muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/10360, Karar No: 2024/2888, Tarih: 13.05.2024

DAVACININ İDDİALARI         : Arazi ve Arsa Düzenlemeleri Hakkında Yönetmeliğin;
 6. maddesinin, dava konusu Yönetmelik ile konu bakımından ilgisinin bulunmadığı, öte yandan 4.fıkrasında, Anayasanın 35.maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (AİHS) Ek-1 Protokol hükmü, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararları, 3194 sayılı Kanuna aykırı olarak kamuya geçmesi için tanınan sürenin uzatılmasının öngörüldüğü,
 "üçüncü bölüm-ifraz ve tevhit uygulamaları" başlığı altındaki bölümde yer alan 7. ve 8. maddesinin, ifraz ve tevhidin 3194 sayılı Kanunun 15. ve 16.maddesinde düzenlendiği ve Kanun'da bu hükümlerin yönetmelikte düzenleneceğine ilişkin bir atıf yapılmadığından idarenin bu maddeleri düzenleme yetkisinin bulunmadığı,
 10. maddesinin 1. fıkrasının, 
Danıştay Altıncı Dairesinin 28/11/2008 tarihli, E:2007/5904, K:2008/8408 sayılı kararında, "parselasyon sınırının tespitinde belediye encümeni yetkili olduğundan belediye meclisince parselasyon sınırının tespitine ilişkin işlemde yetki yönünden hukuka uyarlık bulunmadığı"nın belirtildiği, imar planını onaylama yetkisinin belediye meclisine, parselasyonu onaylama yetkisinin ise belediye encümenine ait olduğu, bu yöndeki eski Yönetmelik hükmünün pek çok farklı uygulamaya sebebiyet verdiği, dava dosyalarında aynı parselasyon sınırının bir dosyada uygun bir dosyada uygun olmadığı yolundaki bilirkişi raporlarına sıklıkla rastlandığı görüldüğünden anılan hükmün yetki karmaşasına sebep olduğu,
 14. maddesinin 2. fıkrasındaki "aşağıdaki öncelik sırasına göre", "b) kamuya ait kreş alanları", "e) Kent meydanı, kent parkı, spor alanı", "g) teknik altyapı alanı, kamuya ait trafo alanı","ı) Diğer umumi ve kamu hizmeti alanları.", "i) otogar alanı" ibarelerinin, öncelik sırasının neye göre ve nasıl belirleneceği noktasında belirsizlik bulunduğu, Kanun'da düzenlenmemesine rağmen düzenleme ortaklık payından (DOP) karşılanacak yerler arasında öncelik sırası belirlenmesinin hukuka aykırı olduğu, 
(ı) bendi ile DOP olarak sayılan yerlerin sayısının artırılabileceğinin ifade edildiği, Anayasa Mahkemesinin 29/12/1999 tarihli, E:1999/33, K:1999/51 sayılı kararıyla, 3194 sayılı Kanunun 13.maddesinin 1.fıkrasında geçen "ve benzeri umumi hizmetlere ayrılan alanlarda" ifadesi ile 1.maddede sayılan 12 adet kullanım kararının sayısının genel ifadelerle artırılamayacağının kabul edildiği, Anayasa Mahkemesinin sözü edilen maddeyi lafzi olarak değil amacına göre yorumladığı, taşınmaz türlerinin sınırlı olduğuna ve kapsamının genişletilemeyeceğine hükmedildiği, Yönetmeliğin 14.maddesinin 2.fıkrasında sayılan «kamuya ait kreş alanları, kent meydanı, kent parkı, spor alanı, teknik altyapı alanı, kamuya ait trafo alanı, otogar alanı» ibarelerinin 3194 sayılı Kanunun 18.maddesinde yer almadığı, 
