muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2022/1521, Karar No: 2024/497, Tarih: 05.06.2024

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 124. maddesinin (2) numaralı fıkrasında, Türk Ticaret Kanunu'nda kollektif ile komandit şirketin şahıs; anonim, limited ve sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketin sermaye şirketi sayılacağı hükme bağlanmıştır.
	5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 2. maddesinin (1) numaralı fıkrasında, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş olan anonim, limited ve sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketler ile benzer nitelikteki yabancı kurumların sermaye şirketi olduğu kuralına yer verilmiştir.
	Türk Vergi Sisteminde gelir ve kurumlar vergisi yükümlülüğü bulunmayan adi komandit şirketlerin vergilendirilmesi, şirket bünyesinde elde edilen gelirin ortaklara ana sözleşmede belirlenen oranlara göre dağıtılması ve alacaklılara karşı sorumluluğu sınırlı olmayan komandite ortak tarafından şahsi ticari kazanç olarak, sorumluluğu sınırlı olan komanditer ortak tarafından ise menkul sermaye iradı olarak beyan edilmesi suretiyle yapılmaktadır.
	Olayda, adi komandit şirketin komandite ortağı olan davacının adi komandit şirketten elde ettiği gelirin anılan limited şirket tarafından adi komandit şirkete dağıtılan kâr payından kaynaklanan kısmının, adi komandit şirket bünyesinde vergilendirme olanağı bulunduğunun varsayılması halinde elde edilen gelire 193 sayılı Kanun'un 22. maddesinin (3) numaralı fıkrasında öngörülen istisna kuralının uygulanacağı; adi komandit şirketin kurumlar vergisi mükellefi olarak vergilendirilmesi gerektiğinin varsayılması halinde ise elde edilen gelire 5520 sayılı Kanun'un 5. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (a) işaretli bendinde öngörülen iştirak kazanç istisnası kuralının uygulanacağı açıktır. 
	Kanun'da adi komandit şirket gelir vergisi mükellefi olarak öngörülmediğinden, adi komandit şirketlerin tam mükellef kurumlardan aldığı kâr paylarının şirket bünyesinde vergilendirilmesi mümkün değildir.
	Anılan limited şirketi tarafından adi komandit şirketine dağıtılan kâr payı tutarının anılan komandit şirket tarafından hissesi oranında davacıya iletilmesi, anılan gelirin kâr payı olma niteliğini değiştirmeyeceği açıktır. Çünkü bu gelir adi komandit şirketin ticari faaliyetine dayalı olarak elde edilmiş ve paylaşılmış bir gelir değildir. 
	Bu durumda anılan gelirin doğrudan limited şirket tarafından dağıtılan kâr payına ilişkin olduğu, ayrıca tam mükellef kurumdan elde edilen kâr payı üzerinden elde edilen bir gelirin de bulunmadığı göz önüne alındığında, kâr payına ilişkin gelirin, davacı tarafından şahsi ticari kazanç olarak beyan edilmesi ve buna bağlı olarak davacının 193 sayılı Kanun'un 22. maddesinin (3) numaralı fıkrasında yer alan istisna hükmünden yararlandırılmaması hukuka uygun düşmemiştir.
	Bu nedenle tahakkuk eden verginin dava konusu edilen kısmında hukuki isabet görülmemiştir.
	Vergi Mahkemesi bu gerekçeyle tahakkuk eden verginin dava konusu edilen kısmını kaldırarak ödeme tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun uyarınca hesaplanacak faizi ile birlikte davacıya iadesine hükmetmiştir.

Bu nedenle tahakkuk eden verginin dava konusu edilen kısmında hukuki isabet görülmemiştir.
	Vergi Mahkemesi bu gerekçeyle tahakkuk eden verginin dava konusu edilen kısmını kaldırarak ödeme tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun uyarınca hesaplanacak faizi ile birlikte davacıya iadesine hükmetmiştir. 
	Davalının istinaf istemini inceleyen … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararı:
	Vergi Dava Dairesi, Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinaf istemini reddetmiştir.
	Davalının temyiz istemini inceleyen Danıştay Dördüncü Dairesinin 07/12/2021 tarih ve E:2020/1387, K:2021/8025 sayılı kararı:
	193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 22. maddesinde menkul sermaye iratlarında uygulanacak istisnaya dair düzenlemelere yer verilmiştir. Maddenin (3) numaralı fıkrasında, tam mükellef kurumlardan elde edilen, 75. maddenin ikinci fıkrasının (1), (2) ve (3) numaralı bentlerinde yazılı kâr paylarının yarısının gelir vergisinden müstesna olduğu kurala bağlanmıştır.
	Buna göre, istisna uygulanmasının ilk koşulu, tam mükellef kurum niteliğinde bir kurumdan kâr payının elde edilmesidir. İkinci koşulu ise Kanun'un 75. maddesinin ikinci fıkrasının (1), (2) ve (3) numaralı bentlerinde yazılı menkul sermaye iradı niteliğinde bir gelir elde edilmesidir. Söz konusu istisna, "tam mükellef kurumlardan" elde edilen kâr paylarına tanınmıştır. Sermaye şirketi olmayan dolayısıyla kurumlar vergisi mükellefi olmayan adi komandit şirketler şahıs şirketi niteliğindedir. Bu nedenle, Kanun'un 22. maddesinin (3) numaralı fıkrasında öngörülen istisna kuralı, adi komandit şirketlerin ortaklarınca elde edilen kâr payları için uygulanamaz. 
	Olayda, adi komandit şirketin limited şirketten elde ettiği kâr payının adi komandit şirketin ortaklarına yansımasının davacının adi komandit şirket ortağı olma statüsüne dayandığı ve adi komandit şirketin tam mükellef kurum statüsünü haiz olmadığı dikkate alındığında Gelir Vergisi Kanunu'nun 37. maddesine göre komandite ortağın ticari kazanç hükümlerine göre vergilendirilmesi gerektiğinden dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
	Bu durumda, tam mükellef kurumdan elde edilen kâr payına yönelik istisna kuralı, adi komandit şirketten elde edilen kâr payına uygulanamayacağından ve adi komandit şirketin bu kâr payını bir sermaye şirketinden elde etmiş olması da bu kazancın şahsi ticari kazanç olma niteliğini değiştirmeyeceğinden temyize konu kararda hukuki isabet görülmemiştir. 
	Daire bu gerekçeyle Vergi Dava Dairesi kararını bozmuştur.
	… Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı ısrar kararı: 
	Vergi Dava Dairesi, aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle ilk kararında ısrar etmiştir.

Daire bu gerekçeyle Vergi Dava Dairesi kararını bozmuştur.
	… Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı ısrar kararı: 
	Vergi Dava Dairesi, aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle ilk kararında ısrar etmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Uyuşmazlıkta, adi komandit şirketçe limited şirketten elde edilen kâr payının, adi komandit şirket aracılığıyla bu şirketin ortaklarına yansımasının söz konusu olduğu, limited şirketten elde edilen kâr payının asıl lehdarının adi komandit şirketin ortakları değil adi komandit şirketin kendisi olduğu, bu şirketin de tam mükellef kurum statüsünü haiz olmaması nedeniyle istisna hükmünden yararlanılmasının mümkün olmadığı belirtilerek ısrar kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.   
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Kanun koyucunun iştirak hisselerinden doğan kazanca ilişkin istisna düzenlemesindeki amacının mükerrer vergilendirmeyi önlemek olduğu, limited şirket tarafından kurumlar vergisi matrahına dahil edilen gelirin, adi komandit şirketin gelir ve kurumlar vergisi mükellefi olarak kabul edilmemesi nedeniyle bu sefer komandit şirket ortaklarınca beyan edildiği, diğer bir ifadeyle kurumlar vergisine konu olan kazancın bir defa da gelir vergisine konu edildiği, dolayısıyla mükerrer vergilendirmeye sebebiyet verildiği, bu durumun ise kanun koyucunun amacına aykırılık teşkil ettiği, adi komandit şirketlerin gelir ve kurumlar vergisi mükellefiyetlerinin bulunmaması nedeniyle komandit şirket tarafından beyan edilemeyen kâr payı gelirinin şirket ortağı tarafından beyan edilmesinin gelirin niteliğini değiştirmeyeceği, istisna hükmünden bu durumda da yararlanılması gerektiği belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NİN DÜŞÜNCESİ: Temyizen incelenen ısrar kararının, Danıştay Dördüncü Dairesinin kararında yer alan hukuksal nedenler ve gerekçe uyarınca bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME : 
Adi komandit şirket, bir ticari işletmeyi işletmek için kurulur. Komandit şirketler tüzel kişiliğe sahip olup tüzel kişilik, ticaret siciline tescil ile kazanılır. Komandit şirkette bir veya birden fazla sınırsız sorumlu ortağın yanında sermaye şirketlerinde olduğu gibi en az bir sınırlı sorumlu ortak bulunur.
Adi komandit şirketlerde komandite ve komanditer olmak üzere iki tür ortak vardır. Komandite ortaklar, şirket borçlarından dolayı üçüncü kişilere karşı tüm malvarlıkları ile müteselsil sorumludurlar. Komandit şirkette görev, yetki ve sorumluluklar bağlamında önemi haiz olan komandite ortaktır. Bu itibarla, ancak bu ortakların şirket ünvanında adları ve soyadları veya ticaret ünvanları bulunur ve şirketi temsile ve yönetmeye de bu ortaklar yetkilidir. Komandite ortaklar, ancak gerçek kişilerden olabilirler.

Komanditer ortakların sorumlulukları ise sadece şirkete koymaya taahhüt ettikleri katılım payı ile sınırlıdır. Komanditer ortaklar şirket için bir sermaye yatırımcısı konumunda olup şirketin idare ve temsilinde genelde söz sahibi olmazlar. Bu ortaklar hem gerçek hem tüzel kişilerden olabilirler (Pulaşlı, Hasan, Şirketler Hukuku Genel Esaslar, Güncellenmiş 2. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2013, s:213-226). 
Adi komandit şirketin komandite ve komanditer ortaklarının görev, yetki ve sorumluluklarındaki farklılıklar onların şirketten elde ettikleri kazançların vergilendirilmesinde gelirin unsurları yönünden farklılaştırmaya gidilmesine neden olmuştur. Bu bağlamda komandit şirkette temsil, idare ve alacaklılara karşı sorumluluklar açısından önemi haiz olan komandite ortakların, ortaklık kârından aldıkları payların Gelir Vergisi Kanunu'nun 37. maddesinde şahsi ticari kazanç niteliğinde olduğu belirtilmiştir. Buna karşın alacaklılara karşı sınırlı sorumlu olan ve şirket için sermaye yatırımcısı konumu ön plana çıkan komanditer ortağın ortaklık kârından elde ettiği pay Gelir Vergisi Kanunu'nun 75. maddesinin ikinci fıkrasının (2) numaralı bendi uyarınca iştirak hisselerinden doğan kazançlar zümresine dahil olan menkul sermaye iradı hükmündedir.
Olayda davacının adi komandit şirketin komandite ortağı olduğu, adi komandit şirketin limited şirketten kâr payı elde ettiği, davacının adi komandit şirketteki ortaklığı nedeniyle ticari işletme bünyesine limited şirketten intikal eden kâr payını şahsi ticari kazanç olarak elde ettiği ihtilafsızdır. 
Bu nedenle davacının ticari kazanç hükümlerine göre vergilendirilmesinde hukuka aykırılık bulunmamaktadır. Adi komandit şirketin komandite ortaklarının bu şirketten elde ettiği kazançların, ticari kazanç olması nedeniyle menkul sermaye iratları için tanınan 193 sayılı Kanun'un 22. maddesinin (3) numaralı fıkrasında öngörülen istisnadan yararlanma şartlarını haiz olmadığı da açıktır. 
Açıklanan nedenlerle aksi yöndeki gerekçeyle verilen ısrar kararının bozulması gerekmiştir.
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1-Davalının temyiz isteminin KABULÜNE,
2- … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı ısrar kararının BOZULMASINA,
3- Yeniden verilecek kararda karşılanacağından, yargılama giderleri hakkında hüküm kurulmasına gerek bulunmadığına, 
05/06/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/6050, Karar No: 2024/2881, Tarih: 05.06.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
 D A N I Ş T A Y
ONİKİNCİ DAİRE
Esas No : 2023/6050
Karar No : 2024/2881   
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: … 	  
VEKİLİ	: Av. … 
KARŞI TARAF (DAVALI)	: … Bakanlığı
VEKİLİ	: Av. …
İSTEMİN KONUSU	: … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesinin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: Balıkesir ili, Bakım Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığında sözleşmeli er adayı olarak görev yapan davacının, güvenlik soruşturmasının olumsuz sonuçlandığından bahisle 6191 sayılı Sözleşmeli Erbaş ve Er Kanunu ile Sözleşmeli Erbaş ve Er Yönetmeliği uyarınca ön sözleşmesinin feshedilmesine ilişkin 01/12/2017 tarihli işleme yaptığı itirazın reddine ilişkin … tarih ve … sayılı işlemin iptali ile yoksun kaldığı parasal haklarının yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir. 
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararıyla; öncelikle, uyuşmazlığın esasının, davacının sözleşmesinin feshedilmesine ilişkin işleme yaptığı itirazın reddine ilişkin işlemin iptali isteminden kaynaklandığının anlaşıldığı, olayda sözleşmenin feshine ilişkin işlemin tebliğ edildiği 01/12/2017 tarihten itibaren 60 gün içerisinde ya doğrudan ya da 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 11. maddesi kapsamında idareye başvuru yapılmak suretiyle bu madde hükmünde belirtilen süre dahilinde dava açılması gerekirken, söz konusu 60 günlük sürenin geçirilmesinden sonra 17/06/2019 tarihli dilekçe ile anılan Kanun'un 11. maddesi kapsamında yapılan başvurunun reddi üzerine 21/08/2019 tarihinde açılan davanın, süre aşımı nedeniyle incelenmesine hukuken imkan bulunmadığı gerekçesiyle davanın süre aşımı yönünden reddine karar verilmiştir. 
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesince; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını gerektirecek nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI   : 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 10. maddesi kapsamında yapılan başvurunun reddi üzerine süresi içerisinde davanın açıldığı, başvurusunun mevcut bir işlemin kaldırılması, geri alınması veya değiştirilmesi istemini içermediği, temyize konu kararla adil yargılanma hakkının ihlaline yol açıldığı, mahkemeye erişim hakkının engellendiği, emsal yargı kararlarına aykırı hüküm tesis edildiği, işin esasına girilmek suretiyle karar verilmesi gerektiği halde, davanın süre aşımı yönünden reddinin hukuka aykırılık oluşturduğu, oysa sözleşmesinin haksız bir şekilde feshedildiği, görev yaptığı dönemde herhangi bir disiplinsizliğinin bulunmadığı belirtilerek, temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI     : Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ						: …
 DÜŞÜNCESİ									: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU	:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Davacının temyiz isteminin reddine,
2. Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle süre aşımı yönünden reddine ilişkin İdare Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun reddi yolundaki temyize konu    … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesinin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararının ONANMASINA, 
3. Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına,
5. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, bu onama kararının taraflara tebliğini ve bir örneğinin de … Bölge İdare Mahkemesi …  İdari Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın … İdare Mahkemesine gönderilmesine, kesin olarak, 05/06/2024 tarihinde, oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2022/1705, Karar No: 2024/535, Tarih: 05.06.2024

"İçtihat Metni"
T.C.
D A N I Ş T A Y
VERGİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas No : 2022/1705
Karar No : 2024/535
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: … Vergi Dairesi Başkanlığı - … (… Vergi Dairesi Müdürlüğü)
VEKİLİ: Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ...
İSTEMİN KONUSU: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının davanın kabulü yönündeki ısrara ilişkin hüküm fıkrasının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.  
YARGILAMA SÜRECİ	: 
Dava konusu istem: Davacı tarafından, bir kısım emtia ve hizmet alımlarını gerçeği yansıtmayan faturalarla belgelendirdiği yolundaki saptamaları içeren vergi inceleme raporuna dayanarak sözü edilen faturalara dayalı katma değer vergisi indirimleri reddedilmek suretiyle yeniden düzenlenen beyan tablosuna göre 2010 yılının Mayıs, Temmuz ila Ekim dönemleri için tarh edilen katma değer vergileri ile vergilerin bir katı tutarında kesilen vergi ziyaı cezalarının kaldırılması istemiyle dava açılmıştır.
... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:…   sayılı kararı:
a. Cezalı tarhiyatın, ... Dijital Baskı Merkezi Bilgisayar Kağıtçılık ve ... Kırtasiye Malzemeleri Matbaacılık Tanıtım Pazarlama İç ve Dış Ticaret Limited Şirketi tarafından düzenlenen faturalardan kaynaklanan kısmı hakkında yapılan inceleme:
Anılan mükellefin davacıya düzenlediği faturaların gerçek bir emtia teslimi veya hizmet ifasına dayanmadığı sonucuna varılmıştır.
b. Cezalı tarhiyatın, ... tarafından düzenlenen faturalardan kaynaklanan kısmı hakkında yapılan inceleme:
Anılan mükellefin davacıya düzenlediği faturaların gerçek bir emtia teslimi veya hizmet ifasına dayanmadığı hususu somut olarak ortaya konulamamıştır.
c. Cezalı tarhiyatın, ... tarafından düzenlenen faturalardan kaynaklanan kısmı hakkında yapılan inceleme:
Davacıya fatura düzenleyen ... hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda şu tespitlere yer verilmiştir:
i. Mükellef, 15/04/2009 tarihinde kırtasiye ürünleri toptan ticareti faaliyetiyle iştigal etmek üzere mükellefiyet tesis ettirmiştir.
ii. 15/04/2009 tarihinde yapılan yoklamada, iş yerinin 80 m² olduğu, işçi çalıştırmadığı, 25/10/2010 tarihinde yapılan yoklamada, ödevlinin faaliyette olduğu, ardiyesinin veya şubesinin bulunmadığı, 28/01/2011 tarihinde yapılan yoklamada ise ilgili adreste mükellefin bulunmadığı, 31/12/2010 tarihinde işi bıraktığı, adreste başka bir mükellefin faaliyet gösterdiği tespit edilmiştir.
iii. Mükellefin tahakkuk eden toplam vergi borcunun 84.033,78 TL ve ödenen vergi borcu aslının ise toplamda 17.304,96 TL olduğu görülmüştür.
iv. Mükellefe ait iki adet ticari aracın bulunduğu tespit edilmiştir.
v. Mükellefin 2009 yılının Nisan ila Aralık dönemlerine ilişkin katma değer vergisi matrahlarının toplamı 114.470,04 TL'dir. Mükelleften emtia alan firmalar tarafından Ba formuyla 51.965.205,00 TL tutarında emtia alışı beyan edilmiştir. Bu durumda mükellef tarafından düzenlenen faturaların %99,8'inin kayıt ve beyan dışı bırakıldığı tespit edilmiştir.

iv. Mükellefe ait iki adet ticari aracın bulunduğu tespit edilmiştir.
v. Mükellefin 2009 yılının Nisan ila Aralık dönemlerine ilişkin katma değer vergisi matrahlarının toplamı 114.470,04 TL'dir. Mükelleften emtia alan firmalar tarafından Ba formuyla 51.965.205,00 TL tutarında emtia alışı beyan edilmiştir. Bu durumda mükellef tarafından düzenlenen faturaların %99,8'inin kayıt ve beyan dışı bırakıldığı tespit edilmiştir.
vi. Mükellefin 2010 yılının Ocak ila 2011 yılının Ocak dönemlerine ilişkin katma değer vergisi matrahlarının toplamı 635.039,76 TL'dir. Mükelleften emtia alan firmalar tarafından Ba formuyla 8.727.209,00 TL tutarında emtia alışı beyan edilmiştir. Bu durumda mükellef tarafından düzenlenen faturaların %92,7'sinin kayıt ve beyan dışı bırakıldığı tespit edilmiştir.
vii. Muhtasar beyannamelerinde işçi çalıştırıldığına dair beyanda bulunulmamıştır.
viii. 07/06/2010 tarihli defter belge isteme yazısına istinaden mükellef tarafından işletme defteri ile alış ve satış faturalarının bir kısmı ibraz edilmiştir.
ix. İncelemeye ibraz edilen alış faturalarına göre mükellef tarafından 27/04/2009 ile 28/04/2010 tarihleri arasında katma değer vergisi hariç toplam 188.862,08 TL tutarında emtia alındığı, alış yapılan firmaların üçü hakkında (ilgili döneme ilişkin alımlarının %44'ü hakkında) yapılan olumsuz tespitler nedeniyle vergi tekniği raporları düzenlendiği görülmüştür.
x. İncelemeye ibraz edilen satış faturalarına göre mükellef tarafından 27/04/2009 ile 28/04/2010 tarihleri arasında katma değer vergisi hariç toplam 151.411,12 TL tutarında fatura düzenlendiği tespit edilmiştir.
