muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/4784, Karar No: 2024/896, Tarih: 27.02.2024

Anayasa'nın 2. maddesinde belirtilen hukuk devleti insan haklarına dayanan, bu hak ve özgürlükleri koruyup güçlendiren, eylem ve işlemleri hukuka uygun olan, her alanda adaletli bir hukuk düzeni kurup bunu geliştirerek sürdüren, Anayasa'ya aykırı durum ve tutumlardan kaçınan, hukuku tüm devlet organlarına egemen kılan, Anayasa ve yasalarla kendini bağlı sayan, yargı denetimine açık olan devlettir.
Anayasa'nın 7. maddesindeki, "Yasama yetkisi Türk Milleti adına Türkiye Büyük Millet Meclisinindir. Bu yetki devredilemez" kuralına göre, yasa koyucunun temel ilkeleri koymadan, çerçeveyi çizmeden yürütmeye yetki vermemesi, sınırsız, belirsiz bir alanı, yönetimin düzenlemesine bırakmaması gerekir. Yasa ile yetkilendirme Anayasa'nın öngördüğü biçimde yasa ile düzenleme anlamına gelmez. Yasa koyucu, gerektiğinde sınırlarını belirlemek koşuluyla bazı konuların düzenlenmesini idareye bırakabilir.
Anayasa'nın 17. maddesinin birinci fıkrasında; "Herkes, yaşama, maddî ve manevî varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahiptir." denilmiştir.
Anayasa'nın 49. maddesinde, çalışmanın herkesin hakkı ve ödevi olduğu belirtilmiş, Devlete, çalışanların yaşam düzeyini yükseltmek, çalışma yaşamını geliştirmek için çalışanları korumak, çalışmayı denetlemek ve işsizliği gidermeye elverişli ekonomik bir ortam yaratmak için gerekli önlemleri almak ödevi verilmiştir. Devlet, kişinin çalışma hakkını kullanabilmesi için iş alanında gerekli önlemleri alacak ve sınırlamaları kaldırarak görevini yerine getirecek, birey de çalışarak topluma yük olmaktan kurtulacaktır.
Anayasa'nın 60. maddesinde de, "Herkes, sosyal güvenlik hakkına sahiptir" denilmekle, bireylere, gelecekte karşılaşacakları sosyal riskler karşısında yoksulluğa düşmemeleri için asgarî ölçüde bir yaşam düzeyinin amaçlandığı belirtilmektedir. Bu amaç, sosyal sigorta kuruluşlarınca, kendi kuralları çerçevesinde gerçekleştirilir ve yerine getirilir.
Anayasa'nın 128. maddesinde ise "Devletin, kamu iktisadî teşebbüsleri ve diğer kamu tüzelkişilerinin genel idare esaslarına göre yürütmekle yükümlü oldukları kamu hizmetlerinin gerektirdiği aslî ve sürekli görevler, memurlar ve diğer kamu görevlileri eliyle görülür. Memurların ve diğer kamu görevlilerinin nitelikleri, atanmaları, görev ve yetkileri, hakları ve yükümlülükleri, aylık ve ödenekleri ve diğer özlük işleri kanunla düzenlenir. Ancak, mali ve sosyal haklara ilişkin toplu sözleşme hükümleri saklıdır. Üst kademe yöneticilerinin yetiştirilme usul ve esasları, kanunla özel olarak düzenlenir." denilmektedir.
657 sayılı Kanun'un 4. maddesinde, kamu hizmetlerinin memurlar, sözleşmeli personel, geçici personel ve işçiler eliyle görüleceği belirtilmiş, maddenin (A) fıkrasında memur, (B) fıkrasında sözleşmeli personel, (C) fıkrasında geçici personel, (D) fıkrasında ise işçi tanımlanmıştır. 5. maddesinde de bu Kanun'a tabi kurumların bu dört istihdam şekli dışında personel çalıştıramayacağı belirtilmiştir.