Kanun'da yer almayan düzenleme getirilmesinin Anayasa'nın 104, 124, 137 maddeleri ile Geçici 21.maddesine aykırı olduğu,

Kanun'da yer almayan düzenleme getirilmesinin Anayasa'nın 104, 124, 137 maddeleri ile Geçici 21.maddesine aykırı olduğu, 
Anayasa Mahkemesinin 21/06/1990 tarihli, E:1990/7, K:1990/11; E:1990/8 K:1990/12; E:1990/9, K:1990/13 sayılı kararlarında değer artışı karşılığında düzenleme ortaklık payı alınmasının hukuka uygun bulunduğu ancak kanunla düzenlenen alanlar haricindeki umumi alanlar için kesinti yapılması durumunda Anayasa Mahkemesinin 22/11/1963 tarihli, E:1963/65, K:1963/278 sayılı iptal kararının uygulanmamış olacağı, diğer umumi ve kamu hizmet alanları denilerek belirsiz sayıda kamusal alanın bedelsiz olarak kamuya geçişinin sağlanmasının Anayasanın 35.maddesi ile korunan mülkiyet hakkına aykırı olduğu, kamulaştırma yoluyla malikten alınması gereken alanların bedelsiz olarak alınmasına sebebiyet verildiği, bunun da Anayasanın 46.maddesine aykırı bulunduğu, asıl olan idarenin yetkisizliği iken yetki kurallarını genişletici yoruma tabi tutmasının dava konusu Yönetmeliği Anayasaya aykırı hale getirdiği, (Anayasa Mahkemesinin 26/06/2019 tarihli, E:2018/70, K:2019/54 sayılı kararı), İmar Kanununda kamusal alanların tanımının bulunmadığı, tanımı belli olmayan alanlar yönetmelikler ile tanımlanmışsa da kamusal alanların DOP kapsamında kesilmesi için belirli olması gerektiği (örneğin mesire yerinin 3 tipinin olduğu, hangisinin DOP kapsamında kesileceğinin belli olmadığı) resmi kurum, belediye hizmet alanı gibi alanların ise içeriğinin yönetmeliklerle çok geniş olarak belirlendiği,

14. maddesinin 4.fıkrasının, yönetmelik hükmü ile Tapu Kanununun 21.maddesi hükmünü yürürlükten kaldıracak nitelikte düzenleme yapılamayacağı, 3194 sayılı Kanunun 11.maddesiyle kadastral yollara ilişkin düzenleme yapıldığı, kadastral yolların imar planının onayı ile birlikte bu niteliğini yitireceği, kadastral yolların imar planında düzenleme ortaklık payı (DOP) olarak kesilen genel hizmet alanlarına rastlayabileceği ve özel mülkiyete konu olamayacağı, konut, turizm, ticaret, sanayi ve benzeri imarlı alanlara da rastlayabileceği, bu durumda anılan kısımların «ihdas haritaları» düzenlenerek tapuya kaydedilmesi gerektiği, Tapu Kanunu ile Kadastro Kanununda, genel yol olarak fiilen kamu hizmetlerinde kullanılan yolların imar planı ile istikameti değiştirilerek kapanması durumunda yolların niteliği değişerek imar planı ile öngörülen kullanıma tabi olacakları ve bulundukları yere göre belediye veya köy tüzel kişiliği adına tespit ve tescil edilecekleri konusunda ortak hükümlere yer verildiği, dolayısıyla, yolların ve yol fazlalarının kapanması halinde hangi yasaya göre uygulama yapılacaksa, işlemlerin de ona göre