xi. İncelemeye ibraz edilmeyen 2009 yılına ilişkin yasal defterler ile 07/06/2010 tarihinden sonra düzenlenen faturaların incelemeye ibrazı için 07/04/2012 tarihinde defter belge isteme yazısı tanzim edilmiş, anılan yazı mükellefe tebliğ edilmesine rağmen ilgili defter ve vesikalar incelemeye ibraz edilmemiştir.
xii. Mükellefe ait iş yerinin büyüklüğü, işletmesinin kapasitesi, mükellef tarafından incelemeye ibraz edilen defter ve belgeler ile verilen beyannamelerde beyan edilen bilgiler birlikte dikkate alındığında mükellefin 2009 ve 2010 yıllarında (kısmen) gerçek bir işleme dayalı ticari faaliyetinin bulunduğu sonucuna varılmıştır.  
xiii. Ancak mükellef tarafından ilgili beyannamelere konu edilmeyen, yasal defterlere intikal ettirilmeyen ve faaliyet hacmi ile orantısız bir şekilde düzenlenen faturaların gerçek bir emtia teslimi ve hizmet ifasına dayanmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

xiii. Ancak mükellef tarafından ilgili beyannamelere konu edilmeyen, yasal defterlere intikal ettirilmeyen ve faaliyet hacmi ile orantısız bir şekilde düzenlenen faturaların gerçek bir emtia teslimi ve hizmet ifasına dayanmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
xiv. Ayrıca mükellef tarafından 2010 yılının Nisan döneminden sonra temin edilen alış faturaları ile ilgili dönemden sonra düzenlenen satış faturalarının defter ve belge isteme yazılarıyla incelemeye ibrazının istenmesine karşın ilgili defter ve vesikalar incelemeye ibraz edilmemiştir. Anılan tarihten sonra da mükellefin düzenlediği faturaların gerçek bir emtia teslimine dayanabileceği değerlendirilmiştir. Bu nedenle anılan tarihten sonra mükelleften emtia aldığını beyan eden firmaların Ba formları ile mükellefin ilgili dönemlere ilişkin katma değer vergisi beyanlarının karşılaştırılması gerekmektedir.
xv. Bu itibarla, mükellef tarafından ibraz edilen yasal defter ve vesikalara konu edilen satışlar ile gerçek olabileceği tespit edilen satışlara ilişkin düzenlenen faturalara konu satışlar hariç, emtia aldığını Ba formları ile beyan eden firmalar adına düzenlenen faturaların gerçek bir emtia teslimi ve hizmet ifasına dayanmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
... hakkında yapılan tespitlerin değerlendirilmesinden, mükellefin faaliyetinin bir kısmının gerçek olduğunun tespit edilmesi, 2010 yılının Nisan döneminden sonra düzenlediği faturaların bir kısmının gerçek bir emtia teslimine ve hizmet ifasına dayandığının kabul edilmesi, gerçek bir işleme dayanmadığı iddia edilen satışlarına ilişkin karşıt inceleme yapılmaması hususları birlikte dikkate alındığında anılan mükellefin davacıya düzenlediği faturaların gerçek bir emtia teslimi veya hizmet ifasına dayanmadığı hususunun somut olarak ortaya konulamadığı sonucuna varılmıştır.
Vergi Mahkemesi bu gerekçeyle cezalı tarhiyatın, ... ve ... tarafından düzenlenen faturalardan kaynaklanan kısmını kaldırmış, diğer yönlerden davayı reddetmiştir.
Tarafların temyiz istemlerini inceleyen Danıştay Dördüncü Dairesinin 15/09/2021 tarih ve E:2016/14123, K:2021/4048 sayılı kararı:
Davacı tarafından temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderler ödenmediğinden kararın ilgili hüküm fıkrasının davacı tarafından temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesi gerekmiştir.
Davacıya fatura düzenleyen ... ve ... hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarında yer alan tespitler, anılan mükellefler tarafından düzenlenen faturaların gerçek bir emtia teslimi ve hizmet ifasına dayanmadığını kanıtlar nitelikte olduğundan temyize konu kararın anılan hüküm fıkralarının bozulması gerekmiştir.
Daire bu gerekçeyle kararın davanın kabulüne ilişkin hüküm fıkrasını bozmuş, kararın davanın reddine ilişkin hüküm fıkrasının davacı tarafından temyiz edilmemiş sayılmasına karar vermiştir.