muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/7571, Karar No: 2024/1136, Tarih: 05.03.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2023/7571
Karar No : 2024/1136
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Vergi Dairesi Müdürlüğü/...
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ...
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN	KONUSU	:... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.  
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: Davacı adına, tasfiye edilerek tüzel kişiliği sona eren ... Matbaacılık Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nin sahte fatura düzenlemek suretiyle elde ettiği komisyon gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolundaki tespitleri içeren vergi tekniği raporunun esas alındığı vergi inceleme raporuna dayanılarak 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 10. maddesi uyarınca tasfiye memuru sıfatıyla 2017 yılı için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile aynı yılın Temmuz-Eylül dönemi için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir. 
            İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının uyuşmazlık döneminde tasfiye memuru olduğu şirket hakkındaki vergi tekniği raporunda yer alan saptamalardan, düzenlediği faturaların gerçek bir emtia teslimine dayanmadığı sonucuna varılamayacağından yapılan tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle cezalı vergi kaldırılmıştır.
             Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ	EDENİN	İDDİALARI: Davacının tasfiye memuru olduğu şirket hakkındaki saptamaların düzenlediği faturaların gerçeği yansıtmadığını ortaya koyduğu, düzenlenen raporlara istinaden yapılan işlemlerin yasal ve yerinde olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.
KARŞI	TARAFIN	SAVUNMASI: Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	...'NİN	DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun 23. maddesinin (a) bendine 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanun'un 6. maddesiyle "Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır." hükmü eklenmiş olup yapılan bu düzenleme ile Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi hukuka uygunluk denetimi ile sınırlandırılarak yeniden vakıa incelenmesi yapılamayacağı kurala bağlanmıştır.

2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun 23. maddesinin (a) bendine 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanun'un 6. maddesiyle "Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır." hükmü eklenmiş olup yapılan bu düzenleme ile Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi hukuka uygunluk denetimi ile sınırlandırılarak yeniden vakıa incelenmesi yapılamayacağı kurala bağlanmıştır.
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkün olup dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri yukarıda sözü edilen yasal düzenleme uyarınca hukuki denetimle sınırlı olarak incelenen kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,
3. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 05/03/2024 tarihinde  oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi.
(X)-KARŞI OY:
Bakılmakta olan dava, davacının uyuşmazlık döneminde tasfiye memuru olduğu şirketin komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediği yolundaki tespitleri içeren vergi tekniği raporu esas alınarak vergi inceleme raporuna dayanılarak ihtilaflı dönem için yapılan cezalı tarhiyata karşı açılmış; verilen karara yönelik istinaf başvurusunun reddi üzerine davalı idare bu kez temyiz yoluna başvurmuştur. Temyiz başvurusu, çoğunluk görüşüyle, kararın, "hukuki denetimle sınırlı" olarak incelenmesi sonucunda bozulmasını gerektirecek bir neden bulunmadığı gerekçesine dayanılarak reddedilmiş ve kararın onanmasına karar verilmiştir.
Temyiz mercilerinin esas rolü; ülke genelinde, hukukun uygulanmasında içtihat birliğinin sağlanmasıdır. Bu bakımdan Danıştay’ın temyiz mercii olarak görevi, kural olarak, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır. Başka bir anlatımla, temyiz denetiminde, olaya uygulanacak hukuk kuralının; doğru belirlenip belirlenmediğine, doğru yorumlanıp yorumlanmadığına ve aynı zamanda doğru olarak uygulanıp uygulanmadığına bakılır; uyuşmazlığın maddi yönüyle ilgilenilmez. 2575 sayılı Danıştay Kanunu’nun 23. maddesinin (a) fıkrasına, 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanunun 6. maddesiyle eklenen cümle bu durumu kurala bağlamıştır.