657 sayılı Kanun'un 4. maddesinde, kamu hizmetlerinin memurlar, sözleşmeli personel, geçici personel ve işçiler eliyle görüleceği belirtilmiş, maddenin (A) fıkrasında memur, (B) fıkrasında sözleşmeli personel, (C) fıkrasında geçici personel, (D) fıkrasında ise işçi tanımlanmıştır. 5. maddesinde de bu Kanun'a tabi kurumların bu dört istihdam şekli dışında personel çalıştıramayacağı belirtilmiştir.
İtiraz konusu kuralda, istihdam şekillerinden olan geçici personel statüsünün tanımı yapılarak, Devlet Personel Başkanlığı ve Maliye Bakanlığının görüşlerine dayanılarak hangi işlerin bir yıldan az süreli veya mevsimlik olduğunu, bu personelin sayısını, ödenecek ücreti ve sözleşme şartlarını belirleme yetkisi Bakanlar Kurulu'na bırakılmaktadır.
Geçici personel statüsü, belli bir vasıf gerektirmeyen, daha çok bedensel çalışmalara ağırlık veren, başlangıç ve bitişi belli olan, süreli işlerde çalışmayı öngörmektedir. Bu personel, idare ile yaptıkları bir sözleşme uyarınca idare için belirli bir iş yapan kişi konumundadır ve yaptıkları iş, geçici veya mevsimlik olup, asli ve sürekli görevlerden de sayılmaz. Bu nedenle geçici personel; Anayasa'nın 128. maddesi kapsamında belirtilen memur ve diğer kamu görevlileri kavramı dışında kalan, sözleşme ile çalıştırılan, işçi de olmayan, kendine özgü istisnai bir istihdam türüdür.
Yasa koyucu; memur ve diğer kamu görevlileri ile bunların dışında çalışanlarla ilgili olarak, Anayasa'da belirlenen kurallara bağlı kalmak, adalet, hakkaniyet ve kamu yararı ölçütlerini gözetmek koşuluyla düzenleme yapma yetkisine sahiptir.
Geçici ve mevsimlik işlerin neler olduğunun belirlenmesi ülkedeki ekonomik gelişmelere ve koşullara bağlı olup, bunların Yasa'da tek tek belirtilmesi mümkün değildir. Ayrıca, bu istihdam türü uyarınca çalıştırılacak kişilerin sayısının ihtiyaca ve ekonomik koşullara göre her zaman değişebilecek nitelikte olması, yapılan işin niteliği ve süresine göre ödenecek ücret ve sözleşme şartlarının da farklılık arzetmesi gözetildiğinde, Bakanlar Kurulu tarafından belirlenecek olan hususların yasa ile yapılamayacak kadar teknik ayrıntıları içerdiği kuşkusuzdur. Bu nedenle, itiraz konusu kuralda geçici personelin tanımı yapılarak çerçeve çizildikten sonra, ayrıntı ve uzmanlık gerektiren konuların düzenlenmesinin Bakanlar Kurulu'na bırakılması, yasama yetkisinin devri niteliğinde değildir." gerekçesiyle Anayasa'ya aykırılık itirazı reddedilmiştir.

