muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2589, Karar No: 2025/1569, Tarih: 06.03.2025

2. Davacı vekili birleşen dava dilekçesinde; ...'in maliki olduğu taşınmaz üzerinde bir akaryakıt satış istasyonu işletilmesine yönelik olarak davacı ile davalılardan... Akaryakıt arasında 04.03.2010 tarihli bayilik sözleşmesi imzalandığını, müvekkilinin aksine davalılardan... Akaryakıt'ın üzerine düşen yükümlülüklerine yerine getirmediğini, mal satımına istinaden davacıya verilen ancak karşılıksız çıkan çek bedellerine ilişkin toplam 834.389,43 TL tutarında cari hesap borç bakiyesinin bulunduğunu, ancak alacaklarının ödenmediğini, davalılar aleyhine icra takibi başlatıldığını, borçluların takibe haksız olarak itiraz ettiklerini ileri sürerek davalıların itirazlarının iptaline, icra inkar tazminatının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalılar vekili asıl davaya cevap dilekçesinde; müvekkili ... A. Ş.'nin satın aldığı takip konusu taşınmazın kayıtlarına icra müdürlüğünce 08.04.2014 tarihinde 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun (İİK) 150/c hükmü uyarınca şerh işlendiği, müvekkili şirketin takip konusu taşınmazı 08.04.2014 tarihinden sonra satın aldığı için yasa gereğince icra emri ve/veya ödeme emri gönderilmesine gerek yok ise de müvekkilinin İstanbul Anadolu 10. İcra Müdürlüğü'nün 2014/1574 E. sayılı dosyasında herhangi bir itirazı olmadığından itirazın iptali davasında taraf sıfatı da bulunmadığı, huzurdaki davanın İİK'ya özgü itirazın iptali davası olduğunu, icra takibine itiraz edenler aleyhine açılması gerektiğini, müvekkili... Akaryakıt'ın bayilik sözleşmelerinden kaynaklanan borcunun teminatını oluşturan ipoteğin üst limit ipoteği olduğunu, davaya konu olan icra takibinin 750.000,00 TL. üzerinden başlatıldığını, asıl alacak ile birlikte, faiz, icra takip masrafları, vekalet ücreti gibi asıl alacağa bağlı fer'i alacakların ipotek miktarını geçemeyeceğini, cezai şarta ilişkin taleplerin hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, akaryakıt bayilik sözleşmelerinin dönemsel edimler içerdiğini, dönem biliminden sonra herhangi bir ihtar yapılmadan ve/veya ihtirazı kayıt koymadan ürün verilmeye devam edilmesi halinde biten döneme ait cezai şart hakkından vazgeçilmiş sayılacağını, cezai şart tutarı tacirin ekonomik olarak mahvına sebep olacak düzeyde ise cezai şarttan indirim yapılması ve/veya tamamen kaldırılması gerektiğini, cezai şart tutarının asıl alacak tutarından fazla ve fahiş olduğunu, müvekkilinin mahvına sebebiyet vereceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Birleşen davada davalılar vekili cevap dilekçesinde; konusu, sebebi ve tarafları aynı olan itirazın iptali davası açıldığını savunarak birleştirme kararı verilmesini talep etmiş, esas yönünden ise davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Birleşen davada davalılar vekili cevap dilekçesinde; konusu, sebebi ve tarafları aynı olan itirazın iptali davası açıldığını savunarak birleştirme kararı verilmesini talep etmiş, esas yönünden ise davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile takibe konu 434.913,84 TL tutarlı cezai şart alacağının taraf şirket kayıtlarına uyumlu olduğu, davalının cezai şart bedeli faturasını kabul ederek defterlerine işlediği, davacının cari hesaptan kaynaklı alacağının 399.475,49 TL, davalı kayıtlarına göre ise 347.500,00 TL olduğu, davacı şirkete borç olarak defterlere işlendiği, davalının 2013 yılı borç kayıtlarının toplu olarak girildiği, davacının kayıtlarının ise detaylı ve açıklamalı olduğunun tespit edildiği, davalının toplu kayıt girişi nedeniyle iki taraf kayıtları arasındaki mutabakatsizliğin sebebinin tespit edilemediği, bu durumda taraflar arasındaki delil anlaşması gözetilerek davacı taraf ticari kayıtlarının esas alınması gerektiği, bu kapsamda yapılan inceleme sonucunda; cezai şart, karşılıksız kalan çek nedeniyle doğan ve mal satımından kaynaklanıp çek ile yapılan ödemeler dışında kalan toplam alacağın 834.389,43 TL olduğunun tespit edildiği, dava konusu alacak kalemlerinden cezai şart alacağına ilişkin davalı kefilin sorumluluğu yönünden bakıldığında; sözleşmenin 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun yürürlüğü öncesi aktedildiği, sözleşmenin 16. maddesinin cezai şarttan sorumluluğa ilişkin açık hüküm içermesi karşısında davalı ...'in de cezai şart borcu yönünden sorumluluğunun bulunduğu, ayrıca takibin ipoteğin paraya çevrilmesine ilişkin olduğu, davacı şirket lehine toplamda 860.000,00 TL tutarlı ipotek tesis edildiği, yapılan yargılama kapsamında ise davacı şirket alacağının 834.389,43 TL olduğunun belirlendiği, borcun ipotekten tahsili mümkün iken, miktarın davalı şirketin ekonomik mahvına sebep olacağı gerekçesiyle takdiri cezai şart indiriminin yerleşmiş içtihatların ruhuna aykırılık taşıyacağı, taraflar arasındaki menfaat dengesini de bir taraf aleyhine fahiş oranda zedeleyeceği, cezai şarttan indirim yapılması koşullarının oluşmadığı, tespit edilen alacağın toplam 834.389,43 TL olduğu gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm asıl ve birleşen davalarda davalılar vekili tarafından istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle asıl ve birleşen davalarda davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, asıl ve birleşen davalarda davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Asıl ve birleşen dava; çek bedelleri, açık cari hesap bakiyesi ve cezai şart alacağının tahsiline yönelik ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Asıl ve birleşen dava; çek bedelleri, açık cari hesap bakiyesi ve cezai şart alacağının tahsiline yönelik ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b (1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davalarda davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalılara yükletilmesine, 06.03.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/25851, Karar No: 2024/21837, Tarih: 27.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/25851 E.  ,  2024/21837 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/480 E., 2023/244 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Düşme

