muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2019/10266, Karar No: 2024/3240, Tarih: 28.05.2024

İlk Derece Mahkemesi kararının  özeti: ... İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:...,  K:... sayılı kararda; Manisa Büyükşehir Belediyesi Emir ve Yasakları Uygulama Yönetmeliğinin "Ceza Hükümleri" başlıklı 19.maddesinin 2.fıkrasının iptali istemine ilişkin olarak yapılan değerlendirmede; 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun 7/f maddesi ile ulaşım ve toplu taşıma konusunda büyükşehir belediyelerine verilen görev ve yetkiler ile bu kapsamda düzenleyici işlem yapma yetkisinin, plan yapma, koordinasyonu sağlama, araçların niteliklerini, sayılarını, zaman ve güzergahlarını, bilet ücret tarifelerini belirleme, durak ve park yerlerini tespit etme ve bunları işletme, işlettirme, kanunların belediyelere verdiği trafik düzenlemesinin gerektirdiği bütün işleri yürütmekle sınırlı olduğu, bu sınır çerçevesindeki belirlemelere ve kurallara aykırı hareket edenlerin ise 1608 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca, belediye encümeni kararı ile 5326 sayılı Yasanın 32. maddesindeki para cezası verilmek suretiyle cezalandırılacağı ve yasaklanan faaliyetin menine karar verileceği, ayrıca bu kararda ilgili kişiye bir süre de verilebileceğinin açık olduğu, Manisa Büyükşehir Belediyesi Emir ve Yasakları Uygulama Yönetmeliğinin  19.maddesinin 2.fıkrasında: "Bu Yönetmelikte sayılan emir ve yasaklara uymayanlar hakkında, 1608 sayılı Kanunun 1. maddesi uyarınca, Belediye Encümenince ve 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 32. maddesinde belirlenen idari para cezası ve yasaklanan faaliyetin men'ine karar verilir.Verilecek idari para cezası miktarları, her mali yılda ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılarak uygulanır." şeklinde getirilen düzenleme ile aynı Yönetmelikle belirlenen emir ve yasaklara aykırı hareket edenler hakkında 1608 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca 5326 sayılı Yasanın 32. maddesine istinaden her yıl yeniden değerleme oranıyla belirlenen para cezası verileceğine yönelik dava konusu kuralın, anılan Kanun maddesi ile çerçevesi çizilen düzenleme yetkisine uygun olduğu görüldüğünden, anılan kuralda hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varıldığı; Manisa Büyükşehir Belediyesi Emir ve Yasakları Uygulama Yönetmeliğinin 13.maddesine eklenen 5.fıkrasının (i) bendinde yer alan "(...) bu yönetmeliğin 19.maddesinin 3.fıkrasına istinaden 750-TL, tekrarı halinde 3.000-TL (...)" ibaresinin iptali istemine ilişkin olarak yapılan değerlendirmede; Manisa Büyükşehir Belediyesi Emir ve Yasakları Uygulama Yönetmeliğinin  Manisa Büyükşehir Belediye Meclisinin 16/05/2015 tarih ve 57 sayılı kararı ile değiştirilen "Trafik ve Büyükşehir Belediyesince Çalışma Ruhsatı Verilen Ticari Plakalı Araçlar ile ilgili Emirler, Yasaklar ve Cezalar" başlıklı  13.maddesine eklenen 5

...) bu yönetmeliğin 19.maddesinin 3.fıkrasına istinaden 750-TL, tekrarı halinde 3.000-TL (...)" ibaresinin iptali istemine ilişkin olarak yapılan değerlendirmede; Manisa Büyükşehir Belediyesi Emir ve Yasakları Uygulama Yönetmeliğinin  Manisa Büyükşehir Belediye Meclisinin 16/05/2015 tarih ve 57 sayılı kararı ile değiştirilen "Trafik ve Büyükşehir Belediyesince Çalışma Ruhsatı Verilen Ticari Plakalı Araçlar ile ilgili Emirler, Yasaklar ve Cezalar" başlıklı  13.maddesine eklenen 5.fıkrasının (i) bendinde; işletmecilerin UKOME kararlarına aykırı hareket etmeleri, kararlara karşı olumsuz tutum ve davranış sergilemeleri, bağlı bulunduğu kooperatif veya durak içerisi huzursuzluk çıkarmaları, çalışma alanına, çevre ve çevre sakinleri ile çalışma arkadaşlarının