muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/735, Karar No: 2024/2689, Tarih: 07.05.2024

Sahte belgenin ne olduğunu (olayda sahte fatura) tanımlayan 359. madde, bakılmakta olan davada uygulanacak yasa kuralıdır. Diğer deyişle olayda, 359. maddenin yorumu ve maddi olaya uygulanması söz konusudur. Vergi usuldeki sahte fatura, gerçekte şeklen mevzuatın öngördüğüne uygundur. Ancak, bu tür fatura ile yapılan işlem, hukuk normunda nitelenen sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcıdır. Normun nitelemesi ise hukukidir. Tıpkı, ceza hukukunda gerçekleşen maddi bir olayın suç olarak nitelendirilmesi gibi. Sahte fatura olayında da, mahkemelerin yaptıkları saptamaya göre gerçek olan işlemlerin suç, yani sahte fatura düzenleme ve/veya kullanma eylemleri oluşturup oluşturmadığının nitelendirilmesi söz konusudur. Bu ise, hukuki bir nitelemedir. Esasen, hukuk kuralı (norm) ölçü alınarak yapılacak her türlü niteleme, hukukidir. Temyiz mercii, 359. maddenin içeriğine göre, idareyi belgenin sahte olduğu sonucuna ulaştıran tespitlerin mahkeme hükmündeki hukuki nitelendirilmesinin denetimini yapar. 
Nitekim Danıştay’ın diğer vergi daireleri ve Vergi Dava Daireleri Kurulu, sahte fatura veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı faturalardan kaynaklanan tüm uyuşmazlık türlerinde  verilen kararların temyiz incelemesini, uyuşmazlığın maddi/hukuki yönü gibi bir ayrıma girmeksizin yapmaktadır. Temyizde, mahkemece, bu tür belge düzenleme ve kullanma fiillerinin işlendiğine dair vergi incelemesine yetkili olanlarca düzenlenen raporda yer alan tespitlerin incelenip değerlendirilerek, davada uygulanacak hukuk kuralına göre, yaptığı hukuki nitelendirmenin hukuka uygun olup olmadığı incelemesi yapılarak sonuca varılmaktadır. Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine 6723 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 23/07/2016 tarihinden sonra da temyiz denetimini bu usulle sürdürmektedir.
Bu bağlamda, Daire tarafından, sahte belge veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı  fatura  düzenlemek suretiyle elde edilen komisyon gelirinin kayıt ve beyan dışı bırakılması ve bu tür faturaların katma değer vergisi uygulamasında indirime konu edilmesi ile yine bu nitelikteki faturaların maliyet unsuru olarak kayıtlara yansıtılmasından kaynaklanan cezalı tarhiyata yönelik uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz incelemesinin; hem kendi içinde sahte ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge ile bağlantılı diğer tüm uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz inceleme yönteminden hem de Danıştay'ın diğer vergi daireleri ve Vergi Dava Daireleri Kurulu'nun bu alandaki temyiz inceleme yönteminden farklılaştırılarak sonuçlandırılması usulüne, adil yargılanma hakkı kapsamındaki hakkaniyete uygun yargılanma hakkı da gözetilerek, katılınmamaktadır.

Açıklanan nedenle, temyize konu kararın, uyuşmazlık konusu dönemde davacıya fatura düzenleyen mükellefler hakkındaki vergi tekniği raporunda yer alan tespitlerin uygulanacak kural kapsamında hukuki nitelendirmesinin hukuka uygun olup olmadığının denetiminde, söz konusu bu tespitler ve temyizde ileri sürülen iddialar  incelenerek karar verilmesi gerektiği görüşüyle karara katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2024/51, Karar No: 2024/2675, Tarih: 07.05.2024

Danıştay 3. Daire Başkanlığı         2024/51 E.  ,  2024/2675 K.


"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2024/51
Karar No : 2024/2675
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Vergi Dairesi Müdürlüğü/...	  
