muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/14625, Karar No: 2006/17930, Tarih: 20.12.2006

-7- 2006/14625-17930

çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayini ve tesbiti, orman kadastro komisyonları tarafından yapılır.” hükmü gereğince çıkartılan 26/Mayıs/1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinin 31. maddesi ve 25 Haziran 1970 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 26-38. ve 19 Ağustos 1974 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 32/j-51. ve 20 Mayıs 1984 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 22/k-35. ve 02 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 17/k-28. ve son olarak 15 Temmuz 2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 20/k-31. maddelerindeki "... tefrik komisyonlarınca yapılan belirtme tutanağı ve haritaların yapılacak orman kadastrosuna (tahdidine) hazırlık olmak üzere bulunduğu yerlerden getirtilerek orman kadastrosu (tahdidi) çalışmaları sırasında kadastro komisyonlarınca döküman olarak kullanacağı" ve yine “daha önce makiye ayrılan yerlerin orman olduğunun tesbit edilmesi halinde bu yerlerin yapılacak orman kadastrosu sırasında orman kadastrosu sınırları içine alınacağı” hükümleri gereğince, makiye ayrılan bir kısım yerler, sonradan yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alarak işlemleri kesinleştirmiştir. Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili bir çok kararlarında bu tür yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğu kabul edildiği gibi 16. Hukuk Dairesinin 15.01.1991 gün 1990/5423-121 ve 1. Hukuk Dairenin 19/01/2000 gün 1999/13546- 257 sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 05/02/2003 gün ve 2003/20-84-50 ve 28/05/2003 gün 2003/20- 371- 358 sayılı kararlarında da kabul edilmiştir.

10- Davaya konu imar parselinin, ... köyü 51 parsel sayılı 43750 m2 yüzölçümündeki kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla ... Kaçar adına tesbit edilip, ... Yönetiminin açtığı davanın reddine ilişkin mahkeme kararı ile birlikte kesinleşen taşınmazdan ve kadastroda yol boşluğu olarak bırakılan taşınmazdan, 2981 sayılı yasa hükümlerine göre yapılan imar uygulaması ve parselasyon ile geldiği, fiili olarak, ihdasen belediye adına oluşturulan 364 sayılı parsel içinde kaldığı, bu nedenle, çekişmeli taşınmazın imar yoluyla geldiği kadastro parselinin ve yol boşluğunun değil, fiili olarak bulunduğu yerin hukuki rejimine tabi olacağı,

Çekişmeli imar parselinin fiili olarak bulunduğu ... köyünde 1970 yılında yapılıp 12.12.1970 tarihinde kesinleşen genel arazi kadastrosunda, çekişmeli taşınmazın orman sınırları içinde olduğundan tapulama dışı bırakıldığı, imar uygulamasından önce ihdasen Belediye adına tescil edildiği, imar uygulaması ve parselasyonda da ... köyü 51 sayılı parselin malikleri ve yol boşluğundan gelen payın da belediye adına belirlemesinin yapılarak tapuya tescil edildiği, satışlar ile davalıya geçtiği, Hazine tarafından bu imar tapusunun iptalinin ve Hazine adına tapuya tescilinin istendiği,

Kesinleşmiş orman kadastro haritasının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazın 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 1952 yılında 5653 Sayılı Yasaya ve yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan ... tefrik komisyonunca, ... makisi olarak tesbit edildiği, 1978 yılında Orman Yönetimi tarafından, makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1947 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı, Orman Yönetiminin açtığı dava sonunda, 1744 sayılı yasa döneminde yapılan bu işlemin ... İdare Mahkemesinin 15.01.1987 gün ve

1985/711-17 sayılı kararıyla, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu belirlenerek, makiye ayırma işlemine değer verilmeden iptal edildiği, kararın Danıştay tarafından onandıktan sonra kesinleştiği, daha sonra 1989 yılında 3373 sayılı yasa döneminde yapılan aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 3302 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B madde uygulaması sırasında, yine makiye ayırma işlemine değer verilmeden, orman kadastro komisyonunca ilkin taşınmazın orman sınırları içinde aplike edildiği ve 3302 sayılı yasayla değişik 6831 sayılı yasanın 2/B madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, bu işlemin dahi itirazsız kesinleştiği göz önünde bulundurulmadan,

