muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/11580, Karar No: 2024/2911, Tarih: 09.05.2024

5346 sayılı Yenilenebilir Enerji Kaynaklarının Elektrik Enerjisi Üretimi Amaçlı Kullanımına İlişkin Kanun'un 8. maddesinin beşinci fıkrası uyarınca, Doğal Sit Alanlarında yenilenebilir enerji kaynaklarına dayalı elektrik üretim tesislerinin kurulabileceği açıktır.							Ancak, anılan hükmün koşulsuz olarak tüm doğal sit alanlarında yenilenebilir enerji kaynaklarına dayalı elektrik üretim tesislerinin kurulmasına izin verileceği anlamına gelmeyeceği de açıktır.
	Nitekim Anayasa Mahkemesinin 05/07/2012 tarih ve E:2011/27, K:2012/101 sayılı kararında; "İptali istenilen kural; milli park, tabiat parkı, tabiat anıtı ile tabiatı koruma alanlarında, muhafaza ormanlarında, yaban hayatı geliştirme sahalarında, özel çevre koruma bölgelerinde ilgili Bakanlığın, doğal sit alanlarında ise ilgili koruma bölge kurulunun olumlu görüşü alınmak kaydıyla yenilenebilir enerji kaynaklarına dayalı elektrik üretim tesislerinin kurulmasına izin verileceğini öngörmektedir. Kuralda yer alan milli park, tabiat parkı, tabiat anıtı ve tabiatı koruma alanları, muhafaza ormanları, yaban hayatı geliştirme sahaları, özel çevre koruma bölgeleri ile doğal sit alanları; Çevre Kanunu, Milli Parklar Kanunu, Orman Kanunu, Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu ve Kara Avcılığı Kanunu'nda getirilen hükümlerle özel olarak korunan alanlardır. Bu alanlarda yapılaşmaya gidilebilmesi, öncelikle söz konusu Kanunlarda böyle bir yapılaşmaya olanak tanınmasına ve bu doğrultuda yetkili makamlarca izin verilmiş olmasına bağlıdır. İptali istenilen kural, yenilenebilir enerji kaynaklarına dayalı elektrik üretim tesislerinin kurulabilmesi bakımından yukarıda anılan Kanunlarda öngörülen düzenlemelerin uygulanma zorunluluğunu ortadan kaldırmamaktadır. Bir başka deyişle, 6094 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden önce milli park, tabiat parkı, tabiat anıtı ve tabiatı koruma alanları, muhafaza ormanları, yaban hayatı geliştirme sahaları, özel çevre koruma bölgeleri ile doğal sit alanlarında ilgili mevzuat uyarınca kurulması mümkün olmayan yenilenebilir enerji kaynaklarına dayalı bir elektrik üretim tesisinin, 6094 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesiyle kurulabilmesi mümkün değildir. Dava konusu kuralda, belirtilen alanların niteliğine göre ilgili Bakanlık veya koruma bölge kurulunun olumlu görüşü alınmak kaydıyla bu alanlarda yenilenebilir enerji kaynaklarına dayalı elektrik üretim tesislerinin kurulmasına izin verileceğinin belirtilmesi, yetkili makamların olumlu görüş ya da bu olumlu görüş üzerine tesis kurma izni verirken, çevre mevzuatı hükümlerinden bağımsız hareket edebilmelerine olanak tanımamaktadır. Bu bağlamda, iptali istenilen kuralda yer alan 'izin verilir' ibaresi, mevzuata ilişkin bir değerlendirme yapılmaksızın mutlak izin verme zorunluluğunu ifade etmemekte, yapılacak inceleme ve değerlendirme sonucu mevzuata uygun talepler doğrultusunda izin verilebileceği anlamını taşımaktadır." belirlemelerine yer verildiği görülmektedir.

Davaya konu  edilen Yönetmeliğin 8. maddenin ikinci fıkrasının (h) bendi incelendiğinde; Çevresel Etki Değerlendirmesi (ÇED) Yönetmeliği'nin EK-2 listesinde yer alan üretim kapasitesi ile sınırlı kalmak kaydıyla hidroelektrik, rüzgar ve güneş enerji santrallerinin, "nitelikli doğal koruma alanlarında" yapılabileceğine ilişkin düzenleme yapıldığı, 9. maddenin birinci fıkrası kapsamında ise, herhangi bir sınırlamaya tabi olmadan "sürdürülebilir koruma ve kontrollü kullanım alanlarında" hidroelektrik enerji santrallerinin yapılabileceği görülmektedir. 