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 31/2; 116/2-4, 119/1-c ve 31/2. maddelerinde tanımlanan suçlar için öngörülen cezaların türü ve üst sınırlarına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 10 yıl 15 aylık dava zamanaşımının (hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 04.11.2013 tarihi ile suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde yeni suç işlediği 15.11.2013 tarihi arasında durduğu da gözetilerek) suç tarihi olan 30.10.2011 tarihinden son mahkumiyet kararının verildiği 11.05.2023 tarihine kadar geçtiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükümlerin açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından açılan kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/104, Karar No: 2014/4992, Tarih: 18.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/104 E.  ,  2014/4992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/11/2011

NUMARASI : 2009/42-2011/816

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, hafta tatil ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davalının işyerindeki çalışma süresinin bir kısmını güvenlik görevlisi, bir kısmını da kamyon şoförü olarak geçiren davacının bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacakları istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının yersiz olduğunu, her türlü işçilik alacağının ödendiğini, davacının ibraname verdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, her ne kadar davalı davacının ibraname verdiğini savunmuş ise de dosyaya ibranamenin sunulmadığı, taleplerin sübut bulduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda, davacının güvenlik görevlisi olarak çalıştığı kabul edilen 21/12/2004-1/11/2006 tarih aralığı için hafta tatili çalışmasının hem fazla mesai çalışması hem de hafta tatili çalışması olarak hesaplanması hatalıdır.

Mahkemece yapılacak iş, fazla mesai ücreti yanında hafta tatili ücreti de talep edildiği için, hafta tatili günlerinde ara dinlenme süresi düşüldükten sonra kalan 7,5 saate (dahil) kadar yapılan fiili çalışmaların hafta tatili çalışması içinde kaldığının kabulü ile bu süreyi fazla mesai süresinin içinde değil hafta tatili çalışması olarak hesaplamak, var ise hafta tatillerinde 7,5 saati aşan fiili çalışmayı ise fazla mesai süresine dahil ederek hesaplama yapmaktır.

