muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/529, Karar No: 2024/2201, Tarih: 29.04.2024

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:
MADDİ OLAY: Serbest muhasebeci mali müşavir olan davacı adına ...'a ait vergi borçlarının tahsili amacıyla müteselsil sorumlu sıfatıyla düzenlenen ... tatih ve ... ila ... sayılı ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.   
İLGİLİ MEVZUAT:
6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkındaki Kanun’un  55. maddesinde amme alacağını vadesinde ödemeyenlere, 15 gün içinde borçlarını ödemeleri veya mal bildiriminde bulunmaları lüzumunun “bir ödeme emri” ile tebliğ olunacağı belirtilmiş, 58. maddesinde de, kendisine ödeme emri tebliğ olunan şahsın, böyle bir borcu olmadığı, kısmen ödediği veya zamanaşımına uğradığını ileri sürerek 15 gün içerisinde vergi mahkemesinde dava açabileceği hüküm altına alınmıştır.
3568 sayılı Serbest Muhasebeci Mali Müşavirlik ve Yeminli Mali Müşavirlik Kanunu'nun 1. maddesinde kanunun amacı, işletmelerde faaliyetlerin ve işlemlerin sağlıklı ve güvenilir bir şekilde işleyişini sağlamak, faaliyet sonuçlarını ilgili mevzuat çerçevesinde denetlemeye, değerlendirmeye tabi tutarak gerçek durumu ilgililerin ve resmi mercilerin istifadesine tarafsız bir şekilde sunmak olarak düzenlenmiş, aynı Kanun'un 2. maddesinin A bendinde, muhasebecilik ve mali müşavirlik mesleğinin konusunun, gerçek ve tüzel kişilere ait teşebbüs ve işletmelerin, genel kabul görmüş muhasebe prensipleri ve ilgili mevzuat hükümleri gereğince, defterlerini tutmak, bilanço, kâr, zarar tablosu ve beyannameleri ile ilgili diğer belgelerini düzenlemek ve benzeri işler yapmak olduğu belirtilmiştir. 
 3568 sayılı Kanun'un serbest muhasebeci, serbest muhasebeci ve mali müşavirler ile yeminli mali müşavirlere vermiş olduğu yetkiye ilişkin mali sorumluluğu düzenleyen 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 227. maddesinde ise, meslek mensuplarının, imzaladıkları beyannamelerde veya düzenledikleri tasdik raporlarında yer alan bilgilerin defter kayıtlarına ve bu kayıtların dayanağını teşkil eden belgelere uygun olmamasından dolayı ortaya çıkan vergi ziyaına bağlı olarak salınacak vergi, ceza, gecikme faizlerinden mükellefle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulacağı düzenlenmiştir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Yukarıdaki düzenlemelerin değerlendirilmesinden,  serbest muhasebeci mali müşavir veya yeminli mali müşavirlerin sadece imzaladıkları beyannamelerde veya düzenledikleri tasdik raporlarında yer alan bilgilerin defter kayıtlarına ve bu kayıtların dayanağını teşkil eden belgelere uygun olmamasından dolayı ortaya çıkan vergi ziyaına bağlı olarak salınacak vergi, ceza, gecikme faizlerinden mükellefle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulabilecekleri anlaşılmaktadır.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Yukarıdaki düzenlemelerin değerlendirilmesinden,  serbest muhasebeci mali müşavir veya yeminli mali müşavirlerin sadece imzaladıkları beyannamelerde veya düzenledikleri tasdik raporlarında yer alan bilgilerin defter kayıtlarına ve bu kayıtların dayanağını teşkil eden belgelere uygun olmamasından dolayı ortaya çıkan vergi ziyaına bağlı olarak salınacak vergi, ceza, gecikme faizlerinden mükellefle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulabilecekleri anlaşılmaktadır.
