muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2022/454, Karar No: 2024/69, Tarih: 14.02.2024

Ayrıca, 29/08/2016 tarih ve 8389 sayılı yazı ile de davacıdan, 6183 sayılı Kanun'un 9. maddesi uyarınca teminat göstermesi istenmiştir. 
	İLGİLİ MEVZUAT:
	6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 1. maddesinde, devlete, vilayet hususi idarelerine ve belediyelere ait vergi, resim, harç, ceza tahkik ve takiplerine ait muhakeme masrafı, vergi cezası, para cezası gibi asli, gecikme zammı, faiz gibi fer'i amme alacakları ve aynı idarelerin akitten, haksız fiil ve haksız iktisaptan doğanlar dışında kalan ve amme hizmetleri tatbikatından mütevellit olan diğer alacakları ile bunların takip masrafları hakkında bu kanun hükümlerinin tatbik olunacağı kuralına yer verilmiştir. Kanun'un 3. maddesinde, bu Kanun'daki "amme alacağı" teriminin 1. ve 2. maddeler şumulüne giren alacakları; "amme borçlusu" veya "borçlu" terimlerinin ise amme alacağını ödemek mecburiyetinde olan hakiki ve hükmi şahısları ve bunların kanuni temsilci veya mirasçılarını ve vergi mükelleflerini, vergi sorumlusunu ifade edeceği belirtilmiştir. Ayrıca aynı maddede "tahsil edilemeyen amme alacağı" teriminin amme borçlusunun bu Kanun hükümlerine göre yapılan mal varlığı araştırması sonucunda haczi kabil herhangi bir mal varlığının bulunmaması, haczedilen mal varlığının satılarak paraya çevrilmesine rağmen satış bedelinin amme alacağını karşılamaması gibi nedenlerle tahsil edilemeyen amme alacaklarını; "tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacağı" teriminin ise amme borçlusunun haczedilen mal varlığına bu Kanun hükümlerine göre biçilen değerlerin amme alacağını karşılayamayacağının veya hakkında iflas kararı verilen amme borçlusundan aranılan amme alacağının iflas masasından tahsil edilemeyeceğinin anlaşılması gibi nedenlerle tahsil dairelerince yürütülen takip muamelelerinin herhangi bir aşamasında amme borçlusundan tahsil edilemeyeceği ortaya çıkan amme alacaklarını ifade ettiği açıklanmıştır.

Aynı Kanun'un Birinci Kısmının "Amme Alacaklarının Korunması" başlıklı İkinci Bölümünün "Teminat isteme" başlıklı 9. maddesinde, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 344. maddesi uyarınca vergi ziyaı cezası kesilmesini gerektiren haller ile 359. maddesinde sayılan hallere temas eden bir amme alacağının salınması için gerekli muamelelere başlanmış olduğu takdirde vergi incelemesine yetkili memurlarca yapılan ilk hesaplara göre belirtilen miktar üzerinden tahsil dairelerince teminat isteneceği belirtilmiştir. Kanun'un "İhtiyati haciz" başlıklı 13. maddesinde, ihtiyati haciz sebepleri yedi bent halinde tek tek sayılmış olup bu hallerden herhangi birisinin mevcudiyeti takdirinde hiçbir müddetle mukayyet olmaksızın alacaklı amme idaresinin mahalli en büyük memurunun kararıyla haczin ne suretle yapılacağına dair olan hükümlere göre, ihtiyati haczin derhal tatbik olunacağı belirtilmiştir. Söz konusu maddenin (1) numaralı bendinde, 9. madde gereğince teminat istenmesini mucip hallerin mevcut olması ihtiyati haciz sebebi olarak sayılmıştır. Kanun'un "İhtiyati tahakkuk" başlıklı 17. maddesinin ikinci fıkrasının (1) numaralı bendinde ise, 13. maddenin 1, 2, 3 ve 5. bentlerinde yazılı ihtiyati haciz sebeplerinden biri mevcut ise, mükellefin henüz tahakkuk etmemiş vergi ve resimlerinden Maliye Bakanlığınca tespit ve ilan
edilecek olanlarla bunların zam ve cezalarının derhal tahakkuk ettirileceği düzenlemesine yer verilmiştir.
