muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/19304, Karar No: 2013/14963, Tarih: 15.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/19304 E.  ,  2013/14963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Parada sahtecilik

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçun sübutuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Sanık hakkında hapis cezası yanında gün karşılığı olarak tayin olunan adli para cezasının 20 TL'den adli para cezasına çevrilirken ve hükmolunan cezadan takdiri indirim yapılırken uygulanan kanun maddelerinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. madde ve fıkrası hükmüne aykırılık yapılması,

2- Sanık hakkında hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine karşın, adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının farklı bir gerekçe gösterilmeksizin alt sınırın üstünde belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması ve hükmolunan cezadan yapılan takdiri indirimin birim gün sayısı üzerinden yapılması gerekirken, yazılı şekilde sanığa fazla ceza tayini,

3- Suça konu sahte paranın 5237 sayılı TCK.nun 54/4. madde ve fıkrası uyarınca müsaderesine hükmolunduktan sonra Merkez Bankasına gönderilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, adli para cezasının belirlendiği bölümün başına “TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca”, hükmolunan cezadan takdiri indirim yapılan bölümün başına 'TCK.nun 62. maddesi uyarınca”' ibarelerinin yazılması; sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 197/2. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında tayin olunan adli para cezasına esas alınan 10 günün 5 güne indirilmesi ve 10 günün 200 TL adli para cezasına dönüştürüldüğü bölümün hükümden çıkarılması, TCK.nun 62. maddesi uygulanarak belirlenen 167 TL'nin 4 güne ve 5237 sayılı Kanunun 52. maddesi gereği bir gün karşılığı takdir edilen 20 TL ile birim gün sayısının çarpılması suretiyle sonuç adli para cezasının 80 TL'ye indirilmesi ve hükümde sahte paranın Merkez Bankasına gönderilmesine ilişkin hüküm fıkrasının başına “sahte paraların 5237 sayılı TCK.nun 54/4. madde ve fıkrası uyarınca müsaderesine” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 15.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10047, Karar No: 2012/3765, Tarih: 09.03.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/10047 E.  ,  2012/3765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş akdinin feshinin haklı nedenlere dayandığını, davacının müvekkili şirketi 30 günlük ücreti ile karşılamayacak miktarda zarara uğrattığını, görev süresi boyunca da alkol aldığını, personelin odalarda yatmaması gerektiği halde yattığını, iş ahlakına uymayan davranışlarının tutanakla tespit edildiğini feshin geçerli nedene dayandığını söyleyerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacı ile ilgili dosyada iki adet fesih yazısı bulunduğu, 05.01.2010 tarihli fesih yazısında, davacının verilen ihtarlara uymadığının tutanaklarla tespit edildiği, benzer durumları sergilemeye devam ettiği ve gerekli davranış değişikliğini göstermediği konularının fesih sebebi yapıldığı, ancak davacının bu tarihten sonra da çalıştırılmaya devam ettirildiği ve benzer olayların fesihten sonrada devam ettiğini ıspatlayamadığı nedeniyle bu fesihte iddia edilen olayların yeniden fesih nedeni yapılamayacağı, 12.02.2010 tarihli ikinci fesih bildirgesinde belirtilen, ses sistemindeki arızanın tam olarak ne olduğu, neden kaynaklandığı, davacının giderme imkanı olup olmadığı, arızadan sorumlu olup olmadığının işverence ispatlanamadığı nedeniyle feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İş Kanunu’nun 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğinden, davacının 17.04.2009—17.02.2010 tarihleri arasında davalı işverene ait işyerinde teknik servis görevlisi olarak çalıştığı, 05.01.2010 tarihli fesih bildiriminde, davacının verilen ihtarlara uymaması tutanaklarla tespit edilen benzer durumları sergilemeye devam etmesi ve gerekli davranış değişikliğini göstermemesi nedeniyle iş akdinin 4857 sayılı Kanun'un 25/II. maddesince feshedildiği, ancak davacının bu tarihten sonrada çalıştırılmaya devam ettirildiği, 17.02.2010 tarihli fesih bildiriminde, davacının, 11.02.2010 tarihinde otelde gerçekleşen organizasyonda işini savsaması nedeniyle otelin maddi ve manevi yönden sarsılmasına sebebiyet verdiği, bu olumsuz tutum nedeniyle yönetimin almış olduğu karar doğrultusunda iş akdinin 4857 sayılı Kanun'un 25/II-ı bendi gereğince iş akdinin feshedildiğinin bildirildiği, davacının savunmasında, olay günü toplantı nedeniyle hiçbir şekilde müşteri ile diyaloğu olmadığını, Nadi Bey'in kendisini aradığını, ses sisteminin sesinin fazla çıktığını söylediğini, kendisinin ses sisteminin sesini kıstığını, Nadi Bey'in tekrar arayarak sesi kıstınmı diye sorduğunu, kendisininde kıstığını sorun olmadığını söylediğini, suçlamalarla ilgili bilgisi olmadığını beyan ettiği, 02.01.2010, 04.01.2010 tarihli tutanaklarda davacının görevi sırasında alkol aldığının, 20.08.2009 tarihli tutanakta davacının otel odasını izinsiz kullandığı belirtildiği, 12.02.2010 tarihli tutanakta, otelde 11.02.2010 tarihinde Novartis ilaç firması tarafından yapılan toplantıda davacının ses düzeni ile ilgilenerek yardımcı olması konusunda talimatlandırıldığı, toplantı sırasında firma tarafından kullanılan bilgisayarların ses sistemlerinin problem çıkarması sonucu kullanılamadığı, otelin bilgisayarının firmaya verildiği, ancak seste yine sorun yaşandığı, davacıdan sorunun çözülmesinin istendiği, yapamayınca bilgisayara takmak için bir çift bilgisayar hoparlörü istendiği, hoparlörde gelmeyince karışıklık yaşandığı, toplantının yapılamayacağı endişesinin oluştuğu, daha sonra problemin vasatta olsa çözüldüğü, firma yöneticilerinin 12.02.2010 tarihinde otel yetkilisini arayarak, patladınız, yani bundan sonraki Novartis firmasının bu ayağı sizinle çalışmayacak, eğer diğer ayakları bize toplantıdan memnun kalıp kalmadığımızı sorar bizde memnuniyetsizliğimizi dile getirirsek Novartis bölümünün tamamıda sizinle çalışmayabilir, Novartis firmasını kaybedebilirsiniz, buda sizin açınızdan maddi olarak büyük kayıp olur dediği, bu olaylarla ilgili davacının görevini tam anlamıyla önemsemeyip ve yapmayıp, görevini ihmal suçunu işlediği, aynı personelle ilgili olarak daha öncede bu tür olaylara benzer olaylar yaşandığı, görevi esnasında alkol alırken yakalandığı, gece yasak olmasına rağmen otel odasında yatarken yakalandığı belirtilerek davacının yönetim tarafından işten çıkarılmasına karar verildiğinin belirtildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının 11.02.2010 tarihinde otelde yapılan organizasyonda meydana gelen ses sistemindeki arızayı teknik servis görevlisi olarak çözmesi ve sorun giderilinceye kadar takip etmesi gerekirken, aksi davacı tarafından ispatlanamayan 12.02.2010 tarihli tutanakta, davacının ses sistemindeki bozukluğu gidermede görevinin gereğini tam olarak yerine getirmediği, bu nedenle program yapan şirket yetkililerinin olumsuz görüşlerini davalı şirket yetkilisine bildirdikleri, şirketin davacının olumsuz davranışı sonucu zor durumda kaldığı anlaşılmış olup, davalı şirketin davacının olumsuz davranışından zarar ettiği ve zararın miktarı ispatlanamamış ise de davacının olumsuz davranışının işyeri düzenini olumsuz etkilediği ve şirketin müşterisi karşısında imajının sarsılmasına neden olduğu ortada olup, bu olumsuz davranışın İş Kanunu'nun 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmasa da, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlar niteliğinde olduğu ve işyerinde olumsuzluklara yol açması nedeniyle geçerli sebep oluşturduğu düşünülmeden davanın reddi yerine kabulüne yönelik yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM:Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 70,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 09.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3596, Karar No: 2019/5292, Tarih: 25.11.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/3596 E.  ,  2019/5292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının, bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda, ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- KARAR -