Davacı hakkında düzenlenen ... tarihli ve ... sayılı  görüş ve öneri raporunun incelenmesinden; muhasebe hizmeti verilen ... hakkında düzenlenen.... tarih ve ... sayılı vergi tekniği raporunda, söz konusu mükellefin gerçek bir faaliyetinin bulunmadığı, komisyon karşılığı sahte belge düzenlediği, meslek mensubu olan davacının sorumluluğunun verdiği beyanların  defter kayıtlarına ve bu kayıtların dayanağını teşkil eden belgelere uygun olmaması halinde söz konusu olabileceği, davacının mükellefin defterlerini görmeden, hatta faaliyeti olup-olmadığını bilmeden, mükellefin söylediği rakamları yazarak beyanname vermesi nedeniyle, bu beyanları verdiği dönemlere ait vergi borçlarından müştereken ve müteselsilen sorumluluğu bulunduğu yönünde tespitlere yer verilmiştir.
Yukarıda anılan hükümler uyarınca, serbest muhasebecilerin müşterek ve müteselsil sorumluluğundan söz edilebilmesi için çalışma konuları içinde yaptığı ve yapması gereken işler dolayısıyla, imzaladıkları beyannamelerde yer alan bilgilerin defter kayıtlarına ve bu kayıtların dayanağını teşkil eden belgelere uygun olmaması ve bunun neticesinde vergi kaybı meydana gelmiş olması gerekmektedir.
Olayda, davacı hakkında düzenlenen görüş ve öneri raporunda, dava konusu ödeme emirleri içeriği borcun, beyannamelerde yer alan bilgilerin, defter kayıtlarına ve bu kayıtların dayanağını oluşturan belgelere uygun olmadığı yönünde bir tespit yapılmadığı, davacının  sorumluğunu doğuracak hususların açık ve somut bir şekilde ortaya konulamadığı, mükellefçe kendisine verilen bilgi ve belgelerden farklı olarak muhasebe kayıtlarına aykırı biçimde kayıt yaptığına veya kayıtları mali tablolara yansıtmadığına yönelik tespitlere yer verilmediği görüldüğünden, serbest muhasebeci mali müşavir olan davacı adına düzenlenen ödeme emirlerinin iptali gerekirken, açılan davayı reddeden Vergi Mahkemesi kararına yönelik, davacı tarafından yapılan istinaf başvurusunun reddine karar veren  Bölge İdare Mahkemesi kararında hukuka uygunluk bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
Davacının temyiz isteminin kabulüne,
 ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ...  tarih ve E:..., K:... sayılı kararının BOZULMASINA,
Yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesine gönderilmesine, 29/04/2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/3124, Karar No: 2024/2437, Tarih: 29.04.2024

"İçtihat Metni"
  T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2023/3124
Karar No : 2024/2437            
DAVACI	: ...Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi	  
VEKİLLERİ	: Av. …																													(E- Tebligat)
DAVALILAR	: 1- … Bakanlığı/ANKARA
		 VEKİLLERİ	: Av. …
	 Av. …
	 2- … Vergi Dairesi Başkanlığı/…
	 VEKİLİ	: Av. …
DAVANIN	KONUSU											: Kurumlar Vergisi Genel Tebliği (Seri No:1)'ne, Kurumlar Vergisi Genel Tebliği’nde (Seri No:1) Değişiklik Yapılmasına Dair 25/05/2021 tarih ve 31491 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Tebliğ (Seri No:18) ile eklenen “11.13. Finansman gider kısıtlaması” başlıklı bölümünde yer alan “Yabancı kaynaklar” tanımı ve “11.13.2. Finansman gider kısıtlamasının uygulanacağı dönem” başlıklı bölümlerinin iptali ile 2021 yılı için yapılan kurumlar vergisi tahakkukunun ihtirazi kayda konu kısmının kaldırılması istemine ilişkindir.

