muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/3137, Karar No: 2024/390, Tarih: 28.02.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2020/3137
Karar	No : 2024/390                                                                                
DAVACI : ... Üniversitesi Rektörlüğü	  
VEKİLİ : Av. ...
DAVALI : ... Bakanlığı / ANKARA
VEKİLLERİ	: Huk. Müş. Av. ...,
	  Huk. Müş. Av. ...
DAVANIN KONUSU: 04/03/2020 tarih ve 31058 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Sağlık Bakanlığına Ait Kurum ve Kuruluşlar ile Devlet Üniversitelerinin İlgili Birimlerinin Birlikte Kullanımı ile İşbirliği Usul ve Esasları Hakkında Yönetmeliğin 2. maddesinin 1. fıkrasının (b) ve (c) bentlerinin, 4. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendinin, 7. maddesinin 2., 8., 9., 10., 11. ve 12. fıkralarının, 8. maddesinin 5. fıkrasının son iki cümlesinin, 10. maddesinin 1. fıkrasının ve 2. fıkrasının son cümlesinin, 11. maddesinin 4. fıkrasının iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI 	: Davacı tarafından,
 2. maddenin 1. fıkrasının (b) ve (c) bentleri ve  7. maddenin 8., 9., 10., 11. ve 12. fıkraları yönünden, yapılan düzenlemede, sözleşmelerin nasıl ve kim tarafından hazırlanacağı, sözleşmede yer alacak yetki ve sorumluluklar ile hakların neler olacağı, sözleşmenin fesih şartları, kimlerle ve hangi kriterlere göre sözleşme yapılıp kimlerle yapılmayacağı, sözleşme yapılmayan personel ya da sözleşmesi yenilenmeyen veya feshedilen personelin akıbeti ile ilgili herhangi bir hükme yer verilmediği, bu durumun öğretim elemanlarının ve üniversite personelinin özel yasa ile düzenlenmiş olan iş güvencesinin, akademik çalışma ortamının normlar hiyerarşisine açıkça aykırı bir şekilde düzenlenmesi sonucunu doğurduğu, hükümde yer alan bireysel sözleşmenin, 2547 ve 2914 sayılı özel Kanunlara tabi olan öğretim elemanlarının doğrudan özlük haklarını içeren, yetki, görev ve sorumlulukları ile haklarının çerçevesini çizen nitelikte olduğu, çerçevesi tam belirlenmemiş bir şekilde bazı öğretim elemenı ile sözleşme yapılması, bazıları ile yapılmamasının eğitim-öğretimi aksatacağı, bu durumun öğretim elemanlarının özlük haklarını da ihlal eden bir durum olduğu, fakültelerde öğretim elemanları arasında ayrılığa, eğitimin aksamasına ve var olan öğretim elemanlarının da ayrılmasına neden olacağı, Anayasa'nın 130. maddesinde tüm yükseköğretim kurumları ve personeli ile ilgili her türlü özlük haklarının, görev, yetki ve sorumluluklarının kanunla düzenleneceğinin güvence altına alındığı, Anayasa'nın 130. maddesi hükmüne rağmen, öğretim elemanlarının sözleşmelerini fesih yetkisinin üniversite yetkili organları dışında Sağlık Bakanlığına bağlı hastane yönetimine (başhekime) bırakıldığı, iptali istenilen hükümlerin bütünlük teşkil etmesi sebebiyle tamamının iptalinin gerektiği;

4. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi yönünden, maddede eğitim sorumlusu görevlendirmesinin başhekim tarafından yapılacağının düzenlendiği, oysa bu düzenlemenin dayanağı olan 3359 sayılı Kanun’un ek 9. maddesinin 5. fıkrasında eğitim sorumlusunun hangi görev için kimin tarafından ne şekilde görevlendirileceğinin düzenlendiği, buna göre, birlikte kullanımdaki sağlık tesislerinde herhangi bir ayrıma tabi tutulmaksızın eğitim başlığı altında yapılacak tüm faaliyetlerin fakülte dekanının yetki ve sorumluluğunda olduğu, dekanın öğretim üyelerinden ya da eğitim görevlilerinden birini başhekimin görüşünü de alarak eğitim sorumlusu olarak görevlendireceği, Yönetmeliğin 4. maddesinin 1. fıkrasının (ı) bendinde de “kurum eğitim sorumlusu”nun tanımlandığı, eğitim sorumlusu başhekim tarafından klinik/laboratuvar eğitiminin yürütülmesinde görevlendirilmişken, kurum eğitim sorumlusunun dekan tarafından sadece eğitimin yürütülmesinde görevlendirildiği, Kanun'da klinik, laboratuvar v.s. şeklinde herhangi bir ayrıma gidilmediği, uzmanlık ve lisans eğitimlerinin hatta Sağlık Bakanlığı uzmanlık öğrencilerinin eğitimi de dahil eğitimin tamamının tek bir başlık altında fakülte dekanının yetki ve sorumluluğuna verildiği, dava konusu Yönetmelik hükmünün Kanun'da olmayan, Kanun'a tamamen aykırı, yeni ve farklı bir düzenleme içerdiği, bu aykırı düzenleme ile eğitim konusunda yetkinin, klinik/laboratuvar adı altında ikiye bölünerek dekanın yekisinden çıkarılmaya, başhekimin yetkisine verilmeye çalışıldığı, klinikte/laboratuvarda yapılan eğitimlerin tamamının Kanun'la dekana verilen genel eğitim yetkisi kapsamında olduğu, düzenlemenin aynı zamanda üniversitelere verilen yükseköğretim görevini başhekime devretmesi sebebiyle Anayasa’nın 130. maddesine de aykırı olduğu, başhekimin görevinin 3359 sayılı Kanun’un ek 9. maddesinin 5. fıkrasında açıkça tanımlandığı, başhekimin eğitimle ilgili işleri yürütmekle görevli olmadığı, sağlık tesisinin idari anlamda işletilmesinden yani yönetiminden sorumlu olduğu, nitekim Yönetmeliğin “idari sorumlu” tanımının da buna uygun olduğu;
7. maddenin 2. fıkrası yönünden, iptali istenilen fıkrada, sağlık tesisinin insan gücü ve diğer tüm kaynakları hakkında oluşturulan komisyonun hastanenin bulunduğu ilin il sağlık müdürünün başkanlığında toplanacağı, başhekim ve dekanın da komisyon üyesi olarak komisyonda yer alacağı hususunda düzenleme yer aldığı, oluşturulan bu komisyonun “İl protokol listesine” aykırı olduğu, il sağlık müdürlerinin protokol sıralamasına aykırı olarak dekanın üyesi olduğu bir komisyona başkanlık etmesinin mümkün olmadığı, bu nedenle dava konusu fıkranın iptalinin gerektiği;

8. maddenin 5. fıkrasının son iki cümlesi yönünden, Yönetmelikte yer alan "eğitim sorumlusu" tanımı üzerine Yönetmeliğin çeşitli maddelerinde eğitim işiyle ilgili yapılmış olan diğer bazı düzenlemelerin de iptalini istemeleri gereğinin doğduğu, önceki düzenlemede dava  konusu son iki cümlenin yer almadığı, bu düzenlemenin sebebinin, 4. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi ile Yönetmeliğe girmiş olan “eğitim sorumlusu” tanımı olduğu, eğitim sorumlusu düzenlemesi ile başhekime lisans ve uzmanlık eğitiminin yürütülmesi hususunda bir kişiyi görevlendirme yetkisi tanındığı, bu yetkinin bir sonucu olarak da 8. maddenin 5. fıkrasında başhekime, lisans ve lisansüstü eğitim planı ve klinik derslere ilişkin ek bir görev tanımı yapıldığı, eğitim işleri konusunda herhangi bir yetki ve sorumluluğu bulunmayan başhekim yönünden dava konusu cümleler ile yapılan düzenlemenin iptalinin gerektiği;
