muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2022/1945, Karar No: 2024/1896, Tarih: 30.04.2024

Karayolları Genel Müdürlüğü'nce hazırlanan 17/10/2018 tarih ve 2018/E.10 sayılı İç Genelge'nin "B) Karayolları Genel Müdürlüğünün Kullanımındaki Alanlarla ilgili İşlemler" başlıklı kısmının "3- Enine-boyuna Geçiş ve Kullanma İzinleri ile İlgili İşlemler" başlıklı bölümünde, "Karayolu sınır çizgisi içinde kalan; a) Yer altı ve yer üstü (havai) her türlü iletim, ulaşım ve taşıma (ulaşım, enerji, haberleşme, su, atık su, petrol, doğalgaz, altyapı ve benzeri) hatlarının geçmesi durumunda yol geçiş iznine tabi olan alanlar, b) Baz istasyonu, radyo link tesisi ve benzeri ses, görüntü ve data aktarımına yarayan elektronik haberleşme cihazları ile alt yapı niteliğinde bulunan kule, direk, kulübe konteynır, enerji nakil hattı, trafo, fiber optik gibi tesisler ile bu tesisler için ihtiyaç duyulan alanlar, idarece uygun görülmesi halinde protokolle kullanma iznine konu edilir."; kuralına yer verilmiştir.
 2018/E.10 sayılı İç Genelge uyarınca hazırlanan 07/02/2019 tarih ve 2019/E.3 sayılı İç Genelge ile, "Devlet ve İl Yolları İle Genel Müdürlüğümüz Tarafından İşletilen Otoyollar Üzerindeki Tünellerde ve Otoyol Güzergâhında Kesintisiz Cep Telefonu İletişimi İçin Tünel İçinde ve Dışında Radyo Baz İstasyonu, Anten ve Ekipmanlarının Montajı ile Belirlenen Sürelerde Hizmetin Yürütülmesi İçin Protokol Düzenleme Esasları" belirlenmiş olup, detaylar anılan İç Genelge'nin ekinde açıklanmış, yeknesaklığın sağlanması için trafiğe açık bulunan Devlet ve il yolları ile Genel Müdürlük tarafından işletilen otoyollar üzerindeki tüneller ile otoyol güzergâhında kamulaştırma sahası içindeki bu tür talepler incelenerek, uygun görülenler hakkında bu esaslar doğrultusunda hazırlanacak protokollerin onaylanmak üzere Genel Müdürlüğe gönderileceği ve protokol onaylandıktan sonra yürürlüğe gireceği; tünel içinde, dışında veya otoyol güzergâhlarında bu amaçla kullanılacak alanların, mülkiyet yönüyle incelenerek ilgili mevzuat doğrultusunda işlem tesis edileceği belirtilmiş, anılan Genelge ekinde yer alan Uygulama Esaslarının 40. maddesinde bir yıllık protokol bedelinin ne şekilde hesaplanacağına ilişkin kurallara yer verilmiştir.
Yine, Karayolları Genel Müdürlüğü'nce hazırlanan 2020/E.1 sayılı İç Genelge'de ise, 25/09/2019 tarih ve 30899 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Karayolları Genel Müdürlüğünün Mülkiyetindeki Taşınmazlar ike Kullanımındaki Alanların İdaresine İlişkin Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik gereğince, 2019/E.3 sayılı İç Genelge ve eklerinde yer alan Yurt içi Üretici Fiyat Endeksi (Y-ÜFE) ibarelerinin Tüketici Fiyat Endeksi (TÜFE) olarak değiştirilmesine karar verilmiştir.
	HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Karayolları Genel Müdürlüğü'nün ... tarih ve... sayılı İç Genelge'si ekinde yer alan Protokol Uygulama Esasları'nın 40. maddesinin incelenmesinden:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Karayolları Genel Müdürlüğü'nün ... tarih ve... sayılı İç Genelge'si ekinde yer alan Protokol Uygulama Esasları'nın 40. maddesinin incelenmesinden:
	Sözlük anlamı ile "düzenli hâle koymak, düzen vermek, tanzim ve tertip etmek" olarak tanımlanan "düzenleme", kamu hukukunda kural koyma ile eş anlamlıdır. Kural ise; sürekli, soyut, nesnel, genel (kişilik dışı) durumları belirleyen ve gösteren bir içeriğe sahiptir. Yasama organının yasama tasarrufları dışında, idare, Anayasa ve kanunlardan aldığı yetki ile, kural koyma (düzenleme yapma) yetkisine sahiptir. "Kural işlemler" (ya da diğer adıyla genel düzenleyici işlemler), üst hukuk kurallarına uygun olarak hukuk düzenine yeni kural getiren ya da mevcut bir kuralı değiştiren veya kaldıran tek yanlı idarî işlemlerdir. Düzenleme yetkisini kullanarak yönetmelik, tebliğ, genelge gibi genel düzenleyici işlemleri yapan idarenin bir işleminin düzenleyici nitelik taşıdığının kabul edilebilmesi için, söz konusu işlemin sürekli, soyut, nesnel, genel durumları belirleyen ve gösteren hükümler içermesi, başka bir anlatımla, belirtilen nitelikte kurallar konulmuş olması zorunlu olup, bu genel düzenlemelerin üst hukuk kurallarına aykırı hükümler içermemesi gerekir.
	 Karayolları Genel Müdürlüğünün Mülkiyetindeki Taşınmazlar İle Kullanımındaki Alanların İdaresine İlişkin Yönetmelik ile ...tarih ve ...... sayılı İç Genelge uyarınca, ... tarih ve ... sayılı İç Genelge ve eklerinin hazırlandığı; söz konusu Genelge ile de teşkilat içinde yeknesaklığın sağlanması için trafiğe açık bulunan Devlet ve İl yolları ile Genel Müdürlük tarafından işletilen otoyollar üzerindeki tüneller ile otoyol güzergâhında kamulaştırma sahası içindeki kiralama taleplerinin incelenerek, uygun görülen talepler için hakkında bu esaslar doğrultusunda hazırlanacak protokollerin Genel Müdürlüğün onayından sonra yürürlüğe gireceğinin belirtildiği, anılan İç Genelge ekinde yer alan "Devlet ve İl Yolları İle Genel Müdürlüğümüz Tarafından İşletilen Otoyollar Üzerindeki Tünellerde ve Otoyol Güzergâhında Kesintisiz Cep Telefonu İletişimi İçin Tünel İçinde ve Dışında Radyo Baz İstasyonu, Anten ve Ekipmanlarının Montajı ile Belirlenen Sürelerde Hizmetin Yürütülmesi İçin Protokol Düzenleme Esasları"nın 40. maddesinde bir yıllık protokol bedelinin hesaplanmasına ilişkin kuralların yer aldığı anlaşılmaktadır.
	Bununla birlikte, 7256 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile İmar Kanunu'na eklenen Ek 9. maddenin yedinci fıkrasında, elektronik haberleşme istasyonları için kamu kurum veya kuruluşları tarafından yer kullandırılması hâlinde; sözleşme uyarınca tahsil edilecek yıllık yer kullanım bedelinin, büyükşehir belediyelerinde Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı'nın yer seçim belgesi için belirlediği ücretin beş katını, diğer yerlerde üç katını geçemeyeceği, bu hükme aykırı yapılan sözleşmeler ise geçersiz olduğu belirtilmiş olup, söz konusu kuralın 17/11/2020 tarihinde yürürlüğe girdiği görülmüştür.