DAVACININ	İDDİALARI	: Anayasa’nın 2. maddesinde yer alan hukuk devleti, hukukun güvenilir olmasını; hukukun güvenilir olmasının ise hukuki güvenliğin teminini ve geçmişe yürür nitelikte hukuk kurallarına yer verilmemesini gerektirdiği, vergi kanunlarının uygulanmasının “zaman itibarıyla uygulama” ve “yer itibarıyla uygulama” olmak üzere iki kısma ayrıldığı, zaman itibarıyla uygulamanın kanunların yürürlüğe girmesi, yürürlükte kalması ve yürürlükten kalkması aşamalarından oluştuğu, geçmişe yürüme olgusuna dair zaman bakımından uygulama normları baz alınarak gerçek (dar anlamda) ve gerçek olmayan (geniş anlamda ya da görünüşte) geçmişe yürüme ayrımı yapılabildiği, buna göre, gerçek geriye yürümenin, vergiyi doğuran olay tamamlandıktan sonra vergi yükünü geriye doğru arttıran bir kanun hükmünün tamamlanmış hukuki işlem, olay ve durumlara uygulanması, gerçek olmayan geriye yürümenin ise vergiyi doğuran olay henüz tamamlanmadan önce, vergiyi doğuran olaylara yani tamamlanmamış hukuki işlem, olay ve durumlara çıkarılan yeni kanun hükümlerinin uygulanması olarak tanımlandığı, Anayasa’nın 73

. maddesi gereğince vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla konulacağı, kaldırılacağı ve değiştirileceğinin hüküm altına alındığı, verginin kanuniliği ilkesi olarak kabul edilen bu düzenlemenin, aynı zamanda vergisel düzenlemelerdeki hukuki güvenlik ilkesinin bir görünümü olduğu, hukuki güvenlik ilkesinin, herkesin tabi olacağı hukuk kurallarını önceden bilmesi, tutumunu ve davranışlarını buna göre güvenle düzene koyabilmesi anlamına geldiği, bu ilkenin bir bağlantısı olarak da kanuni düzenlemelerin geriye etkili olarak yürürlüğe sokulmamasının hukukun bir kuralı haline geldiği, haklı beklenti ilkesinin ise gerçek olmayan geriye yürümede tartılma ve değerlendirme yapılmasında hukuki güvenlik ilkesinin bir ölçütü olduğu, Anayasa Mahkemesi'nin yasal düzenlemeler bazında haklı beklentilerin korunması ilkesini benimseyip norm denetimlerinde dikkate aldığı düşünüldüğünde, hukuk uygulamasında bahsi geçen ilkenin esasa ilişkin güvenceler getirilmesine imkân tanıdığını ifade etmenin yerinde olacağı, haklı beklentinin, bireyin kendisine güvenerek hareket ettiği lehine olan bir kanunda öngörülemez bir değişiklik yapılması ve bu öngörülemez değişikliğin herkes yönünden objektif olarak beklenebilecek bir beklentiyi sonuçsuz bırakması şartlarının birlikte gerçekleşmesi durumunda gündeme geleceği, bu kapsamda, finansman gider kısıtlaması ile ilgili getirilen kanuni düzenlemedeki oran belirleme yetkisinin 04/02/2021 tarihinde kullanılmış olmasının 2013 yılından bu yana işlemeyen bir müessesenin işlemeye başlanmasına sebep olduğu, finansman gider kısıtlaması müessesesinin 04/02/2021 tarihine kadar uygulama alanı bulmamasının, böyle bir uygulama olmayacağı yönünde mükellefler nezdinde haklı bir beklenti yarattığı, bir başka anlatımla, yaklaşık dokuz sene boyunca herhangi bir ikincil düzenlemenin yapılmaması ve hukuki güvenlik ilkesinin birlikte değerlendirilmesi neticesinde finansman gider kısıtlaması uygulaması bakımından, %10 oranının belirlenerek uygulamanın yürürlüğe girdiği 04/02/2021 tarihinden önce kullanılan yabancı kaynakların ve 04/02/2021 tarihinden önce doğan borçlanmalara ilişkin finansman giderlerinin uygulama kapsamında