Öte yandan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun "Mükellef ve vergi sorumlusu" başlıklı 8. maddesinde, mükellef, vergi  kanunlarına göre kendisine vergi borcu terettübeden gerçek veya tüzel kişi, vergi sorumlusu ise, verginin ödenmesi bakımından alacaklı vergi dairesine karşı muhatap olan kişi olarak tanımlanmış olup, Kanun'un müteakip maddelerinde geçen "mükellef" tabirinin vergi sorumlularına da şamil olduğu düzenlenmiştir. Kanun'un "Kanuni temsilcilerin ödevi" başlıklı 10. maddesinin birinci fıkrasında, tüzel kişilerle küçüklerin ve kısıtlıların, vakıflar ve cemaatler gibi tüzel kişiliği olmayan teşekküllerin mükellef veya vergi sorumlusu olmaları halinde bunlara düşen ödevlerin kanuni temsilcileri, tüzel kişiliği olmayan teşekkülleri idare edenler ve varsa bunların temsilcileri tarafından yerine getirileceği belirtilmiş; ikinci fıkrasında yukarıda yazılı olanların bu ödevleri yerine getirmemeleri yüzünden mükelleflerin veya vergi sorumlularının varlığından tamamen ve kısmen alınamayan vergi ve buna bağlı alacakların kanuni ödevleri yerine getirmeyenlerin varlıklarından alınacağı ifade edilmiştir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
	Türk Vergi Sisteminde, vergi ve benzeri mali yükümlülüklerin tarh ve tahakkuk usulleri 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nda, tahsil usulleri ise 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'da düzenlenmiştir. Bir kamu alacağının tahsil edilebilmesi için öncelikle 213 sayılı Kanun'a göre verginin tarh ve tahakkukuna ilişkin kuralların, daha sonra 6183 sayılı Kanun'a göre tahsil usullerinin izlenmiş olması zorunludur.
Kamu alacakları yönünden kanuni temsilcilerin sorumluluğunun koşullarını düzenleyen 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 10. maddesinde kanuni temsilcilerin, asıl borçluya düşen vergilendirmeyle ilgili ödevleri yerine getirmemeleri yüzünden mükelleflerin veya vergi sorumlularının varlığından tamamen veya kısmen alınamayan vergi ve buna bağlı alacakların, kanuni ödevleri yerine getirmeyenlerin varlıklarından alınacağı kurala bağlanmıştır.
Bu bağlamda asıl borçluya ait vergilendirme ilişkisinden doğan kamu alacakları yönünden kanuni temsilcinin takip edilebilmesi için öncelikle asıl borçlu adına usulüne uygun olarak tahakkuk etmiş bir vergi borcunun bulunması, asıl borçlu tarafından bu borcun vadesinde ödenmemesi ve tüm takip yolları tüketilmesine rağmen söz konusu borcun asıl borçludan tahsil edilememesi veya tahsil edilemeyeceğinin anlaşılması gerekmektedir.
Öte yandan, 6183 sayılı Kanun'un 3. maddesine göre asıl borçluya ait kamu borcu nedeniyle sorumluluğu olan kanuni temsilcilerin kamu alacaklısı idareye karşı "kamu borçlusu" sıfatını haiz olduğu açıktır. 
Ancak, 6183 sayılı Kanun'un 9. maddesinde yer alan teminat isteme, 17. maddesinde yer alan ihtiyati tahakkuk ve 13. maddenin (1) numaralı bendi kapsamında teminat istenmesini mucip hallerin varlığı halinde tatbik edileceği belirtilen ihtiyati haciz işlemleri kamu alacağının cebren tahsil ve takip işlemleri olmayıp, icrai muamelelere başlamadan önce amme alacağının tahsilinin tehlikeye girmemesi için uygulanan korumaya yönelik işlemlerdir. Bu işlemler korumaya yönelik olduğundan, bunların asıl muhatabı verginin mükellefi veya sorumlusudur.
 Bu durumda, verginin mükellefi veya sorumlusu olmayan kanuni temsilciden 6183 sayılı Kanun'un 9. maddesi uyarınca teminat istenilmesi, yine kanuni temsilci hakkında Kanun'un 13. maddesinin (1) numaralı bendi uyarınca ihtiyati haciz ve 17. maddesi uyarınca ihtiyati tahakkuk işlemlerinin uygulanması mümkün bulunmadığından, davacı hakkında tesis edilen işlemlerde hukuka uygunluk görülmemiştir.
