muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/1249, Karar No: 2024/3385, Tarih: 24.05.2024

Bu bağlamda, Daire tarafından, sahte belge veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı  fatura  düzenlemek suretiyle elde edilen komisyon gelirinin kayıt ve beyan dışı bırakılması ve bu tür faturaların katma değer vergisi uygulamasında indirime konu edilmesi ile yine bu nitelikteki faturaların maliyet unsuru olarak kayıtlara yansıtılmasından kaynaklanan cezalı tarhiyata yönelik uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz incelemesinin; hem kendi içinde sahte ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge ile bağlantılı diğer tüm uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz inceleme yönteminden hem de Danıştay'ın diğer vergi daireleri ve Vergi Dava Daireleri Kurulu'nun bu alandaki temyiz inceleme yönteminden farklılaştırılarak sonuçlandırılması usulüne, adil yargılanma hakkı kapsamındaki hakkaniyete uygun yargılanma hakkı da gözetilerek, katılınmamaktadır. 
Açıklanan nedenle, temyize konu kararın uyuşmazlık konusu dönemde davacıya fatura düzenleyenler hakkındaki vergi tekniği raporlarında yer alan tespitlerin uygulanacak kural kapsamında hukuki nitelendirmesinin hukuka uygun olup olmadığının denetiminde, söz konusu bu tespitler ile temyiz aşamasında ileri sürülen iddialar incelenmek suretiyle karar verilmesi gerektiği görüşüyle karara katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2023/9103, Karar No: 2024/3365, Tarih: 24.05.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2023/9103
Karar No : 2024/3365        
 
DAVACI	: ... Gıda İnşaat Taahhüt Enerji Otomotiv Petrol Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi 
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALILAR	: 
1- ... Bakanlığı (... Başkanlığı)
2- ... Vergi Dairesi Başkanlığı   (... Vergi Dairesi Müdürlüğü)
VEKİLLERİ	: Av. ...-Av. ...
 
DAVANIN	KONUSU							: Akaryakıt bayilik lisansı olan davacı şirketin, 2021 yılında yapmış olduğu brüt satış miktarı toplamının %1'i olan 147.052,90 TL tutarında teminat verme yükümlülüğünün, 531 Sıra No'lu Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği'nin 5. maddesinin (5) numaralı fıkrası uyarınca vergiye uyumlu mükellef olduğu gözetilerek 1/5 oranında uygunlanması yönündeki talebinin, 2021 yılı kurumlar vergisi beyannamesini 21/04/2022 tarihinde vermesine rağmen beyannameye istinaden tahakkuk eden vergiyi beyannameyi verdiği tarihten sonra 26/04/2022 tarihinde ödediği anlaşıldığından bahisle reddine ve sözü edilen fıkra hükümlerinden yararlanamayacağına dair ... tarih ve ... sayılı işlem ile bu işlemin dayanağı olan 301 Seri No'lu Gelir Vergisi Genel Tebliği'nin 27/05/2020 tarih ve 31137 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 312 Seri No'lu Gelir Vergisi Genel Tebliği (Seri No:301)'de Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ'in 2. maddesiyle değişik "4. vergi indiriminden yararlanmanın şartları" başlıklı bölümünün 4.1 bendi başlığında yer alan "...ve indirimin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerin ödenmiş olması" şeklindeki kısmı ile bu başlık altındaki "...ve bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerini de indirimin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla ödemiş olmaları gerekmektedir" şeklindeki ibarenin iptali istemine ilişkindir. 
