muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2021/17939, Karar No: 2024/1295, Tarih: 29.02.2024

Bu durumda, sözleşmeli öğretmen olarak çalışırken Yönetmeliğin yayımlandığı  06/05/2010 tarihinden sonra KPPS puanı ile kadrolu olarak atanan öğretmenler, Bakanlık öğretmen kadrolarında Yönetmeliğin yayımladığı tarihten sonra görev yapmaları nedeniyle zorunlu hizmet yükümlülüğünden muaf olamayacağından, üst hukuk normlarına uygun olan dava konusu “hariç olmak üzere” ibaresinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
IV. Kılavuzun B. Başvurular başlıklı bölümünün  8. maddesinin  iptali  istemi yönünden:
Kılavuzun dava konusu edilen maddesi; “İl içi yer değiştirme ile görev yeri değiştirilen öğretmenler, özür durumundan tekrar yer değiştirme isteğinde bulunamaz. Atamalarının yapıldığı tarihten sonra özür durumu oluşanlar hariç bu durumda bulunan öğretmenler özür durumundan yer değiştirmeye takip eden yılda başvurur.” şeklindedir.
 İl  içi isteğe bağlı olarak görev yeri değiştirilen öğretmenlere aynı dönem içinde ve çok kısa bir süre sonra özür durumundan yer değiştirme hakkının tanınması halinde atandıkları eğitim kurumlarında boşluklar oluşabilecek, tekrar yapılan yer değiştirmeler nedeniyle özür durumu olmakla birlikte hizmet puanı düşük olan öğretmenlerin atanamaması sonucu doğabilecektir.
Bu durumda, davalı idarenin kamu hizmetinin etkin ve verimli şekilde yürütülmesiyle sorumlu olması ve personel planlamasını yapması gerektiğinden dava konusu düzenleme kamu yararı ve hizmet gereklerine uygun  bulunmaktadır.
V. Kılavuzun C. Tercihler başlıklı bölümün 1. maddesinde yer alan “en fazla 5 (beş)” ibaresinin  iptali  istemi yönünden:
Kılavuzun dava konusu edilen kısmı; “İl içi yer değişikliği talebinde bulunan öğretmenler, başvurularında alanlarında öğretmen ihtiyacı bulunup bulunmadığına bakılmaksızın en fazla 5 (beş) eğitim kurumunu tercih edebileceklerdir.” şeklindedir. 
 Yönetmeliğin 25/5. maddesinde isteğe ve zorunlu çalışma yükümlülüğüne bağlı yer değiştirme isteğinde bulunacak öğretmenlerin, atanmak istedikleri yerlerden en fazla 25 eğitim kurumunu tercih edebilecekleri yönündeki kurala aykırı biçimde il içi yer değişikliği talebinde bulunan öğretmenlerin en fazla 5 (beş) eğitim kurumunu tercih edebilecekleri yolunda hüküm getirilmiş olup, davalı idarece, sözü edilen tercih kısıtlamasının hukuki dayanağı ve gerekliliğinin açıklanamadığı göz önüne alındığında, Kılavuz hükmünde yer alan "en fazla 5 (beş)" ibaresinde üst hukuk normlarına uyarlık bulunmamaktadır.
VI. Kılavuzun ekinde yer alan Ek-1 Yıl İçi Yer Değiştirme Takviminin  iptali  istemi yönünden:
Kılavuzun dava konusu edilen düzenlemesi; “18 Temmuz 2012 tarihinde duyurunun yapılacağı, 19-25 Temmuz 2012 tarihleri arasında başvuruların kabulü ve onay sürecinin olacağı, 1-2 Ağustos 2012 tarihlerinde sıraların çalıştırılarak atamaların yapılacağı, sonuçların ilanı ve kararnamelerin gönderileceği ve 3 Ağustos 2012 tarihinden itibaren yaz tatili içinde de, tebligat ve ilişik kesme işlemlerinin tamamlanacağı” şeklindedir.