Başlangıçta İstanbul Anadolu 4. İş Mahkemesi’ne kayıtlı davanın dava dilekçesinde davacı vekili, davacının davalı şirketin işçisi olarak uzun müddet çalıştığını, daha sonra muvazaalı olarak davalı tarafından kendisine imzalatılan vekalet sözleşmesi ile davacının ayrı bir işyeri sahibi gibi gösterildiğini, ancak bu dönemde de davacının işçi statüsünün devam ettiğini daha sonra davalının haksız ve kötüniyetle vekalet sözleşmesini sona erdirdiğini, gerçekte ise iş ilişkisinin sona erdirilmiş olduğunu belirterek belirsiz alacak davasına ilişkin HMK’nın 107/2 hükmü saklı kalmak üzere, ihbar tazminatı olarak en az 3.000 TL, kötü niyet tazminatı olarak en az 1.000 TL, kıdem tazminatı olarak en az 5.000 TL, fazla mesai alacağı olarak en az 2.000 TL, yıllık izin alacağı olarak en az 1.000 TL, haftasonu çalışma alacağı olarak en az 1.000 TL, dini ve resmi bayramlarda çalışma alacağı olarak en az 1.000 TL olmak üzere toplamda 14.000 TL alacak ile, SGK ve vergi yapılandırma taksitlerinin bozulmasından ötürü görülen maddi zararlara karşılık 1000 TL’nin davalı tarafından davacıya ödenmesine ve tüm bu borçlardan sorumlu olunmadığının tespitine, kazandırılan müşteri tazminatı olarak en az 1.000 TL’nin ödenmesine, manevi tazminat olarak 50.000 TL’nin ödenmesine, davacının imzasını taşıyan ve davalıya verilen teminat senedinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacının kendisinin acentesi olduğunu, iş ilişkilerinin bulunmadığını, taleplerinin haksız olduğunu, teminat senedinin açık olarak alındığını ve acentelik ilişkisinden doğacak zararların teminatı olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacının kendisinin acentesi olduğunu, iş ilişkilerinin bulunmadığını, taleplerinin haksız olduğunu, teminat senedinin açık olarak alındığını ve acentelik ilişkisinden doğacak zararların teminatı olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

