muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/247, Karar No: 2022/1449, Tarih: 08.11.2022

III. GEREKÇE

15. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın (Anayasa) “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesinde adil yargılanma hakkı “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” şeklinde ifade edilmiştir.

16. Yine Anayasa’nın 90/son hükmü uyarınca usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu, bunlar hakkında Anayasa’ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamayacağı, temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümlerinin esas alınacağı ifade edilmiştir.

17. Bu bağlamda ülkemizin de taraf olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 6. maddesinde adil yargılanma hakkı ayrıntılı yer almış olup, gerek Anayasa gerekse Sözleşme düzenlemelerine koşut olarak da HMK’nın 27. maddesinde hukukî dinlenilme hakkı düzenlenmiştir.

18. Anılan madde uyarınca;

“ (1) Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler.

(2) Bu hak;

a) Yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını,

b) Açıklama ve ispat hakkını,

c) Mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini, içerir”.

19. Hukukî dinlenilme ve adil yargılanma hakkı kararın içeriği ve gerekçeli olmasıyla doğrudan ilgilidir.

20. Bu nedenle kanun koyucu mahkeme kararılarının içeriğinin nasıl olması gerektiğini ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir.

21. Bu bağlamda; HMK’nın 297. maddesiyle bir mahkeme hükmünün neleri kapsaması gerektiğini açıklanmıştır. Söz konusu hükme göre; bir mahkeme kararında tarafların iddia ve savunmalarının özetlerinin, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususların, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delillerin, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesinin, sabit görülen vakıalarla, bunlardan çıkarılan sonuç ve hukukî sebeplerin birer birer, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli olup bu kısım, hükmün gerekçe bölümüdür.

22. Bölge adliye mahkemelerince verilecek kararların içeriği ise HMK’nın 359. maddesinde yukarıda anılan 297. maddeyle paralel şekilde düzenlenmiş olup buna göre;

“(1)Karar aşağıdaki hususları içerir:

a) Kararı veren bölge adliye mahkemesi hukuk dairesi ile başkan, üyeler ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları, sicil numaraları.

b) Tarafların ve davaya ilk derece mahkemesinde müdahil olarak katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin adı, soyadı ve adresleri.

c) Tarafların iddia ve savunmalarının özeti.

ç) İlk derece mahkemesi kararının özeti.

d) İleri sürülen istinaf sebepleri.

“(1)Karar aşağıdaki hususları içerir:

a) Kararı veren bölge adliye mahkemesi hukuk dairesi ile başkan, üyeler ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları, sicil numaraları.

b) Tarafların ve davaya ilk derece mahkemesinde müdahil olarak katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin adı, soyadı ve adresleri.

c) Tarafların iddia ve savunmalarının özeti.

ç) İlk derece mahkemesi kararının özeti.

d) İleri sürülen istinaf sebepleri.

e) Taraflar arasında uyuşmazlık konusu olan veya olmayan hususlarla bunlara ilişkin delillerin tartışması, ret ve üstün tutma sebepleri, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebep.

f) Hüküm sonucu ile varsa kanun yolu ve süresi.

g) Kararın verildiği tarih, başkan ve üyeler ile zabıt kâtibinin imzaları.

ğ) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi.

(2) Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.”

23. Anılan hükme 28.07.2020 tarihli ve 31199 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7251 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 38. maddesiyle üçüncü fıkra olarak “Bölge adliye mahkemesi, başvurunun esastan reddi kararında, ileri sürülen istinaf sebeplerini özetlemek ve ret sebeplerini açıklamak kaydıyla, kararın hukuk kurallarına uygunluk gerekçesini göstermekle yetinebilir” maddesinin eklendiği de belirtilmelidir.

24. Buna göre bölge adliye mahkemeleri istinaf incelemeleri sonucu vardıkları netice ve kanaati gerekçelerine yansıtırken ileri sürülen istinaf sebepleri ve taraflar arasında uyuşmazlık konusu olan veya olmayan hususlarla bunlara ilişkin delillerin tartışması, ret ve üstün tutma sebepleri, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukukî sebebi göstermek zorundadır.

24. Buna göre bölge adliye mahkemeleri istinaf incelemeleri sonucu vardıkları netice ve kanaati gerekçelerine yansıtırken ileri sürülen istinaf sebepleri ve taraflar arasında uyuşmazlık konusu olan veya olmayan hususlarla bunlara ilişkin delillerin tartışması, ret ve üstün tutma sebepleri, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukukî sebebi göstermek zorundadır.

25. Tıpkı tüm mahkeme kararlarında olması gerektiği gibi istinaf mahkemelerince de verilecek kararın açık ve gerekçeli olması hukukî dinlenilme hakkının sağlanması açısından önemlidir. Tarafların ileri sürdüğü iddia ve savunmalar ve bunların dayandıkları deliller, kararda tartışılıp gerekçeleri açıklandığı ölçüde karar, hukukî dinlenilme hakkına uygun bir karar olacaktır. İddia ve savunmaların kararda tartışılması, gösterilen delillerin incelenmesi, neden bir kısmının diğerine üstün tutulduğu ancak gerekçeyle ortaya konulabilir. Bu sayede tarafların o dava yönünden hukuk düzenince hangi nedenle haklı ya da haksız olduğunu anlayıp değerlendirebilmeleri mümkün olacak, gerekçe sayesinde kararların doğru olup olmadığı denetlenebilecektir. Zira üst mahkeme de bir hükmün hukuka uygun olup olmadığını ancak gerekçe sayesinde denetleyebilir. Bir hüküm, ne kadar haklı olursa olsun gerekçesiz ise tarafları tatmin etmez (Kuru, Baki/ Arslan, Ramazan/ Yılmaz, Ejder: Medeni Usul Hukuku, 22. Baskı, Ankara 2011, s. 472).

26. Aksi hâlde tarafları, adalete uygun karar verildiği ve yargılamanın adil yapıldığına ikna edebilecek, mantıksal tutarlılık taşıyan, kanuna uygun verilerek yazılmış, kanun yolu denetimine elverişli bir hükmün varlığından söz edilemez.

27. Nitekim 07.06.1976 tarihli ve 1976/3-4 E., 1976/3 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde yer alan “Gerekçenin ilgili bilgi ve belgelerin isabetle takdir edildiğini gösterir biçimde geçerli ve yasal olması aranmalıdır. Gerekçenin bu niteliği yasa koyucunun amacına uygun olduğu gibi, kararı aydınlatmak, keyfiliği önlemek ve tarafları tatmin etmek niteliği de tartışma götürmez bir gerçektir” şeklindeki açıklama ile de aynı ilkeye vurgu yapılmıştır.

27. Nitekim 07.06.1976 tarihli ve 1976/3-4 E., 1976/3 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde yer alan “Gerekçenin ilgili bilgi ve belgelerin isabetle takdir edildiğini gösterir biçimde geçerli ve yasal olması aranmalıdır. Gerekçenin bu niteliği yasa koyucunun amacına uygun olduğu gibi, kararı aydınlatmak, keyfiliği önlemek ve tarafları tatmin etmek niteliği de tartışma götürmez bir gerçektir” şeklindeki açıklama ile de aynı ilkeye vurgu yapılmıştır.

28. Anayasa Mahkemesi de 2013/1876 başvuru numaralı kararında (Anayasa’nın 36, 141 ve Sözleşme’nin "Adil yargılanma hakkı" kenar başlıklı 6. maddelerinden söz edildikten sonra) “…Anılan kurallar uyarınca mahkeme kararlarının gerekçeli olması, adil yargılanma hakkının bir gereğidir. Derece mahkemeleri, dava konusu maddi olay ve olguların kanıtlanmasını, delillerin değerlendirilmesini, hukuk kurallarının yorumlanması ve uygulanmasını, uyuşmazlıkla ilgili vardığı sonucu, sonuca varılmasında kullandığı takdir yetkisinin sebeplerini makul bir şekilde gerekçelendirmek zorundadır. Bu gerekçelerin oluşturulmasında açıkça bir keyfîlik görüntüsünün olmaması ve makul bir biçimde gerekçe gösterilmesi hâlinde adil yargılanma hakkının ihlalinden söz edilemez” şeklindeki kabul ile gerekçenin adil yargılanma hakkı bakımından önemine dikkat çekmiştir (İbrahim Ataş, B. No: 2013/1235, 13/6/2013, § 23).

29. Mahkeme kararlarının gerekçeli olmasının anlam ve gerekliliğine ilişkin bu açıklamalardan sonra gelinen aşamada, uyuşmazlık özelinde, bölge adliye mahkemelerince verilecek kararların türlerine kısaca değinmekte fayda vardır.

30. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-1 maddesine göre; bölge adliye mahkemesi, incelediği ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu sonucuna varacak olur ise duruşma yapmaksızın başvurunun esastan reddine karar verir.

31. Bölge adliye mahkemesi, ilk derece mahkemesinde yapılan yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edildiği veya gerekçesinde yanılgıya düşüldüğü ve fakat bu durumun yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği hâllerde bu durumu düzelterek yeniden esas hakkında karar verir (HMK, 353/1-b-2).

