muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/397, Karar No: 2024/839, Tarih: 22.04.2024

Kanun'un 27. maddesinde, acele kamulaştırma işleminin dayandırılacağı üç sebep unsurundan, “aceleliğine Cumhurbaşkanınca karar verilen haller” bakımından, Kanun'da açık bir acelelik haline yer verilmediğinden, maddede öngörülen diğer iki koşuldan bağımsız şekilde, işlem tesisine dayanak olan acelelik halinin ve olağan kamulaştırma usulünden ayrılmasını gerektiren nedenlerin, kamu yararı ile özel mülkiyet hakkı arasındaki denge gözetilerek gerçekleşip gerçekleşmediğinin her somut olayda, projenin ve hizmetin niteliği, mahalli veya ulusal ihtiyacın ivedilikle karşılanması gerekliliği gibi hususlar da göz önünde bulundurularak yargı yerince değerlendirilmesi gerekmektedir.
Acele kamulaştırma istisnai bir yöntem olduğundan, olağan kamulaştırma gerekçeleri dışında aceleliğin varlığına dair şartlarının ortaya konulması gerekmektedir.
Acelelik koşulunun kamu düzenine ilişkin olması gerektiği ve kamu yararının ise, olağan kamulaştırma usulü ile sağlanması amaçlanan kamu yararından farklı olarak, acele kamulaştırma yapılmasını gerektiren, aceleliği zorunlu kılan bir yarar olduğu açıktır.
Dolayısıyla, acele kamulaştırmaya ilişkin Cumhurbaşkanı Kararlarının da kamu yararı amacına ve hukuka uygun olup olmadığına yönelik hukuki denetiminin; diğer idari işlemler gibi yetki, şekil, sebep, konu ve maksat yönlerinden incelenerek yapılması gerektiği açıktır. 
	Yukarıda yer verilen açıklamalar çerçevesinde, dava konusu acele kamulaştırmaya ilişkin Cumhurbaşkanı Kararı'nın "Kamu Yararı" ve "Acelelik Hali" ölçütleri yönünden ayrı ayrı incelenmesi gerekmektedir. 
Dosyanın incelenmesinden; üyeleri bölgede yaşayan çay üreticilerinden oluşan bir tarımsal kalkınma kooperatifi olan davacı tarafından, dava konusu taşınmazın, çay tarımına ilişkin çeşitli faaliyetlerin gerçekleştirilebilmesi amaçlarıyla kullanıldığının belirtildiği; dava konusu Cumhurbaşkanı Kararı'nın Rize ili, Merkez ilçe, Muradiye Beldesi sınırları içerisinde bulunan özel mülkiyete konu taşınmazların, bölgede meydana gelen sel ve heyelan afeti nedeniyle ihtiyaç duyulan yapılaşmanın ivedilikle gerçekleştirilmesi amacıyla, TOKİ tarafından acele kamulaştırılmaları için  tesis edildiği; davalı idareler tarafından sunulan  savunma dilekçesinde, davaya konu taşınmazın, afetzedelerin barınma ihtiyacının karşılanması için en uygun bölge olarak değerlendirilmesi sebebiyle kamulaştırıldığının belirtildiği; acele kamulaştırılmasına karar verilen diğer taşınmazların kuzey ve güney kesimde,  toplu yapılaşmaya uygun surette iki geniş alan üzerinde belirlendiği, dava konusu parselin ise, her iki bölgeye de uzak, bu bölgelerden bağımsız bir konumda ve tek bir parsel olarak kamulaştırıldığı; bununla birlikte, dava konusu taşınmazın, afetzedelerin barınma ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla konut olarak kullanılmak üzere değil çay alım evi olarak kullanılmak üzere inşa ve tahsis edildiği anlaşılmıştır.