3- Somut olayda taraflar arasında davacının fazla mesai yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

3- Somut olayda taraflar arasında davacının fazla mesai yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yurt içi tır şoförleri bakımından fazla mesailer her türlü delille ispatlanabilir ise de takeometre kayıtları bulunması halinde inceleme bu kayıtlar üzerinden yapılmalıdır. Yurt içi tır şoförünün fazla mesaisinin sübutunda şahit beyanlarına dayanılması halinde, dinlenen şahitlerin, fazla mesai ücreti talep eden işçi ile birlikte sefere çıkıp çıkmadığı hususu araştırılarak tespit edilmelidir. Zira, fazla mesai ücreti talep eden davacının yanında sefere çıkmayan şahidin davacının fiilen günde kaç saat çalıştığını bilme imkanı olmayı, bizatihi davacının çalışmasına taalluk etmeyen genel ifadeler davacının müşahhas çalışma süresinin hesabında dikkate alınamaz. Karayolları Trafik Yönetmeliğine göre ağır vasıta şoförlerinin araç üzerinde çalışma süresinin 9 saati aşamayacağı düzenlemesi de gözönüne alınarak, aracın, sürekli olarak davacı tarafından kullanılıp kullanılmadığı, aracın çift şoför ile sefere çıkması halinde çalışma sürelerinin de değişebileceği göz önüne alınarak gerektiğinde iş yeri kayıtları üzerinde ve yerinde inceleme yapılarak fazla çalışma ücret alacaklarının hesaplanması gerekmektedir. Belirtilen hususlar araştırılıp irdelenmeksizin, davacının 08:00-22:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilen dönem açısından yazılı gerekçe ile hüküm kurulması hatalıdır.

Diğer yandan, davacının 08:00-22:00 arasında çalıştığı dönemin hangi tarihler arasında olduğunun şahitlerden detaylıca sorularak açıklığa kavuşturulması gerekirken yazılı şekilde fazla mesai ücretine hükmedilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenler ile, temyiz edilen kararın BOZULMASINA peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18/02/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/18316, Karar No: 2010/1805, Tarih: 25.02.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/18316 E.  ,  2010/1805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın, önceden kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunması nedeniyle 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Gerekçeli karar başlığına, sanığın baba adının “...” yerine “...” olarak yanlış yazılması, yerinde düzeltilmesi olanaklı yazım yanlışı kabul edildiğinden, 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nun 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, sanığın kastı ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde bu maddeye düzenleme amacının dışında yorumlar getirilerek hükmolunan cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıklardan, neden oldukları yargılama giderlerinin ayrı ayrı alınması gerekirken, “müteselsilen” alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, Üst Cumhuriyet Savcısı ve sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “3 adet davetiye gideri 9 YTL, posta gideri 7,70 YTL’den ibaret toplam 16,70 YTL yargılama giderinin sanıklardan müteselsilen tahsiline” ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine “sanıklardan neden oldukları yargılama giderinin ayrı ayrı alınmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanıklar Doğan Arkan ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

1-Gerekçeli karar başlığına, sanık ... Arkan’ın ana adının “Gülten” yerine “Gülser” olarak yanlış yazılması,

2-Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/5-14. maddesi uyarınca, sanıklar hakkında yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Üst Cumhuriyet Savcısı ve sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25/02/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8491, Karar No: 2006/11670, Tarih: 21.09.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/8491 E.  ,  2006/11670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı gerçek kişi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, 01.07.2005 tarihli dilekçesiyle ... Köyü (Mahallesi) 6671 ada 11 parsel sayılı taşınmazın, 1947 yılında yapılan orman tahdidinde orman sınırları içerisindeyken, 1988 yılında 3302 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması ile Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığından söz ederek, tapu kaydının iptali ve Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne, çekişmeli parselin davalı adına olan tapu kaydının iptaline ve Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen orman kadastro sınırları içindeyken yine kesinleşen 2/B madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılma işlemi kesinleşen parselin tapu kaydının iptal ve tesciline ilişkindir.

Çekişmeli ... Köyü (Mahallesi) 6671 ada 11 parsel sayılı 399 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, imar uygulamasıyla 05.11.1991 tarihinde ... Belediyesi adına oluşmuş, 17.08.1993 tarihinde tamamı tahsisen ... adına tescil edilmiştir. Çekişmeli parselin geldiği ... Köyü 316 sayılı parsel sayılı 16856 m2 yüzölçümündeki taşınmaz ihdasen 24.05.1985 tarihinde ... Belediyesi adına tapuya kayıt edilmiştir.