Oysa, doğal sit alanı niteliğindeki nitelikli doğal koruma alanları ile sürdürülebilir koruma ve kontrollü kullanım alanlarında, hidroelektrik santral yapımı gibi, korunması gerekli doğal alana etki olasılığı yüksek olan bir tesise (kurulu gücü yönünden herhangi bir sınırlama olsun veya olmasın) izin verilmesi halinde, HES'lerin ana bölümleri olan baraj alanı, baraj seti, baraj seti arkasındaki rezervuar suyu alanları, su giriş kapıları, tüneller, cebri borular gibi yapılar/uygulamalar ile birlikte etrafta yer alan tali bölümler ve bu bölümler dışında kalan belirli bir alanda, geri dönüşü olmayan şekilde tahribata yol açılacağı sonucuna ulaşılmıştır. 
Ayrıca; konu doğal sit alanı niteliğindeki nitelikli doğal koruma alanları içerisinde RES ve GES'ler yönünden de değerlendirildiğinde; yine rüzgar ve güneş enerji santral yapımı gibi, korunması gerekli doğal alana etki olasılığı,  HES boyutunda olmamakla birlikte, yine de çevreye olumsuz etkileri yönünden kabul edilebilir sınırların üzerine çıkabilecek kadar yüksek olan bir tesise izin verilmesi halinde, RES'lerin türbinler arasındaki bağlantı yolları ile projeye entegre enerji iletim hatlarının yapılacağı alanlarda, yine GES'lerin projenin büyüklüğüne göre aynalarının geniş alana ihtiyaç duyması ve santrale ulaşım yolları ile enerji nakil hatları yapımı için gerekli olan alanlarda geri dönüşü olmayan şekilde tahribata yol açılacağı sonucuna ulaşılmıştır. 
Kaldı ki, Çevresel Etki Değerlendirmesi Yönetmeliği'nin, dava konusu değişikliklerin yapıldığı tarihte yürürlükte olan halinde, "Kurulu gücü 1-10 MWm olan hidroelektrik enerji santralleri"nin EK-2 listenin 41. maddesinde düzenlendiği; yine ''Türbin sayısı 5 adet ve üzerinde veya kurulu gücü 10MWm ve üzerinde 50MWm altında olan rüzgar enerji santralleri''nin EK-2 listesinin 42. maddesinde düzenlendiği görülmekte olup, 29/07/2022 tarih ve 31907 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Çevresel Etki Değerlendirmesi Yönetmeliği'nde, HES'ler arasındaki ve RES'ler arasındaki bu ayrımların kaldırıldığı, anılan santrallerin çevreye etkileri gözetilerek bundan sonra, "mevcut baraj veya isale hatlarına kurulacak olan hidroelektrik enerji santralleri" haricinde tamamına, bahse konu Yönetmeliğin EK-1. listesinde yer verildiği anlaşılmaktadır.

Başka bir anlatımla; davalı Bakanlık tarafından ÇED Yönetmeliğinde yapılan değişiklik ile, rüzgar enerji santralleri ile mevcut baraj veya isale hatlarına kurulacak olan hidroelektrik enerji santralleri haricinde kalan hidroelektrik santrallerinin, herhangi bir kapasite sınırlamasına tabi olmadan, gerçekleştirilmesi planlanan projelerin çevreye olabilecek olumlu ve olumsuz etkilerinin belirlenmesinde, olumsuz yöndeki etkilerin önlenmesi ya da çevreye zarar vermeyecek ölçüde en aza indirilmesi için alınacak önlemlerin, seçilen yer ile teknoloji alternatiflerinin belirlenerek değerlendirilmesinde ve projelerin uygulanmasının izlenmesi ve kontrolünde sürdürülecek çalışmalar olarak tanımlanan çevresel etki değerlendirmesi uygulanacak projeler arasına alınmasının da, nitelikleri gereği bu tesislerin, çevreye verecekleri muhtemel zararlardan kaynaklandığı açıktır.

Diğer yandan; nitelikli doğal koruma alanları içerisindeki GES'ler yönünden; Çevresel Etki Değerlendirmesi Yönetmeliği'nin, dava konusu değişikliklerin yapıldığı tarihte yürürlükte olan halinde, "Proje alanı 2 hektar ve üzerinde veya kurulu gücü 1 MWe ve üzerinde olan güneş enerji santralleri (çatı ve cephe sistemleri hariç)''nin EK-2 listenin 45. maddesinde düzenlendiği; EK-1 listenin 45. maddesinde ise ''Proje alanı 20 hektar ve üzerinde veya kurulu gücü 10MWe ve üzerinde olan güneş enerji santralleri'' şeklinde düzenlendiği; 29/07/2022 tarih ve 31907 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Çevresel Etki Değerlendirmesi Yönetmeliği'nde, EK-2 listenin 41. maddesinde "Proje alanı 2 hektar ve üzerinde veya kurulu gücü 1 MWm ve üzerinde olan güneş enerji santralleri (çatı ve cephe sistemleri hariç) şeklinde düzenlendiği, EK-1 listenin 43. maddesinde ise ''Proje alanı 20 hektar ve üzerinde veya kurulu gücü 10MWm ve üzerinde olan güneş enerji santralleri'' şeklinde düzenlendiği görülmekle birlikte, bahsi geçen düzenlemeler birlikte incelendiğinde, EK-2 listede GES'ler yönünden bir üst limit belirlenmediği, konunun Ek-1 ile birlikte değerlendirilmesi halinde ancak EK-1'de belirlenen alt limitin EK-2'de belirlenen üst limit olabileceği sonucuna ulaşılabileceği, bu durumun GES'ler yönünden davaya konu düzenlemenin uygulanması noktasında belirsizliğe sebebiyet verdiği, nitekim bu belirsizliğin giderilmesi için Doğal Sit Alanlarında GES Projeleri hakkında ilke kararları alınmasına ihtiyaç duyulduğu, bu kapsamda 120 sayılı ilke kararının alındığı, 05/11/2022 tarihli, 32004 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 11/10/2022 tarihli, 120 sayılı ilke kararında "100 sayılı Doğal Sit Alanlarında Güneş Enerjisi Santralleri (GES) İlke Kararı"yla, anılan ilke kararının B Bölümü, 25/11/2014 tarihli, 29186 sayılı Çevresel Etki Değerlendirmesi Yönetmeliğinin, 29/07/2022 tarihli, 31907 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Çevresel Etki Değerlendirmesi Yönetmeliğiyle yürürlükten kaldırılmış olması sebebiyle  bir kere daha değiştirilerek, "25/01/2017 tarihli ve 29959 Resmi Gazetede yayımlanan 05/01/2017 tarihli ve "100 sayılı Doğal Sit Alanlarında Güneş Enerjisi Santralleri (GES) İlke Kararı"nın B Bölümünün birinci paragrafının "2. Derece Doğal Sit Alanları, 3. Derece Doğal Sit Alanları ve Sürdürülebilir Koruma ve Kullanım Alanları ile kurulu gücü 10 MWe'yi geçmemek kaydıyla Nitelikli Doğal Koruma Alanlarında;" şeklinde değiştirilmesine oy birliği ile karar verildi." şeklindeki düzenlemeye yer verildiği anlaşılmaktadır. GES'ler yönünden söz konusu belirsizliğin ortaya çıkmasına sebebiyet veren düzenlemede, nitelikli doğal koruma alanlarında yapılabilecek proje üst limitlerinin net olarak ortaya konulmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla, Yönetmeliğin 8. maddesinin ikinci fıkrasının (h) bendinde yer alan "hidroelektrik, rüzgar ve güneş enerji santrallerinin'' ibaresi ile 9. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "hidroelektrik," ibaresine ilişkin kısımda hukuka uygunluk bulunmadığı, bu kısımlar (h) fıkrasının bütünlüğü içerisinde değerlendirildiğinde, (h) fıkrasının diğer kısımlarının yürürlükte kalmasının hukuki anlamda bir sonuç doğurmayacağı da dikkate alındığında, söz konusu (h) fıkrasının tamamı ile 9. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "hidroelektrik," ibaresinde hukuka uygunluk bulunmamaktadır.
 
KARAR SONUCU	:
1. Dava konusu Yönetmeliğin 8. maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendinin tamamının, aynı maddenin (f) bendinin ''Ulaşım hatları ile bunların zorunlu yapıları,'' ibaresinin, yine aynı maddenin (h) bendinin tamamının ve 9. maddesinin birinci fıkrasındaki ''hidroelektrik," ibaresinin İPTALİNE, 
2. Diğer kısımlar yönünden davanın REDDİNE,
3. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam …-TL yargılama giderinin, haklılık durumuna göre, …-TL'lik kısmı ile karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca …-TL vekâlet ücretinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine,
4. Kalan …-TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca ... TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine,
5. Varsa posta giderleri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra ve istemleri halinde taraflara  iadesine,
6. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen otuz (30) gün içinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu nezdinde temyiz yolu açık olmak üzere, 09/05/2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/11474, Karar No: 2024/2862, Tarih: 09.05.2024

"İçtihat Metni"
T.C.
D A N I Ş T A Y
DÖRDÜNCÜ DAİRE
Esas	No : 2023/11474
Karar    No : 2024/2862
DAVACI : … Yapı Kooperatifi Başkanlığı	  
VEKİLİ : Av. …,  Av. …
DAVALILAR: 1- … Bakanlığı  		
VEKİLİ : Hukuk Müşaviri …
	 2- … Bakanlığı  
VEKİLİ  : Av. …
DAVANIN KONUSU :   Çevre ve Şehircilik Bakanlığı Mekansal Planlama Genel Müdürlüğünün Rekreatif Amaçlı İskeleler Konulu 06/04/2021 tarihli, 2021/5 sayılı Genelgesi ile davacının, ön izin süresinin uzatılması istemiyle yaptığı başvurunun, söz konusu Genelge uyarınca reddine ilişkin … tarihli, E-… sayılı, Bodrum Kaymakamlığı Milli Emlak Müdürlüğü işleminin iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI	: Davacı tarafından, Devlet İhale Kanununun 51/g maddesi uyarınca 14/11/2017 tarihinde Muğla İli, Bodrum İlçesi, … Mahallesi, … Mevkii, … ada, … ve … parsel sayılı taşınmazların deniz cephesinde bulunan, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki 996,31 m2’lik alanın iskele, dolgu ve kıyı düzenlemesi olarak kullanılmak üzere kullanma izni ihalesinin yapıldığı, ihale uyarınca 01/12/2017 tarihinde de ön izin sözleşmesinin imzalandığı, ön izin işlemlerinin daha önce iki kere uzatıldığı, 07/12/2020’de ön izin süresinin bir yıl daha uzatılması istemiyle yapılan başvurunun ise dava konusu 2021/5 sayılı Genelge nedeniyle reddedildiği, ihale, ön izin bedellerinin yatırıldığı, iskeleye ilişkin imar planı çalışmalarının yürütüldüğü, bu amaçla yüksek oranda masraf yapıldığı, dava konusu işlemlerle usuli müktesep haklarının ihlal edildiği, ayrıca dava konusu Genelgenin 06/04/2021 tarihinde çıkarıldığı, kendilerince 07/12/2020 tarihinde başvuru yapıldığı dikkate alındığında, başvurularının dört ay sonra çıkarılan Genelgeye dayanılarak ön izin istemlerinin reddedilemeyeceği, ilgili Yönetmelik ve ön izin sözleşmesi uyarınca ön izin süresinin dört yıla kadar uzatılabileceği, bu sürenin henüz dolmadığı belirtilerek anılan sürenin kendilerine kazandırılması, aksi halde, ödedikleri teminatın, ön izin sözleşmesi madde 9/2 uyarınca taraflarına iadesi gerektiği ve dava konusu Genelgenin, hukuka aykırı olduğu ve kazanılmış haklarının ihlaline yol açtığı ileri sürülmüştür.
DAVALI İDARELERİN SAVUNMALARI :

DAVALI İDARELERİN SAVUNMALARI :
1-Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı'nın Savunması : Usul yönünden; davanın süresinde açılmadığı; öte yandan dava dilekçesinde terditli talepte bulunulması sebebiyle dilekçenin reddine karar verilmesi gerektiği ileri sürülmüştür. Esas yönünden ise; Hazine taşınmazları üzerinde yapılan irtifak hakkı veya kullanma izni ihalesi sonucunda, yapılacak yatırım için ön izne ihtiyaç duyulması halinde, lehine irtifak hakkı tesis edilecek veya kullanma izni verilecek yatırımcıya; tescil, ifraz, tevhit, terk vb. işlemlerin yapılması veya imar planının yaptırılması, değiştirilmesi ya da uygulama projelerinin hazırlanması ve onaylatılması gibi işlemlerin yerine getirilebilmesi için bir yıl süreyle ön izin verildiğinden, verilen ve uzatılan ön izin sürelerinin toplamı dört yılı geçemediğinden ve ön izin döneminde süre dondurulması mümkün olmadığından, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmaza ilişkin yapılan kullanma izni ihalesi sonucunda gerek olması halinde yatırımcıya verilen ön iznin kullanma iznine geçileceği anlamına gelmediği,  ön izin sürecinin kullanma iznine geçiş için bir hazırlık aşaması