muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/4991, Karar No: 2024/2381, Tarih: 04.06.2024

. maddesinin üçüncü fıkrasında da, Kanun'un uygulamasında acil hallerin ve acil sağlık hizmetlerinin neler olduğuna, hangi yöntem ve ölçütlerle tespit edileceğine ilişkin hususların, Sağlık Bakanlığının uygun görüşü üzerine Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceğinin hüküm altına alındığı; 72. maddesinde ise, 65. madde gereği ödenecek gündelik, yol, yatak ve yemek giderlerinin Kurumca ödenecek bedellerini belirlemeye Sağlık Hizmetleri Fiyatlandırma Komisyonunun yetkili olduğu, Komisyonun, tıp eğitimini, hizmet basamağını, alt yapı ve kaynak kullanımı ile maliyet unsurlarını dikkate alarak sağlık hizmeti sunucularını fiyatlandırmaya esas olmak üzere ayrı ayrı sınıflandırabileceği, 63. madde hükümlerine göre finansmanı sağlanan sağlık hizmetlerinin Kurumca ödenecek bedellerini; sağlık hizmetinin sunulduğu il ve basamak, Devletin doğrudan veya dolaylı olarak sağlamış olduğu sübvansiyonlar, sağlık hizmetinin niteliği itibarıyla hayati öneme sahip olup olmaması, kanıta dayalı tıp uygulamaları, maliyet-etkililik ölçütleri ve genel sağlık sigortası bütçesi dikkate alınmak suretiyle, her sınıf için tek tek veya gruplandırarak belirlemeye yetkili olduğu; 73. maddesinin birinci fıkrasında, bu Kanuna göre sağlık hizmetlerinin, Kurum ile yurt içindeki veya yurt dışındaki sağlık hizmeti sunucuları arasında yapılan sözleşmeler yoluyla ve/veya bu Kanun hükümlerine uygun olarak genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucularından satın aldıkları sağlık hizmeti giderlerinin ödenmesi suretiyle sağlanacağı; altıncı fıkrasında, acil haller dışında sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucularından kişilerce satın alınan sağlık hizmeti bedellerinin Kurumca ödenmeyeceği kurala bağlanmış; yedinci fıkrasında ise, "Sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucularından acil hallerde alınan sağlık hizmeti bedeli, 72. madde gereği sözleşmeli sağlık hizmeti sunucuları için belirlenen bedeller esas alınarak genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilere fatura karşılığı ödenir. Sözleşmeli ve sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucuları, acil hallerde, sözleşmeli sağlık hizmetleri sunucuları ise Kurumun belirlediği sağlık hizmetleri için genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerden veya Kurumdan herhangi bir ilave ücret talep edemez." hükmüne yer verilmiş; 107. maddesinde ise, Kuruma yönetmelik ile düzenleme yapmak için genel bir yetki verilmiştir.

Anılan Kanun'un verdiği yetkiye dayanılarak 18/04/2014 tarih ve 28976 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Genel Sağlık Sigortası Uygulamaları Yönetmeliğinin "Acil hâller ve acil Sağlık hizmetleri" başlıklı 27. maddesinde, acil hâller; ani gelişen hastalık, kaza, yaralanma ve benzeri durumlarda olayın meydana gelmesini takip eden ilk 24 saat içinde tıbbî müdahale gerektiren durumlar ile ivedilikle tıbbî müdahale yapılmadığı veya başka bir sağlık kuruluşuna nakli hâlinde hayatın ve/veya sağlık bütünlüğünün kaybedilme riskinin doğacağı kabul edilen durumlar olduğu, bu nedenle sağlanan sağlık hizmetlerinin acil sağlık hizmeti olarak kabul edileceğinin kurala bağlandığı; 45. maddesinin 1. fıkrasında, Sosyal Güvenlik Kurumu Sağlık Uygulama Tebliğinin, Kanunun 63. maddesinin birinci fıkrasının (a), (b), (c), (d) ve (e) bentlerine göre Kurumca finansmanı sağlanan sağlık hizmetlerinin neler olduğunu, Kurumca finansmanı sağlanan sağlık hizmetlerinin teşhis ve tedavi yöntemleri ile ödeme usul ve esaslarını, Kanunun 63. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendine göre sağlanacak sağlık hizmetlerinin türlerini, miktarlarını ve kullanım sürelerini, Kurumca finansmanının sağlanmasına ve ödenmesine ilişkin usul ve esaslarını, Kanunun 65. maddesi gereği ödenecek yol gideri, gündelik ve refakatçi giderlerinin karşılanmasına ilişkin usul ve esaslarını, Sağlık Hizmetleri Fiyatlandırma Komisyonu kararlarını, Kurumca uygun görülen diğer hususları kapsayacağı kuralına yer verilmiştir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	A) Dava Konusu Tebliğin 1. maddesinin incelenmesi:
Yukarıda yer verilen mevzuat hükümleri çerçevesinde, davalı Sosyal Güvenlik Kurumunun; finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin teşhis ve tedavi yöntemlerini, türlerini, miktarlarını ve kullanım sürelerini, ödeme usûl ve esaslarını belirlemeye ve genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin, Kurumca finansmanı sağlanan sağlık hizmetleri, yol, gündelik ve refakatçi giderlerinden yararlanma esas ve usulleri ile bu hizmetlere ilişkin Sağlık Hizmetleri Fiyatlandırma Komisyonunca belirlenen ödenecek bedelleri göstermek amacıyla Sağlık Uygulama Tebliğini yayımlamaya yetkili olduğu hususunda kuşku bulunmamaktadır. 