Sel ve heyelan afetinin yarattığı olumsuz koşulların bertaraf edilmesi,  afetten etkilenen bölgelerde fen ve sanat norm ve standartlarına uygun,
 sağlıklı ve güvenli yaşama çevrelerinin teşkil edilmesi amacıyla ihtiyaç duyulan yapılaşmaların sağlanmasında kamu yararının bulunduğu tartışmasız olmakla birlikte; dava konusu taşınmazın, aynı işlemle toplu yapılaşmaya uygun olarak belirlenen alanlardan müstakil bir konumda, tek bir parsel olarak ve çay alım evi olarak kullanılmak üzere kamulaştırıldığı; bir tarımsal kalkınma kooperatifi olan davacı tarafından, kamulaştırma işleminden önce de taşınmazın benzer amaçlarla kullandığının belirtildiği dikkate alındığında; uyuşmazlıkta, anılan taşınmazın kamulaştırılması açısından, acelelik halinin gerekçelerinin ve acele kamulaştırma yoluna gidilmezse kamunun uğraması muhtemel zararların neler olduğunun açıkça ortaya konulamadığı; başka bir anlatımla, dava konusu Cumhurbaşkanı Kararı'nda, davacıya ait taşınmaz açısından acele kamulaştırma yapılmasını gerektiren nedenlerin ve "acelelik hali"nin, acele kamulaştırma prosedürünün uygulanması için gerekli olan olağanüstü durumların ve bu yönteme başvurulması ile amaçlanan kamu yararının somut olarak ortaya konulamadığı sonucuna varıldığından, dava konusu işlemde uyuşmazlık konusu parsel yönünden hukuka uygunluk görülmemiştir. 
Bu itibarla, davanın reddi yolundaki Daire kararında hukuki isabet bulunmamaktadır. 
KARAR SONUCU:
	Açıklanan nedenlerle;
1.Davacının temyiz isteminin kabulüne;
2.Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle reddine ilişkin   Danıştay Altıncı Dairesinin temyize konu 11/10/2023 tarih ve E:2022/5251, K:2023/7335 sayılı kararının BOZULMASINA,
3.Dava konusu işlemin uyuşmazlık konusu parsel yönünden İPTALİNE,
4.Kurulumuzca yeniden bir karar verildiğinden, aşağıda dökümü yapılan dava ve temyiz aşamasına ilişkin ...-TL yargılama gideri ile Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir edilen ...-TL avukatlık ücretinin davalı idarelerden alınarak davacıya verilmesine,
5.Posta gideri avansından artan tutarın davacıya iadesine, 
6.Dosyanın Danıştay Altıncı Dairesine gönderilmesine,
7.22/04/2024 tarihinde,  kesin olarak oyçokluğu ile karar verildi.
 
KARŞI OY 
X- 2942 sayılı Kanun'a göre idarelerin, kanunlarla ve Cumhurbaşkanlığı Kararnameleriyle yapmak yükümlülüğünde bulundukları kamu hizmetlerinin veya teşebbüslerinin yürütülmesi için gerekli olan taşınmaz malları, kaynakları ve irtifak haklarını; bedellerini nakden ve peşin olarak veya Kanun'un 3. maddesinin 2. fıkrasında belirtilen hallerde, eşit taksitlerle ödemek suretiyle kamulaştırabilmeleri mümkündür.
Anılan Kanun'da, kamulaştırma işlemleri açısından olağan ve acele kamulaştırma olmak üzere iki ayrı usul düzenlenmiştir.

