muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2021/803, Karar No: 2024/1009, Tarih: 28.02.2024

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI            :  Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	…'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun 23. maddesinin (a) bendine 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanun'un 6. maddesiyle "Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır." hükmü eklenmiş olup yapılan bu düzenleme ile Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi hukuka uygunluk denetimi ile sınırlandırılarak yeniden vaka incelemesi yapamayacağı kurala bağlanmıştır.
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkün olup dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri yukarıda sözü edilen yasal düzenleme uyarınca hukuki denetimle sınırlı olarak incelenen kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,
3.  Davacıdan 492 sayılı Harçlar Kanununa bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca maktu karar harcından az olmamak üzere karar altına alınan vergi ziyaı cezası tutarı üzerinden nispi harç alınmasına,
4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 28/02/2024 tarihinde oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi.
(X)-KARŞI OY :
Bakılmakta olan dava, ihtirazi kayıtla verilen düzeltme beyannameleri üzerine tahakkuk eden vergi, kesilen vergi ziyaı cezası ve hesaplanan gecikme faizine karşı açılmış; yargılama sürecinin sonucunda gelinen aşamada verilen karara karşı davacı temyiz yoluna başvurmuştur. Temyiz başvurusu, çoğunluk görüşüyle, kararın "hukuki denetimle sınırlı" olarak incelenmesi sonucunda bozulmasını gerektirecek bir neden bulunmadığı belirtilerek reddedilmiş ve kararın onanmasına karar verilmiştir.

Bakılmakta olan dava, ihtirazi kayıtla verilen düzeltme beyannameleri üzerine tahakkuk eden vergi, kesilen vergi ziyaı cezası ve hesaplanan gecikme faizine karşı açılmış; yargılama sürecinin sonucunda gelinen aşamada verilen karara karşı davacı temyiz yoluna başvurmuştur. Temyiz başvurusu, çoğunluk görüşüyle, kararın "hukuki denetimle sınırlı" olarak incelenmesi sonucunda bozulmasını gerektirecek bir neden bulunmadığı belirtilerek reddedilmiş ve kararın onanmasına karar verilmiştir.   
Temyiz mercilerinin esas rolü; ülke genelinde, hukukun uygulanmasında içtihat birliğinin sağlanmasıdır. Bu bakımdan Danıştay’ın temyiz mercii olarak görevi, kural olarak, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır. Başka bir anlatımla, temyiz denetiminde, olaya uygulanacak hukuk kuralının; doğru belirlenip belirlenmediğine, doğru yorumlanıp yorumlanmadığına ve aynı zamanda doğru olarak uygulanıp uygulanmadığına bakılır, uyuşmazlığın maddi yönüyle ilgilenilmez. 2575 sayılı Danıştay Kanunu’nun 23. maddesinin (a) fıkrasına, 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanunun 6. maddesiyle eklenen cümle bu durumu kurala bağlanmıştır. 
 Anayasa Mahkemesi’nin birçok kararında vurgulandığı gibi, “kişilerin adil bir şekilde yargılanmalarını sağlamayı ve denetlemeyi amaçlayan” gerekçeli karar hakkı adil yargılanma hakkının unsurlarından biridir. Gerekçeli karar hakkı; sadece “tarafların muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri” için değil, aynı zamanda, “demokratik bir toplumda kendi adlarına verilen yargı kararlarının sebeplerini toplumun öğrenmesinin sağlanması” için de gereklidir (Sencer Başat ve diğerleri [GK], B. No: 2013/7800, 18/6/2014, §§ 31, 34). Kanun yolu incelemesi sonucunda verilen kararda gerekçelerinin ayrıntılı olmaması bu hakkın ihlal edildiği şeklinde yorumlanmamaktadır. Kanun yolu incelemesi yapan merciinin yargılamayı yapan mahkemeyle aynı sonuca ulaşması ve bunu aynı gerekçeyi kullanarak veya atıfla kararına yansıtması, kararın gerekçelendirilmiş olması bakımından yeterlidir (Yasemin Ekşi, B. No: 2013/5486, 01/12/2013 § 57); ancak burada Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine atıfla "hukuki denetimle sınırlı inceleme" sonucunda karar verildiği belirtildiğinden uyuşmazlığın hukuki yönünün incelenmesinin açıklığa kavuşturulması önem taşımaktadır.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 341. maddesinde yer alan "Vergi ziyaı, mükellefin veya sorumlunun vergilendirme ile ilgili ödevlerini zamanında yerine getirmemesi veya eksik yerine getirmesi yüzünden verginin zamanında tahakkuk ettirilmemesini veya eksik tahakkuk ettirilmesini ifade eder." kuralıyla vergi ziyaı tanımlanmış; ayrıca, maddede, vergi mükellef veya sorumlusunun vergi ziyaına neden olabilecek kimi yasaya aykırı halleri sayılmıştır. Kanun’un Vergi Ziyaı Cezası başlıklı 344. maddenin ikinci fıkrasında ise, vergi ziyaına 359. maddede yazılı fiillerle sebebiyet verilmesi halinde bu cezanın üç kat olarak uygulanacağı kurala bağlanmıştır. 359. maddede de, defter, kayıt ve belgeleri tahrif edenler veya gizleyenler veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleyenler veya bu belgeleri kullananlar kaçakçılık fiilerini işlemiş olacakları belirtilmiş; ayrıca, sahte belge, “gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge”; muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge ise, “gerçek bir muamele veya duruma dayanmakla birlikte bu muamele veya durumu mahiyet veya miktar itibariyle gerçeğe aykırı şekilde yansıtan belge” olarak tanımlanmıştır. Bu halde, 359. maddede sayılan sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenleme ve kullanma eylemleri ile vergi ziyaı ortaya çıkmışsa, vergi ziyaı cezası üç kat olarak kesilecektir. Vergi Usul Kanunu’nun 30. maddesinin ikinci fıkrasının (4) numaralı bendine göre de, defter kayıtları ve bunlarla ilgili vesikaların vergi matrahının doğru ve kesin olarak tespitine imkân vermeyecek derecede noksan, usulsüz ve karışık olması dolayısıyla ihticaca salih bulunmaması re’sen tarh sebebidir. Sözü edilen kurallara göre, sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenlemesi veya kullanılması re’sen takdiri gerektiren sebep olup bu hallerin varlığında, re’sen verginin tarh edileceği ve tarh edilen bu vergiye bağlı olarak da vergi ziyaı cezası kesileceği hususu belirli ve öngörülebilir niteliktedir.