Anayasa Mahkemesi’nin birçok kararında vurgulandığı gibi, “kişilerin adil bir şekilde yargılanmalarını sağlamayı ve denetlemeyi amaçlayan” gerekçeli karar hakkı adil yargılanma hakkının unsurlarından biridir. Gerekçeli karar hakkı; sadece “tarafların muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri” için değil, aynı zamanda, “demokratik bir toplumda kendi adlarına verilen yargı kararlarının sebeplerini toplumun öğrenmesinin sağlanması” için de gereklidir (Sencer Başat ve diğerleri [GK], B. No: 2013/7800, 18/6/2014, §§ 31, 34). Kanun yolu incelemesi sonucunda verilen kararda gerekçelerinin ayrıntılı olmaması bu hakkın ihlal edildiği şeklinde yorumlanmamaktadır. Kanun yolu incelemesi yapan merciinin yargılamayı yapan mahkemeyle aynı sonuca ulaşması ve bunu aynı gerekçeyi kullanarak veya atıfla kararına yansıtması, kararın gerekçelendirilmiş olması bakımından yeterlidir (Yasemin Ekşi, B. No: 2013/5486,  01/12/2013 § 57). Ancak çoğunluk görüşünde, Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine atıfla "hukuki denetimle sınırlı inceleme" sonucunda karar verildiği belirtilmekle yetinilmiştir. Hâlbuki, incelenen hukuki yönün açıklığa kavuşturulması, gerekçelendirilmesi gerekir.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 341. maddesinde yer alan "Vergi ziyaı, mükellefin veya sorumlunun vergilendirme ile ilgili ödevlerini zamanında yerine getirmemesi veya eksik yerine getirmesi yüzünden verginin zamanında tahakkuk ettirilmemesini veya eksik tahakkuk ettirilmesini ifade eder." kuralıyla vergi ziyaı tanımlanmış; ayrıca, maddede, vergi mükellef veya sorumlusunun vergi ziyaına neden olabilecek kimi yasaya aykırı halleri sayılmıştır. Kanun’un Vergi Ziyaı Cezası başlıklı 344. maddenin ikinci fıkrasında ise, vergi ziyaına 359. maddede yazılı fiillerle sebebiyet verilmesi halinde bu cezanın üç kat olarak uygulanacağı kurala bağlanmıştır. 359. maddede de, defter, kayıt ve belgeleri tahrif edenler veya gizleyenler veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleyenler veya bu belgeleri kullananlar kaçakçılık fiillerini işlemiş olacakları belirtilmiş; ayrıca, sahte belge, “gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge”; muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge ise, “gerçek bir muamele veya duruma dayanmakla birlikte bu muamele veya durumu mahiyet veya miktar itibariyle gerçeğe aykırı şekilde yansıtan belge” olarak tanımlanmıştır. Bu halde, 359. maddede sayılan sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenleme ve kullanma eylemleri ile vergi ziyaı ortaya çıkmışsa, vergi ziyaı cezası üç kat olarak kesilecektir. Vergi Usul Kanunu’nun 30. maddesinin 2. fıkrasının (4) numaralı bendine göre de, defter kayıtları ve bunlarla ilgili vesikaların vergi matrahının doğru ve kesin olarak tespitine imkân vermeyecek derecede noksan, usulsüz ve karışık olması dolayısıyla ihticaca salih bulunmaması re’sen tarh sebebidir. Sözü edilen kurallara göre, sahte ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenlenmesi ve kullanılması re'sen takdiri gerektiren sebep olup bu hallerin varlığında, re'sen verginin tarh edileceği ve tarh edilen bu vergiye bağlı olarak da vergi ziyaı cezası kesileceği hususu belirli, ulaşılabilir ve öngörülebilir niteliktedir.

Sahte belgenin ne olduğunu (olayda sahte fatura) tanımlayan 359. madde, bakılmakta olan davada uygulanacak yasa kuralıdır. Diğer deyişle olayda, 359’uncu maddenin yorumu ve maddi olaya uygulanması söz konusudur. Vergi usuldeki sahte fatura, gerçekte şeklen mevzuatın öngördüğüne uygundur. Ancak, bu tür fatura ile yapılan işlem, hukuk normunda nitelenen sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcıdır. Normun nitelemesi ise hukukidir. Tıpkı, ceza hukukunda gerçekleşen maddi bir olayın suç olarak nitelendirilmesi gibi. Sahte fatura olayında da, mahkemelerin yaptıkları saptamaya göre gerçek olan işlemlerin suç, yani sahte fatura düzenleme ve/veya kullanma eylemleri oluşturup oluşturmadığının nitelendirilmesi söz konusudur. Bu ise, hukuki bir nitelemedir. Esasen, hukuk kuralı (norm) ölçü alınarak yapılacak her türlü niteleme, hukukidir. Temyiz mercii, 359. maddenin içeriğine göre, idareyi belgenin sahte olduğu sonucuna ulaştıran tespitlerin mahkeme hükmündeki hukuki nitelendirilmesinin denetimini yapar. 