Anayasa Mahkemesinin yukarıda metnine yer verilen kararında da değinildiği gibi, geçici ve mevsimlik işlerin neler olduğunun belirlenmesinin ülkedeki ekonomik gelişmelere ve koşullara bağlı olması ve bunların Kanun'da tek tek belirtilmesinin mümkün olmaması karşısında, bu istihdam türü uyarınca çalıştırılacak kişilerin sayısının ihtiyaca ve ekonomik koşullara göre her zaman değişebilecek nitelikte olması, yapılan işin niteliği ve süresine göre ödenecek ücret ve sözleşme şartlarının da farklılık arzetmesi gözetildiğinde, Bakanlar Kurulu tarafından belirlenecek olan hususların Kanun ile yapılamayacak kadar teknik ayrıntıları içerdiği açıktır.
Bu durumda, 657 sayılı Kanun'un 4. maddesinin (C) fıkrasına dayanılarak çıkarılan Bakanlar Kurulu kararlarıyla getirilen düzenleme için ayrıca bir yasal mevzuata dayanma zorunluluğu bulunmadığı sonucuna varıldığından, 657 sayılı Kanun'un 4. maddesinin (C) fıkrasına 2. paragrafında geçici personel statüsüne geçiş için herhangi bir sürenin öngörülmemiş olması karşısında, iş sözleşmesinin özelleştirme tarihinden sonra 2 yıl içinde" özel sektör tarafından kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde sona erdirilenlerin, 657 sayılı Kanun'un 4. maddesinin (C) fıkrasının 2. paragrafı kapsamında kamu kurum ve kuruluşlarında istihdam edileceğine ilişkin düzenlemede hukuka aykırılık bulunmamaktadır.
Nitekim, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun 07/07/2021 tarih ve E:2020/3389, K:2021/1408 sayılı kararı da bu yöndedir.
Dava, "Özelleştirme İdaresi Başkanlığının ... tarih ve ... sayılı işleminin iptali istemi ile yoksun kaldığı parasal haklarının yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istemi" yönlerinden incelendiğinde;
Yukarıda aktarılan açıklamalar ışığında, bireysel işlemin dayanağı olan dava konusu Esaslar'ın 2. maddesinin birinci fıkrasındaki "...2 yıl içinde..." ibaresinin hukuka uygun olduğu; ayrıca aynı fıkrasının son cümlesinde, programa alınma tarihinden sonra özelleştirme programındaki kuruluşlarda çalışmaya başlayan personelin, bu Esaslar'la getirilen geçici personel olarak atanma hakkından yararlanamayacağının açıkça düzenlendiği dikkate alındığında; TEDAŞ'ın özelleştirme programına alındığı 02/04/2004 tarihinden sonra, 21 dağıtım bölgesinden biri olan ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'de 22/12/2004 tarihinde işçi statüsünde elektrik teknisyeni olarak göreve başlayan ve çalıştığı kurumun özelleştirilerek devrinden (11/02/2009) yaklaşık altı yıl sonra 31/12/2014 tarihinde hizmet akdi feshedilen davacının; söz konusu Esaslar'la getirilen istihdam hakkından yararlandırılmasının mümkün bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
Bu itibarla, davacının 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 4. maddesinin (C) fıkrası kapsamında geçici personel statüsünde işe yerleştirilme talebiyle 24/02/2015 tarihli dilekçe ile yaptığı başvurunun reddine ilişkin Özelleştirme İdaresi Başkanlığının ... tarih ve ... sayılı dava konusu işlemde de hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

Bu itibarla, davacının 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 4. maddesinin (C) fıkrası kapsamında geçici personel statüsünde işe yerleştirilme talebiyle 24/02/2015 tarihli dilekçe ile yaptığı başvurunun reddine ilişkin Özelleştirme İdaresi Başkanlığının ... tarih ve ... sayılı dava konusu işlemde de hukuka aykırılık bulunmamaktadır.
Nitekim, benzer nitelikte bir uyuşmazlıkta verilen Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca verilen 07/07/2021 tarih ve YD İtiraz No:2021/367 sayılı karar da bu yöndedir.
Öte yandan, dava konusu bireysel işlemin hukuka uygun olması nedeniyle, ortada tazmini gereken parasal bir hak da bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU              :
            Açıklanan nedenlerle;
1. 29/12/2014 tarih ve 2014/7140 sayılı Bakanlar Kurulu kararının ekindeki "Özelleştirme Uygulamaları Sonucunda İş Sözleşmeleri Sona Eren İşçilerin Kamu Kurum ve Kuruluşlarında Geçici Personel Statüsünde İstihdam Edilmelerine İlişkin Esaslar"ın 2. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "...2 yıl içinde..." ibaresinin iptali istemi yönünden DAVANIN REDDİNE,
2. Özelleştirme İdaresi Başkanlığının ... tarih ve ... sayılı işleminin iptali istemi ile bu işlem nedeniyle yoksun kaldığı parasal haklarının yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istemi yönlerinden DAVANIN REDDİNE,
3. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ...-TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına, temyiz aşamasında davalı Cumhurbaşkanlığı tarafından yapılan toplam ...-TL yargılama giderinin davacıdan alınarak Cumhurbaşkanlığına verilmesine,
4. Davalı idareler lehine önceki kararda vekâlet ücretine hükmedildiğinden, bu hususta yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına,
5. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra taraflara iadesine,
6. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 27/02/2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2019/618, Karar No: 2024/858, Tarih: 27.02.2024