DAVACININ	İDDİALARI	: 193 Sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 121. maddesi ile getirilen düzenlemenin amacının, beyannamelerini zamanında veren, tahakkuk eden vergileri de zamanında ödeyen mükellefleri ödüllendirmek ve vergiye gönüllü uyumu teşvik etmek olduğu, uyuşmazlıkta 2021 yılına ait kurumlar vergisi beyannamesinin 21/04/2022 tarihinde verildiği, tahakkuk eden verginin ise ayın sonuna kadar ödenmesi mümkün olduğundan 26/04/2022 tarihinde ödendiği, beyannamenin verildiği tarih itibarıyla ödeme yapılmadığından davalı idarece hakkında vergi indirimi şartlarını taşımadığından bahisle yapılan uygulama işleminin ve söz konusu tebliğ hükmünün hukuka, hukuki belirlilik ve ölçülülük ilkelerine aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

DAVALILARIN SAVUNMASI: Tebliğ düzenlemesinin davaya konu edilebilmesi için hukuk alanında bir değişiklik meydana getirmesi gerektiği oysa davaya konu 312 Seri No'lu Gelir Vergisi Genel Tebliği ile kanun düzenlemesi dışına çıkılmadığı, sadece mükelleflerin bilgilendirilmesi ve 193 Sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 121. maddesinin daha kolay anlaşılmasının amaçlandığı bu sebeple idari davaya konu bir idari işlem bulunmadığından öncelikle davanın usulden reddi gerektiği, esas yönünden ise, vergiye uyumun mükellefin kendi rızasıyla vergisel yükümlülüklerini yasal düzenlemelerde belirtilen şekil ve sürede yapmasıyla mümkün olduğu, Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 121. maddesi uyarınca beyannamenin verildiği tarih itibarıyla tahakkuk eden vergiyi ödememiş olan davacının vergiye uyumlu mükelleflere tanınan indirim hakkından yararlanmasının mümkün olmadığı belirtilerek davanın reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ		: 2021 takvim yılına ilişkin kurumlar vergisini beyannamesini yasal süresi içerisinde verip tahakkuk eden vergiyi de kanuni süresinde  ödemiş olduğu anlaşılan davacının, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 121. maddesi gereği vergi indiriminden ve indirimli teminat uygulamasından yararlandırılması gerektiği sonucuna varıldığından uygulama işleminin iptali gerektiği, 7194 sayılı Dijital Hizmet Vergisi ile Bazı Kanunlarda ve 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile 2020 yılına ilişkin beyannamelerden başlanılmak üzere, kanuni süresinde ödenmiş olmaya ilişkin şartın kaldırılmış olmasının ve beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerin indirimin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla ödenmiş olmasının yeterli sayılmasının ve buna ilişkin 301 Seri No'lu Gelir Vergisi Genel Tebliği'nde 312 Seri No'lu Gelir Vergisi Genel Tebliği (Seri No:301)'nde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ ile getirilen düzenlemelerin kanuna ve hukuka uygun olduğu, hakkın kullanımını kısıtlayıcı nitelik taşımadığı bu sebeple düzenleyici işlemin iptaline ilişkin talebin reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY	SAVCISI: ...

DANIŞTAY	SAVCISI: ...
DÜŞÜNCESİ	: Dava, lisansa tabi akaryakıt bayiliği yapan ve 213 sayılı Vergi Usul Kanununun mükerrer 257. maddesinin birinci fıkrasının (8) işaretli bendi uyarınca 2021 takvim yılı brüt satış toplamının %1'i oranında  teminat verme yükümlülüğü bulunan davacı tarafından teminat tutarının, 213 sayılı Kanunun mükerrer 121. maddesi ile vergiye uyumlu mükellefler için vergi indirimi uygulaması kapsamında 1/5 oranında hesaplanması istemiyle yapılan 28/06/2022 tarihli başvurunun reddedilmesine ilişkin 29/07/2022 tarih ve 27742 sayılı işlem ile bu işleme dayanak gösterilen; 27/05/2020 tarihli ve 31137 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Gelir Vergisi Genel Tebliği ( Seri No:301)'nde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ (Seri No: 312)'in 2. maddesinin " 4. Vergi indiriminden yararlanma şartları başlıklı" bölümünün ilk fıkrasında ve ( 4.1) işaretli bendinde yer verilen "... ve bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerini de indirimin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla ödemiş olmaları gerekmektedir" ve "bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerin de indirimin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla ödenmiş olması gerekmektedir" ibarelerinin iptali istemiyle açılmıştır.
	Davalı idarenin usule ilişkin iddiaları yerinde görülmemiştir.
	Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesinin üçüncü fıkrasında; vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı; dördüncü fıkrasında vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisinin  Bakanlar Kuruluna  verilebileceği   kurala   bağlanmış,   21/01/2017  tarih ve 6771 sayılı Kanununun 16. maddesiyle, 73. maddenin dördüncü fıkrasında yer alan “Bakanlar Kuruluna” ibaresi, “Cumhurbaşkanına” olarak değiştirilmiştir. Bu düzenleme ile maddede belirtilen hallerde, yürütme organına devredilen yetki haricinde kamu gücüne dayanarak tahsil edilen bütün yükümlülüklerin kanunla düzenlenmesi zorunluluğu getirilmiştir. Bu zorunluluk, "verginin kanuniliği" ilkesi olarak tanımlanmakta olup bu ilke uyarınca verginin yükümlüsü, konusu, vergiyi doğuran olay, matrah, oran, tarh, tahakkuk, tahsil, zamanaşımı, muafiyet ve istisna gibi vergilendirmenin temel ögelerinin kanun ile belirlenmesi gerekmektedir.

Anayasa Mahkemesinin birçok kararında da vurgulandığı üzere; Anayasanın 73. maddesinin üçüncü fıkrasında benimsenen bu ilke uyarınca, idarenin takdir yetkisine dayalı uygulamalarının sınırlandırılması amacıyla, vergi yasalarında, vergiyi doğuran olay; matrah; oran; tarh; tahakkuk; tahsil; yaptırım; zamanaşımı; muafiyet ve istisna gibi vergilendirmenin temel ögelerinin kanun ile belirlenmesi zorunludur. Ancak, vergilendirme ile ilgili bütün hususların kanunla  kurala   bağlanmasının  olanaklı  bulunmadığı  usule  ve  tekniğe ilişkin konularda, vergi idaresinin etkin ve verimli bir şekilde işlemesini sağlamak amacıyla yasama organı tarafından, yürütme organına açıklayıcı ve tamamlayıcı nitelikte  düzenleyici işlem yapma yetkisi verilmesi mümkündür.
	Anayasanın 124. maddesinde, kamu tüzel kişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve Cumhurbaşkanlığı Kararnamelerinin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla düzenleme yetkisinin bulunduğu kurala bağlanmıştır. İdarenin düzenleme yetkisini kanunlar çerçevesinde ve kanunlara uygun olarak kullanması gereklidir. Bir alanın kanunla düzenlenmiş olması, idarenin düzenleme yetkisini kullanabilmesinin ön koşuludur. Kanunla düzenlenmiş bir hususta normlar hiyerarşisi içerisinde üst norma aykırı olmayan ve Kanun hükümlerinin uygulamasına açıklık getiren yönetmelik, tebliğ ve genelgeler, idarenin takdir yetkisinin objektifleştirilmesine hizmet eder. Dolayısıyla, yürütülen kamu hizmetinin ve tesis edilen işlemlerin nesnelleştirilmesiyle ilgililerine hukuki güvence sağlayan genel tebliğ hükümlerinin uygulanacağı tabiidir. Ancak, hiyerarşik sıralamada daha altta yer alan genel tebliğlerin, kendisinden üstte bulunan kanun ve yönetmelik hükümlerine aykırı hükümler içermeyeceği açıktır.