Nitekim Danıştay’ın diğer vergi daireleri ve Vergi Dava Daireleri Kurulu, sahte fatura veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı faturalardan kaynaklanan tüm uyuşmazlık türlerinde  verilen kararların temyiz incelemesini, uyuşmazlığın maddi/hukuki yönü gibi bir ayrıma girmeksizin yapmaktadır. Temyizde, mahkemece, bu tür belge düzenleme ve kullanma fiillerinin işlendiğine dair vergi incelemesine yetkili olanlarca düzenlenen raporda yer alan tespitlerin incelenip değerlendirilerek, davada uygulanacak hukuk kuralına göre, yaptığı hukuki nitelendirmenin hukuka uygun olup olmadığı incelemesi yapılarak sonuca varılmaktadır. Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine 6723 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 23/07/2016 tarihinden sonra da temyiz denetimini bu usulle sürdürmektedir.
Bu bağlamda, Daire tarafından, sahte belge veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı  fatura  düzenlemek suretiyle elde edilen komisyon gelirinin kayıt ve beyan dışı bırakılması ve bu tür faturaların katma değer vergisi uygulamasında indirime konu edilmesi ile yine bu nitelikteki faturaların maliyet unsuru olarak kayıtlara yansıtılmasından kaynaklanan cezalı tarhiyata yönelik uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz incelemesinin; hem kendi içinde sahte ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge ile bağlantılı diğer tüm uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz inceleme yönteminden hem de Danıştay'ın diğer vergi daireleri ve Vergi Dava Daireleri Kurulu'nun bu alandaki temyiz inceleme yönteminden farklılaştırılarak sonuçlandırılması usulüne katılınmamaktadır. 
Açıklanan nedenle, temyize konu kararın, sahte belge düzenleme fiiline dayanak alınan davacının tasfiye memuru olduğu şirket hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda yer alan tespitlerin uygulanacak kural kapsamında hukuki nitelendirmesinin hukuka uygun olup olmadığının denetiminde, sözkonusu bu tespitler incelenerek karar verilmesi gerektiği görüşüyle Daire kararına katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2021/2792, Karar No: 2024/1047, Tarih: 05.03.2024

"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
 ONİKİNCİ DAİRE 
Esas     No : 2021/2792
Karar	No : 2024/1047                                                                                
DAVACI	: ...	  
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALI	: ... Bakanlığı
VEKİLİ	: Av. ...
DAVANIN KONUSU 	      : Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliğine atanmak için başvuruda bulunan davacının, herhangi bir kuruma yerleştirilemediğine ilişkin 19/09/2014 tarihli işlemin, bu alan için belirlenen toplam 3405 boş kadroya yapılan yerleştirme işleminin ve 07/07/2009 tarih ve 80 sayılı Talim ve Terbiye Kurulu Kararı'nın 7. maddesinde yer alan "puan üstünlüğüne göre" ibaresinin iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI              : 20/02/2014 tarih ve 9 sayılı Talim ve Terbiye Kurulunun Kararı'nın eki Çizelge'nin 16. sırasında Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliğine kaynak teşkil eden yükseköğretim programlarının sayıldığı, bunların; İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliği, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliği, İlahiyat Fakültesi, İlahiyat Bilimleri Fakültesi, Uluslararası İslam ve Din Bilimleri Fakültesi, Dini İlimler Fakültesi ve İslami İlimler Fakültesi olduğu, anılan Karar'ın 7. maddesinin ikinci fıkrasında, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliği programı mezunlarına bu alana atanma konusunda bir öncelik hakkı tanınmadığından, Çizelge'nin 16. sırasında sayılan tüm programlardan puan üstünlüğü esasına göre atama yapıldığı, 1739 sayılı Kanun'un 43. maddesinde öğretmenliğin özel bir ihtisas mesleği olduğunun belirtilmesi nedeniyle, yapılan atamaların puan üstünlüğüne göre değil, öncelikle Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliği programından mezun olanların atanması, ihtiyacın karşılanamaması halinde Çizelge'nin 16. sırasında belirtilen diğer programlardan atama yapılması gerektiği, düzenlemenin bu nedenle hukuka aykırı olduğu, iptali gerektiği ileri sürülmektedir.