Dava konusu  Tebliğ değişikliği ile, pandemi süresince pandemi olgularına yönelik tanı ve tedavilerin, acil hal tanımı kapsamına dahil edildiği anlaşılmaktadır.

Dava konusu  Tebliğ değişikliği ile, pandemi süresince pandemi olgularına yönelik tanı ve tedavilerin, acil hal tanımı kapsamına dahil edildiği anlaşılmaktadır.
	Davacı tarafından, dava konusu düzenleme bakımından Sağlık Bakanlığının görüşünün alınmadığı, acil hallerin, Sağlık Bakanlığının görüşü alınması ön şartı ile ancak Kurumca çıkartılacak yönetmelik ile belirlenebileceği veya değiştirilebileceği, Genel Sağlık Sigortası Uygulamaları Yönetmeliğinin 27. maddesinde acil hallerin ve acil sağlık hizmetlerinin tanımlandığı, anılan Yönetmelikte, pandemi süresince pandemi olgularına yönelik tanı ve tedavilerini acil hal kapsamına alınmadığı, böylelikle acil haller ve acil sağlık hizmetlerinin 5510 sayılı Kanun’un 71. maddesinin amir hükmüne aykırı olarak Tebliğ ile belirlendiği ve Yönetmeliğe aykırı bir şekilde düzenlendiği ileri sürülmüştür.
Davalı Kurum tarafından ise, sağlık ile ilgili durumların dinamik olması, değişkenlik göstermesi sebebiyle Kanun gereği mezkûr Yönetmelik hükmünde acil hallerin neler olacağına ilişkin çerçevenin çizildiği, acil hallere ilişkin tahdidi bir sayma yoluna gidilmediği, çizilen bu çerçeve kapsamında pandemi olarak kabul edilen ve bütün ülkelerin alarma geçtiği Covid 19 sürecinde pandemi olgularının tanı ve tedavilerinin, dava konusu Sağlık Uygulama Tebliği değişikliği ile acil hal kapsamına alındığı savunulmuştur.
5510 sayılı Kanun'da, acil haller dışında sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucularından satın alınan sağlık hizmeti bedellerinin Kurumca karşılanmayacağı, sözleşmeli ve sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucularınca, acil hallerde genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerden veya Kurumdan herhangi bir ilave ücret talep edemeyeceği düzenlenmiştir.
 2020 yılında başlayan ve dünya genelinde pandemi düzeyinde yaşanan Covid-19 salgını nedeniyle, salgının yayılmasının önlenmesi ve kontrol altına alınması için istisnai tedbirlerin alınmasının zaruri olduğu, sözleşmeli veya sözleşmesiz sağlık kuruluşunca acil hal kapsamında sunulan sağlık hizmetlerinin Kurumca karşılanacağı, pandemi döneminde pandemi olgusu kapsamında kişilerin herhangi bir mali kaygı yaşamadan en yakın sağlık kuruluşuna başvurarak sağlık hizmetlerine kesintisiz erişiminin sağlanmasının salgınla mücadele açısından elzem olduğu birlikte değerlendirildiğinde, pandemi süresince pandemi olgularına yönelik tanı ve tedavilerin, acil hal tanımı kapsamına dahil eden ve  istisna tedbir mahiyetinde olan dava konusu düzenlemede kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmamaktadır.

