muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/24325, Karar No: 2014/8088, Tarih: 24.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/24325 E.  ,  2014/8088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2013

NUMARASI : 2012/133-2013/379

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece 4793,4872 ve 4873 parsellere ilişkin davanın reddine, diğer parseller hakkındaki davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, dava konusu fiilen el atılan .. parsel numaralı taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca taşınmazın bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-a) Dava konusu taşınmazda dava konusu pay üzerinde vakıf şerhi bulunduğundan vakfın cinsi, gayri sahih vakıf olup olmadığı ve taviz bedeline tabi olup olmadığının Vakıflar Genel Müdürlüğünden sorulması,

b) Dava konusu .. parsel sayılı taşınmazda muris payı ile yetnilmesi gerekirken infazda tereddüt oluşturacak şekilde davcılara intikal edecek pay oranlarının iptaline karar verilmesi,

c) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun Geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması,

2- Dava konusu .., .., ...,..,.., .. ve .. parsel sayılı taşınmazlara fiilen el atılmamakla birlikte, taşınmazların göl mutlak koruma alanı olarak ayrıldığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, belirtilen parsellere ilişkin davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3168, Karar No: 2014/1048, Tarih: 25.02.2014

**1. Ceza Dairesi         2012/3168 E.  ,  2014/1048 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1/B - 2011/336450

MAHKEMESİ : Kozan Ağır ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 10/05/2011, 2010/220 (E) ve 2011/71 (K)

SUÇ : Taksirle ölüme neden olma, bildirim yükümlülüğünü yerine getirmeme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar Ekrem ve Nazmiye'nin eylemlerinin sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde sanık Nazmiye yönünden bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçunun niteliği tayin, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Cumhuriyet Savcısının suç niteliğine yönelen, sanık Ekrem müdafiinin, sanık Nazmiye müdafiinin ve katılan Ahmet vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

A) Sanık Ekrem hakkında maktul Selçuk'a yönelik taksirle ölüme neden olma suçundan kurulan hüküm yönünden;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık Ekrem ile maktul Selçuk'un arkadaş oldukları, olay günü birlikte araçla dolaşıp alkol aldıkları, gece yarısından sonra diğer sanık Nazmiye'yi de araca aldıkları, araç ile dolaşmaya ve alkol almaya devam ettikleri, aracı kullanan sanık Ekrem'in Nazmiye ile cinsel ilişkiye girmek için her zaman gittikleri yer olan sulama kanalının kenarına geldiği, bu sırada maktulün arka koltukta uyuya kaldığını fark ettiği, Nazmiye ile araçta cinsel ilişkiye girmek isteyen sanık Ekrem’in aracın kapısını açıp maktulü uyandırmak için seslendiği ve kolundan tutarak dışarıya çıkardığı sırada alkollü ve uykulu olan maktulün kolunu sanık Ekrem'den kurtarmak için hamle yapması üzerine dengesini kaybederek sulama kanalına düştüğü ve suya kapıldığı, sanık Ekrem'in maktulün kurtarılması için durumu derhal ilgili makamlara bildirmek yerine, Nazmiye ile birlikte olay yerinden ayrılarak başka bir yerde cinsel ilişkiye girdiği, daha sonra Nazmiye'yi otele bıraktığı sonra da jandarmaya olayı bildirdiği, yapılan araştırmalar sonucu maktulün cesedinin bulunup sudan çıkartıldığı, otopsi raporuna göre maktulün suda boğulma sonucu öldüğü olayda; sanığın bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçundan TCK’nın 98/1 maddesi delaletiyle TCK'nın 98/2 maddesi gereğince cezalandırılması yerine, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde taksirle ölüme neden olma suçundan TCK'nın 85/1 maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi,

B) Sanık Nazmiye hakkında bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçundan kurulan hüküm yönünden,

Sanık hakkında CMK'nın 231. maddesi hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

C) Katılanlardan sadece Ahmet vekil ile temsil edildiği halde, katılan Ahmet lehine vekalet ücretine hükmolunması yerine, tüm katılanlar lehine vekalet ücretine hükmolunması,

