muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/3109, Karar No: 2024/2440, Tarih: 29.04.2024

Öte yandan, belirtilen fıkranın (ç) bendinde de Başkanlık (Tanımlar başlıklı 3. maddede Gelir İdaresi Başkanlığı olduğu belirtilen)  tarafından belirlenecek diğer bilgilerin elektronik ortamda bu Tebliğin 5. maddesinde açıklanan yöntemle Başkanlık sistemlerine bildirilmesi zorunlu  kılınmıştır.
Öncelikle dava konusu Genel Tebliğ'in 9. maddesi ile Tebliğ'in hükümlerini yürütmekle görevli kılınan Hazine ve Maliye Bakanlığına  bağlı kuruluş olan Gelir İdaresi Başkanlığı'nın 15/07/2018 tarih ve 30479 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Bakanlıklara bağlı, ilgili, ilişkili kurum ve kuruluşlar ile diğer kurum ve kuruluşların teşkilatı hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin 137. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendinde vergilendirmeyle ilgili bilgileri toplamak ve bilgi işlem faaliyetlerini yürütmenin görevleri arasında sayıldığından Gelir İdaresi  Başkanlığı'na bu hususta yetki verilmesi mümkündür. 
 Hukuki güvenlik ile belirlilik ilkeleri, hukuk devletinin önkoşullarındandır. Kişilerin hukuki güvenliğini sağlamayı amaçlayan hukuki güvenlik ilkesi, hukuk normlarının öngörülebilir olmasını, bireylerin tüm eylem ve işlemlerinde devlete güven duyabilmesini, devletin de yasal düzenlemelerinde bu güven duygusunu zedeleyici yöntemlerden kaçınmasını gerekli kılar. Belirlilik ilkesi ise yasal düzenlemelerin hem kişiler hem de idare yönünden herhangi bir duraksamaya ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde açık, net, anlaşılır ve uygulanabilir olmasını, ayrıca kamu otoritelerinin keyfi uygulamalarına karşı koruyucu önlem içermesini ifade etmektedir (Anayasa Mahkemesi E.2013/64, K.2013/142, K.T. 28/11/2013).
Bilindiği gibi, hukuk devleti en kısa tanımıyla, “vatandaşlarının hukuki güvenlik içinde bulundukları, devletin eylem ve işlemlerinin hukuk kurallarına bağlı olduğu bir sistemi anlatır.” Hukuki güvenlik ilkesi ise, bir toplumda bireylerin bağlı oldukları hukuk kurallarını önceden bilmeleri, davranış ve tutumlarını bu kurallara göre güvenle düzene sokabilmeleri, başka bir ifadeyle ilgililerin hukuki durumun süreceğine olan inancı dolayısıyla hayal kırıklığına uğratılmaması anlamına gelir. Dolayısıyla hukuki güvenlik ilkesi, hukuk devletinin olmazsa olmaz koşuludur. 
Vergi hukuku, devletin, bireylerin temel hak ve özgürlüklerine müdahalesini düzenleyen hukuk dallarından biri olması nedeniyle hukuk devleti ilkesi ve dolayısıyla hukuki güvenlik ilkesi ile yakından ilişkilidir. Hukuki güvenlik ilkesi, vergi hukuku açısından çok özel bir anlam ifade eder. Zira bu ilke sayesinde, vergi yükümlülerinin hak ve özgürlük alanlarına devletin vergilendirme aracılığıyla yaptığı müdahaleleri önceden öngörmeleri, tutum ve davranışlarını buna göre ayarlamaları sağlanır. Böylece bireyler geleceğe yönelik planlarını güven içinde yapabilecekler ve sonuç olarak vergilendirmede keyfilik önlenebilecektir.

Vergilendirmede hukuki güvenliğin sağlanması için gerçekleşmesi gerekli koşullardan biri de vergi normlarının geriye yürümemesidir. Vergi normlarının geçmişte meydana gelen olaylara uygulanması hukuki güveni zedeler. Çünkü bireyler yaşamlarını sürdürürken ekonomik yönden alacakları kararları, yürürlükteki vergi normlarına göre alırlar. Normatif düzende değişiklik yaratan organ tarafından, vergiyi doğuran olaydan sonra ihdas edilecek normlarla, kişilerin geçmiş dönemlere ilişkin vergi yüklerinin arttırılması, vergi yükümlülerinin devlete olan inançlarının sarsılmasına; ekonomik ve ticari hayatta bulunması gerekli belirlilik ve istikrarın bozulmasına sebep olur.
Dava konusu Genel Tebliğ'in 4. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendinde;  (a), (b) ve (c) bentleri ile istenilen bilgilere ek olarak Gelir İdaresi Başkanlığı tarafından belirlenecek diğer bilgilerin verilme zorunluluğunun getirildiği; ancak, yer sağlayıcı olan davacıdan  istenilen bilginin mahiyet ve içeriğine ilişkin herhangi bir belirlilik bulunmadığı görüldüğünden bu yönden öngörülebilir olmadığı dolayısıyla hukuka aykırı olduğu anlaşılmaktadır.
2. fıkrasının iptali istemine ilişkin olarak; birinci fıkrada sayılanların, ödemelere ilişkin olarak satıcının/kiralayanın ticari temsilcisi olması sebebiyle ödemeye aracılık etmesi veya ödeme hizmetini bir dış hizmet olarak banka veya ödeme kuruluşundan alması bilgi verme yükümlülüğünü etkilemeyeceği düzenlemesinin getirildiği, anılan maddenin 1. fıkrasının (c) ve (ç) bentlerinin yer sağlayıcı listesinde olan davacı yönünden iptal edildiğinden söz konusu fıkranın da bir hüküm ifade etmeyeceği nazara alındığında sözü edilen fıkranın da davacı yönünden iptali gerekmiştir. 
 3. ve 4. fıkralarının iptali istemine ilişkin olarak; dava konusu Genel Tebliğ ile yer sağlayıcıların Başkanlığa bildirmek zorunda oldukları bilgileri, ilan verenlerin bunlara  vermek zorunda oldukları, verilen ilanın konusu olan taşınır, taşınmaz, mal veya hizmetlerin mülkiyetinin ilan veren dışındaki bir gerçek veya tüzel kişiye ait olması durumunda, mülkiyet sahibine ilişkin bilgiler için de bildirim yükümlülüğü getiren 3. fıkrası, ilan verenler kapsamında getirilen yükümlülükleri düzenlediğinden,  yer sağlayıcıların kendilerine üçüncü fıkra kapsamında bildirimde bulunmayan ilan verenlere yönelik bilgileri, bu Tebliğ'in 5. maddesinde belirtilen yöntemle Başkanlığa bildireceklerine ilişkin 4. fıkrası da dava konusu Genel Tebliğ'in 4. maddesinin 3. fıkrasında ilan verenler bakımından getirilen yükümlülüğün Başkanlığa  5. maddesinde kapsamında bildirileceğine dair usuli bir düzenleme içerdiğinden dava konusu değinilen fıkralarda davacı yönünden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

"Verilecek bilgilere ilişkin format ve bilgi verme dönemi" başlıklı 5. maddesinin iptali istemine ilişkin olarak; sözü edilen maddenin 1. fıkrasıyla, bu Tebliğin 4. maddesi kapsamında sürekli bilgi verme yükümlülüğü getirilenlerin bildirmesi gereken bilgilere ilişkin veri format ve standardının Başkanlık tarafından BTRANS aracılığıyla duyurulacağı ve bilgileri bu Sistem üzerinden Başkanlığa bildirilecekleri hükümleri yer almakta olup bilgilerin iletilmesinde Başkanlık bünyesinde oluşturulan sistem aracılığıyla hareket edilmesi suretiyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 5. maddesinde yer alan vergi mahremiyeti müessesesi ile bilgilerin yeterli bir şekilde koruma altına alındığı, ayrıca Gelir İdaresi Başkanlığı'nın veri  güvenliğinden sorumlu olduğu ve  bilgilere ilişkin veri format ve standart Başkanlık tarafından BTRANS aracılığıyla duyurularak uygulamada alenilik ve yeknesaklık sağlandığı, öte yandan, 2. fıkrasıyla, Genel Tebliğ kapsamında bildirilmesi zorunlu olan bilgiler için bildirimde bulunulacak dönem ve zamana ilişkin olarak Başkanlığın yetkisinde kalan düzenleme yapıldığı,  bunlar ile bunlara ilişkin veri format ve standardında yapılacak değişikliklerin BTRANS aracılığıyla duyurulacağına ilişkin 3. fıkrasıyla da alenilik ve standart getirildiğinden sözü edilen maddede davacı yönünden hukuka aykırılık görülmemiştir.
"Sorumluluk ve ceza uygulaması" 6. maddesinin;
  1. fıkrasının  iptali istemine ilişkin olarak; anılan fıkrada öncelikle ilan verenlere yönelik sorumluluk hükümlerinin yer aldığı, ilan verenlerin, aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcılarının bu Tebliğ kapsamında bildirmek zorunda oldukları bilgileri bunlara temin etmek zorunda olduğu gibi bu bilgilerin doğruluğundan da sorumlu olduklarının belirtildiği görülmüş, Genel Tebliğ ile güdülen amacın sağlanmasında ön koşul olması gereken bu hususta ilan verenlere böyle bir yükümlülük yüklenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
 2. fıkranın  iptali istemine ilişkin olarak, bu fıkrada, aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcıların, ilan verenlerin, bu Tebliğ gereğince temin etmeleri gereken bilgilerin kendilerine bildirilebilmesi için gerekli olan koşulları yerine getirmek zorunda olduklarına hükmedilmiş olup  internet üzerinden ilan verilmesine aracılık eden ve işi gereği belirli bir teknik alt yapı hazırlama zorunluğu olan davacıya bu doğrultuda bir yükümlülük  getirilmesinde de hukuka aykırı bir yön görülmemiştir.  
  3.fıkrasının iptali istemine ilişkin olarak, Tebliğ hükümleriyle, aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcıları BTRANS aracılığıyla bildirdikleri bilgilerin doğruluğundan sorumlu tutuldukları gibi bu bilgileri Başkanlığın belirlemiş olduğu format, standart ve bildirim yöntemine uygun olarak bildirme mecburiyeti getirildiği görülmektedir.

3.fıkrasının iptali istemine ilişkin olarak, Tebliğ hükümleriyle, aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcıları BTRANS aracılığıyla bildirdikleri bilgilerin doğruluğundan sorumlu tutuldukları gibi bu bilgileri Başkanlığın belirlemiş olduğu format, standart ve bildirim yöntemine uygun olarak bildirme mecburiyeti getirildiği görülmektedir.
 Ceza sorumluluğunun şahsiliği ceza hukukunun temel kurallarındandır. Anayasa'nın 38. maddesinin 7. fıkrasında ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 20. maddesinde kurala bağlanan, ''ceza sorumluluğunun şahsiliği'' ilkesi, herkesin kendi fiilinden sorumlu tutulmasını; cezanın yalnız, suça iştirak edenlere verilmesini, suça katkısı bulunmayanlara ceza sorumluluğu yükletilemeyeceğini; hiç kimsenin işlemediği bir suçtan dolayı sorumlu tutulamayacağını, bir başkasının işlediği suçun, suçu işlemeyenlere sirayet ettirilemeyeceğini ifade etmektedir. Cezaların şahsiliğinden amaç, bir kimsenin işlemediği bir fiilden dolayı cezalandırılmamasıdır. Söz konusu fıkra ile ilan veren konumunda olan davacı açıkça ilan verenlerin bildirdikleri bilgilerin doğruluğundan sorumlu tutulmuş olup bu husus gerek Anayasa gerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda öngörülen ceza sorumluluğunun şahsiliği ilkesine aykırılık teşkil ettiğinden değinilen fıkranın davacı yönünden iptali gerekmiştir.
 4. fıkrasının iptali istemine ilişkin olarak, Başkanlıkça belirlenen format, standart ve bildirim yöntemi haricinde bildirilen bilgilerin kabul edilmeyeceği ve bildirim yapılmamış sayılacağının belirtildiği, uygulamada getirdiği yeknesaklık ve standart ve netice itibariyle kolaylık göze alındığında ve  verilecek bilgilere ilişkin format ve bilgi verme dönemi başlıklı  5. maddesine yöneltilen iptal isteminin reddine karar verildiğinden sözü edilen fıkrada da hukuka aykırılık görülmemiştir.

4. fıkrasının iptali istemine ilişkin olarak, Başkanlıkça belirlenen format, standart ve bildirim yöntemi haricinde bildirilen bilgilerin kabul edilmeyeceği ve bildirim yapılmamış sayılacağının belirtildiği, uygulamada getirdiği yeknesaklık ve standart ve netice itibariyle kolaylık göze alındığında ve  verilecek bilgilere ilişkin format ve bilgi verme dönemi başlıklı  5. maddesine yöneltilen iptal isteminin reddine karar verildiğinden sözü edilen fıkrada da hukuka aykırılık görülmemiştir.
5. fıkrasının iptali istemine ilişkin olarak, anılan Tebliğ ile bildirim zorunluluğu getirilen davacıya Başkanlık sistemine bildirmekle yükümlü oldukları bilgileri 213 sayılı Kanunun defter, kayıt ve belgeler için öngördüğü muhafaza süreleri içerisinde elektronik ortamda saklama ve istenildiğinde elektronik araçlar ve ortamlar vasıtası ile ibraz etme yükümlülüğü getirildiği, "Defter ve Belgelerle diğer kayıtların ibrazı mecburiyeti"ni düzenleyen 213 sayılı Kanun'un 256. maddesinde, geçen maddelerde yazılı gerçek ve tüzel kişiler ile  mükerrer 257. madde ile getirilen zorunluluklara tabi olanların, muhafaza etmek zorunda oldukları her türlü defter, belge ve karneler ile vermek zorunda bulundukları bilgilere ilişkin mikro fiş, mikro film, manyetik teyp, disket ve benzeri ortamlardaki kayıtlarını ve bu kayıtlara erişim veya kayıtları okunabilir hale getirmek için gerekli tüm bilgi ve şifreleri muhafaza süresi içerisinde yetkili makam ve memurların talebi üzerine ibraz ve inceleme için arz etmek zorunda olduklarının hükmedildiği, buna göre 213 sayılı Kanun'un 256. maddesinde üçüncü kişilere ait bilgileri elektronik ortamda saklama yükümlülüğü getirilmediği halde sözü edilen fıkra ile davacı yer sağlayıcı yönünden Kanun'da yer almayan üçüncü kişilere ait bilgileri elektronik ortamda saklama yükümlülüğü getirilmesi hukuka aykırılık teşkil etmektedir.
6. fıkrasının iptali istemine ilişkin olarak, Tebliğde yapılan düzenlemeler kapsamında bildirilmesi gereken bilgileri bildirmeyen, eksik veya yanıltıcı bildirimde bulunanlar ile bu Tebliğle getirilen zorunluluklara uymayanlar hakkında 213 sayılı Kanunun ilgili ceza hükümlerinin tatbik olunacağının belirtildiği, değinilen Kanun'un mükerrer 355. maddesinin 1. fıkrasında, 213 sayılı Kanun'un "Devamlı bilgi verme" başlıklı 149. maddesi ile mükerrer 257. maddesinin 4. bendi hükümlerinde öngörülen düzenlemelerde  yer alan zorunluluklara uyulmaması halinde de özel usulsüzlük cezasının kesileceğinin kurala bağlandığı dikkate alındığında sözü edilen düzenlemenin değinilen  maddeye dayandığı anlaşılmış olup idarenin düzenleyici işlemiyle kanunda olmayan bir yaptırım ya da cezanın getirilmediği; dolayısıyla, bu fıkrada üst norm kurallarına ve hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

"Diğer hususlar" başlıklı 7. maddesine ilişkin olarak,  ilk kez bildirim yapılacak tarihten önce BTRANS'ın kullanımına ilişkin başvuruların tamamlanması gerektiği yönündeki 1. fıkrasında, dava konusu Genel Tebliğ'in "Verilecek bilgilere ilişkin format ve bilgi verme dönemi" başlıklı 5. maddesinin 1. fıkrasının hukuka uygun bulunduğu dikkate alındığında hukuka aykırılık görülmediği gibi bu Tebliğ ile bildirilmesi zorunlu olan bilgilere yayımlanacak ilanlarda yer verilmesi zorunlu olmayıp, bu bilgilerin Başkanlığa bildirilmesinin zorunlu olduğunun belirtildiği; 2. fıkranın, dava konusu Genel Tebliğ'in 1. maddesinde belirtilen amaç kapsamında olup söz konusu amacın gerçekleşmesi için yeterli ve gerekli olduğu gözönüne alındığında hukuka aykırı bir durum oluşturmadığı, öte yandan,  Başkanlığın bu Tebliğde yer alan süreleri uzatmaya, bilgi verme dönemini bildirilecek bilgiler ve/veya mükellef grupları itibarıyla birlikte veya ayrı ayrı belirlemeye ve uygulamaya ilişkin usul ve esasları tespit etmeye yetkili olduğu yönündeki 3. fıkrada, dava konusu Genel Tebliğ'in 4. madde hükümlerinin değerlendirildiği kısımdaki Gelir İdaresi Başkanlığı'nın yetkisi yönündeki gerekçe ile 5. maddenin 2. ve 3. fıkralarına yönelik gerekçe dikkate alındığında, hukuka aykırılık bulunmadığı neticesine varılmıştır.
"İlk bildirimin yapılması" başlıklı  geçici 1. maddesi, "Yürütme" başlıklı 8.  Maddesi ve "Yürürlük" başlıklı 9 maddesinin  iptali istemine ilişkin olarak, Tebliğ'in yayımlanması ile bu kapsama tabi olanların Tebliğ'in yayımı ile hangi tarihten itibaren hangi yükümlülükleri uygulamaya başlayacağını ve yürürlük zamanını belirlediğinden, Tebliğ'i hazırlayan Hazine ve Maliye Bakanlığı'nın yürüteceğine dair hükümleri içeren söz konusu fıkralarda hukuka aykırı bir yön tespit edilmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. 31/05/2022 tarih ve 31852 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği'nin (Sıra No:538)  4. maddesinin 1. fıkrasının (c) ve (ç ) bentleri, 4. maddesinin 2. fıkrası ile 6. maddesinin 3. ve 5. fıkralarının "yer sağlayıcı" davacı yönünden  İPTALİNE,
2.  Dava konusu Genel Tebliğ'in "yer sağlayıcı"  davacıya ilişkin dava konusu diğer düzenlemeleri yönünden ise DAVANIN REDDİNE,
3. Ayrıntısı aşağıda gösterilen ve davacı tarafından harcanan toplam … TL yargılama giderinin haklılık oranına göre … TL'sinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine, kalan … TL'sinin davacı üzerinde bırakılmasına,
4. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca duruşmalı işler için belirlenen … TL vekâlet ücretinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine, … TL  vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine,
5. Posta giderleri avansından artan tutarın talep edilmesi halinde derhal, talep edilmemesi halinde ise kararın kesinleşmesinden sonra davacıya re'sen iadesine,

4. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca duruşmalı işler için belirlenen … TL vekâlet ücretinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine, … TL  vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine,
5. Posta giderleri avansından artan tutarın talep edilmesi halinde derhal, talep edilmemesi halinde ise kararın kesinleşmesinden sonra davacıya re'sen iadesine,
6.	Bu kararın tebliğ tarihini izleyen otuz (30) gün içinde Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu nezdinde temyiz yolu açık olmak üzere, 29/04/2024 tarihinde oyçokluğuyla  karar verildi.
(X)-KARŞI OY :
Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'nun Ticari Amaçlı Hizmet Verenler Yer Sağlayıcı Listesi'nde olan davacı tarafından 31/05/2022 tarih ve 31852 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Vergi Usul Kanunu 538 Sıra Nolu Genel Tebliğ'in iptali istenilmektedir.
Bilindiği üzere, vergi hukukunun sınırlarının nerede ve nasıl başladığını saptayabilmek mezkur mevzuatı anlamak ve kaynaklarını bilmekle mümkündür. Devletin kamu giderlerini karşılamak üzere kişilerden cebren ve karşılıksız olarak topladığı ekonomik değer olarak tanımı yapılan verginin, konusu, vergilendirme süreci, vergi yetkisi ve bu yetkinin dağılımı, mükellefi, tarhı, tebliği, tahakkuk ve tahsili aşamalarının her birinin yolu yöntemi, vergi hukukunun asli kaynaklarından olan başta Anayasa olmak üzere, Anayasanın belirlediği sınırlar içinde Kanun, KHK, Cumhurbaşkanlığı Kararları, Yönetmelik gibi düzenleyici kurallarla kapsamlı ve sistemli bir şekilde ortaya konulmuş, uygulamada çıkacak soru ve sorunların giderilmesi, konuların mükelleflerce anlaşılabilmesi içinde Mali İdariye; vergi kanunlarının uygulaması konusunda çıkartılarak kanunların açıklanması ve yorumlanmasını kapsayan genel nitelikli,  doktrinde vergi hukukunun tali kaynakları olarak kabul edilen ve mevcut düzenleyici ve bağlayıcı kuralların teknik olarak nasıl uygulanacağının usul ve esaslarını belirleyen ve Mali İdarenin bürokratik kesimleri ile vergi incelemesinde yetkili kimseler açısından mutlak bağlayıcılığı olan Genel Tebliğler yanında, vergi durumları ve vergi uygulaması bakımından açık olmayan ve tereddüt edilen konular hakkında aynı durumda olan tüm mükellef ve vergi sorumluları için uygulamaya yön vermek ve açıklık getirmek üzere, kişiye özel yada toplu bir şekilde Gelir İdaresi Başkanlığı tarafından yayımlanan görüş şeklinde tarif edilen sirküler, mukteza-genelge-talimatlar ile açıklama yapılabilmesi yetkisi tanınmıştır.
Davalı idarece kendisine düzenleme yetkisi verilen hükümler mesnet gösterilerek, bazen bağlayıcı nitelikte kural koymak ve bazende uygulamada birliği sağlamak ve tereddütlü konuları açıklığa kavuşturmak amaçlı vergi kanunlarını açıklayıcı ve yorumlayıcı  düzenleyici işlem niteliğinde "genel tebliğ" çıkarılarak Resmi Gazete’de yayımlanmaktadır.

Davalı idarece kendisine düzenleme yetkisi verilen hükümler mesnet gösterilerek, bazen bağlayıcı nitelikte kural koymak ve bazende uygulamada birliği sağlamak ve tereddütlü konuları açıklığa kavuşturmak amaçlı vergi kanunlarını açıklayıcı ve yorumlayıcı  düzenleyici işlem niteliğinde "genel tebliğ" çıkarılarak Resmi Gazete’de yayımlanmaktadır.
	 Anayasa Mahkemesinin 02/05/2013 gün ve E:2013/44, K:2013/59, sayılı kararında da Hukuk devleti, "eylem ve işlemleri hukuka uygun, insan haklarına saygılı, bu hak ve özgürlükleri koruyup güçlendiren, her alanda adaletli bir hukuk düzeni kurup bunu geliştirerek sürdüren, Anayasa’ya aykırı durum ve tutumlardan kaçınan, Anayasa ve hukukun üstün kurallarıyla kendini bağlı sayan, yargı denetimine açık olan devlettir" şeklinde tanımlanmış, 22/05/2013 tarih ve E. 2013/39, K. 2013/65 sayılı kararıyla da, hukuki güvenlik ilkesi ile belirlilik ilkesinin, "hukuk devleti ilkesi"nin önkoşullarından olduğunu, Kişilerin hukuki güvenliğini sağlamayı amaçlayan "hukuki güvenlik ilkesinin", hukuk normlarının öngörülebilir olmasını, bireylerin tüm eylem ve işlemlerinde devlete güven duyabilmesini, devletin de yasal düzenlemelerinde bu güven duygusunu zedeleyici yöntemlerden kaçınmasını gerekli kılacağını, "Belirlilik ilkesinin" ise yasal düzenlemelerin hem kişiler hem de idare yönünden herhangi bir duraksamaya ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde açık, net, anlaşılır ve uygulanabilir olmasını, ayrıca kamu  otoritelerinin keyfi uygulamalarına karşı koruyucu önlem içermesini ifade edeceğini kabul etmiştir.