Ayrıca, 5510 sayılı Kanun'da acil hallerin ve acil sağlık hizmetlerinin neler olduğuna, hangi yöntem ve ölçütlerle tespit edileceğine ilişkin hususların yönetmelikle düzenleneceği hükmünün yer aldığı, bu hükme dayanılarak çıkarılan Genel Sağlık Sigortası Uygulamaları Yönetmeliğinin 27. maddesinde de, acil hal durumunun tanımlandığı, Yönetmelik hükmünün çerçeve bir düzenleme olduğu, acil hal kapsamına giren durumların sayma suretiyle sayılmadığı, mezkur Yönetmelikte, Sosyal Güvenlik Kurumu Sağlık Uygulama Tebliğinin hangi hususları kapsayacağının da açıkça düzenlenmiş olduğu,  bu nedenle dava konusu düzenlemenin dayanağı Kanun ve Yönetmeliği aşar nitelikte olmadığı sonucuna varılmıştır.
B) Dava konusu Tebliğin 2. maddesinde geçen "aynı fıkraya aşağıdaki bent eklenmiş" ve "k) Pandemi süresince pandemi olgularının tanı ve tedavileri" ibaresinin incelenmesi:
Dava konusu değişiklikle, pandemi süresince pandemi olgularının tanı ve tedavileri kapsamında sunulan sağlık hizmeti için ilave ücret alınamayacak sağlık hizmetleri arasında sayılmıştır.
5510 sayılı Kanun'un  73. maddesinin yedinci fıkrasında, sözleşmeli ve sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucularının, acil hallerde, sözleşmeli sağlık hizmetleri sunucularının ise Kurumun belirlediği sağlık hizmetleri için genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerden veya Kurumdan herhangi bir ilave ücret talep edemeyeceği hükmüne yer verilmiştir.
Genel Sağlık Sigortası Uygulamaları Yönetmeliğinin 29. maddesinin beşinci fıkrasında ise, Kurumun ilave ücret alınamayacak sağlık hizmetlerini belirlemeye yetkili olduğu hükmü yer almaktadır.
Yukarıda yer verilen mevzuat hükümleri çerçevesinde, davalı Sosyal Güvenlik Kurumunun; ilave ücret alınamayacak sağlık hizmetlerinin belirlenmesinde yetkili olduğu hususunda kuşku bulunmamaktadır. 
Davacı tarafından, pandemi olgusunun ilave ücret alınamayacak işlemler arasına alınmasının hiçbir bilimsel ve yasal dayanağının bulunmadığı, değişiklik yapılacak ise, tebliğ ile değil yönetmelik ile yapılması gerektiği, durumu acil olan pandemi hastaları hariç, pandemi olgusunu ilave ücret alınmayacak sağlık hizmetleri içine alınmasının hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.
Yukarıda da bahsedildiği üzere, pandemi düzeyinde olan salgının yayılmasının önlenmesi ve kontrol altına alınması için davalı Sosyal Güvenlik Kurumunca istisnai tedbirlerin alınmasının zaruri olduğu, durumun ciddiyeti ve aciliyeti sebebiyle pandemi döneminde kişilerin en kısa zamanda en yakın sağlık hizmet sunucusuna herhangi bir mali külfet altına girme kaygısı yaşamadan erişiminin sağlanarak  sağlık hizmetine ulaşmasının pandemi ile mücadele kapsamında elzem olduğu, bu nedenle pandemi süresince pandemi olgularına yönelik tanı ve tedavilere ilişkin sağlık hizmeti sunucularınca kişilerden ilave ücret alınamayacağına yönelik dava konusu düzenlemede kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,

KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ... TL yargılama giderinin davacılar üzerinde bırakılmasına,
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca duruşmalı işler için belirlenen ... TL vekâlet ücretinin davacılardan alınarak davalı idarelere verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacılara iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 04/06/2024 tarihinde oy çokluğuyla  karar verildi.