Kılavuzun dava konusu edilen düzenlemesi; “18 Temmuz 2012 tarihinde duyurunun yapılacağı, 19-25 Temmuz 2012 tarihleri arasında başvuruların kabulü ve onay sürecinin olacağı, 1-2 Ağustos 2012 tarihlerinde sıraların çalıştırılarak atamaların yapılacağı, sonuçların ilanı ve kararnamelerin gönderileceği ve 3 Ağustos 2012 tarihinden itibaren yaz tatili içinde de, tebligat ve ilişik kesme işlemlerinin tamamlanacağı” şeklindedir.
Yönetmeliğin 34/1. maddesinde, il içinde yer değiştirme talebinde bulunan öğretmenlerin yer değiştirme suretiyle atamalarının tercih ettikleri eğitim kurumları itibarıyla yapılan sıraya bağlı olarak haziran ve ağustos aylarında birer kez gerçekleştirileceği yönündeki kurala aykırı biçimde il içi sıraların 1-2 Ağustos 2012 tarihinde bir kez çalıştırılarak atamaların yapılmasını öngören Kılavuzun eki Ek-1 2012 Yılı İl İçi Yer Değiştirme Takviminde üst hukuk normlarına ve hukuka uyarlık bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU : 
Açıklanan nedenlerle;
1.18/07/2012 günlü,  2012  Yılı  Öğretmenlerin  İl  İçi  Yer Değiştirme Kılavuzu’nun,   "C. Tercihler" başlıklı bölümünün 1. maddesinde yer alan ''en fazla 5 (beş)'' ibaresi ile  Kılavuzun ekinde yer alan Ek-1 2012 Yılı İl İçi Yer Değiştirme Takviminin İPTALİNE, Kılavuzun "A. Genel Açıklamalar" başlıklı bölümünün 7. maddesi, "B. Başvurular" başlıklı bölümünün 2. maddesi, 4. maddesinde yer alan "hariç olmak üzere" ibaresi ve 8.  maddesi yönünden ise davanın REDDİNE, 
2. Dava kısmen iptal, kısmen ret ile sonuçlandığından, aşağıda dökümü yapılan …-TL yargılama giderinin haklılık oranına göre yarısı olan …-TL'lik kısmının davacı üzerinde bırakılmasına, diğer yarısının ise davalı Milli Eğitim Bakanlığı'ndan alınarak davacıya verilmesine,
3. Davalı Milli Eğitim Bakanlığınca temyiz aşamasında yatırılan ve kullanılan …-TL posta gider avansının yarısı olan 40,00-TL'nin davacıdan alınarak anılan idareye verilmesine, geri kalan kısmın ise davalı idare üzerinde bırakılmasına,
4. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca …-TL vekâlet ücretinin davalı idareden alınarak davacıya, yine …-TL vekâlet ücretinin  davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere,  29/02/2024 tarihinde oybirliğiyle  karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2022/1153, Karar No: 2024/1081, Tarih: 29.02.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2022/1153
Karar No : 2024/1081
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Vergi Dairesi Müdürlüğü 
VEKİLİ	: Av. ... 
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ... 
