muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3245, Karar No: 2022/1433, Tarih: 16.03.2022

Aynı Kanunun 35. maddesine göre;

‘’Madde 35 – Yöneticinin görevleri, yönetim planında belirtilir; yönetim planında aksine hüküm olmadıkça, yönetici aşağıdaki işleri görür:

a) Kat malikleri kurulunca verilen kararların yerine getirilmesi;

b) Ana gayrimenkulün gayesine uygun olarak kullanılması, korunması, bakımı ve onarımı için gereken tedbirlerin alınması;

c) Ana gayrimenkulün sigorta ettirilmesi;

d) Ana gayrimenkulün genel yönetim işleriyle korunma, onarım, temizlik gibi bakım işleri ve asansör ve kalorifer, sıcak ve soğuk hava işletmesi ve sigorta için yönetim planında gösterilen zamanda, eğer böyle bir zaman gösterilmemişse, her takvim yılının ilk ayı içinde, kat maliklerinden avans olarak münasip miktarda paranın toplanması ve bu avansın harcanıp bitmesi halinde, geri kalan işler için tekrar avans toplanması;

e) Ana gayrimenkulün yönetimiyle ilgili diğer bütün ödemelerin kabulü, yönetim dolayısıyla doğan borçların ödenmesi ve kat malikleri tarafından ayrıca yetkili kılınmışsa, bağımsız bölümlere ait kiraların toplanması;

f) Ana gayrimenkulün tümünü ilgilendiren tebligatın kabulü;

g) Ana gayrimenkulü ilgilendiren bir sürenin geçmesinden veya bir hakkın kaybına meydan vermeyecek gerekli tedbirlerin alınması;

h) Ana gayrimenkulün korunması ve bakımı için kat maliklerinin yararına olan hususlarda gerekli tedbirlerin, onlar adına alınması;

i) Kat mülkiyetine ilişkin borç ve yükümlerini yerine getirmeyen kat maliklerine karşı dava ve icra takibi yapılması ve kanuni ipotek hakkının kat mülkiyeti kütüğüne tescil ettirilmesi;

j) Topladığı paraları ve avansları yatırmak ve gerektiğinde almak üzere muteber bir bankada kendi adına ve fakat ana gayrimenkulün yönetici sıfatı gösterilmek suretiyle, hesap açtırılması;

k) Kat malikleri kurulunun toplantıya çağırılması.

l) (Ek: 4.4.201 - 6645/82 md.) Ana gayrimenkulde bulunan asansörlerin güvenli bir şekilde işletilmesinin sağlanması amacıyla aylık bakımları ile yıllık kontrollerinin ilgili teknik düzenlemelere uygun şekilde yaptırılması ve bu işlemlere ilişkin ücretlerin ödenmesi.

(Ek fıkra: 4.4.2015 - 6645/82 md.) Bu Kanunun 34 üncü maddesinde belirtilen şartları taşımasına rağmen yönetici ataması yapılmayan ana gayrimenkulde, birinci fıkrada sayılan işlerin yaptırılmasından kat malikleri müştereken sorumludur’’.

Bu madde de yönetici veya yönetim kurulunun görevleri sayılmış olup, (i) bendinde “Kat mülkiyetine ilişkin borç ve yükümlerini yerine getirmeyen kat maliklerine karşı dava ve icra takibi yapılması ve kanuni ipotek hakkının kat mülkiyeti kütüğüne tescil ettirilmesi” şeklindeki ifade ile dava açma hakkı düzenlenmiştir.

Bu madde de yönetici veya yönetim kurulunun görevleri sayılmış olup, (i) bendinde “Kat mülkiyetine ilişkin borç ve yükümlerini yerine getirmeyen kat maliklerine karşı dava ve icra takibi yapılması ve kanuni ipotek hakkının kat mülkiyeti kütüğüne tescil ettirilmesi” şeklindeki ifade ile dava açma hakkı düzenlenmiştir.