Anılan maddenin gerekçesinin, "Elektronik haberleşme hizmetinin sekteye uğraması; kamu güvenliğine dair ihtiyaçlar, acil durum ve afet durumlarına dair eylem planlarına dair yükümlülükler, kamu düzeni, kamu sağlığı ve milli güvenlik açısından ciddi tehlikeler doğurmakta, kamunun vatandaşlara elektronik ortamda verdiği hizmetleri de aksatmakta ve bu nedenle kamu hizmetlerinin sürdürülmesinde bazı sıkıntılar ortaya çıkmaktadır. Aynı zamanda bu durum mobil işletmecilerin kapsama ve hizmet kalitesi gibi yükümlülüklerini yerine getirmesine engel teşkil etmektedir. Elektronik haberleşme istasyonları haberleşme şebekelerinde vatandaşın iletişim ihtiyacının yaygın ve yüksek kapasitede karşılanması için bu işletmecilerce yapılan planlamalar çerçevesinde hem arazilere hem de çeşitli yapılar üzerine kurulması elzem sistemlerdir. Elektronik haberleşme istasyonları ve bunların mütemmim cüzleri; •Arsa ve arazilerde müstakil kule, direk ve benzeri yapılara, •Binalar üzerinde ise kule veya direkler veya doğrudan bina çeperlerine veya üstlerine kurulabilmektedir. Madde ile, Ulusal Genişbant Stratejisi kapsamında belirlenen 2023 yılı hedefleri doğrultusunda ülke genelinde genişbant internet altyapısının geliştirmesi amacıyla; umumi hizmet alanları, yol, otopark, yaya bölgesi gibi yerler ile kamu ve özel mülkiyete tabii arsa ve arazilerde (yapı ve binalar hariç) yapılacak elektronik haberleşme istasyonlarının kurulumuna mahsus onbeş metreden yüksek kule ve direkler ile bunlara ait zorunlu altyapı unsurları için 1/1000 ölçekli uygulama imar planlarına işlenmesi ve ruhsatlanması şartı getirilmesi öngörülmektedir. Diğer taraftan, kamu ve özel mülkiyete tabii arsa ve arazilerde onbeş metreden yüksek olmayan kule ve direkler ile yapı ve binalardaki kule ve direkler için ruhsat yerine izin belgesi kavramı getirilmektedir. Ayrıca, binalarda kurulacak kule ve direklere izin verilirken 10 metreden yüksek olmama şartı belirlenmiştir. Elektronik haberleşme istasyonların kurulumuna mahsus yapılacak kule ve direkler ile bunlarla birlikte yapılacak konteyner, kabin, kabinet gibi altyapı unsurlarına izin yahut ruhsat verilmesi ve izin yahut ruhsat verilirken bu Kanun çerçevesinde bina gibi yapılar için yapı ruhsatında istenilen belgelerin bazılarının talep edilmemesinin uygun olacağı değerlendirilmektedir. Zira bu yapıların kanalizasyon sistemi olan, su bağlanması gereken bir yapı gibi izin ve ruhsat şartına tabi tutulması, tamamlanması gereken belgeler açısından imkânsızlık yaratmaktadır. Bu doğrultuda, elektronik haberleşme istasyonlarına özgü kurulacak kule, direk ile bunların altyapı unsurları için ücreti karşılığında bir ruhsat ve izin belgesi süreci kurgulanarak altyapının yaygınlaştırılmasının kolaylaştırılması hedeflenmektedir." şeklinde olduğu anlaşılmıştır.

Bu kapsamda, uyuşmazlık, 3194 sayılı Kanun'un Ek 9. maddesinin yedinci fıkrasında yer alan kuralın Karayolları Genel Müdürlüğünce işletilmekte olan ve erişme kontrolü uygulanan karayolları (otoyol) ile bu yollar dışında kalan karayollarında kurulacak GSM istasyonlarının protokol bedelleri yönünden uygulanıp uygulanamayacağından kaynaklanmaktadır.
	Davalı idare tarafından, 6001 sayılı Kanun'un 18. maddesi uyarınca erişme kontrolü uygulanan otoyolların tamamının 3194 sayılı İmar Kanunu'nda öngörülen yapı ruhsatiyesine tâbi olmadığı belirtilerek 3194 sayılı Kanun'un Ek 9. maddesinin yedinci fıkrasının dava konusu Genelge'ye uygulanamayacağı ileri sürülmüş ise de, 6001 sayılı Kanun'un 18. maddesinin ikinci fıkrasında, erişme kontrolü uygulanan karayolu sınırları içinde Genel Müdürlüğün izniyle kurulacak tesisler ve eklentilerinin, mimarî, statik, tesisat ve her türlü fennî mesuliyeti Genel Müdürlükte olmak kaydıyla 3194 sayılı İmar Kanun'da öngörülen yapı ruhsatiyesine tâbi olmadığı kuralına yer verildiği, dolayısıyla bu fıkranın yalnızca erişme kontrolü uygulanan karayolu sınırları içerisindeki tesisler ve eklentilere yönelik olduğu, burada ifade edilen tesisler ve eklentilerden anlaşılması gerekenin ise benzin istasyonu, yol bakım istasyonları gibi otoyol ile sağlanmak istenen hizmetin ayrılmaz bir parçası olan ve müştemilatı sayılan tesisler olduğu, baz istasyonlarının bu kapsamda değerlendirilemeyeceği, ayrıca belirtilen tesislerle ilgili olarak tanınan istisnanın sadece yapı ruhsatiyesi ilişkin olduğu, 3194 sayılı Kanun'un diğer kurallardan muafiyetin bulunmadığı, başka bir anlatımla 3194 sayılı Kanun'un Ek 9. maddesinin yedinci fıkrasının Karayolları Genel Müdürlüğü'nün ülke genelindeki otoyollarının yer kullanım ücretlerine uygulanmaması için istisnai bir düzenlemeye yer verilmediği anlaşılmıştır.