-8- 2006/14625-17930

-8- 2006/14625-17930

2981 Sayılı Yasa uygulaması sonucu, ifrazen ... köyündeki 51 sayılı kadastro parselinden ve yol boşluğundan oluşturulan ancak fiilen bu parsel ve kadastro yol boşluğu içinde kalmayıp, ... köyü 364 sayılı parsel içinde kalan çekişmeli imar parselinin, kadastro parseli malikleri ve yol boşluğundan gelen payın da belediye adına tapuya tescil edildiği, oysa, orman ve orman rejimi dışına çıkartılan yerlerde 2981 ve 3194 Sayılı Yasa uygulaması yapılacağı konusunda hiç bir yasa hükmü bulunmadığı, aksine 3194 Sayılı İmar Yasasının 4. Maddesindeki "... diğer özel yasalar ile belirlenen veya belirlenecek olan yerlerde, bu (imar) yasanın özel yasalara aykırı olmayan hükümleri uygulanır" hükmü ve 2981 Sayılı Yasanın 3290 sayılı Yasa ile değişik Geçici 2. Maddesinin (e) bendi hükmünü iptal eden Anayasa Mahkemesinin 27.09.1995 gün ve 1995/13-51 Sayılı kararı ve H.G.K.'nun 07.12.1997 gün ve 1997/1-655-1003 Sayılı kararı ile kabul edilen "... kamu malı niteliğini kazanan bir taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak özel mülkiyete dönüştürmeye idari mercilerin yetkileri yoktur. Başka bir anlatımla, idari mercilerin yasadan kaynaklanan bir yetkileri bulunmayan konularda aldıkları kararlar yok hükmünde olup, buna dayanan tescil de M.Y.'nın 1024.(932.) maddesi gereğince yolsuz tescil niteliğinde olduğu" Anayasanın 169 ve 170. maddelerindeki 2924 Sayılı Yasada ve 3402 Sayılı Yasanın 16/D maddesinde özel olarak düzenlenen Devlet Ormanları ve nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılan yerler özel yasalarına tabi olduğu, H.G.K'nun 24.03.1999 gün 1999/1-170-167 ve 21.02.1990 gün 1989/1-700-101 kararlarında belirtildiği gibi, aslında özel mülkiyete konu olmayan taşınmazlar her nasılsa tapuya tescil edilmiş olsa bile, bu durum taşınmazın niteliğini değiştirmeyeceğinden tescil işlemi yok hükmünde olacağı, bu tür taşınmazlar hakkında M.Y.'nın 1023. (931.) maddesinde belirtilen iyi niyetle iktisap iddiasında bulunulamayacağı, yasalarımız nasıl oluşursa oluşsun, yanlış ve yolsuz tescillere dayalı olarak tapu sicilinde yapılacak değişiklikleri öngören iptal davaları görevini Adliye Mahkemelerine verdiği (M.Y.- Md. 1025.(933)).

Diğer taraftan, 2896 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B maddesi gereğince, orman sınırları dışına çıkarma işlemi Hazine adına yapılacağından, 2896 ve 3302 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B maddesi gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların Kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinilmesine olanak bulunmadığı,

Diğer taraftan, 2896 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B maddesi gereğince, orman sınırları dışına çıkarma işlemi Hazine adına yapılacağından, 2896 ve 3302 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B maddesi gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların Kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinilmesine olanak bulunmadığı,

Yukarıda açıklanan gerekçelerle ve H.G.K.’nın 21.02.1990 gün ve 1989/1-700-101 sayılı, 05.05.1999 gün ve 1999/1-302 -258 sayılı ve aynı gün 1999/1-304 -260 ve 30.06.1999 gün ve 1999/1-544-561 Sayılı kararlarında kabul edildiği gibi Hazinenin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası ile açacağı iptal davaları 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesindeki 10 yıllık hak düşürücü süreye tabi olmadığı gözetilerek Hazine davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı gerçek kişinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 20.12.2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16852, Karar No: 2014/39372, Tarih: 22.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/16852 E.  ,  2014/39372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/04/2014