Anılan Kanun'da, kamulaştırma işlemleri açısından olağan ve acele kamulaştırma olmak üzere iki ayrı usul düzenlenmiştir.
Olağan kamulaştırma sürecinde; kamu yararının gerektirdiği hallerde gerçek ve özel hukuk tüzelkişilerinin mülkiyetinde bulunan taşınmaz mallar kamulaştırılırken, öncelikle yeterli ödenek ayrıldıktan sonra, Kanun'un 5. ve 6. maddelerinde belirlenen mercilerce kamu yararı kararı alınır. Kamulaştırmayı gerçekleştirecek idarece, sırasıyla, aynı Kanun'un 7. maddesinde ayrıntısı belirlendiği üzere taşınmaza ilişkin ölçekli plan yapılır, taşınmazın maliki belirlenir, vergi beyan ve değeri tespit edilir ve tapuya kamulaştırma şerhi verilmesinin ardından Kanun'un 8. maddesine göre idarenin satın alma usulünü, karşılıklı anlaşmaya dayalı olarak denemesi gerekir. Bu yolla anlaşmaya varılamaması halinde, Kanun'un 10. maddesine göre idarenin ilgili belgelerle birlikte taşınmazın bulunduğu yer asliye hukuk mahkemesinde kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazın idare adına tescilini sağlamak amacıyla dava açması gerekir ve ancak mahkemece tescil kararı verildikten sonra idare, kamulaştırmaya konu taşınmaz üzerinde tasarruf edebilir hale gelir.
Olağan kamulaştırma usulünde, asliye hukuk mahkemesi, idare adına tescil hükmü kurmadığı sürece, idarenin taşınmaza el atma ve taşınmaz üzerinde tasarrufta bulunma yetkisi bulunmamaktadır.
Acele kamulaştırma usulü ise, 2942 sayılı Kanun'un 27. maddesinde belirlenen  “3634 sayılı Milli Müdafaa Mükellefiyeti Kanununun uygulanmasında yurt savunması ihtiyacında” veya “aceleliğine Cumhurbaşkanınca karar alınacak hallerde” veya “özel kanunlarla öngörülen olağanüstü durumlarda” başvurulabilen, olağan kamulaştırma usulünden farklı olarak, idareye kamulaştırma işlemlerine ilişkin prosedürün sonuçlanmasını beklemeden, kıymet takdiri dışındaki işlemler sonradan tamamlanmak üzere, ilgili idarenin istemi ile mahkemece, yedi gün içinde o taşınmaz malın Kanun'da belirtilen usule göre bilirkişilerce tespit edilecek değerinin, idare tarafından mal sahibi adına bankaya yatırılması şartıyla, o taşınmaz mala el koyma imkanı tanıyan ayrı bir usul olarak öngörülmüştür.
Kanun'un 27. maddesinde, acele kamulaştırma işleminin dayandırılacağı üç sebep unsurundan, “aceleliğine Cumhurbaşkanınca karar verilen haller” bakımından, Kanun'da açık bir acelelik haline yer verilmediğinden, maddede öngörülen diğer iki koşuldan bağımsız şekilde, işlem tesisine dayanak olan acelelik halinin ve olağan kamulaştırma usulünden ayrılmasını gerektiren nedenlerin, kamu yararı ile özel mülkiyet hakkı arasındaki denge gözetilerek gerçekleşip gerçekleşmediğinin her somut olayda, projenin ve hizmetin niteliği, mahalli veya ulusal ihtiyacın ivedilikle karşılanması gerekliliği gibi hususlar da göz önünde bulundurularak yargı yerince değerlendirilmesi gerekmektedir.
Acele kamulaştırma istisnai bir yöntem olduğundan, olağan kamulaştırma gerekçeleri dışında aceleliğin varlığına dair şartlarının ortaya konulması gerekmektedir.

Acele kamulaştırma istisnai bir yöntem olduğundan, olağan kamulaştırma gerekçeleri dışında aceleliğin varlığına dair şartlarının ortaya konulması gerekmektedir.
Acelelik koşulunun kamu düzenine ilişkin olması gerektiği ve kamu yararının ise, olağan kamulaştırma usulü ile sağlanması amaçlanan kamu yararından farklı olarak, acele kamulaştırma yapılmasını gerektiren, aceleliği zorunlu kılan bir yarar olduğu açıktır.
Dolayısıyla, acele kamulaştırmaya ilişkin Cumhurbaşkanı Kararlarının da kamu yararı amacına ve hukuka uygun olup olmadığına yönelik hukuki denetiminin; diğer idari işlemler gibi yetki, şekil, sebep, konu ve maksat yönlerinden incelenerek yapılması gerektiği açıktır. 
Yukarıda yer verilen açıklamalar çerçevesinde, dava konusu acele kamulaştırmaya ilişkin Cumhurbaşkanı Kararı'nın "Kamu Yararı" ve "Acelelik Hali" ölçütleri yönünden ayrı ayrı incelenmesi gerekmektedir. 
Dosyanın incelenmesinden; Rize ili, Muradiye Beldesinde yaşanan sel ve heyelan afeti nedeniyle, bölgede ihtiyaç duyulan yapılaşmaların gerçekleştirileceği sahaların kamulaştırılması işlemlerinin bir an önce sonuçlandırılarak gerekli yapılaşmanın ivedilikle sağlanması amacıyla, dava konusu taşınmazı da içeren bölgenin acele kamulaştırılmasında Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığınca kamu yararı görülmesi üzerine, 19/08/2021 tarih ve 31573 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 18/08/2021 tarih ve 4379 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı'yla, karar eki liste ve haritada sınır ve koordinatları gösterilen, dava konusu taşınmazı da içeren bölgenin, Toplu Konut İdaresi Başkanlığı tarafından, 2942 sayılı  Kanun'un 27. maddesi uyarınca acele kamulaştırılmasına karar verildiği, davalı idarelerce, davacıya ait ruhsatsız yapının afet sürecinde çay alım evi ihtiyacını yeterince karşılayamadığı, yeni çay alım evine acil ihtiyaç duyulduğunun bölge yöneticileri ve sakinlerince belirtilmesi üzerine, davacı kooperatife ait ruhsatsız yapının yerine bölge ihtiyaçlarını karşılayacak, modern bir çay alım evinin yapıldığının belirtildiği görülmüştür.
Dava konusu işlemle gerçekleştirilmesi planlanan yapılaşma, bölgede meydana gelen sel ve heyelan afeti nedeniyle ortaya çıkan ihtiyaçtan kaynaklanmaktadır. Söz konusu afetin yarattığı olumsuz koşulların bertaraf edilmesi,  afetten etkilenen bölgelerde fen ve sanat norm ve standartlarına uygun, sağlıklı ve güvenli yaşama çevrelerinin teşkil edilmesi için ihtiyaç duyulan yapılaşmaların sağlanmasında kamu yararının ve acele kamulaştırma kararı verilmesinin koşullarından olan acelelik halinin bulunduğu sonucuna varılmıştır.
Öte yandan, Toplu Konut Kanunu hükümlerinde, doğal afet meydana gelen bölgelerde gerek görüldüğü

