muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/11079, Karar No: 2024/3269, Tarih: 22.05.2024

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesi kararının, geçici vergi aslı ve üzerinden kesilen vergi ziyaı cezasının bir katı aşan kısmının kaldırılması ile geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezası, üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi yönünden davanın reddine ilişkin hüküm fıkralarına yöneltilen istinaf başvuruları, sözü edilen hüküm fıkralarının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle reddedilmiştir.  
	Uyuşmazlıkta, vergi ziyaı cezasının tekerrür hükümleri uyarınca artırılması yerinde görülmüş ise de ceza hukukunun genel ilkelerinden olan lehe kanun ilkesi gereğince faile ceza öngören bir kanunda sonradan yapılan bir değişiklikle, eski cezaya nazaran daha hafif bir ceza kesilmesi öngörülmüşse faile daha hafif olan ceza uygulanacağından, 213 sayılı Kanun'un 339. maddesinde 7338 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle; tekerrür hükümleri uyarınca artırılacak tutarın, tekerrüre esas alınan cezadan fazla olamayacağı yolunda getirilen düzenleme dikkate alındığında tekerrür uygulanmasına sebep olan ceza miktarı 1.181,59-TL olduğundan vergi ziyaı cezasının tekerrür sebebiyle artırılan kısmının 1.181,59-TL'ye isabet eden kısmı için davacı istinaf başvurusu bu gerekçeyle reddedilmiş, söz konusu miktarı aşan kısım için ise davacı istinaf başvuru kabul edilerek Mahkeme kararının sözü edilen hüküm fıkrası kaldırıldıktan sonra vergi ziyaı cezasının tekerrürden kaynaklı kısmı azaltılmıştır.
TEMYİZ	EDENLERİN	İDDİALARI	: 
	Davacı tarafından, faaliyetin ve düzenlenen faturaların gerçek olduğu, tarhiyatın eksik inceleme ve varsayıma dayandığı, mal alınan firmalara olan borçlarını ödeyememeleri sebebiyle icra takibiyle karşılaşmış oldukları göz önüne alındığında ticaretlerinin gerçek olduğunun görüleceği ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
	Davalı idare tarafından, hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
TARAFLARIN SAVUNMALARI:  Taraflarca savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	...'NUN DÜŞÜNCESİ: Davalı idarenin temyiz isteminin kısmen kabulü gerekeceği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:	
	MADDİ OLAY : 
	Davacı adına, komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediği yolundaki tespitleri içeren vergi tekniği raporunun done alındığı takdir komisyonu kararına dayanılarak dava konusu tarhiyatın yapıldığı anlaşılmıştır.
	Vergi ziyaı cezasının tekerrür hükümleri gereğince artırılmasına esas alınan cezanın 2.363,18-TL olduğu, Vergi Usul Kanunu'nun 376. maddesi uyarınca söz konusu cezanın erken ödenmesi halinde indirim yapılarak 1.181,59-TL tahsil edileceği ancak Dairemizin E:2023/11080 sayılı dosyasına davalı idarece sunulan 07/02/2024 tarihli beyan dilekçesinde ödeme yapılmadığından indirim hakkının kaybedildiği belirtilmiştir.

Vergi ziyaı cezasının tekerrür hükümleri gereğince artırılmasına esas alınan cezanın 2.363,18-TL olduğu, Vergi Usul Kanunu'nun 376. maddesi uyarınca söz konusu cezanın erken ödenmesi halinde indirim yapılarak 1.181,59-TL tahsil edileceği ancak Dairemizin E:2023/11080 sayılı dosyasına davalı idarece sunulan 07/02/2024 tarihli beyan dilekçesinde ödeme yapılmadığından indirim hakkının kaybedildiği belirtilmiştir.
	İLGİLİ MEVZUAT:
	2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun 23. maddesinin (a) bendine 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanun'un 6. maddesiyle "Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır." hükmü eklenmiş olup yapılan bu düzenleme ile Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi hukuka uygunluk denetimi ile sınırlandırılarak yeniden vakıa incelenmesi yapılamayacağı kurala bağlanmıştır.
	213 sayılı Kanun'un 339. maddesinin olay tarihinde yürürlükte bulunan şeklinde, vergi ziyaına sebebiyet vermekten veya usulsüzlükten dolayı ceza kesilen ve cezası kesinleşenlere, cezanın kesinleştiği tarihi takip eden yılın başından başlamak üzere vergi ziyaında beş, usulsüzlükte iki yıl içinde tekrar ceza kesilmesi durumunda, vergi ziyaı cezasının yüzde elli, usulsüzlük cezasının yüzde yirmibeş oranında artırılmak suretiyle uygulanacağı kurala bağlanmış olup söz konusu madde, 26/10/2021 tarih ve 31640 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7338 sayılı Vergi Usul Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 38. maddesinde yapılan değişiklikle, vergi ziyaına sebebiyet vermekten veya usulsüzlükten dolayı ceza kesilen ve cezası kesinleşenlere, vergi ziyaı cezasında cezanın kesinleştiği tarihi izleyen günden itibaren beşinci yılın isabet ettiği takvim yılının sonuna kadar, usulsüzlükte cezanın kesinleştiği tarihi izleyen günden itibaren ikinci yılın isabet ettiği takvim yılının sonuna kadar tekrar ceza kesilmesi durumunda, vergi ziyaı cezasının yüzde elli, usulsüzlük cezası yüzde yirmibeş oranında artırılmak suretiyle uygulanacağı, şu kadar ki, artırım tutarı kesinleşen cezadan (kesinleşen birden fazla ceza olması durumunda bunlardan tutar itibarıyla en yükseğinden) fazla olamayacağı şeklinde yeniden düzenlenmiştir.
	 Aynı Kanun'un 376. maddesinin birinci fıkrasının 1. bendinde, mükellef veya vergi sorumlusu, ikmalen, resen veya idarece tarh edilen vergiyi veya vergi farkını ve vergi ziyaı, usulsüzlük ve özel usulsüzlük cezalarının yarısını ihbarnamelerin tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde ilgili vergi dairesine başvurarak vadesinde veya 6183 sayılı Kanunda belirtilen türden teminat göstererek vadenin bitmesinden itibaren üç ay içinde ödeyeceğini bildirirse kesilen cezanın yarısının indirileceği hükme bağlanmıştır.
	HUKUKİ DEĞERLENDİRME:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
	 Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkün olup dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri yukarıda sözü edilen yasal düzenleme uyarınca hukuki denetimle sınırlı olarak incelenen kararın; geçici vergi aslı, geçici vergi üzerinden kesilen vergi ziyaı cezasının bir katı aşan kısmı, vergi ziyaı cezasının tekerrürden kaynaklanan kısmının 2.363,18-TL'yi aşan kısmı, geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezası, üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile vergi ziyaı cezasının tekerrür sebebiyle artırılan kısımlarının 1.181,59-TL'ye isabet eden kısmı yönünden davanın reddine ilişkin hüküm fıkralarının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
	 Dava konusu kurumlar vergisi üzerinden kesilen vergi ziyaı cezasına tekerrür hükümlerinin uygulanmasına sebep olan ceza tutarının 2.363,18 olduğu görüldüğünden,  cezanın erken ödeme halinde indirim yapılarak tahsil edilecek miktarının 1.181,59-TL'ye düşmesi tekerrüre esas alınacak tutarı etkilemeyeceğinden Vergi Dava Dairesi kararının, tekerrüre sebep ceza miktarının 1.181,59-TL olarak esas alınmasına ilişkin hüküm fıkrasının bozulması gerekmiştir.
KARAR SONUCU :
            Açıklanan nedenlerle;
1. Davacı temyiz isteminin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının;  üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi,  vergi ziyaı cezasının tekerrür sebebiyle artırılan kısımlarının ...-TL'ye isabet eden kısmı, geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasına ilişkin hüküm fıkrasının ONANMASINA,
5. Davalı idare temyiz isteminin kısmen reddine, 
6. Kararın; geçici vergi aslı ve geçici vergi üzerinden kesilen vergi ziyaı cezasının bir katı aşan kısmı ile vergi ziyaı cezalarının tekerrürden kaynaklanan kısmının ...-TL'yi aşan kısmına  ilişkin hüküm fıkrasının ONANMASINA,
7. Davalı idare temyiz isteminin kısmen kabulüne,
8. Kararın; tekerrüre sebep ceza miktarının ...-TL olarak esas alınmasına ilişkin hüküm fıkrasının BOZULMASINA,
9. Davacıdan 492 sayılı Harçlar Kanununa bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca nispi harç alınmasına,  22/05/2024 tarihinde oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi.
(X)-KARŞI OY :
Bakılmakta olan dava, davacı adına komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediği yolundaki tespitleri içeren vergi tekniği raporunun done alındığı takdir komisyonu kararına dayanılarak ihtilaflı dönem için yapılan cezalı tarhiyata karşı açılmış; verilen karara yönelik istinaf başvuruları üzerine taraflar bu kez temyiz yoluna başvurmuştur. Temyiz başvurularının, çoğunluk görüşüyle, kararın “hukuki denetimle sınırlı” olarak incelenmesi sonucunda kararın kısmen onanmasına, kısmen bozulmasına karar verilmiştir.

Temyiz mercilerinin esas rolü; ülke genelinde, hukukun uygulanmasında içtihat birliğinin sağlanmasıdır. Bu bakımdan Danıştay’ın temyiz mercii olarak görevi, kural olarak, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır. Başka bir anlatımla, temyiz denetiminde, olaya uygulanacak hukuk kuralının; doğru belirlenip belirlenmediğine, doğru yorumlanıp yorumlanmadığına ve aynı zamanda doğru olarak uygulanıp uygulanmadığına bakılır; uyuşmazlığın maddi yönüyle ilgilenilmez. 2575 sayılı Danıştay Kanunu’nun 23. maddesinin (a) fıkrasına, 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanunun 6. maddesiyle eklenen cümle bu durumu kurala bağlamıştır. 
 Anayasa Mahkemesi’nin birçok kararında vurgulandığı gibi, “kişilerin adil bir şekilde yargılanmalarını sağlamayı ve denetlemeyi amaçlayan” gerekçeli karar hakkı adil yargılanma hakkının unsurlarından biridir. Gerekçeli karar hakkı; sadece “tarafların muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri” için değil, aynı zamanda, “demokratik bir toplumda kendi adlarına verilen yargı kararlarının sebeplerini toplumun öğrenmesinin sağlanması” için de gereklidir (Sencer Başat ve diğerleri [GK], B. No: 2013/7800, 18/6/2014, §§ 31, 34). Kanun yolu incelemesi sonucunda verilen kararda gerekçelerinin ayrıntılı olmaması bu hakkın ihlal edildiği şeklinde yorumlanmamaktadır. Kanun yolu incelemesi yapan merciinin yargılamayı yapan mahkemeyle aynı sonuca ulaşması ve bunu aynı gerekçeyi kullanarak veya atıfla kararına yansıtması, kararın gerekçelendirilmiş olması bakımından yeterlidir (Yasemin Ekşi, B. No: 2013/5486,  01/12/2013 § 57). Ancak çoğunluk görüşünde, Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine atıfla "hukuki denetimle sınırlı inceleme" sonucunda karar verildiği belirtilmekle yetinilmiştir. Hâlbuki, gerekçeli karar hakkı kapsamında, incelenen hukuki yönün açıklığa kavuşturulması, gerekçelendirilmesi gerekir.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 341. maddesinde yer alan "Vergi ziyaı, mükellefin veya sorumlunun vergilendirme ile ilgili ödevlerini zamanında yerine getirmemesi veya eksik yerine getirmesi yüzünden verginin zamanında tahakkuk ettirilmemesini veya eksik tahakkuk ettirilmesini ifade eder." kuralıyla vergi ziyaı tanımlanmış; ayrıca, maddede, vergi mükellef veya sorumlusunun vergi ziyaına neden olabilecek kimi yasaya aykırı halleri sayılmıştır. Kanun’un Vergi Ziyaı Cezası başlıklı 344. maddenin ikinci fıkrasında ise, vergi ziyaına 359. maddede yazılı fiillerle sebebiyet verilmesi halinde bu cezanın üç kat olarak uygulanacağı kurala bağlanmıştır. 359. maddede de, defter, kayıt ve belgeleri tahrif edenler veya gizleyenler veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleyenler veya bu belgeleri kullananlar kaçakçılık fiillerini işlemiş olacakları belirtilmiş; ayrıca, sahte belge, “gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge”; muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge ise, “gerçek bir muamele veya duruma dayanmakla birlikte bu muamele veya durumu mahiyet veya miktar itibariyle gerçeğe aykırı şekilde yansıtan belge” olarak tanımlanmıştır. Bu halde, 359. maddede sayılan sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenleme ve kullanma eylemleri ile vergi ziyaı ortaya çıkmışsa, vergi ziyaı cezası üç kat olarak kesilecektir. Vergi Usul Kanunu’nun 30. maddesinin 2. fıkrasının (4) numaralı bendine göre de, defter kayıtları ve bunlarla ilgili vesikaların vergi matrahının doğru ve kesin olarak tespitine imkân vermeyecek derecede noksan, usulsüz ve karışık olması dolayısıyla ihticaca salih bulunmaması re’sen tarh sebebidir. Sözü edilen kurallara göre, sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenlemesi veya kullanılması re’sen takdiri gerektiren sebep olup bu hallerin varlığında, re’sen verginin tarh edileceği ve tarh edilen bu vergiye bağlı olarak da vergi ziyaı cezası kesileceği hususu belirli, ulaşılabilir ve öngörülebilir niteliktedir.

Sahte belgenin ne olduğunu (olayda sahte fatura) tanımlayan 359. madde, bakılmakta olan davada uygulanacak yasa kuralıdır. Diğer deyişle olayda, 359’uncu maddenin yorumu ve maddi olaya uygulanması söz konusudur. Vergi usuldeki sahte fatura, gerçekte şeklen mevzuatın öngördüğüne uygundur. Ancak, bu tür fatura ile yapılan işlem, hukuk normunda nitelenen sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcıdır. Normun nitelemesi ise hukukidir. Tıpkı, ceza hukukunda gerçekleşen maddi bir olayın suç olarak nitelendirilmesi gibi. Sahte fatura olayında da, mahkemelerin yaptıkları saptamaya göre gerçek olan işlemlerin suç, yani sahte fatura düzenleme ve/veya kullanma eylemleri oluşturup oluşturmadığının nitelendirilmesi söz konusudur. Bu ise, hukuki bir nitelemedir. Esasen, hukuk kuralı (norm) ölçü alınarak yapılacak her türlü niteleme, hukukidir. Temyiz mercii, 359. maddenin içeriğine göre, idareyi belgenin sahte olduğu sonucuna ulaştıran tespitlerin mahkeme hükmündeki hukuki nitelendirilmesinin denetimini yapar. 
Nitekim Danıştay’ın diğer vergi daireleri ve Vergi Dava Daireleri Kurulu, sahte fatura veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı faturalardan kaynaklanan tüm uyuşmazlık türlerinde  verilen kararların temyiz incelemesini, uyuşmazlığın maddi/hukuki yönü gibi bir ayrıma girmeksizin yapmaktadır. Temyizde, mahkemece, bu tür belge düzenleme ve kullanma fiillerinin işlendiğine dair vergi incelemesine yetkili olanlarca düzenlenen raporda yer alan tespitlerin incelenip değerlendirilerek, davada uygulanacak hukuk kuralına göre, yaptığı hukuki nitelendirmenin hukuka uygun olup olmadığı incelemesi yapılarak sonuca varılmaktadır. Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine 6723 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 23/07/2016 tarihinden sonra da temyiz denetimini bu usulle sürdürmektedir.
Bu bağlamda, Daire tarafından, sahte belge veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı  fatura  düzenlemek suretiyle elde edilen komisyon gelirinin kayıt ve beyan dışı bırakılması ve bu tür faturaların katma değer vergisi uygulamasında indirime konu edilmesi ile yine bu nitelikteki faturaların maliyet unsuru olarak kayıtlara yansıtılmasından kaynaklanan cezalı tarhiyata yönelik uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz incelemesinin; hem kendi içinde sahte ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge ile bağlantılı diğer tüm uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz inceleme yönteminden hem de Danıştay'ın diğer vergi daireleri ve Vergi Dava Daireleri Kurulu'nun bu alandaki temyiz inceleme yönteminden farklılaştırılarak sonuçlandırılması usulüne, adil yargılanma hakkı kapsamındaki hakkaniyete uygun yargılanma hakkı da gözetilerek, katılınmamaktadır.

Açıklanan nedenle, temyize konu kararın, sahte belge düzenleme fiiline dayanak alınan davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda yer alan tespitlerin uygulanacak  kural kapsamında hukuki nitelendirmesinin hukuka uygun olup olmadığının denetiminde, sözkonusu bu tespitler ile temyiz aşamasında ileri sürülen iddiaların incelenmesi suretiyle karar verilmesi gerektiği görüşüyle karara katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2020/1886, Karar No: 2024/3167, Tarih: 22.05.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
İKİNCİ  DAİRE 
Esas	No : 2020/1886
Karar	No : 2024/3167
DAVACILAR : 1- ...
	   2- ...
	    3- ...
	    4- ...
	    5- ...
 
DAVALI: ... Bakanlığı	
VEKİLLER	: 1. Hukuk Müşaviri Av. ...
	      Hukuk Müşaviri ...
DAVANIN KONUSU : Davacılar tarafından; 20/03/2015 günlü, 29301 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Türkiye Halk Sağlığı Kurumu Denetim Hizmetleri Yönetmeliği'nin "Daire başkanının atanması" başlıklı 7. maddesinin 2. fıkrası ve "Denetçi yardımcılarının yetiştirilmesi" başlıklı 31. maddesinin 3. fıkrasının iptali istenilmektedir.
DAVACILARIN İDDİALARI : Dava konusu düzenlemelerin, aynı Yönetmeliğin 7/1., 38/1., 2. ve 4. madde hükümlerine aykırılık teşkil ettiği ileri sürülmektedir.
DAVALININ SAVUNMASI	: Davalı idare tarafından, dava konusu düzenlemelerde hukuka ve mevzuata aykırılık bulunmadığı savunulmuştur.
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ: ...
DÜŞÜNCESİ	: Konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığı düşünülmüştür.
DANIŞTAY SAVCISI : ...
DÜŞÜNCESİ	: Davacılar, 20/03/2015 günlü, 29301 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Türkiye Halk Sağlığı Kurumu Denetim Hizmetleri Yönetmeliği'nin 7. maddesinin 2. fıkrasında yer alan "20 nci maddenin birinci fıkrasının (b) bendindeki öğrenim şartını haiz olmak kaydıyla bakanlıklarda denetim hizmetleri ile ilgili görevlerde en az on yıl hizmeti bulunanlar ile genel müdür yardımcılığı, dengi veya üstü görevleri asaleten yapanlar arasından Daire Başkanlığına atama yapılabilir." hükmü ile 31. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "Denetçi yardımcıları, iki yıllık denetçi yardımcılığı deneyiminden sonra, Daire Başkanlığınca Kurum Başkanının onayı ile hazırlanacak program çerçevesinde, Kurumun iş ve işlemlerini yerinde görmek ve uygulamak amacıyla Kurumun merkez veya taşra hizmet birimlerinde 6 aydan az, 1 yıldan fazla olmamak üzere geçici olarak görevlendirilirler." hükmünün iptali  istemiyle dava açmıştır.
İptali talep edilen, Yönetmeliğin 7. maddesinin 2. fıkrasında yer alan "20 nci maddenin birinci fıkrasının (b) bendindeki öğrenim şartını haiz olmak kaydıyla bakanlıklarda denetim hizmetleri ile ilgili görevlerde en az on yıl hizmeti bulunanlar ile genel müdür yardımcılığı, dengi veya üstü görevleri asaleten yapanlar arasından Daire Başkanlığına atama yapılabilir." hükmü ile, diğer Bakanlıkların denetim hizmetleri ile ilgili belirli görevlerde bulunanların, Denetim Kurulu bünyesine Daire Başkanı olarak atanmalarına olanak sağlanmakta ise de; bu atama yöntemiyle sistematik yapının ve denetim kurulu bünyesindeki kıdem ve hiyerarşik yapının bozulacağı tartışmasızdır.

Buna göre, kariyer bir meslek olarak denetim hizmetlerini yürüten denetçi yardımcıları, denetçiler ve başdenetçilerin, denetim hizmetleri kapsamında üstlenmiş oldukları görev, yetki ve sorumluluklarının özelliği ve niteliği dikkate alındığında, söz konusu Daire Başkanlığı görevine ancak Kanunla yapılacak olan özel bir düzenleme veya zorunlu" ve "olağanüstü" durumların ortaya çıkması sonucu diğer kadro ve görevlerden atanma imkanı sağlanması gerekirken, dava konusu Yönetmelikle getirilen kuralda hukuka ve denetim hizmetlerinin gereklerine uyarlık görülmemiştir.
  Yönetmeliğin denetçi yardımcılarının yetiştirilmesini düzenleyen 31. maddesinin, dava konusu edilen 3. fıkrası dışındaki fıkralarında öngörülen teorik ve pratik eğitim yöntemleri bir bütün olarak gözönünde bulundurulduğunda; denetçi yardımcılarının, iki yıllık denetçi yardımcılığı görevi sonrasında, dava konusu fıkra hükmünde öngörülen şekilde geçici olarak görevlendirilmeleri, yürütecekleri denetim hizmetlerinin gerekleriyle bağdaşmamakta olup; anılan düzenlemede bu yönüyle de hizmetin gereklerine ve hukuka uyarlık görülmemiştir.
Açıklanan nedenle,  20/03/2015 günlü, 29301 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Türkiye Halk Sağlığı Kurumu Denetim Hizmetleri Yönetmeliği'nin 7. maddesinin 2. fıkrasının ve 31. maddesinin 3. fıkrasının iptali isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.
	TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay İkinci Dairesince; 25/08/2017 günlü, 30165 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 694 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile 663 sayılı Sağlık Bakanlığı ve Bağlı  Kuruluşlarının Teşkilat  ve  Görevleri  Hakkında  Kanun  Hükmünde Kararnameye eklenen Geçici 15. madde uyarınca kaldırılan Türkiye Halk Sağlığı Kurumunun dava ve icra takip işlerinin Sağlık Bakanlığına devredildiği görüldüğünden,  Türkiye Halk Sağlığı Kurumunun hasım mevkiinden çıkarılıp davanın sadece Sağlık Bakanlığı husumetiyle incelenmesine karar verilerek, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
MADDİ OLAY VE HUKUKİ SÜREÇ :

MADDİ OLAY VE HUKUKİ SÜREÇ :
(Mülga) Türkiye Halk Sağlığı Kurumunda 2'si başdenetçi, 3'ü denetçi olan davacılar tarafından, 20/03/2015 günlü, 29301 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Türkiye Halk Sağlığı Kurumu Denetim Hizmetleri Yönetmeliği'nin 7. maddesinin 2. fıkrasında yer alan "20 nci maddenin birinci fıkrasının (b) bendindeki öğrenim şartını haiz olmak kaydıyla bakanlıklarda denetim hizmetleri ile ilgili görevlerde en az on yıl hizmeti bulunanlar ile genel müdür yardımcılığı, dengi veya üstü görevleri asaleten yapanlar arasından Daire Başkanlığına atama yapılabilir." hükmü ile 31. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "Denetçi yardımcıları, iki yıllık denetçi yardımcılığı deneyiminden sonra, Daire Başkanlığınca Kurum Başkanının onayı ile hazırlanacak program çerçevesinde, Kurumun iş ve işlemlerini yerinde görmek ve uygulamak amacıyla Kurumun merkez veya taşra hizmet birimlerinde 6 aydan az, 1 yıldan fazla olmamak üzere geçici olarak görevlendirilirler." hükmünün iptali  istemiyle bakılmakta olan dava açılmıştır.
İNCELEME VE GEREKÇE	:
	20/03/2015 günlü, 29301 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Türkiye Halk Sağlığı Kurumu Denetim Hizmetleri Yönetmeliği'nin, 01/03/2018 günlü, 30347 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Sağlık Bakanlığı Denetim Hizmetleri Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 14 . maddesi ile yürürlükten kaldırıldığı dikkate alındığında, davanın konusuz kaldığı anlaşılmaktadır.
KARAR SONUCU : 
	Açıklanan nedenlerle;
1. Konusu kalmayan dava hakkında KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA;
 2. Aşağıda dökümü yapılan toplam ...-TL
 yargılama giderinin davalı idareden alınarak davacılara verilmesine; davalı idare tarafından yatırılan ...-TL posta giderinin davalı idareye iadesine, eksik yatırılan ...-TL posta ücretinin davacılara tamamlattırılmasına,
3. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere,  22/05/2024 tarihinde oybirliğiyle  karar verildi.