	08/03/2017 tarihli ve 30001 sayılı  Resmi Gazetede yayımlanan 23/02/2017 tarih ve 6824 sayılı Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 4. maddesi ile 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun mükerrer 121. maddesi başlığıyla birlikte  aşağıdaki şekilde yeniden düzenlenmiş ve  Kanunun 25. maddesi uyarınca 1/1/2018 tarihinden itibaren verilmesi gereken yıllık gelir ve kurumlar vergisi beyannamelerinde uygulanmak üzere 08/03/2017 tarihinde  yürürlüğe girmiştir:
   	"Vergiye uyumlu mükelleflere vergi indirimi

"Vergiye uyumlu mükelleflere vergi indirimi
	Mükerrer Madde 121- Ticari, zirai veya mesleki faaliyeti nedeniyle gelir vergisi mükellefi olanlar ile kurumlar vergisi mükelleflerinden (finans ve bankacılık sektörlerinde faaliyet gösterenler, sigorta ve reasürans şirketleri ile emeklilik şirketleri ve emeklilik yatırım fonları hariç olmak üzere), bu maddenin ikinci fıkrasında belirtilen şartları taşıyanların yıllık gelir veya kurumlar vergisi beyannameleri üzerinden hesaplanan verginin %5’i, ödenmesi gereken gelir veya kurumlar vergisinden indirilir. Şu kadar ki hesaplanan indirim tutarı, her hâl ve takdirde 1 milyon Türk lirasından fazla olamaz. İndirilecek tutarın ödenmesi gereken vergiden fazla olması durumunda kalan tutar, yıllık gelir veya kurumlar vergisi beyannamesinin verilmesi gereken tarihi izleyen bir tam yıl içinde mükellefin beyanı üzerine tahakkuk eden diğer vergilerinden mahsup edilebilir. Bu süre içinde mahsup edilemeyen tutarlar red ve iade edilmez. Gelir vergisi mükelleflerinin yararlanacağı indirim tutarı, ticari, zirai veya mesleki faaliyet nedeniyle beyan edilen kazançların toplam gelir vergisi matrahı içerisindeki oranı dikkate alınmak suretiyle hesaplanan gelir vergisi esas alınarak tespit edilir.
	Söz konusu indirimden faydalanabilmek için;
	1. İndirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile bu yıldan önceki son iki yıla ait vergi beyannamelerinin kanuni süresinde verilmiş (Kanuni süresinde verilen bir beyannameye ilişkin olarak kanuni süresinden sonra düzeltme amacıyla veya pişmanlıkla verilen beyannameler bu şartın ihlali sayılmaz.) ve bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerin kanuni süresinde ödenmiş olması (Her bir beyanname itibarıyla 10 Türk lirasına kadar yapılan eksik ödemeler bu şartın ihlali sayılmaz.),
	2. (1) numaralı bentte belirtilen süre içerisinde haklarında beyana tabi vergi türleri itibarıyla ikmalen, re’sen veya idarece yapılmış bir tarhiyat bulunmaması (Yapılan tarhiyatların kesinleşmiş yargı kararlarıyla veya 213 sayılı Vergi Usul Kanununun uzlaşma ya da düzeltme hükümlerine göre tamamen ortadan kaldırılmış olması durumunda bu şart ihlal edilmiş sayılmaz.),
	3. İndirimin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla vergi aslı (vergi cezaları dâhil) 1.000 Türk lirasının üzerinde vadesi geçmiş borcunun bulunmaması şarttır.
	İndirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile önceki dört takvim yılında 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesinde sayılan fiilleri işlediği tespit edilenler, bu madde hükümlerinden yararlanamazlar.

3. İndirimin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla vergi aslı (vergi cezaları dâhil) 1.000 Türk lirasının üzerinde vadesi geçmiş borcunun bulunmaması şarttır.
	İndirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile önceki dört takvim yılında 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesinde sayılan fiilleri işlediği tespit edilenler, bu madde hükümlerinden yararlanamazlar.
	Bu madde kapsamında vergi indiriminden yararlanan mükelleflerin, öngörülen şartları taşımadığının sonradan tespiti halinde ilgili vergilendirme döneminde indirim uygulaması dolayısıyla ödenmeyen vergiler, vergi ziyaı cezası uygulanmaksızın tarh edilir. Bu hüküm, indirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile bu yıldan önceki son iki yılda herhangi bir vergiye ilişkin beyanların gerçek durumu yansıtmadığının indirimden yararlanıldıktan sonra tespiti üzerine yapılan tarhiyatların kesinleşmesi hâlinde de uygulanır ve bu takdirde indirim uygulaması dolayısıyla ödenmeyen vergiler açısından zamanaşımı, yapılan tarhiyatın kesinleştiği tarihi takip eden takvim yılının başından itibaren başlar.