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1- Davacının temyiz isteminin KABULÜNE,
2- … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı ısrar kararının BOZULMASINA,
3- Yeniden verilecek kararda karşılanacağından, yargılama giderleri hakkında hüküm kurulmasına gerek bulunmadığına,
14/02/2024 tarihinde oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi.
X - KARŞI OY:

KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1- Davacının temyiz isteminin KABULÜNE,
2- … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı ısrar kararının BOZULMASINA,
3- Yeniden verilecek kararda karşılanacağından, yargılama giderleri hakkında hüküm kurulmasına gerek bulunmadığına,
14/02/2024 tarihinde oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi.
X - KARŞI OY:
 Temyiz isteminin ısrar hükmü yönünden reddi ile diğer yönlerden temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Danıştay Dokuzuncu Dairesine gönderilmesi gerektiği oyu ile karara katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2022/236, Karar No: 2024/76, Tarih: 14.02.2024

"İçtihat Metni"
                       T.C.
	D A N I Ş T A Y
VERGİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2022/236
Karar	No : 2024/76
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: … Üniversitesi 
VEKİLİ : Av. …
KARŞI TARAF (DAVALI)	: … Vergi Dairesi Başkanlığı - …
	 (… Vergi Dairesi Müdürlüğü)
VEKİLİ : Av. …
 
İSTEMİN	KONUSU : ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı ısrar kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ :
	Dava konusu istem: Davacı tarafından, üniversite kaynaklarının off-shore banka şubesi hesaplarında nemalandırılması nedeniyle üniversite bünyesinde oluştuğu kabul edilen iktisadi işletme adına 2009 ila 2011 hesap dönemlerine ilişkin olarak kurumlar vergisi mükellefiyeti tesis ettirilmesi gerektiği yolundaki vergi tekniği raporuna istinaden tesis edilen vergi mükellefiyetinin iptali istemiyle dava açılmıştır.
	... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararı:
	Kamu kurum ve kuruluşlarına tanınan her türlü mali kolaylıklarla desteklenen kamu kurumu niteliğindeki devlet üniversitelerinden bir farkı bulunmayan vakıf üniversiteleri, kuruluş amaçlarına uygun olarak gerçekleştirdikleri faaliyetleri nedeniyle Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 4. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (a) işaretli bendi uyarınca kurumlar vergisinden muaftır.
	Uyuşmazlıkta, vakıf üniversitesi olan davacının bilimi, fenni öğretmek, yaymak, geliştirmek amacıyla gerçekleştirdiği kültür ve eğitim faaliyetlerinin kurumlar vergisinden muaf olduğu tartışmasızdır. Bununla birlikte 2009, 2010 ve 2011 yıllarında süreklilik arz edecek şekilde eğitim-öğretim faaliyetleriyle ilgisi bulunmayan, üniversite kaynaklarının off-shore banka şubeleri hesaplarında nemalandırılması faaliyetinin, amacı, hacmi ve ticari organizasyona dayalı olması hususları dikkate alındığında, Kurumlar Vergisi Kanunu'nun yukarıda anılan hükmü uyarınca söz konusu muafiyet kapsamında değerlendirilmesi mümkün değildir.
	Bu durumda, davacı üniversite varlıklarının Türkiye'de kurulu bankaların kıyı ötesi şubeleri nezdinde nemalandırılması suretiyle gerçekleştirilen faaliyet nedeniyle üniversite bünyesinde iktisadi işletme oluştuğu anlaşıldığından, dava konusu işlemde hukuka aykırılık görülmemiştir.
	Vergi Mahkemesi bu gerekçeyle davayı reddetmiştir.
	Davacının temyiz istemini inceleyen Danıştay Üçüncü Dairesinin 01/10/2019 tarih ve E:2016/7224, K:2019/5223 sayılı kararı:
	Davacı üniversitenin, rektörlük, idari ve mali işler başkanlığı, genel sekreterlik gibi unsurlarının eğitim-öğretim faaliyetinin devamı için gerekli olduğu, bankalardan elde edilen faiz gelirlerinin menkul sermaye iradı niteliğinde olduğu ve vergilendirilmesinin ticari faaliyet kapsamında değerlendirilemeyeceği, kesinti yoluyla vergilendirilmemiş olmasının da bu durumu değiştirmeyeceği sonucuna varılmıştır.