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN	KONUSU: ... Vergi Mahkemesinin ...  tarih ve E:..., K:...sayılı kararının aleyhe olan hüküm fıkrasına davalı idare tarafından yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin ... Bölge İdare Mahkemesi ...  Vergi Dava Dairesinin ... tarih  ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: Davacının kanuni temsilcisi olduğu ... Alüminyum İnşaat Taahhüt Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nden  alınamayan muhtelif kamu alacağının tahsili amacıyla malvarlığına uygulanan hacizlerin kaldırılması istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:  Dava konusu hacizlerin dayanaklarından ...  ve ...  takip numaralı ödeme emirleri için asıl borçlu şirket adına düzenlenen ...  ve ...  takip numaralı ödeme emirlerinin tebliğ edilemediği hususu 213 sayılı Kanun'un 102. maddesine uygun şekilde saptanmadığından ilanen tebliğin usulsüz olduğu, şirket adına düzenlenen bir kısım ödeme emirlerinin Mahkemelerince verilen ara kararı ile istenilmesine rağmen ibraz edilmediği, değinilen kamu alacaklarının vadelerinin 2009 ve 2010 yılları olduğu dikkate alındığında, tahsil zamanaşımına uğradığı, ... takip numaralı ödeme emri içeriği 2015 yılının Aralık dönemine ait ihbarnamenin tebliğ edilemediği hususu 213 sayılı Kanun'un 102. maddesine uygun şekilde saptanmadığından ilanen tebliğin usulsüz olduğu dolayısıyla söz konusu kamu alacağının tarh zamanaşımına uğradığı, ... takip numaralı ödeme emri yönünden ise şirket adına düzenlenen 660 takip numaralı ödeme emrinin tebliği usulsüz olmakla birlikte asıl borçlu şirketin tüzel kişiliği ticaret sicilinden kaydının silindiği 18/02/2015 tarihi itibariyle sona erdiğinden davacı adına ödeme emri düzenlenebileceği ancak sözü edilen ödeme emrinin davacının şirketteki %10 sermaye payı oranını aşan kısmında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu hacizlerin, ... ve ...  takip numaralı ödeme emirleri ile  ...  takip numaralı ödeme emri içeriği 2005 yılı Aralık dönemine ait katma değer vergisi ve ferileri ile ... takip numaralı  ödeme emrinin %10'unu aşan kamu alacaklarından kaynaklanan kısmı kaldırılmış, söz konusu kamu alacakları dışında kalan borçlardan kaynaklanan kısmı yönünden ise dava reddedilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının aleyhe olan hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ	EDENİN	İDDİALARI			: Hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir. 
KARŞI	TARAFIN	SAVUNMASI	: Savunma verilmemiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının aleyhe olan hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ	EDENİN	İDDİALARI			: Hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir. 
KARŞI	TARAFIN	SAVUNMASI	: Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	...'UN	DÜŞÜNCESİ	: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,
3. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 29/02/2024 tarihinde  oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/6065, Karar No: 2024/1084, Tarih: 29.02.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2023/6065
Karar No : 2024/1084
TEMYİZ EDENLER	: 1-(DAVALI) ... Vergi Dairesi Müdürlüğü/... 
		VEKİLİ: Av. ... 
	  2-(DAVACI)  ... Branda ve Yapı Malzemeleri Sanayi Ticaret Limited Şirketi
	  VEKİLİ: Av. ... 
İSTEMİN	KONUSU	:... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:... , K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurularına ilişkin  ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:... , K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.  
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: Davacı adına, 2017 yılına ait kurumlar vergisi beyannamesini vermediğinden bahisle takdir komisyonu kararına dayanılarak anılan yıl için re'sen salınan  kurumlar vergisi ile tekerrür hükümleri uyarınca artırılarak kesilen bir kat vergi ziyaı cezası ile komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediği yolundaki tespitleri içeren vergi tekniği raporunun done alındığı takdir komisyonu kararına dayanılarak 2016  yılı için  re'sen salınan  kurumlar vergisi, Nisan-Haziran, Temmuz-Eylül, Ekim-Aralık dönemleri için re'sen salınan geçici vergi, Haziran ila Aralık  dönemleri için re'sen salınan katma değer vergisi,  2017  yılı için  re'sen salınan  kurumlar vergisi, Ocak-Mart, Nisan-Haziran, Ekim-Aralık dönemleri için re'sen salınan geçici vergi, Ocak ila Nisan ve Ekim ila Aralık  dönemleri için re'sen salınan katma değer vergisi ile bu vergiler üzerinden tekerrür hükümleri gereğince artırılarak kesilen üç kat vergi cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.  