DAVALININ SAVUNMASI	: 2014 yılı öğretmen atamalarının Milli Eğitim Bakanlığı Öğretmenlerinin Atama ve Yer Değiştirme Yönetmeliği ve Talim ve Terbiye Kurulu'nun 20/02/2014 tarihli ve 9 sayılı Kararı çerçevesinde yapıldığı, iptali istenen 07/07/2009 tarih ve 80 sayılı Talim ve Terbiye Kurulu Kararı'nın ek ve değişiklikleri ile birlikte yürürlükten kaldırıldığı, bu durumda ortada iptale konu bir Talim Terbiye Kurulu Kararı bulunmadığı, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi alanında KPSS 121 nolu puan türünde ataması yapılan son adayın puanının 60,19397 olduğu, davacının ise KPSS 121 puan türünde 53,017460 alması nedeniyle atamasının yapılmadığı, buna göre davacının atamasının yapılmaması işleminin hukuka uygun olduğu, iptali istenilen düzenlemenin yürürlükten kalktığı, davanın hukuki dayanaktan yoksun olduğu, bu nedenle   davanın reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ        : ...
DÜŞÜNCESİ 	  :  Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun bozma kararına uyularak, davanın reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmektedir. 
DANIŞTAY SAVCISI 									    : ...

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ        : ...
DÜŞÜNCESİ 	  :  Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun bozma kararına uyularak, davanın reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmektedir. 
DANIŞTAY SAVCISI 									    : ...
DÜŞÜNCESİ 		    : Dava, 2014 Yılı Eylül Dönemi  Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliğine atanmak için KPSSP121 türünde aldığı 53,01746 puan ile başvuruda bulunan davacının herhangi bir kuruma yerleştirilemediğine ilişkin 19/09/2014 tarihli işlemin, bu alan için belirlenen toplam 3405 boş kadroya yapılan yerleştirme işleminin ve 07/07/2009 tarih ve 80 sayılı Talim ve Terbiye Kurulu Kararı'nın 7. maddesinde yer alan "puan üstünlüğüne göre" ibaresinin iptali istemi ile açılmıştır.
	 Danıştay Onikinci Dairesinin 04/10/2018 tarih ve E:2016/1695, K:2018/3597 sayılı kararıyla,2014 yılı öğretmen atamalarının, Milli Eğitim Bakanlığı Öğretmenlerinin Atama ve Yer Değiştirme Yönetmeliği ile 20/02/2014 tarih ve 9 sayılı Talim ve Terbiye Kurulu Kararı çerçevesinde yapıldığı, iptali istenen 07/07/2009 tarih ve 80 sayılı Talim ve Terbiye Kurulu Kararı'nın ek ve değişiklikleri ile birlikte yürürlükten kaldırıldığı, bu durumda ortada iptale konu bir Talim ve Terbiye Kurulu Kararı bulunmadığı gerekçesiyle 07/07/2009 tarih ve 80 sayılı Talim ve Terbiye Kurulu Kararı'nın 7. maddesinde yer alan "puan üstünlüğüne göre" ibaresi yönünden  karar verilmesine yer olmadığına,Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi alanında KPSS 121 puan türünde ataması yapılan son adayın puanının 60,19397 olduğu, davacının ise KPSS 121 puan türünde 53,017460 puan alması nedeniyle atamasının yapılmadığı gerekçesiyle,davacının herhangi bir kuruma yerleştirilemediğine ilişkin 19/09/2014 tarihli işlem ile bu alan için belirlenen toplam 3405 boş kadroya yapılan yerleştirme işlemi yönünden davanın reddine karar verilmiştir. Bu kararın taraflarca temyiz edilmesi üzerine, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun 12/10/2020 tarih ve E.2019/1343:K.2020/1792 sayılı kararıyla Danıştay 12. Dairesinin söz konusu kararının karar verilmesine yer olmadığına ilişkin kısmının onanmasına, davanın reddine ilişkin kısmı ile davalı idare aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmesine ilişkin kısmı yönünden bozulmasına karar verilmiştir.
