muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/3087, Karar No: 2024/2433, Tarih: 29.04.2024

02/11/2019 tarihli ve 30936 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Turizm Payı Beyannamesi Genel Tebliğinin 3. maddesinin birinci fıkrasının "m" bendinde, turizm payının, 7183 sayılı Kanun'un 6. maddesi gereğince ticari işletmelerin yatırımcısı veya işletmecisi olan gerçek veya tüzel kişilerin bu işletmelerdeki faaliyetleri sonucunda elde ettikleri net satış ve kira gelirlerinin toplamı üzerinden alınan payı ifade ettiği düzenlenmiştir.
	06/04/2004 tarih ve 25425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 252 seri No'lu Gelir Vergisi Genel Tebliği'nin "1.3.1. Mahsup Yoluyla İade" başlıklı bölümünde; tevkif yoluyla kesilen vergilerin yıllık beyannamedeki mahsuplar sonunda kalan kısmının diğer vergi borçlarına mahsup talebi tutarına bakılmaksızın, inceleme raporu ve teminat aranılmadan yerine getirileceği belirtilmiştir. 
  HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Uygulama işlemi ile düzenleyici işlemin iptali isteminin birlikte ve aynı dava dilekçesinde dava konusu edilmesinin 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 5. maddesine aykırılık teşkil etmeyeceğine oyçokluğuyla karar verilmiştir. 
Anayasa'nın 2. maddesinde yer alan hukuk devletinin en önemli ilkelerinden olan hukuk güvenliği, belirliliği zorunlu kılmaktadır. Belirlilik ilkesine göre, yasal düzenlemelerin hem kişiler hem de idare yönünden herhangi bir duraksamaya ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde açık, net, anlaşılır ve uygulanabilir olması, ayrıca kamu otoritelerinin keyfi uygulamalarına karşı koruyucu bir takım güvenceler içermesi gereklidir. Belirlilik ilkesi, hukuksal güvenlikle bağlantılı olup; birey, belirli bir kesinlik içinde, hangi somut eylem ve olguya hangi hukuksal yaptırımın veya sonucun bağlandığını, bunların idareye ne tür müdahale yetkisini doğurduğunu, kanundan öğrenebilme imkânına sahip olmalıdır. Birey, ancak bu durumda kendisine düşen yükümlülükleri öngörüp, davranışlarını düzenleyebilir. Hukuk güvenliği, kuralların öngörülebilir olmasını, bireylerin tüm eylem ve işlemlerinde devlete güven duyabilmesini, devletin de kanuni düzenlemelerde bu güven duygusunu zedeleyici yöntemlerden kaçınmasını gerekli kılar. “Belirlilik” ilkesi yalnızca yasal belirliliği değil, daha geniş anlamda hukuki belirliliği ifade etmektedir. Erişilebilir, bilinebilir ve öngörülebilir gibi niteliksel gereklilikleri karşılaması koşuluyla yasalar, mahkeme içtihatları ve yürütmenin düzenleyici işlemleri ile de hukuki belirlilik sağlanabilir. Aslolan muhtemel muhataplarının mevcut şartlar altında belirli bir işlemin ne tür sonuçlar doğurabileceğini öngörmelerini mümkün kılacak bir normun varlığıdır.

Anayasa'nın 73. maddesinin üçüncü fıkrasında vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı hükme bağlanmak suretiyle verginin kanuniliği ilkesi benimsenmiş olup bu ilke takdire dayalı keyfi uygulamaları önleyecek sınırlamaların yasada yer almasını gerektirmekte ve vergi yükümlülüğüne ilişkin düzenlemelerin konulması, değiştirilmesi veya kaldırılmasının yasa ile yapılmasını zorunlu kılmaktadır. Buna göre vergide mükellefiyet, matrah, oran, tarh, tahakkuk, tahsil, uygulanacak yaptırımlar ve zamanaşımı gibi konuların yasayla düzenlenmesi zorunludur.