10. maddenin 1. fıkrası ve 2. fıkrasının son cümlesi yönünden, 10. maddenin 1. fıkrasında, eğitim sorumlusu tanımının iptalini istemiş olmalarının bağlantılı bu düzenlemelerin de iptalini gerektirdiği, 10. maddenin 1. fıkrasında eğitim işinin yürütülmesinde başhekim tarafından görevlendirilen kişinin dekana karşı sorumluluğu düzenlenmek suretiyle esasında işi organize etmesi gereken dekanın işin dışında bırakılmasının amaçlandığı, 2. fıkranın son cümlesinde ise, eğitim sorumlusuna idari sorumluluk görevi verilebileceğinin düzenlendiği, eğitim işi ile idari işleyişin birbirinden farklı olduğu, farklı kişilerce yürütülmesi gerektiği, Kanun'daki düzenlemenin de bu yönde olduğu;

11. maddenin 4. fıkrası yönünden, Sağlık Bakanlığının birlikte kullanım ve işbirliğine dair çıkarmış olduğu, 18/02/2011, 03/05/2014 ve 16/06/2016 tarihli Yönetmeliklerinde üniversitelerin bilimsel araştırma projelerinin finansmanı için birlikte kullanımdaki sağlık tesisinin döner sermaye gelirlerinden pay ayrılacağı hususunda birbirine paralel hükümler yer almışken 16/06/2017 tarihli Yönetmelikte üniversitelerin bilimsel araştırma proje payı ile ilgili düzenlemeye yer verilmediği, dava konusu Yönetmelik ile yürürlükten kaldırılan 16/06/2017 tarihli Yönetmeliğin 11. maddesinin 4. fıkrasına açılan davada yürütmenin durdurulmasına karar verildiği, dava konusu 04/03/2020 tarihli Yönetmelik hükmünde de bilimsel araştırma projeleri payına yer verilmediği, oysa 2547 sayılı Kanun’un 58. maddesinin (b) bendinde döner sermaye gelirlerinin bir kısmının  bilimsel araştırma projelerinin finansmanı için kullanılacağının düzenlendiği, önceki düzenlemelerin bu Kanuna uygun olduğu, dava konusu düzenlemenin ise bu üst hukuk normuna aykırı olduğu, Yönetmeliğin Yükseköğretim Kurulu Başkanlığının uygun görüşü alınmadan düzenlendiği, Yönetmelik hazırlanırken Yükseköğretim Kurulu Başkanlığına Yönetmelik taslağının gönderildiği, taslağa bilimsel araştırma payına ilişkin düzenleme bulunmaması sebebiyle uygun görüş verilmediği, Sağlık Bakanlığının dava konusu düzenlemeyi tek yanlı tasarrufu ile yayımladığı, birlikte kullanımdaki sağlık tesisinin, sundukları sağlık hizmeti bakımından 5510 sayılı Kanun’un 72. maddesinin uygulanmasında sağlık uygulama ve araştırma merkezi statüsünde olduğu, buna rağmen üniversite bütçesine kurumsal olarak herhangi bir pay ayrılmadığı, bunun adil olmadığı, hukuka ve eşitlik ilkesine aykırı olduğu, üniversitenin unvanı kullanılarak döner sermaye gelirinde artış sağlandığı ve birlikte kullanılan sağlık tesisinde üniversite akademisyenleri tarafından da hizmet verildiği halde, üniversiteye bilimsel araştırma projelerinin finansmanı için pay ayrılmamasının hakkaniyete de aykırı olacağı, dava konusu düzenleme ile kazanılmış hakların bertaraf edildiği, halen devam etmekte olan bilimsel araştırma projelerinin ve yapılması yıllık olarak planlanan bilimsel araştırmaların finansmanının meçhul bir hâl aldığı, üniversiteleri bilimsel araştırma yapamayacak hale getiren düzenlemenin, üniversitelerin ulusal ve uluslararası düzeyde başarı sıralamasında geriye gitmesi sonucunu doğuracağı, bunun  milli menfaate de aykırı olduğu iddia edilerek anılan düzenlemelerin iptali istenilmektedir.