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı hakkında tanzim edilen vergi tekniği raporunda yer alan saptamalar, gerçek bir emtia teslimine ve hizmet ifasına dayanmayan fatura düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiğini ortaya koyacak mahiyette olduğundan tarhiyatın bu kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı ancak mahsup dönemi geçen geçici verginin aranmayacağı, öte yandan, 2017 yılına ait kurumlar vergisi beyannamesinin verilmemesi sebebiyle de tarhiyat yapılmış ise de aynı yıl için sahte fatura düzenlediği yolundaki tespitleri içeren vergi tekniği raporunun done alındığı takdir komisyonu kararıyla kurumlar vergisi ve geçici vergi beyanlarının yeniden oluşturulduğu görüldüğünden davacı şirketin ilk verdiği geçici vergi beyanları dikkate alınarak yapılan tarhiyatın bu kısmında hukuka uygunluk görülmediği, 2015 yılına ait olup aynı yıl içinde kesinleşen vergi ziyaı cezasının tekerrüre esas alınabileceği gerekçesiyle tarhiyat azaltılmış, geçici vergi ise kaldırılmıştır.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:
  Vergi Mahkemesi kararının, üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi, katma değer vergisi ve geçici verginin önceden beyan ve tahakkuk ettirilen vergilerden kaynaklanan bölümü haricindeki kısmı üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezası ile vergi ziyaı cezasının tekerrür hükümleri gereğince artırılan kısmının, tekerrüre esas alınan cezaya isabet eden kısmı dışındaki hüküm fıkralarına yöneltilen istinaf başvuruları sözü edilen hüküm fıkralarının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle reddedilmiştir. 
Vergi idaresince, yıllık vergiye mahsuben peşin alınan geçici vergi üzerinden bir kat vergi ziyaı cezası kesilebileceği, mükellefin gerçek faaliyetinin bulunmadığı, düzenlediği belgelerin sahte olduğunun tespitinden sonra daha önce beyan edilerek tahakkuk ettirilmiş bulunan verginin, sahte fatura düzenleme faaliyeti nedeniyle hesaplanan vergiden düşülmesi ya da daha önce beyan ve tahakkuk ettirilen fiktif vergi terkin edildikten sonra cezalı tarhiyat yapılmasının mükerrer vergilendirmeyi önleyeceği gibi hakkaniyete de daha uygun düşeceği, dava konusu olayda ise bu husus göz ardı edilerek üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi, katma değer vergisi ve geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının, beyan üzerine tahakkuk ettirilen vergiye ilişkin kısmının mükerrer olduğu, 2015 yılı içinde kesinleşen vergi ziyaı cezasının tekerrüre esas alınabilmesi mümkün olmakla birlikte 213 sayılı Kanun'un 339. maddesinde 7338 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle, tekerrür hükümleri uyarınca artırılacak tutarın, tekerrüre esas alınan cezadan fazla olamayacağı yolunda getirilen lehe düzenleme dikkate alındığında, vergi ziyaı cezasının ancak tekerrüre esas alınan ceza tutarı olan 467,27-TL kadar artırılabileceği gerekçesiyle davacı istinaf istemi bu yönden kabul edilerek, Vergi Mahkemesi kararının, üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ve katma değer vergisi ile geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının, beyan üzerine tahakkuk ettirilen vergilere isabet eden kısmı ile vergi ziyaı cezasının, tekerrür hükümleri gereğince artırılan kısmının, tekerrüre esas alınan cezayı aşan bölümü yönünden davanın reddine ilişkin hüküm fıkrası kaldırıldıktan sonra vergi ve cezaların belirtilen kısmı kaldırılmıştır.
TEMYİZ	EDENLERİN	İDDİALARI		:   
	Davalı idare tarafından, geçici verginin gecikme faizi hesaplanabilmesi için zorunlu olarak ihbarnamede gösterildiği, vergi ziyaı cezasının üç kat kesilmesinde  hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.  
	Davacı tarafından, incelemenin eksik, yetersiz ve varsayıma dayalı olarak gerçekleştirildiği, alımlarının gerçek olduğu gibi söz konusu alımların gerçek olmadığı yönünde somut bir saptama yapılmadığı, mal alınan firmaların vergisel ödevlerini yerine getirmemesinden sorumlu tutulamayacağı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

Davacı tarafından, incelemenin eksik, yetersiz ve varsayıma dayalı olarak gerçekleştirildiği, alımlarının gerçek olduğu gibi söz konusu alımların gerçek olmadığı yönünde somut bir saptama yapılmadığı, mal alınan firmaların vergisel ödevlerini yerine getirmemesinden sorumlu tutulamayacağı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.	
TARAFLARIN SAVUNMALARI      : Taraflarca savunma verilmemiştir. 
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	... 'UN DÜŞÜNCESİ : Davacı temyiz isteminin reddi, davalı idare temyiz isteminin ise kısmen kabul, kısmen reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:
	MADDİ OLAY : 
	Davacı adına, kurumlar vergisi beyannamesini vermediği ve komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediği yolundaki saptamaları içeren vergi tekniği raporunu done alan takdir komisyonu kararı uyarınca dava konusu tarhiyatın yapıldığı anlaşılmıştır.
	İLGİLİ MEVZUAT:
	213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 3. maddesinin (B) fıkrasında; vergilendirmede, vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu, gerçek mahiyetin, yemin hariç her türlü delille ispatlanabileceği, iktisadi, ticari ve teknik icaplara uymayan veya olayın özelliğine göre normal ve mutad olmayan bir durumun iddia olunması halinde ispat külfetinin bunu iddia edene ait olduğu düzenlenmiş, 30. maddesinde; resen vergi tarhı, vergi matrahının tamamen veya kısmen defter, kayıt ve belgelere veya kanuni ölçülere dayanılarak tespitine imkan bulunmayan hallerde takdir komisyonları  tarafından takdir edilen veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlarca düzenlenmiş vergi inceleme raporlarında belirtilen matrah veya matrah kısmı üzerinden vergi tarh olunması şeklinde tanımlanmış, maddenin vergi matrahının tamamen veya kısmen defter, kayıt ve belgelere veya kanuni ölçülere dayanılarak tespitinin mümkün olmadığı halleri düzenleyen bentleri arasında sayılan defter kayıtları ve bunlarla ilgili vesikaların, vergi matrahının doğru ve kesin olarak tespitine imkan vermeyecek derecede noksan, usulsüz ve karışık olması dolayısıyla ihticaca salih bulunmaması ve de tutulması zorunlu olan defterlerin ve verilen beyannamelerin gerçek durumu yansıtmadığına dair delil bulunması halleri re'sen tarh sebebi olarak öngörülmüş, aynı Kanunun 134. maddesinde ise, vergi incelemesinden maksadın ödenmesi gereken vergilerin doğruluğunun araştırılması, saptanması ve sağlanması olduğu kurala bağlanmıştır.
	HUKUKİ DEĞERLENDİRME:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
	2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun 23. maddesinin (a) bendine 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanun'un 6. maddesiyle "Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır." hükmü eklenmiş olup yapılan bu düzenleme ile Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi hukuka uygunluk denetimi ile sınırlandırılarak yeniden vakıa incelenmesi yapılamayacağı kurala bağlanmıştır.
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkün olup dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri yukarıda sözü edilen yasal düzenleme uyarınca hukuki denetimle sınırlı olarak incelenen kararın, dava konusu tarhiyatın, önceden beyan ve tahakkuk ettirilen vergilerden kaynaklanan kısmı haricindeki hüküm fıkralarının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Mükellefler adına tarh edilecek vergilerin kesinleşmesi halinde daha önce beyan edilerek tahakkuk eden vergilerin; terkin edilmesi, ödenmiş olması halinde ise tarh edilerek ödenmesi gereken vergiden mahsup edilmesi gerektiğinin tabii olduğu dikkate alındığında, davacı şirket tarafından tarhiyat öncesinde beyan edilip tahakkuk eden verginin, tarh matrahı üzerinden hesaplanan dava konusu vergiden mahsup edilmemiş olmasının mükerrer vergilendirmeye yol açtığından söz edilemeyeceğinden, Vergi Dava Dairesi kararının, üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ve katma değer vergisi ile geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının, önceden beyan ve tahakkuk ettirilen vergilerden kaynaklanan kısmına ilişkin hüküm fıkrasında hukuka uygunluk görülmemiştir.