Öte yandan, normlar hiyerarşisi olarak bilinen temel hukuk ilkesine göre, normlar arasında altlık ve üstlük ilişkisi söz konusu olmakta ve her norm geçerliliğini bir üst hukuk normundan almaktadır. Başka bir anlatımla normlar hiyerarşisi, her türlü normun hiyeraşik olarak bir sıra dahilinde sıralanması ve birbirine bağlı olması anlamına gelmekte olup; bunun doğal sonucu olarak, hiyeraşik sıralamada daha altta yer alan normun, kendisinden üstte bulunan norma aykırı hükümler içeremeyeceği, bir başka deyişle alt norm niteliğindeki düzenleyici işlemlerin, bir hakkın kullanımını üst normda öngörülmeyen bir şekilde daraltamayacağı veya kısıtlayamayacağı; dolayısıyla, düzenleyici bir işlemin kendinden önce gelen kanun ve yönetmelik hükümlerine aykırı düzenlemeler getiremeyeceği kabul edilmektedir.
Anayasa'nın 124. maddesinde, kamu tüzel kişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren Kanunların ve Cumhurbaşkanlığı Kararnamelerinin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla, Yönetmelikler çıkarabileceği düzenlenmiştir. Bu düzenleme, idarenin özerk ve türev düzenleme yetkisinin anayasal dayanağını oluşturmaktadır. Anayasa'da düzenleyici işlem olarak sadece yönetmelikler belirtilmiş ise de idarenin düzenleme yetkisi bununla sınırlı olmayıp, tebliğler de; yasa, tüzük, yönetmelik ve benzeri hukuk kaynaklarının uygulanmasına ilişkin ayrıntıları ve uygulama şeklini gösteren düzenleyici işlemlerdir. 
Bu açıklamalar doğrultusunda davalı Hazine ve Maliye Bakanlığı'nın anılan Tebliğ ile yaptığı dava konusu düzenlemenin, kendisine Kanunla verilen usul ve esasları düzenleme yetkisi kapsamı içerisinde olup olmadığı ve  tevkif yoluyla kesilen vergilerden doğan alacağın, turizm payı borçlarına mahsuben iade edilip edilemeyeceğinin değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar doğrultusunda davalı Hazine ve Maliye Bakanlığı'nın anılan Tebliğ ile yaptığı dava konusu düzenlemenin, kendisine Kanunla verilen usul ve esasları düzenleme yetkisi kapsamı içerisinde olup olmadığı ve  tevkif yoluyla kesilen vergilerden doğan alacağın, turizm payı borçlarına mahsuben iade edilip edilemeyeceğinin değerlendirilmesi gerekmektedir.	
	Tevkif edilen vergilerden doğan alacağın iadesi ile ilgili olarak, iadenin mahsuben veya nakden yapılması, inceleme raporuna, yeminli mali müşavir raporuna veya teminata bağlaması ve iade için aranılacak belgeleri belirleme konusunda Hazine ve Maliye Bakanlığına, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 121. maddesi ile 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 34. maddelerine dayanılarak yetki verilmiş olup ayrıca bu yetkinin, kazanç türlerine, iade şekillerine, geliri elde edenin veya ödemeyi yapanın hukuki statüsüne göre ayrı ayrı kullanılabileceği gibi belli hadler çerçevesinde de kullanılabileceği, mahsuben iade işleminin, aranan tüm belgelerin tamamlanması koşuluyla yapılacağı belirtilmek suretiyle sınırının da belirlendiği anlaşılmaktadır.
	 Bu itibarla, tevkif edilen vergilerden doğan alacağın, iadesinin mahsuben veya nakden yapılması ve iadesine ilişkin koşullarının belirlenmesine dair Hazine ve Maliye Bakanlığına verilen yetki çerçevesinde yapılan dava konusu düzenlemede, turizm payının mahsuben iadeye konu edilip edilemeyeceği hususu bu payın vergi, resim, harç ve benzeri yükümlülükler içerisindeki yerinin belirlenmesine bağlı olduğu anlaşılmaktadır.
	Vergi ve benzeri mali yükümlülüklerin her ikisi de kamu hukuku kurallarına göre alınmaları, cebrilik ve zorunluluk,  sağlanan fayda ile yapılan ödeme tutarı arasında ilişki kurulamaması ve kamu alacağı niteliğinde olmaları yönünden benzerlik arzetmekle birlikte kamu idaresinin genel ihtiyaçlarının karşılanmasından ziyade, belli hizmetlerin finansmanı amacıyla alınan benzeri mali yükümlülükler, karşılıklı nitelikte olması ve bütçe dışı bir gelir olması bakımından vergiden ayrılmaktadır. 