 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesinin beşinci fıkrası uyarınca, temyiz üzerine Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca verilen kararlara uyulması zorunlu olduğundan, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu'nun bozma gerekçesi gözetilerek dosyanın  incelenmesine geçildi.
Hizmete alınmada görevin gerektirdiği niteliklerden başka hiç bir ayrımın gözetilmeyeceğini kurala bağlayan Anayasa'nın 70. maddesi uyarınca Kamu görevlileri hakkında yasalarda öngörülen kısıtlamaların hizmetin etkin ve verimli bir biçimde yürütülmesi amacına uygun olması gerekmektedir.

Hizmete alınmada görevin gerektirdiği niteliklerden başka hiç bir ayrımın gözetilmeyeceğini kurala bağlayan Anayasa'nın 70. maddesi uyarınca Kamu görevlileri hakkında yasalarda öngörülen kısıtlamaların hizmetin etkin ve verimli bir biçimde yürütülmesi amacına uygun olması gerekmektedir.
1739 sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu'nun "Öğretmenlik" başlıklı 43. maddesinin 1. fıkrasında, "Öğretmenlik, Devletin eğitim, öğretim ve bununla ilgili yönetim görevlerini üzerine alan özel bir ihtisas mesleğidir."; 2. fıkrasında, "Öğretmenlik mesleğine hazırlık genel kültür, özel alan eğitimi ve pedagojik formasyon ile sağlanır."; "Öğretmenlerin nitelikleri ve seçimi" başlıklı 45. maddesinde 1. fıkrasında, "Öğretmen adaylarında genel kültür, özel alan eğitimi ve pedagojik formasyon bakımından aranacak nitelikler Milli Eğitim Bakanlığınca tespit olunur.";2. fıkrasında"Öğretmenler,öğretmen yetiştiren yükseköğretim kurumlarından ve bunlara denkliği kabul edilen yurtdışı yükseköğretim kurumlarından mezun olanlar arasından, Milli Eğitim Bakanlığınca seçilirler.",  4. fıkrasında ise, "Hangi derece ve türdeki eğitim, öğretim, teftiş ve yönetim görevlerine, hangi seviye ve alanda öğrenim görmüş olanların ne gibi şartlarla seçilebilecekleri yönetmelikle düzenlenir." hükümlerine yer verilmiştir.
İşlem tarihinde yürürlükte bulunan, 06/05/2010 tarih ve 27573 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Milli Eğitim Bakanlığı Öğretmenlerinin Atama ve Yer Değiştirme Yönetmeliği'nin "Atama şartları" başlıklı 11. maddesinde, "Öğretmenlik görevine atanacaklarda, 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 48 inci maddesinde belirtilen genel şartların yanında aşağıda belirtilen özel şartlar aranır:
a) Mezun olduğu yükseköğretim programının Talim ve Terbiye Kurulunun öğretmenliğe atanacakların tespitine ilişkin kararına göre atanacağı alana uygun olmak.
...." hükmü yer almaktadır.
Uyuşmazlıkta, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliğine atanmak için başvuruda bulunan davacının herhangi bir kuruma yerleştirilemediğine ilişkin işlem ile bu alan için belirlenen toplam 3405 boş kadroya yapılan yerleştirme işleminin 20/02/2014 tarih ve 9 sayılı Talim ve Terbiye Kurulu Kararı'na dayanılarak tesis edildiği görülmektedir.