İstanbul Anadolu 4. İş Mahkemesi’nce davacının davasının kısmen kabulüne, kıdem tazminatı talebinin kabulü ile net 60.458,41 TL’nin iş akdinin fesih tarihi olan 05.06.2012 tarihinden itibaren hesaplanacak en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, ihbar tazminatı talebinin kabulü ile net 4.255,60 TL’nin dava tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile, yıllık izin ücreti alacağı talebinin kabulü ile net 28.161,41 TL’nin dava tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile, fazla mesai alacağının kısmen kabulü ile net 9.739,23 TL’nin dava tarihinden itibaren hesaplanacak en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya dair istemin reddine, genel tatil alacağına ilişkin talebin kısmen kabulü ile net 170,86 TL’nin dava tarihinden itibaren hesaplanacak en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya dair istemin reddine, kötüniyet tazminatı, hafta tatili alacağı ve manevi tazminat taleplerinin ayrı ayrı reddine, teminat senedinin iadesine yönelik talebin kabulüyle senedin davacı tarafa iadesine karar verilmiş, bu karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 2014/32559 esas ve 2016/6205 karar sayılı ve 16.03.2016 tarihli kararıyla, davacının, 01.08.1997 tarihine kadar davalının işçisi olduğunu, bu tarihten sonraki ilişkilerinin acentelik şeklinde uygulanan vekalet ilişkisi olduğunu belirtilerek mahkemenin 01.08.1997 tarihine kadarki işçilik alacaklarını karar altına alması, bu tarihten sonraki taleplerinin ise ticaret mahkemesinde incelenmesi gerektiğinden bu yönden tefrik kararı verilip, tefrik edilen dosyanın görevsizlik kararı verilerek ticaret mahkemesine gönderilmesi gerektiği gerekçesiyle mahkeme kararı bozulmuştur.

İstanbul Anadolu 4. İş Mahkemesi tarafından bozmaya uyularak, davacının 01.08.1997’ye kadarki işçilik alacakları yönünden zamanaşımı nedeniyle davanın reddine ve dosyanın bu tarihten sonraki talepleri yönünden tefrikine ve tefrik edilen dosya hakkında görevsizlik kararı verilmiştir.

İstanbul Anadolu 4. İş Mahkemesi tarafından bozmaya uyularak, davacının 01.08.1997’ye kadarki işçilik alacakları yönünden zamanaşımı nedeniyle davanın reddine ve dosyanın bu tarihten sonraki talepleri yönünden tefrikine ve tefrik edilen dosya hakkında görevsizlik kararı verilmiştir.

Tefrik edilen dosya İstanbul Anadolu 9. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2017/932 esas sayısına kaydedilmiş ve mahkemece, davanın taraflar arasındaki sözleşmenin iş sözleşmesi olduğu iddiasına dayalı olduğu, kazandırılan müşteri tazminatı ile ilgili olarak iş mahkemesince yapılan yargılamada herhangi bir karar verilmediği, buna karşın davacı tarafça iş mahkemesi kararının bu yönden temyiz edilmediği gibi Yargıtay tarafından da bu hususun bozma konusu yapılmadığı, dolayısı ile bu durumun davalı açısından usulü kazanılmış hak teşkil edeceği, diğer tüm alacak kalemlerinin davacının taraflar arasındaki sözleşmenin iş akdi sözleşmesi olduğu iddiasına dayalı olduğu, ıslah arttırımının ise daha önce kullanılmış olması nedeniyle davanın ıslah da edilemediği, mahkemenin kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve ücret alacakları gibi talepler hakkında karar vermesinin de mümkün olmadığı ve bu sayılanlar dışında dava konusu edilen talep de bulunmadığı, senet iptaline ilişkin harçlandırılmış bir dava bulunmadığı gerekçesiyle davanın dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiş, bu karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İstanbul Anadolu Ticaret Mahkemesince dava yazılı gerekçeyle reddedilmiş olmakla birlikte, tahkikat eksik yapılmıştır. Davacı, bütün alacak ve tazminat taleplerini işçilik ilişkisine dayandırmış ve acentalık veya vekalet ilişkisini ise muvazaalı olarak nitelendirmiştir. Ayrıca tefrik ve görevsizlik kararıyla da dosya ticaret mahkemesine gelmiş, ancak iş mahkemesinden ticaret mahkemesine herhangi bir harç intikal etmemiştir.