dikkate alınmaması gerektiği, uygulamanın 01/01/2021 tarihinden itibaren başlatılması gerçek olmayan geriye yürüme olup haklı beklentilerin korunması ilkesine aykırılık teşkil ettiğinden 01/01/2013 tarihi ve sonrasında sağlanan yabancı kaynaklara ilişkin olarak mahiyeti ve tutarı 01/01/2021 tarihinden itibaren kesinleşen gider ve maliyetlerin finansman gider kısıtlamasına tabi tutulmasının Anayasal hükümler çerçevesinde öngörülebilirlik ve hukuki güvenlik ilkelerine aykırılık teşkil ettiği, diğer taraftan, bir kurumun finansman gider kısıtlamasının uygulanması kapsamına girebilmesi için öncelikle yabancı kaynak ve özkaynak hesaplaması yapılarak yabancı kaynaklarının özkaynaklarını aştığının tespiti gerektiği, bu nedenle, yabancı kaynakların ve öz kaynakların tanımının ve sınırlarının net bir şekilde çizilmesi,

gider ve maliyetlerin finansman gider kısıtlamasına tabi tutulmasının Anayasal hükümler çerçevesinde öngörülebilirlik ve hukuki güvenlik ilkelerine aykırılık teşkil ettiği, diğer taraftan, bir kurumun finansman gider kısıtlamasının uygulanması kapsamına girebilmesi için öncelikle yabancı kaynak ve özkaynak hesaplaması yapılarak yabancı kaynaklarının özkaynaklarını aştığının tespiti gerektiği, bu nedenle, yabancı kaynakların ve öz kaynakların tanımının ve sınırlarının net bir şekilde çizilmesi, kısıtlamanın hukuki olarak uygulanabilmesi için son derece önem arz ettiği, 6322 sayılı Kanun düzenlemesinde finansman gider kısıtlaması ile ilgili kavramların tanımına yer verilmediği, söz konusu tanımlamaların 18 Seri No

.lu Tebliğ ile yapıldığı, bu kapsamda, Tebliğ düzenlemesi ile “yabancı kaynaklar” tanımının, “bilançonun kısa vadeli yabancı kaynaklar ve uzun vadeli yabancı kaynaklar toplamı” olarak ifade edildiği, bu tanımın tek düzen hesap planı çerçevesinde yapılmış bir tanımdan ibaret olduğu, ancak Tebliğ’de yer verilmiş olan tanımın, yalnızca ve yalnızca muhasebesel bir tanımdan ibaret olup kanuni düzenlemede yer verilen yabancı kaynağın amacını ve kapsamını aştığı, bu düzenlemede, vergi kanunlarında olmayan bu tanımlamadan, muhasebe tanımlarından yola çıkılarak bilançonun pasifinin dikkate alındığı, belirtilen tanım her ne kadar hesaplama kolaylığı sağlasa da finansman giderine yol açmayan borçların da yabancı kaynak olarak dikkate alınmasına ve mükellefler nezdinde daha yüksek bir finansman gider kısıtlamasına neden olduğu, nitekim, 3 ve 4 no.lu hesap grupları içerisinde yabancı kaynak olarak değerlendirilmesi mümkün olmayan birçok hesap kalemi bulunduğu, örneğin, “320-Satıcılar” hesabında yer alan bakiyenin, işletmenin faaliyet konusu ile ilgili her türlü mal ve hizmet alımlarından kaynaklanan borçların izlendiği tutarlardan oluştuğu, esasen söz konusu hesapta kayıtlara alınan borçların finansman gider kısıtlaması kapsamında yabancı kaynak olarak değerlendirilmemesi gerektiği, finansman gider kısıtlaması müessesinin getiriliş amacının, kanun gerekçesinde, işletmelerin, finansman ihtiyaçlarını borçlanma yerine özkaynakları ile finanse etmelerini teşvik etmek olduğunun belirtildiği, gerekçede bu amaç belirtildikten sonra işletmede kullanılan yabancı kaynaklara ilişkin faiz ve benzerlerinin bir kısmının gider olarak kabul edilmeyeceğinin vurgulandığı, finansman gider kısıtlamasını düzenleyen Kurumlar Vegisi