muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2021/101, Karar No: 2024/2138, Tarih: 14.05.2024

17/11/2020 tarih ve 31307 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Perakende Satış Tarifesinin Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ'in "Tanımlar" başlıklı 4. maddesinde, "Bu Tebliğde geçen; (...) ö) Genel kalite indikatörü: Görevli tedarik şirketinin performansına ilişkin olarak belirlenen ve kalite faktörü haricinde uygulanacak olan performans teşvikine esas değişkeni, (...), y) Net kâr marjı oranı (NKMO): Perakende satış fiyatının belirlenmesinde kullanılan net kâr marjı oranını, z) Net satış hasılatı: Düzenlenen tarifeler kapsamında toplam satış hasılatından Elektrik ve Havagazı Tüketim Vergisi, organize toptan elektrik piyasalarında yapılan enerji satışları, dengeden sorumlu grup içi satışları, alınan destekleme tutarlarının düşülmesi suretiyle yeniden hesaplanan tutarı, (..) ss) Yönetim ve destek hizmet alım giderleri: Aynı holding ya da şirketler topluluğu bünyesindeki kişilerden alınan denetim, danışmanlık, tercüme, hukuk, müşavirlik, insan kaynakları, muhasebe, finans, kurumsal yönetim ve organizasyon gibi hizmetler karşılığında tahakkuk eden giderleri, (...) ifade eder"; "Perakende satış fiyatının kapsamı ve unsurları" başlıklı 5. maddesinin 2. fırkasında, "Perakende satış fiyatı, öngörülen enerji tedarik maliyeti ve öngörülen satış miktarı unsurlarından hareketle hesaplanır. Enerji tedarik maliyeti; enerji maliyeti, net kâr marjı ve perakende satış gelir tavanını da içeren diğer giderler kalemlerinden oluşur."; "Düzenlemeye esas işletme giderinin unsurları" başlıklı 9. maddesinde, " (...) (4) Kontrol edilemeyen işletme giderleri, tutarı görevli tedarik şirketi tarafından kontrol edilemeyen ve perakende satış faaliyeti kapsamında oluşan işletme giderleridir. Aşağıdaki işletme giderlerinden düzenlemeye tabi tarifeler üzerinden enerji alan tüketicilerle ilgili olanlar bu kapsamda değerlendirilir: (...) ç) Hesaplamalara esas uç değerlerden arındırılmış ülke tahsilat riski ortalamasının %1’i aşmaması ve bu oranın aşılması halinde aşan kısmın gelir ve tarife hesaplamalarında dikkate alınmaması kaydıyla, görevli tedarik şirketinin tahsilat riski ile ülke tahsilat riskinin ortalamasının ilgili şirketin net satış hasılatı ile çarpılması suretiyle bulunan tutar. (...) (6) Şirketin tahsilat riski tutarının net kâr marjı tutarını aşan kısmının dördüncü fıkranın (ç) bendi ile hesaplanan tutarı aşması halinde aşan kısım da kontrol edilemeyen işletme gideri olarak dikkate alınır."; "Net kâr marjı oranı" başlıklı 21. maddesinde, "Tarife uygulama dönemine ilişkin NKMO, görevli tedarik şirketinin faaliyetini sürdürebilmesi kapsamında yurt içi ve/veya yurt dışında faaliyet gösteren elektrik tedarik şirketlerinin net kâr marjları, finansal sürdürülebilirlik, elektrik tedarik ve satışı kapsamında geçen süre ve yıllık satış devir hızı gibi unsurlar dikkate alınarak belirlenir. NKMO’nun hesaplanmasında kullanılan değişkenlere ilişkin varsayımlar Kurul tarafından belirlenir." kurallarına yer verilmiştir.
	HUKUKİ DEĞERLENDİRME

HUKUKİ DEĞERLENDİRME
	Düzenleyici kurumlar, ilgili bulundukları piyasada düzenleme ve denetleme görevi üstlenmekte olup, bu kuruluşların temel işlevi, toplumsal ve ekonomik hayatın temel hak ve özgürlükler ile yakından ilişkili alanlarındaki kamusal ve özel kesim etkinliklerini, birtakım kurallar koyarak düzenlemek, konulan kurallara uyulup uyulmadığını izlemek ve denetlemektir.  