Davacı üniversitenin, rektörlük, idari ve mali işler başkanlığı, genel sekreterlik gibi unsurlarının eğitim-öğretim faaliyetinin devamı için gerekli olduğu, bankalardan elde edilen faiz gelirlerinin menkul sermaye iradı niteliğinde olduğu ve vergilendirilmesinin ticari faaliyet kapsamında değerlendirilemeyeceği, kesinti yoluyla vergilendirilmemiş olmasının da bu durumu değiştirmeyeceği sonucuna varılmıştır.
	Diğer taraftan, 5520 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesinde yer alan hükmün, dernek ve vakıfların elde ettiği gelirleri düzenlediği, yorum yoluyla dernek ve vakıflara ait iktisadi işletmelerin bu kapsama alınamayacağı ve kesinti yoluyla vergilendirilmemiş olan kazançların iktisadi işletme oluşturduğu şeklindeki kabulün kıyas ve yorum yoluyla vergilendirme yapılamayacağı ilkesine de uygun düşmediği açıktır.
	Tüm bu hususlar dikkate alındığında faiz gelirleri nedeniyle üniversite bünyesinde iktisadi işletme olduğu varsayımıyla tesis edilen mükellefiyet işleminde ve mezkûr gerekçeyle verilen Mahkeme kararında hukuka uygunluk görülmemiştir.
	Daire bu gerekçeyle kararı bozmuş; davalının karar düzeltme istemini de reddetmiştir.
	... Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı ısrar kararı:
	Vergi Mahkemesi aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle ilk kararında ısrar etmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Kişi ya da kurumların sahip oldukları nakit varlıkları finans piyasalarında değerlendirmelerinin, bu varlıkların zamana bağlı değer kaybını önlemek amacıyla gerçekleştirildiği, ticari bir nitelik arz etmediği, Kurumlar Vergisi Kanunu uygulaması açısından kamu tüzel kişiliğini haiz vakıf üniversitesi bünyesinde iktisadi işletme oluşabilmesi için tedavül ekonomisine dahil olan bir mal veya hizmet üretiliyor olması gerektiği, tek başına faiz geliri elde edilmesinin iktisadi işletmenin varlığına işaret etmeyeceği belirtilerek aksi yöndeki gerekçeyle verilen ısrar kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.   
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Cevap verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NİN DÜŞÜNCESİ: Temyizen incelenen ısrar kararının, Danıştay Üçüncü Dairesinin kararında yer alan hukuksal nedenler ve gerekçe uyarınca bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME :
Danıştay Üçüncü Dairesinin yukarıda yer verilen kararının dayandığı aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle ısrar kararının bozulması gerekmektedir.
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1- Davacının temyiz isteminin KABULÜNE,
2- ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:…  sayılı ısrar kararının BOZULMASINA,
3- Yeniden verilecek kararda karşılanacağından, yargılama giderleri hakkında hüküm kurulmasına gerek bulunmadığına,

HUKUKİ DEĞERLENDİRME :
Danıştay Üçüncü Dairesinin yukarıda yer verilen kararının dayandığı aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle ısrar kararının bozulması gerekmektedir.
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1- Davacının temyiz isteminin KABULÜNE,
2- ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:…  sayılı ısrar kararının BOZULMASINA,
3- Yeniden verilecek kararda karşılanacağından, yargılama giderleri hakkında hüküm kurulmasına gerek bulunmadığına,
2577 sayılı Kanun'un (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin (1) numaralı fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/02/2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/293, Karar No: 2024/963, Tarih: 14.02.2024

"İçtihat Metni"
T.C.
D A N I Ş T A Y
DÖRDÜNCÜ DAİRE
Esas	No : 2024/293
Karar    No : 2024/963
DAVACI                                       : ... Odası	  
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALILAR                                 : 1- ... Bakanlığı 
VEKİLİ	: Av. ...
	 2- ... Genel Müdürlüğü 
 VEKİLİ	: Av. ...