"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
ONİKİNCİ DAİRE  
Esas     No : 2019/618
Karar	No : 2024/858                                                                           
DAVACI	: ...
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALILAR	: 1- ...
VEKİLİ	: ...
	  2- ...  Bakanlığı
VEKİLİ	: Av. ...
DAVANIN	KONUSU	: Ankara İli, Sincan İlçesi, Dr. Nafiz Körez Devlet Hastanesinde Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları uzmanı olarak görev yapan davacının, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125. maddesinin birinci fıkrasının (B) bendinin (a) alt bendi uyarınca kınama cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali ile dava konusu işleme dayanak teşkil eden, 24/10/1982 tarih ve 17848 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Disiplin Kurulları ve Disiplin Amirleri Hakkında Yönetmelik’in “Disiplin amirlerinin tayin ve tespitine dair esaslar” başlıklı 16. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının iptali istenilmektedir.
DAVACININ	İDDİALARI: Bakanın ne disiplin amiri, ne de üst disiplin amiri olmadığı, bu nedenle işlemin yetki bakımından sakat olduğu, soruşturma zamanaşımı süresinin geçirildiği, idarenin olayı 23/06/2017 tarihli şikayet dilekçesi ile öğrendiği, halbuki 05/09/2018 tarihli Olurla soruşturmanın başlatıldığı, ceza zamanaşımı süresinin geçirildiği, fiilin tarihinin 11/12/2016, işlem tarihinin 10/12/2018 tarihi olduğu, savunması dikkate alınmadan işlem tesis edildiği, ihmal iddialarını kabul etmediği, bilirkişi raporunun gerçeği yansıtmadığı, bebeğin muhtemelen “ani bebek ölüm sendromu” nedeniyle ölmüş olabileceği ileri sürülmektedir.
DAVALI	İDARELERİN	SAVUNMASI: Dava konusu Yönetmeliğin 16. maddesinin 2. fıkrasında ve bu fıkraya dayanılarak Bakan Oluru ile soruşturma başlatılmasında hukuka aykırılık bulunmadığı, davacının savunmasının usule uygun ve süresinde alındığı, kusurunun Adli Tıp raporuyla sabit olduğu ileri sürülerek davanın reddi istenilmektedir.
 
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : ...
DÜŞÜNCESİ	: 24/10/1982 tarih ve 17848 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Disiplin Kurulları ve Disiplin Amirleri Hakkında Yönetmelik’in “Disiplin amirlerinin tayin ve tespitine dair esaslar” başlıklı 16. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının iptali istemi yönünden karar verilmesine yer oldığına, davacının, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125. maddesinin birinci fıkrasının (B) bendinin (a) alt bendi uyarınca kınama cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ... tarih ve ..  sayılı işlemin iptali yönünden davanın reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI 	: ...

DANIŞTAY SAVCISI 	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Ankara ili, Sincan ilçesi, Dr. Nafiz Körez Devlet Hastahanesinde uzman doktor olarak görev yapan davacının, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125/B-(a) maddesi uyarınca kınama cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin ve bu işleme dayanak teşkil eden, 24/10/1982 tarih ve 17848 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Disiplin Kurulları ve Disiplin Amirleri Hakkında Yönetmelik’in “Disiplin amirlerinin tayin ve tespitine dair esaslar” başlıklı 16. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının iptali  istenilmektedir.
	657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 124. maddesinde disiplin amirleri; “kurumların kuruluş ve görev özellikleri dikkate alınarak Devlet Personel Başkanlığı'nın görüşüne dayanılarak özel yönetmeliklerinde tayin ve tespit edilecek amirler” olarak tanımlanmış; “Disiplin kurulları ve disiplin amirleri” başlıklı 134. maddesinin ikinci fıkrasında da, disiplin kurullarının kuruluş, üyelerinin görev süresi, görüşme ve karar usulü, hangi memurlar hakkında karar verebilecekleri ve disiplin amirlerinin tayin ve tespitinde uygulanacak esaslar ile bunların yetki ve sorumlulukları gibi hususların Bakanlar Kurulunca çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği hükme bağlanmıştır. Bu yetkiye dayanılarak çıkarılan ve 17.09.1982 tarihli ve 8/5336 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ekinde 24.10.1982 tarihli ve 17848 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Disiplin Kurulları ve Disiplin Amirleri Hakkında Yönetmelik’in “Disiplin amirlerinin tayin ve tespitine dair esaslar” başlıklı 16. maddesinde; '' (Değişik: 4/7/2005 - 2005/9138)
Disiplin amirleri, bu maddede belirtilen esaslara uyulmak ve Devlet Personel Başkanlığının görüşüne dayanılmak suretiyle, kurumların kuruluş ve görev özelliklerine göre hazırlayarak yürürlüğe koyacakları özel yönetmelikler ile tespit edilir.
Başbakan ve bakanlar başında bulundukları Başbakanlık ve Bakanlık teşkilatı ile bunlara bağlı kuruluşlarda görevli bütün memurların disiplin amiridirler. Bu sıfatla haiz bulundukları yetkileri her derecedeki memur hakkında doğrudan kullanabilirler.
Başbakanlık ve bakanlıklarda, bunların bağlı kuruluşlarında ilgisine göre Başbakanlık Müsteşarı, Bakanlık Müsteşarı, bağlı kuruluşların başında bulunan müsteşar, başkan, genel müdür, genel sekreter ve müdürler, illerde valiler, ilçelerde kaymakamlar, belediyelerde belediye başkanları, yurtdışı teşkilatında misyon şefleri buralarda görevli bütün memurların en üst disiplin amirleridirler. Daha alt seviyedeki disiplin amirlerinin astlık üstlük sıralaması bu esasa göre tespit edilir. En üst disiplin amirleri haiz oldukları yetkileri her derecedeki memur hakkında doğrudan kullanabilir.
......''