huzur ve sükununu bozacak hareketlerde ve söylemlerde bulunmalarının yasak olduğu belirtilerek, sayılan yasaklara uymayanlar hakkında ise aynı Yönetmeliğin 19. maddesinin 3.fıkrası uyarınca 1608 sayılı Kanunun 2. maddesine istinaden ilk seferinde 750 TL, yasaklanan fiillerin tekrarı halinde ise  3.000 TL para cezası uygulanacağının düzenlendiği, 1608 sayılı Kanun 2. maddesinde yer alan "Belediyelerin karar organları veya ilgili komisyonlar tarafından mevzuata uygun olarak belirlenen yolcu nakil araçlarına ilişkin ücret tarifelerine uymayan kişi" hakkında uygulanacak para cezası açısından öngörülen düzenlemenin, Manisa Büyükşehir Belediyesi Emir ve Yasakları Uygulama Yönetmeliğinin 13. maddesinin 5. fıkrasının (i) bendinde sayılan yasaklanan fiiller yönünden uygulanmasının, Kanun ile getirilen düzenlemeyi genişletici mahiyette olması nedeniyle dava konusu Yönetmelik hükmünde kanunilik ilkesine ve hukuka uyarlık bulunmadığı, diğer yandan, dava konusu Yönetmeliğin 13. maddesinin 5. fıkrasının (i) bendinde sayılan fiiller yönünden, 1608 sayılı Yasanın 1. maddesinin yollamada bulunduğu müeyyidenin uygulanmasına cevaz vermekte olup, Kabahatler Kanununun 32.maddesinde para cezasının miktar olarak belirlendiği (2018 yılı itibariyle 259,00-TL) ve Kabahatler Kanununun 15. maddesinde tekerrüre ilişkin bir hükme yer verilmediği, bu nedenle, kanunilik ilkesine aykırı olarak Kabahatler Kanununda yer alan hükümleri aşar şekilde dava konusu Yönetmelik maddesinin, belirtilen aykırı davranışlarda bulunanlar hakkında ilk seferinde 1608 sayılı Kanunun 2. maddesinde yer alan  hükme göre tespit edilen 750,00-TL, tekrarı halinde ise 3.000-TL olarak idari para cezası uygulanacağına ilişkin hükümde bu yönüyle de hukuka ve mevzuata uyarlık görülmediği sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle Manisa Büyükşehir Belediyesi Emir ve Yasakları Uygulama Yönetmeliğinin 13 üncü maddesinin 5 inci fıkrasının (i) bendindeki "(...) bu Yönetmeliğin 19 uncu maddesinin 3 üncü fıkrasına istinaden 750 TL, tekrarı halinde 3.000 TL para cezası uygulanır(...)" ibaresinin iptaline; Yönetmeliğin  19 uncu maddesinin 2 nci fıkrasının iptali istemine ilişkin olarak davanın reddine karar verilmiştir.
                    Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:	İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu, ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI         : Davalı idare tarafından, servis hizmetlerinin UKOME tarafından çıkarılan Manisa Büyükşehir Belediyesi J Plaka Tahsisli Umum Servis Araçları Çalışma Usul ve Esasları Yönergesi hükümlerine göre yürütüldüğü, Yönergenin 5. maddesinin birinci fıkrası uyarınca Manisa Büyükşehir Belediyesi sınırları içinde personel, öğrenci, işçi, engelli, hasta vb. ücretli-ücretsiz toplu taşımacılık yapan tüm araçların UKOME kararı ile belirlenen tahsis sayısını geçmemek üzere J plakası alması, nitelik ve gereklerini sağlaması gerektiği, J plaka olmaksızın hiçbir şekilde servis taşımacılığı yapılamayacağından emir ve yasaklara aykırılık halinde 2918 ve 4925 sayılı kanunlarda belirtilen kişi, kurum ve kurullarca cezai işlem tesis edileceği, 2918 sayılı yasa ve 4925 sayılı yasa kapsamında yazılı genel hükümler dışında kalan ve bu yönergede yazılı emir ve yasaklara aykırı hareket edenler hakkında Manisa Büyükşehir Belediyesi Emir ve Yasakları Uygulama Yönetmeliğinin 13. maddesinde yazılı ceza hükümlerinin tatbik edileceğinin belirtildiği, davacı şirkete dava konusu Yönetmelik çerçevesinde uygulanan cezai işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek temyize konu kararın davalı idare aleyhine olan kısmının bozulmasına karar verilmesi gerektiği ileri sürülmüştür. 
