muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/10360, Karar No: 2024/2888, Tarih: 13.05.2024

Yönetmeliğin 14.maddesinin 5.fıkrasında da bu husus düzenlenmiş "Ancak kapanan kadastro ve imar yollarının toplam alanının, düzenleme sahasındaki düzenleme ortaklık payına konu olan umumi ve kamu hizmet alanlarından fazla olması durumunda; artan miktar Tapu Kanununun 21 inci maddesi hükümlerine göre köy tüzel kişiliği, belediye veya Hazine adına tescil edilir. Büyükşehir belediyesi olan yerlerde; Büyükşehir Belediyesi Kanununda belirtilen belediyelerin görev dağılımına göre ilgili belediye adına tescil edilir" düzenlemesine yer verilmiştir.
Aksine bir yaklaşım, kadastral karşılığı olmadan düzenleme alanında belediyenin taşınmaz edinmesi sonucunu doğurur ki bu durum mülk sahiplerinin aleyhine olduğu gibi 3194 sayılı Yasa'nın 18. maddesinin amacına da aykırıdır. 
Bu durumda, dava konusu Yönetmelik kuralıyla Tapu Yasası'nın 21.maddesinde yer alan düzenleme kapsamında kapanan yolların tapuya kaydedilmesinin değil, 3194 sayılı Yasa'nın 18.maddesinin 3.fıkrasına eklenen hükümle aynı olacak şekilde parselasyon işlemiyle imar planında kapanan yolların, parselasyon sırasında veya yapılmadan önce idareler tarafından ihdas edilmesinin engellendiği, bu alanların düzenleme ortaklık payına ayrılan alandan düşülmesinin öngörüldüğü, dolayısıyla anılan Tapu Yasası'na aykırılık bulunmadığı, parselasyon yapılmıyorsa bu alanların boşta kalmaması için Tapu Yasası'nın 21.maddesi uyarınca idare adına tescil edilebileceği, ancak sonradan parselasyon işlemi yapıldığında bu alanların miktarının yine kamu alanları miktarından düşülmesi gerektiği, Yönetmelik maddesinde hukuka aykırılık olmadığı kanaatine ulaşılmıştır. Belirtilen nedenlerle Yönetmelik'in anılan kısmı yönünden davanın reddine karar verilmesinin uygun olacağı düşünülmektedir.
6. Yönetmeliğin 14.maddesinin 8.fıkrası yönünden,
3194 sayılı Yasa'nın 18.maddesinin 8.fıkrasında "Parselasyon planı yapılmadan ifraz ve tevhit edilerek tescil edilen parsellerden, imar planında umumi hizmet alanlarına rastladığı için terk edilen veya bağışlanan alanların toplam parsel alanına oranı, yeni yapılacak parselasyon planındaki düzenleme ortaklık payı oranına tamamlayan farkı kadar düzenleme ortaklık payı alınabilir.
" kuralı yer almaktadır.
Dava konusu Yönetmeliğin 14.maddesinin 8.fıkrasında "Düzenleme sahasındaki taşınmazlardan bir kısmının umumi ve kamu hizmet alanlarında kullanılmak üzere bağışlanması ya da belediye veya hazine arazilerinin tahsis edilmesi durumunda; bağışlanan ya da tahsis edilen miktar, toplam umumi ve kamu hizmet alanlarından düşülmek suretiyle düzenleme ortaklık payı hesaplanır. Parselasyon planı yapılmadan ifraz, tevhit ve terk yoluyla; düzenleme ortaklık payına konu alanlara terk edilen ya da bağışlanan alanlar hariç olmak üzere, bağış ve tahsis yapılan taşınmazdan, bağış ve tahsis miktarı düşüldükten sonra geri kalan alandan düzenleme ortaklık payı alınır." düzenlemesi yer almaktadır.

Anılan fıkra metni incelendiğinde, parselasyon işlemine konu edilen alanda bulunan parsellerden "umumi ve kamu hizmet alanlarında kullanılmak üzere bağışlanan ya da belediye veya hazine arazilerinin tahsis edildiği taşınmazlar" ile "parselasyon planı yapılmadan ifraz, tevhit ve terk yoluyla; düzenleme ortaklık payına konu alanlara terk edilen ya da bağışlanan alanlar" arasında bir ayrıma gidildiği görülmektedir. Parselasyon yapılırken umumi ve kamu hizmet alanlarının elde edilmesinde kullanılmak üzere tamamen bedelsiz olarak bağışlanan taşınmazlar ile kadastral parsel iken "parselasyon planı yapılmadan ifraz, tevhit ve terk yoluyla" parselin bir kısmının kamunun kullanımına bırakılması suretiyle imar parseli niteliğine kavuşan parsellerin birbirinden ayrılarak hakkaniyete uygun bir uygulama yapılması için Yönetmelikte ayrıma gidilmesinin gerekli olduğu açıktır. Çünkü ilkinde parsel malikinin herhangi bir karşılık elde etmeden tasarrufundan çıkan parsel alanı söz konusu iken, ikinci durumda malik tarafından terk edilen kısmın karşılığı, üzerinde yapı yapmaya elverişli imar parseli elde edilmesi suretiyle alınmaktadır. İkinci durum, parselasyondaki taşınmazın değer artışı karşılığında alınan DOP kesintisine benzer bir özellik gösterdiğinden her iki duruma aynı sonucun bağlanması beklenemez. Yine ilk durumda, malikinin herhangi bir karşılık elde etmeden tasarrufundan çıkan parsel alanının sanki hâlâ mülkiyetindeymiş gibi parselasyona tâbi tutulması durumunda, bağışlanan kısımdan da DOP kesintisi yapılmasının eşitliğe aykırı hukuksuz bir uygulama olacağı ortadadır. 
Açıklanan nedenlerle dayanağı Yasa ile uyumlu olan düzenlemenin Danıştay'ın yerleşik kararlarına da uygun olduğu ve herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından Yönetmelik'in dava konusu edilen kısmı yönünden davanın reddine karar verilmesinin uygun olacağı düşünülmektedir. 
7.  Yönetmeliğin 14.maddesinin 9.fıkrası yönünden,
Mekansal Planlar Yapım Yönetmeliği ve Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinde yer alan tanımlamalara göre rekreasyon alanlarının kente hizmet eden yeşil alan statüsünde sosyal donatı alanı niteliğinde bulunduğu, rekreasyon alanında yapılacak yapıların kente hizmet için belediyelerce yapılacak yapılar olduğu ve anılan yapılar için getirilen yapılaşma oranının da düşük olduğu görülmektedir. İçme-Kullanma Suyu Havzalarının Korunmasına Dair Yönetmelikle de anılan kısıtlamaların yanı sıra bazı düzenlemeler ve kısıtlamalar getirildiği görülmektedir.
Belirtilen nedenlerle, içme suyu havzasında kalsa da kente hizmet eden yeşil alan statüsündeki rekreasyon alanlarının düzenleme ortaklık payından karşılanmaması ve diğer kullanım haklarına göre çok daha kısıtlı ve az yapılaşma hakkına sahip olduğu anlaşılan bu alanların parselasyon sonucunda taşınmaz maliklerine tahsis edilmesi durumunda mülkiyet hakkına ölçüsüz müdahale edilmiş olacağı sonucuna ulaşılmıştır.

Belirtilen nedenlerle, içme suyu havzasında kalsa da kente hizmet eden yeşil alan statüsündeki rekreasyon alanlarının düzenleme ortaklık payından karşılanmaması ve diğer kullanım haklarına göre çok daha kısıtlı ve az yapılaşma hakkına sahip olduğu anlaşılan bu alanların parselasyon sonucunda taşınmaz maliklerine tahsis edilmesi durumunda mülkiyet hakkına ölçüsüz müdahale edilmiş olacağı sonucuna ulaşılmıştır.
Öte yandan, Yasa'nın 18.maddesinde rekreasyon alanlarının DOP'tan karşılanacağı açıkça belirtildiğinden Yönetmelik kuralıyla içme-kullanma suyu havzasında kalan rekreasyon alanları için bir istisna getirilerek bu alanların parsel maliklerine tahsis edilebileceğinin öngörülmesinde Yasa'ya uygunluk bulunmamaktadır. Bu nedenle anılan Yönetmelik kuralının iptaline karar verilmesinin uygun olacağı düşünülmektedir.
8. Yönetmeliğin 16.maddesinin 3.fıkrası yönünden,
Uyuşmazlıkta, dava konusu Yönetmelik fıkrasının dayanağını oluşturan 3194 sayılı Yasa'nın 18.maddesinin 10.fıkrasının Anayasa'ya aykırılık yönünden incelenmesi gerekmektedir:
T.C. Anayası'nın "Mülkiyet hakkı" kenar başlıklı 35. maddesi; "Herkes, mülkiyet ve miras haklarına sahiptir. Bu haklar, ancak kamu yararı amacıyla, kanunla sınırlanabilir. Mülkiyet hakkının kullanılması toplum yararına aykırı olamaz." hükmünü kurala bağlamıştır. 
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne (AİHS) ek 1 No.lu Protokol'ün 1. maddesi;
"Her gerçek ve tüzel kişinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı vardır. Bir kimse, ancak kamu yararı sebebiyle ve yasada öngörülen koşullara ve uluslararası hukukun genel ilkelerine uygun olarak mal ve mülkünden yoksun bırakılabilir.
Yukarıdaki hükümler, devletlerin, mülkiyetin kamu yararına uygun olarak kullanılmasını düzenlemek veya vergilerin ya da başka katkıların veya para cezalarının ödenmesini sağlamak için gerekli gördükleri yasaları uygulama konusunda sahip oldukları hakka halel getirmez." kuralına yer vermiştir.
Anayasa Mahkemesi'ne göre; Anayasa'nın 35.maddesinde bir temel hak olarak güvence altına alınmış olan mülkiyet hakkı kişiye başkasının hakkına zarar vermemek ve yasaların koyduğu sınırlamalara uymak koşuluyla, sahibi olduğu şeyi dilediği gibi kullanma, ürünlerinden yararlanma ve tasarruf etme (başkasına devretme, biçimini değiştirme, harcama ve tüketme hatta yok etme) olanağı veren bir haktır. 
Yukarıda mülkiyet hakkına yönelik olarak Anayasa hükümleri ve AİHS ile Anayasa Mahkemesi ve AİHM kararları çerçevesinde yapılan açıklamalar dikkate alındığında, Yasa'da ve uygulama Yönetmeliğinde "gibi umumi hizmet alanları" ibaresine yer verilmesi ile yasa koyucu tarafından sınırları net bir şekilde belirlenmesi gereken çerçeve ile sınırlı olmaksızın DOP kapsamında mülkiyet hakkına müdahale edilmesinin olanaklı hale getirildiği açıktır.

Yukarıda mülkiyet hakkına yönelik olarak Anayasa hükümleri ve AİHS ile Anayasa Mahkemesi ve AİHM kararları çerçevesinde yapılan açıklamalar dikkate alındığında, Yasa'da ve uygulama Yönetmeliğinde "gibi umumi hizmet alanları" ibaresine yer verilmesi ile yasa koyucu tarafından sınırları net bir şekilde belirlenmesi gereken çerçeve ile sınırlı olmaksızın DOP kapsamında mülkiyet hakkına müdahale edilmesinin olanaklı hale getirildiği açıktır.
3194 sayılı Yasa'nın 7181 sayılı Yasa'nın 9.maddesi ile değiştirilen 18.maddesinin 10.fıkrasında, "Mevcut yapılar nedeniyle parsellerden düzenleme ortaklık payı alınamadığı hâllerde bu payın miktarı, düzenlemenin gerçekleştirilebilmesi için yapılacak kamulaştırmada kullanılmak üzere bedele dönüştürülebilir." hükmüne yer verilmiştir.
Yasa değişikliğinin gerekçesi, "Madde ile; arsa ve arazi düzenlemesi uygulanacak alanlarda umumi hizmet alanına konu kullanımlar netleştirilmekte ve uygulamada birlik sağlanması öngörülmektedir. Buna mukabil düzenleme ortaklık pay oranı da artırılmakta ve düzenleme ortaklık payına ilişkin usul ve esaslar belirlenerek yaşanan tereddütlerin önüne geçilmesi amaçlanmaktadır.
Yapılan düzenleme ile;
- Kadastro ve imar yollarının zaten kamunun kullanımındaki yollar olduğu, yani bir nevi plan öncesi umumi hizmet alanı olduğu değerlendirildiğinden bu alanların ihdasa konu edilmeden, öncelikle imar planıyla belirlenen umumi hizmet alanlarından düşülmesi ve sonrasında düzenleme ortaklık payının hesaplanması öngörülmektedir.
- Sağlıklı ve güvenli yaşam alanları oluşturulurken yapılan imar uygulamalarında kamuya yük getirmeden hareket alanının genişletilmesi, daha hızlı hareket edilmesi ve yasal çerçeve içerisinde kamulaştırma yükünün azaltılması, yıllarca süren kamulaştırma ve mülkiyet problemlerinin önüne geçilmesi ile vatandaşlarımızın mağduriyet yaşamamaları amaçlanmaktadır.
- Mevcut yapılar nedeniyle uygulamada düzenleme ortaklık payının alınamadığı durumlarda, eşitlik ilkesinden hareketle düzenleme ortaklık payı miktarının bedele dönüştürülerek alınması öngörülmektedir.
- Çok hisseli parsellerdeki mülkiyet probleminin, parsel sahiplerinin muvafakatleri olması halinde imar uygulamasıyla çözülmesi ve bu suretle müstakil parsel oluşması sağlanmaktadır.
- Uygulama imar planında hüküm bulunmaması halinde yönetmelikte belirlenen asgari parsel büyüklüklerinin altında parsel oluşturulmasının engellenmesi amaçlanmaktadır." şeklinde ifade edilmiştir.
3194 sayılı Yasa'nın 18.maddesinin 2.fıkrasında "...Ancak, bu maddeye göre alınacak düzenleme ortaklık payları, düzenlemeye tabi tutulan arazi ve arsaların düzenlemeden önceki yüzölçümlerinin yüzde kırk beşini geçemez." kuralına yer verilmiştir.

- Uygulama imar planında hüküm bulunmaması halinde yönetmelikte belirlenen asgari parsel büyüklüklerinin altında parsel oluşturulmasının engellenmesi amaçlanmaktadır." şeklinde ifade edilmiştir.
3194 sayılı Yasa'nın 18.maddesinin 2.fıkrasında "...Ancak, bu maddeye göre alınacak düzenleme ortaklık payları, düzenlemeye tabi tutulan arazi ve arsaların düzenlemeden önceki yüzölçümlerinin yüzde kırk beşini geçemez." kuralına yer verilmiştir.
Anayasa Mahkemesi'ne göre; Anayasa'nın 35.maddesinde bir temel hak olarak güvence altına alınmış olan mülkiyet hakkı kişiye başkasının hakkına zarar vermemek ve yasaların koyduğu sınırlamalara uymak koşuluyla, sahibi olduğu şeyi dilediği gibi kullanma, ürünlerinden yararlanma ve tasarruf etme (başkasına devretme, biçimini değiştirme, harcama ve tüketme hatta yok etme) olanağı veren bir haktır. 
Mülkiyet hakkı kişinin şahsında mündemiç olmayıp Anayasa'nın 35.maddesi kapsamında hukuki korumadan istifade edilebilmesi açısından, öncelikle mülkiyet hakkının var olması aranır. Anayasa'nın 35.maddesi ile 1 No'lu Protokol'ün 1.maddesi (P1-1) mülk edinme talebini değil, kişinin var olan mülkiyet hakkını güvence altına almaktadır. Bu durum hakkın kazanılmış olması veya mevcut olması şeklinde de ifade edilebilir. (Anayasa Mahkemesi, Zekiye Şanlı Başvurusu, No. 2012/931, 26/6/2014, para. 33; Korkut Bahadır Başvurusu, No. 2014/4025, 11/12/2014, para. 27)
'Mülkiyet hakkının normatif bünyesinde üç kural ihtiva ettiği kabul edilmektedir. Bu kuralların hangisinin somut olaya tatbik edileceğinin belirlenmesi, Devletin yükümlülükleri ve sınırlandırma rejimi bakımından önemli rol oynamaktadır. Zira mülkiyet hakkının üç kuralı, aynı zamanda müdahale türünün tespit edilmesini sağlamaktadır. Mülkiyet hakkına müdahalenin türü bir kez saptandıktan sonra, bu müdahalenin sınırlama rejimine uygunluğu incelenmektedir. 