gerçekleştirilmesi gerektiği, 3194 sayılı Kanunun 11, 17 ve 18.maddelerinde kapanan yolların farklı düzenlemelere tabi tutulduğu, kapanan yolların bağımsız inşaata uygun olup olmaması durumunda yapılacak işlemlerin 17.maddede düzenlendiği, 1994 yılına kadar (Danıştay Altıncı Dairesinin E:1994/1966 sayılı kararı; Yargıtay Ondördüncü Hukuk Dairesinin E:1993/4815 sayılı kararı) belediyelerin belediye encümeni kararlarıyla, valiliklerin ise il idare kurulu kararlarıyla yoldan ihdas adı altında kapanan yol fazlalarını DOP’u düşürmek veya kurumları adına parsel oluşturmak için keyfi olarak kendi istedikleri miktarlarda belirledikleri, müstakil alana elverişli olup olmamalarına göre farklı işlemlere konu olmaları gerektiği, bağımsız inşaata konu olmayan kapanan yolların bitişiğindeki parselin paydaşlarına payları oranında satılacağı, bağımsız inşaata uygun olan kapanan yolların yola terk eden parsel maliklerinin kabul etmeleri durumunda parsellerinin yola giden kısımlarından doğan alacaklarına karşılık olarak gerektiğinde denklik sağlanması kaydıyla değiştirmeye (takasa, trampaya) konu olabilecekleri, bu hükmün belediyelerin mali kaynak yaratması amacını taşıdığı, belediyelerin önceden beri kendi belirledikleri yüksek değerli bir imar parselinde kendi adlarına parsel oluşturarak üçüncü kişilere satış yaptıklarının bilindiği, Danıştayın bu nitelikteki işlemlerin iptaline karar verdiği, Anayasa Mahkemesinin 12/01/2012 tarihli, E:2011/23, K:2012/3 sayılı kararının kapanan yolların düzenleme öncesi tapuya tescil edilmeden DOP’tan düşüleceği yönünde olduğu, Anayasa Mahkemesi kararına ve Tapu Kanununa aykırı hüküm getirilerek Anayasa Mahkemesi iptal etmediği halde anılan Yönetmelik hükmüyle Tapu Kanununun 21.maddesinin zımnen geçersiz hale getirilmek istendiği,

14. maddesinin 8.fıkrasının, Anayasa'nın 10.maddesinde düzenlenen kanun önünde eşitlik ilkesine aykırı olduğu, 5000 m2 taşınmazı olan malikten 5000 x 0,45 = 2250 m2 DOP kesilecekken, malikin 1000 m2 bağış yapması durumunda 1800 m2 DOP kesileceğinden 4000m2-(4000 x 0.45)=2200 m2 tahsis yapılacağı, bu hükmün kişileri bağış yapmaya ittiği, kişilerin asıl amacının bağış değil, aslında imar hakkı elde etmek olduğu, anılan hükmün suistimallere sebebiyet vereceği,
 14. maddesinin 9. fıkrasının, İmar Kanununda DOP'tan karşılanacak 23 adet umumi hizmet alanının sayıldığı, Kanun ile herhangi biri için özel bir düzenleme getirilmediği,  ancak Yönetmeliğin 14.maddesinin 9.fıkrası ile rekreasyon alanı için özel bir düzenleme getirildiği, Yönetmeliğin 15.maddesinin 2.fıkrasının (a) bendinde umumi hizmet alanlarından rekreasyon alanı için özel mülkiyette kalması halinde belediye mücavir alan sınırları içerisinde belediyesi, dışında il özel idaresi tarafından kamulaştırılacağının belirtildiği, Danıştayın rekreasyon alanları için yapı ruhsatı verilemeyeceği görüşünde olduğu (Danıştay Altıncı Dairesinin 22/06/2000 tarihli, E:1998/6752, K:2000/4201 sayılı kararı), İçme Kullanma Suyu Havzalarının Korunmasına Dair Yönetmelik gereği yerleşime kapalı olan mutlak koruma alanlarının dava konusu Yönetmelik maddesinin tersine hisse verilerek özel tesis yapılmasını değil, kamulaştırılmasını öngördüğü,