Kanunu'nun 11. maddesinde bahsedilen “işletmede kullanılan yabancı kaynaklar”ın, düzenlemenin amacını göz önünde bulundurarak yalnızca finansman giderine neden olan yabancı kaynaklar ile sınırlı olarak olması gerektiği kanaati ile kurumlar vergisi beyannamesi ihtirazi kayıtla verildiğinden, “11.13. Finansman gider kısıtlaması” başlıklı bölümünde yer alan “Yabancı kaynaklar” tanımı ve “11.13.2. Finansman gider kısıtlamasının uygulanacağı dönem” başlıklı bölümlerinin iptali ile 2021 yılı kurumlar vergisi tahakkukunun ihtirazi kayda konu kısmının hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

DAVALILAR …. BAŞKANLIĞI'NIN SAVUNMASI: İdarenin kesin ve yürütülmesi zorunlu idari işlemlerine karşı iptal davası açılabileceği, idari davaya konu olabilecek düzenleyici bir işlemden söz edilebilmesi için o işlemin, genel ve objektif kurallar koyan nitelikte olması gerektiği, 18 Seri No.lu Kurumlar Vergisi Tebliği ile 1 Seri No.lu Kurumlar Vergisi Genel Tebliğine eklenen “11.13. Finansman gider kısıtlaması” başlıklı bölümde yer alan ve iptali istenilen yabancı kaynak tanımının kanunda belirtilen ve mevzuatta da yer alan tanım ile aynı olduğu dolayısıyla iptali istenen bölüm açıklamalarının, tek başına yeni kurallar içeren hukuki bir düzenleme getirmediği, Kanun'da belirtilen ifadeleri açıkladığı, iki ayrı “yabancı kaynak” uygulaması üzerinden Tebliğde açıklamalar yapıldığı, bunlardan birincisinin, hangi yabancı kaynaktan doğan hangi finansman giderlerinin kısıtlama kapsamında olduğu, ikincisinin ise şirketlerin yabancı kaynağının öz sermayesini aşıp aşmadığının tespitine ilişkin olduğu, bir başka deyişle, Kanun maddesindeki ilk şart olan yabancı kaynak ve özkaynak kıyaslamasında, doğrudan şirketin bilançosunun esas alınacağı, sonrasında ise belirli yabancı kaynaklara ait finansman giderlerinden bir kısmının finansman gider kısıtlamasına konu olacağı, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 175. maddesinde, muhasebe standartları, tek düzen hesap planı ve mali tabloların çıkarılmasına ilişkin usul ve esasları tespit etmeye, bunları mükellef, şirket ve işletme türleri itibariyle uygulatmaya ve buna ilişkin diğer usul ve esasları belirlemeye Bakanlıklarının yetkili olduğunun hükme bağlandığı, bu yetkiye istinaden çıkarılan 1 Sıra No.lu Muhasebe Sistemi Uygulama Genel Tebliğinin “V- Yapılan Düzenlemenin Vergi Mevzuatı ile İlişkisi ve Yaptırımı” başlıklı bölümünde, “Bu düzenleme kapsamında bulunan işletmeler Muhasebe sistemlerini bu Tebliğ ve Eki'nde öngörülen kurallara uygun olarak yürüteceklerdir. Ancak vergiye tabi kârın tespiti aşamasında vergi kanunlarında yer alan özel hükümleri göz önünde bulundurmak zorundadırlar. Diğer bir anlatımla, bu düzenlemede yer alan kavram ve ilkeler ile mali tabloların düzenlenmesi ve sunulmasına ilişkin esaslar çerçevesinde düzenlenecek mali tabloların tekliği değiştirilemez olup işletmeler söz konusu mali tablolardan hareketle vergiye tabi safi kazancın tespitinde vergi mevzuatı uyarınca istenilen bilgileri sağlayacak şekilde gerekli düzenleme ve hesaplamaları yapacaklardır