	Sözlük anlamı ile "düzenli hâle koymak, düzen vermek, tanzim ve tertip etmek" olarak tanımlanan "düzenleme", kamu hukukunda kural koyma ile eş anlamlıdır. Kural ise; sürekli, soyut, nesnel, genel (kişilik dışı) durumları belirleyen ve gösteren norm olarak tanımlanmaktadır. (ÖZAY İl Han, Günışığında Yönetim, İstanbul, 2017, s. 426). 
	İdarelerin düzenleme yapma yetkisine sahip olduğu alanlarda, bu alanları düzenleyici işlemler ile objektif bir şekilde düzenlemesi gerekmektedir. İdarelerin, işlem tesis ederken kendilerine Anayasa ve yasalarla çizilen çerçeve içinde takdir yetkilerini kullanmaları ve bu yetkilerini kullanırken kamu hizmetinin gereklerini ve  kamu yararını göz önünde bulundurmaları gerektiği açıktır. İdarelerin düzenleme yetkisinin, yasalarla getirilen hükümleri aşacak bir şekilde kullanılamayacağı idare hukukunun en temel ilkelerindendir.
	Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu, elektriğin yeterli, kaliteli, sürekli, düşük maliyetli ve çevreyle uyumlu bir şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için, rekabet ortamında özel hukuk hükümlerine göre faaliyet gösteren, mali açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasasının oluşturulması ve bu piyasada bağımsız bir düzenleme ve denetimin yapılmasının sağlanmasıyla görevli ve yetkili olup, bu kapsamda fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten, piyasa ihtiyaçlarını dikkate alarak serbest olmayan tüketicilere yapılan elektrik satışında uygulanacak fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten ve bu fiyatlarda enflasyon nedeniyle ihtiyaç duyulacak ayarlamalara ilişkin formülleri uygulamaktan ve bunların denetlenmesinden ve piyasada bu Kanun'a uygun şekilde davranılmasını sağlamaktan sorumludur.
	Gerek 6446 sayılı Kanun gerekse 4628 sayılı Kanun ile, elektriğin kaliteli, sürekli, ucuz, rekabete dayalı esaslar çerçevesinde çevreye zarar vermeyecek şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için, mali açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik piyasasının oluşturulması ve bu piyasada bağımsız bir düzenleme ve denetimin sağlanması hedeflenmiştir. Davalı idare tarafından belirtilen hedeflerin sağlanması amacıyla, elektrik piyasasının denetlenip düzenlenmesine yönelik olarak 4628 sayılı Kanun ile kendisine tanınan alan ve sınırlar dahilinde düzenlemeler yapabileceği açıktır.

6446 sayılı Kanun'un 5. maddesinde, Kurum'un tarifesi düzenlemeye tabi tüzel kişilerin fiyatlandırma esasları ile hizmet maliyetlerinin yansıtılmasına dair kuralların belirlenmesi amacıyla yönetmelik çıkarma yetkisini haiz olduğu belirtilmiş, Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği'nin 10. maddesinde ise perakende satış tarifesinin uygulanmasına ilişkin usul ve esasların Kurul tarafından belirlenmesi öngörülmüştür.
	Dosyanın incelenmesinden, tarifesi düzenlemeye tabi dağıtım ve görevli tedarik şirketlerinin tarifelerinin dönemler itibarıyla davalı idare tarafından onaylandığı ve uygulandığı,   üçüncü dönem olarak kabul edilen 2016-2020 yılları uygulama döneminin sona erecek olması nedeniyle 25/07/2019 tarih ve 8750 sayılı Kurul kararı ile 2021-2025 yıllarını kapsayan dönemin dördüncü uygulama dönemi olarak kabul edildiği, yeni tarife dönemine ilişkin olarak yapılan hazırlık çalışmaları neticesinde Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği'nin (Yönetmelik) hazırlandığı  ve 19/06/2020 tarih ve 31160 sayılı Resmi Gazete'de yayımlandığı, Perakende Satış Tarifesinin Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ'in (Tebliğ) ise 17/11/2020 tarih ve 31307 sayılı Resmi Gazete'de yayımlandığı, her iki düzenlemenin de 01/01/2021 tarihinde yürürlüğe girdiği anlaşılmaktadır.
	17/11/2020 tarih ve 31307 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Perakende Satış Tarifesinin Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ'in 4. maddesinin 1. fıkrasının (ö) bendinin  incelenmesi: 
	Tebliğ'in 4. maddesinin 1. fıkrasının (ö) bendinde, görevli tedarik şirketlerine uygulanacak performans teşviğine ilişkin genel kalite indikatörünün tanımlaması yapılmıştır.  