Kat malikleri kurulunun tüzel kişiliğinin bulunmadığı tartışmasızdır (Yargıtay HGK 28.06.2006 tarih, 2006/18 - 483 E., 2006/473 K. ). Ancak kanun koyucu tüzel kişiliği bulunmayan bu kurula 634 sayılı Kanun’un 35. maddesi ile; bu kanundan doğan yetki ve görevleri kapsamındaki bazı iş ve işlemlerde kat maliklerini temsilen hukuki ilişki kurma ve dava takip yetkisi vermiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 34. maddesi gereğince kat malikleri, ana gayrimenkulün yönetimi için bir yönetici veya üç kişilik yönetim kurulu seçmek zorundadırlar. Kanunun 35. maddesinde ise yöneticinin görevleri sayılmış olup, bunlar arasında kat malikleri kurulunca verilen kararların yerine getirilmesi (a bendi), ana gayrimenkulün gayesine uygun olarak kullanılması, korunması, bakımı ve onarımı için gereken tedbirlerin alınması (b bendi) ve ana gayrimenkulün korunması ve bakımı için kat maliklerinin yararına olan hususlarda gerekli tedbirlerin, onlar adına alınması (h bendi) sayılmıştır.

Kanunun 38. maddesine göre;

‘’Madde 38 - Yönetici, kat maliklerine karşı aynen bir vekil gibi sorumludur.

(Ek fıkra: 14.11.2007 - 5711/19 md.) Kat malikleri kurulu, ada temsilciler kurulu veya toplu yapı temsilciler kurulu kararlarının iptaline ilişkin davalar, kat maliklerini temsilen yöneticiye, toplu yapılarda ise ada temsilciler kurulu veya toplu yapı temsilciler kurulunca seçilen yöneticiye husumet yöneltilmesi suretiyle açılabilir. Yönetici, açılan davayı bütün kat maliklerine ve ada veya toplu yapı temsilciler kuruluna duyurur. Kurul kararının iptali halinde bu konudaki yargılama giderleri ortak giderlerden karşılanır.’’

Sözü edilen bu maddeye göre, yönetimin, kat maliklerine karşı aynen bir vekil gibi sorumlu bulunduğu belirtilmiştir. Bu durumda yönetici, vekâletname ile tayin edilen bir vekil gibi değildir. Yasal bir temsilcidir, yetkisini kanundan almaktadır. Bu sıfatla yaptığı sözleşmelerden dolayı kendisine husumet yöneltilebilir.

Yönetici, ana taşınmazı ilgilendiren konularda diğer kat malikleri adına temsilci sıfatıyla onları taraf göstererek dava açabilir. Açılacak bu davalarda taraf, yönetici değil, kat malikleridir (Kuru, C. 1, s. 1021. Oğuzman/Seliçi, s. 506, 517).

Ana taşınmazı ilgilendirmeyen davalarda yönetici kat maliklerini temsil edemez. Yönetici, aynı zamanda kat maliki ise bu sıfatına dayanarak dava açabilir ya da kendisine karşı dava açılabilir (Yargıtay 13. HD 23.1.2003 tarih, 2002/12968 E., 2003/573 K.). Kat maliki sıfatı bulunmayan yöneticinin yalnız diğer kat maliklerini temsilen dava açması mümkündür (Rezan Epözdemir – Taraf Ehliyeti – Ankara 2017 – Sayfa 111 vd.)

Ana taşınmazı ilgilendirmeyen davalarda yönetici kat maliklerini temsil edemez. Yönetici, aynı zamanda kat maliki ise bu sıfatına dayanarak dava açabilir ya da kendisine karşı dava açılabilir (Yargıtay 13. HD 23.1.2003 tarih, 2002/12968 E., 2003/573 K.). Kat maliki sıfatı bulunmayan yöneticinin yalnız diğer kat maliklerini temsilen dava açması mümkündür (Rezan Epözdemir – Taraf Ehliyeti – Ankara 2017 – Sayfa 111 vd.)