 16. maddesinin 3. fıkrasının, Kanun ile Yönetmelik hükümlerinin farklı usuller öngördüğü, Kanun 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa atıf yaparken Yönetmelik ile DOP alınamayan ya da hesaplandığı kadar alınmayan hallerde, DOP alınmayan parsel malikinden fazladan tahsis edilen miktarın tamamını uygulamaya giren diğer parsel maliklerinin ödemesinin öngörüldüğü, belediyenin ise «aracı finans kurumu» görevini üstlendiği, 2981 sayılı Kanunun 10/c hükmüne benzer bir düzenleme getirildiği, düzenleme sahasındaki diğer parsellerden fazladan kesinti yapılmış olacağı, hem DOP alındığı hem de DOP alınamayanın DOP payıyla orantılı olarak ikinci bir kesintiye katlanmasının gerektiği, 
DOP alınamayan parsellere ayrıcalık tanındığı,  Anayasa'nın 35 ve 46. maddelerine aykırılık taşıdığı,
 17. maddesinin 1.fıkrasının (a) bendinin, 3194 sayılı Kanunun 18.maddesinin 10.fıkrasında "Düzenleme sonucu taşınmaz maliklerine verilecek parseller, öncelikle düzenlemeye alınan taşınmazın bulunduğu yerden, mümkün olmuyor ise en yakınındaki eşdeğer alandan verilir." hükmü yer almakta iken bu hükme aykırı olarak Yönetmeliğin 17.maddesinin (a) bendi "en yakın ve tahsise uygun olabilecek imar parsellerine" şeklinde düzenlenmiş olup Kanun'da öngörülmeyen bir şart getirildiği
 17. maddesinin 1.fıkrasının (c) bendinin,
3194 sayılı Kanunun 18.maddesinde yer almamasına rağmen Yönetmelik hükmüyle "asgari parsel büyüklüğünün sağlanamaması" halinde bedele dönüştürme yapılabileceğinin belirtildiği, Kanuna aykırı Yönetmelik hükmü getirilemeyeceği,

17. maddesinin 1.fıkrasının (c) bendinin,
3194 sayılı Kanunun 18.maddesinde yer almamasına rağmen Yönetmelik hükmüyle "asgari parsel büyüklüğünün sağlanamaması" halinde bedele dönüştürme yapılabileceğinin belirtildiği, Kanuna aykırı Yönetmelik hükmü getirilemeyeceği,
 17. maddesinin 1.fıkrasının (ç) bendinin, paylı mülkiyette ferdileştirme yapılamayacağının pek çok yargı kararıyla ortaya konulduğu, kurumlara ayrıcalık tanıyan bir ferdileştirme getirilmiş olmasının da Anayasanın 10.maddesinde korunan eşitlik ilkesine aykırı olduğu,
 26. maddesinin, Yönetmeliğin 26.maddesi ve İmar Kanununun 8.maddesine eklenen hüküm ile dava açma süresini kısıtlayan düzenlemelerin getirildiği, objektif nitelikte düzenleyici işlem olarak kabul edilen imar planlarından farklı olarak subjektif, kişisel ve uygulayıcı nitelikteki parselasyon işleminin yazılı olarak maliklere bildirilmesi gerektiği, arsa düzenlemesini düzenleyici işlem olarak gören ve ilana bağlı olarak dava açılmasını öngören bu hükmün Danıştayın yerleşik içtihatlarıyla birebir ters düştüğü, parselasyonu planla aynı kabul eden 3194 sayılı Kanunun 8.maddesi hükmünün 
