muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4989, Karar No: 2014/3819, Tarih: 04.06.2014

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itinazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Davalı yüklenici tarafından davacı işsahibine yanlar arasında imzalan sözleşme gereğince, havlupan profili delme tezgahı, havlupan profili kaynatma tezgahı, havlupan profili montaj tezgahı yapımı işi üstlenilmiş, üstlenilen bu 3 makineden ikisi teslim edilmiş, diğeri ise hiç teslim edilmemiştir. Davacı işsahibi teslim edilen 2 makinenin ise ayıplı olarak teslim edildiğini iddia etmiştir. Davacı tarafından teslim edilen 2 makinedeki ayıpların tesbiti için, Ümraniye 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2010/47 değişik iş sayılı dosyası ile teknik inceleme yaptırılmış, alınan raporda makinelerin eksik ve ayıplı olduğu belirtilmiş ancak ayıbın niteliği hakkında açıklama yapılmamıştır. Yerel mahkemece yapılan yargılama sırasında keşif yapılmaksızın üç kişilik bilirkişi heyeti oluşturulmuş, alınan 20.01.2012 tarihli kök raporda; teslim edilen 2 adet makinede açık ayıplar bulunduğu belirtilmiş, tarafların itirazları üzerine alınan 17.09.2012 tarihli ek raporda ise, tespit bilirkişi raporundaki tespitler incelendiğinde makinelerin teslimi sırasında fark edilmeyip makinelerin kullanımı sırasında zaman içinde ortaya çıkan başka bir takım ayıpların (gizli ayıpların) bulunduğu ve davalı yüklenicinin bundan sorumlu olması gerektiği vurgulanmıştır. Mahkemece bu ek rapor esas alınmak suretiyle davacı iş sahibinin sözleşmeyi fesihte haklı olduğu kabul edilmiş ve bu doğrultuda karar oluşturulmuştur. Ancak bu haliyle hükme esas alınan ek rapor ile kök arasında çelişki oluşmuştur. Dahası bilirkişi heyeti ek raporunda kök rapordan ayrılma nedenlerini de belirtmemiştir. Bu haliyle hükme esas alınan ek rapor hüküm kurmaya ve denetime elverişli bir rapor değildir.

Davalı yüklenici tarafından davacı işsahibine teslim edildiği çekişmesiz olan 1 adet havlupan D profil delme makinesi ve 1 adet boru gruplama makinesi (çakma makinesi) nin teslim tarihi 19.12.2009'dur. Davacı işsahibi şirket tarafından Beyoğlu 10. Noterliği'nin 22.2.2010 tarih ve 06431 yevmiye nolu ihtarnamesi ile 2 adet makinenin çalışmadığı bildirilerek makinelerin geri alınması istenmek suretiyle ayıp ihbarında bulunulmuştur. Davacının belirtilen bu ihtarname ile ayıp ihbarında bulunduğu anlaşıldığından süresinde olup olmadığının belirlenmesinde makinelerdeki ayıbın niteliğinin tesbiti önem taşımaktadır. Ne var ki yukarıda açıklandığı üzere yerel mahkemenin teknik incelemesi eksik ve çelişkilidir.

Bu durumda, mahkemece 6100 sayılı HMK'nın 266 ve devamı maddeleri hükümlerine uygun olarak yeniden seçilecek konusunda uzman makine mühendisinin bulunduğu bir bilirkişi heyetiyle mahalinde keşif de yapılarak, dosyadaki mevcut deliller ve davalının elinde bulunduğu anlaşılan makineler üzerinde teknik inceleme yaptırılmak suretiyle, 2 adet makinenin ayıplı olup olmadığı, ayıplı ise niteliği konusunda (gizli ya da açık ayıp) gerekçeli ve denetime elverişli bir şekilde rapor alınarak ve bu sonuca göre ayıp ihbarının süresinde olup olmadığı da değerlendirilmek suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Eksik inceleme ile çelişkili raporlara dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Diğer yandan mahkemece hüküm altına alınan alacağa ödeme tarihlerinden itibaren faiz yürütülmüştür. Ancak dava tarihinden önce bir alacağa faiz yürütülebilmesi için BK'nın 101. maddesi uyarınca borçlunun usulüne uygun olarak temerrüde düşürülmesi gerekir. Davacı tarafından davalıya gönderilen 22.02.2010 tarihli ihtarname ile ödenen 70.000,00 TL'nin iadesi istenmek suretiyle tebliğ tarihi olan 12.03.2010 tarihi itibarıyla davalı temerrüde düşürülmüştür. Hükmedilen alacağa bu tarihten itibaren faiz yürütülmesi gerekirken ödeme tarihlerinden itibaren faiz yürütülmesi de hatalı olmuştur.