B) Sanık Nazmiye hakkında bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçundan kurulan hüküm yönünden,

Sanık hakkında CMK'nın 231. maddesi hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

C) Katılanlardan sadece Ahmet vekil ile temsil edildiği halde, katılan Ahmet lehine vekalet ücretine hükmolunması yerine, tüm katılanlar lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık Ekrem müdafiinin, sanık Nazmiye müdafıinin ve katılan Ahmet vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 25.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14447, Karar No: 2015/7847, Tarih: 13.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/14447 E.  ,  2015/7847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili ile ... tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işveren nezdinde 01.04.1983 ile 01.06.1984 tarihleri arasındaki hizmetinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının davalı ...'a ait işyerinde 01.04.1983 tarihinde asgari ücret üzerinden 1 gün süre ile çalıştığı ve bu çalışmasının sigortalılık başlangıç tarihi olarak tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının, 01.04.1983 tarihli ilk işe giriş bildirgesinin ... unvanlı 52530 sicil numaralı işyerinden 18.11.1983 tarihinde Kuruma intikal ettiği, davalı işyerinden dönem bordrolarının Kuruma verilmediği, davacı tanıklarının beyanlarının alındığı ve tanıkların davacının çırak olarak işe girip çalışmasına kesintisiz olarak devam ettiğini bildirdikleri anlaşılmaktadır.

Bu davada çözümlenmesi gereken hukuki sorun, hangi durumda gerçek bir çıraklık ilişkisinden söz edileceği noktasında toplanmaktadır. Çıraklık Kanunu'na göre kurulan çıraklık okullarında okuyanlar çırak sayılır. Taraflar arasındaki ilişkinin niteliğini belirlemede, bir başka ifade ile davacının dava konusu dönemde çırak olup olmadığına karar verirken çıraklık sözleşmesi hükümlerine göre değil, çalışma ilişkisine bakarak bir sonuca varmalıdır. Gerçekten Çıraklık Sözleşmesinde akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma değil, bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyor ise bu durumda, çıraklık ilişkisinden söz edilemez. Zira burada gerçekleşen; işçinin emeğiyle işyeri ve işverene katkıda bulunmasıdır ki bu da ancak bir hizmet ilişkisi ile söz konusu olur. Kişi Kurumca çırak olarak bildirilmiş ise, çırak olmadığını ispat külfeti kişiye düşer. Taraflar arasındaki ilişkinin hukuki niteliği tespit etmek, daha doğrusu davacının davalı işyerinde çırak olarak çalışmakta iken 19 yaşından gün almaya başladığı tarihten itibaren çırak olarak mı yoksa üretime yönelik mi çalıştığı sorusuna cevap bulabilmek için “çalışma ilişkisine ve biçimine” bakmak gerekmektedir.

506 sayılı Yasa’nın 79/10.maddesinde bu tür hizmet tespiti davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge ve yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması halinde somut bilgilere dayanması inandırıcı olmaları koşuluyla bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen komşu işyeri çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunlara destekleyen diğer tanıklarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda, 28.01.1967 doğumlu olan davacının mahkemece sigortalı kabul edilen 01.04.1983 tarihinde 18 yaşından küçük olması ve tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde davacının üretime yönelik çalışmasının hangi tarihte ve ne şekilde başladığına dair araştırma yapılmadan eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi doğru olmamıştır.

Yapılacak iş, işyerinin dönem bordrosunu Kuruma vermediği anlaşıldığından, SGK ilgili il müdürlüğünden, gerekirse zabıta, vergi dairesi ve meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu iş yeri çalışanlarının; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, mahkemece daha önce beyanı alınan ve komşu iş yerinde çalıştığını belirten tanıkların bu nitelikte olup olmadığını denetlemek ,davacının bu dönemde davalı işyerinde yaptığı işin niteliğini tespit etmek, davacının işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıp katılmadığını veya meslek ve sanat eğitimi alıp almadığını, davacının üretime yönelik çalışmasının hangi tarihte ve ne şekilde başladığını açık ve net şekilde belirlemek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Öte yandan 506 sayılı Yasanın 60/G maddesinde 18 yaşından önce malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olanların sigortalılık süresinin 18 yaşını doldurdukları tarihte başlayacağı, bu tarihten önceki süreler için ödenen malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primlerinin prim ödeme gün sayısı hesabına ekleneceği bildirilmiştir. Aynı Yasa'nın Geçici 54. maddesi "01.04.1981 tarihinden önce malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tescil edilmiş olanlar hakkında 506 sayılı Yasanın 60/G maddesi hükmü uygulanmaz" hükmünü amirdir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı işveren vekili ile davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'a iadesine, 13/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6393, Karar No: 2018/584, Tarih: 14.02.2018