	Karşılığının olması bakımından harç ve resim gibi kamu alacaklarının özelliklerini barındıran benzeri mali yükümlülüklerin ait olduğu ilgili kurumlar tarafından sunulan hizmetler bir mesleğe yada topluluğa yönelik olmasına karşın sadece devlet, vilayet ve belediye gibi kurumların aldığı resim ve harç karşılığında verilen hizmetler ise belirli bir kişiye yönelik olmaktadır.

Karşılığının olması bakımından harç ve resim gibi kamu alacaklarının özelliklerini barındıran benzeri mali yükümlülüklerin ait olduğu ilgili kurumlar tarafından sunulan hizmetler bir mesleğe yada topluluğa yönelik olmasına karşın sadece devlet, vilayet ve belediye gibi kurumların aldığı resim ve harç karşılığında verilen hizmetler ise belirli bir kişiye yönelik olmaktadır.
	6183 sayılı Kanun kapsamında bir alacağın takibinin yapılabilmesi için söz konusu alacağın devlet, vilayet ve belediyelere ait olması gerekmektedir. Bununla birlikte özel kanunlarda değinilen Kanuna bir atıf yapılması bu alacağa kamu alacağı vasfını kazandırmamakla birlikte söz konusu alacağın tahsilinin anılan Kanun hükümlerine göre yapılması hususunda bir ayrıcalık tanıması ve kamu alacağı gibi nitelendirilmesi söz konusu olacağından, benzeri mali yükümlülük niteliğinde olan turizm payının tahsilinin 7183 sayılı Kanun'da yapılan atıf nedeniyle 6183 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılması söz konusu payın vergi mahiyetinde olduğu sonucunu doğurmamaktadır.
	Türkiye Turizm Tanıtım ve Geliştirme Ajansının 7183 sayılı Kanun'da belirtilen hususlar dışında özel hukuk hükümlerine tabi olduğu ve tahsil edilen turizm payının yüzde beşi, genel bütçe geliri olarak ayrıldıktan sonra geriye kalan büyük bir kısmının Ajansın hesabına yatırıldığı dolayısıyla söz konusu payın genel itibarıyla  gelir olarak genel bütçeye dahil edilmediği ve ödenen turizm payı karşılığında verilen hizmetlerin turizm sektöründe faaliyet gösteren işletmelere yönelik olduğu göz önüne alındığında, söz konusu payın benzeri mali yükümlülük niteliğinde olduğu anlaşıldığından, tevkif edilen vergilerden doğan alacağın, turizm payı borçlarına mahsuben iadesinin mümkün olmadığı neticesine varılmıştır.
	Öte yandan, benzeri mali yükümlülüklerin geniş bir alana yayıldığı vergi sistemimizde, vergi dairelerince, tevkif yoluyla kesilen vergilerden doğan alacağının benzeri yükümlülüklerden doğan borçlara mahsuben iade edilmesi halinde benzeri yükümlülüklerin alacaklısı olan kurumlar söz konusu alacaktan mahrum kalacağından kuruluş amaçlarına özgülenen görevlerin yerine getirilmesine imkan bulunmadığı gibi mahsuben iadeye konu tutarın vergi dairelerince ilgili kurumlara ödenmesine ilişkin yasal bir düzenleme de bulunmadığından değinilen hususların taraflar arasında çözümünün imkansız bir hal alacağı da ortadadır.