Bu inceleme ise, ana hatlarıyla, üç aşamadan müteşekkildir: a) Birinci aşama, söz konusu müdahalenin kanunla/hukukla öngörülüp öngörülmediği; b) İkinci aşama, yapılan müdahalenin sınırlama ölçütlerine ya da bir başka deyişle meşru amaçlara uygun olup olmadığı veya hakkın özüne dokunup dokunmadığıdır. Sıınırlamanın ölçülülüğü aşamasında kamunun yararı/ihtiyaçları ile malikin/bireyin hakkı/çıkarı arasında "adil bir denge" kurulup kurulmadığı araştırılır. ' (Gemalmaz, Mülkiyet Hakkı, sf: 99 vd.)
'Bir müdahale hukukilik/kanunilik ve meşru amaç testlerini geçtiğinde, sınırlama rejiminin son evresine geçilir ve söz konusu müdahalenin ölçülü olup olmadığı incelenir. Bu aynı zamanda sınırlamanın nereye kadar yapılabileceğini ifade eden "sınırlamanın sınırı" incelemesidir. AİHS ve Anayasa'da yer alan temel hakların sınırlandırılmasının sınırı "ölçülülük" ilkesidir.

'Bir müdahale hukukilik/kanunilik ve meşru amaç testlerini geçtiğinde, sınırlama rejiminin son evresine geçilir ve söz konusu müdahalenin ölçülü olup olmadığı incelenir. Bu aynı zamanda sınırlamanın nereye kadar yapılabileceğini ifade eden "sınırlamanın sınırı" incelemesidir. AİHS ve Anayasa'da yer alan temel hakların sınırlandırılmasının sınırı "ölçülülük" ilkesidir. 
Anayasanın 10. maddesinde herkesin; dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasî düşünce, felsefî inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşit olduğu belirtilmiştir. Maddenin son fıkrasında ise Devlet organları ve idare makamlarının bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorunda oldukları kuralı getirilmiştir.
 İdari işlemler, “İdarenin idare işlevine ilişkin olarak, kamu gücü kullanmak suretiyle yaptığı tek yanlı irade açıklamaları” şeklinde tanımlanır. İptal davalarına konu olduğunda yetki, şekil, sebep, konu ve maksat unsurları yönünden denetlenecek olacak idari işlemler doğurdukları hukuki sonuca göre düzenleyici işlemler ve birel işlemler olarak ikiye ayrılır. İdarenin düzenleyici işlemleri; genel, soyut ve objektif hukuki sonuçlar meydana getiren normatif işlemlerdir. Birel işlemler ise kişi ya da nesnelerin hukuki durumunu değiştiren somut ve subjektif sonuçları olan işlemlerdir. Çeşitli yasal düzenlemelere konu olan ve kamu hizmetlerine ilişkin temel ilkelerden olan eşitlik ilkesi, aynı hukuki durumda bulunanlara aynı kuralların uygulanması, fırsat eşitliğinin sağlanması, kamu hizmetine girmede eşitlik, ayrımcılık yasağı ve pozitif ayrımcılık gibi farklı şekillerde tezahür eder. Devlet yönetimine ilişkin hukukun temel ilkelerinden biri sayılan eşitlik, kanunların Anayasa'ya uygunluğunda ve idari işlemin yargısal denetiminde kullanılan bir ölçüttür. 
Anayasamızın 10.maddesinde yer alan eşitlik ilkesinin görünümlerinden biri olan düzenli idare ilkesi, idarenin düzenleme yapma yetkisine sahip olduğu alanlarda, bu alanları tüzük, yönetmelik gibi idari metinlerle objektif bir şekilde düzenlemesi ve uygulamalarında hukuki istikrarı tesis ederek buna uyması olarak ifade edilmektedir. Dolayısıyla, idarenin düzenleme yetkisine sahip olduğu alanlarda, hukuka uygun olan uygulamayı sağlamak için objektif düzenlemeler yapması ve istikrarlı uygulamalarda bulunması gerekmektedir. İdarenin yetki sahibi olduğu alanlarda yapacağı düzenlemelerde, haklı bir neden olmadan yerleşik, istikrar kazanmış uygulamalarından ayrılması sahip olduğu serbestiyi düzenli idare ilkesine ve bu ilkenin bağlı olduğu eşitlik ilkesine aykırı kullanması anlamına gelecektir.

Anayasa Mahkemesi’nin yerleşmiş kararlarına göre yasa önünde eşitlik, herkesin, her yönden aynı kurallara bağlı olacağı anlamına gelmemektedir. Anayasa’nın öngördüğü eşitlik, mutlak anlamda bir eşitlik olmayıp, haklı nedenlerin bulunması durumunda gerekli uygulamalara olanak veren bir ilkedir. Ancak, aynı durumda olanlar için ayrı düzenleme, Anayasa’nın 10. maddesinde düzenlenen eşitlik ilkelerine aykırılık oluşturur.
3194 sayılı Yasa'nın 18.maddesinin 2.fıkrası ile 10.fıkrası birlikte ele alındığında, 2.fıkrada DOP'un üst sınırının %45 olarak belirlendiği, 10.fıkrada ise, mevcut yapılar nedeniyle parsellerden DOP alınamadığı hallerde, alınamayan DOP payı miktarının bedele dönüştürüleceğinin kurala bağlandığı görülmektedir. Haliyle DOP kesilemeyen alan miktarının, parselasyon düzenleme sahası kapsamında kalan diğer parsel maliklerinin parsel alanlarından yapılacak kesintilerle karşılanması suretiyle imar planında umumi hizmet alanına denk gelen alanların kamu eline geçirilmesinin sağlanması gerekecektir. Yasa'ya göre bu alanların, DOP kesintisi yapılamayan parsel malikinden bedeli karşılanmak suretiyle kamulaştırılması gerekmektedir. Dolayısıyla aynı parselasyon düzenleme sahası kapsamında kalan kimi parsellerden üzerindeki yapılar nedeniyle DOP ve kamulaştırma adı altında hiçbir kesinti yapılamazken veya DOP oranının altında kesinti yapılırken, kimi parsellerden o düzenleme sahasına ilişkin olarak belirlenen DOP oranı uygulanmak ve ek olarak da parsel alanından kamulaştırma yapılmak suretiyle iki ayrı kesinti yapılabilecektir.
Yukarıda "mülkiyet hakkı"na ve "yasa önünde eşitlik ilkesi"ne yönelik olarak Anayasa hükümleri ve AİHS ile Anayasa Mahkemesi kararları çerçevesinde yapılan açıklamalar dikkate alındığında, Yasa'nın 18.maddesinin 10.fıkrası hükmü ile, idarelerin mülkiyet hakkına doğrudan müdahale edilmesine olanak tanınan parselasyon işlemini tesis ederken mülkiyet hakkına ve eşitlik ilkesine uygun olmayan işlemler gerçekleştirebilmesinin yolunun açılacağı anlaşılmaktadır. Anılan Yasa hükmünün uygulanması durumunda, mülkiyet hakkına ölçüsüz bir müdahale mahiyetinde ve eşitlik ilkesine aykırı şekilde, DOP payı bedele dönüştürülen kişiler lehine, bedele dönüştürülen paylar nedeniyle taşınmazından olması gerekenden daha fazla kesinti yapılan kişiler aleyhine sonuçlar ortaya çıkacağı açıktır.
Açıklanan nedenlerle, Anayasa'nın 2., 10. ve 35.maddelerine aykırı olması nedeniyle 3194 sayılı İmar Yasasının 18.maddesinin 10.fıkrasının iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne başvurulması gerektiği düşünülmektedir.
