muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2022/3960, Karar No: 2024/4921, Tarih: 20.11.2024

İNCELEME VE GEREKÇE:
	ESAS YÖNÜNDEN:
	MADDİ OLAY : 
	Bayilik lisansı sahibi ...şiketine ait akaryakıt istasyonunda 07/12/2010 tarihinde alınan numunelerin akredite laboratuvar analizinde ulusal marker seviyesinin geçersiz ve teknik düzenlemelere aykırı olduğunun ve akaryakıta ağır ve hafif ürün karıştırılarak tağşiş edildiğinin, 14/06/2010 tarihinde alınan numunenin ise gerekli şart ve seviyede ulusal marker içermediğinin ve teknik düzenlemelere aykırı olduğunun tespit edilmesi sebebiyle ... tarih ve ... sayılı Kurul kararı ile 274.712,00-TL idari para cezası; 11/10/2010 tarihinde yapılan denetimde alınan numunelerin akredite laboratuvar analizinde ulusal marker seviyelerinin geçersiz ve teknik düzenlemelere aykırı olduğunun tespit edilmesi nedeniyle ise ... tarih ve... sayılı Kurul kararıyla 137.356,00-TL idari para cezası verilmiş, söz konusu Kurul kararlarına karşı açılan davaların reddi yolundaki kararlara karşı başvurulan temyiz ve karar düzeltme istemleri de reddedilerek idari para cezaları kesinleşmiştir.
	Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'nun ...tarih ve ... sayılı yazısı ile ... tarih ve E... sayılı yazılarıyla anılan idari yaptırımların kesinleşmiş olduğu belirtilerek söz konusu idari para cezalarının 6183 sayılı Kanun hükümleri gereğince tahsil edilmesi Sakarya Vergi Dairesi Başkanlığından istenilmiştir. 
Bunun üzerine ... şirketi adına düzenlenen ... tarih ve ... sayılı ödeme emri 29/04/2019 tarihinde, şirketin kanuni temsilciliğinden 06/04/2005 tarihinde ayrılan ...'ın ikametgah adresinde eşine tebliğ edilmiş, ... tarih ve ... sayılı ödeme emri ise 25/07/2013 tarihinde şirket müdürü ...'a tebliğ edilmiştir.
Anılan şirkete yönelik yapılan mal varlığı araştırması sonucunda şirketten tahsil edilemeyeceği anlaşılan söz konusu borcun 6183 sayılı Kanun'un mükerrer 35. maddesi uyarınca 29/07/2009 ila 18/01/2011 tarihleri arasında şirketin kanuni temsilcisi olarak görev yapan davacıdan tahsiline yönelik olarak düzenlenen ... tarih ve ... sayılı ödeme emrinin iptali istemiyle bakılan dava açılmıştır.	
 
İLGİLİ MEVZUAT: 
6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un mükerrer 35. maddesinin birinci fıkrasında, "Tüzel kişilerle küçüklerin ve kısıtlıların, vakıflar ve cemaatler gibi tüzel kişiliği olmayan teşekküllerin mal varlığından tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacakları, kanuni temsilcilerin ve tüzel kişiliği olmayan teşekkülü idare edenlerin şahsi mal varlıklarından bu Kanun hükümlerine göre tahsil edilir.

İLGİLİ MEVZUAT: 
6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un mükerrer 35. maddesinin birinci fıkrasında, "Tüzel kişilerle küçüklerin ve kısıtlıların, vakıflar ve cemaatler gibi tüzel kişiliği olmayan teşekküllerin mal varlığından tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacakları, kanuni temsilcilerin ve tüzel kişiliği olmayan teşekkülü idare edenlerin şahsi mal varlıklarından bu Kanun hükümlerine göre tahsil edilir.