Anayasanın 2, 10, 125 ve 138.maddelerine aykırı olduğu, Danıştay İçtihatı Birleştirme Kurulunun 12/02/1970 tarihli, E:1969/2, K:1970/1 sayılı kararında, 1956 tarihli, 6785 sayılı İmar Kanununun 45.maddesinde yer alan "... Bu maddeye göre yapılan ilan tebligat addedilir..." kuralına ilişkin olarak "..." İdarenin işlemlerinden dolayı açılacak davalarda süre aşımı yazılı bildirim tarihinden başlar..." kuralına göre yazılı bildirim tarihinin esas alınmak suretiyle sürenin hesaplanması gerektiği, "... Anayasanın temel hukuk kuralları dışında bir konuyu ayrıntılarıyla düzenlemesi ve bu hükmün daha önceki kanunlarda bulunup aynı konuyu düzenleyen hükümlere aykırı olması halinde, konuyu yeniden düzenleyen anayasa hükmünün uygulanması tabidir...." denilerek yazılı bildirim tarihini dava açma süresinin başlangıcı saydığı, Danıştay Altıncı Dairesinin kararlarının da "idarenin böyle bir işlemi bizzat davacıya ve 7201 sayılı Kanunun ilgili hükümleri uyarınca tebliğ etmesi gerekir." şeklinde olduğu,
 31. maddesinin, bir düzenleme sahasındaki sorunlardan birinin tapu yüzölçümü ile kadastro parsellerinin köşe koordinatları ile hesaplanan yüzölçümü arasında farklılık oluşması olup bu farklılığın nasıl çözümleneceğinin düzenlendiği, bu maddede sıralanan çözümler adaleti sağlamaktan uzak olduğundan (Örneğin parsel tapu alanı F=1.000,0 m2 ölçek 2000 ise «diğer yerlerde» yanılma sınırı ±25,60; 
hesaplanan alan 1.025,59 m2 kabul edilirse alan düzelmesi yapılmayacak DOP %45 tahsis edilen alan 1000x 0,55=550 m2 
hesaplanan alan 1025,61 m2 kabul edilirse alan düzelmesi yapılacak DOP %45 tahsis edilen alan 1025,61x0.55=564,04 m2 hesaplanan alan 974,41 m2 kabul edilirse alan düzelmesi yapılmayacak DOP %45 tahsis edilen alan 1000x0.55=550m2
hesaplanan alan 974,39 m2 kabul edilirse alan düzelmesi yapılacak DOP %45 tahsis edilen alan 974,39x0.55=535,91 m2 olacaktır.)

hesaplanan alan 1.025,59 m2 kabul edilirse alan düzelmesi yapılmayacak DOP %45 tahsis edilen alan 1000x 0,55=550 m2 
hesaplanan alan 1025,61 m2 kabul edilirse alan düzelmesi yapılacak DOP %45 tahsis edilen alan 1025,61x0.55=564,04 m2 hesaplanan alan 974,41 m2 kabul edilirse alan düzelmesi yapılmayacak DOP %45 tahsis edilen alan 1000x0.55=550m2
hesaplanan alan 974,39 m2 kabul edilirse alan düzelmesi yapılacak DOP %45 tahsis edilen alan 974,39x0.55=535,91 m2 olacaktır.)
«yanılma sınırı» içerisinde kalan ancak alanı bu sınır içinde kalmayan parsel sahipleri arasında tahsis miktarlarında eşitsizlik meydana geleceği, gerekçeleriyle hukuka aykırı olduğu iddiasıyla iptaline karar verilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.