	Davacı tarafından tarife hesaplamalarında halihazırda kalite faktörü adı altında bir çarpan bulunmakta iken hesaplamaya genel kalite indikatörü adı altında ikinci ve mükerrer bir çarpanın dahil edildiği ve bu suretle dağıtım şirketlerine haksız kazanç sağlandığı iddia edilmiştir. 
	Genel kalite indikatörü ve kalite faktörü davalı idarece belirlenen kriterler çerçevesinde belirli koşulların sağlanması halinde, görevli tedarik şirketlerinin ek gelir elde etmesine imkan tanıyan teşvik mekanizması niteliğinde uygulamalar olup, her iki uygulamaya ilişkin kriterler Kurul kararı ile belirlenmektedir. Genel kalite indikatörü şirketlerin birim işletme giderini düşürücü etki yaratan genel performans kriteri olarak kullanılmakta, kalite faktörü ise enerjinin özellikle teknik kalitesi ve tedariğine ilişkin daha özel bir ölçüt olarak kullanılmaktadır.
	Dördüncü tarife döneminde uygulanacak kalite faktörü oranının tespitinde görevli tedarik şirketlerinin şikayet göstergesi ile çağrı merkezi göstergelerinin kriter olarak dikkate alınması öngörülmüş, şirketlerin halka arz yoluyla halka açık ortaklık haline gelme durumu ise genel kalite indikatörü olarak belirlenmiştir.

Dördüncü tarife döneminde uygulanacak kalite faktörü oranının tespitinde görevli tedarik şirketlerinin şikayet göstergesi ile çağrı merkezi göstergelerinin kriter olarak dikkate alınması öngörülmüş, şirketlerin halka arz yoluyla halka açık ortaklık haline gelme durumu ise genel kalite indikatörü olarak belirlenmiştir.
	Bu itibarla, her ne kadar davacı tarafından tarife hesaplamalarında halihazırda kalite faktörü adı altında bir çarpan bulunmakta iken hesaplamaya genel kalite indikatörü adı altında ikinci ve mükerrer bir çarpanın dahil edildiği ve bu suretle dağıtım şirketlerine haksız kazanç sağlandığı iddia edilmekte ise de, kalite faktörü ile genel kalite indikatörünün birbirinden farklı kavramlar olduğu, söz konusu performans kriterlerinin uygulanma amaçları ile uygulanmalarında dikkate alınacak krtierlerin de farklı olduğu, genel kalite indikatörü ile şirketlerin genel nitelikteki bir performans kriteri üzerinden değerlendirilmesi amaçlanırken, kalite faktörü ile daha özel bir ölçüt olan enerji tedariği hizmetinin teknik kalitesine ilişkin değerlendirme yapılmasının amaçlandığı, bu bakımdan davacının iddiasının yerinde olmadığı, elektriğin kaliteli ve sürekli bir şekilde sunulması adına ilgili lisans sahiplerinin teşvik içeren uygulamalara tabi tutulabildiği, bu nitelikteki bir uygulama olan genel kalite indikatörü ile şirketlerin kaliteli ve verimli bir şekilde piyasa performansı göstermesi, buna bağlı olarak da kendileri için öngörülen teşvikten faydalanmaları ve sunulan hizmet kalitesi ile birim maliyetinde zaman içerisinde gerçekleşen düşüşün tüketicilere olumlu anlamda yansıtılmasının amaçlandığı anlaşıldığından, üst hukuk normları ile verilen yetki kapsamında tesis edilen Tebliğ'in 4. maddesinin 1. fıkrasının (ö) bendinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
	Tebliğ'in  4. maddesinin 1. fıkrasının (ss) bendinin incelenmesi: 
	Tebliğ'in 4. maddesinin 1. fıkrasının (ss) bendinde, görevli tedarik şirketlerinin yönetim ve destek hizmet alım giderlerinin tanımı yapılmıştır.  	
	Görevli tedarik şirketlerinin faaliyetlerini sürdürürken yapmış oldukları yönetim ve destek hizmet alım giderleri; aynı holding ya da şirketler topluluğunun dışında bir kaynaktan da yapılabileceği gibi bunların dışında bir kaynaktan da yapılabilmekte olup mevzuatta buna ilişkin bir sınırlama bulunmamaktadır. 