	Bu maddede geçen vergi beyannamesi ve vergi ibareleri, Maliye Bakanlığına bağlı vergi dairelerine verilmesi gereken vergi beyannameleri ile bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergileri ifade eder.
	Birinci fıkrada yer alan tutar, her yıl bir önceki yıla ilişkin olarak 213 sayılı Vergi Usul Kanunu hükümlerine göre belirlenen yeniden değerleme oranında artırılmak suretiyle uygulanır. Bu şekilde hesaplanan tutarın %5’ini aşmayan kesirler dikkate alınmaz. Bakanlar Kurulu, birinci fıkrada yer alan oranı ve tutarı iki katına kadar artırmaya, sıfıra kadar indirmeye, kanuni oran ve tutarına getirmeye; Maliye Bakanlığı, maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye yetkilidir.” 
	Kanun kapsamında yeniden düzenlenen 193 sayılı Kanunun mükerrer 121. maddesinde öngörülen vergi indirimi uygulamasına dair usul ve esasların belirlenmesi amacıyla 23/12/2017 tarihli ve 30279 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak 01/01//2018 tarihinden itibaren verilmesi gereken yıllık gelir ve kurumlar vergisi beyannamelerinde uygulanmak üzere yayımlandığı tarihte yürürlüğe giren 301 Seri No'lu Gelir Vergisi Genel Tebliğinin 2. maddesinin 3. bölümünde, ticari, zirai veya mesleki faaliyeti nedeniyle gelir vergisi mükellefi olanlar ile finans ve bankacılık sektörlerinde faaliyet gösterenler, sigorta ve reasürans şirketleri ile emeklilik şirketleri ve emeklilik yatırım fonları hariç olmak üzere kurumlar vergisi mükelleflerinin vergi indiriminden yararlanabilecekleri  öngörülmüş, "Vergi indiriminden yararlanma şartları" başlıklı 4. bölümünde, 3. bölümde belirtilen mükelleflerin vergi indiriminden yararlanabilmeleri için;
	a) İndirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile bu yıldan önceki son iki yıla ait vergi beyannamelerinin kanuni süresi içerisinde verilmiş ve bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerin de kanuni süresi içerisinde ödenmiş olması;

a) İndirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile bu yıldan önceki son iki yıla ait vergi beyannamelerinin kanuni süresi içerisinde verilmiş ve bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerin de kanuni süresi içerisinde ödenmiş olması; 
	b) İndirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile bu yıldan önceki son iki yıl içerisinde haklarında beyana tabi vergi türleri itibarıyla ikmalen, re’sen veya idarece yapılmış bir tarhiyat bulunmaması; 
	c) Vergi indiriminin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla vergi aslı (vergi cezaları dâhil) 1.000 Türk lirasının üzerinde vadesi geçmiş borcunun bulunmaması;
	ç) Vergi indiriminin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile önceki dört takvim yılında Vergi Usul Kanununun 359 uncu maddesinde sayılan fiillerin işlenmemiş olmasının şart olduğu düzenlenmiş, maddenin (4.1.) işaretli bendinin  ilk fıkrasında, indirimden yararlanılabilmesi için mükelleflerin, indirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile bu beyannamenin ait olduğu yıldan önceki son iki yıla ilişkin olarak Maliye Bakanlığına bağlı vergi dairelerine verilmesi gereken gelir veya kurumlar vergisi, katma değer vergisi, muhtasar gibi tüm vergi beyannamelerini kanuni süresi içerisinde vermiş ve bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerini de kanuni süresi içerisinde ödemiş olmaları gerektiği; ikinci fıkrasında ise, kanuni süresi içerisinde verilen bir beyannameye ilişkin olarak, kanuni süresinden sonra düzeltme amacıyla veya pişmanlıkla verilen beyannamelerin vergi indiriminden yararlanılmasına engel teşkil etmeyeceği, ancak indirimden yararlanılabilmesi için, bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerin de kanuni süresi içerisinde ödenmiş olması gerektiği öngörülmüştür. 