 
(X)-KARŞI OY :
5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 1. maddesine göre, bu Kanun'un amacı, sosyal sigortalar ile genel sağlık sigortası bakımından kişileri güvence altına almak; bu sigortalardan yararlanacak kişileri ve sağlanacak hakları, bu haklardan yararlanma şartları ile finansman ve karşılanma yöntemlerini belirlemek; sosyal sigortaların ve genel sağlık sigortasının işleyişi ile ilgili usûl ve esasları düzenlemektir.
	Anılan Kanun'un 63. maddesinde, Kurum tarafından finansmanı sağlanan sağlık hizmetleri ile bu hizmetlerin süresine dair usul ve esaslara yer verilmiş; 2. fıkrasında da,  Kurumun, finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin teşhis ve tedavi yöntemleri ile (f) bendinde belirtilen sağlık hizmetlerinin türlerini, miktarlarını ve kullanım sürelerini, ödeme usul ve esaslarını Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı ile Sağlık Bakanlığının görüşünü alarak belirlemeye yetkili olduğu, ancak Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının görüşünün alınmasının (f) bendinde belirtilen ortez, protez ve diğer iyileştirici nitelikteki araç ve gereçlerin miktarını, standartlarını, sağlanmasını, uygulanmasını, kullanma sürelerini ve garanti süresi sonrası bakım, onarım ve yenilenmesi hususlarını kapsayacağı; Kurumun, bu amaçla komisyonlar kurabileceği, ulusal ve uluslararası tüzel kişilerle işbirliği yapabileceği, komisyonların çalışma usul ve esaslarının Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ile Sağlık Bakanlığının görüşü alınarak Kurumca belirleneceği hükme bağlanmıştır.

Aynı Kanun'un 72. maddesinde ise, 65. madde gereği ödenecek gündelik, yol, yatak ve yemek giderlerinin Kurumca ödenecek bedellerini belirlemeye Sağlık Hizmetleri Fiyatlandırma Komisyonunun yetkili olduğu; Komisyonun, tıp eğitimini, hizmet basamağını, alt yapı ve kaynak kullanımı ile maliyet unsurlarını dikkate alarak sağlık hizmeti sunucularını fiyatlandırmaya esas olmak üzere ayrı ayrı sınıflandırabileceği; 63. madde hükümlerine göre finansmanı sağlanan sağlık hizmetlerinin Kurumca ödenecek bedellerini, sağlık hizmetinin sunulduğu il ve basamak, Devletin doğrudan veya dolaylı olarak sağlamış olduğu sübvansiyonlar, sağlık hizmetinin niteliği itibarıyla hayati öneme sahip olup olmaması, kanıta dayalı tıp uygulamaları, maliyet-etkililik ölçütleri ve genel sağlık sigortası bütçesi dikkate alınmak suretiyle, her sınıf için tek tek veya gruplandırarak belirlemeye yetkili olduğu belirtilmiştir.
İdari işlemler tesis olunurken, mutlaka bir yol, bir usul izlenerek hazırlanırlar. İdarenin irade açıklamaları, önceden birtakım kurallara bağlıdır. İdari işlemde "şekil" unsuru da, idarenin iradesinin ortaya çıkması için izlenecek usul, yol kavramını ifade etmektedir.
 İdarenin iradesinin ortaya konulabilmesi için veya idari işlemin oluşabilmesi için şekil şartına uyulması gerekmektedir. Aksi takdirde, şekil unsurundaki bozukluk idari işlemin sakatlığı sonucunu doğurmaktadır.
Eğer ki mevzuatta, nihai işlemi tesis edecek idari makam açısından tesis olunacak işlemin içeriğine ilişkin bilgi sahibi olan başka idari makamlardan, otoritelerden ya da uzmanlardan görüş alınması konusunda düzenleme var ve bu kurala riayet edilmeden işlem tesis edilmişse, işlemin hazırlık aşamasındaki bu eksiklik idari işlemi şekil unsuru yönünden sakatlayacaktır.
Yapılan açıklamalar ve yukarıda yer verilen mevzuat hükümlerinden anlaşılacağı üzere; finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerine ilişkin ödeme usul ve esaslarının belirlenmesinde Sosyal Güvenlik Kurumu yetkili idare olmakla birlikte, Kurumun, bu konuda düzenleme yapmadan önce 5510 sayılı Kanun gereğince sağlık otoritesi olan Sağlık Bakanlığından görüş alma zorunluluğu bulunmaktadır. Görüşe uyulmasının ihtiyari olması da bu zorunluluğu ortadan kaldırmamaktadır.