	Diğer yandan görevli tedarik şirketlerinin giderleri, giderin türüne göre analize tabi tutulup normalize edilmekte, maliyet kalemlerindeki makul olmayan artışlar tüketicilere uygulanacak tarifede dikkate alınmamaktadır.

Diğer yandan görevli tedarik şirketlerinin giderleri, giderin türüne göre analize tabi tutulup normalize edilmekte, maliyet kalemlerindeki makul olmayan artışlar tüketicilere uygulanacak tarifede dikkate alınmamaktadır.
	Bu itibarla, dava konusu Tebliğ düzenlemesi ile aynı holding ya da şirketler topluluğu bünyesindeki kişilerden alınan hizmetler karşılığında tahakkuk eden yönetim ve destek hizmet alım giderlerinin bunların dışında bir kaynaktan alınan hizmet karşılığında sarf olunan giderlerden ayrıştırılmasının, buna bağlı olarak tüm şirketlerin aynı tanımlama kapsamında yapmış olduğu aynı türdeki giderlerin diğer kaynaklardan alınan hizmetlerden doğan giderlerden ayrı bir hesap planında izlenerek kendi içerisinde doğru şekilde analiz edilebilmesinin amaçlandığı anlaşıldığından, üst hukuk normları ile verilen yetki kapsamında tesis edilen dava konusu Tebliğ'in 4. maddesinin 1. fıkrasının (ss) bendinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
	Tebliğ'in 4. maddesinin 1. fıkrasının (y) ve (z) bentleri ile 21. maddesinin incelenmesi: 
	Tebliğ'in ilgili hükümlerinin incelenmesinden, net kar marjı oranının (NKMO) perakende satış fiyatının belirlenmesinde kullanılan unsurlardan biri olduğu ve görevli tedarik şirketlerinin faaliyetini sürdürebilmesi amacıyla uygulandığı, anılan oranın yurt içi ve/veya yurt dışında faaliyet gösteren elektrik tedarik şirketlerinin net kâr marjları, finansal sürdürülebilirlik, elektrik tedarik ve satışı kapsamında geçen süre ve yıllık satış devir hızı gibi unsurlar dikkate alınarak Kurul tarafından belirlenmesinin öngörüldüğü, net satış hasılatının ise toplam satış hasılatından vergiler, destekleme tutarları, organize piyasalarda yapılan satışlar ile grup içi satışların çıkarılması suretiyle hesaplanan tutarı ifade ettiği anlaşılmaktadır.
Dosyanın incelenmesinden, dava konusu Tebliğ'de bir önceki uygulama dönemi olan üçüncü uygulama döneminden farklı olarak görevli tedarik şirketlerinin enerji alışlarında uygulanmak üzere Brüt Kar Marjı Tavanı (BKMT) yerine NKMO uygulanması yönünde düzenleme yapıldığı, uygulanacak oranın ise Kurul tarafından belirlenmesinin öngörüldüğü, bu kapsamda konuyla ilgili olarak yapılan çalışmalar neticesinde 2021-2025 yılları arasında geçerli olacak NKMO'nun %2,38 olarak belirlenmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.
Davacı tarafından esas itibarıyla görevli tedarik şirketleri için daha önceki üç uygulama döneminde de brüt olarak uygulanan kar marjı oranının herhangi bir gerekçe olmaksızın net olarak uygulanmasına karar verildiği iddia edilmektedir.

Davacı tarafından esas itibarıyla görevli tedarik şirketleri için daha önceki üç uygulama döneminde de brüt olarak uygulanan kar marjı oranının herhangi bir gerekçe olmaksızın net olarak uygulanmasına karar verildiği iddia edilmektedir. 