... Köyünde tesbit ve dava tarihinden önce 1946 yılında yapılıp 1947 yılında kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1976 yılında yapılıp 17.03.1977 tarihinde ilan edilerek 17.03.1978 tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması, ... Merkez Beldesi sınırları içindeki tüm ormanlarda 1988 yılında yapılıp 15.06.1989 tarihinde ilan edilerek dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

Davalı, taşınmazın makiye ayrılan yer olduğunu, bu nedenle aleyhindeki mahkeme hükmünün bozulması isteğiyle kararı temyiz etmiştir.

Davanın özelliği nedeniyle ... tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.

1- 22.03.1996 tarih 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile "5653 Sayılı Yasayla değişik 3116 Sayılı Yasanın 1-e maddesi uyarınca kurulan ... tespit komisyonlarının yasal ve yaptıkları işlemlerinde geçerli olduğu ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapulara değer verilmesi gerektiği" kabul edilmiş olduğuna göre, bunun karşı kavramından yasaya uygun kurulmayan komisyonların yasal olmayacağı ve yine yasaya uygun

-2- 2006/8491-11670

1- 22.03.1996 tarih 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile "5653 Sayılı Yasayla değişik 3116 Sayılı Yasanın 1-e maddesi uyarınca kurulan ... tespit komisyonlarının yasal ve yaptıkları işlemlerinde geçerli olduğu ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapulara değer verilmesi gerektiği" kabul edilmiş olduğuna göre, bunun karşı kavramından yasaya uygun kurulmayan komisyonların yasal olmayacağı ve yine yasaya uygun

-2- 2006/8491-11670

kurulmayan ve yasaya uygun görev yapmayan komisyonların yaptıkları işlemlerin de yasal olmayacağı ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapu kayıtları dışında kalan başka tapu kayıtlarına değer verilemeyeceği ve bu yerlerin zilyetlikte kazanılması konusunun içtihadı birleştirme kararının konusu olmadığı, sonucu ortaya çıkar.

2- 24.03.1950 tarihinde kabul edilip, 03.04.1950 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 3116 Sayılı Yasanın 5653 Sayılı Yasa ile değişik 5. maddesi “Devlet Ormanlarının ve bu ormanların içinde ve bitişiğindeki otlak, yaylak, kışlak, sulak; diğer ormanlar ve her nevi arazinin sınırlaması işi bir yüksek orman mühendisinin başkanlığı altında Adalet Bakanlığınca hukuk mezunları arasında tayin edilecek bir hukukçu üye ile il genel meclisi daimi encümeni tarafından seçilecek bir üyeden müteşekkil bir komisyon tarafından yapılır. Bu komisyonlar beldelerde belediye encümenleri, köylerde ihtiyar kurulu tarafından seçilecek lüzumlu bilirkişilerin fikirlerinden de faydalanılır...” şeklinde olup, komisyonların nasıl ve kimlerin katılımı ile kurulacağını gösterdiği halde, Orman Genel Müdürlüğünün 17.08.1950 tarihli tamimi ile yürürlüğe konulan Makilik ve Orman Sınırlarının Tesbitine Ait Yönetmeliğin "Amaç" başlıklı 1. maddesi “5653 Sayılı Yasanın birinci maddesinin (E) bendi hükmü ile ormandan sayılmadığı belirtilen ve memleketimizde Karadenizin Kızılırmaktan itibaren batısında, Ege ve bilhassa ... sahil mıntıkalarındaki devamlı hasılat vermeyen veya muhafaza ormanı mahiyetini taşımayan makiliklerin orman sahaları ile tedahüllerini önlemek için 1/25000 mikyaslı askeri haritaları bulunan ilçelerde ve diğer lüzum ve zaruret görülen yerlerde makilik ve orman sahalarının birleştiği hatlar üzerindeki orman sınırları orman tahdit komisyonları veya mahalli orman işletme teşkilatı tarafından teşkil edilecek komisyonlar tarafından tesbit olunacak ve arz üzerinde özel işaretler ile belli edilecektir.

Komisyonların çalışmaları sırasında mıntıkasındaki işlerden bilgi edinmek ve komisyonda çalışmak üzere o yerin bölge şefi orman bakım memuru da bulundurulacaktır." şeklindedir.