**15. Hukuk Dairesi         2016/6393 E.  ,  2018/584 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak talebine ilişkin olup mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı davasında davalı ile aralarında düzenlenen 06.06.2013 tarihli sözleşmede kararlaştırılan tüm edimlerini yerine getirdiklerini, daha önce bitirmelerine rağmen davalının işi 12.12.2013 tarihinde teslim aldığını, teslim sırasında sözleşmeden kaynaklanan borcun 272.000,00 TL olduğunu hiç bir itirazi kayıt koymaksızın kabul ettiğini, daha sonra 13.701,69 TL alacaklarının ödenmediğini ayrıca sözleşmeye göre ödeme için verilen 50.000,00 TL çekin 12.02.2014 keşide tarihli olması gerekirken 20.05.2014 tarihli olarak verildiğini bu suretle zarara uğradıklarını belirterek 13.701,69 TL alacak ile 12.02.2014 yerine 20.05.2014 tarihli çek ile yapılan ödeme nedeniyle doğan zarar için fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 300,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında talebini ıslah ederek 300,00 TL’lik talebini 1.582,99 TL’sine çıkarmıştır.

Davalı savunmasında teslim sırasında itirazi kayıt ileri sürmeksizin sözleşmeden kaynaklanan borcun 272.000,00 TL olduğunu kabul ettikleri hususunun gerçeği yansıtmadığını, sözleşmenin 5. maddesine göre kendilerinin ifa ettiği işler nedeniyle davacı alacağından 13.031,00 TL'lik kesinti yapıldığını, davacının işi 30.08.2013 tarihinde bitirerek teslim etmesi gerekirken 12.12.2013 tarihinde eksik olarak teslim ettiğini, 50.000,00 TL meblağlı son çek haricindeki ödemelerin de sözleşmede kararlaştırılan sürelerden önce yapıldığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece taraflar arasında 08.06.2013 tarihli sözleşmeye göre davalının yaptığı kesintinin yerinde olmadığı zira taraflar arasında iş makinesi hizmet bedeli alınacağı şeklinde sözleşmede hüküm bulunmadığı, ayrıca iş makinesi hizmet bedellerinin de ispatlanmadığı gerekçesiyle davanın 13.702,18 TL alacak ile geç ifa nedeniyle uğranılan 1.582,99 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

....

Mahkemece taraflar arasında 08.06.2013 tarihli sözleşmeye göre davalının yaptığı kesintinin yerinde olmadığı zira taraflar arasında iş makinesi hizmet bedeli alınacağı şeklinde sözleşmede hüküm bulunmadığı, ayrıca iş makinesi hizmet bedellerinin de ispatlanmadığı gerekçesiyle davanın 13.702,18 TL alacak ile geç ifa nedeniyle uğranılan 1.582,99 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

....

Davacı dava dilekçesinde hakediş alacağı ile birlikte kendisine verilen 50.000,00 TL çekin 12.02.2014 tarihli olması gerekirken 20.05.2014 tarihli olarak verildiğini belirterek gecikme nedeniyle vade farkını talep etmiş ise de aralarındaki sözleşmede bu konuda hüküm bulunmadığı gibi taraflar arasında bu yönde yerleşmiş bir uygulamanın varlığı kanıtlanamamıştır. Bu nedenle davacının buna ilişkin 1.582,99 TL’lik talebinin reddi gerekirken kabulü doğru olmamış, bu nedenle kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 14.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2013/4466, Karar No: 2014/1379, Tarih: 29.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/4466 E.  ,  2014/1379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme, hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1) Sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde;