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ... Yatçılık Turizm ve Gemi Yan Sanayi Ticaret Limited Şirketi 
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN	KONUSU	: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurularına ilişkin ...     Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının aleyhe olan hüküm fıkrasının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: Davacı adına, alımlarının bir kısmını sahte faturalarla belgelendirdiğinden bahisle değinilen faturalara konu katma değer vergisi indirimlerinin reddi suretiyle yeniden oluşturulan beyan tablosu uyarınca 2016 yılının Ağustos ve Aralık dönemleri için re’sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı adına yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı, kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uygunluk görülmediği gerekçesiyle bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi yönünde dava reddedilmiş, özel usulsüzlük cezası ise kaldırılmıştır. 
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ	EDENİN	İDDİALARI			: Hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
KARŞI	TARAFIN	SAVUNMASI	: Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	...'NİN DÜŞÜNCESİ :  Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. Vergi Dava Dairesi kararının temyize konu hüküm fıkrasının ONANMASINA,
3. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 07/05/2024 tarihinde  oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/472, Karar No: 2024/2669, Tarih: 07.05.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2024/472
Karar No : 2024/2669
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Vergi Dairesi Müdürlüğü/...  
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ...
VEKİLİ	: Av. ... 
İSTEMİN	KONUSU: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih  ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: Davacı adına, ... Tekstil İnşaat ve Kuyumculuk Anonim Şirketi’nin kısmen komisyon karşılığı sahte fatura düzenleme fiiline iştirak ettiğinden bahisle söz konusu şirket hakkındaki vergi tekniği raporu esas alınarak 2017 yılına ait kurumlar vergisi, aynı yılın Nisan-Haziran, Temmuz-Eylül,  Ekim-Aralık dönemlerine ait geçici vergi ile Mayıs ila Aralık dönemlerine ait katma değer vergisi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Sözü edilen şirket hakkında tanzim edilen vergi tekniği raporunda, davacının sahte fatura düzenleme fiile iştirak ettiğine dair somut tespit bulunmadığından kesilen vergi ziyaı cezasında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu ceza kaldırılmıştır.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ	EDENİN	İDDİALARI	: Dava konusu  vergi ziyaı cezasının hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.      
KARŞI	TARAFIN	SAVUNMASI	: Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	...'NİN	DÜŞÜNCESİ	: Sahte belge düzenleme fiiline iştirak edildiği öne sürülen şirket hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda, şirket hesabından davacıya gönderilen yahut davacı tarafından şirket hesabına gönderilen paraların, mahiyetinin tam olarak ortaya konulamamasının yanında vergi müfettişi tarafından hazırlanan raporda, genellikle  işçilerin maaş ödemelerinde kullanıldığı tespitine yer verildiği ayrıca davacının anılan şirketin sahte belge düzenleyerek komisyon geliri elde etme eylemine ne suretle ve hangi belgelerinin düzenlemesine iştirakının söz konusu olduğunun açıklanmadığı diğer bir deyişle davacı ile anılan sahte belge düzenleme eylemi arasında illiyet bağı kurulamadığından davacı adına kesilen vergi ziyaı cezasında hukuka uygunluk bulunmadığı düşünülmektedir. 
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,
3. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 07/05/2024 tarihinde oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi.
(X)- KARŞI OY: 
213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 3. maddesinin (B) fıkrasında; vergilendirmede, vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu, gerçek mahiyetin, yemin hariç her türlü delille ispatlanabileceği, aynı Kanun'un 341. maddesinde vergi ziyaının, mükellefin veya sorumlunun vergilendirme ile ilgili ödevlerini zamanında yerine getirmemesi veya eksik yerine getirmesi yüzünden, verginin zamanında tahakkuk ettirilmemesini veya eksik tahakkuk ettirilmesini ifade edeceği, 344. maddesinde; 341. maddede yazılı hallerde vergi ziyaına sebebiyet verildiği takdirde, mükellef veya sorumlu hakkında ziyaa uğratılan verginin bir katı tutarında vergi ziyaı cezası kesileceği, vergi ziyaına 359. maddede yazılı fiillerle sebebiyet verilmesi halinde cezanın üç kat, bu fiillere iştirak edenlere ise bir kat olarak uygulanacağı hüküm altına alınmıştır.