	27/05/2020 tarih ve 31137 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren  Gelir Vergisi Genel Tebliği ( Seri No:301)'nde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ (Seri No: 312)  ile  301 Seri No.lu Tebliğin 2. maddesi değiştirilmiş; bu değişiklik ile Tebliğin vergi indiriminden yararlanma koşullarının öngörüldüğü 4. bölümünün  birinci fıkrasının (a) işaretli bendi; 
	a) İndirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile bu yıldan önceki son iki yıla ait vergi beyannamelerinin kanuni süresi içerisinde verilmiş ve indirimin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerin ödenmiş olması,
	olarak düzenlenmiş;
	" (4.1.) İlgili dönem beyannamelerinin kanuni süresi içerisinde verilmiş ve indirimin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerin ödenmiş olması" başlıklı  bendinin birinci ve ikinci fıkraları ise;

olarak düzenlenmiş;
	" (4.1.) İlgili dönem beyannamelerinin kanuni süresi içerisinde verilmiş ve indirimin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerin ödenmiş olması" başlıklı  bendinin birinci ve ikinci fıkraları ise;
	İndirimden yararlanılabilmesi için mükelleflerin, indirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile bu beyannamenin ait olduğu yıldan önceki son iki yıla ilişkin olarak yıllık gelir vergisi ve kurumlar vergisi beyannameleri, geçici vergi beyannameleri, muhtasar, muhtasar ve prim hizmet beyannameleri ile Hazine ve Maliye Bakanlığına bağlı vergi dairelerine verilmesi gereken katma değer vergisi ve özel tüketim vergisi beyannamelerini kanuni süresi içerisinde vermiş ve bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerini de indirimin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla ödemiş olmaları gerekmektedir.
	Öte yandan, kanuni süresi içerisinde verilen bir beyannameye ilişkin olarak, kanuni süresinden sonra düzeltme amacıyla veya pişmanlıkla verilen beyannameler vergi indiriminden yararlanılmasına engel teşkil etmeyecektir. Ancak, indirimden yararlanılabilmesi için bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerin de indirimin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla ödenmiş olması gerekmektedir."  şeklinde öngörülmüştür.
	Davacı tarafından, 312 Seri No.lu Tebliğin, vergi indirimi uygulamasından yararlanılması için beyan üzerine tahakkuk eden vergilerin beyannamenin verildiği tarihte ödenmiş olması şartı  getiren ibarelerinin iptali istenmiştir.
	6824 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca 1/1/2018 tarihinden itibaren verilmesi gereken yıllık gelir ve kurumlar vergisi beyannamelerinde uygulanmak üzere yürürlüğe giren 193 sayılı Kanunun mükerrer 121. maddesinde, vergiye uyumlu mükellefler için vergi indirimi uygulaması getirilmiş, Maliye Bakanlığı, maddenin uygulanmasına dair usul ve esasların belirlenmesine yetkili kılınmıştır. Ancak, Anayasa Mahkemesinin birçok kararında da vurgulandığı üzere bu yetki sınırsız bir yetki değildir. "...Verginin yasallığı ilkesinin zedelenmesine yol açacak ve yasama yetkisinin yürütme organına devri sonucunu doğuracak şekilde yürütme organına sınırsız bir yetki verilmesi kabul edilemez." (AYM, 29/01/2014, E.2013/66, K.2014/19)
Bu itibarla, düzenlemeye yönelik hukuka uygunluk denetiminde, T.C.Hazine ve Maliye Bakanlığı(Gelir İdaresi Başkanlığı)nca, Kanunla verilen usul ve esasları düzenleme yetkisi  çerçevesinde düzenleme yapılıp yapılmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.	
 Gelir Vergisi Kanununun 6824 sayılı Kanunun 4. maddesi ile yeniden düzenlenen 121. maddesinde,  vergi indiriminden yararlanılması, maddede yazılı diğer koşullar ile birlikte ve ancak maddede belirtilen beyannameler üzerinden tahakkuk ettirilen vergilerin kanuni süresinde ödenmiş olması koşuluna bağlanmıştır.