Sahte belgenin ne olduğunu (olayda sahte fatura) tanımlayan 359. madde, bakılmakta olan davada uygulanacak yasa kuralıdır. Diğer deyişle olayda, 359. maddenin yorumu ve maddi olaya uygulanması söz konusudur. Vergi usuldeki sahte fatura, gerçekte şeklen mevzuatın öngördüğüne uygundur. Ancak, bu tür fatura ile yapılan işlem, hukuk normunda nitelenen sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcıdır. Normun nitelemesi ise hukukidir. Tıpkı, ceza hukukunda gerçekleşen maddi bir olayın suç olarak nitelendirilmesi gibi. Sahte fatura olayında da, mahkemelerin yaptıkları saptamaya göre gerçek olan işlemlerin suç, yani sahte fatura düzenleme/kullanma eylemi oluşturup oluşturmadığının nitelendirilmesi söz konusudur. Bu ise, hukuki bir nitelemedir. Esasen, hukuk kuralı (norm) ölçü alınarak yapılacak her türlü niteleme, hukukidir. Temyiz mercii, 359. maddenin içeriğine göre, idareyi belgenin sahte olduğu sonucuna ulaştıran tespitlerin mahkeme hükmündeki hukuki nitelendirilmesinin denetimini yapabilecektir. 
Nitekim Danıştay’ın diğer vergi daireleri ve vergi dava daireleri kurulu, sahte fatura veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı fatura düzenleme ve kullanmadan kaynaklanan bu tür uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz incelemesini, uyuşmazlığın maddi/hukuki ayrımına girmeksizin yapmaktadır. Temyizde, mahkemece, bu tür belge düzenleme ve kullanma fiillerinin işlendiğine dair vergi incelemesine yetkili olanlarca düzenlenen raporda yer alan tespitlerin incelenip değerlendirilerek, davada uygulanacak hukuk kuralına göre, yaptığı hukuki nitelendirmenin hukuka uygun olup olmadığı incelemesi yapılarak sonucuna varılmaktadır. Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine 6723 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 23/07/2016 tarihinden sonra da bunu sürdürmektedir.
Açıklanan nedenle, temyize konu kararın uyuşmazlık konusu dönemde davacıya fatura düzenleyenler hakkındaki vergi tekniği raporlarında yer alan tespitlerin uygulanacak kural kapsamında hukuki nitelendirmesinin hukuka uygun olup olmadığının denetiminde, sözkonusu bu tespitler incelenerek karar verilmesi gerektiği görüşüyle karara katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2020/411, Karar No: 2024/992, Tarih: 28.02.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2020/411
Karar No : 2024/992
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: … Vergi Dairesi Müdürlüğü/…
VEKİLİ	: Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI)	: … İhracat İthalat İnşaat Turizm ve Petrol Ürünleri Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi
VEKİLİ	: Av. …
İSTEMİN	KONUSU: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…., K:… sayılı kararının aleyhe olan hüküm fıkrasına davalı idarece yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından inşaatı tamamlanan bazı projelerin maliyetlerinin yanlış hesaplanarak 2012 yılında yapılan teslimlere yönelik olarak düzenlenen faturalarda katma değer vergisinin eksik hesaplandığı yolunda saptamalar içeren vergi inceleme raporuna dayanılarak 2012 yılının Aralık döneminden sonraki yıla devreden katma değer vergisinin azaltılması sonucu yeniden oluşturulan beyan tablosuna göre 2017 yılının Eylül döneminden sonraki döneme devreden katma değer vergisinin 4.225.050,94-TL olarak belirlenmesine dair … tarih ve … sayılı işlemin iptali istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davalı idarece, gerçekleştirilen teslimlere ilişkin %18 oranı esas alınarak 659.974,55-TL ilave edilecek katma değer vergisinin hesaplandığı olayda, taşınmaz teslimlerinde bağımsız birimin niteliğine göre %1 veya %18 oranında katma değer vergisi hesaplanması gerektiği, gerçekleştirilen teslimlerin net alanlarının ise 150 metrekareden az olduğu dolayısıyla vergi inceleme raporunda hesaplanan 3.655.304,31-TL ile 201.978,91-TL matrah farkları üzerinden %1 oranında katma değer vergisinin hesaplanması gerektiği dikkate alındığında, 36.553,05-TL ile 2.019,78-TL olmak üzere toplam 38.572,83-TL ilave edilmesi gereken katma değer vergisi bulunduğu gerekçesiyle dava konusu işlemin 38.572,83-TL'ye isabet eden kısmı iptal edilmiş, diğer kısım yönünden ise dava reddedilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının aleyhe olan hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ	EDENİN	İDDİALARI: Hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.
KARŞI	TARAFIN	SAVUNMASI	: Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	…'İN	DÜŞÜNCESİ	: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	…'İN	DÜŞÜNCESİ	: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,
3. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 28/02/2024 tarihinde  oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2022/6346, Karar No: 2024/905, Tarih: 28.02.2024