Dosyanın incelenmesinden, brüt kar marjının şirketin satılan mal maliyeti dışında üstlendiği diğer maliyet ve risk oranınından oluştuğu, net kâr marjının ise şirketin sermaye maliyeti ve piyasa riski gibi, şirketin işletme ve finans maliyetleri dışında taşıdığı diğer olası maliyet ve kar oranını oluşturduğu, Üçüncü Uygulama Döneminde brüt kar marjı oranının %2,38 olarak uygulandığı, bu oranın net kar marjı (%2,19) ile finansman maliyetine (%0,19) ilişkin iki farklı bileşenden oluştuğu, Üçüncü Uygulama Döneminde uygulanan kar marjının brüt olarak uygulanmasının temel sebebinin tahsilat riski ve sektör bazında şirketlerin karşılaştığı birtakım finansman kaynaklı maliyetler olduğu, söz konusu maliyetlerin giderilmesi amacıyla BKMT içerisinde finansman maliyeti olarak bir marj bulunmasına karşın Üçüncü Uygulama Dönemi içerisinde olası finansman maliyetlerinin büyük kısmının halihazırda dikkate alındığı ve diğer operasyonel maliyetlerin ise şirket gelir gereksinimi çalışmalarında dikkate alındığı hususları göz önünde bulundurularak geçmiş uygulama dönemlerinden farklı olarak ilave bir finansman maliyeti oranı belirlemeye gerek duyulmaması nedeniyle NKMO uygulanmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.
	Davalı idarenin yerine getirdiği regülasyon işlevi göz önüne alındığında, farklı uygulama yıllarında, gelişen piyasa koşulları ve uygulama tecrübeleri neticesinde lisans sahibi tüzel kişilerin düzenlemeye tabi faaliyetlerinin tarifeye yansıtılmasına ilişkin fiyatlandırma esaslarında farklı metodolojiler belirleyebileceği açıktır.
	Bu itibarla, dava konusu Tebliğ hükümleri ile görevli tedarik şirketinin faaliyetini sürdürebilmesi için makul bir getiri elde etmesi amacı kapsamında ilgili uygulama döneminde net kar marjı oranı uygulanmasının öngörüldüğü ve bu oranın hangi kriterler kullanılarak berlirleneceğinin hüküm altına alındığı, net satış hasılatı tanımının ise önceki Tebliğ ile aynı olduğu ve herhangi bir değişiklik yapılmadığı anlaşıldığından, üst hukuk normları ile verilen yetki kapsamında tesis edilen dava konusu Tebliğ'in 4. maddesinin 1. fıkrasının (y) ve (z) bentleri ile 21. maddesinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
	Tebliğ'in 9. maddesinin 4. fıkrasının (ç) bendi ile aynı maddenin 6. fıkrasının incelenmesi:

Tebliğ'in 9. maddesinin 4. fıkrasının (ç) bendi ile aynı maddenin 6. fıkrasının incelenmesi: 
	Tebliğ'in belirtilen hükümleri ile tahsilat riskinin belirlenen oranı aşmaması kaydıyla görevli tedarik şirketinin tahsilat riski ile ülke tahsilat riskinin ortalamasının ilgili şirketin net satış hasılatı ile çarpılması suretiyle bulunan tutarın kontrol edilemeyen işletme gideri olarak kabul edileceği, buna ek olarak şirketlerin tahsilat riski tutarının net kâr marjı tutarını aşan kısmının  9. maddenin 4. fıkrasının (ç) bendi uyarınca hesaplanan ve gider olarak kabul edilen tutarı aşması halinde aşan kısmın da kontrol edilemeyen işletme gideri olarak dikkate alınmasının öngörüldüğü görülmektedir.
	Davacı tarafından söz konusu düzenlemeler ile görevli tedarik şirketlerinin tahsilatlarından kaynaklı risklerin de tarifelere yansıtılmasının önünün açıldığı ve tedarik şirketinin abonesi ile arasındaki alacak ilişkisine tüm tüketicilerin dahil edildiği, faturasını düzenli ödeyen ve ödemeyen abone arasında haksızlık oluşacağı, görevli tedarik şirketinin borcu olan aboneye ait tahsilat riskini faturasını düzenli ödeyen aboneye yükleyeceği iddia edilmiştir. 
	Tebliğ'in 4. maddesinin 1. fıkrasının (ğğ) bendinde, tahsilat riskinin, görevli tedarik şirketinin, düzenlenen tarifeler kapsamında şüpheli ticari alacak karşılık giderlerinden, ticari alacaklarla ilgili konusu kalmayan karşılık gelirlerinin düşülmesi ile bulunan tutarların, net satış hasılatına oranını ifade ettiği kurala bağlanmıştır. 