Öte yandan, Toplu Konut Kanunu hükümlerinde, doğal afet meydana gelen bölgelerde gerek görüldüğü 
takdirde konut ve sosyal donatıları alt yapıları ile birlikte inşaa etmenin, Toplu Konut İdaresi Başkanlığının görevleri arasında düzenlendiği ve olayda,  sel ve heyelan afetinin yaşandığı Rize ilinin kendine özgü coğrafi özellikleri dolayısıyla bölgede yaygın şekilde çay tarımıyla uğraşıldığı göz önünde bulundurulduğunda, afetten etkilenen bölgede geçimini çay tarımıyla sağlayan yöre halkı açısından, Rize'de yaygın olarak kurulduğu bilinen, çay alım-satım işlemlerinin gerçekleştirildiği çay alım evlerinin inşa edilmesinin, dava konusu Cumhurbaşkanı Kararı'nda belirtilen "bölgede meydana gelen sel ve heyelan afeti nedeniyle ihtiyaç duyulan yapılaşma" kapsamında değerlendirilebileceği ve anılan karar doğrultusunda, afet bölgelerinde konut ve sosyal donatıları alt yapıları ile birlikte inşa etmekle görevli olan TOKİ tarafından, afetzedelerin ihtiyaç duyduğu konutların yanı sıra, çay alım evlerinin de inşa edilebileceği sonucuna ulaşılmıştır. 
 Bu durumda; davacının taşınmazının, dava konusu Cumhurbaşkanı Kararı'nın eki kamulaştırma haritası ile koordinat listesi kapsamında olduğu ve bölgede yaşanan sel ve heyelan afeti nedeniyle ortaya çıkan yapılaşma ihtiyacının giderilmesinde acelelik halinin bulunduğu sonucuna varıldığından, anılan Kararın davacının taşınmazına ilişkin kısmında hukuka aykırılık görülmemiştir.
Açıklanan nedenlerle, Daire kararının yukarıda belirtilen gerekçe ile onanması gerektiği oyuyla, karara katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2024/56, Karar No: 2024/848, Tarih: 22.04.2024

"İçtihat Metni"
                      T.C.
           D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2024/56
Karar	No : 2024/848                                                                       
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Bakanlığı	 
VEKİLİ: Hukuk Müşaviri ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ... Hizmetleri ve Prodüksiyon AŞ
VEKİLİ: Av. ...
 