. Diğer bir anlatımla, bu düzenlemede yer alan kavram ve ilkeler ile mali tabloların düzenlenmesi ve sunulmasına ilişkin esaslar çerçevesinde düzenlenecek mali tabloların tekliği değiştirilemez olup işletmeler söz konusu mali tablolardan hareketle vergiye tabi safi kazancın tespitinde vergi mevzuatı uyarınca istenilen bilgileri sağlayacak şekilde gerekli düzenleme ve hesaplamaları yapacaklardır.” düzenlemesi ile muhasebe sistemi ile ödenecek vergiye baz alınan kazanç arasındaki bağlantının ortaya konulduğu, bu tebliğ ile kısa vadeli ve uzun vadeli yabancı kaynak tanımlarının yapıldığı, şirketlerin bilançolarını bu tebliğ hükümlerine göre oluşturduğu, Tebliğde “yabancı kaynak” tanımı yapılmasa da uygulamanın Kanuna göre bu şekilde yapılacağı, davacı kurumun iki farklı “yabancı kaynak” uygulamasını gözden kaçırarak birleştirmek istediği ve Kanunda açıkça belirtilen yabancı kaynak öz kaynak kıyaslamasını Kanunun hilafına değiştirmeye çalıştığı, davacının diğer bir itirazına ilişkin ise; Kanunun yürürlük maddesinde açıkça ifade edildiği üzere, 2013 yılı itibariyle finansman gider kısıtlaması uygulamasının mevzuata dahil olduğu ancak Cumhurbaşkanı Kararı yayımlanana kadar kurumlar tarafından bu kısıtlamanın uygulanmadığı, bir başka deyişle 2013 yılı itibariyle finansman gider kısıtlamasının uygulanacağının tüm mükelleflerce bilindiği, Cumhurbaşkanının maddede belirtilen yetkisini 04/02/2021 tarihli ve 31385 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 03/02/2021 tarihli ve 3490 sayılı Cumhurbaşkanı Kararıyla kullandığı, bu Kararda 01/01/2021 tarihinden itibaren başlayan vergilendirme dönemi kazançlarına uygulanmak üzere söz konusu gider ve maliyet unsurlarının %10'unun kurum kazancının tespitinde indiriminin kabul edilmeyeceğinin belirtildiği, böylece finansman gider kısıtlamasına ilişkin düzenlemenin 01/01/2013 tarihinden itibaren yürürlüğe girdiği, 2021 yılından itibaren sağlanan finansman hizmetleri veya akdedilen kredi sözleşmeleri nedeniyle oluşan finansman giderlerinin 01/01/2021 tarihinden itibaren başlayan vergilendirme dönemlerine uygulanmak üzere yürürlüğe giren finansman gider kısıtlamasının hesabında dikkate alınması gerektiği,  bu bağlamda Anayasa ile verilen yetkiye dayanılarak çıkarılan kanunun ve buna istinaden yürürlüğe konulan tebliğin hukuka aykırı olmadığı ve normlar  hiyerarşisine aykırı işlem tesis  edildiği  iddialarının  yasal  dayanaktan yoksun mesnetsiz olduğundan söz konusu tebliğin ve tahakkuk işleminin hukuka uygun olduğu savunulmaktadır.

DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	: ….
DÜŞÜNCESİ																	: İlgili Kanun maddelerinin Hazine ve Maliye Bakanlığı'na verdiği hak ve yetki kapsamında, kanunun uygulamasında izlenilmesi gereken yolu gösteren ve üst hukuk normlarına aykırılık teşkil etmeyen dava konusu düzenleme ile tahakkuk işleminde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY	SAVCISI									: …
DÜŞÜNCESİ																	: Dava; Kurumlar Vergisi Genel Tebliği ( Seri No:1 )’nde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliği (Seri No:18)'in “11.13.Finansman Gideri Kısıtlaması” başlıklı bölümünde yer alan “Yabancı Kaynaklar” tanımı ile “11.13.2. Finansman gider kısıtlamasının uygulanacağı dönem” başlıklı bölümünün ve bu kapsamda 7.124.264,69 TL'nin gider olarak kabul edilmesi gerektiği ihtirazi kaydıyla verilen 2021 yılı kurumlar vergisi beyannamesi üzerinden bu kayda itibar edilmeksizin yapılan tahakkukun iptali istemiyle açılmıştır. 