 Anılan hükmün Anayasa Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmemesi halinde uyuşmazlığın esasına gelince;

Açıklanan nedenlerle, Anayasa'nın 2., 10. ve 35.maddelerine aykırı olması nedeniyle 3194 sayılı İmar Yasasının 18.maddesinin 10.fıkrasının iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne başvurulması gerektiği düşünülmektedir.
 Anılan hükmün Anayasa Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmemesi halinde uyuşmazlığın esasına gelince;
 Yasa'nın 18.maddesinin 10.fıkrasında "Mevcut yapılar nedeniyle parsellerden düzenleme ortaklık payı alınamadığı hâllerde bu payın miktarı, düzenlemenin gerçekleştirilebilmesi için yapılacak kamulaştırmada kullanılmak üzere bedele dönüştürülebilir." hükmü  yer almakta iken, Yönetmelikte kamulaştırmada kullanılmak üzere alınan bedelin parselasyon düzenleme sahasında bulunan diğer parsellerden her birine yansıtılacağı yolunda bir ayrıntılandırmaya gidilmiştir. 
Yasa'da, DOP alınamayan hallerde bu payın miktarının, düzenlemenin gerçekleştirilebilmesi için yapılacak kamulaştırmada kullanılmak üzere bedele dönüştürülebileceği hükmü yer aldığından, anılan hüküm uyarınca bu bedellerin kamulaştırmada kullanılması zorunluluğu bulunmaktadır. Yasa'nın 18.maddesine göre kamulaştırmanın tek bir durumda söz konusu olduğu görülmektedir; DOP'un %45'den fazla çıkması ve fazla çıkan kısma karşılık oranın %45'e düşürülmesi için tescil harici alanlardan veya muvafakat alınmak kaydıyla; kamuya ait taşınmazlardan ya da Hazine mülkiyetindeki alanlardan karşılanamaması gerekmektedir. Dolayısıyla mevcut yapılar nedeniyle DOP'un bedele çevrilmesi ancak kamulaştırma zorunluluğunun bulunması durumunda yapılabilir. Kamulaştırma zorunluluğunun olması durumunda da dava konusu Yönetmelik maddesinde olduğu gibi diğer parsel maliklerinin taşınmazlarının belirli bir oranda alınarak karşılığında bir bedel ödenmesi ve böylece Yönetmelik kuralıyla malikin mülkiyet hakkının elinden alınması olanaklı değildir. Böyle bir uygulamanın yasal dayanağı bulunmamaktadır.
Söz konusu duruma ilişkin Yönetmelik düzenlemesinde hukuka uyarlık bulunmadığı açık olmakla birlikte, mutlaka uygulanacak ise âdil bir dağıtım yapılabilmesi için DOP payı bedele dönüştürülen parsel maliklerinin aynı parselasyon düzenleme sınırı içerisinde başka parsellerinin bulunup bulunmadığı araştırılarak varsa öncelikle DOP kesintisinin bu parsellerden yapılması uygun olacaktır.  Dolayısıyla, dava konusu Yönetmelik fıkrasında hukuka ve dayanağı Yasa'ya uyarlık bulunmadığı sonucuna ulaşıldığından anılan fıkranın iptali gerektiği düşünülmektedir.  
9. Yönetmeliğin 17.maddesinin 1.fıkrasının (a) bendi yönünden,
3194 sayılı Yasa'nın 7181 sayılı Yasa'nın 9.maddesi ile değiştirilen 18.maddesinin 12.fıkrasında "Düzenleme sonucu taşınmaz maliklerine verilecek parseller, öncelikle düzenlemeye alınan taşınmazın bulunduğu yerden, mümkün olmuyor ise en yakınındaki eşdeğer alandan verilir." kuralı yer almaktadır.
Dava konusu Yönetmelik bendinin dayanağı Yasa maddesine ve yerleşik Danıştay kararlarına uygun olduğu anlaşıldığından, anılan kısım yönünden davanın reddine karar verilmesinin uygun olacağı düşünülmektedir.