"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
 ONİKİNCİ DAİRE 
Esas     No : 2022/6346
Karar	No : 2024/905                                                                                
DAVACI	: ... Sendikası	  
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALI	: ... Bakanlığı 
VEKİLİ	: ...
DAVANIN KONUSU 			: Davacı Sendika tarafından, Sağlık Bakanlığı Yönetim Hizmetleri Genel Müdürlüğünün "Zam ve Tazminatlar Hk." konulu ... tarih ve ... sayılı Yazısının iptaline karar verilmesi istenilmektedir.

DAVACININ İDDİALARI 							: Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfının kimleri kapsadığının 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 36. maddesinde belirtildiği, bu sınıfa atanılabilecek mesleki bir üst öğrenimi bitiren personelin, pozisyon ve görev ayrımı yapılmaksızın intibaklarının yapılarak, 17/04/2006 tarih ve 2006/10344 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı eki Devlet Memurlarına Ödenecek Zam ve Tazminatlara İlişkin Karar'ın 4. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca zam ve tazminatlardan yararlandırılması gerektiği, Maliye Bakanlığı Bütçe ve Kontrol Hizmetleri Genel Müdürlüğünün ...tarih ve ... sayılı yazısında; belirtilen sınıfta görev yapan personelin bitirdiği üst öğrenimin anılan sınıfa dahil kadrolara atanılabilecek mesleki sağlığa ilişkin herhangi bir üst öğrenim olması halinde, kadro göreviyle ilgili olması, kurumun görev alanıyla ilgili olması veya mevcut mesleki öğrenimin program ve bölüm bazında devamı mahiyetinde bir üst öğrenim olması şartlarının aranmayacağı, ... sayılı Kararın 4