Hakaret suçunun oluşabilmesi için, bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını incitecek ölçüde, somut bir fiil veya olgu isnat etmek yada yakıştırmalarda bulunmak yada sövmek gerekmektedir. Kişiye isnat edilen somut fiil veya olgunun gerçek olup olmamasının bir önemi yoktur.İsnadın ispatın konusu ayrıdır. Somut bir fiil ve olgu isnat etmek; isnat, mağdurun onur şeref ve saygınlığını incitecek nitelikte olacaktır. Mağdura yüklenen fiil ve olgunun belirli olması şarttır. Fiilin somut sayılabilmesi için, şahsa, şekle, konuya, yere ve zamana ilişkin unsurlar gösterilmiş olmalıdır. Bu unsurların tamamının birlikte söylenmesi şart değildir. Sözlerin isnat edilen fiilî belirleyecek açıklıkta olması yeterlidir. Çoğu zaman isnat edilen fiil ve olgunun, hangi zaman ve yerde meydana geldiğinin belirtilmesi, onur ve saygınlığı incitecek niteliği tespit için yeterli olmaktadır. Tarafların sosyal durumları, sözlerin söylendiği yer ve söyleniş şekli, söylenmeden önceki olaylar nazara alınarak suç vasfı tayin olunmalıdır.

Sanık ...'in aralarında meydana gelen tartışmada katılan ...'a hitaben hakaret içerikli sözler sarf ettiği iddia olunan olayda, taraf beyanları ve tüm dosya kapsamına göre bu hususa ilişkin herhangi bir delil bulunmadığından mahkemece sanığın atılı suçu işlediği sabit olmadığından beraatına karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında nitelikli mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın ikamet ettiği binanın ortak alanındaki iki adet gül bitkisini kesip zarar verdiği iddia ve kabul olunan olayda, zarar gören bitkinin niteliği itibarı ile 5237 sayılı TCK'nın 152/1-c maddesinde belirtilen "dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğu" olmadığı dikkate alınarak, eyleminin anılan yasanın 151/1 maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunu teşkil ettiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11091, Karar No: 2013/5156, Tarih: 19.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2011/11091 E.  ,  2013/5156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı ... Sig. A.Ş. avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dava; 29.06.2009 tarihli trafik kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin rücuan tahsili istemine ilişkin olup; somut olayda, kazaya sebep olan ... plakalı araç sürücüsü davalı ... %100 oranında kusurlu bulunmuştur.

Sigorta şirketleri, sigortaladığı aracın sürücüsü ile şayet tespit edilmişse araç malikinin kusurlarıyla ve poliçe limitleriyle sınırlı biçimde zarardan sorumlu tutulabilirler. Sigorta Şirketlerinin 2918 sayılı Kanun kapsamında poliçeye dayalı akdi sorumluluğu nedeniyle poliçe limitini teşkil eden miktar, Kurumun rücu davasından önce sigortalı ya da hak sahiplerine ödediğinin geçerli belgelerle kanıtlanması durumunda; Sigorta Şirketlerinin mükerrer ödeme ile karşı karşıya bırakılmaması bakımından ödediği miktar kadar sorumlu tutulmaması gerekir.

Davalı ... şirketi zorunlu mali mesuliyet sigorta poliçesi kapsamında, hak sahiplerine 60.145,45 TL’yi dava açılmadan önce 06.11.2009 tarihinde hak sahiplerine destekten yoksun kalma tazminatı olarak ödediğini savunmuş olup, buna dair bilgi ve belgeleri ibraz etmiştir.

Olay tarihi itibariyle yürürlükte olan 5510 sayılı Yasanın 21/4. maddesinde; “İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir.” hükmü yer almaktadır.

Davada somutlaşan olayda, hak sahiplerine bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirin 68.954,30 TL olduğu ve davalı ... şirketinin, Kurumun rücu alacağından sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerinin yarısı olan 34.477,15 TL’den fazla miktarı hak sahiplerine ödediği anlaşılmakta olup, Mahkemece; yukarıda açıklanan ilkeler gözetilmek suretiyle davalı ... şirketi hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.