olduğu, verilen ve uzatılan sürelerle birlikte ön izin dönemi içerisinde mevzuatta belirtilen işlemlerin yapılması gerektiği, bu süreler içerisinde yatırımcı tarafından yükümlülüklerin yerine getirilmemesi durumunda kullanma iznine geçilemeyeceği, ön izin alınmış olmasının imar planlarının mutlaka onaylanacağı anlamına gelmediği,  Kıyı Kanunu ile Kıyı Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelikte yapılan yeni düzenlemeler ve bu düzenlemelere istinaden çıkarılan Bakanlıklarının 2021/5 sayılı Genelgesi uyarınca, genelgenin yürürlüğe girdiği 06/04/2021 tarihi itibariyle rekreatif amaçlı iskelelerin imar planına konu edilmesi mümkün olmadığından, ön izin sözleşmesi devam eden iskelelerde planların onaylanması imkanı kalmadığı, davacı tarafından söz konusu bölgede bir iskele yapıldığı ve bu iskelenin hâlihazırda yerinde var olduğu ancak iskelenin herhangi bir imar planının bulunmadığı veya Valilikçe düzenlenmiş herhangi bir ahşap iskele protokolünün bulunmadığının tespit edildiği, bu itibarla bahse konu kooperatifçe yapılmış olan iskelenin mevzuata uygun olmadığının anlaşıldığı, konunun  kıyı mevzuatı açısından değerlendirilmesi neticesinde Kıyı Kanununun 6, 7 ve 8. maddeleri ile Kıyı Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 12, 13, 14 ve 17. maddeleri gereği kıyıda yapılabilecek yapı ve tesislerin ancak imar planı kararı ile yapılabileceği, bunun dışında imar planı olmaksızın bir iskele yapılabilmesinin ise 2021/5 sayılı Rekreatif Amaçlı İskeleler Genelgesinde açıklanan hususlar kapsamında mümkün olduğu, bu kapsamda, "mevzuata aykırı” yapı niteliğindeki bir iskele ile ilgili olarak kıyı mevzuatı açısından kazanılmış bir haktan veya Genelge kapsamında zarara uğranıldığından söz edilemeyeceği belirtilmiştir.

2-Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın Savunması  : 2634 sayılı Kanun kapsamında kalan alanlarda dava konusu rekreaktif amaçlı iskelelere yönelik yürütülecek iş ve işlemlere ilişkin ilke ve esasları belirlemek amacıyla Bakanlıkları ve Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığınca müştereken hazırlanan ve Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca (Mekansal Planlama Genel Müdürlüğü) yayımlanan Rekreaktif Amaçlı İskeleler Konulu 06.04.2021 tarihli ve 724322 (2021/5) sayılı Genelge ile Ülkemizin tüm kıyı alanlarındaki rekreaktif amaçlı iskelelerin yapımı için uyulması zorunlu hususların belirlendiği, bu doğrultuda davaya konu Genelgenin 3621 sayılı Kıyı Kanunu ve Kıyı Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelikte yapılan değişiklikler doğrultusunda düzenlendiği ve mevzuat hazırlama usul ve esaslarına uygun olduğu, söz konusu mevzuat düzenlemeleri ile Ülkemiz kıyılarının yoğun yapı baskısından kurtarılması ve kıyı yapılarının belirli bir standarda kavuşturulmasının hedeflendiği belirtilmiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ: …
DÜŞÜNCESİ :Dairemiz kararında belirtilen gerekçe doğrultusunda davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI: …
DÜŞÜNCESİ : Dava, davacının iskele, dolgu, kıyı düzenlemesi için verilen ön izin süresinin uzatılması isteminin reddine ilişkin 28.07.2021 tarihli, 1398629 sayılı işlem ile işlemin dayanağı rekreatif amaçlı iskeleler konulu 06.04.2021 tarihli, 724322 sayılı (2021/5 sayılı) Genelgenin,  D.2.2 maddesinin iptali istemiyle açılmıştır.