DAVALININ SAVUNMASI	: Davalı idare tarafından,

2. maddenin 1. fıkrasının (b) ve (c) bentleri ve 7. maddenin 8., 9., 10., 11. ve 12. fıkraları yönünden, düzenlemenin dayanak 3359 sayılı Kanun’un ek 9. maddesine 7151 sayılı Kanun’un 20. maddesi ile eklenen 3. fıkra hükmüne uygun olarak yapıldığı, Yönetmeliğin 2. maddesinin, mevzuat hazırlama tekniğine uygun olarak, Yönetmeliğin hangi kurumları ve kişileri kapsadığını açık ve net olarak düzenlediği, bu hâliyle maddenin 1. fıkrasının dava konusu (b) bendinde ve (c) bendinde, dayanağı Kanun hükmünün kapsamını genişleten veya daraltan bir hüküm olmadığından dayanağı Kanun'a, Anayasa’nın 124. maddesine ve düzenleyici işlem yapma tekniğine uygun olduğu, davacı tarafça, 2577 sayılı Kanun’un 3. maddesi hilâfına somut olarak bu hükümlerin neden iptalinin istenildiğinin açık ve net olarak ortaya konulmadığı, 7. madde bakımından, Yönetmeliğin Anayasaya aykırılığı iddiasının dinlenilemeyeceği, Yönetmeliğin hukukî sebebini dayanağı kanun hükmünün oluşturduğu, dolayısıyla 3359 sayılı Kanun’un ek 9. maddesi görmezden gelinerek sırf 2547 ve 2914 sayılı Kanunlara dayalı iddialar ile de yargısal denetim yapılmasının talep edilemeyeceği, 3359 sayılı Kanun’un ek 9. maddesinin birlikte kullanım ve işbirliği hususunda sonraki özel kanun olduğu dikkate alındığında kanunlar arasında bir ihtilâftan da söz edilemeyeceği, söz konusu düzenlemelerin 2547 sayılı Kanun'da öngörülen akademik kurulların oluşumu, kurullara ve işleyişe katılma ile bir alakasının bulunmadığı, 2914 sayılı Kanun’a tabi personelin özlük haklarına yönelik bir düzenleme içermediği, birlikte kullanım ve iş birliği ile artan sağlık hizmeti talebini en doğru şekilde karşılamanın, üniversitelerin uygulama ve araştırma merkezi oluşturamamasından kaynaklanan sorunların aşılmasının, sürekli yenilenen teknolojileri kullanmanın, sağlık hizmetlerini yurt genelinde eşit ve kaliteli olarak sunmanın, maliyetleri asgari düzeye indirmenin, mesleki olarak yeterli, sayıca kısıtlı yetişmiş insan gücünü dengeli bir şekilde dağıtmanın, değişen şartlara göre planlama yapmanın, hizmet kalitesini yükseltirken maliyeti düşürmenin ve buna rağmen etkin, verimli, süratli, kesintisiz bir sağlık hizmeti sunmanın, gereksiz bina ve cihaz alımı yapmamanın amaçlandığı, performans hedeflerine uyulmaması ve maddede belirtilen sebeplerle sözleşmenin sona ermesi halinde öğretim elemanlarının sadece birlikte kullanımdaki hastanede çalışamayacağı ve fakat üniversitedeki kadrolarında görevlerini icra edebilecekleri, öğretim elemanlarının, birlikte kullanım kapsamındaki hastanede çalıştıkları süre içerisinde 3359 sayılı Kanun’un ek 9. maddesinin 9

. maddesinin 9. fıkrası uyarınca disiplin ve tüm özlük işlemlerinin kadrolarının bulunduğu kurumun mevzuatına göre yürütülmeye devam edeceği, yeni düzenleme ile öğretim elemanlarının akademik kadroya atanmalarına, özlük haklarına ve statülerine yönelik bir düzenleme yapılmadığı gibi performans hedeflerinin gerçekleştirilmesine ilişkin bireysel sözleşmeye konu hususların ayrıntılı olarak Kanunla düzenlendiği, Yönetmeliğin 2. ve 7. maddelerinin, dayanağı olan 3359 sayılı Kanun’un ek 9. maddesine uygun olduğu, söz konusu düzenlemenin Anayasa’nın 130. maddesinde düzenlenen bilimsel özerklikle de bir ilgisinin bulunmadığı, sözleşmenin sona ermesini müteakiben üniversitedeki görevlere dönüleceğinden 2547 sayılı Kanun’da ve diğer mevzuatta verilen görevlerin ifa edileceği, kadroya ve fiili çalışmaya bağlı malî ve özlük haklardan bu mevzuata göre faydalanılmaya devam olunacağı, sona erenin sadece birlikte kullanımdaki tesisteki görev olduğu, üniversite tarafından işletilen tesislerde uygulama yapılmasına engel bulunmadığı, Anayasa’nın 124. maddesi kapsamında dayanağı Kanun hükümlerine uygun olan ve uygulamayı sağlama işlevini, hukuka ve hizmet gereklerine uygun olarak yerine getiren düzenlemelerin iptali isteminin reddine karar verilmesi gerektiği;

4. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi yönünden, “Dekan, hastane yöneticisinin görüşünü alarak varsa profesör, yoksa doçent unvanını haiz öğretim üyelerinden birini, doçent de yoksa yardımcı doçent veya eğitim görevlilerinden birini eğitim sorumlusu olarak görevlendirir. Başhekim aynı zamanda üniversite yönünden sağlık uygulama ve araştırma merkezi müdürü sayılır.” ibarelerinin 3359 sayılı Kanunun ek 9. maddesine 20/08/2016 tarihli ve 6745 sayılı Kanunla eklendiği, ek 9. maddenin 3359 sayılı Kanuna eklendiği 2010 yılından altı yıl sonra bu ibarelerin getirildiği, 3359 sayılı Kanun'un ek 1. maddesinde yer alan eğitim sorumlusu görevlendirmesinden farklı olarak, 27/03/2015 tarihli ve 6639 sayılı Kanun'la 2809 sayılı Yükseköğretim Kurumları Teşkilatı Kanunu'na eklenen ek 158. madde ile İstanbul’da Sağlık Bilimleri Üniversitesi adıyla yeni bir üniversite kurulduğundan ve Üniversiteye, Sağlık Bakanlığına bağlı eğitim ve araştırma hastaneleriyle 3359 sayılı Kanun'un ek 9. maddesi çerçevesinde birlikte kullanım protokolleri yaparak sağlık uygulama ve araştırma faaliyetlerini yürütme görevi verildiğinden, Üniversitenin birlikte kullanım protokolü imzaladığı ülke genelinde birçok yerleşim yerinde bulunan çok sayıdaki eğitim ve araştırma hastanesi bünyesindeki eğitim hizmetlerinin İstanbul’daki Dekan tarafından yürütülmesinde aksamaya mahal verilmemek üzere tesis bazında eğitim hizmetlerinin etkin ve verimli olarak yürütülmesini teminen Dekanın, hastane yöneticisinin görüşünü alarak eğitim sorumlusu görevlendirebileceğinin öngörüldüğü, buradaki eğitim sorumlusunun tesis bazında Dekanın yetkilerini kullanan eğitim sorumlusu olduğu, 3359 sayılı Kanun'un ek 1. maddesinde belirtilen, birim/program /uzmanlık dalı eğitim sorumlusu olmadığı, davaya konu Yönetmelikte de bu sebeple, “Eğitim sorumlusu: Tıpta ve Diş Hekimliğinde ilgili programdaki lisans ve uzmanlık eğitiminin yürütülmesinden sorumlu olan her bir klinik/laboratuvar için dekanın görüşü alınarak Başhekim tarafından bir yıllık süreyle görevlendirilen öğretim üyesi veya eğitim görevlisi”  şeklinde, “Kurum Eğitim Sorumlusu: Tıpta ve Diş Hekimliğinde lisans ve uzmanlık eğitiminin yürütülmesinden sorumlu, başhekimin görüşü alınarak dekan tarafından görevlendirilen öğretim üyesi” şeklinde tanımlandığı, her iki tanımda da 3359 sayılı Kanun'un ek 9. maddesinin 5. fıkrasında yer alan “Birlikte kullanımdaki sağlık tesislerinde tıpta uzmanlık ve lisans eğitimleri, Sağlık Bakanlığı uzmanlık öğrencilerinin eğitimi de dâhil olmak üzere, ilgili mevzuata göre ilgili fakülte dekanının yetki ve sorumluluğunda yürütülür." hükmünün azamî derecede korunup gözetildiği, bu düzenlemelerle eğitim faaliyetlerinin dekanın yetki ve sorumluluğunda, sağlık hizmetlerinin yürütümü ve sağlık tesisinin işletilmesinin ise başhekimin yetki ve gözetimine bırakılarak işbirliği içinde hareket etmelerinin amaçlandığı;