Bu durumda, idari yargı yerlerinin denetim yetkisinin, kanunların idari makamlara bıraktığı yetkilerin kullanılmasının hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesi ile sınırlı olacağı, bu itibarla, söz konusu düzenlemelerin yukarıda belirtilen ilgili Kanun maddelerinin Hazine ve Maliye Bakanlığı'na verdiği hak ve yetki kapsamında uyulması gereken usul ve esasların belirlenmesine ilişkin olarak yapıldığı ve kanundan alınan açık yetkiye dayandığı, öte yandan söz konusu yetkiye istinaden çıkarılan tebliğin ilgili düzenlemesinde yapılan belirlemenin de idarenin takdir yetkisi kapsamında olduğu, kanunun uygulama alanını sınırlamadığı gibi kanunda belirtilen hukuki durumu açıklamaya yönelik ve üst hukuk normlarına aykırılık taşımadığı anlaşıldığından iptali istenilen tebliğe ilişkin düzenleme ile sözü edilen düzenlemeye dayanılarak tesis edilen dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam …  TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına, posta giderleri avansından artan tutarın talep edilmesi halinde derhal, talep edilmemesi halinde ise kararın kesinleşmesinden sonra davacıya re'sen iadesine,
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca Danıştay'da ilk derecede duruşmalı olarak görülen davalar için belirlenen …-TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idarelere verilmesine,
4. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen (30) gün içerisinde Danıştay Vergi Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 29/04/2024 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.
 
(X)- KARŞI OY :
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun "Dava açma süresi" başlıklı 7. maddesinin 4. fıkrasında; ilanı gereken düzenleyici işlemlerde dava süresinin, ilan tarihini izleyen günden itibaren başlayacağı ancak, bu işlemlerin uygulanması üzerine ilgililerin, düzenleyici işlem veya uygulanan işlem yahut her ikisi aleyhine birden dava açabilecekleri; 5. maddesinin 1. fıkrasında ise aralarında maddi veya hukuki yönden bağlılık ya da sebep - sonuç ilişkisi bulunması halinde birden fazla idari işlemin bir dilekçe ile idari davaya konu edilebileceği belirtildikten sonra, 14 maddesinin 3. fıkrasının (g) bendinde, dilekçelerin 3 ve 5. maddelere uygun olup olmadıkları yönünden inceleneceği; 15. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde de 14. maddesinin 3. fıkrasının (g) bendinde yazılı halde; 3 ve 5. maddelere uygun şekilde düzenlenmek veya noksanları tamamlanmak suretiyle otuz gün içinde dava açılmak üzere dilekçenin reddine karar verileceği hükme bağlanmıştır.

Anılan Kanun'un 7. maddesinin 4. fıkrası ile aynı dilekçe ile dava açılabilecek hallerin düzenlendiği 5. maddenin birlikte değerlendirilmesinden, ilgililerin düzenleyici işlemle uygulama işleminin her ikisi aleyhine birden dava açabileceğinin belirtilmiş olmasının, her iki işleme karşı aynı dilekçeyle ve aynı idari yargı yerinde dava açılabileceği anlamına gelmediği sonucuna varıldığı, kamu düzeninden görev kuralı ve Anayasa'nın 37. maddesinde öngörülen "kanuni hakim ilkesi" ve bu davalarda verilecek kararların kanun yollarının farklı oluşu nedeniyle, düzenleyici işlemin Danıştay'da, uygulama işleminin ise, derece mahkemelerinde idari davaya konu edilmelerinin uygun olacağı açıktır.
Bu bakımdan; 2575 sayılı Danıştay Kanununun 24. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemesi olarak Danıştayın görevine giren Gelir Vergisi Genel Tebliği  (Seri No:252)'nin "1.3.1. Mahsup Yoluyla İade" başlıklı kısmının birinci paragrafında yer alan "Tevkif yoluyla kesilen vergilerin yıllık beyannamedeki mahsuplar sonunda kalan kısmının diğer vergi borçlarına mahsup talebi tutarına bakılmaksızın, inceleme raporu ve teminat aranılmadan yerine getirilir" şeklindeki düzenlemenin "diğer vergi borçları" bölümündeki "vergi" ibaresinin iptali ve 2576 sayılı Bölge İdare Mahkemeleri, İdare ve Vergi Mahkemelerinin Kuruluşu ve Görevleri Hakkında Kanunun 6. maddesi uyarınca vergi mahkemelerinin görevine giren Başkent Vergi Dairesi Müdürlüğü tarafından yapılan,  işlemin iptali talebinin, belirtilen mevzuat hükümlerine uygun olarak tesis edilip edilmediği hususunun ayrı ayrı incelenmesi zorunlu olduğundan, aynı dilekçe ile Danıştayda idari dava açılmasına olanak bulunmamaktadır.