	 Bu bağlamda, hem 3194 sayılı Kanun'un Ek 9. maddesinin yedinci fıkrası hemde anılan maddenin gerekçesi incelendiğinde, 3194 sayılı Kanun'un Ek 9. maddesinin özel hüküm niteliğinde niteliğinde olduğu ve 6001 sayılı Kanun'dan sonra yürürlüğe girdiği, anılan maddenin uygulanmasında idareler yönünden bir sınırlandırma yapılmadığı da dikkate alındığında, dava konusu İç Genelge'nin üst hukuk kuralı olan 3194 sayılı Kanun'un Ek 9. maddesinin yedinci fıkrasına aykırı olmaması gerektiği kuşkusuzdur.

Bu bağlamda, hem 3194 sayılı Kanun'un Ek 9. maddesinin yedinci fıkrası hemde anılan maddenin gerekçesi incelendiğinde, 3194 sayılı Kanun'un Ek 9. maddesinin özel hüküm niteliğinde niteliğinde olduğu ve 6001 sayılı Kanun'dan sonra yürürlüğe girdiği, anılan maddenin uygulanmasında idareler yönünden bir sınırlandırma yapılmadığı da dikkate alındığında, dava konusu İç Genelge'nin üst hukuk kuralı olan 3194 sayılı Kanun'un Ek 9. maddesinin yedinci fıkrasına aykırı olmaması gerektiği kuşkusuzdur.
	Bu itibarla, 3194 sayılı Kanun'un Ek 9. maddesinin 7. fıkrasında yer verilen, "Elektronik haberleşme istasyonları için kamu kurum veya kuruluşları tarafından yer kullandırılması hâlinde; sözleşme uyarınca tahsil edilecek yıllık yer kullanım bedeli, büyükşehir belediyelerinde Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığının yer seçim belgesi için belirlediği ücretin beş katını, diğer yerlerde üç katını geçemez. Bu hükme aykırı yapılan sözleşmeler geçersizdir." kuralının Karayolları Genel Müdürlüğünün sorumluluğunda olan tüm karayolları için de uygulanmasının gerektiği, bu kurala uygun olarak ... sayılı İç Genelge'nin eki Protokol Uygulama Esaslarının 40. maddesinde yıllık yer kullanım ücretlerine yönelik olarak getirilen üst sınırın geçilemeyeceğine ilişkin düzenleme yapılması gerekirken, bu kurala yer verilmemesi nedeniyle...sayılı İç Genelgenin ekinde yer alan Protokol Uygulama Esasları'nın 40. maddesinin 3194 sayılı Kanun'un Ek 9. maddesinin 7. fıkrasına aykırı olduğu anlaşıldığından, dava konusu düzenlemenin üst hukuk normlarına ve hukuka uygun olmadığı sonucuna varılmıştır.