İSTEMİN KONUSU: Danıştay Onuncu Dairesinin 26/09/2023 tarih ve E:2019/12859, K:2023/4809 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. 
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem:  22/10/2019 tarih ve 30926 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 10. maddesinin 2. fıkrasının iptali istenilmiştir.
              Daire kararının özeti: Danıştay Onuncu Dairesinin 26/09/2023 tarih ve E:2019/12859, K:2023/4809 sayılı kararıyla;
5224 sayılı Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılması ile Desteklenmesi Hakkında Kanun'un "Amaç" başlıklı  1. ve 2. maddesi, 3 . maddesinin 1. fıkrasının (n) bendi, 4. maddesinin 1. fıkrası, 7., 13. ve  Geçici 4. maddesi ile 10/07/2018 tarih ve 30474 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin "Sinema Genel Müdürlüğü" başlıklı 284. maddesine yer verilerek;
Anayasa'nın 124. maddesinde, Cumhurbaşkanı, bakanlıklar ve kamu tüzelkişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve Cumhurbaşkanlığı kararnamelerinin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla, yönetmelikler çıkarabileceği hükmüne yer verildiği,
Buna göre, idari teşkilat yapısı içinde yer alan Bakanlıklar ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, görev alanlarına ilişkin olarak ve yönetmelik, yönerge, tebliğ, genelge ve talimat gibi çeşitli adlar altında düzenleme yapabildikleri,
Bu düzenlemeler arasında uyulması gereken "normlar hiyerarşisi" kuramına göre, hukuk düzeninin, farklı kademede yer alan Anayasa, kanun, yönetmelik ve diğer düzenleyici işlemlerden oluşan birçok normu içerdiği ve her normun geçerliliğini bir üst basamakta yer alan normdan  aldığı,	normlar hiyerarşisine göre kanundan sonra gelen yönetmelik, genelge, tebliğ, talimat gibi düzenlemelerin ancak kanunda verilmiş olan hakkın kullanılmasının açıklanması ile ilgili olacağı, bu metinlerde kanun ile verilmiş olan hakkı genişletici veya daraltıcı mahiyette hükümlere yer verilemeyeceğinin hukukun genel ilkelerinden olduğu,
İdare Hukukunda "yetki"nin, idareye Anayasa ve yasalarla tanınmış olan karar alma gücünü ifade ettiği, idari işlemin en temel unsurunu oluşturan "yetki"nin, kanuni idare ilkesinin bir gereği olarak yasayla hangi makama verilmiş ise ancak onun tarafından kullanılabileceği; kural olarak "yetkisizlik kural, yetkili olmanın istisna" olduğu,

İdare Hukukunda "yetki"nin, idareye Anayasa ve yasalarla tanınmış olan karar alma gücünü ifade ettiği, idari işlemin en temel unsurunu oluşturan "yetki"nin, kanuni idare ilkesinin bir gereği olarak yasayla hangi makama verilmiş ise ancak onun tarafından kullanılabileceği; kural olarak "yetkisizlik kural, yetkili olmanın istisna" olduğu,
Öte yandan; Anayasa'nın "Temel hak ve hürriyetlerin sınırlanması" başlıklı 13. maddesinde, temel hak ve hürriyetlerin, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabileceği; bu sınırlamaların, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağının hükme bağlandığı; "Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti" başlıklı 26. maddesinde, herkesin, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahip olduğu; bu hürriyetlerin kullanılmasının, millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği, Cumhuriyetin temel nitelikleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünün korunması, suçların önlenmesi, suçluların cezalandırılması, Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması, başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi amaçlarıyla sınırlanabileceği; düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usullerin kanunla düzenleneceğinin kurala bağlandığı; "Bilim ve sanat hürriyeti" başlıklı 27. maddesinde, herkesin, bilim ve sanatı serbestçe öğrenme ve öğretme, açıklama, yayma ve bu alanlarda her türlü araştırma hakkına sahip olduğunun belirtildiği; "Basın hürriyeti" başlıklı 28. maddesinde de, basının hür olduğu, sansür edilemeyeceği, basın hürriyetinin sınırlanmasında, Anayasa'nın 26. ve 27.  maddelerinde yer verilen hükümlerinin uygulanacağının kural altına alındığı,
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 29/03/2005 tarih ve Başvuru No:40287/98 sayılı Alınak - Türkiye kararında, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin ifade özgürlüğüne ilişkin 10. maddesinin, özellikle bilgi ve fikir edinme ve yayma özgürlüğü kapsamında, kültürel, siyasi ve sosyal bilgi ve fikirlerin değiş tokuşuna katılma fırsatı yaratan sanatsal ifade özgürlüğünü de içerdiği, sanat eserleri yaratan, sergileyen veya dağıtan kişilerin demokratik bir toplum için büyük önem taşıyan fikir ve görüşlerin yayılmasına katkıda bulunduğunun ifade edildiği,