NUMARASI : 2011/395-2014/161

DAVA :Davacı, ücret, fazla mesai, resmi tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan Tam Çelik Ltd.Şti avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının alacaklarının ödenmediğini iddia ederek ücret, fazla mesai ve tatil alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.. Ç.. Ltd. Şti.vekili ile davalı Ö.. Ç.. (N.. İ..); davanın reddini savunmuşlardır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılardan T.. Ç.. Ltd. Şti.avukatı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı T.. Ç.. Ltd. Şti.'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, tatil ve fazla çalışma sürelerinin doğru olarak hesap edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, tatil ve fazla çalışma sürelerinin tanık beyanlarına itibarla belirlendiği, dosya içeriğine göre, tatil ve fazla mesai ücretinin belirlenmesinde hükme esas alınan davacı tanığının davalı işveren hakkında davasının bulunduğu anlaşılmaktadır. Tanığın ifadesinden faydalanacağı ve beyanına itibar edilemeyeceği dikkate alınmamıştır. Diğer davacı tanığı E.. K.. işyerinde 5 gün 08.00 - 17.00 saatleri arasında, Cumartesi günleri ise saat 12.00'ye kadar çalışıldığını, Ö.. Ç.. elemanlarının Şubat ayı sonu itibariyle 1 ay fazla mesai yaptıklarını, Mart ayından sonra işler hafiflediği için fazla mesai yapılmadığını, tatil günlerinde çalışma olmadığını beyan etmiştir. Davacı 09/05/2011 tarihinde çalışmaya başlamış olup, bu durum karşısında davacı tanığı E.. K.. beyanınına göre fazla çalışma ve resmi tatil alacaklarının reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 22/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13870, Karar No: 2025/17, Tarih: 06.01.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/13870 E.  ,  2025/17 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2060 E., 2024/1391 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 17. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/300 E., 2022/89 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı Kurumun ... sicil numarası ile işlem gören ... Temizlik Taahhüt Turizm Makina Ticaret ve San. Ltd. Şti. bünyesinde ... bulunan Devlet Hastanesi'nin temizlik işlerini yapmak üzere 506 sayılı Kanun kapsamında 01.05.1990 tarihinden itibaren bir süre çalıştığını, bu çalışmasıyla ilgili olarak yasal süresi içinde müvekkili hakkında işe giriş bildirgesi verilmişse de, sonrasında herhangi bir işlem yapılmadığını ve prim ödemesinde bulunulmadığını belirterek; ... Temizlik Taahhüt Turizm Makina Ticaret ve San. Ltd. Şti'ne ait işyerinde 01.05.1990 tarihinde, hizmet akdine dayalı, günün asgari ücretiyle, 1 (bir) gün çalıştığının tespitine ve sigortalılık başlangıcının da 01.05.1990 olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; işe giriş bildirgesinin sigortalı konumunda çalışmanın varlığını kabul için yeterli olmadığını; işyeri dönem bordrosunda ismi yer almayan davacının, bildirgede belirtilen tarihteki eylemli çalışmasının Yargıtay içtihatlarında öngörülen yönteme uygun biçimde araştırılıp kanıtlanması gerektiğini beyanla, davanın reddi gereğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davasının kabulüne, davacının ... sicil nolu ... Ltd. Şti. ünvanlı iş yerinde 01.05.1990 tarihinde işe başladığının ve 1 gün süre ile çalıştığının tespiti ile tespit edilen sürenin prim ödeme gün sayısına eklenilmesine, davacının sigorta başlangıç tarihinin 18 yaşını ikmal ettiği 15.04.1991 tarihi olduğunun tespitine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde; Kurum kayıtlarının resmi yazılı belge vasfında belgeler olup, kayıtların aksi yönünde iddiaların aynı nitelikte belgelerle desteklenmesi ve ispatlanması gerektiğini, dava dilekçesinde delil olarak belirtilen delillerin yeterli ispat gücüne sahip olmadığını, davanın hak düşürücü süreye tabi olup süresinde açılmadığından usülden reddi gerektiğini, eksik ve hatalı inceleme ile karar verildiğini beyan etmektedir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde; Kurum kayıtlarının resmi yazılı belge vasfında belgeler olup, kayıtların aksi yönünde iddiaların aynı nitelikte belgelerle desteklenmesi ve ispatlanması gerektiğini, dava dilekçesinde delil olarak belirtilen delillerin yeterli ispat gücüne sahip olmadığını, davanın hak düşürücü süreye tabi olup süresinde açılmadığından usülden reddi gerektiğini, eksik ve hatalı inceleme ile karar verildiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 01.05.1990 tarihinde (1) gün süre ile sigortalı çalıştığının ve sigorta başlangıcı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