...tarih ve ... sayılı yazısında; belirtilen sınıfta görev yapan personelin bitirdiği üst öğrenimin anılan sınıfa dahil kadrolara atanılabilecek mesleki sağlığa ilişkin herhangi bir üst öğrenim olması halinde, kadro göreviyle ilgili olması, kurumun görev alanıyla ilgili olması veya mevcut mesleki öğrenimin program ve bölüm bazında devamı mahiyetinde bir üst öğrenim olması şartlarının aranmayacağı, ... sayılı Kararın 4. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca bitirilen üst öğrenim için öngörülen zam ve tazminatın ödenebileceğinin belirtildiği, 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu’nun 43/b maddesi uyarınca bölümlerin üst öğrenim olarak tespitinde Yükseköğretim Kurulunun düzenleme yapmaya yetkili olduğu; ancak, davalı idarece Yükseköğretim Kurulu kararıyla mesleki sağlığa ilişkin bir üst öğrenim olduğu kabul edilen bölümlerin Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfı için mesleki üst öğrenim sayılmamasına karar verildiği; nitekim Yükseköğretim Kurulu tarafından, İtfaiyecilik ve Yangın Güvenliği Programının 05/03/2012 tarihinde, Kimya Bölümünün 19/06/2008 ve 25/11/2009 tarihlerinde,	Laboratuvar Programının 23/08/2010 tarihinde, Büro Yönetimi ve Sekreterlik Programının 25/11/2009 ve 03/09/2010 tarihlerinde,	sağlık çalışanları için mesleki bir üst öğrenim sayılmasına karar verildiği, söz konusu programlara ilişkin sağlık çalışanlarının intibaklarının yapıldığı, bitirilen bölümlerin üst öğrenim sayılıp sayılmadığı hususunda tereddüt oluşması halinde Yükseköğretim Kurulundan görüş alınması gerektiği, idare tarafından dava konusu işlemle daha önce üst öğrenim sayılan bölümlerin üst öğrenim sayılmaması suretiyle hukuk güvenliğine aykırı işlem tesis edildiği, Danıştay Beşinci Dairesinin 14/03/2006 tarih ve E:2003/3647, K:2006/1140 sayılı kararında, idareye karşı haklı beklentinin; idarenin uzun süren bir uygulamasına güvenilmek suretiyle ortaya çıktığı ve bu durumun idarenin iş ve işlemlerinden kaynaklandığının belirtildiği, idareye güven ve kazanılmış hakkın korunması ilkelerine aykırı işlem tesis edildiği, Danıştay Onuncu Dairesinin 18/05/2005 tarih ve E:2003/4745, K:2005/2591 sayılı kararında; Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulunun 22/12/1973 tarih ve E:1968/8, K:1973/14 sayılı kararına atıf yapılmak suretiyle, davacının elde ettiği hakkın, hukuka uygun olarak kabul edilmiş bir hak olduğunun kabulü ile kazanılmış hak ve idari istikrar ilkesi uyarınca korunması gerektiği yönünde karar verildiği, Danıştay kararlarına rağmen aksi yönde tesis edilen dava konusu işlemin hukuka aykırı olduğu, mesleki bir üst öğrenimi bitirenlerin intibaklarının yapılmamasının ise, Anayasa'nın 42. maddesinde yer alan eğitim ve öğretim hakkı ve ödevine ilişkin ilkeyle sağlanması istenilen toplumsal yarara aykırı olduğu gibi, Anayasa'nın  49

. maddesinde yer alan eğitim ve öğretim hakkı ve ödevine ilişkin ilkeyle sağlanması istenilen toplumsal yarara aykırı olduğu gibi, Anayasa'nın  49. maddesinde yer alan Devletin çalışanı koruma ilkesine de aykırı olduğu, kaldı ki, iptali istenilen düzenlemenin yalnızca iç hukuk normlarına değil, uluslararası sözleşmelere de aykırılık teşkil ettiği ve ayrıca Uluslararası Çalışma Örgütünün (İLO) 111 sayılı Ayrımcılık (İş ve Meslek) Sözleşmesinin 2. maddesinde, iş ve meslek edindirmede ve meslekte tabi olunacak muamelede eşitliği geliştirmeyi hedef tutan bir milli politika tespit edileceği ve Birleşmiş Milletler Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklar Uluslararası Sözleşmesinin 7. maddesinde eşit ilerleme fırsatı tanınacağının belirtildiği, aynı Sözleşme'nin 13. maddesinde de benzer düzenlemenin bulunduğu ileri sürülmektedir.