......''
 hükmüne yer verilerek kamu kurum ve kuruluşlarınca çıkarılacak yönetmelikler arasında birlik sağlanması amacıyla bir takım temel esaslar belirlenmiş, bunun dışında disiplin amirlerinin tayin ve tespitinde Devlet Personel Başkanlığının uygun görüşü alınmak şartıyla ilgili kuruma takdir hakkı tanınmıştır.
Bakanın Bakanlık teşkilatı  ile bunlara bağlı kuruluşlarda görevli bütün memurların disiplin amiri olmasını öngören ve bu sıfatla haiz bulundukları yetkileri her derecedeki memur hakkında doğrudan kullanabilmesine imkan sağlayan dava konusu Yönetmelik hükmünde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Davacının, taksirle ölüme neden olma suçundan, ... Asliye Ceza Mahkemesinin ... günlü, E:..., K:... sayılı kararıyla ''Yukarıda anlatımı yapıldığı üzere alınan adli tıp raporu, otopsi raporu, beyanlar birlikte değerlendirildiğinde Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi raporunda; bebeklerde üst solunum yolu enfeksiyonu şeklinde başlayıp, saatler içerisinde pnömoni tablosu gelişebildiği, Özellikle küçük bebeklerde klinik bulgular başlangıçta normal olsa da hızlı şekilde  kötüleşebileceği de bilinmekte olduğu, Ancak her zaman bu durum hekim tarafından  kestirilemeyebileceği, Kış döneminde, çocuk acil ve çocuk polikliniklerine başvuruların  büyük kısmını üst solunum yolu enfeksiyonu gubunu oluşturduğu, Dolayısıyla her hastanın yatırılması mümkün olmadığı, Klinik durumları iyi olan hastalar bu nedenle ayaktan yakından izlendiği, Bu sebepten ailelerin hastalığın seyri konusunda dikkatli olmaları, hasta kötüleştiğinde en yakın sağlık, kuruluşuna başvurmaları önemli olduğu, Bu durumda Dr. ...'nın üst solunum yolu enfeksiyonu düşünüp eve göndermiş olduğu ve kontrole çağırdığı görüldüğü, Ancak hastanın başlangıçtaki şikâyetinin ve tanısının not  edilmesine rağmen fizik muayene bulgularının not edilmemesi İdari açıdan kusurlu olarak görüldüğü birlikte değerIendirildiğinde; Bebeğin kısa bir sürede öldüğü, ölümüne sebep olan viral pnömoni hastalığının solunum sıkıntısı, burun kanadı solunumu, çekilmeler, hızlı nefes alma gibi fizik muayene bulgularının beklendiği ancak dosyada muayene bulguların kayıtlı olmadığı, viral pnömoni bulguları olan bir bebeğin yatırılarak uygun antibiyotik ve destek tedavi verilmesi gerektiği, bunların yapılıp yapılmadığının muayene kaydının olmaması nedeniyle anlaşılamadığı, bu nedenle sanığın eyleminde eksiklik olduğu ve tıp kurallarına uygun olmadığı, ancak bebeklik çağı viral pnömonilerin çok hızlı progrese olabileceği, yatırılarak uygun tedavi verilmesi durumunda da kurtulmasının kesin olmadığı, bu nedenle dosyada bulunan mevcut tıbbi belgelerle sanığın eksik eylemi ile ölümü arasında kesin bir illiyet bağı kurulamadığı bildirilmiştir. Sanığın idari yönden eksik işlem yaptığı ancak bebeğin ölümü ile bu eylem arasında illiyet bağının tespit edilemediğinden sanığın bebeğin ölümünde kusuru tespit edilememiş kusur tespit edilemediğinden sanık hakkında açılan kamu davasında taksir yönünden sanığın beraatine karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." gerekçesiyle yüklenen suçta sanığın kusuru bulunduğuna dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delille sabit olmaması nedeniyle beraatine hükmedildiği ve adıgeçenin olayın olduğu gün 125 hastayı (bir başka ifadesinde 24 saat içinde 425 civarında hastayı) muayene ettiği beyanı da dikkate alındığında dava konusu kınama cezasında hukuka uyarlık bulunmamaktadır.
Açıklanan  nedenlerle, dava konusu kınama cezasının iptali, davanın iptali istenilen Yönetmelik maddesi yönünden ise reddi  gerektiği düşünülmektedir.
 