1.Bir kimsenin sigortalı sayılabilmesi için sigortalı işe giriş bildirgesinin varlığı yeterli olmayıp, aynı zamanda o kimsenin Kanun'un belirlediği biçimde (506 sayılı Kanun'un 2. maddesi ve 5510 sayılı Kanun'un 4/a maddesi) eylemli olarak çalışması da koşuldur. Bu yön 506 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile 5510 sayılı Kanun'un 7/a maddesinde ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 1999/21-549-555, 2005/21-437-448 ve 2007/21-306-320 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır. Bu bakımdan davacının işyerinde eylemli olarak çalışıp çalışmadığının yöntemince araştırılması gerektiği ortadadır.

Hizmet tespitinin bir türü olan sigortalılık başlangıç tespiti davasında, dava konusu dönem yönünden hem çalışmaların geçtiği işyerinin varlığı hem de sigortalının çalışmalarının gerçek ve sigortalı çalışma olduğunun hiçbir teredüte yol açmayacak şekilde ispatlanması gerekmektedir.

Bu tür davalar yalnızca bir günlük çalışmanın tespitinden ibaret olarak görülmemeli, bir günlük çalışmanın kabulü ile saptanacak sigortalılık başlangıcının sigortalıya sağlayacağı sigortalılık süresi ile birlikte kazandıracağı haklar dikkate alınmalı ve giriş bildirgesi ile birlikte eylemli çalışmanın bulunup bulunmadığı özellikle belirlenmelidir.

Bu da dava konusu çalışmaların sigortalı çalışma niteliğinde olup olmadığı, sigortalı çalışma niteliğinde ise çalışmanın varlığı yönünden dönemde bordrolu olan tanık, yoksa komşu işyeri tanığı araştırarak ifadelerinin alınması, varsa bu döneme ilişkin makbuz, fatura, defter gibi tüm kayıt ve belgelerin incelenmesi, 506 ve 5510 sayılı Kanun'lar ile Yargıtay’ın yerleşik içtihatları gereğidir.

Sigortalılığın kabulü ve hüküm altına alınabilmesi için mutlak koşul niteliğindeki hizmet akdinin ve eylemli çalışmanın varlığı ortaya konulmalıdır.

Sigortalılığın kabulü ve hüküm altına alınabilmesi için mutlak koşul niteliğindeki hizmet akdinin ve eylemli çalışmanın varlığı ortaya konulmalıdır.

2.Mahkemenin yazılı hükmü, eksik inceleme ve değerlendirmeye dayalıdır. Yukarıda anılan yasal düzenleme ve açıklamalara göre inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; davacının, 01.05.1990 tarihli işe giriş bildirgesi ile dava dışı ... Ltd. Şti. işçisi olarak ... Devlet Hastanesinde temizlik işinde çalıştığını beyan ettiği, mahkemece bu iş yerinde herhangi bir araştırma yapılmadığı, işyerinin Kamu Kurumu olması nedeniyle dava dışı ... Ltd. Şti. arasında talep tarihi itibariyle iş yapımına ilişkin ihale ile iş yapımı sözleşmesi olup olmadığı araştırılmaksızın tanık anlatımları ile dosyadaki diğer deliller yeterli görülmek suretiyle eksik inceleme ve araştırmaya dayalı karar verildiği anlaşılmıştır.