KARAR SONUCU :
           Açıklanan nedenlerle;
1.Davacı temyiz isteminin reddine, davalı idare temyiz isteminin ise kısmen reddine,
2.Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının;  üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ve katma değer vergisi ile geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının, önceden beyan ve tahakkuk ettirilen vergilerden kaynaklanan kısmı haricindeki hüküm fıkralarının ONANMASINA,
3.Davalı idare temyiz isteminin kısmen kabulüne, 
 4.Kararın;  üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ve katma değer vergisi ile geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının, önceden beyan ve tahakkuk ettirilen vergilerden kaynaklanan kısmına ilişkin hüküm fıkrasının BOZULMASINA,
5. Davacıdan 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca nispi harç alınmasına, 29/02/2024 tarihinde oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi.
 
(X)-KARŞI OY :

3.Davalı idare temyiz isteminin kısmen kabulüne, 
 4.Kararın;  üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ve katma değer vergisi ile geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının, önceden beyan ve tahakkuk ettirilen vergilerden kaynaklanan kısmına ilişkin hüküm fıkrasının BOZULMASINA,
5. Davacıdan 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca nispi harç alınmasına, 29/02/2024 tarihinde oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi.
 
(X)-KARŞI OY :
Temyiz mercilerinin esas rolü; ülke genelinde, hukukun uygulanmasında içtihat birliğinin sağlanmasıdır. Bu bakımdan Danıştay’ın temyiz mercii olarak görevi, kural olarak, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır. Başka bir anlatımla, temyiz denetiminde, olaya uygulanacak hukuk kuralının; doğru belirlenip belirlenmediğine, doğru yorumlanıp yorumlanmadığına ve aynı zamanda doğru olarak uygulanıp uygulanmadığına bakılır; uyuşmazlığın maddi yönüyle ilgilenilmez. 2575 sayılı Danıştay Kanunu’nun 23. maddesinin (a) fıkrasına, 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanunun 6. maddesiyle eklenen cümle bu durumu kurala bağlamıştır. 
 Anayasa Mahkemesi’nin birçok kararında vurgulandığı gibi, “kişilerin adil bir şekilde yargılanmalarını sağlamayı ve denetlemeyi amaçlayan” gerekçeli karar hakkı adil yargılanma hakkının unsurlarından biridir. Gerekçeli karar hakkı; sadece “tarafların muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri” için değil, aynı zamanda, “demokratik bir toplumda kendi adlarına verilen yargı kararlarının sebeplerini toplumun öğrenmesinin sağlanması” için de gereklidir (Sencer Başat ve diğerleri [GK], B. No: 2013/7800, 18/6/2014, §§ 31, 34). Kanun yolu incelemesi sonucunda verilen kararda gerekçelerinin ayrıntılı olmaması bu hakkın ihlal edildiği şeklinde yorumlanmamaktadır. Kanun yolu incelemesi yapan merciinin yargılamayı yapan mahkemeyle aynı sonuca ulaşması ve bunu aynı gerekçeyi kullanarak veya atıfla kararına yansıtması, kararın gerekçelendirilmiş olması bakımından yeterlidir (Yasemin Ekşi, B. No: 2013/5486, 01/12/2013 § 57). Ancak çoğunluk görüşünde, Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine atıfla "hukuki denetimle sınırlı inceleme" sonucunda karar verildiği belirtilmekle yetinilmiştir. Hâlbuki, incelenen hukuki yönün açıklığa kavuşturulması, gerekçelendirilmesi gerekir.