Karar bu sebeblerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile, hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 1.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 04.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10364, Karar No: 2014/2230, Tarih: 13.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/10364 E.  ,  2014/2230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4 fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Açılan davanın niteliğine göre, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden, gümrük idaresi lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin kısmın çıkarılmasına karar verilmek suretiyle sair kısımları aynen bırakılan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.02.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4696, Karar No: 2012/11072, Tarih: 27.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/4696 E.  ,  2012/11072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/12/2010 tarih ve 2006/679-2010/312 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin HAMUR CAFE ve HAMURABİ ibareli marka tescillerinin bulunduğunu, davalının ise müvekkilinin markalarıyla karıştırma ihtimali yaratacak derecede benzer biçimde HAMURRABİ markasını kullanarak ticari faaliyette bulunduğunu, börek, pide, lahmacun gibi hamur ürünleri satışı yaptığını, davalının bu eyleminin müvekkilinin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğini, müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını, davalının ise haksız kazanç elde ettiğini ileri sürerek, davalının tecavüz teşkil eden fiillerinin tespitini, durdurulmasını ve men’ini, davalının marka hakkına tecavüz teşkil eden eylemlerinin tespitini, durdurulmasını, HAMURRABİ ibaresini taşıyan her türlü tabela, reklam ve üretim araçlarının toplanıp imha edilmesini, tecavüz aracı olarak kullanılan araç, cihaz el konulmasını, tecavüz vasıtası olarak kullanılan her türlü aracın imhasını, davalıların elde edeceği muhtemel kazanç ya da ödemeleri gereken lisans bedeline göre belirlenerek 20.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir. Yargılama sırasında maddi tazminat talebini ıslah ederek 14.000,00 TL arttırmak suretiyle toplam 34.000,00 TL maddi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, müvekkilinin hitap ettiği müşteri çevresi ile sattığı ürünlerin davacıdan farklı olduğunu, davacının zararının bulunmadığını, HAMURRABİ ibaresinin HAMMURABİ kanunları olarak bilinen eski bir ad olduğunu, bu ismi herkesin kullanabileceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının eyleminin marka hakkına tecavüz ve aynı zamanda haksız rekabet teşkil ettiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, davalının davacıya ait marka hakkına tecavüzün tespitine, davacının marka hakkına tecavüz eden fiillerinin durdurulmasına, önlenmesine, davalının HAMURRABİ ibaresini taşıyan her türlü tabela, reklam malzemesinin toplatılarak imhasına, takdiren lisans bedeli karşılığı olan 12.930,30 TL maddi tazminat ile, takdiren 2.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, karar kesinleştiğinde, karar özetinin ilanına karar verilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 665,05 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 27/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10784, Karar No: 2013/9349, Tarih: 30.04.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/10784 E.  ,  2013/9349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/01/2008-16/12/2009 tarihli kenar yazıları ve 06/04/2006-bila tarihli tebliğnameleri ile Dairemize gönderilerek, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... vekilinin Dairemizin kararına yönelik karar düzeltme istemi ile ilgili olarak işlem yapılmadı ise Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılması olanaklı görülmüştür.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih, 2006/5-182/182 sayılı kararlarında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerekir.

Sanıklar ... ve ...'ün Mart 2001 tarihinde, saat 22:00 sıralarında, yakınanın aracının kelebek camını kırarak hoparlör çaldıkları sabit görülerek Adana 2. Asliye Ceza Mahkemesinin Dairemizce sanık ... yönünden TCY'nın 64.maddesi yerine 65/3.maddesiyle uygulama yapılması yönünden eleştirilip, onanarak kesinleşen 29.05.2003 gün ve 2001/961-2003/648 sayılı kararıyla; 765 sayılı TCK’nın 493/1-son, sanık Tuğrul için 65/3, 522/1, 59/2. maddeleri gereğince sanık Tuğrul'un 1 yıl 1 ay 10 gün, sanık ...'un 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile hükümlendirildikleri; hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın uyarlanması istendiğinde dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda yazılı biçimde karar verildiği anlaşılmışsa da;

1. ... nedeniyle verilecek ... cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi ve suçun gece sayılan zaman diliminde işlenmesi nedeniyle 5237 sayılı TCY'nın 143/1.maddesine göre artırım oranının takdiri için duruşma açılarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2. 5237 sayılı TCY.nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek sanığın cezasından indirim yapılacağının belirtilmesi,