Anayasa Mahkemesinin 12/11/2014 tarih ve Başvuru No:2013/1461 sayılı kararında da, ifade özgürlüğünün, insanın serbestçe haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, anlatabilmesi, savunabilmesi, başkalarına aktarabilmesi ve yayabilmesi anlamına geldiği;  bu kapsamda sanatsal ifadelerin de Anayasa'nın 26. ve 27. maddelerinin koruması altında olduğunun ifade edildiği,
Yukarıda yer verilen Anayasa hükümlerinden ve  Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ile Anayasa Mahkemesi kararlarından, sinema filmlerinin de ifade özgürlüğü kapsamında yer aldığının, buna bağlı olarak sınırlandırılmasının ancak kanunla mümkün olduğunun anlaşıldığı,
5224 sayılı Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılması ile Desteklenmesi Hakkında Kanun'un 4., 7., 13. ve geçici 4. maddesine dayanılarak hazırlandığı belirtilen ve 22/10/2019 tarih ve 30926 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren  "Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik"te genel olarak, sinema sektörünün güçlendirilmesi, desteklenmesi amacına yönelik olarak kayıt ve tescile esas olacak şekilde sinema filmlerinin değerlendirilmesi ve sınıflandırılması konusunda davalı Bakanlığın görev, yetki ve sorumluluğunun düzenlendiği, bu kapsamda Bakanlığın ilgili birimince yapılacak değerlendirme ve sınıflandırma esasları ile bu incelemeler  sonrasında uygun bulunan veya istenilen gerekli düzeltmeleri yapılan filmlerin kayıt ve tescilinin yapılması, değerlendirme ve sınıflandırma sonucunda filmlerin taşıması gereken işaret veya ibarelerin tespiti, bu şekilde belirlenen taşınması zorunlu olan işaret veya ibarelerin her türlü tanıtım ve gösterim alanında ve taşıyıcı materyal üzerinde kullanılmasına yönelik denetimlerin ve bu zorunluluğa uyulmadığı takdirde uygulanacak yaptırımlara ilişkin usul ve esasların kural altına alındığı; davacılar tarafından iptali istenilen Yönetmeliğin 13. maddesinin 2. fıkrasında ise, sinema salonlarında ilk kez ticari dolaşıma girecek değerlendirme ve sınıflandırması yapılmış sinema filmlerinin, gösterime girdiği tarihten itibaren ücretli yayın yapılan kablo, uydu, karasal, internet ve diğer ortamlarda beş ay geçmeden, ücretsiz yayın yapılan uydu, karasal, internet ve diğer ortamlarda ise altı ay geçmeden ticari amaçla yayınlanamayacağının veya umuma iletilemeyeceğinin kurala bağlandığı,

Yukarıda yer verilen mevzuat hükümlerinin incelenmesinden; davalı Bakanlığın, ülke içinde üretilen veya ithal edilen sinema filmlerinin ticarî dolaşıma veya gösterime sunulmadan önce, gösterim ve iletim biçimleri dikkate alınarak kayıt ve tescile de esas olacak şekilde kamu düzeni, genel ahlâk ile küçüklerin ve gençlerin ruh sağlığının korunması, insan onuruna uygunluk ve Anayasada öngörülen diğer ilkeler doğrultusunda denetlenmesi, değerlendirilmesi ve sınıflandırılması, zorunlu tutulan işaret ve ibarelerin değerlendirme ve sınıflandırma sonrasında her türlü tanıtım ve gösterim alanında ve taşıyıcı materyal üzerinde kullanılmaması veya yanıltıcı şekilde kullanılması halinde mahallin mülki idare amiri tarafından yapılacak denetim ve uygulanacak yaptırımlar konusunda düzenleme yapmaya yetkili olduğu hususunda tereddüt bulunmamakta ise de; dava konusu düzenlemenin, davalı idarece değerlendirme ve sınıflandırması yapılmış ve sinemada ilk kez gösterime girecek sinema filmlerinin, sinema dışındaki diğer mecralarda belli bir süre geçmeden ticari amaçla yayınlanamayacağına veya umuma iletilemeyeceğine yönelik olduğu, bu hususun ise davalı idareye 5224 sayılı Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılması ile Desteklenmesi Hakkında Kanun ile tanınan sinema filmlerinin değerlendirilmesi, sınıflandırılması ile zorunlu tutulan işaret ve ibarelerin kullanımının  denetimine ilişkin olarak verilen yetkinin dışında kaldığı anlaşıldığından, dava konusu düzenlemede yetki unsuru yönünden hukuka uyarlık bulunmadığı,
Diğer taraftan, her ne kadar davalı idarece 10/07/2018 tarih ve 30474 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin "Sinema Genel Müdürlüğü" başlıklı 284. maddesinde yer verilen hükümlerin, idarelerini dava konusu düzenlemeyi yapma konusunda yetkili kıldığı iddia edilmekte ise de; anılan Kararname hükümlerinin de davalı idareye ifade özgürlüğü kapsamında yer alan sinema filmlerinin yayınlanacağı mecraları kısıtlama ve sinema dışında diğer mecralardaki yayın hizmetlerini düzenleme konusunda yetki vermediği görüldüğünden, davalı idarenin bu iddiasına itibar edilmediği gerekçesiyle dava konusu düzenlemenin iptaline karar verilmiştir.