Dosyanın incelenmesinden, ... Tekstil İnşaat ve Kuyumculuk Anonim Şirketi’nin gerçek bir ticari faaliyetinin bulunmadığı ve sahte fatura düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiği hususu hakkında tanzim edilen vergi tekniği raporunda, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre, davacının,  yalnızca 2017 yılında anılan şirkette çalışan olarak gözükmesine rağmen şirket hesabından 2018 yılında 310.961,00-TL tutarında EFT ile hesabına para gönderildiği, davacı tarafından da aynı dönemde şirket hesabına  114.153-00-TL tutarında EFT ile para gönderildiğinin ve paraların genellikle işçilerin maaş ödemesinde kullanıldığının tespit edildiği, davacı tarafından, anılan şirkette 2017 yılında usbaşı olarak çalıştığı, ne kadar süre çalıştığını hatırlayamadığı, şirketin, tek ortağı ve kanuni temsilcisi ...'ın hasta olması sebebiyle iş yerine fazla gelemediği için faaliyeti ile fiili olarak kardeşi ... ile kendisinin ilgilendiği, çalışanların şahsını firma yetkilisi olarak bildiği, işleri birlikte yürüttükleri, adına verilmiş bir vekaletname bulunmadığı, şirket hesabından gelen paraları şirket sahibinin kendisine gönderdiği, çalışanlara maaş ödemesi yaptığı, şirket hesabına gönderdiği paranın ise şirket yetkisi tarafından paranın elden verilmesi sebebiyle sonrasında şirket hesabına EFT yaptığı beyan ile ifade edildiği hususları birlikte değerlendirildiğinde davacının, para transferinin olduğu dönemde anılan şirkette çalışan kaydının dahi bulunmamasına rağmen çalışanların kendisini yetkili olarak bilmesi ve  resmi kayıtlarda olmasa bile fiili olarak kanuni temsilci gibi hareket etmesi göz önünde bulundurulduğunda davacının, şirketin komisyon karşılığı sahte belge düzenleme fiilinden haberdar olmamasının mümkün olmadığı dolayısıyla da bu eyleme iştirak ettiği  sonucuna varıldığından yazılı gerekçeyle dava konusu cezayı kaldıran Vergi Mahkemesi kararına yöneltilen istinaf başvurusunun reddi yolundaki Vergi Dava Dairesi kararının bozulması gerektiği oyuyla Daire kararına katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2022/3220, Karar No: 2024/2223, Tarih: 07.05.2024

"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
 ONİKİNCİ DAİRE 
Esas     No : 2022/3220
Karar	No : 2024/2223                                                                                
DAVACI	: ... Derneği	  
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALILAR	: 1- ...
	   2- ... Bakanlığı
VEKİLLERİ	: Hukuk Müşaviri Av. ...