7. maddenin 2. fıkrası yönünden, 5442 sayılı İl İdaresi Kanunu’nun 4. maddesindeki, “… Bakanlıkların kuruluş mevzuatına göre illerde lüzumu kadar teşkilat bulunur. Bu teşkilatın her birinin başında bulunanlar il idare şube başkanlarıdır…” hükmü uyarınca il sağlık müdürlerinin, Bakanlığın ildeki temsilcisi pozisyonunda oldukları, üniversitelerin özerk olmasının ve rektör tarafından yönetilmesinin rektörü il sağlık müdürünün amiri konumuna getirmediği, Yönetmeliğin dayanağı hukuk normlarında dava konusu düzenlemeyle alakalı olarak dekana yetki veren bir hüküm olmadığı, 3359 sayılı Kanun’un ek 9. maddesinde Bakanlığa yetki verildiği, bu yetkinin, Anayasa’nın 123. maddesinde yer alan idarenin bütünlüğü ilkesi çerçevesinde il sağlık müdürünce kullanılabileceği;
8. maddenin 5. fıkrasının son iki cümlesi yönünden, eğitim planlarının, sağlık tesisinin işletilmesine yönelik olarak sadece performans hedeflerinde değerlendirilmek üzere başhekime intikalinin öngörüldüğü, başhekimin eğitimle ilgili bir iş/görev üstlendiğinden söz edilemeyeceği, eğitim planları dekan veya dekan tarafından görevlendirilen kurum eğitim sorumlusu tarafından hazırlanacağından başhekimin eğitime müdahalesinin söz konusu olmadığı, öte yandan, birlikte kullanıma geçilen sağlık tesislerinde mesai saatleri içerisinde hem eğitim hizmetlerinin yürütülmekte  olduğu hem de sağlık hizmeti sunulduğu, bu itibarla klinik derslere ilişkin zaman çizelgesinin hizmeti aksatmayacak şekilde ve “zaman çizelgesinin planlanması ile” sınırlı olarak sağlık hizmetinin sunumundan sorumlu olan başhekim tarafından belirlenmesinin eğitime yönelik bir müdahale olmadığı, sağlık hizmeti ile eğitim hizmetinin aksamadan düzenli olarak yürütülmesinin amaçlandığı, eğitim hizmetinin amacının, insan sağlığının korunması gayesine yönelik olan sağlık hizmetinin nitelikli olarak verilmesi olduğu, dolayısıyla sağlık hizmetinden sorumlu olan başhekimce sağlık hizmetinin aksamaması için zaman çizelgesinin planlamasının yapılmasının yerinde ve hukuka uygun olduğu;
10. maddenin 1. fıkrası ile 2. fıkrasının son cümlesi yönünden, 3359 sayılı Kanun’un ek 9. maddesinin 5. fıkrası hükmü uyarınca eğitim sorumlusunun tıpta uzmanlık ve lisans eğitiminin yürütümü bakımından dekana karşı sorumluluğunun öngörülmesinin değil öngörülmemesinin Kanun’a aykırılık teşkil edeceği, davacının 1. fıkraya yönelik iddialarının dayanıksız olduğu, 2. fıkranın son cümlesi ile başhekimin takdir yetkisi çerçevesinde durumun özelliğini dikkate alarak idari sorumluluk görevini aynı kişiye ya da başka kişiye vermesinde üst hukuk normlarına aykırı olmadığı;

11. maddenin 4. fıkrası yönünden, 3359 sayılı Kanun’un ek 9. maddesinin birlikte kullanım konusunda özel düzenlemeler getirdiği ve bu düzenlemelerin “sonraki” ve “özel” kanun olması sebebiyle öncelikle uygulama alanı bulacağı, ek 9. maddede birlikte kullanıma geçilen üniversitenin döner sermaye hesaplarının birleştirileceği ve bu döner sermayeli işletmelerin Bakanlığımız mevzuatına tabi olarak işletileceği hususunun açıkça hükme bağlandığı, birlikte kullanıma geçilen bir sağlık tesisinin döner sermaye işletmesinin birlikte kullanıma geçildikten sonra 209 sayılı Sağlık Bakanlığına Bağlı Sağlık Kurumları ile Esenlendirme (Rehabilitasyon) Tesislerine Verilecek Döner Sermaye Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacağı ve 209 sayılı Kanun'da öngörülen kesintilerin birlikte kullanımdaki sağlık tesisinin döner sermaye işletmesinden yapılacağı, 