Karayolları Genel Müdürlüğü'nün ... tarih ve... sayılı İç Genelgesi'nin incelenmesinden:	
... sayılı İç Genelgeye gelince; bu genelgenin Karayolları Genel Müdürlüğü'nün Mülkiyetindeki Taşınmazlar ile Kullanımdaki Alanların İdaresine İlişkin Yönetmelikte yapılan değişiklik doğrultusunda tesis edildiği ve ... sayılı İç Genelgenin Yönetmelik hükümleriyle uyumlaştırılmasının amaçlandığı anlaşıldığından... tarihinden itibaren devam ettirilecek protokollere ait güncelleme hesaplarında TÜFE kullanılmasına ilişkin ... sayılı İç Genelge'de üst hukuk normlarına ve hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
... tarih ve E....sayılı işlemin incelenmesinden:
Dava konusu işlemde, 1. Bölge Müdürlüğü ile davacı şirket arasında imzalanan GSM baz istasyonu protokollerine ait 2021 yılı protokol bedellerinin hesaplanarak yazı ekinde gönderildiği belirtildiği, 3194 sayılı Kanun'un Ek 9. maddesinin 7. fıkrasının 17/11/2020 tarihinde yürürlüğe girdiği, Karayolları Genel Müdürlüğü'nce işletilen otoyollar bakımından Ek 9. maddesinin 7. fıkrasının uygulanmasının gerektiği, işlemin dayanağı olan ...sayılı İç Genelge'nin ilgili hükümlerinin hukuka aykırı olduğu anlaşıldığından, dava konusu uygulama işleminde de hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Bu itibarla, dava konusu... tarih ve ... sayılı işlem ile anılan işlemin dayanağı olarak belirtilen Karayolları Genel Müdürlüğü'nün...sayılı İç Genelgesi'nin ekinde yer alan Protokol Uygulama Esasları'nın 40. maddesinde hukuka uygunluk,... sayılı İç Genelge'de ise hukuka aykırılık bulunmamaktadır.	
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1. ... tarih ve E....sayılı işlem ile anılan işlemin dayanağı olarak belirtilen Karayolları Genel Müdürlüğü'nün ... tarih ve ... sayılı İç Genelge'si ekinde yer alan Protokol Uygulama Esasları'nın 40. maddesinin İPTALİNE,
2.... tarih ve... sayılı İç Genelge yönünden ise davanın REDDİNE;
3. Dava kısmen ret, kısmen iptal ile sonuçlandığından, ayrıntısı aşağıda gösterilen davacı tarafından yapılan toplam ...TL yargılama giderinin yarısı olan ...'nin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine, kalan...-TL'nin davacı üzerinde bırakılmasına, 
4. Ayrıntısı aşağıda gösterilen ve davalı idare tarafından yapılan toplam ...-TL yargılama giderinin yarısı olan ...-TL'nin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine, kalan ...-TL'nin davalı idare üzerinde bırakılmasına,
5. Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca duruşmalı işler için belirlenen ...-TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine, duruşmalı işler için belirlenen ...-TL vekâlet ücretinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine, 
6. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya ve davalı idareye ayrı ayrı iadesine,
7. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu'na temyiz yolu açık olmak üzere, 30/04/2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/961, Karar No: 2024/2457, Tarih: 30.04.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2024/961
Karar No : 2024/2457
 TEMYİZ EDENLER	: 1-(DAVALI) ... Vergi Dairesi Müdürlüğü/...
		VEKİLİ: Av. ...
	  2-(DAVACI) ... Nakliyat Liman İşletmeciliği Ticaret Limited Şirketi
	  VEKİLİ: Av. ...
İSTEMİN	KONUSU					:... Vergi Mahkemesinin ... tarih  ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurularına ilişkin  ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:...sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.  
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: Davacı adına, komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediği yolunda saptamalar içeren vergi tekniği raporunu done alan takdir komisyonu kararı uyarınca 2020 yılı için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile aynı yılın Ekim-Aralık dönemi için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı geçici verginin kaldırılması istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı hakkındaki vergi tekniği raporunda yer alan tespitlerden, 15/01/2020 tarihinden sonra gerçek bir emtia teslimine dayanmayan fatura düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiği sonucuna varıldığından bu tarihten sonra düzenlenen faturalardan kaynaklı üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı, mahsup dönemi geçen geçici verginin aranmayacağı ve yıllık vergiye mahsuben peşin alınan geçici vergi üzerinden bir kat vergi ziyaı cezası kesilebileceği gerekçesiyle üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının 15/01/2020 tarihinden sonra düzenlenen faturalardan kaynaklı kısmı yönünden dava reddedilmiş, geçici vergi aslı ile üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ve geçici vergi üzerinden kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının 15/01/2020 tarihinden önce düzenlenen faturalardan kaynaklı kısmı ile 15/01/2020 tarihinden sonra düzenlenen faturalardan kaynaklı geçici verginin bir katı tutarını aşan vergi ziyaı cezası ise kaldırılmıştır.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ	EDENLERİN	İDDİALARI			: 
	Davalı idare tarafından, sahte fatura düzenlediği somut olarak saptanan davacı adına yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
	Davacı tarafından, vergi incelemelerinde uyulması gereken usul ve esaslara riayet edilmediği, faturaların gerçek olduğu, tarhiyatın eksik inceleme ve varsayıma dayandığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
TARAFLARIN	SAVUNMALARI      	: Taraflarca savunma verilmemiştir.