3621 sayılı Kıyı Kanununun "Kıyının Korunması, Yapı Yasağı, Kıyı ve Denizde Yapılacak Yapılar" başlıklı 6. maddesinde, kıyılarda yapılması yasak olanlar sayılmış, sonrasında 20.02.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7221 sayılı Kanun ile eklenen fıkrada,  "Kıyının kumluk veya çakıllık olduğu alanlarda denize girme, güneşlenme, amatör su sporları gibi faaliyetlerin gerçekleştirilmesine yönelik rekreatif amaçlı iskele yapılamaz. Ancak, kıyının kayalık karakter gösterdiği ya da kıyının kumluk veya çakıllık olmasına rağmen niteliği gereği su alanından başka türlü faydalanmanın mümkün olmadığı zorunlu hallerde genişliği üç metreyi geçmeyen ve platform niteliği taşımayan rekreatif amaçlı iskeleler yapılabilir. Buna ilişkin usul ve esaslar; 2634 sayılı Kanun kapsamındaki alanlarda Kültür ve Turizm Bakanlığı ile Çevre ve Şehircilik Bakanlığı tarafından müştereken, diğer alanlarda ise Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca belirlenir." hükmü yer almış, maddenin devamında kıyıda imar planı kararı ile yapılabilecek yapı ve tesislere yer verilmiştir.
Kıyı Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelikte, Kanun maddesine uygun olarak rekreatif amaçlı iskele tanımlanarak zorunlu hallerde kıyılarda imar planı yapılmadan rekreatif amaçlı iskele yapılabileceği kurala bağlanmıştır.

Kıyı Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelikte, Kanun maddesine uygun olarak rekreatif amaçlı iskele tanımlanarak zorunlu hallerde kıyılarda imar planı yapılmadan rekreatif amaçlı iskele yapılabileceği kurala bağlanmıştır.
Yönetmelikte, rekreatif amaçlı iskelelerin, imar planı kapsamı dışında bırakılması dava konusu edilmiş, Danıştay Altıncı Dairesinin E:2021/11106 sayılı dosyasında yürütmenin durdurulması isteminin reddine karar verilmiş, itiraz da İdari Dava Daireleri Kurulunca reddedilmiştir.
Kıyı Kanununun 6. maddesindeki hükümlerin sıralaması ve bu Kanun uyarınca çıkarılan Yönetmelik dikkate alındığında rekreatif amaçlı iskelelerin imar planı kapsamı dışında tutulduğu sonucuna ulaşılmaktadır. 
Öte yandan Hazine Taşınmazlarının İdaresi Hakkında Yönetmeliğin "Tanımlar" başlıklı 4. maddesinde, ön izin; irtifak hakkı kurulmadan veya kullanma izni verilmeden önce, tescil, ifraz, tevhit, terk ve benzeri işlemlerin yapılması veya imar planının yaptırılması, değiştirilmesi ya da uygulama projelerinin hazırlanması ve onaylatılması gibi işlemlerin yerine getirilebilmesi için idarece verilen izin olarak tanımlanmıştır.
Uyuşmazlığa konu Genelge ile de yine Kanunun 6. maddesindeki yetkiye dayanılarak rekreatif amaçlı iskelelere ilişkin usul ve esaslar belirlenmiştir. Genelgenin D.2.1. maddesinde, Genelgenin yürürlüğe girmesinden önce onaylanmış  imar planı bulunan ve ön izinden kullanma iznine geçiş aşamasında olan rekreatif amaçlı iskelelerin kullanılma süresi ve şekline ilişkin istisna kurala bağlandıktan sonra dava konusu D.2.2. maddesinde, "Genelgenin yürürlüğe girdiği tarih itibariyle onaylı imar planı bulunmamakla birlikte ön izin sözleşmesi devam eden veya onaylı imar planı olmasına rağmen ön izin/kullanma izni/irtifak hakkı sözleşmesi veya protokol düzenlenmesine rağmen kira sözleşmesi bulunmayan rekreatif amaçlı iskeleler, varsa imar planı veya protokol de iptal edilerek bu Genelge hükümleri kapsamında değerlendirilir." kuralı getirilmiştir. 
   Uyuşmazlıkta, Muğla ili, Bodrum ilçesi, ... Mahallesi, 119 ada, 29 ve 30 parsel sayılı taşınmazların deniz cephesinde bulunan Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki 996.31 m2 yüzölçümlü alan üzerinde iskele, dolgu, kıyı düzenlemesi yapılmak üzere davacıya bir yıl süreyle ön izin verilmiş, ön izin süresi iki defa uzatılmış, davacının, ön izne konu alanın imar planı henüz onaylanmadığından ön izin süresinin bir yıl daha uzatılması istemli başvurusu üzerine, dava konusu işlemlerden olan 28.07.2021 tarihli işlem ile yine dava konusu Genelgenin D.2.2. maddesi gereğince onaylı imar planı bulunmadığından ön izin uzatım talebi hakkında yapılacak bir işlem bulunmadığı cevabı verilmiştir.