DAVANIN KONUSU                 : 25/04/2022 tarih ve 5530 sayılı Cumhurbaşkanı kararıyla 26/04/2022 tarih ve 31821 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe konulan  İyonlaştırıcı Radyasyon ve Radyonüklit Kullanılarak Sunulan Sağlık Hizmetleri Hakkında Yönetmelik'in; 
	1. ''İyonlaştırıcı radyasyon kaynakları ile çalışanların çalışma esasları'' başlıklı 7. maddesinin birinci fıkrasında yer alan ''sadece'' ile anılan maddenin üçüncü fıkrasında yer alan ''vardiya veya nöbet şeklinde'' ibarelerinin,
	2. ''Sağlık izni'' başlıklı 8. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde yer alan ''Sadece iyonlaştırıcı radyasyon kaynakları ve radyonüklitlerin kullanıldığı denetimli alanlarda'', ikinci cümlesinde yer alan ''İyonlaştırıcı radyasyon kaynağı ile'', anılan maddenin ikinci fıkrasında yer alan ''iyonlaştırıcı radyasyon kaynağı ile'', ''denetimli alanlarda'', ''bu Yönetmeliğin eki Ek-2'de yer alan 'Sağlık İzni Tablosu'nda belirtilen çalışma süresine göre'' ve söz konusu maddenin üçüncü fıkrasında yer alan ''Denetimli alanlarda iyonlaştırıcı radyasyon kaynağı cihazı kullanan'' ibarelerinin iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI       : Yönetmelik'in  ''İyonlaştırıcı  radyasyon kaynakları ile

DAVACININ İDDİALARI       : Yönetmelik'in  ''İyonlaştırıcı  radyasyon kaynakları ile 
çalışanların çalışma esasları'' başlıklı 7. maddesinin birinci fıkrasındaki ''sadece’’ ibaresi yönünden; dava konusu İyonlaştırıcı Radyasyon ve Radyonüklit Kullanılarak Sunulan Sağlık Hizmetleri Hakkında Yönetmelik ile radyoloji uzmanlarının hak ve yetkilerine, Anayasa’nın 128. maddesinin ikinci fıkrası başta olmak üzere 3153 sayılı Radiyoloji, Radiyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanun ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’na aykırı sınırlamalar getirildiği, 3153 sayılı Kanun’un Ek-1. maddesi uyarınca, sağlık izninden yararlanılabilmesi için, iyonlaştırıcı radyasyonla teşhis, tedavi veya araştırmanın yapıldığı yerlerde ve bu iş veya işlemlerde çalışmak şeklinde iki alternatifin bulunduğu, madde kapsamında sayılan yerlerde çalışanların, bu işleri yapanlarla aynı mekanı paylaştıkları için, iyonlaştırıcı radyasyondan kaynaklanan tüm olumsuz etkilere maruz kaldıkları, iyonlaştırıcı radyasyonla çalışan personel açısından zarar doğuran unsurun, maruz kalınan radyasyonun dozunun yüksek olmasının yanı sıra, çalışma yeri ve süresinin uzunluğu ile de yakından ilgili olduğu, bu kapsamdaki personele farklı çalışma koşulları öngörülmesinin nedeninin, radyasyona maruz kaldıkları sürenin kısaltılarak sağlıklarının zarar görmesinin önlenmesi olduğu, bu amaçla yapılan düzenlemeler, diğer çalışanlara göre, daha az çalışma süresi, çalışma süresi içinde doz limitlerinin aşılması halinde ise izin hakkı ve her yıl yıllık izinlere ilaveten bir aylık sağlık izin hakkının öngörüldüğü; öte yandan, iyonlaştırıcı radyasyonun sağlığı olumsuz etkilemeyen bir limit değerinin bulunmadığı, düşük doz radyasyonun dahi olumsuz etkilerini saptayan çok sayıda bilimsel araştırmanın bulunduğu, bu kapsamda, radyoloji çalışanlarının ve ailelerinin sağlıklarının korunabilmesi bakımından, doz sınırlamasının yanı sıra, çalışma sürelerinin azaltılmasının da büyük önem taşıdığı, ancak bu durumun aksine çalışma sürelerini arttırmanın, uluslararası mevzuatla güvence altına alınan sağlık ve yaşam hakkının da ihlaline yol açtığı, anılan ibarenin Kanun kapsamında yer almadığı ve 3153 sayılı Kanun’un Ek-1. maddesinde öngörülen düzenlemenin kapsamını sınırladığı ileri sürülmektedir.