", 54. maddesinin birinci fıkrasında, "Ödeme müddeti içinde ödenmeyen amme alacağı tahsil dairesince cebren tahsil olunur. (...)"; 55. maddesinin birinci fıkrasında, "Amme alacağını vadesinde ödemiyenlere, 15 gün içinde borçlarını ödemeleri veya mal bildiriminde bulunmaları lüzumu bir 'ödeme emri' ile tebliğ olunur."; 58. maddesinin birinci fıkrasında, "Kendisine ödeme emri tebliğ olunan şahıs, böyle bir borcu olmadığı veya kısmen ödediği veya zamanaşımına uğradığı hakkında tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde alacaklı tahsil dairesine ait itiraz işlerine bakan vergi itiraz komisyonu nezdinde itirazda bulunabilir. (...)" kuralları yer almıştır. 
HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
	1) Temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararının, dava konusu ödeme emrinin 274.711,75-TL'lik kısmının iptali yolundaki İdare Mahkemesi kararınına yönelik istinaf başvurusunun reddine ilişkin kısmında hukuki isabetsizlik bulunmamaktadır.	
	2) Temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararının, dava konusu ödeme emrinin 107.477,03-TL'lik kısmının iptali yolundaki İdare Mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun reddine ilişkin kısmı incelendiğinde;
	Dosyanın incelenmesinden, şirket hakkında düzenlenerek tebliğ edilen ödeme emirlerine karşı dava açılmaması ve süresinde ödeme yapılmaması üzerine davalı idarece anılan şirkete yönelik mal varlığı araştırması kapsamında Takbis (Tapu Bilgileri Sistemi) üzerinden yapılan sorguda şirket adına kayıtlı taşınmaza rastlanılmadığı, 10/12/2015 tarihinde şirkete ait 2010 model ... marka kamyonete yakalamalı haciz uygulandığı, söz konusu aracın 25/09/2017 tarihli satış ilanının dosyaya sunulduğu, Araç Bilgileri Sorgusunda şirkete ait (tescil kaydı aktif) aracın bulunmadığı, 18/06/2014, 02/02/2016 ve 08/02/2016 tarihli haciz varakalarının düzenlendiği, 2013 ila 2019 yılları arasında farklı tarihlerde şirkete ait mal varlıklarına e-haciz uygulandığı, 137.356,00-TL tutarındaki idari para cezası ile ilgili olarak 08/06/2016 tarihinde mahsuben tahsil edilen 29.878,97-TL dışında tahsilat yapılamadığı, şirketin başkaca mal varlığına rastlanılmadığı, davalı idarece, mal varlığı araştırmasının elektronik ortamda yapıldığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İdare Mahkemesince, davalı idarece şirket hakkında yapılan mal varlığı araştırmasına dair taşınmaz ve araç sorgulamaya ilişkin belgelerin 23/03/2020 tarihli olmasına dayanılarak şirket hakkındaki mal varlığı araştırmasının dava konusu ödeme emrinin düzenlenmesinden sonra yapıldığı, dolayısıyla alacağın asıl borçlu şirketten tahsil edilemediği ya da tahsil imkanının kalmadığı hususunun somut ve kesin olarak ortaya konulamadığı gerekçesiyle dava konusu ödeme emrinin söz konusu kısmının iptaline karar verilmiş ise de, davalı idarenin dosyaya sunduğu bilgi ve belgelerden, kamu alacağının kanuni temsilci sıfatıyla davacıdan tahsili yoluna başvurulmadan önce şirket hakkında yeterli mal varlığı araştırmasının yapıldığı, şirketin herhangi mal varlığına rastlanılmadığı, bu nedenle borcun şirket tüzel kişiliğinden tahsili kabiliyeti bulunmadığı anlaşıldığından, kesinleşen idari para cezasının, kamu alacağının doğduğu dönemde şirketin kanuni temsilcisi olan davacıdan tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
Bu itibarla, dava konusu ödeme emrinin 107.477,03-TL'lik kısmının iptali yönündeki İdare Mahkemesi kararına yönelik istinaf isteminin reddine ilişkin temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararının bu kısmında hukuki isabet bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1. Davalının temyiz isteminin kısmen reddine; 
2. ... Bölge İdare Mahkemesi... İdari Dava Dairesinin... tarih ve E:..., K:... sayılı temyize konu kararının; dava konusu ödeme emrinin ...-TL'lik kısmının iptali yolundaki İdare Mahkemesi kararınına yönelik istinaf başvurusunun reddine ilişkin kısmının ONANMASINA, 
3. Davalının temyiz isteminin kısmen kabulüne;
4.Temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararının, dava konusu ödeme emrinin ...-TL'lik kısmının iptali yolundaki İdare Mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun reddine ilişkin kısmının 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 
4. Bozulan kısım hakkında yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesine gönderilmesine, 20/11/2024 tarihinde kesin olarak oyçokluğuyla karar verildi.
 
(X) KARŞI OY :
Dosyanın incelenmesinden, davacının kanuni temsilcisi olduğu şirket hakkında Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu'nun... tarih ve... ve ... tarih ve ... sayılı kararlarıyla verilen idari para cezasının kanuni temsilci sıfatıyla davacıdan tahsili amacıyla 6183 sayılı Kanun'un mükerrer 35. maddesi uyarınca düzenlenen18/11/2019 tarihli ödeme emrinin iptali istemiyle bakılan davanın açıldığı; idare mahkemesince "... şirket adına düzenlenen ödeme emrinin usulüne uygun tebliğ edilip şirket hakkında kamu alacağı kesinleştirilmeden, kanuni temsilci sıfatıyla davacının sorumluluğuna gidilmesinde hukuka uygunluk bulunmadığı" gerekçesiyle iptal kararı verildiği; bölge idare mahkemesince de istinaf başvurusunun reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6183 sayılı Kanun'un mükerrer 35. maddesinde, "Tüzel kişilerle küçüklerin ve kısıtlıların, vakıflar ve cemaatler gibi tüzel kişiliği olmayan teşekküllerin mal varlığından tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacakları, kanuni temsilcilerin ve tüzel kişiliği olmayan teşekkülü idare edenlerin şahsi mal varlıklarından bu Kanun hükümlerine göre tahsil edilir." kuralına yer verilmiştir. Bu maddeye göre kanuni temsilcinin sorumluluğuna gidilebilmesi için igörev yaptığı dönemde doğmuş veya ödenmesi gereken bir borç bulunmalıdır. İdari para cezalarında ise borç idari para cezasının tebliği ile doğmaktadır. İdari para cezasına konu fiilin işlendiği tarihte ise henüz doğmuş bir borç söz konusu değildir. Kamu alacağının doğuşuna kusuru ile yol açan kanuni temsilcinin sorumlu tutulmasını gerektiren herhangi  bir yasal düzenleme de bulunmadığından fiil tarihindeki kanuni temsilcinin sorumluluğunun kabulünün hukuki bir dayanağı bulunmamaktadır.
Anayasa Mahkemesi'nin 19/03/2015 tarih ve E:2014/144, K:2015/29 sayılı kararıyla 6183 sayılı Kanun'un 5. fıkrası, "Ancak amme alacağının doğduğu veya ödenmesi gerektiği zamanlarda kanuni temsilcilerin farklı kişiler olabileceği gerçeği göz önüne alındığında, kural ile getirilen düzenleme vergi ve diğer mali ödev ve sorumluluklarını zamanında ve eksiksiz olarak yerine getiren kanuni temsilcilerin, sonradan kendilerinin görevde olmadığı ve müdahale şanslarının bulunmadığı bir dönemde gerçekleşen bir eylemden müteselsilen sorumlu tutulmaları sonucunu doğurmaktadır. Adalet ve hakkaniyet ilkeleri karşısında, bireyin bu şekilde belirsiz ve güvencesiz bir biçimde kendi kusurundan kaynaklanmayan bir nedenle, başkalarının eylem veya ihmali sonucu oluşacak sorumluluğa ortak olması adalet ve hakkaniyetle bağdaşmaz. Dolayısıyla, itiraz konusu kural hukuk devleti ilkesine aykırıdır." gerekçesiyle iptal edilmiştir. Söz konusu iptal gerekçesine göre de fiil tarihi itibarıyla kanuni temsilciden amme alacağının tahsil edilmesini beklemek imkansızlaşmaktadır. Çünkü fiil tarihi itibarıyla henüz ödenecek bir borçtan söz edilemeyeceğinden kanuni temsilcinin amme alacağını ödeme noktasında müdahale şansı da bulunmamaktadır.	
Davaya konu ödeme emrinin dayanağı olan idari para cezası işleminin ilgili şirkete tebliğ edildiği tarihte ve sonrasında yani kamu alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği tarihlerde borçlu şirketin kanuni temsilcisi olarak görev yapmadığı anlaşılan davacının sorumluluğuna gidilemeyeceği sonucuna varılmaktadır.
Açıklanan nedenlerle, temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararının tamamının, belirtilen gerekçeyle onanması gerektiği oyuyla, karara katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2024/1141, Karar No: 2024/4925, Tarih: 20.11.2024

"İçtihat Metni"
            T.C.
   D A N I Ş T A Y
ONÜÇÜNCÜ DAİRE
Esas   No : 2024/1141   
Karar  No : 2024/4925 
DAVACI	: ...Endüstrisi A.Ş.(... Endüstrisi Kurumu)
VEKİLİ	: Av. ...
 
DAVALI	: ... Araçları A.Ş. (...Makinaları Sanayi A.Ş.)
VEKİLİ	: Av. ...
DAVANIN KONUSU: Türkiye Demiryolu Makinaları Sanayi A.Ş. tarafından 12/09/2019 tarih ve 30886 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan "Türkiye Demiryolu Makinaları Sanayi Anonim Şirketi İhtiyaç Fazlası Varlıkların Değerlendirme ve Satış Yönetmeliği''nin 9. maddesinin son cümlesinin iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI :
	20/03/1971 tarih ve 7/2156 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla, resmi daire ve idareler ve iktisadi devlet teşekkülleri ile bunlara ait müessese ve iştiraklerinin malik oldukları her türlü maden hurdaları ile bunların hurda halindeki halitalarının ve kullanılmayacak bir hale gelmiş bulunan muharrik ve müteharrik araçlarının kendi ihtiyaçlarından fazlalarının, Makine ve Kimya Endüstrisi Kurumu (Kurum) tarafından altı ayda bir piyasa etütlerine dayanılarak yapılacak tespit ve teklif ile Sanayi ve Ticaret Bakanlığınca kabul edilecek fiyatlarla Kuruma satış suretiyle devirlerinin kararlaştırıldığı, 31/10/1972 tarih ve 7/5472 sayılı (Ölü Stok) Yedek Parça ve Malzemeler Hakkındaki Bakanlar Kurulu Kararında ihtiyaç fazlası malzemelerin tarifi, tespiti ve değerlendirme ile tasfiyesine dair hükümlerin yer aldığı, anılan kararnamenin üçüncü maddesinde ihtiyaç fazlası malzemenin öncelikle kuruluş içinde değerlendirilmesinin, kuruluş içinde ihtiyaç yoksa ihtiyacı olan başka resmi kuruluşlara, resmi dairelerin almadığı ve herhangi bir değerlendirme imkanı kalmayan ihtiyaç fazlası malzemelerin Kuruma satış suretiyle devredileceğinin kural altına alındığı, dava konusu Yönetmeliğin 3/ç maddesinde ihtiyaç fazlası  varlık kavramının tanımlandığı, 9. maddesinin son cümlesinde ise ihtiyaç fazlası malzemelerin Kuruma devri yerine üçüncü şahıslara satılmasının öngörülmesinin hukuka aykırı olduğu, dava konusu düzenleyici işlemin kamu yararına aykırı olduğu, MKE Hurda İşletmesi Genel Müdürlüğünün Kurumun fabrikalarına ait izabe tesislerinin hurda ve hammadde ihtiyaçlarını temin ettiği ve ihtiyaç fazlasını değerlendirdiği, diğer resmi kuruluşlara satışı gerçekleşmeyen ihtiyaç fazlası malzemenin piyasaya satışının yapılması halinde Kurumun ve dolayısıyla kamunun zarara uğrayacağı ileri sürülmüştür.
DAVALININ SAVUNMASI :Öncelikle, usule ilişkin olarak, davanın süresinde açılmadığı, Türkiye Demiryolu Makinaları Sanayi A.Ş.'nin tüzel kişiliği sona ermiş olduğundan dava konusu Yönetmeliğin mülga hale geldiğinden bahisle davanın konusuz kaldığı;

DAVALININ SAVUNMASI :Öncelikle, usule ilişkin olarak, davanın süresinde açılmadığı, Türkiye Demiryolu Makinaları Sanayi A.Ş.'nin tüzel kişiliği sona ermiş olduğundan dava konusu Yönetmeliğin mülga hale geldiğinden bahisle davanın konusuz kaldığı;
Esasa ilişkin olarak ise, davacı tarafından emsal olarak gösterilen yargı kararlarının ihtiyaç fazlası varlıkların değil hurda malzemenin satışına yönelik olduğu, hurda olarak tespit edilen malzemelerin satışının zaten dava konusu Yönetmeliğin 8. maddesine göre Kuruma yapılacağı, dava konusu kuralda belirtilen malzemelerin 3284 sayılı Kanun'da belirtilen kapsamda bulunmadığı, 31/10/1972 tarih ve 7/5472 sayılı Bakanlar Kurulu Kararında belirtilen ihtiyaç fazlası varlık (ölü stok) tanımı ile dava konusu Yönetmelikte belirtilen ihtiyaç fazlası varlık tanımının aynı nitelikte olmadığı, bunların aynı olduğu varsayılsa dahi anılan Kararnameden davacının ihtiyaç fazlası varlıkların alımında tekel hakkı bulunduğu gibi bir yorumun çıkarılamayacağı, dava konusu Yönetmelik ile ölü stok malzemenin hurdaya ayrılmadan önce serbest piyasaya uygun ihale usulleri ile satışının yapılarak ekonomiye kazandırılmasının ve kamunun kâr etmesinin amaçlandığı, dolayısıyla dava konusu düzenleyici işlemin hukuka uygun olduğu, her çeşit maden hurdaları ve bunların hurda halindeki halitaları ile kullanılmayacak bir hale gelmiş bulunan muharrik ve araçlar dışında kalan ihtiyaç fazlası malzemelerin davacı şirkete devredilmesini zorunlu kılan herhangi bir mevzuat hükmünün bulunmadığı ileri sürülmektedir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ: 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49. maddesine göre Danıştay’ın ilk derece mahkemesi olarak baktığı davalarda, temyiz incelemesi sonucu bozulan kararlar üzerine, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu'nun kararlarına uyulması zorunlu olduğundan dava konusu Yönetmelik kuralının iptali gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI ...'İN DÜŞÜNCESİ :

Dava; Türkiye Demiryolu Makinaları Sanayi A.Ş. tarafından 12/09/2019 tarih ve 30886 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe konulan "Türkiye Demiryolu Makinaları Sanayi Anonim Şirketi İhtiyaç Fazlası Varlıkların Değerlendirme ve Satış Yönetmeliği''nin 9. maddesinin son cümlesinin iptali istemiyle açılmıştır. Dava dosyasının incelenmesinden; Danıştay 13. Dairesinin 15/11/2022 tarih ve E:2020/629, K:2022/4237 sayılı kararı ile davanın reddine karar verildiği, davacının temyiz talebi üzerine, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun 07/02/2024 tarihli, E:2023/838, K:2024/212 sayılı kararı ile; davacının temyiz isteminin kabulüne karar verilerek, Türkiye Demiryolu Makinaları Sanayi Anonim Şirketi İhtiyaç Fazlası Varlıkların Değerlendirme ve Satış Yönetmeliği'nin dava konusu düzenlemenin yer aldığı "İhtiyaç fazlası varlıkların satışı" başlıklı 9. maddesinde, "Taşıtların dışında kalan varlıklardan ihtiyaç fazlası olduğuna karar verilenler, satış işlemlerinin başlaması için Malzeme Dairesi Başkanlığına teslim edilir. Malzeme Dairesi Başkanlığı tarafından ihtiyaç fazlası varlıklar TCDD Genel Müdürlüğü ile Bağlı Ortaklıklarına sorularak talepleri halinde satılır. 3/7/2003 tarihli ve 4916 sayılı Çeşitli Kanunlarda ve Maliye Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 37 nci maddesinde yer alan kuruluşlara da talep gelmesi halinde satış yapılabilir. Satışı gerçekleşmeyen ihtiyaç fazlası varlıkların listesi üçüncü şahıslara satış işlemleri için Malzeme Dairesi Başkanlığı tarafından Ticaret ve Pazarlama Dairesi Başkanlığına gönderilir

. 3/7/2003 tarihli ve 4916 sayılı Çeşitli Kanunlarda ve Maliye Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 37 nci maddesinde yer alan kuruluşlara da talep gelmesi halinde satış yapılabilir. Satışı gerçekleşmeyen ihtiyaç fazlası varlıkların listesi üçüncü şahıslara satış işlemleri için Malzeme Dairesi Başkanlığı tarafından Ticaret ve Pazarlama Dairesi Başkanlığına gönderilir." kuralına yer verilmek suretiyle, ihtiyaç fazlası varlıkların kamu kurum ve kuruluşlarına satılamaması halinde üçüncü kişilere satış usulünün düzenlendiği, 3284 sayılı Kanun hükümleri ile anılan Kanun'da belirtilen maddelerin yurt dışına çıkarılması yasaklanmış ve resmi daire ile müesseselerde bu maddelerden kendi ihtiyaçlarından fazla olanların askeri fabrikalara devredilmesi öngörülmüş ve bu Kanun hükümlerini uygulama konusunda Bakanlar Kuruluna yetki verildiği, bahse konu yetkiye dayanılarak, Bakanlar Kurulunca anılan Kanun'da yer alan maddelerin Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumuna devri usulü 20/03/1971 tarih ve 7/2156 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile düzenlendiği, söz konusu Bakanlar Kurulu Kararı ile resmi daire ve idareler ve iktisadi devlet teşekkülleri ile bunlara ait müessese ve iştiraklerinin malik oldukları her çeşit maden hurdaları ile bunların hurda halindeki halitalarının ve kullanılmayacak bir hale gelmiş bulunan muharrik ve müteharrik araçlarının kendi ihtiyaçlarından fazlalarının, Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumu tarafından altı ayda bir piyasa etütlerine dayanılarak yapacağı tespit ve teklif ile Sanayi ve Ticaret Bakanlığınca kabul edilecek fiyatlarla adı geçen Kuruma satış suretiyle devirlerinin kararlaştırıldığı, ayrıca 19/03/2001 tarih ve 2001/15 sayılı Genelge'de, 7/2156 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı çerçevesinde her türlü hurda malzemenin kamu kurum ve kuruluşlarınca Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumu Hurda Sanayi İşletmeleri (HURDASAN) AŞ'ye satış suretiyle devrinin öngörüldüğü, Bakanlar Kurulunun 31/10/1972 tarih ve 7/5472 sayılı İhtiyaç Fazlası (Ölü Stok) Yedek Parça ve Malzemelerin Tarifi, Tespiti, Değerlendirme ve Tasfiyesi Hakkında Karar'ında, ''İhtiyaç fazlası (Ölü Stok) yedek parça ve malzeme'' tanımlanarak, resmi daire ve idareler ile iktisadi devlet teşekkülleri ve bunlara ait müessese ve iştiraklerin sahip oldukları makine ve motorlu taşıtlardan resmi kuruluşların stoklarında zamanla oluşan ihtiyaç fazlası yedek parça ve