DAVALININ SAVUNMASI : Davanın süresinde açılmadığı, davacının dava açma ehliyetinin bulunmadığı, Arazi ve Arsa Düzenlemeleri Hakkında Yönetmeliğin;
 6. maddesinin, Yönetmeliğin 3194 sayılı Kanunun 13 ve 18. maddeleri ile 44. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendine dayanılarak hazırlandığı, İmar Kanununun 33.maddesinin plana göre kapanması gereken yol ve çıkmaz sokak üzerinde bulunan alanlar da dahil olmak üzere umumi ve kamu hizmet alanlarına ayrılmış alanlarda yapılacak muvakkat yapılara izin verdiği, 13.maddesinde imar planlarında kamu hizmetlerine ayrılan alanların öncelikle kamuya geçişi esas olmakla birlikte  belirtilen yöntemlerle kamuya geçişi sağlanamayan kamu hizmet alanlarında mülkiyet sahibi özel şahısların müracaatı üzerine yapılabilecek ve idarece ileride kamulaştırılacak kalıcı yapılara ilişkin düzenlemeye yer verildiği, bu bağlamda Yönetmeliğin 6.maddesinin 4.fıkrasında 3194 sayılı Kanunun 13.maddesine açıklık getirildiği, anılan hükümle kamulaştırmasız el atma davalarının önüne geçilmesinin hedeflendiği,
 "üçüncü bölüm-ifraz ve tevhit uygulamaları" başlığı altındaki 7. ve 8. maddesinin, 3194 sayılı Kanunun 44.maddesinde arazi ve arsa düzenlemelerinin uygulanma şekli ve şartlarının yönetmelikle belirleneceğinin düzenlendiği, bu düzenlemenin tüm arazi ve arsa düzenlemelerini kapsadığı,

"üçüncü bölüm-ifraz ve tevhit uygulamaları" başlığı altındaki 7. ve 8. maddesinin, 3194 sayılı Kanunun 44.maddesinde arazi ve arsa düzenlemelerinin uygulanma şekli ve şartlarının yönetmelikle belirleneceğinin düzenlendiği, bu düzenlemenin tüm arazi ve arsa düzenlemelerini kapsadığı,
 10. maddesinin 1. fıkrasının, iddia edilenin aksine, düzenleme sınırının imar planlarında belirlenmesinin hakkaniyete ve meri mevzuata uygun olacağı, ayrıca imar uygulamasında düzenleme sahasının yanlış belirlenmesinden dolayı ortaya çıkabilecek kamulaştırma ve kamu-kişi zararının önüne geçilebileceği, düzenleme sınırının tespitine ilişkin olarak 3194 sayılı Kanunda ve Belediye Kanununda hüküm bulunmadığı, Yönetmeliğin 9.maddesinde; «Belediye ve mücavir alan sınırları içinde belediyeler, belediye encümeni kararı ile; dışında ise valilikler, il idare kurulu kararı ile 5 yıllık imar programlarına öncelik tanımak ve beldenin inkişaf ve ihtiyaç durumuna göre, imar planları ile getirilen tüm kullanım alanlarını hazır bulunduracak şekilde düzenleme sahalarını tespit etmek ve kesinleşen uygulama imar planlarına göre parselasyon planlarını yaparak yeterli miktarda parseli oluşturmak mecburiyetindedir.» hükmü bulunduğundan yetkinin hangi idarede olduğunun açık olduğu,
 14. maddesinin 2. fıkrasındaki "aşağıdaki öncelik sırasına göre", "b) kamuya ait kreş alanları", "e) Kent meydanı, kent parkı, spor alanı", "g) teknik altyapı alanı, kamuya ait trafo alanı","ı) Diğer umumi ve kamu hizmeti alanları.", "i) otogar alanı" ibarelerinin, söz konusu sıralamada genel bütçe veya yerel bütçeden karşılanacak alan ayrımı yapılmadığı, yerel donatı kapsamında kalan alanlar ile birlikte bölgenin öncelikli ihtiyacı olabilecek alanların göz önünde bulundurulduğu, 7181 sayılı Kanun değişikliği öncesindeki DOP'a konu alanlara öncelik verildiği, sonrasında da KOP hisselendirmesine konu hizmet alanlarının ihtiyaç önemine göre sıralandığı, Yönetmeliğin çıkarılış amacına göre bir düzenlenme yapılmış olup umumi ve kamu hizmet alanları tanımından da (Yönetmeliğin 4.maddesinin (p) bendi) anlaşılacağı üzere tek tek sayılan alanlar dışındaki kamusal ihtiyaca göre imar planı kararlarıyla belirlenen tüm kamusal alanların ifade edildiği, 