Yönetmelik'in ''İyonlaştırıcı radyasyon kaynakları ile çalışanların çalışma esasları'' başlıklı 7. maddesinin üçüncü fıkrasındaki ''vardiya veya nöbet şeklinde'' ibaresi yönünden; 3153 sayılı Radiyoloji, Radiyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanun uyarınca, iyonlaştırıcı radyasyonla teşhis, tedavi veya araştırmanın yapıldığı yerler ile bu iş veya işlemlerde çalışan personelin haftalık çalışma süresinin 35 saat olarak öngörüldüğü; yine bu Kanun uyarınca çıkarılan Radyoloji, Radyom ve Elektrikle Tedavi Müesseseleri Hakkında Nizamname’nin 22. maddesi uyarınca; hastanelerde, röntgen ve radyom ile tam müddetle (günde 5 saat) çalışan kimselerin, hastahanenin başka işlerinde kullanılamayacağı, bunlara gece uykularını ihlal edecek başka iş verilmemesi gerektiği şeklinde nöbet ve vardiya konusunda iki kriter getirilmesine rağmen, Yönetmelik ile ihlale yol açılarak, vardiya veya nöbet şeklinde çalışma şeklinin belirlendiği, nöbet ve vardiya düzenlemesine ilişkin olarak anılan Nizamname’nin yürürlükten kaldırılmasına ilişkin 24/06/2021 tarih ve 4144 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı'nın iptali ve yürütmesinin durdurulması istemiyle açılan davanın, bu dava açısından bekletici mesele yapılması gerektiği ileri sürülmektedir. 
	Yönetmelik'in "Sağlık izni'' başlıklı 8. maddesindeki ibareler yönünden; burada zarar doğuran unsur olarak sadece doz oranının esas alındığının görüldüğü, oysa mevzuatta, sağlık izninin, radyasyonla teşhis ve tedavi yapılan bir bölümde çalışmakla hak kazanılan bir izin türü olduğunun açıkça ortaya konulduğu, ilgili maddedeki iptali istenilen ibareler kullanılarak, sağlık izni kullanmaya hak kazanmak bakımından bir ayrım gözetilmişse de, bu ibarelerin 3153 sayılı Radiyoloji, Radiyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanun uyarınca güvence altına alınan hakkın kapsamını daralttığı ileri sürülmektedir.

DAVALI İDARELERİN SAVUNMASI: Yönetmelik'in ''İyonlaştırıcı radyasyon kaynakları ile çalışanların çalışma esasları'' başlıklı 7. maddesinin birinci fıkrasındaki ''sadece’’ ibaresi yönünden; 3153 sayılı Radiyoloji, Radiyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanun’un Ek-1. maddesiyle, iyonlaştırıcı radyasyonla teşhis, tedavi veya araştırmanın yapıldığı yerler ile bu iş veya işlemlerde çalışan personelin haftalık çalışma süresinin 35 saat olarak belirlendiği görülmekle, dava konusu İyonlaştırıcı Radyasyon ve Radyonüklit Kullanılarak Sunulan Sağlık Hizmetleri Hakkında Yönetmelik ile de Kanun’a uygun bir düzenleme yapıldığı, Bakanlığa bağlı sağlık kurum ve kuruluşlarında radyoloji hizmetlerinin yürütüldüğü birimlerde yaklaşık 25 bin personelin görev yaptığı, ancak hizmet sunumunda kullanılan tüm cihazların radyasyon kaynağı içermediği, Yönetmelik'in 4. maddesinde; iyonlaştırıcı radyasyon, iyonlaştırıcı radyasyon kaynağı, iyonlaştırıcı radyasyon kaynağı çalışanının tanımlandığı, yine Radyoloji Hizmetleri Yönetmeliğinde de benzer tanımlara yer verildikten sonra, hangi cihazların iyonlaştırıcı radyasyon kaynağı içerip, hangilerinin içermediğinin ayrıntılı olarak düzenlendiği, öncesinde ise bu durumun tespitinin, Türkiye Atom Enerjisi Kurumunun görüşü üzerine yapıldığı, bu nedenle, Kanun ile aynı doğrultuda yapılan düzenleme açısından hukuka aykırılık bulunmadığı gibi, iptali talep edilen ‘’sadece’’ ibaresinin de, iyonlaştırıcı radyasyon kaynağı içeren cihazlarla içermeyen cihazlar arasındaki farkı ortaya koymak amacıyla getirildiği savunulmuştur.