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI     :  Davacı tarafından savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle,
1.  Temyiz isteminin reddine,

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle,
1.  Temyiz isteminin reddine,
2. ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının ONANMASINA, 
3. Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına, posta gideri avansından artan tutarın Mahkeme tarafından iadesine,
4. 2577 sayılı Kanunun 50. maddesi uyarınca onama  kararının taraflara  tebliğini ve bir örneğinin de belirtilen Bölge İdare Mahkemesine gönderilmesini teminen dosyanın  İdare Mahkemesine gönderilmesine,
5. Kesin olarak, 28/05/2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/10255, Karar No: 2024/3528, Tarih: 28.05.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE 
Esas No  : 2023/10255
Karar No : 2024/3528
GÖNDERME KARARI
 ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının bozulması istemiyle ... Mühendislik ve Danışmanlık Limited Şirketi vekili Av. ... tarafından yapılan temyiz başvurusu sonrasında Danıştay Dördüncü Dairesinin 22/06/2023 tarih ve E:2023/76, K:2023/4514 sayılı  karar verilmesine yer olmadığı kararı sonrasında  davacı vekili tarafından verilen ''düzeltme talep eden davacı'' başlıklı 21/08/2023 tarihli dilekçe üzerine dosya incelendi: 
	2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "Açıklama" başlıklı 29. maddesinde, Danıştay, bölge idare mahkemeleri, idare ve vergi mahkemelerince verilen kararlar yeterince açık değilse, yahut birbirine aykırı hüküm fıkraları taşıyorsa, taraflardan her birinin kararın açıklanmasını veya aykırılığın giderilmesini isteyebileceği, kararı vermiş olan daire veya mahkemenin işi inceleyeceği, açıklama veya aykırılığın kaldırılmasının, kararın yerine getirilmesine kadar istenebileceği, aynı Kanun'un "Yanlışlıkların düzeltilmesi" başlıklı 30. maddesinde, iki tarafın adı ve soyadı ile sıfatı ve iddiaları sonucuna ilişkin yanlışlıklar ile hüküm fıkrasındaki hesap yanlışlıklarının düzeltilmesinin istenebileceği, 29. maddenin son fıkrası dışında kalan hükümlerinin, bu istekler hakkında da uygulanacağı, 29. maddenin 3. fıkrasında ise, kararı vermiş olan daire veya mahkemenin işi inceleyeceği, yine  aynı Kanun'un "Kanun yararına temyiz" başlıklı 51. maddesinin 1. fıkrasında, idare ve vergi mahkemeleri ile bölge idare mahkemelerinin kesin olarak verdiği kararlar ile istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşmiş bulunan kararlardan niteliği bakımından yürürlükteki hukuka aykırı bir sonucu ifade edenlerin, ilgili bakanlıkların göstereceği lüzum üzerine veya kendiliğinden Başsavcı tarafından kanun yararına temyiz olunabileceği hüküm altına alınmıştır.

Dosyanın incelenmesinden; davacı vekili tarafından 21/08/2023 tarihinde UYAP avukat portal üzerinden Danıştay Dördüncü Daire Başkanlığına sunulmak üzere ... Bölge İdare Mahkemesi 3. Vergi Dava Dairesine hitaben sunulan ''düzeltme talep eden davacı'' başlıklı ve müvekkili olduğu şirketin, 7440 sayılı Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılması ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun kapsamında yapılandırma talebi bulunmadığı halde dava dosyasının işlemden kaldırılmasına itiraz konulu dilekçede, yapılandırma başvurusunun yapıldığı dönemde şirketin kanuni temsilcisinin ... olduğu ve iki yılı aşkın süredir Türkiye'de bulunmadığı, gibi anılan şahıs tarafından şirket adına yapılandırma talebinde bulunulmadığı, yetkili kanuni temsilcinin bilgisi dışında, şirketin eski ortağı ve kanuni temsilcisi olan ... tarafından ve sadece kendisinin sorumluluğu olduğu döneme ilişkin başvuru yapıldığı, bu şahsın tek başına hiç bir zaman ihtilaf konusu dönem dahi olsa  şirketi temsil ve ilzama yetkisi olmadığı iddiasıyla yetkisiz kişi tarafından yapılan davadan feragat nedeniyle, dava dosyasının yeniden işleme alınarak temyiz işleminin tamamlanması, davaya ilişkin kararın düzeltilmesiyle tekrar temyiz dosyasının açılarak temyiz incelemesinin yapılması isteminde bulunulduğu anlaşılmış olup davacının bu talebinin, 2577 sayılı Kanun'un  "Açıklama" başlıklı 29, "Yanlışlıkların düzeltilmesi" başlıklı 30, "Kanun yararına temyiz" 51. maddelerine girmediği gibi dava dosyasının derecattan geçerek 01/08/2023 tarihinde kesinleştiği de görüldüğünden, UYAP avukat portal üzerinden gönderilerek açılan dosyanın esas kaydının kapatılarak İstanbul Bölge İdare Mahkemesine gönderilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.
	Açıklanan nedenlerle, dosyanın esas kaydının kapatılarak, ...Vergi Dava Dairesi'ne  gönderilmesine, 28/05/2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2020/3614, Karar No: 2024/3232, Tarih: 28.05.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas   No : 2020/3614
Karar  No : 2024/3232  
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Atık Yönetim Birliği Başkanlığı	 
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	      : ... Valiliği
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN KONUSU	: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin   ... gün ve E:... K:... sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. 
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem:  Davacı tarafından, Gelibolu Yarımadası Katı Atık Yönetim Birliği Başkanına yapılan ödemeler nedeniyle kamu zararı çıkarılmasını konu alan Gelibolu Kaymakamlığının ... tarih ve E... sayılı yazısının mecliste görüşülerek 5355 sayılı Mahalli İdare Birlikleri Kanunu'nun 16. maddesinin (b) bendine göre maaş ödemesinin uygun olduğuna, maaş ödenmesinin devamına, kamu zararı oluşmadığına bu sebeple kişi borcu hükmedilmesine gerek olmadığına dair verilen ... tarih ve ... sayılı Gelibolu Yarımadası Katı Atık Yönetim Birliği Meclis kararının iptaline karar verilmesi istenilmiştir.
             İlk Derece Mahkemesi kararının  özeti: ...  İdare Mahkemesince verilen  ... tarih ve E:...,  K:... sayılı kararda; 5355 sayılı Kanun'un 16. maddesinde birlik personeli ve seçilmiş üyelerine ödenecek bütün giderlerin sayma yoluyla belirtildiği, seçilmiş üyelere maaş verileceğine ilişkin bir düzenleme yapılmadığı, ancak anılan Kanun'un 22. maddesinin son fıkrasında birlik başkanlarına, ödenecek huzur hakkının usul ve esaslarının açıkça düzenlendiği, bu durumda; 5355 sayılı Mahalli İdare Birlikleri Kanunu'nda birlik başkanlarına maaş ödenebileceğine ilişkin herhangi bir düzenleme bulunmadığı anlaşıldığından birlik başkanına maaş ödemesinin uygun olduğu ve maaş ödemesinin devamına, kamu zararı oluşmadığı bu sebeple kişi borcu hükmedilmesine gerek olmadığı yönünde tesis edilen dava konusu birlik kararında hukuka uyarlık bulunmadığı, öte yandan, kanunda maaş ödemesine dair herhangi bir hükme yer verilmemiş olması karşısında davalı Birlik tarafından birlik başkanının Birliğin seçilmiş bir organı olduğundan hareketle 5355 sayılı Kanun'un 16 maddesinin (b) fıkrası gereğince maaş alabileceğine ilişkin savunmasına da itibar edilemeyeceği gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.
                 Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek,  2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI   : Davalı idare tarafından, hukuka aykırı olan temyiz istemine konu Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI   :  Davacı tarafından, temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği savunulmaktadır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI   : Davalı idare tarafından, hukuka aykırı olan temyiz istemine konu Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI   :  Davacı tarafından, temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ      : ...
DÜŞÜNCESİ                       : Temyiz isteminin incelenmeksizin reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:
İLGİLİ MEVZUAT :
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinde, "1) İdare ve vergi mahkemelerinin kararlarına karşı, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi, mahkemenin bulunduğu yargı çevresindeki bölge idare mahkemesine, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde istinaf yoluna başvurulabilir...3) Bölge idare mahkemesi, yaptığı inceleme sonunda ilk derece mahkemesi kararını hukuka uygun bulursa istinaf başvurusunun reddine karar verir. Karardaki maddi yanlışlıkların düzeltilmesi mümkün ise gerekli düzeltmeyi yaparak aynı kararı verir...6) Bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararları kesindir." hükmüne yer verilmiştir.
	Aynı Kanunun 'Temyiz' başlıklı 46. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde, konusu yüzbin Türk Lirasını aşan vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalar hakkında verilen kararların temyiz edilebileceği hükme bağlanmış olup, aynı Kanun'un ek 1. maddesinde yer alan düzenleme uyarınca, bu Kanunda öngörülen parasal sınırlar, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların, o yıl için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 298. maddesi hükümleri uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulandığından, temyizen incelenerek bozulması istenilen Bölge İdare Mahkemesi kararının verildiği 2020 yılı için temyiz sınırı 176.000,00 TL olarak belirlenmiş bulunmaktadır.	