(ı) bendinin DOP tanıma istinaden eklendiği ve açıklayıcı nitelikte olduğu, 3194 sayılı Kanunun 18.maddesinde DOP'tan karşılanacak alanlara ilişkin düzenleme yapıldığı, devamında ise yönetmelikle düzenleme yapılacağının belirtildiği, bu doğrultuda çıkarılan Yönetmelik hükmünün 14.maddesinde DOP’a ilişkin düzenleme getirildiği, 3194 sayılı Kanunun 18.maddesine uygun olarak Yönetmelik hükmünde de «gibi umumi ve kamu hizmet alanı» ifadesinin kullanılmasının normlar hiyerarşisine uygun olduğu, yerelden bölgesele doğru sıralama yapılmaya çalışıldığı, kurumlardan alınan görüşlerin dikkate alındığı,

KOP alanlarının canlandırılmadığı, ayrıca KOP'un zaten 3194 sayılı Kanunda hiçbir zaman düzenlenmediği, KOP ve DOP'un artık tek başlık altında birleştirilmiş olduğu, bölgenin öncelikli ihtiyaçları göz önünde bulundurularak sıralama yapıldığı, 
DOP'un %45'i aşması halinde kamulaştırma yoluna başvurulacağının Kanun'la düzenlendiği, önceden DOP'un yanı sıra KOP'un alındığı ve KOP ile çok sayıda malikin hissedar hale gelmesi sebebiyle kamulaştırma bakımından sorunlar ortaya çıktığı, bu sebeple DOP ve KOP'un birleştirildiği, bu alanların özel mülkiyete konu edilebilmesi için «özel» ibaresinin imar planında getirilmesi gerektiği, umumi ve kamu hizmeti alanlarının özel mülkiyetle yan yana getirmesinin mümkün olmadığı, günümüzde sadece mahalli ölçekteki kamusal alanların yanı sıra bölgesel ölçekteki kamusal alanlardan da yararlanılması mümkün hale geldiğinden çağa uygun hale getirmek için değişiklik yapıldığı,
 14. maddesinin 4.fıkrasının, kadastro çalışmaları esnasında tescil edilen taşınmazların yanında, bir kısım taşınmazların tescil edilmediği, yalnızca tespit edildiği, Kadastro Kanununun "kamu malları" başlıklı 16.maddesinde, "yunak ile kapanmış olan yollar", "meydanlar", "pazar yerleri", "parklar ve bahçeler", "boşluklar ve benzeri hizmet malları"nın da sayıldığı, yolların aynı Kanun hükmü gereği özel mülkiyete konu olmayacak yerlerden olduğu, kadastro çalışmaları neticesinde tescile tabi tutulmadıkları, sadece kadastro haritasında gösterilmek suretiyle kamunun ortak kullanım alanı olarak kullanıldıkları, 
Türk Medeni Kanununda da yer alan 999.madde hükmüne göre kapanan imar ve kadastro yollarının özel mülkiyete ve tescile tabi olmadığı, 
Danıştay kararlarının genel olarak incelenmesinden, uygulama sahasındaki kapanan kadastral yolların öncelikle DOP'tan oluşturulan yerler için kullanılacağı kalan miktar olursa bu miktarın ihdas edilebileceğinin anlaşıldığı, yani kapanan yollar kullanılmak suretiyle DOP oranı sıfıra düşürüldüğü halde halen kalan bir miktar varsa bu miktarın, Tapu Kanununun 21.maddesi gereği ihdas edilmesinin mümkün olabileceği, Yönetmelik maddesinin 3194 sayılı Kanunun 18. maddesine uygun olarak getirildiği,