3.Tüm bu açıklamalara göre mahkemece, varsa dava dışı şirket ve ... Devlet Hastanesi arasında talep tarihi itibariyle iş yapımına ilişkin ihale ile iş yapımı sözleşmesi celbedilmeli, ihale var ise kontrol amaçlı tutulan bordro ve puantaj kayıtları istenmeli, davanın somutlaştırılması kapsamında davacının da beyanı alınarak hastanenin hangi biriminde kimlerle çalıştığı, ne iş yaptığı hususları açıklığa kavuşturulmalı, bu kapsamda aynı birimde aynı dönemde çalışmış sigortalı çalışanların, şeflerin, amirlerin, müdürlerin sigortalılık ve vergi kayıtları da getirtilmek suretiyle beyanlarına başvurulmalı, böylelikle toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle davacının gerçek çalışma olgusu, somut ve inandırıcı bilgilere dayalı biçimde ortaya koyulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11710, Karar No: 2014/19448, Tarih: 12.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/11710 E.  ,  2014/19448 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/290979

MAHKEMESİ : Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/07/2009

NUMARASI : 2009/200 (E) ve 2009/105 (K)

SUÇ : Hırsızlık (Değişen suç vasfı nedeniyle)

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Oluş ve dosya içeriğine göre;yakınanın gece vakti omzunda asılı vaziyetteki çantası ile taksiye binmek için yürüdüğü esnada sanıklar tarafından takip edildiği, sanıklardan Suat'ın yakınanın omzundaki çantasına asılarak almak istediği sırada diğer sanık Aslan'ın da yakınanı sol kolundan tutarak sokak içine doğru çekip itmeye başladığı, direnip çantasını vermek istememesi üzerine sanık Suat'ın çekmesi sonucu düştüğü, yakınanı yerde sürükledikleri, çığlık atması üzerine sokak içine doğru kaçıp tekrar geldikleri, çantasını almaya çalıştıkları, yeniden çığlık atmasıyla sanıkların suça konu çantayı almadan kaçtıkları, 08.04.2009 günlü Adli Tıp Şube Müdürlüğünce verilen 2009/2464 sayılı rapor içeriğine göre, yakınanın, ''sol dirsekte sıyrık, sol ön kol ve sağ elde sıyrık, sağ dirsekte dizde sıyrık olduğunun belirtilip basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığının'' belirtildiği olaya ilişkin olarak; yakınanın olaydan hemen sonra alınan kolluk ifadesi ile beyanının bulunduğu teşhis tutanağı ve bu beyanları doğrulayan oluşa uygun adli tıp raporu ile tüm soruşturma belgelerine göre, sanıkların eyleminin yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yakınanın sonradan değiştirdiği mahkeme beyanına üstünlük tanınarak, delillerin takdirinde ve suç vasfında yanılgıya düşülüp, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kasten işlemiş olduğu suç için hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan cezasının infazı tamamlanıncaya kadar,anılan maddenin 3. fıkrasında yazılı kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-T.C. Anayasası'nın 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesi ışığında;savunmana ödenen avukatlık ücreti giderinin dosyadan yeterli mali geliri olmadığı anlaşılan sanıklara yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

4) Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin, 35.maddesinden önce uygulanması gerekirken sonra uygulanması suretiyle aynı Yasanın 61/5. maddesine aykırı davranılması,

3-T.C. Anayasası'nın 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesi ışığında;savunmana ödenen avukatlık ücreti giderinin dosyadan yeterli mali geliri olmadığı anlaşılan sanıklara yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

4) Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin, 35.maddesinden önce uygulanması gerekirken sonra uygulanması suretiyle aynı Yasanın 61/5. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar S.. G.. ve A.. Y.. savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, sanıklar hakkında 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 12.11.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.