TÜRK MİLLETİ ADINA

Açıklanan  nedenlerle, dava konusu kınama cezasının iptali, davanın iptali istenilen Yönetmelik maddesi yönünden ise reddi  gerektiği düşünülmektedir.
 
TÜRK MİLLETİ ADINA
	Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:
 
MADDİ OLAY VE HUKUKİ SÜREÇ:
Mütefevva bebek Bahattin Ege Akdoğan'ın, davacı tarafından Acil Serviste yapılan muayene ve teşhis işleminde eksiklikler bulunduğu ve tıp kurallarına uygun olmadığı iddialarıyla başlatılan disiplin soruşturmasında, dört aylık bebek ...'ın 11/12/2016 tarihinde öksürük ve diğer şikayetleri nedeniyle Ankara Sincan Dr. Nafiz Körez Devlet Hastanesine başvuruda bulunulduğu, davacının Çocuk Acil Bölümünden giriş yaptığı, branşı çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanı davacı tarafından bebeğin muayene edildiği,  bebeğin muayenesinin ağızdan yapıldığı, sırtının steteskop ile dinlenilmediği, akut üst solunum yolu enfeksiyonu teşhisi konulup 4 ilaç reçete edilerek kontrol önerisi ile taburcu edildiği, bu ilaçların söz konusu teşhise istinaden eczaneden alınarak ...'a verildiği, akabinde bebeğin 12/12/2016 tarihinde yatağında ölü olarak bulunduğu, müteveffa bebeğin ailesinin 23/06/2017 tarihinde Sincan Batı Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunduğu, savcılık tarafından 4483 sayılı Kanun uyarınca soruşturma izni istenilmesi üzerine Sağlık Bakanlığınca sağlık denetçisi görevlendirildiği, aynı tarihli yazı ile disiplin soruşturması izninin de istenildiği, 05/09/2018 tarihli yazıyla disiplin soruşturması olurunun verildiği, Cumhuriyet Savcılığınca yürütülen hazırlık soruşturmasında Adli Tıp Kurumu 8. İhtisas Dairesinden alınan raporda “Müteveffa Bebek ...'ın ölüm sebebinin viral pnömoni hastalığı olduğu, bu hastalık için beklenen muayene bulgularının kayıtlı olmadığı, viral pnömoni hastalığı olan bir bebeğin yatırılarak uygun antibiyotik ve destek tedavi verilmesi gerekirken, bunların yapılmadığı, bu nedenle davacının eyleminde eksiklik olduğu ve tıp kurallarına uygun olmadığı, bebeklik çağı zatürrelerinin çok hızlı ilerleyeceği, yatırılarak uygun tedavi verilmesi durumunda da kurtarılmalarının kesin olmadığı, bu nedenle davacının eksik eylemi ile bebeğin ölümü arasında kesin illiyet bağının kurulamadığı” görüşlerine yer verildiği, 15/10/2018 tarihli disiplin soruşturması raporunda da, Adli Tıp raporunda bahsedilen eksiklikler gerekçe gösterilerek soruşturmacı tarafından; davacının, 657 sayılı Kanun’un 125. maddesinin birinci fıkrasının (B) bendinin (a) alt bendi  uyarınca kınama cezasıyla cezalandırılmasının teklif edildiği ve aynı doğrultuda 10/12/2018 tarihli işlemin tesis edilmesi üzerine bakılmakta olan dava açılmıştır.	
İNCELEME VE GEREKÇE:
İLGİLİ MEVZUAT: