muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2022/1925, Karar No: 2024/1932, Tarih: 30.04.2024

Bir Tedarikçi Şirket, Ar-Ge ve Teknik Destek Merkezlerini başka bir tedarikçi şirketle birlikte kuramaz. Ancak, Türkiye'de yerleşik bir şirket, kurum veya kuruluşla kurabilir. Tedarikçi Şirketin bu merkezlerde en az %50 (yüzde elli) ortaklığı bulunmalıdır. Türkiye'de yerleşik söz konusu şirket, kurum veya kuruluşların başka bir tedarikçi şirketle birlikte kurdukları bilgi ve İletişim teknolojileri alanında faaliyet gösteren Ar-Ge ve Teknik Destek Merkezleri bulunmamalıdır.
Tedarikçi Şirket tarafından çalıştırılacak mühendisler içerisinde mevzuat çerçevesinde kısmi zamanlı çalışacak üniversite öğretim elemanları da yer alabilir. Öğretim elemanları sayısı, yukarıda belirtilen toplam çalışan mühendis sayısının %5 (yüzde beş)'inden fazla olamaz.
İşletmeci, elektronik haberleşme şebekesine ilişkin yatırımlarını (donanım, yazılım  gibi.) tedarikçi şirketlerin yukarıda ifade edilen şartları sağlayıp sağlamadıklarını kontrol ve tespit ederek gerçekleştirmekle yükümlüdür.
b) En az %10 (yüzde on)'unu da Türkiye'de ürün veya sistem geliştirmek üzere kurulmuş olanı KOBİ niteliğindeki tedarikçilerden sağlamakla yükümlüdür.
İşletmecinin şebekesinde kullanacağı tüm bağımsız yazılım ve donanım birimleri, birbirleri ile açık arayüzler ile bağlantılı olacaktır.
Kurum, bu maddenin uygulanmasına yönelik, gerekli gördüğünde denetim yapabilir veya uygun gördüğü kurum veya kuruluşa denetim yaptırabilir. Denetimin masrafları İşletmeci tarafından karşılanır.
İşletmecinin, yukarıda yer alan hükümlere aykırı olarak mal ve hizmet tedarik ettiğinin tespit edilmesi durumunda, İşletmeciye bir önceki takvim yılındaki cirosunun %1 (yüzde bir)'ine kadar para cezası uygulanır." kuralı yer almaktadır.
Usul ve Esaslar'ın diğer dayanağı olan ve davalı Kurum tarafından davacıya verilen "Sayısı Sınırlandırılmış Kullanım Hakkı Yetki Belgesi" (IMT Yetki Belgesi) eki IMT Alt Yapılarının Kurulması ve İşletilmesi ile Hizmetlerinin Sunulmasına İlişkin Hak ve Yükümlülükler Belgesi'nin "Şebekede ve haberleşme hizmetlerinde kullanılan donanım ve yazılımlara ilişkin yatırımlar" başlıklı 12. maddesinin 1. fıkrasında,  "İşletmeci, her yıl yer kiralama, kule, direk, boru, konteyner, kanal, enerji nakil hatları ve benzeri altyapı niteliğindeki tesislere yaptıkları yatırımlar hariç olmak üzere, şebekeye ve haberleşme hizmetlerine  ilişkin yatırımlarının (donanım, yazılım gibi);
a) En az %40 (yüzde kırk)'ını, yetkilendirmeyi müteakip;
i. İki (2) yıl içinde en az 500 mühendis ve 100 araştırmacının çalıştığı bilgi ve iletişim teknolojileri alanında Ar-Ge projeleri geliştirmek üzere Türkiye'de kurulmuş Ar-Ge Merkezi bulunan, dört (4) yıl içerisinde 500 mühendis ve 250 araştırmacının çalıştığı Ar-Ge Merkezi bulunan tedarikçi şirketlerden sağlamakla veya,

a) En az %40 (yüzde kırk)'ını, yetkilendirmeyi müteakip;
i. İki (2) yıl içinde en az 500 mühendis ve 100 araştırmacının çalıştığı bilgi ve iletişim teknolojileri alanında Ar-Ge projeleri geliştirmek üzere Türkiye'de kurulmuş Ar-Ge Merkezi bulunan, dört (4) yıl içerisinde 500 mühendis ve 250 araştırmacının çalıştığı Ar-Ge Merkezi bulunan tedarikçi şirketlerden sağlamakla veya,
ii. İki (2) yıl içinde en az 350 mühendis ve 100 araştırmacının çalıştığı  bilgi ve iletişim teknolojileri alanında Ar-Ge projeleri geliştirmek üzere Türkiye'de kurulmuş Ar-Ge Merkezi ile birlikte ayrıca iki (2) yıl içinde en az 150 mühendisin çalıştığı Teknik Destek Merkezi bulunan, dört (4) yıl içerisinde 350 mühendis ve 250 araştırmacının çalıştığı Ar-Ge Merkezi ile birlikte ayrıca dört (4) yıl içinde 150 mühendisin çalıştığı Teknik Destek Merkezi bulunan tedarikçi şirketlerden sağlamakla yükümlüdür." kuralına, 7. fıkrasında ise, "Kurum Ar-Ge projeleri süreçleri de (projelere başlanması, gelişimi, izlenmesi ve çıktılarının başarı ölçütlerine göre kabulü gibi) dahil olmak üzere, bu madde kapsamında getirilen yükümlülüklerin uygulanmasına yönelik, gerekli gördüğünde denetim yapabilir veya masrafları işletmeciler tarafından karşılanmak üzere söz konusu denetimleri uygun gördüğü kurum ve kuruluşa yaptırabilir." hükmü  yer almaktadır. 
Aktarılan mevzuat hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'na, (Kurum) elektronik ve haberleşme  hizmetleri ve altyapısı ile ilgili olarak, bu konuda görevli işletmelerin mevzuata uygun olarak faaliyetlerini yürütmelerini denetlemek ve yukarıda yer verilen Usul ve Esaslar kapsamında, işletmecilerin şebekelerinde kullanılacak donanım ve yazılımlara ilişkin yatırımlarla ilgili yükümlülüklerini yerine getirilmesinin incelenmesi ve denetlenmesinin sağlanması konusunda yetki verildiği anlaşılmaktadır.
Dava konusu Usul ve Esaslar açısından bakıldığında, yukarıda alıntısına yer verilen IMT Yetki Belgesinin 12. maddesinin 1. fıkrası ile aynı maddenin 7. fıkrasında yer alan, "Kurum Ar-Ge proje süreçleri de (projelere başlanması, gelişimi, izlenmesi ve çıktılarının başarı ölçütlerine göre kabulü gibi) dahil olmak üzere bu madde kapsamında getirilen yükümlülüklerin uygulanmasına yönelik, gerekli gördüğünde denetim yapabilir veya masrafları işletmeciler tarafından karşılanmak üzere söz konusu denetimleri uygun gördüğü kurum ve kuruluşa yaptırabilir." kuralı uyarınca davacı şirketin, yatırımlarının belli bir kısmını bilgi ve iletişim teknolojileri alanında Ar-Ge projeleri geliştirmek üzere ülkemizde kurulmuş Ar-Ge Merkezi bulunan tedarikçilerden sağlamakla yükümlü olduğu, Ar-Ge Merkezlerince geliştirilen Ar-Ge projelerinin, niteliksel ve niceliksel olarak Kurumca denetlenebileceği izahtan varestedir.

Ar-Ge Merkezlerince yürütülen Ar-Ge projelerinin niteliksel açıdan taşıması gereken ölçütlerin belirlenmesine yönelik olarak çıkartılan Usul ve Esaslar'ın bazı maddelerinde Kurul'un davaya konu 16/11/2021 tarih ve 2021/DK-YED/361 sayılı kararıyla onaylanan İşletmecilerin Şebekelerinde Kullanılacak Donanım ve Yazılım Yatırımlarının İncelenmesi ve Denetlenmesine İlişkin Usul ve Esaslarda Değişiklik Yapılmasına Dair Usul ve Esaslar ile değişikliğe gidilmiş olup davacı, yukarıda istem kısmında yer verilen düzenlemelerin iptali ile söz konusu değişikliklerin kaldırılması istemiyle yapılan ... tarih ve ... sayılı başvurusunun cevap verilmemek suretiyle reddine ilişkin işlemin  iptali istemiyle bakılan davayı açmıştır.
Aşağıda davacının iptalini istediği düzenlemelere ilişkin açıklamalara başlıklar halinde yer verilmiştir.
Usul ve Esaslar'ın değişik 1. maddesi yönünden;
Anılan düzenleme ile Usul ve Esaslar'ın 4. maddesine eklenen "Milli Haberleşme Ürünü" başlıklı (j) bendinde, "Tasarımından, geliştirilmesine ve üretim yöntemine kadar tüm ürün yaşam döngü süreçlerinin milli katkı ile geliştirildiği ve bu süreçlerin ve çıktıların milli katkıyı gösterecek şekilde belirli bir standarda göre dokümante edildiği, fikri, sınai, mülkiyet, kullanım gibi ürünün veya ürün sahibinin ya da ürün sahibinin çoğunluk hisselerine sahip ya da ürün sahibini kontrolü altında bulunduran kişi/kuruluşların diğer ülkelerde kullanılan aynı uluslararası standartlardaki diğer ürünlerinin tüm haklarının herhangi bir izne veya sınırlandırmaya tabi olmaksızın münhasıran Türkiye Cumhuriyeti kanunlarına göre ülke sınırları içerisinde kurulmuş olan bir şirkete, kuruma, kuruluşa veya Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarına ait olan ürünü,”
 ifadesine yer verilmek suretiyle "Milli Haberleşme Ürünü'nün tanımı yapılmıştır.

ifadesine yer verilmek suretiyle "Milli Haberleşme Ürünü'nün tanımı yapılmıştır.
Davacı; Usul ve Esaslar'ın düzenlediği alanın, işletmecilerin yetkilendirmelerinde yer alan donanım ve yazılım yatırımlarına ilişkin şartların yerine getirilip getirilmediğinin incelenmesi ve denetlenmesi ile sınırlı olduğunu, yetkilendirme kapsamındaki yükümlülükler arasında milli haberleşme ürünü ile ilgili bir yükümlülüğün yer almadığını, tanımın açık, net ve belirgin olmadığını, tanımda geçen "milli katkı ibaresi"nin mevzuatta tanımı yapılmamış soyut bir ifade olduğunu, bu belirsizliğin düzenlemenin uygulanabilirliğini ortadan kaldırdığını, 13/09/2014 tarih ve 29118 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve bir ürünün yerli malı sayılabilmesi için taşıması gereken niteliklerin belirlendiği Yerli Malı Tebliği'nde ürünün yerli katkı oranının en az %51 olması gerektiğine ilişkin düzenleme bulunmasına karşın, milli haberleşme ürünü tanımında bu yönde bir belirlemeye yer verilmeyerek net bir çerveve çizilmek yerine soyut ifadeler ile yetinildiğini, işletmecilerin yetkilendirilmeleri kapsamında yerli malı kullanma yükümlülüklerinin zaten bulunduğunu, hal böyle iken, yerli malına benzer bir kavram olan ancak soyut nitelik taşıyan tanımın Usul ve Esaslar'a eklenmesiyle yapılan değişikliğin amacının anlaşılamadığını, bu anlamda düzenlemenin kamu yararı amacı ile bağdaşmadığını, bir ürünün yerli malı sayılabilmesi için tanımda geçen "Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarına ait olan ürün"den ne anlaşılması gerektiğinin açık olmadığını (örneğin, yurt dışında kurulu yabancı bir firmada çalışan Türk vatandaşına ait bir ürünün bu kapsamda kabul edilip edilemeyeceği gibi) öne sürerken, davalı idarece; IMT Yetki Belgesinin 12. maddesi uyarınca davacı gibi işletmecilerin yatırımlarının belli bir kısmını Ar- Ge projelerine ayırmaları ya da Ar-Ge Merkezi bulunan tedarikçilerden sağlaması gerektiği,  söz konusu tanım ile işletmecilere yetkilendirmelerinde olmayan ilave bir yükümlülük getirilmediği, sadece Ar- Ge Merkezlerince yürütülen projelerin sahip olması gereken niteliklerin neler olduğuna ilişkin bir düzenmele yapıldığı, düzenleme, genel bir tanımlama niteliğinde olduğundan, tüm deteyların tek seferde ve aynı düzenleme ile yapılmasının beklenemeyeceği, ürünlerin tespitine ilişkin ölçütlerin sonradan Kurum tarafından belirleneceği, milli haberleşme ürününe ilişkin tek ölçütün Türk vatandaşlarına ait olması olmadığı, bunun dışında diğer başka ölçütlerin de bulunduğu, bu ölçütlerin sağlanması durumunda da ürünün milli haberleşme ürünü olarak kabul edileceği savunulmaktadır.

Yukarıda değinilen IMT Yetki Belgesi eki IMT Alt Yapılarının Kurulması ve İşletilmesi ile Hizmetlerinin Sunulmasına İlişkin Hak ve Yükümlülükler Belgesi uyarınca davacı şirketin asli yükümlülüğü, yetkilendirme kapsamındaki hizmetlerin sunulması için gerekli olan altyapıların ve şebekenin kurulması, geliştirilmesi ve işletilmesi ile ülke çapında, davalı idarenin belirlediği hizmet kalitesi kriterlerine uygun kesintisiz bir iletişim hizmeti sunmaktır.
Bunun yanı sıra aynı Belge uyarınca işletmecilerin şebekede ve haberleşme hizmetlerinde kullanılan donanım ve yazılımlara ilişkin yatırımlarının her yıl belirli bir bölümünü yerli malı belgesi olan ürünlerden sağlama zorunluluğu bulunmaktadır.  Nitekim bu husus söz konusu Belgenin 12. maddesinin 4. fıkrasında " İşletmeci (...)  şebekeye ilişkin yatırımlarının (...); yetkilendirilmesini müteakip birinci yıl içinde en az %30, ikinci yıl içinde en az %40, üçüncü ve devam eden yıllar içinde en az %45'ini 4734 sayılı Kanun ve ilgili mevzuat kapsamında yerli malı olduğu belirlenen ürünlerden sağlamakla yükümlüdür..." şeklinde ifade edilmiş, aynı Belgenin 5. maddesinde ise "Yerli Malı"nın  4734 sayılı Kanun ve ilgili mevzuat kapsamında yerli malı belgesi bulunan ürünleri ifade ettiği belirtilmiştir.
Dava konusu düzenleme ile Usul ve Esaslar'a "Milli haberleşme ürünü" tanımı getirilmiş olup, anılan düzenleme ile Ar-Ge projelerinin çıktılarının var olan yerli ürün (yerli malı olduğu belirlenen ürün) tanımına ek olarak "Milli haberleşme ürünü" tanımına da uygun olması gerektiği kurala bağlanmıştır. Buna göre, davacı şirketin raporladığı Ar-Ge Merkezlerinde yürütülen Ar-Ge projelerinin, ülkemizdeki yerli ve milli üretim ekosisteminin gelişimine katkı sağlayacak şekilde yerli ürün, diğer bir ifadeyle yerli malı belgesi bulunan ürün ve/veya milli haberleşme ürünü tanımına uygun olması gerektiğine vurgu yapılmıştır.
Dolayısıyla, milli haberleşme ürünü tanımı, Ar-Ge projelerinin taşıması gereken niteliklere ilişkin ve bu projelerin değerlendirilmesinde dikkate alınacak bir kavram olduğundan, davacı şirkete IMT Yetki Belgesinin kapsamına girmeyen bir konuda yükümlülük getirilmesi söz konusu değildir. Milli haberleşme ürününün tanımının yapılmasının işetmecilerin mevcut yatırım yükümlülüklerinde herhangi bir ağırlaştırıcı etkisi bulunmadığından, davacının aksi yöndeki iddiasında hukuki isabet bulunmamaktadır. 
Söz konusu düzenleme ile milli haberleşme ürününün genel bir tanımı yapılmış olup, bu genel tanımın içeriğinin daha alt düzenleyici işlemlerle örneğin Kurul kararları ile  belirlenebileceği dikkate alındığında, davacının; tanımın açık, net ve belirgin olmadığı, tanımda soyut ifadeler kullanıldığı yönündeki iddiaları düzenlemeyi kusurlandırıcı nitelikte görülmemiştir.

Söz konusu düzenleme ile milli haberleşme ürününün genel bir tanımı yapılmış olup, bu genel tanımın içeriğinin daha alt düzenleyici işlemlerle örneğin Kurul kararları ile  belirlenebileceği dikkate alındığında, davacının; tanımın açık, net ve belirgin olmadığı, tanımda soyut ifadeler kullanıldığı yönündeki iddiaları düzenlemeyi kusurlandırıcı nitelikte görülmemiştir.
IMT Yetki Belgesinin 12. maddesi uyarınca davacının, şebeke ve haberleşme hizmetlerinde kullanılan donanım ve yazılımlara ilişkin yatırımlarının belli oradaki kısmının yerli malı olması gerektiği gerekliliğinden hareketle, milli haberleşme ürününün de, milli üretimin gelişmesine katkı sağlayacağı hususu karşısında düzenlemede kamu yararı bulunmadığından bahsedilemeyeceği açıktır.
Usul ve Esaslar'ın değişik 2. maddesi yönünden;
Söz konusu düzenleme ile, Usul ve Esaslar'ın 5. maddesine eklenen 5. fıkrada, "İşletmecinin, her bir tedarikçi şirketin ürünlerinden doğrudan ve/veya dolaylı olarak her bir yatırım dönemi itibariyle bu Usul ve Esasların 10’uncu maddesinin üçüncü fıkrasına uygun olarak yapmış olduğu alım tutarının, ilgili dönemdeki şebekeye ve haberleşme hizmetlerine yönelik toplam yatırım tutarı içerisindeki payı %50’yi geçemez.”
 kuralına yer verilmiştir.

kuralına yer verilmiştir.
Davacı; Usul ve Esaslar'ın 5. maddesinde; işletmecilerin yetkilendirmelerine paralel olarak Ar-Ge Merkezi ve KOBİ yükümlülüklerinin düzenlendiğini, düzenlemeye göre işletmecilere yatırımlarının belli orandaki kısmını madde hükmünde ölçütleri belirlenmiş nitelikteki tedarikçilerden sağlama yükümlülüğü getirildiğini, davaya konu değişiklik ile anılan maddeye eklenen 5. fıkra düzenlemesine göre ise, işletmecilere tek bir tedarikçiden yapacakları alımlar için sınır getirildiğini, bu durumun sözleşme serbestisine sınırlama getirilmesi sonucunu doğurduğunu, Anayasanın 48. maddesine göre sözleşme serbestisine yönelik sınırlamanın ancak kanunla yapılabileceğini, ilgili maddede yer alan  "toplam yatırım" ifadesinden ne anlaşılması gerektiğinin belirsiz olduğunu, işletmecilerin diğer yükümlülüklerinin yerine getirilmesine engel olacak nitelikte olan düzenlemenin fiilen yerine getirilmesinin de mümkün olmadığını, zira piyasada Ar-Ge kıstaslarını taşıyan sadece iki tedarikçi olduğundan, düzenlemenin kamu yararı ilkesiyle bağdaşmadığını iddia ederken, davalı idarece; düzenlemenin amacının, piyasada daha adil bir rekabet ortamının oluştrulması ve ülkemizdeki şebeke yatırımlarının tek bir tedarikçiden sağlanmasının önüne geçilmesi olduğu, sektördeki rekabet ortamının iyileştirilmesi açısından bu şekilde bir düzenleme yapılmasına ihtiyaç duyulduğu ve düzenlemenin tedarikçi firmalarca olumlu karşılandığı, işletmecilere satın alma süreçlerinde gerekli ayarlamaları yapabilmeleri için yeterli sürenin tanındığı, Kurumun görev ve yetki alanına giren bir konuda düzenleme yapıldığından, sözleşme serbestisinin sınırlandırıldığından söz edilemeyeceği, her bir yatırım dönemi itibarıyla kapsam içi olarak Kuruma raporlanmış olan toplam yatırımlar içindeki tedarikçi başına toplam yatırım tutarının %50 oranını geçmemesi gerektiği hususunda tereddüt bulunmadığından, belirsizliğin söz konusu olmadığı, ayrıca sektör temsilcilerinin de görüşleri dikkate alınarak taslak metinde %35 olan oranın %50 'ye çıkartıldığı, davacı şirket, söz konusu yükümlülüğü sadece Ar-Ge Merkezi bulunan tedarikçilere getirilmiş bir yükümlülük gibi yorumlayarak sektörde bu şekilde iki tedarikçi bulunduğundan bahisle uygulamanın fiilen imkansız olduğunu ileri sürmekte ise de, ilgili hüküm incelendiğinde sadece Ar-Ge Merkezi bulunan tedarikçilere getirildiğine yönelik bir ifadeye yer verilmediğinin görüleceği, anılan yükümlülüğün, davacı şirketin her bir yatırım dönemi bazında alım yaptığı tüm tedarikçiler için geçerli olduğu, örneğin, davacı şirket bir yatırım döneminde Kuruma raporladığı yatırımlarını 50 farklı tedarikçiden temin ettiğini beyan ediyorsa, bu 50 tedarikçiden hiçbirisinin tek başına toplam yatırımların %50'sini karşılamamış olması gerekeceği savunulmaktadır.
Söz konusu düzenleme ile, piyasada daha adil bir rekabet ortamının oluşturulması ve ülkemizdeki şebeke yatırımlarının tek bir tedarikçiden sağlanmasının önüne geçilmesi amaçlanmıştır.

Söz konusu düzenleme ile, piyasada daha adil bir rekabet ortamının oluşturulması ve ülkemizdeki şebeke yatırımlarının tek bir tedarikçiden sağlanmasının önüne geçilmesi amaçlanmıştır.     
İmtiyaz Sözleşmesinin "Kurum düzenlemeleri" başlıklı 46. maddesinde, "İşletmeci, bu Sözleşme kapsamındaki faaliyetlerini yürütürken, bu sözleşmede hüküm bulunmayan hallerde Kurum düzenlemelerine uymakla yükümlüdür." yine  IMT Yetki Belgesi'nin aynı başlıklı 43. maddesinin 1. fıkrasında, "İşletmeci, bu yetkilendirme kapsamındaki faaliyetlerini yürütürken, bu belgede hüküm bulunmayan hallerde Kurum düzenlemelerine uymakla yükümlüdür."  denilmek suretiyle İmtiyaz Sözleşmesi ve/veya Yetki Belgesinde düzenlenmeyen hususlarda davacının Kurum düzenlemelerine uyması gerektiğine açıkça vurgu yapılmıştır.
Buna göre, gerek İmtiyaz Sözleşmesinde gerekse Yetki Belgesinde tüm yatırımların tek tedarikçiden yapılabileceği anlamına gelen bir düzenleme bulunmadığından, getirilen düzenlemenin Kurumun sektöre ilişkin düzenleme yapma yetkisini kapsamında kaldığı açıktır.
Öte yandan, yukarada yer verilen İmtiyaz Sözleşmesi ile Yetki Belgesi hükümleri uyarınca ortada sözleşme hürriyetinin sınırlandırılmasından bahsedilemeyeceğinden idarenin düzenleme yapma yetkisini kullanmasında hukuka aykırılık bulunmanmakta olup, aksi yöndeki davacı iddasında hukuki isabet görülmemiştir.
Dava konusu düzenlemede,  "... bu Usul ve Esasların 10’uncu maddesinin üçüncü fıkrasına uygun olarak yapmış olduğu alım tutarının,..." ibaresi ile Usul ve Esaslar'ın 10. maddesinin üçüncü fıkrasına atıfta bulunulmuştur.
Anılan ifade ile atıfta bulunulan Usul ve Esaslar'ın, "Raporlama"  başlıklı 10. madddesinin 1. fıkrasında,  işletmecinin, yükümlülüklerini yerine getirdiğine dair raporu, Dönem sonundan itibaren 3 ay içinde Kurum’a göndermekle yükümlü olduğu kurala bağlandıktan sonra söz konusu raporda yer alması gereken asgari bilgi ve belgeler madde metninde bentler halinde sayılmış, aynı maddenin 3. fıkrasında ise, "İşletmeci, Ek-1’de yer alan tabloyu, tahdidi olmamak üzere Ek-5’te yer alan “Yükümlülük Kapsamında Kabul Edilen Yatırım Kalemleri Listesi”ni esas alarak doldurmakla yükümlüdür." kuralı getirilerek, işletmecilerin kapsam içi  olarak tanımlanan listede yer alan ürünlere yapılan yatırımlarının raporlanması gerektiği düzenlenmiştir.
Bu kapsamda, söz konusu düzenleme ile, davacı şirketin her bir yatırım dönemi itibarıyla kapsam içi olarak Kuruma raporladığı toplam yatırımları içerisindeki tedarikçi başına yatırım tutarının %50 oranını geçmemesi gerektiği kurala bağlanmış olup, dava konusu kuralın belirsiz olduğuna yönelik davacı iddiası yerinde görülmemiştir.
Kaldı ki, işletmecilerin söz konusu düzenlemeye uyum sağlayabilmeleri ve bu çerçevede gerekli ayarlamaları yapabilmeleri için, hükmün uygulanması açısından belli bir süre de tanınmıştır.

Kaldı ki, işletmecilerin söz konusu düzenlemeye uyum sağlayabilmeleri ve bu çerçevede gerekli ayarlamaları yapabilmeleri için, hükmün uygulanması açısından belli bir süre de tanınmıştır.
Davacı şirket tarafından, söz konusu yükümlülük sadece Ar-Ge Merkezi bulunan tedarikçilere getirilmiş bir yükümlülükmüş gibi yorumlanmak suretiyle sektörde Ar-ge Merkezi bulunan sadece iki  tedarikçi bulunduğundan bahisle getirilen yükümlülüğün uygulanmasının fiilen imkansız olduğu öne sürülmekte ise de, davaya konu düzenleme incelendiğinde, söz konusu yükümlülüğün sadece  Ar-Ge Merkezi bulunan tedarikçilere getirilen bir yükümlülük olduğuna yönelik madde metninde bir ibareye yer verilmediği görülmekte olup, anılan yükümlülük davacı şirketin her bir yatırım dönemi bazında alım yaptığı tüm tedarikçi şirketler için geçerli olacağından, söz konusu iddiada hukuki isabet bulunmamaktadır.
Usul ve Esaslar'ın değişik 3. maddesinin incelenmesi;
Anılan 3. madde düzenlemesi ile, "Usul ve Esaslar"ın  6. maddesine eklenen 7. fıkrada, "İşletmeci tarafından raporlanan yerli malı belgeli ürünler ve/veya bu ürünlerin üretim tesisleri, ürünün geliştirme sürecindeki her türlü bilgi ve belge ile yerli malı belgesi temin sürecindeki ilgili kurumlara sunulan bilgi ve belgeler Kurum ve/veya Kurumun uygun gördüğü kuruluş tarafından incelenebilir. İncelenmesi istenen ürüne ilişkin ürünün üreticisinden talep edilecek her türlü bilgi ve belgenin sağlanması ile üretim tesislerinin incelemeye açılmasından İşletmeci sorumludur." kuralı yer almıştır.