209 sayılı Kanun’un 5. maddesinin 4. fıkrası gereği, Sağlık Bakanlığına bağlı her bir döner sermaye işletmesinin aylık tahsilat gelirinin % 6’sının Bakanlık payı olarak aktarılmakta olduğu, birlikte kullanımdaki sağlık tesislerinin de anılan Kanun hükmü gereği aylık tahsilat gelirlerinin Bakan Onayı ile %5’ini Bakanlık merkez payı olarak aktarmakta oldukları, 3359 sayılı Kanun’un ek 9. maddesinin, birlikte kullanıma geçmiş olan bir üniversite hakkında 2547 sayılı Kanun’un hangi hükümlerinin uygulanmaya devam edileceğini açıkça ve tahdîdî olarak düzenlediği, bunların; yöneticilere yapılacak yönetici payı ödemelerinin 2547 sayılı Kanun’un 58. maddesine göre yapılmaya devam olunacağı ve üniversite kadrosundaki akademik unvanlı personele 2547 sayılı Kanun’un 58. maddesinde öngörülen ek ödeme matrahı ve tavan ek ödeme oranları esas alınarak Sağlık Bakanlığının tabi olduğu mevzuatı doğrultusunda ek ödeme yapılacağı hususları olduğu, bu hükümler dışında, birlikte kullanıma geçmiş bir üniversite hastanesi hakkında 2547 sayılı Kanun’un "Döner Sermaye" başlıklı 58. maddesinin -bilimsel araştırma payı kesintisini düzenleyen hüküm dâhil- herhangi bir hükmünün uygulanmasının söz konusu olmayacağı, üniversitelerde döner sermayeye katkıda bulunan birimin tıp fakültesinden ibaret olmadığı, ek 9

. maddesinin -bilimsel araştırma payı kesintisini düzenleyen hüküm dâhil- herhangi bir hükmünün uygulanmasının söz konusu olmayacağı, üniversitelerde döner sermayeye katkıda bulunan birimin tıp fakültesinden ibaret olmadığı, ek 9. maddenin “sadece birlikte kullanılan birimlerle sınırlı olmak ve birlikte kullanıma geçildikten sonraki tasarruflara etkili olmak kaydıyla” birleşmeye cevaz verdiği, 209 sayılı Kanun’da Bakanlık merkez payı olarak aktarılan tutar sağlık hizmetlerinin iyileştirilmesi, kaliteli ve verimli hizmet sunumunun teşvik edilmesinin yanında “eğitim, araştırma ve geliştirme faaliyetlerinin desteklenmesi” amacıyla da kullanıldığı, dolayısıyla bu faaliyetlerin kesintisiz ve daha nitelikli olarak birlikte kullanılan tesislerde verilmeye devam edildiği, eğitim ve araştırma hastanelerinde bilimsel faaliyetlerin yürütülebilmesi için hem hastanelere kaynak aktarıldığı hem de personel bazında destek verildiği, birlikte kullanılan sağlık tesislerinin üniversitenin araştırma ve uygulama merkezi statüsünde olduğu, fiilen de bu şekilde hizmet verdikleri ve Bakanlık tarafından işletilen söz konusu hastanelerden aktarılan merkez payının yine aynı amaçla bilimsel faaliyetlerin desteklenmesi için kullanıldığı, bu hususun Kanun'da açıkça düzenlendiği, bu payın Bakanlığa değil de bilimsel araştırma payı adı altında üniversiteye aktarılmasının, birlikte kullanımın amacına uygun olmadığı, birlikte kullanımdaki tesislerden elde edilen döner sermaye gelirinin 209 sayılı Kanun çerçevesinde birlikte kullanımdaki yerler için de eğitim, araştırma ve geliştirme faaliyetlerinin desteklenmesi amacıyla kullanılacağı, nitekim, Yükseköğretim Kurulu tarafından Yönetmelik Taslağına eklenmesi istenilen “üniversitenin bilimsel araştırma projelerinin finansmanı için öngörülen kesintiler ve” ifadesinin eklendiği ancak, Sayıştay Başkanlığı tarafından, birlikte kullanımdaki sağlık tesisinin döner sermaye gelirlerinden bilimsel araştırma projeleri finansman payı ayrılmasına ilişkin tüm hükümlerin Taslaktan çıkarılmasının uygun olacağı görüşünün bildirildiği belirtilerek davanın reddi gerektiği savunulmaktadır.