlçesine ilişkin hazırlanan Ekolojik Temelli Bilimsel Araştırma Raporunun 2016 yılında tamamlandığı, anılan rapor her ne kadar alanın doğal sit potansiyelinin yeniden değerlendirilmesi amacına yönelik olarak hazırlanmış olsa da elde edilen veriler neticesinde alanın Özel Çevre Koruma Bölgesi olması gerektiğinin anlaşıldığı, Marmara Denizinin hem kendi barındırdığı hem de Karadeniz, Eğe ve Akdenizde bulunan ekolojik ortamlar için dünya ölçeğinde eşsiz bir koridor görevi gördüğü, Marmara Denizinin yerli ve yabancı gemi trafiğinden kaynaklı kirlilik, kıyı alanlarından kaynaklanan çevre kirliliği ve gemi kazalarından kaynaklı kirliliklerden olumsuz etkilendiği, dava konusu özel çevre koruma bölgesinin ilan edilmesinin sadece Marmara Denizinin barındırdığı denizel ekolojik değerler için değil Eğe ve Akdenizin biyolojik çeşitliliğinin sürdürülebilmesi için de önem taşıdığı,  Özel Çevre Koruma Bölgesi ilan edilmesi ile birlikte alanda yapılan her türlü faaliyetin durdurulduğu, ancak en kısa sürede alandaki durumun tespitine ilişkin bilgi ve belgelerin toplanarak Tabiat Varlıklarını Koruma Genel Müdürlüğü tarafından değerlendirildiği, dava konusu Özel Çevre Koruma Bölgesine ilişkin olarak sürecin aynı şekilde gerçekleşmiş olduğu, ancak İstanbul İli Adalar İlçesinde Özel Çevre Koruma Bölgesi ilanından önce hazırlanmış olan geçiş dönemi yapılanma koşulları ve kullanma esaslarının yürürlüğe konulduğu, dolayısıyla davacı tarafından iddia edildiği gibi herhangi bir belirsizliğin söz konusu olmadığı, davacının "su basman" seviyesi ifadesinin izahında hataya düşüldüğü iddiasının da dayanaktan yoksun olduğu savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	:  Dava konusu işlemin, Marmara ve Adalar Özel Çevre Koruma Bölgesi sınırlarını belirleyen kıyı kenar çizgisinin kara tarafında kalan kısmı yönünden iptali, kıyı kenar çizgisinin deniz tarafında kalan (Marmara Denizi) kısmı yönünden ise davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI	: ...
DÜŞÜNCESİ	: 	Dava, 05/11/2021 tarih ve 31650 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 9. maddesi uyarınca  bazı alanların Marmara Denizi ve Adalar Özel Çevre Koruma Bölgesi olarak tespit ve ilan edilmesine ilişkin ekli kararın yürürlüğe konulması yolundaki 04/11/2021 tarih ve 4758 sayılı Cumhurbaşkanı Kararının iptali istemiyle açılmıştır.
				2872 sayılı Çevre Kanununun 9. maddesinin 1.fıkrasının (d) bendinde; "Ülke ve dünya ölçeğinde ekolojik önemi olan, çevre kirlenmeleri ve bozulmalarına duyarlı toprak ve su alanlarını, biyolojik çeşitliliğin, doğal kaynakların ve bunlarla ilgili kültürel kaynakların gelecek kuşaklara ulaşmasını emniyet altına almak üzere gerekli düzenlemelerin yapılabilmesi amacıyla, Özel Çevre Koruma Bölgesi olarak tespit ve ilan etmeye, bu alanlarda uygulanacak koruma ve kullanma esasları ile plân ve projelerin hangi bakanlıkça hazırlanıp yürütüleceğini belirlemeye Cumhurbaşkanı yetkilidir." hükmüne yer verilmiş; 19/07/2012 tarih ve 28358 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Korunan Alanların Tespit, Tescil ve Onayına İlişkin Usul ve Esaslara Dair Yönetmeliğin "Tanımlar ve kısaltmalar" başlıklı 4.maddesinin (ö) bendinde, Korunan alan'ın; Biyolojik çeşitliliğin, doğal ve bununla ilişkili kültürel kaynakların korunması ve devamlılığının sağlanması amacıyla ilgili mevzuata göre yönetilen; milli parklar, tabiat parkları, tabiat anıtları, tabiatı koruma alanları, doğal sit alanları, sulak alanlar, özel çevre koruma bölgeleri ve benzeri koruma statüsü bulunan kara, su ya da deniz alanlarını ifade edeceği belirtilmiş, (ş) bendinde ise Özel Çevre Koruma Bölgesi; "Ülke ve dünya ölçeğinde ekolojik önemi haiz, çevre kirlenmeleri ve bozulmalarına duyarlı, biyolojik çeşitliliğin, doğal kaynakların ve bunlarla ilgili kültürel kaynak değerlerinin korunması ve sürdürülebilirliğinin sağlanması gerekli olan ve (Değişik ibare:RG-16/3/2020-31070) Cumhurbaşkanı Kararı ile ilan edilen kara, su ve deniz alanları" olarak tanımlanmış; aynı Yönetmeliğin "Korunan alanlara ilişkin genel ilkeler" başlıklı 5. maddesinde: "Korunan alanların belirlenmesi, değerlendirilmesi ve korunmasında aşağıdaki ilkelere uyulur.
a) Korunan alanların statüsünün belirlenmesi ve değerlendirilebilmesi için zamana bağlı değişimleri ortaya koyan ekolojik süreçler tanımlanır.
b) Herhangi bir korunan alanın güncel durumu tespit edilmeden, o alanın korunan alan statüsü yeniden değerlendirilemez.