 14. maddesinin 8.fıkrasının, maddenin zorlayıcı nitelikte olmadığı, yapılan bağışların uygulamada nasıl kullanılacağını gösteren bir hüküm olduğu, bu hükmün bulunmaması halinde bağışların ve tahsislerin uygulamada nasıl gösterileceğinin iddia sahibi tarafından açıklanamadığı, vatandaşların menfaatine bir düzenleme olduğu, vatandaşlar tarafından okul, hastane, karakol, cami gibi kamu alanlarına bağışlara sıkça rastlandığı, bu hükmün iptali halinde bağış ve tahsislerin nasıl kullanılacağı konusunda bilinmeyen bir durumun ortaya çıkacağı,

14. maddesinin 9. fıkrasının, imar mevzuatı gereği rekreasyon alanları DOP’tan karşılandığından, Yönetmelik hükmünde sayılan nedenlerden dolayı bu alanların DOP’tan karşılanmasının mümkün olmadığı, yani uygulama kabiliyeti kalmayan ve İçme Kullanma Suyu Havzalarının Korunmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun olarak imar planı kararıyla özel tesis yapılmasına imkan verilen alanlarda özel mülkiyetten tahsis yapılmasına imkan verildiği, içme suyu havzaları korunacak nitelikli alanlar olup İçme Kullanma Suyu Havzalarının Korunmasına Dair Yönetmelik hükümlerine tabi oldukları, ilgili idarelerin plan yaparken bu hükümlere uygun olması için gerekli önlemleri ve kurum görüşlerini almakla yükümlü oldukları,
 16. maddesinin 3. fıkrasının, imar mevzuatına uygun olarak inşa edilen yapıların bulunduğu alanda parselasyon yapılması halinde, DOP'un tamamen veya kısmen kesilemediği hallerde DOP'un bedele dönüştürülerek hem yapının yıkılmasının hem de idarelerin kamulaştırma yükü altına girmesinin önüne geçildiği, bedel ödenerek DOP kesilenlerin mağduriyetinin de giderildiği, bu hükmün yasalara uygun yapılan yapılar için getirildiği,
 17. maddesinin 1.fıkrasının (a) bendinin,  
Kanun hükmünde "en yakınındaki eşdeğer" ibaresinin bulunmadığı, 
3194 sayılı Kanunun 18.maddesinin 10.fıkrasında "Düzenleme sonucu taşınmaz maliklerine verilecek parseller, öncelikle düzenlemeye alınan taşınmazın bulunduğu yerden, mümkün olmuyor ise en yakınındaki eşdeğer alandan verilir." hükmünün yer aldığı, en yakınındaki ile eşdeğer ifadelerinin ayrı ayrı yerlerde kullanıldığı, birbirinin devamı gibi yorumlamanın doğru olmadığı, kadastro parseli vasfındaki değerleri ile uygulama sonucu oluşan arsa vasfındaki değerlerin aynı olmasının ve değerlerin eşleştirilmesinin mümkün olmadığı, 
Kanun'da en yakın ve en uygun yerden tahsis öngörüldüğü, Yönetmelik'teki "en uygun" ifadesi ile Kanundaki «eş değer» ifadesine açıklık getirildiği,
 17. maddesinin 1.fıkrasının (c) bendinin, uygulama sahasındaki müstakil, kat irtifakı veya kat mülkiyeti kurulan yapıların imar uygulaması sonucunda parsel sınırlarına denk gelmemesi, çekme mesafeleri içinde kalmaması ve yapının bulunduğu parsel sahibi dışında başka hisselendirmeler yapılmaması için bu hükmün konulduğu, 3194 sayılı Kanunun 18.maddesinin 10.fıkrasında yer alan "Düzenleme sonucu taşınmaz maliklerine verilecek parseller, öncelikle düzenlemeye alınan taşınmazın bulunduğu yerden, mümkün olmuyor ise yakınındaki eşdeğer alandan verilir." hükmüne istinaden düzenleme yapıldığı,
 17. maddesinin 1.fıkrasının (ç) bendinin, ferdileştirmenin yalnızca kamu kurumları için değil Yönetmeliğin 17.maddesinin 1.fıkrasının (d) bendi ile şartları sağlayan özel mülkiyet sahiplerine de uygulanmasının önünün açıldığı, çok hisseli parsellerdeki mülkiyet sorunlarının giderilmesi (özellikle hisseli satış veya miras) böylece tapu müdürlüğü, kamu kurumları ve mahkemelerin iş yükünün azaltılması amacıyla anılan düzenlemenin getirildiği,