	Görevli tedarik şirketleri perakende satış faaliyeti kapsamında aboneleri ile enerji alım-satım faaliyeti gerçekleştirmekte, bu faaliyeti sırasında yasal prosedür işletilmesine rağmen tahsil edememesi nedeniyle tahsili şüpheli hale gelen alacakları oluşabilmektedir. Belirtilen süreç sonucunda ortaya çıkan tahsilat riskinin perakende satış faaliyetine bağlı olarak oluştuğu ve bu yönüyle tahsilat riskinin perakende satış faaliyeti ile ilgili bir maliyet unsuru olduğu açıktır.

Görevli tedarik şirketleri perakende satış faaliyeti kapsamında aboneleri ile enerji alım-satım faaliyeti gerçekleştirmekte, bu faaliyeti sırasında yasal prosedür işletilmesine rağmen tahsil edememesi nedeniyle tahsili şüpheli hale gelen alacakları oluşabilmektedir. Belirtilen süreç sonucunda ortaya çıkan tahsilat riskinin perakende satış faaliyetine bağlı olarak oluştuğu ve bu yönüyle tahsilat riskinin perakende satış faaliyeti ile ilgili bir maliyet unsuru olduğu açıktır.
	Dosya içeriğinde yer alan bilgi ve belgelerin incelenmesinden, tahsilat riski hesabında  şirketlerin kendi tahsilat riski ile ülke tahsilat riskinin kıyaslandığı ve bu iki değerin ortalamasının baz alındığı, bu durumun şirketleri tahsilat risklerini ülke ortalamasının altına düşürmeye sevk ettiği ve şirketlerin tahsilat risklerini düşürmek adına şüpheli alacak oluşmamasını ve oluşmuş şüpheli alacaklarını elde etmeye çalıştığı, örneğin ülke tahsilat riskinin %1 ve şirket tahsilat riskinin ise %0,5 olduğu bir varsayımda şirketin tahsilat riskinin tarife hesabında %0,75 olarak dikkate alındığı, şirketin tahsilat riskinin %2 ülke tahsilat riskinin ise %1 olduğu durumda ise şirketin net satış hasılatı ile çarpılan ve tarifede dikkate alınan risk oranının %1,5 olduğu, bu örnekten de anlaşılacağı üzere ülke ortalamasının üzerinde tahsilat riskine sahip olan şirketlerin tüm risklerinin tarife yoluyla karşılanmadığı, uygulamanın şirketleri alacaklarını elde etme konusunda teşvik ettiği ve bunun sonucunda tüketicilerin de bu durumdan fayda gördüğü, şüpheli alacağın daha sonradan tahsil edilmesi durumunda tahsil edilen tutarın konusu kalmayan karşılık geliri olarak tahsilat riski hesaplamasında dikkate alındığı anlaşılmaktadır.
	Bu itibarla, perakende satış faaliyetinden faydalanmakta olan bir kullanıcıya, perakende satış faaliyetine ilişkin faaliyet kapsamındaki maliyetlerin yansıtılmasının zorunlu olduğu, dava konusu tebliğ hükümleri ile de perakende satış faaliyeti sonucunda oluşan ve tahsilat riskinden kaynaklanan giderlerin tarifeye yansıtılmasının öngörüldüğü, şirketlerin ülke ortalamasına göre durumları gözetilerek alacak takibi yapmasının teşvik edildiği, borcunu ödemeyen tüketicilerden kaynaklanan risklerin görevli tedarik şirketleri ile tüketiciler arasında paylaştırılması suretiyle görevli tedarik şirketleri ile tüketiciler arasındaki makul dengenin gözetildiği, aksi bir düzenlemenin borcunu ödemeyen tüketicilerden kaynaklanan tüm risklerin görevli tedarik şirketlerine yüklenmesine sebep olacağı hususları göz önünde bulundurulduğunda, tüketicilere kaliteli, sürekli ve düşük maliyetli elektriğin ulaştırılması aynı zamanda da mali açıdan güçlü ve sürdürülebilir elektrik piyasasının oluşturulmasının amaçlandığı anlaşıldığından, üst hukuk normları ile verilen yetki kapsamında tesis edilen Tebliğ'in 9. maddesinin 4. fıkrasının (ç) bendi ile aynı maddenin 6. fıkrasında hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
KARAR SONUCU:
	Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,

KARAR SONUCU:
	Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ...-TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
3. Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca belirlenen ...-TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine,
4. Posta giderleri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu'na temyiz yolu açık olmak üzere, 14/05/2024 tarihinde oybirliğiyle  karar verildi.