20/02/2014 tarih ve 9 sayılı Talim ve Terbiye Kurulu Kararı'nın eki Çizelge'nin 16. sırasında, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliğine kaynak teşkil eden yükseköğretim programları; İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliği, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliği, İlahiyat Fakültesi, İlahiyat Bilimleri Fakültesi, Uluslararası İslam ve Din Bilimleri Fakültesi, Dini İlimler Fakültesi ve İslami İlimler Fakültesi olarak sayılmıştır.

20/02/2014 tarih ve 9 sayılı Talim ve Terbiye Kurulu Kararı'nın eki Çizelge'nin 16. sırasında, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliğine kaynak teşkil eden yükseköğretim programları; İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliği, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliği, İlahiyat Fakültesi, İlahiyat Bilimleri Fakültesi, Uluslararası İslam ve Din Bilimleri Fakültesi, Dini İlimler Fakültesi ve İslami İlimler Fakültesi olarak sayılmıştır.
Anılan Karar'ın 6. maddesinde, "Öğretmenler, ek çizelgede belirtilen alanlar itibarıyla bu alanların karşısında gösterilen yükseköğretim programlarından en az lisans mezunu olanlar arasından seçilir."; 7. maddesinin 2. fıkrasında ise "Türkçe, Sosyal Bilgiler, İlköğretim Matematik, Fen Bilimleri/Fen ve Teknoloji alan öğretmenliklerine kaynak teşkil eden programlardan mezun olanlarla, ihtiyacın karşılanamaması durumunda Türkçe alanına Türk Dili ve Edebiyatı; Sosyal Bilgiler alanına Tarih ve Coğrafya; İlköğretim Matematik alanına Matematik; Fen Bilimleri/Fen ve Teknoloji alanına Fizik, Kimya ve Biyoloji alan öğretmenliklerine kaynak teşkil eden programlardan da mezun olanların ataması yapılabilir." kuralları düzenlenmiştir.
Ayrıca, anılan Karar'ın öğretmenlik alanlarına yapılacak atamalarda öncelik hakkını düzenleyen 7. maddesinin 2. fıkrasında yer alan ve yukarıda belirtilen düzenlemede, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliğine yapılacak atamalar yönünden kaynak programlar arasında bir öncelik hakkı öngörülmediğinden, bu alana kaynak teşkil eden ve  Çizelge'nin 16. sırasında sayılan tüm programlardan puan üstünlüğü esasına göre atama yapıldığı anlaşılmaktadır.
Her ne kadar; davacı tarafından, dava konusu bireysel işlemlerin dayanağı olan 20/02/2014 tarih ve 9 sayılı Talim ve Terbiye Kurulu Kararı'nın iptali istenilmemiş ise de, 2577 sayılı Kanun'un 7. maddesinin 4. fıkrasında yer alan, düzenleyici işlemin iptal edilmemiş olmasının, bu düzenlemeye dayalı işlemin iptaline engel olmayacağı yolundaki  hüküm ile idari yargı mercilerine bireysel işlemlerin yargısal denetiminde, bu işlemlerin dayanağını oluşturan ikincil nitelikteki düzenleyici işlemleri ihmal etme yetkisi tanınmıştır.
Yukarıda yer alan hükümlerin birlikte  incelenmesinden  de  anlaşılacağı üzere boş bulunan kadrolara uygun kişileri atamak ve gerekli düzenlemeleri yapma konusunda kamu yararı ve hizmet gerekleri ile sınırlı olmak üzere idareye takdir yetkisi  tanınmıştır.  	
	Ancak; idareye tanınan bu takdir yetkisinin, idarenin keyfi olarak hareket edebileceği anlamına gelmeyeceği de izahtan varestedir. Zira, takdir yetkisi ancak hukuk kuralları içinde hareket özgürlüğü demek olduğundan, yasa koyucu tarafından idareye tanınan bu yetkinin başta kamu yararı olmak üzere hizmet gereklerine, hukuk devleti, hukuk güvenliği ve kazanılmış haklara riayet ilkelerine uygun olarak kullanılması gerekmektedir.