5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun "Kabul edilmeyen indirimler" başlıklı 11. maddesinin 1. fıkrasına, 6322 sayılı kanunun 37.maddesiyle eklenen (i) bendinde; "Kredi kuruluşları, finansal kuruluşlar, finansal kiralama, faktoring ve finansman şirketleri dışında, kullanılan yabancı kaynakları öz kaynaklarını aşan işletmelerde, aşan kısma münhasır olmak üzere, yatırımın maliyetine eklenenler hariç, işletmede kullanılan yabancı kaynaklara ilişkin faiz, komisyon, vade farkı, kâr payı, kur farkı ve benzeri adlar altında yapılan gider ve maliyet unsurları toplamının %10'unu aşmamak üzere Cumhurbaşkanınca kararlaştırılan kısmı. Belirlenecek oranı sektörler itibarıyla farklılaştırmaya Cumhurbaşkanı, bendin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye Hazine ve Maliye Bakanlığı yetkilidir." kuralına yer verilmiştir. 
04.02.2021 tarih ve 31385 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 3490 sayılı Cumhurbaşkanı Kararının eki kararın 2. maddesinin (1)'inci bendinde; "13/6/2006 tarihli ve 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 11'inci maddesinin birinci fıkrasının (i) bendi hükümlerine göre, kredi kuruluşları, finansal kuruluşlar, finansal kiralama, faktoring ve finansman şirketleri dışında, kullanılan yabancı kaynakları öz kaynaklarını aşan işletmelerde, aşan kısma münhasır olmak üzere, yatırımın maliyetine eklenenler hariç, işletmede kullanılan yabancı kaynaklara ilişkin faiz, komisyon, vade farkı, kâr payı, kur farkı ve benzeri adlar altında yapılan gider ve maliyet unsurları toplamının %10’unun kurum kazancının tespitinde indirimi kabul edilmez."; 3. maddesinin (1)'inci bendinde ise; "Bu karar, 1/1/2021 tarihinden itibaren başlayan vergilendirme dönemi kazançlarına uygulanmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğü girer." düzenlemelerine yer verilmiştir.

25/05/2021 tarih ve 31491 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1 Seri No'lu Kurumlar Vergisi Genel Tebliği'nde Değişiklik Yapılmasına Dair 18 Seri No'lu Kurumlar Vergisi Genel Tebliği'nin 1. maddesinde yer alan, "Finansman Gider Kısıtlaması" başlıklı alt bölümün 3. fıkrasında; "Cumhurbaşkanı bu yetkisini 4/2/2021 tarihli ve 31385 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 3/2/2021 tarihli ve 3490 sayılı Cumhurbaşkanı Kararıyla kullanmış olup bu Kararda 01/01/2021 tarihinden itibaren başlayan vergilendirme dönemi kazançlarına uygulanmak üzere söz konusu gider ve maliyet unsurlarının %10’unun kurum kazancının tespitinde indiriminin kabul edilmeyeceği", aynı başlıklı alt bölümde; yabancı kaynakların; bilançonun kısa vadeli yabancı kaynaklar ve uzun vadeli yabancı kaynakların toplamını ifade ettiği belirtilmiştir.
Aynı Tebliğin, "11.13.2. Finansman gider kısıtlamasının uygulanacağı dönem" alt başlıklı bölümünde; "Gider kısıtlaması kapsamında olup bilanço esasına göre defter tutan kurumlar vergisi mükellefleri, her bir geçici vergilendirme döneminin son günü itibarıyla finansman gider kısıtlaması öncesi Vergi Usul Kanununa göre çıkaracakları bilanço esas alınmak suretiyle öz kaynak ve yabancı kaynak mukayesesi yaparak finansman gider kısıtlamasına tabi olup olmayacaklarını tespit edeceklerdir.
Yıllık dönemde; hesap dönemi olarak takvim yılını kullanan mükelleflerde 31 Aralık tarihli bilanço, özel hesap dönemini kullanan mükelleflerde ise hesap döneminin son günü itibarıyla çıkarılacak bilanço esas alınacaktır.
Dolayısıyla, finansman gider kısıtlaması ilk defa 2021 yılının birinci geçici vergilendirme dönemi itibarıyla dikkate alınacaktır." düzenlemelerine yer verilmiştir.