Kurumun işlem tesis etmeden önce yerine getirmesi gereken bu yükümlülük, yasal olarak zorunlu bir yükümlülüktür. Burada, Sosyal Güvenlik Kurumunun, Sağlık Bakanlığının verdiği görüş doğrultusunda işlem tesis etme yükümlülüğü bulunmamasına rağmen, ilgili Bakanlığın görüşünü alması zorunludur. Aksi takdirde işlem, şekil unsuru açısından sakatlanacaktır.

Kurumun işlem tesis etmeden önce yerine getirmesi gereken bu yükümlülük, yasal olarak zorunlu bir yükümlülüktür. Burada, Sosyal Güvenlik Kurumunun, Sağlık Bakanlığının verdiği görüş doğrultusunda işlem tesis etme yükümlülüğü bulunmamasına rağmen, ilgili Bakanlığın görüşünü alması zorunludur. Aksi takdirde işlem, şekil unsuru açısından sakatlanacaktır.
Bu doğrultuda, Dairemizce yapılan 04/03/2021 tarihli ara kararı ile, dava konusu düzenleme yapılmadan önce Sağlık Bakanlığının görüşünün alınıp alınmadığı davalı idarelerden sorulmuş; davalı Sağlık Bakanlığının 14/04/2021 tarihinde Danıştay Genel Yazı İşleri Müdürlüğü kaydına giren cevabi yazısında, dava konusu düzenleme yapılmadan önce görüşlerine başvurulmadığını; Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı da, Sağlık Bakanlığınca hazırlanan COVID-19 Rehberleri ile paralel yürütülen çalışmalar neticesinde dava konusu düzenlemelerin yapıldığı belirtmiştir. 
Bu durumda; Sağlık Uygulama Tebliği'nde değişiklik yapan dava konusu düzenlemeler çıkarılmadan Sağlık Bakanlığının görüşünün alınması yasal bir zorunluluk olmasına rağmen, bu zorunluluk yerine getirilmeden söz konusu  dava konusu düzenlemenin yapılarak Resmî Gazete'de yayımlandığı anlaşıldığından, iptali istenilen düzenlemelerin şekil unsuru yönünden hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmıştır. 
Bu nedenle dava konusu düzenlemelerin iptaline karar verilmesi gerektiği oyuyla davanın reddi yolundaki Daire kararına katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2020/4688, Karar No: 2024/2384, Tarih: 04.06.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2020/4688
Karar	No : 2024/2384                                                                                
DAVACI	: ...	  
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALI	: ... Kurumu 
VEKİLİ	: Av. ...
DAVANIN KONUSU	:   02/09/2020 tarih ve 31232 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Tıbbi Cihaz Satış, Reklam ve Tanıtım Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin;
a) 1. maddesi ile değiştirilen esas Yönetmeliğin 2. maddesinin ikinci fıkrasındaki "uzaktan iletişim aracı vasıtasıyla ticareti" ibaresinin,
b) 1. maddesi ile değiştirilen esas Yönetmeliğin 2. maddesinin ikinci fıkrasındaki "bilgilendirme" ibaresinin,
c) 8. maddesi ile değiştirilen esas Yönetmeliğin 15. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki "optisyenlik müesseselerinde" ibaresinin,
ç) 9. maddesi ile değiştirilen esas Yönetmeliğin 26. maddesinin beşinci fıkrasının (a) bendindeki "optisyenlik müesseselerinde" ibaresinin,
d) 9. maddesi ile değiştirilen esas Yönetmeliğin 26. maddesinin beşinci fıkrasının (b) bendindeki "ya da tıbbi cihaz satış merkezlerinde uygulama gerektiren cihazların" ibaresinin iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI 	: Dava konusu Yönetmeliğin 2. maddesinde yapılan değişiklik ile daha önce optisyenlik müesseselerine tanınan istisnanın ortadan kaldırıldığı, anılan maddenin ilk cümlesinde optisyenlik müesseseleri Yönetmeliğin kapsamı dışında tutulurken, son cümlesinde kapsam içerisine alınmasının anlaşılır olmadığı, yapılan değişiklikle optisyenlere tanınan kontakt lens satışının, internet ortamında e-ticaret olarak yapılmasının engellendiği, 5193 sayılı Optisyenlik Hakkında Kanunla getirilmeyen yasağın, Yönetmelik maddesi ile getirildiği;