DAVANIN KONUSU	: 06/10/2020 tarih ve 31266 (mükerrer) sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Türkiye Köprü Deprem Yönetmeliğinin Ek-1inde yer alan "Deprem Etkisi Altında Karayolu ve Demiryolu Köprü ve Viyadükleri Tasarımı İçin Esaslar"ın 1. bölümünün 3. maddesinin 1. fıkrasının 2. bendinin iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI	: İnşaat mühendislerince sunulacak hizmetin niteliğini, eğitim koşullarını belirleme, meslek mensuplarını bilgilendirme, mesleki deneyim gibi hususları değerlendirme yetki ve görevinin  Anayasanın 135.maddesi ve  6235 sayılı Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği Kanunu uyarınca İnşaat Mühendisleri Odasında olduğu, davalı idarenin bu konuda düzenleme yetkisi bulunmadığından dava konusu düzenlemenin hukuka aykırı olduğu, ayrıca, Yönetmelikte ve dayanağı Kanunda düzenlenmediği halde iptali istenilen düzenlemede hizmetin yürütülmesine ilişkin usul ve esasları belirlemek üzere Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığına yetki verilmesinin bu hususların tebliğ ile düzenleneceği anlamına geldiği, bu hususların tebliğ ile düzenlenecek olmasının ise hukuka aykırı olduğu ileri sürülmüştür.
DAVALI İDARELERİN SAVUNMALARI	:
	1- Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı tarafından; öncelikle, usule ilişkin olarak, davacının dava açma ehliyetinin bulunmadığı savunulmuştur.

DAVALI İDARELERİN SAVUNMALARI	:
	1- Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı tarafından; öncelikle, usule ilişkin olarak, davacının dava açma ehliyetinin bulunmadığı savunulmuştur.	
 	Esasa yönelik olarak ise; 18/08/2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Ulusal Deprem ve Strateji Eylem Planı (UDSEP-2023) kapsamında “ulaşım ve dağıtım tesisleri için deprem yönetmelikleri hazırlanması görevi”nin  kendilerine verildiği, bu görev doğrultusunda Karayolları Genel Müdürlüğü koordinasyonunda yürütülen  çalışmalar sonucunda hazırlanan nihai rapora esas olacak taslak raporun davacı oda da dahil olmak üzere  tüm kurum ve kuruluşlara gönderilerek çalıştay düzenlendiği, çalıştay sonrası gönderilen görüşler doğrultusunda Yönetmeliğin revize edildiği, çalıştaya katılmayan kuruluşların görüşleri de istenilerek gelen görüşler doğrultusnda Yönetmeliğe son şekli verilip Cumhurbaşkanlığına gönderildiği, sonrasında Resmi Gazetede yayımlandığı, yapıların depreme dayanklı olarak yapılması ve projelendirilmesine ilişkin yetki ve sorumluluğun Bakanlıkta olduğu , deprem hesabının ise projelendirme aşamasının en temel unsuru, kriteri ve parçası olduğu, bu kapsamda deprem hesap raporunu hazırlayacak kişilerin niteliğini belirlemek, hesap raporunu, ve projeyi onaylayacak olan Bakanlık tarafından değerlendirilmesinin olağan bir süreç olduğu, çünkü her proje ve yapım ihalesinde seçilecek uzman personelin kriterlerinin ilgili kurum tarafından belirlenildiği, bu doğrultuda hazırlanacak tebliğde, inşaat mühendislerinin mesleki eğitim sürecinin değil deprem raporunu hazırlayacak inşaat mühendislerinin yeterliliklerini belirleyecek kriterlerin bulunacağı savunulmuştur.
	2-Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından, Öncelikle usule ilişkin olarak, davanın süresinde açılmadığı ve davacının dava açma ehliyetinin bulunmadığı savunulmuş, esasa yönelik olarak ise; düzenlemelerde belirtilen hususların görev ve yetki alanları kapsamında olduğu, bu sebeple yetkili idare tarafından düzenleme yapıldığı, düzenlemelerin usule ve dayanağı yasaya uygun olduğu savunulmuştur.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Dairemiz kararında belirtilen gerekçe doğrultusunda davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Dava, 06/10/2020 tarih ve 31266 (mükerrer) sayılı Resmi Gazetede yayımlanan " Türkiye Köprü Deprem Yönetmeliği"nin Ek-1 inde yer alan "Deprem Etkisi altında Karayolu ve Demiryolu Köprü ve Viyadükleri Tasarımı İçin Esaslar"ın "Genel Hükümler" başlıklı 1. bölümünün, "Özel Konularda Tasarım Gözetimi ve Kontrolü" başlıklı 1.3. maddesinin, tanım başlıklı 1.3.1 bendinin, 1.3.1.2 alt bendinde getirilen düzenlemenin iptali istemiyle açılmıştır.