 31/05/2022 tarih ve 31852 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Vergi Usul Kanunu 538 Sıra Nolu Genel Tebliğ'in Amaç ve kapsam başlıklı 1 maddesinin 1. fıkrasında,  Vergiye uyum düzeyinin ve kayıt dışı ekonomi ile mücadelede etkinliğin artırılmasına hizmet etmek amacıyla vergi kanunları çerçevesinde vergiye tabi olay ve bu olaya ilişkin işlemlerin kavranabilmesi büyük önemi haiz olduğu, 2. fıkrasında bu kapsamda, internet ortamında yayımlanan ilanlara yönelik bazı bilgilerin alınmasına ilişkin usul ve esasların belirlenmesi bu Tebliğin amaç ve kapsamını oluşturduğu belirtilmiş, 3. fıkrasında tanımlar ve kısaltmalara yer verdikten sonra devamı maddelerinde  taşınır ve taşınmazlar ile mal ve hizmetlerin alınması, satılması veya kiralanmasının temin edilmesine yönelik olarak verilen ilanların yayımlanmasına aracılık eden aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcılar yönünden ayrım yapmadan ortak yükümlülük ve sorumluluk maddeleri getirilmiştir.

Dava konusu olayda, davalı idare tarafından sunulan savunma dilekçesinde, dava konusu Genel Tebliğ kapsamında ilk aşamada taşınmaz ilanı(satış-kiralama), günübirlik konut kiralama ilanı ve motorlu taşıt satış ilanına ilişkin 3 format oluştuğu belirtilerek format örneklerinin sunulduğu, devamında da yeni formatların oluşabileceğinden bahsedildiği,  sunulan formatlarda dava konusu Genel Tebliğ'de bildirim yükümlülüğü getirilen  aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcılar yönünden bir  ayrıştırma yapılmadığı görülmektedir. Davacı  dava dilekçesinde sadece ilan hizmeti verdiklerini, Genel Tebliğ'in  sürekli bilgi verme zorunluluğu getirenler ve bildirilecek bilgiler başlıklı  4. maddesinin 1. fıkrasını c) bendinden bildirim yükümlülüğü kapsamına alınan "Hizmet verilenler adına gerçekleştirilen taşınır, taşınmaz, mal ve hizmet satış/kiralama işlemlerine ilişkin her bir tahsilat veya satış işlemi tutarı ve tarihi ile tahsil edilen tutarların aracılık hizmeti verilenlere ödenmesine ilişkin banka hesap bilgilerinin" kendilerinde bulunmadığını iddia etmekte, kendilerinde olmayan bilgiler için bildirim yükümlülüğü kapsamına alınarak ceza tehdidi ile karşı karşıya kaldıklarını iddia etmekte ,diğer taraftan Facebook, Instagram gibi sosyal ağlarda dava konusu Genel Tebliğ hükümlerinin uygulanma zorluğundan  bahsetmektedir. Buna göre dava konusu Genel Tebliğ'de kendi içlerinde farklılık gösteren   aracı hizmet sağlayıcıları, sosyal ağ sağlayıcıları ile yer sağlayıcılar tek ilan veren kategorisi altında yer almış, kendi içlerindeki farklılıklar, sağlayabilecekleri bilgiler gözönüne alınmadan ortak sorumluluk ve yükümlülüğe tabi tutulmuştur. Davalı idarece Genel Tebliğ ile  kendisine düzenleme yetkisi verilen hükümler mesnet gösterilerek, bazen bağlayıcı nitelikte kural koymak mümkün ise de bu kuralların da hukuk devleti ilkesinin ön koşulu olan ve hukuk normlarının öngörülebilirliğini ifade eden  hukuki güvenlik ile yasal düzenlemelerin herhangi bir kuşkuya, duraksamaya yer vermemesi gerektiğini ifade eden hukuki belirlilik ilkesine uygun düzenlenmesi  gerekmektedir.
Bu bakımdan, dava konusu Tebliğin hukuka aykırılık taşıdığından iptali gerektiği görüşüyle karara katılmıyorum.