32. Kanun’un 353/1-b-1 maddesi çerçevesinde verilecek başvurunun esastan reddi kararları, taraflarca ileri sürülen istinaf sebepleri (ve elbette varsa kamu düzenine ilişkin hususlar) çerçevesinde tarafların iddia ve savunmalarının dosyadaki delillere ilk derece mahkemesince usul ve yasaya uygun şekilde çözümlenmiş olduğunun ve bu bağlamda tesis edilen gerekçenin yerinde görüldüğünün ifadesidir. Başka bir ifadeyle bölge adliye mahkemesi, ilk derece mahkemesinin yargılamayı yürütmesi, gerekçesi ve vardığı neticeyi haklı bulur ve benimser. Ancak bu noktada kararın usul ve yasaya uygun olduğuna ilişkin tespitin istinaf sebepleriyle bağlı olarak yapılan sınırlı bir incelemenin sonucu olduğu gözden kaçırılmamalıdır.

33. Bölge adliye mahkemesi istinaf başvurusunun esastan reddi yönünde tesis ettiği kararın gerekçesinde yalnızca benimsenen mahkeme gerekçesini/değerlendirmesini ortaya koymaz; istinaf başvusunda bulunan tarafa başvurusundaki itiraz nedenlerinin ne sebeple yerinde görülmediğini de açıkça ortaya koymak zorundadır.

34. İstinaf sebeplerinin neden reddedildiğinin açık bir gerekçeyle ortaya konulması HMK’nın 359. maddesinin emri olduğuna göre; gerekçede hata bulunmamakla birlikte, bazı durumlarda ilk derece mahkemesi kararının gerekçesi istinaf kanun yoluna başvuran tarafın itirazlarını karşılar bir açıklama içermeyebilir ya da var olan açıklama bölge adliye mahkemesince doğru ve fakat yeterli görülmeyebilir. Böyle bir hâlin varlığı durumunda bölge adliye mahkemesi benimsediği ilk derece mahkemesi kararına ilişkin istinaf sebeplerini 359. madde bağlamında kendisine ait, daha açıklayıcı bir gerekçeyle karşılayabilecektir. Gerekçenin değiştirilmesi mahiyeti taşımamak kaydıyla, daha geniş kapsamlı bir gerekçe oluşturulması şeklinde tezahür edecek bu durum yukarıda açıklanan adil yargılanma hakkı ve kararların gerekçeli olması ilkelerinin gereğidir. Aksi yöndeki bir kabul, bölge adliye mahkemelerinin, ilk derece mahkemesince açıklanan gerekçedeki anlatımın ötesinde kendisine ait hiçbir gerekçe ortaya koyamaması gibi bir sonucu doğurabilir ki, bu durum kanunun ve istinaf yargılamasının amacıyla bağdaşmaz.

35. Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde; Bölge Adliye Mahkemesi davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiş, Özel Daire ise bu kararın gerekçe itibarıyla ilk derece mahkemesindeki kabulden farklı mahiyet taşıdığı, bu durumda verilecek kararın esastan ret değil, gerekçe düzeltilerek yeniden karar tesis edilmesi şeklinde olması gerektiğini belirtmiştir.

36. Bölge Adliye Mahkemesi ve Özel Daire arasındaki uyuşmazlığın çözülebilmesi için mahkeme kararının ve istinaf kararının irdelenmesi gerekir.

37. Davalı ... vekâletini alarak adına satış işlemini gerçekleştirdiği kişinin kısıtlı olduğunu bilmediği, satış sırasında kendisine verilen bedelin bu kişiye ödendiği ve buna ilişkin ibraname aldığı savunmasında bulunmuş ve bu savunmaya ilişkin delillerini ilk derece mahkemesine sunmuştur.

38. İlk derece mahkemesi, hukukî işlemin tarafının kısıtlı olmasının işlemi geçersiz hâle getirdiğini belirttikten sonra davalının vekâleten aldığı satış bedelini vekil edene iade ettiğini ispata elverişli bir delilin mevcut olmadığını kabul etmiştir. Bu kabulün, sonuç itibarıyla davalının sunduğu ibranamenin ispata yeterli olarak bulunmadığı anlamını taşıdığı açıktır; zira neticeten mahkeme davalının davanın kendisi yönünden reddi gerektiğine ilişkin yargılama safahatinde dosyaya sunduğu tüm savunma sebep ve araçlarını haklı bulmayarak davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

39. Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde itiraz sebepleri olarak; satış işleminin kısıtlılık nedeniyle geçersiz olduğu şeklindeki haklı bir belirlemeye rağmen mahkemenin satış işlemi geçerliymiş gibi vekilin sorumluluğundan hareketle davayı neticeye bağlamasının kendi içinde çeliştiği, mahkemenin ödeme yapıldığına dair belge sunulamadığı yönündeki kabulünün de hatalı olduğu zira kısıtlı tarafından verilen ibraname bulunduğu, kısıtlılığın iyi niyetli müvekkili tarafından bilinmediğinin göz ardı edildiği şeklindeki sebeplere dayanmıştır.

40. İstinaf başvurusunu esastan reddi kararının gerekçesinde; ilk derece mahkemesindeki kabul ile paralel şekilde, davalının kısıtlılık durumunun bilinmediği, iyi niyetli olduğu yönündeki istinaf sebepleri, ayırtım gücüne sahip olmayan kişinin yaptığı işlemlere sonuç bağlanamayacağı ve iyi niyetin de bu sonucu değiştirmeyeceği şeklindeki açıklamayla karşılanmıştır. Devamında yine ilk derece mahkemesiyle aynı şekilde, davalı ...’nun resmî satış senedinde kendisine verildiği yazılı olan bedeli davacıya iade ettiğini ispatlayamadığı kabul edilmiş ve istinaf sebeplerini de karşılar şekilde neden davalı savunmasında bahsi geçen ibranameye itibar edilemeyeceğine ilişkin gerekçe ortaya koyulmuştur. Davalı ...’nun davacının kısıtlı olduğu hâlde başka taşınmazları da bu şekilde sattığı yönündeki savunmasının varılan sonucu değiştirecek, esasa etkili bir durum olmadığı yönündeki tespit de yeni bir gerekçe olarak kabul edilemez. Bu açıklamaların tamamı, ilk derece mahkemesinin kararından farklı bir gerekçe kabul edildiği sonucunu doğurmamaktadır.

41. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmelerde; Bölge Adliye Mahkemesi kararının ilk derece mahkemesince dayanılmayan yeni gerekçeler içerdiği gözetildiğinde varılan sonucu doğru bulan bölge adliye mahkemesinin vereceği kararın istinaf başvurusunun esastan reddi değil, bu husus düzeltilerek HMK’nın 353/1-b-2 maddesi çerçevesinde yeniden esas hakkında karar vermek yönünde olması gerektiği, bu hâlde bozma kararına uymak gerekirken direnme kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu, direnme kararının bozulması gerektiği yönünde görüş ileri sürülmüş ise de bu görüş açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

42. Hâl böyle olunca; yukarıda açıklanan hususlara değinilerek verilen direnme kararı usule ilişkin uyuşmazlık noktası itibarıyla usul ve yasaya uygun olup yerindedir.

43. Ne var ki, davalı ... vekilinin esasa ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Direnme uygun olduğundan davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın YARGITAY 3. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 08.11.2022 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

43. Ne var ki, davalı ... vekilinin esasa ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Direnme uygun olduğundan davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın YARGITAY 3. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 08.11.2022 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

İlk derece mahkemesince verilen kararda ...’in vekâlet verdiği tarihte kısıtlı olduğu için vekâletnamenin geçersiz olduğu, geçersizlik nedeniyle davalı ...’nin uhdesine geçen parayı ödemek durumunda olduğu, her ne kadar davalı satış parasını Noterde kısıtlıya bizzat teslim ettiğini beyan etmiş ise de bunu ispat anlamında herhangi bir senet ileri sürülmediği gerekçelerine yer verilmiş ayrıca vekâlet hükümleri gereği davalı ...’nin sorumlu olduğu belirtilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararında ise uyuşmazlığın satış bedelinin davacı tarafa teslim edilip edilmediği noktasında olduğu, sunulan ibranamenin geçersiz olduğu, davalı ...’nin davacının kısıtlı olup olmadığını bilmemesinin para Necmi tarafından tahsil edildiği için sonuca etkili olmadığı belirtilmiştir.

İlk derece mahkemesinin hem geçersizlik hem de vekâlet hükümlerine göre iade gerekçesi varken Bölge Adliye Mahkemesinin temel gerekçesi davalı ...’nin parayı verdiğini ispatlayamamış olması olmuştur. Ayrıca mahkemece belge sunulmadığı gerekçe yapılmış iken Bölge Adliye Mahkemesi dayanılan ibranameyi tartışıp geçersiz olduğu ve sonuç doğurmadığını kabul ederek karar vermiştir. Bunların yanında, davalı ...’nin Murat’ın kısıtlı olduğunu bilmiyordum savunması ilk derece mahkemesince tartışılmamışken Bölge Adliye Mahkemesi bunu tartışarak sonuca etkili olmadığını belirtmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bu gerekçeler de eklenerek ilk derece mahkemesinin kararı doğru bulunmuştur. Sonuç olarak istinaf taleplerinin reddi sözü edilen yeni gerekçelere de dayanılmak suretiyle gerçekleşmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi yapacağı istinaf incelemesinde mahkemenin gerekçelerini yeterli görmeyerek farklı hususları kararına gerekçe yapmış ise bu gerekçe farklılığını istinaf başvurusunun esastan reddi kararıyla değil, ilk derece mahkemesi kararını kaldırarak gerekçeyi düzeltip yeniden esas hakkında karar vermek suretiyle yapmalıdır.

Zira, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) 353/1-b-2 maddede yer alan “Bölge Adliye Mahkemesi yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasına hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında karar vermelidir.” hükmü açıkça bu sonucu gerektirmektedir.

Zira, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) 353/1-b-2 maddede yer alan “Bölge Adliye Mahkemesi yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasına hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında karar vermelidir.” hükmü açıkça bu sonucu gerektirmektedir.

Bu madde hükmü bölge adliye mahkemesine, Yargıtayca verilebilecek düzelterek onama kararı benzeri bir karar verme yetkisi vermemiş bunun yerine düzeltilmiş yeni gerekçeyle yeniden esas hakkında karar verme yetkisi vermiştir. Açık kanun hükmüne rağmen değişik gerekçelerle mahkeme hükmünün doğru bulunması infazı gereken ve kesinleşen hüküm ilk derece mahkemesi kararı iken kesinleşen bu kararın asıl gerekçelerinin infaza konu olmayan bölge adliye mahkemesi kararında kalması gibi bir sonuç doğuracaktır ki bu HMK istinaf düzenlemeleri ile bağdaşmadığı kadar hüküm gerekçe ilişkisine ilişkin ilke ve kurallar ile de bağdaşmaz. Açıklanan hususlara uygun bir gerekçe ve sonuç içeren Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesi doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme kararının Özel Daire kararı gibi bozulması gerektiği görüşünde olduğumuzdan Direnme Uygun Daireye yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/6753, Karar No: 2013/6494, Tarih: 02.05.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/6753 E.  ,  2013/6494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 27.06.2012 gün ve 25/94 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı adına dilekçe veren dava takipçisinin 13.02.2012 havale tarihli harcı alınan dilekçesi ile özetle: Vekil edeninin 1979-1980 yıllarında ev inşa etmek üzere, kazma, kürek kullanarak ve iş makinesi aracılığıyla temel kazdırdığını, inşaatta kullanmak üzere kum ve çakıl döktürdüğünü, ancak maddi imkansızlıklar nedeniyle evini bir türlü inşa edemediğini, taşınmaz üzerine ceviz fidanı ve üzüm omcası diktiğini açıklayarak, dava konusu yerlerin 1979 yılından beri vekil edeninin zilyetliğinde olmasına rağmen bir kısmının 166 ada 45 ve bir kısmının da 166 ada 46 parsel içerisinde kaldığını açıklayarak davalı adına olan tapu kayıtlarından tahmini 154 ve 850 m2’lik kısımların iptaliyle müvekkili adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kadastro tespitlerinin doğru olduğunu, dava konusu yerin zilyetlikle iktisap edilecek yerlerden olmadığını, ve yasanın aradığı 20 yıllık sürenin dolmadığını, ayrıca imar ve ihya koşullarının da davacı yararına gerçekleşmediğini açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 sayılı Kanun’un 14.maddesi dikkate alınarak davacı yararına zilyetlikle kazanma koşullarının gerçekleştiği görüşünden hareketle davanın kabulüne, dava konusu 166 ada 45 nolu parselden fen bilirkişi raporunda gösterilen 1078.28 m2’lik alan ile 166 ada 46 nolu parselin, tapu kayıtlarının iptali ile aynı ada son parsel numarası verilerek davalı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hüküm süresi içerisinde Hazine vekili tarafından dilekçesinde yazılı olan nedenlerle temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller tüm dosya kapsamından; 166 ada 46 nolu parsel arsa niteliğiyle 154.51 m2 olarak belgesizden 8.11.2004 tarihinde Hazine adına tespit görmüş ve itirazsız olarak 30.12.2005 tarihinde kesinleşmiştir. 166 ada 45 parsel 8015.96 m2 olarak ham toprak niteliğiyle belgesizden 08.11.2004 tarihinde Hazine adına tespit görmüş ve itirazsız olarak