malzemelerden resmi dairelerin satın almadıkları ve herhangi bir değerlendirme imkanı da bulunmayan malzemelerin Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumuna satış sureti ile devredileceğinin kurala bağlandığı, her ne kadar, aktarılan Bakanlar Kurulu kararlarında "iktisadi devlet teşekkülleri ve bunlara ait müessese ve iştirakler"den bahsedilse de  02/03/2001 tarih ve 24334 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin "Tanımlar ve Kısaltmalar" başlıklı 2

. maddesinde; "müessese", sermayesinin tamamı bir iktisadi devlet teşekkülüne veya kamu iktisadi kuruluşuna ait olup, ona bağlı işletme veya işletmeler topluluğu; "bağlı ortaklık", sermayesinin yüzde ellisinden fazlası iktisadi devlet teşekkülüne veya kamu iktisadi kuruluşuna ait olan işletme veya işletmeler topluluğundan oluşan anonim şirketler ve "iştirak" ise, iktisadi devlet teşekküllerinin veya kamu iktisadi kuruluşlarının veya bağlı ortaklıklarının, sermayelerinin en az yüzde on beşine, en çok yüzde ellisine sahip bulundukları anonim şirketler olarak tanımlandığından; aynı Kanun Hükmünde Kararname'ye göre bir iktisadi devlet teşekkülü konumundaki Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları İşletmesi Genel Müdürlüğünün bağlı ortaklığı olan davalı Türkiye Demiryolu Makinaları Sanayi A.Ş'nin 20/03/1971 tarih ve 7/2156 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile 31/10/1972 tarih ve 7/5472 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı kapsamında olduğu hususunda bir duraksama bulunmadığı, mevzuat düzenlemeleri uyarınca, resmi daire ve idareler, davalı ve diğer iktisadi devlet teşekkülleri ile bunlara ait müessese ve iştiraklerinin malik oldukları her çeşit maden hurdaları ile bunların hurda halindeki halitalarının yanı sıra kullanılmayacak bir hale gelmiş bulunan muharrik ve müteharrik araçlarının kendi ihtiyaçlarından fazlalarının, stoklarında zamanla oluşan ihtiyaç fazlası yedek parça ve malzemelerin de resmi dairelerce satın alınmamaları ve herhangi bir değerlendirme imkanı da bulunmaması halinde Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumuna satılacağı, bu  itibarla, 20/03/1971 tarih ve 7/2156 sayılı ve 31/10/1972 tarih ve 7/5472 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı kapsamında olan davalı Türkiye Demiryolu Makinaları Sanayi AŞ'nin, sözü edilen Bakanlar Kurulu Kararlarını dikkate almaksızın, Türkiye Demiryolu Makinaları Sanayi Anonim Şirketine ait hurda, ihtiyaç fazlası demiryolu araçları, taşıtlar, iş makinası, tezgah, teçhizat ile ilk madde malzeme, yarı mamul, mamul ve yedek parçaların tespit edilerek satışına ilişkin usul ve esasları düzenlemek amacıyla çıkarmış olduğu, dava konusu Türkiye Demiryolu Makinaları Sanayi Anonim Şirketi İhtiyaç Fazlası Varlıkların Değerlendirme ve Satış Yönetmeliği'nin "İhtiyaç fazlası varlıkların satışı" başlıklı 9. maddesinde yer alan, "Satışı gerçekleşmeyen ihtiyaç fazlası varlıkların listesi üçüncü şahıslara satış işlemleri için Malzeme Dairesi Başkanlığı tarafından Ticaret ve Pazarlama Dairesi Başkanlığına gönderilir." düzenlemesinde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle Daire kararının bozulduğu anlaşılmaktadır.