DAVALININ SAVUNMASI  : 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 36. maddesinin birinci fıkrasının (III.) bendinde Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfının tanımlandığı; aynı Kanun’un "Zam ve Tazminatlar" başlıklı 152. maddesinin, (II.) Tazminatlar bölümünde, Devlet memurlarına ödenecek tazminatların belirtildiği, (III.) Ortak Hükümler bölümünde de,  zam ve tazminatların hangi işi yapanlara ve hangi görevlerde bulunanlara ödeneceği ve miktarı ile ödeme usul ve esaslarının tespiti yönünden Bakanlar Kuruluna yetki verildiği, verilen yetkiye istinaden kabul edilen ve 2015 yılında da uygulanmasına devam olunan 17/04/2006 tarih ve 2006/10344 sayılı Devlet Memurlarına Ödenecek Zam ve Tazminatlara İlişkin Kararın yürürlüğe konulduğu, anılan Karar’ın 13. maddesinde verilen yetkiye istinaden Maliye Bakanlığı’nca 11/05/2006 tarih ve 160 Seri Nolu Devlet Memurları Kanunu Genel Tebliğinin yayımlandığı, tebliğin “Uygulamaya ilişkin ortak açıklamalar” başlıklı (E) maddesinin 3. bendinde, Sağlık ve Teknik Hizmetler Sınıfında yer alan personelin bitirdiği öğrenimin mesleki bir üst öğrenim olup olmadığı hususunun Yükseköğretim Kurulu kararları uyarınca tespit edileceğinin belirtildiği, uygulamadaki tereddütlerin giderilmesi amacıyla Maliye Bakanlığı’nca verilen görüşte personelin sınıfına dahil kadrolara atanılabilecek bir üst öğrenimi bitirmeleri halinde zam ve tazminatların ödenebileceğinin belirtildiği, teşkilatlardan gelen talepler üzerine Devlet Personel Başkanlığı ve Yükseköğretim Kurulu Başkanlığından görüş istenildiği, Devlet Personel Başkanlığının 28/10/2014 tarihli yazısında; İtfaiyecilik ve Yangın Güvenliği programından mezun olanların “tekniker”, Tıbbi Tanıtım ve Pazarlama programından mezun olanların “meslek elemanı” unvanını kullanabilecekleri, Şubat 2012 tarihli Yükseköğretim Kurulu kararıyla İtfaiyecilik ve Yangın Güvenliği programının acil tıp teknisyenliğinin mesleki üst öğrenimi olduğuna karar verildiği, 657 sayılı Kanun’un 152. maddesinin (II

. maddesinin (II.) Tazminatlar bölümünün A- Özel Hizmet Tazminatında yer alan (b) ve (c) bentlerinde sayılan  personelin görevleriyle ilgili mesleki bir üst öğrenimi bitirmeleri gerektiği, işgal ettikleri sınıfa atanılabilecek ancak bulundukları kadrolarıyla ilgili olmayan bir mesleki üst öğrenimi bitirenlerin ise, üst öğrenime ait zam ve tazminatlardan yararlanma imkânının bulunmadığı; bu çerçevede, “tekniker ve meslek elemanı” unvanını haiz olanların Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfında istihdamına olanak bulunmadığının bildirildiği, Devlet Personel Başkanlığının 17/08/2012 tarihli yazısında; Karadeniz Teknik Üniversitesi, Maçka Meslek Yüksekokulu, Laboratuvar bölümü önlisans programı mezunlarının Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri sınıfında yer alan sağlık teknikeri unvanlı kadroya atanamayacağının bildirildiği, Yükseköğretim Kurulu Başkanlığı’nın 19/02/2015 tarihli yazısında; İtfaiyecilik ve Yangın Güvenliği Programı ile Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu, Tıbbi Tanıtım ve Pazarlama Teknikeri programının Sağlık Hizmetleri Sınıfı için bir üst öğrenim olmadığına karar verildiği, Yükseköğretim Kurulu Başkanlığının 05/08/2014 tarihli yazısında ise; Kimya ve Kimyasal İşleme Teknolojileri Bölümü, Biyokimya Teknikerliği Önlisans programı mezunlarının “tekniker” unvanını kullanmasının uygun görüldüğünün bildirildiği, Yükseköğretim Kurulu Başkanlığı’nın 19/02/2012 tarihli yazısında; Büro Yönetimi Programı ve Sosyal Hizmet ve Danışmanlık Programından mezun olanların “meslek elemanı” unvanını kullanabileceklerinin belirtildiği, uygulamadaki tereddütlerin giderilmesi amacıyla dava konusu işlemin tesis edildiği savunulmaktadır.