Anayasanın ''Anayasa Mahkemesinin kararları'' başlığını taşıyan 153. maddesinde, ''Anayasa Mahkemesinin kararları kesindir. İptal kararları gerekçesi yazılmadan açıklanamaz.
Anayasa Mahkemesi bir kanun veya Cumhurbaşkanlığı kararnamesinin tamamını veya bir hükmünü iptal ederken, kanun koyucu gibi hareketle, yeni bir uygulamaya yol açacak biçimde hüküm tesis edemez.
Kanun, Cumhurbaşkanlığı kararnamesi veya Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü ya da bunların hükümleri, iptal kararlarının Resmî Gazetede yayımlandığı tarihte yürürlükten kalkar. Gereken hallerde Anayasa Mahkemesi iptal hükmünün yürürlüğe gireceği tarihi ayrıca kararlaştırabilir. Bu tarih, kararın Resmî Gazetede yayımlandığı günden başlayarak bir yılı geçemez.

Kanun, Cumhurbaşkanlığı kararnamesi veya Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü ya da bunların hükümleri, iptal kararlarının Resmî Gazetede yayımlandığı tarihte yürürlükten kalkar. Gereken hallerde Anayasa Mahkemesi iptal hükmünün yürürlüğe gireceği tarihi ayrıca kararlaştırabilir. Bu tarih, kararın Resmî Gazetede yayımlandığı günden başlayarak bir yılı geçemez.
İptal kararının yürürlüğe girişinin ertelendiği durumlarda, Türkiye Büyük Millet Meclisi, iptal kararının ortaya çıkardığı hukuki boşluğu dolduracak kanun (…) teklifini öncelikle görüşüp karara bağlar.
İptal kararları geriye yürümez.
Anayasa Mahkemesi kararları Resmî Gazetede hemen yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlar.'' kuralı yer almıştır.
5355 sayılı Mahalli İdare Birlikleri Kanununun 22. maddesinin 2. fıkrasında, "Sayıştayın dış denetimine tabi olmayan mahalli idare birliklerinin, İçişler Bakanlığı, valiler veya kaymakamlarca mali denetimi sonucunda tespit edilen kamu zararı üzerine yapılan kişi borcu teklifleri, birlik meclisinde görüşülerek karara bağlanır. Bu kararın örneği, birlik merkezinin bulunduğu yerin valiliğine, ülke düzeyinde kurulan birlikler ile başkanı vali veya vali yardımcısı olan birliklerde ise İçişleri Bakanlığına gönderilir. Karara karşı, ülke düzeyinde kurulan birlikler ile başkanı vali veya vali yardımcısı olan birliklerde İçişleri Bakanlığı, diğerlerinde ise valiler veya hakkında kişi borcu çıkarılanlar on gün içinde idari yargıya başvurabilirler. İdari yargı kararı doğrultusunda işlem sonuçlandırılır." hükmüne yer verilmiştir. 
HUKUKİ DEĞERLENDİRME :
	Yukarıda yer verilen mevzuat hükümlerinin değerlendirilmesinden; İdare Mahkemelerinin kesin olarak verdiği kararları dışında kalan bütün kararlarına karşı mahkemenin bulunduğu yargı çevresindeki bölge idare mahkemesine istinaf başvurusunda bulunulabileceği, bölge idare mahkemesince istinaf incelemesi üzerine verilen kararlara karşı ise sadece 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesinde yer alan konular ile sınırlı olarak Danıştay'a temyiz başvurusunda bulunulabileceği, bölge idare mahkemelerince istinaf incelemesi üzerine verilen ve 46. madde kapsamı dışında olan kararların ise  kesin olduğu görülmektedir.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 20. maddesiyle değiştirilen 46. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde yer alan "Konusu yüz bin Türk lirasını aşan..." ibaresinin Anayasaya aykırı olduğundan bahisle itiraz yolu ile Anayasa Mahkemesine başvurulması üzerine, 13/10/2023 tarihli ve 32338 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan  Anayasa Mahkemesinin 26/07/2023 tarih ve E:2023/36, K:2023/142 sayılı kararı ile anılan ibarenin iptaline, kararın Resmi Gazete'de yayımlanmasından başlayarak dokuz ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiş olup Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararının yürürlüğe gireceği tarihe kadar (13/07/2024) İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 46. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde yer alan "Konusu yüz bin Türk lirasını aşan..." ibaresi yürürlükte olduğundan, uyuşmazlığın mevcut mevzuat uyarınca çözümlenmesi gerekmektedir.