	5193 sayılı Kanun'un 6. maddesinde, optisyenler tarafından satılabilecek ürünler ile satılamayacak ürünler ve yapılamayacak işlemlerin ayrıntılandırıldığı, kanun koyucu tarafından yasaklanan işlemlerin sınırlı olarak sayıldığı, Yönetmeliğin 15. maddesinde yapılan değişiklikle getirilen reklam yasağının, 5193 sayılı Kanun'un 6. maddesine aykırı olduğu, anılan Kanun hükmü ortadayken dava konusu düzenleme ile optisyenlik müessesesinin, uygulama ve uyarlama yapılan diğer müesseseler arasında sayılıp reklam yapma hakkının elinden alındığı;

Yine Yönetmeliğin 26. maddesi ile yalnızca; işitme cihazı merkezlerinde, ısmarlama protez ve ortez merkezlerinde, optisyenlik müesseselerinde veya diş protez laboratuvarlarında satışı, uyarlaması veya uygulaması yapılan cihazların ve münhasıran sağlık profesyonelleri tarafından kullanılması veya uygulanması öngörülen ya da tıbbi cihaz satış merkezlerinde uygulama gerektiren cihazların, tüketiciye hitaben internet ortamında satışının yasak olduğu, bu madde kapsamına girmeyen tıbbi cihazların internet ortamında satışının ise yalnızca bu Yönetmelik uyarınca yetkilendirilen satış merkezlerince yapılacağının düzenlendiği, dava konusu değişiklikler ile idarenin adeta, dünya e-ticarette farklı bir noktaya dönüşürken Türkiye'de 20 yıldır internet üzerinden faaliyet yürüten optisyenlik müesseselerini ortadan kaldırmak ve dünya ile rekabet etmesini engellemek ister gibi hareket ettiği;
	Kontakt lenslerin ülkemizde de yaklaşık 20 yıldır optisyenlik müessesesi ruhsatıyla e-ticaret yöntemi ile internetten satışının yapıldığı, özellikle bugünlerde yaşanılan pandemi sürecinde her türlü malzemenin internet üzerinden temin edilip kargo ile kapıdan teslim edilmek suretiyle ticaretinin yapıldığı ve ihtiyaçların çoğunun bu şekilde karşılandığı, bu boşluğun doğal olarak yabancı satıcılar tarafından doldurulacağı;
	Üst hukuk normlarında açık bir düzenlemeye yer verilmediği durumlarda, bir hakkın kullanılmasının engellenmesi ya da kısıtlanması sonucunu doğuran başka bir düzenleme yapılmasının hukuken mümkün olmadığı, Anayasa'da temel hak ve özgürlüklerin ancak yasayla sınırlandırılabileceğinin ifade edildiği, idarenin kanuniliği ilkesi gereği yönetmeliklerin kanuna aykırı olmamak zorunda olduğu, dava konusu Yönetmelik'te 4 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile verilen yetkinin aşıldığı, optisyenlerin internetten e-ticaret yöntemiyle satış yapmasının ise kamu yararına bir hizmet olduğu;
	İptali talep edilen hükümlerin uygulanması halinde davacının ya da aynı sektörde iş yapan meslektaşlarının her an bir müeyyide ile karşı karşıya kalacağı, bu nedenle dava konusu düzenlemelerin iptaline karar verilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.
DAVALININ SAVUNMASI	:Anayasa’nın 56. maddesi ile Devlete yüklenen görevin, 663 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin mülga hükümlerini müteakiben 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi gereği Sağlık Bakanlığı ve bağlı kuruluşları mârifetiyle yürütüldüğü, anılan Kararname ile Sağlık Bakanlığının politika ve hedeflerine uygun olarak ilaçlar, ilaç üretiminde kullanılan etken ve yardımcı maddeler, ulusal ve uluslararası kontrole tabi maddeler, tıbbî cihazlar, vücut dışı tıbbî tanı cihazları, geleneksel bitkisel tıbbî ürünler, kozmetik ürünler, homeopatik tıbbî ürünler ve özel amaçlı diyet gıdalar hakkında düzenleme yapmakla görevli, Bakanlığa bağlı, özel bütçeli, kamu tüzel kişiliğini haiz, Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumunun teşkilatlandırıldığı,