Açıklanan nedenlerle, dilekçenin, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 15. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca, otuz gün içerisinde, her işleme karşı, görevli ve yetkili yargı merciileri de gözetilerek, ayrı dava açmakta serbest olmak üzere reddi gerektiği görüşüyle karara katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2023/5174, Karar No: 2024/2427, Tarih: 29.04.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
İKİNCİ DAİRE
Esas    No : 2023/5174
Karar   No : 2024/2427
KARŞILIKLI TEMYİZ İSTEMİNDE BULUNANLAR   :
1- (DAVALI)	: ... Bakanlığı	
VEKİLİ	: Av.... 
2- (DAVACI)	: ... 
VEKİLİ	: Av. ... 
İSTEMİN	KONUSU	: ...  Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesince verilen ... günlü, E:..., K:...  sayılı kararın, taraflarca dilekçelerde yazılı nedenlerle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesi uyarınca temyizen incelenerek bozulması istemlerinden ibarettir.        
 
YARGILAMA SÜRECİ	: 
Dava Konusu İstem : Dava; dış kaynaktan muvazzaf subay temin faaliyeti kapsamında subay adayı olan davacı tarafından, hakkında yaptırılan arşiv araştırması ve güvenlik soruşturmasının olumsuz sonuçlandığından bahisle okuldan ilişiğinin kesilmesine yönelik davalı idare işleminin iptali ile mahrum kaldığı parasal haklarının tazmini istemiyle açılmıştır. 
İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti : ... İdare Mahkemesince verilen ... günlü, E:..., K:... sayılı kararla; davacının, güvenlik soruşturması uygun olma şartını sağlayamadığına ilişkin herhangi bir somut bilgi ve belge bulunmadığı dikkate alındığında, tesis edilen işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline, işlem nedeniyle yoksun kalınan parasal hakların tazmini istemi yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi Kararının Özeti :... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin temyize konu kararıyla;  Anayasa'ya aykırılığı nedeniyle iptal edilmiş olan Kanun hükmüne göre elde edilen kişisel verilere dayanılarak güvenlik soruşturması ve arşiv araştırması olumsuz sonuçlandığından bahisle davacı hakkında tesis edilen dava konusu işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı kanaatine varılmakla, işlemin iptali yolundaki İdare Mahkemesi kararının sonucu itibarıyla yerinde görüldüğü, davalı idarece, 7315 sayılı Güvenlik Soruşturması ve Arşiv Araştırması Kanunu'nda öngörülen temel ilkelere, usul ve esaslara uygun olarak davacı hakkında yeniden bir değerlendirme yapılabileceğinin açık olduğu; bu aşamada davacının ilgili statüye geçirilmemesi üzerine yoksun kaldığı bir parasal/özlük haktan söz edilmesinin mümkün olmaması karşısında, davacının parasal/özlük hak talebinin ise (bu aşamada) reddi gerektiği belirtilerek, davalı idarece yapılan istinaf başvurusunun; işlemin iptali yönünden gerekçeli reddine, Mahkeme kararının parasal haklara ilişkin kısmı yönünden kabulü ile kararın kaldırılarak bu kısım yönünden davanın reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI	: 
Davalı idare tarafından; davacı hakkında yaptırılan güvenlik soruşturması ve arşiv araştırması neticesinin olumsuz sonuçlanması nedeniyle ilişiğinin kesildiği, dava konusu işlemin hukuka uygun olduğu ileri sürülerek Bölge İdare Mahkemesi kararının aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI	: 
Davalı idare tarafından; davacı hakkında yaptırılan güvenlik soruşturması ve arşiv araştırması neticesinin olumsuz sonuçlanması nedeniyle ilişiğinin kesildiği, dava konusu işlemin hukuka uygun olduğu ileri sürülerek Bölge İdare Mahkemesi kararının aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.
Davacı tarafından; dava konusu işlemin iptaline karar verildiği halde, yoksun kaldığı parasal haklarının tazmini talebinin reddine hükmedilmesinin hukuka aykırılık teşkil ettiği ileri sürülerek Bölge İdare Mahkemesi kararının aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.