DANIŞTAY SAVCISI	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Dava, 06/10/2020 tarih ve 31266 (mükerrer) sayılı Resmi Gazetede yayımlanan " Türkiye Köprü Deprem Yönetmeliği"nin Ek-1 inde yer alan "Deprem Etkisi altında Karayolu ve Demiryolu Köprü ve Viyadükleri Tasarımı İçin Esaslar"ın "Genel Hükümler" başlıklı 1. bölümünün, "Özel Konularda Tasarım Gözetimi ve Kontrolü" başlıklı 1.3. maddesinin, tanım başlıklı 1.3.1 bendinin, 1.3.1.2 alt bendinde getirilen düzenlemenin iptali istemiyle açılmıştır.
	 06/10/2020 tarih ve 31266 (mükerrer) sayılı Resmi Gazetede yayımlanan " Türkiye Köprü Deprem Yönetmeliği"nin 1.maddesinde  bu Yönetmeliğin amacının, yeniden yapılacak karayolu  ve demiryolu köprülerinin deprem etkisi altında tasarımı ile mevcut köprülerin deprem etkisi altındaki performanslarının değerlendirilmesi ve güçlendirme tasarımı için gerekli kuralları ve minimum koşulları belirlemek olduğu , 2.maddesinde (1) Bu Yönetmeliğin 15/5/1959 tarihli ve 7269 sayılı Umumi Hayata Müessir Afetler Dolayısiyle Alınacak Tedbirlerle Yapılacak Yardımlara Dair Kanun, 10/7/2018 tarihli ve 30474 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 474 üncü maddesi ile 15/7/2018 tarihli ve 30479 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 4 sayılı Bakanlıklara Bağlı, İlgili, İlişkili Kurum ve Kuruluşlar ile Diğer Kurum ve Kuruluşların Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 211 inci maddesine dayanılarak hazırlandığı, 5.maddesinde bu Yönetmelik hükümlerini Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığının yürüteceği kurala bağlanmıştır.
	06/10/2020 tarih ve 31266 (mükerrer) sayılı Resmi Gazetede yayımlanan " Türkiye Köprü Deprem Yönetmeliği"nin Ek-1 inde yer alan "Deprem Etkisi altında Karayolu ve Demiryolu Köprü ve Viyadükleri Tasarımı İçin Esaslar"ın "Genel Hükümler" başlıklı 1. bölümünün, "Özel Konularda Tasarım Gözetimi ve Kontrolü" başlıklı 1.3. maddesinin, tanım başlıklı 1.3.1 bendinin, 1.3.1.2 alt bendinde ;Bu tür hizmetleri getireceklerin eğitim koşulları ,mesleki yeterlilik ve deneyim konuları ile bunların belgelendirilmesi ,hizmetin yürütülmesine ilişkin usul ve esaslar ile uygulamanın başlangıç tarihinin Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı tarafından belirleneceği öngörülmüştür.
	Davacı tarafından dava konusu düzenleme ile tasarım  gözetim ve kotrolü hizmetini yerine getirecek olan inşaat mühendislerinin ,eğitim koşulları ,mesleki yeterlilik ve deneyim konuları ,belgelendirilmesi ile hizmetin yürütülmesine ilişkin esasların  Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı tarafından yayınlanacak tebliğ ile düzenlenmesinin öngörülmesinin yasal dayanağının bulunmadığı ,kanunla verilmiş bir yetki ve görev olmadan düzenleyici işlemlerin objektif, somut kriterler getirmesi ilkesine aykırı olarak hizmeti yerine getireceklere ilişkin usul ve esaslar Yönetmelikle dahi düzenlenmeyerek Yönetmelik dışında alt bir düzenlemeye bırakılmasının hukuka aykırı olduğu iddialarıyla bakılmakta olan dava açılmıştır.