	Yönetmelik'in ''İyonlaştırıcı radyasyon kaynakları ile çalışanların çalışma esasları'' başlıklı 7. maddesinin üçüncü fıkrasındaki ''vardiya veya nöbet şeklinde’’ ibaresi yönünden; radyasyon kaynakları ile yapılan teşhis, tedavi ve araştırmaya yönelik sağlık hizmeti sunumu 7/24 devamlılık göstermekte olup, bu işlemlerde görevli personele gece nöbeti ya da vardiya usulü ile çalışma yönteminin uygulanmaması halinde hastaların durumunu tespit ve tedaviye başlanmasında gecikmeye sebebiyet verilebileceği, Kanun’un Ek-1. maddesiyle getirilen yeni çalışma süresi ve modeli ile bunun uygulanmasını gösteren eski ve yeni Yönetmeliklerle doz limitlerinin aşılmaması için alınacak tedbirler ve diğer koruyucu tedbirlere yer verildiğinden, personel açısından herhangi bir mağduriyetin oluşmadığı, dolayısıyla iptali istenen ibare açısından hukuka aykırılık bulunmadığı savunulmuştur.

Yönetmelik'in "Sağlık izni" başlıklı 8. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarındaki ''Sadece iyonlaştırıcı radyasyon kaynakları ve radyonüklitlerin kullanıldığı denetimli alanlarda'', ''iyonlaştırıcı radyasyon kaynağı ile'', ''denetimli alanlarda'' ibareleri yönünden; radyasyon görevlisi olarak kabul edilen personelin, sağlık izni ve fiili hizmet süresi zammından birlikte yararlanması mümkün olmakla birlikte, bazı sağlık tesislerinde radyoloji uzmanı veya tıbbi görüntüleme teknisyenlerinin yıl boyunca iyonlaştırıcı radyasyon kaynağı içermeyen cihazlarla çalışmalarına ya da yılın bazı aylarına tekabül eden sürelere bakılmaksızın sağlık iznini tam olarak kullandıklarının tespiti üzerine; bu durumu ayırmak ve radyasyonun olumsuz etkilerine maruz kalan personelin sağlığının korunması amacıyla sağlık izninin kullanımına ilişkin usul ve esasların yeniden düzenlendiği; Yönetmelik'te radyasyon görevlisi yerine 3153 sayılı Radiyoloji, Radiyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanun'un Ek-1. maddesi lafzına uygun olarak iyonlaştırıcı radyasyon kaynağı çalışanı tanımlamasının getirildiği, böylece Kanun’un Ek-1. maddesi ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 103. maddesine uygun olarak iyonlaştırıcı radyasyon kaynakları ve radyoaktif madde ile çalışan ve zararlı radyasyona maruz kalan personele yıllık izinlerine ilaveten sağlık izni verileceğinin daha açık bir biçimde düzenlendiği, böylece anjiografi cihazı, C kollu skopi cihazı, ERCP gibi cihazları kullananların da iyonlaştırıcı radyasyon kaynağı çalışanı olarak kabulünün sağlandığı, dolayısıyla iyonlaştırıcı radyasyon kaynağı olarak kabul edilemeyen manyetik rezonans, ultrason ve doppler cihazları ile yapılan çalışma sürelerinin karşılığında radyasyona maruziyet olmadığından, bu süreler için sağlık izni verilemeyeceği, bu itibarla, Yönetmelik'in 8