Davacı tarafından, vergi incelemelerinde uyulması gereken usul ve esaslara riayet edilmediği, faturaların gerçek olduğu, tarhiyatın eksik inceleme ve varsayıma dayandığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
TARAFLARIN	SAVUNMALARI      	: Taraflarca savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	...'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun 23. maddesinin (a) bendine 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanun'un 6. maddesiyle "Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır." hükmü eklenmiş olup yapılan bu düzenleme ile Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi hukuka uygunluk denetimi ile sınırlandırılarak yeniden vaka incelemesi yapamayacağı kurala bağlanmıştır.
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkün olup dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri yukarıda sözü edilen yasal düzenleme uyarınca hukuki denetimle sınırlı olarak incelenen kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz istemlerinin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,
3. Davacıdan 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca nispi harç alınmasına,
4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 30/04/2024 tarihinde  oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi.
(X)-KARŞI OY :
Bakılmakta olan dava, davacı adına komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediği yolundaki tespitleri içeren vergi tekniği raporu esas alınarak takdir komisyonu kararına dayanılarak ihtilaflı  dönem için yapılan cezalı tarhiyata karşı açılmış; verilen karara yönelik istinaf başvurularına ilişkin karara karşı taraflar bu kez temyiz yoluna başvurmuştur. Temyiz başvuruları, çoğunluk görüşüyle, kararın, "hukuki denetimle sınırlı" olarak incelenmesi sonucunda bozulmasını gerektirecek bir neden bulunmadığı belirtilerek reddedilmiş ve kararın onanmasına karar verilmiştir.

Temyiz mercilerinin esas rolü; ülke genelinde, hukukun uygulanmasında içtihat birliğinin sağlanmasıdır. Bu bakımdan Danıştay’ın temyiz mercii olarak görevi, kural olarak, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır. Başka bir anlatımla, temyiz denetiminde, olaya uygulanacak hukuk kuralının; doğru belirlenip belirlenmediğine, doğru yorumlanıp yorumlanmadığına ve aynı zamanda doğru olarak uygulanıp uygulanmadığına bakılır; uyuşmazlığın maddi yönüyle ilgilenilmez. 2575 sayılı Danıştay Kanunu’nun 23. maddesinin (a) fıkrasına, 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanunun 6. maddesiyle eklenen cümle bu durumu kurala bağlamıştır. 
 Anayasa Mahkemesi’nin birçok kararında vurgulandığı gibi, “kişilerin adil bir şekilde yargılanmalarını sağlamayı ve denetlemeyi amaçlayan” gerekçeli karar hakkı adil yargılanma hakkının unsurlarından biridir. Gerekçeli karar hakkı; sadece “tarafların muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri” için değil, aynı zamanda, “demokratik bir toplumda kendi adlarına verilen yargı kararlarının sebeplerini toplumun öğrenmesinin sağlanması” için de gereklidir (Sencer Başat ve diğerleri [GK], B. No: 2013/7800, 18/6/2014, §§ 31, 34). Kanun yolu incelemesi sonucunda verilen kararda gerekçelerinin ayrıntılı olmaması bu hakkın ihlal edildiği şeklinde yorumlanmamaktadır. Kanun yolu incelemesi yapan merciinin yargılamayı yapan mahkemeyle aynı sonuca ulaşması ve bunu aynı gerekçeyi kullanarak veya atıfla kararına yansıtması, kararın gerekçelendirilmiş olması bakımından yeterlidir (Yasemin Ekşi, B. No: 2013/5486,  01/12/2013 § 57). Ancak çoğunluk görüşünde, Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine atıfla "hukuki denetimle sınırlı inceleme" sonucunda karar verildiği belirtilmekle yetinilmiştir. Hâlbuki, gerekçeli karar hakkı kapsamında, incelenen hukuki yönün açıklığa kavuşturulması, gerekçelendirilmesi gerekir.