Bu durumda, mahkemece öncelikle dava dilekçesi incelenerek, davacının 01.08.1997 tarihinden sonraki dönem için taleplerinin neler olduğu kendisinden sorulup, tarihi ve miktarı belirtilmemiş ancak varlığı davalı tarafından ikrar edilen teminat bonosunun da ne için verildiği ve bir bedel yazılı olup olmadığı da araştırılarak, bundan sonra ilkin ve ardından peşin harcın tamamlanması ve davacının talepleri hakkında davacının gösterdiği ve göstereceği deliller toplanıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bunlar yapılmadan eksik tahkikatla karar verilmesi doğru olmamış ve yerel mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 25/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/43, Karar No: 2011/1677, Tarih: 25.02.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/43 E.  ,  2011/1677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Kartal 1. Sulh Hukuk ve ... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R –

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “

Dosya kapsamındaki, hükümlünün cezaevi müdürlüğüne verdiği 29.11.2010 günlü yazılı beyanına göre kısıtlı adayının cezaevine girmeden önceki yerleşim yerinin ... Mahallesi, ... Sokak, No :24/1 ..., ..., ..., ... adresi olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Kartal 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Kartal 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 25.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19473, Karar No: 2018/5265, Tarih: 25.10.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/19473 E.  ,  2018/5265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı şirketin davacıdan faturalar karşılığı kömür aldığını, davalı şirketin fatura bedellerini ödemediğini, alacağın tahsili için ... 3.İcra Müdürlüğünün 2014/2322 E. sayılı esas nolu dosyası ile icra takibi yapıldığını, davalının takibe itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline ve davalının icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalının davacı şirkete faturadan kaynaklı borçlu bulunmadığını belirterek, davanın reddini ve davacının kötü niyet tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının ilk takibi ... 3. İcra Müdürlüğünün 2012/4604 E. nolu dosyası ile yaptığı, davalının itirazı üzerine ... 1.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2012/380 E. 2013/4 K. sayılı kararı ile itirazın iptali davasının icra müdürlüğünün yetkili olmaması nedeniyle reddine karar verildiği, davacı tarafından bu kararın kesinleşme tarihinden itibaren 2 hafta içinde icra dosyasının yetkili icra müdürlüğüne gönderilmesini talep etmesi gerekirken, bu süre geçirilerek 14/02/2014 tarihinde dosyanın yetkili icra müdürlüğüne gönderilmesini talep ettiği, HMK' nun 20. maddesinde ön görülen iki haftalık yasal süreden sonra dosyanın Bolu İcra Müdürlüğüne gönderilmesinin istendiği gerekçesiyle, davacının talebinin reddi ile kamu düzeni ile ilgili olan HMK' nun 20. mad. uyarınca re'sen takibin açılmamış sayılmasına ve şartları oluşmayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava itirazın iptali davasıdır. Davacı alacaklı tarafından ... 3. İcra Müdürlüğünün 2012/4604 E. nolu dosyası ile icra takibi yapıldığı, davalının icra takibindeki yetki ve borca itiraz etmesi üzerine davacı tarafından açılan ve ... 1.Asliye Ticaret Mahkemesi’ nde görülen itirazın iptali davasında yapılan yargılama sonucunda icra dairesinin yetkili olmaması nedeniyle davanın usulden reddine karar verildiği ve kararın kesinleştiği görülmüştür. Söz konusu karar HMK 20. maddesinde düzenlenen görevsizlik ve yetkisizlik niteliğinde bir karar değildir. Karar kesinleştikten sonra davacı alacaklı her zaman takip dosyasının yetkili icra dairesinde gönderilmesini talep edebilir. Bu nedenle mahkemece HMK 20. maddesinde öngörülen 2 haftalık yasal süreden sonra icra takibinde bulunulmaması nedeniyle icra takibinin açılmamış sayılmasına ilişkin karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 25/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.