3. Sanık ...'ün suça konu hoparlörleri sattıkları yeri göstererek iadeyi sağlaması ve 5237 sayılı Yasaya göre satın alanın zararının giderilmesi zorunlu olmadığından hükümlüler hakkında 5237 sayılı TCY'nın 168.maddesinin uygulanma olanağı değerlendirilmeden hükümlüler lehine yasanın belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlüler ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazı ile tebliğname içeriği bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, 22.07.2005 gün, 2001/961-2003/648 sayılı ek kararın açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3336, Karar No: 2012/4662, Tarih: 15.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/3336 E.  ,  2012/4662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın hazırlık soruşturması sırasında yakalandığında; çaldığı eşyalardan olan bilgisayar, harddisk, cd, monitör, kulaklık ve kabloyu sattığı kişiyi göstererek kısmi iadeyi sağladığının anlaşılması karşısında; yakınana kısmi iadeye rıza gösterip göstermediği sorularak sonucuna göre 5237 sayılı Yasanın 168. maddesiyle uygulama yapılıp yapılmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

2- 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, dosya içeriğine göre sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY’nın 493/2, 522 (normal), 59. maddeleriyle 5237 sayılı Yasanın 142/2-d, 143, 168 (kısmi iadeye rıza gösterilmesi halinde), 62, 53, 116/2-4, 62, 53. maddeleri uyarınca, işyeri dokunulmazlığını bozma suçuyla ilgili olarak uzlaşma koşulları da değerlendirilerek uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı, ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenerek uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8993, Karar No: 2011/25714, Tarih: 01.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/8993 E.  ,  2011/25714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aksaray İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/12/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından tanzim tarihi tam olarak okunamayan 2000 yılı pancar bedeli yazılı senede dayalı olarak yapılan genel haciz yoluyla takipte borçlu borca, faize ve masraflara itiraz etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda takip dayanağının adi yazılı senet olup zamanaşımının 10 yıl olduğunu, bu sürenin dolmadığını, borca itirazın gerekli belge ile ispat edilemediği gerekçesi ile İtirazın kaldırılmasına karar verilmiştir. Ancak borçlunun faize de yönelik itirazı olup mahkemece bu konuda yöntemince inceleme yapılmamı:;tır.

Takibe dayanak 2000 yılı pancar bedeli yazılı belgede ödemenin hangi tarihte yapılacağı konusunda vadeyi içerir bir kayıt bulunmamaktadır. Faiz istenebilmesi için, belgede ödeme tarihinin açıkça belirtilmesi gerekir, belgede böyle bir kayıt yok ise faiz borçlunun temerrüde düşürülmesi halinde, ancak temerrüt tarihi itibariyle istenebilir.

Somut olayda, borçlunun temerrüde düşürüldüğüne ilişkin takipten başka bir yazılı belge mevcut değildir. Bu durumda alacaklı, takip tarihinden itibaren faiz isteyebileceğinden işlemiş faize ilişkin itirazın kaldırılması isteminin reddine karar verilmesi gerekirken bu konuda herhangi bir inceleme yapılmaksızın borçlunun faize yönelik itirazının da kaldırılması anlamına gelen itirazın kaldırılması ile takibin devamına dair karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 01/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6719, Karar No: 2013/21246, Tarih: 25.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/6719 E.  ,  2013/21246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 7. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.10.2012 tarih ve 2012/893-2012/801 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, 1.873,20 TL bedelle almış olduğu dizüstü bilgisayarını 24.09.2010 tarihinde Nijerya'ya göndermek üzere Merter Postanesi'ne teslim ettiğini, daha sonra ürünü göndermekten vazgeçtiğinden ürünü geri iade olarak istediğini, ancak ürününün bulunamadığını ileri sürerek, 1.873,20 TL'nin dava tarihinden en yüksek banka reeskont faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının talebinde iyi niyetli olmadığını, davacı tarafından anılan gönderinin sigortalı ve değerli olarak gönderilmediğini ve davacının tazminat talebinin yersiz olduğunu, müvekkili kurumun sorumluluğunun bulunmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı taraf kusuru sonucunda gönderilen gönderinin kaybolduğu gerekçesi ile, davanın kabulüne, fatura bedelinin 1.873,20 TL üzerinden dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 15,95 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10342, Karar No: 2020/17218, Tarih: 19.11.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/10342 E.  ,  2020/17218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 19/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.