TARAFLARIN CEVAPLARI	:  
              Davacı tarafından; temyiz isteminin reddi gerektiği ileri sürülmektedir.
Davalı idare tarafından; cevap verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Temyiz istemlerinin reddi ile Bölge İdare Mahkemesi kararının gerekçeli onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay İkinci Dairesince; Danıştay Sekizinci Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 19/07/2023 günlü, K:2023/33 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 2. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, dosyanın tekemmül ettiği görüldüğünden, davacının yürütmenin durdurulması istemi hakkında bir karar verilmeksizin, işin gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE	: 
MADDİ OLAY: 
Dış kaynaktan muvazzaf subay temin faaliyeti kapsamında subay adayı olan davacı tarafından, hakkında yaptırılan arşiv araştırması ve güvenlik soruşturmasının olumsuz sonuçlandığından bahisle okuldan ilişiğinin kesilmesine yönelik davalı idare işleminin iptali ile mahrum kaldığı parasal haklarının tazmini istemiyle temyizen incelenmekte olan davanın açıldığı anlaşılmaktadır.
İLGİLİ MEVZUAT:

İNCELEME VE GEREKÇE	: 
MADDİ OLAY: 
Dış kaynaktan muvazzaf subay temin faaliyeti kapsamında subay adayı olan davacı tarafından, hakkında yaptırılan arşiv araştırması ve güvenlik soruşturmasının olumsuz sonuçlandığından bahisle okuldan ilişiğinin kesilmesine yönelik davalı idare işleminin iptali ile mahrum kaldığı parasal haklarının tazmini istemiyle temyizen incelenmekte olan davanın açıldığı anlaşılmaktadır.
İLGİLİ MEVZUAT:
26/10/1994 günlü, 4045 sayılı Güvenlik Soruşturması, Bazı Nedenlerle Görevlerine Son Verilen Kamu Personeli ile Kamu Görevine Alınmayanların Haklarının Geri Verilmesine ve 1402 Numaralı Sıkıyönetim Kanununda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun’un 1. maddesinde; “Güvenlik Soruşturması ve Arşiv Araştırması; kamu kurum ve kuruluşlarında, yetkili olmayan kişilerin bilgi sahibi olmaları halinde devlet güvenliğinin, ulusal varlığın ve bütünlüğün, iç ve dış menfaatlerin zarar görebileceği veya tehlikeye düşebileceği bilgi ve belgelerin bulunduğu gizlilik dereceli birimler ile askeri, emniyet ve istihbarat teşkilatlarında çalıştırılacak kamu personeli ve ceza infaz kurumları ve tutukevlerinde çalışacak personel hakkında yapılır. Devletin güvenliğini, ulusun varlığını ve bütünlüğünü iç ve dış menfaatlerinin zarar görebileceği veya tehlikeye düşebileceği bilgi ve belgeler ile gizlilik dereceli kamu personeli ile meslek gruplarının tespiti, birim ve kısımların tanımlarının yapılması, güvenlik soruşturmasının ve arşiv araştırmasının usul ve esasları ile bunu yapacak merciler ve üst kademe yöneticilerinin kimler olduğu Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulacak yönetmelik ile düzenlenir.” hükmü yer almakta iken, 18/10/2018 tarihli ve 7148 sayılı Karayolları Trafik Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 29. maddesiyle söz konusu maddeye 2. fıkra olarak; “Güvenlik soruşturması ve arşiv araştırması yapmakla görevli birimler, güvenlik soruşturması ve arşiv araştırması kapsamında bakanlıklar ile kamu kurum ve kuruluşları arşivlerinden ve elektronik bilgi işlem merkezlerinden bilgi ve belge almaya, 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesinin beşinci ve 231 inci maddesinin onüçüncü fıkraları kapsamında tutulan kayıtlara ulaşmaya, Cumhuriyet başsavcılıkları tarafından yürütülen soruşturma sonuçlarını, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar ile kesinleşmiş mahkeme kararlarını almaya yetkilidir.” hükmü eklenmiş, anılan hüküm Anayasa Mahkemesinin 19/2/2020 günlü, E:2018/163, K:2020/13 sayılı kararı ile iptal edilmiştir.