Ülkemizde yaşanan ekonomik ve sosyal gelişme ile nüfus artışının işyeri ve konut ihtiyacını doğurduğu, bu ihtiyacın karşılanması amacıyla gerek Devlet kuruluşları, gerekse özel girişimciler eliyle birden çok taşınmaz üzerine ayrı ayrı bloklar halinde toplu yapıların inşa edildiği bilinen bir gerçektir. Bu nitelikteki toplu yapılaşmalarda, çoğunlukla her parsele bir blok apartman yapılmakta, bu blok apartmanlarda toplu yapının bir bölümünü teşkil etmektedir. Tek bir parsel üzerine inşa edilmiş blok apartmandaki bağımsız bölümler için Kat Mülkiyeti Kanunu hükümleri uyarınca kat irtifakı veya kat mülkiyeti tesis edilmekte, bu blok yönetimiyle ilgili uyuşmazlıklarda anılan yasa hükümleri uygulanarak çözümlenebilmektedir. Ancak bu blokların oluşturduğu toplu yapının yönetimiyle ilgili uyuşmazlıklarda ise Kat Mülkiyeti Kanunu, Medeni Kanunun toplu mülkiyete ilişkin hükümleri veya Kooperatifler Kanunu hükümlerinin uygulanması mümkün değildir. Oysa ki toplu yapının kendini oluşturan blok apartmanlara ait ortak yerler dışında tüm toplu yapı kapsamındaki bağımsız bölüm maliklerinin kullanımına terk edilmiş kanalizasyon, ısıtma, aydınlatma, eğitim, spor, park ve bahçe gibi ortak tesis ve alanlarının bulunduğu da bilinmektedir. Bu ortak tesis ve alanlarının amacına uygun olarak bir disiplin dâhilinde kullanılmaları, bakım ve onarımlarının yapılması, bakım ve onarımlar için gerekli giderlerin toplanıp harcanmaları toplu yapı yönetimini zorunlu kılmaktadır. Ne var ki yürürlükte bulunan yasalarımızda toplu yapı yönetiminin oluşumuna, görev ve sorumlulukları kapsamındaki blok apartman yönetimleriyle ilişkilerine, görev sorumluluğu içinde davada taraf ehliyetine sahip bulunduğuna dair bir düzenlemeye yer verilmemiştir. O nedenle de açıklanan konularda ve özellikle davada taraf olabilme ehliyeti konusunda yasal boşluğun bulunduğu kabul edilmelidir.

Türk Medeni Kanunu'nun 1. maddesine göre;

‘’Madde 1 - Kanun, sözüyle ve özüyle değindiği bütün konularda uygulanır.

Kanunda uygulanabilir bir hüküm yoksa hâkim, örf ve adet hukukuna göre, bu da yoksa kendisi kanun koyucu olsaydı nasıl bir kural koyacak idiyse ona göre karar verir.

Hâkim, karar verirken bilimsel görüşlerden ve yargı kararlarından yararlanır’’.

Türk Medeni Kanunu'nun 1. maddesine göre;

‘’Madde 1 - Kanun, sözüyle ve özüyle değindiği bütün konularda uygulanır.

Kanunda uygulanabilir bir hüküm yoksa hâkim, örf ve adet hukukuna göre, bu da yoksa kendisi kanun koyucu olsaydı nasıl bir kural koyacak idiyse ona göre karar verir.

Hâkim, karar verirken bilimsel görüşlerden ve yargı kararlarından yararlanır’’.

Bu durum karşısında mahkemelerin TMK’ nın 1. maddesinden kaynaklanan görevi gereği, benzer kurum ve kuruluşlar için yasalarımızda öngörülen düzenlemelerden örnekleme yoluyla yararlanarak toplu yapı için de sosyal barışı sağlayıcı bir çözüm bulması, bunun sonucuna uygun karar vermesi gerektiği duraksanmamalıdır. Yargıtay 13. HD 24.6.2003 tarih, 3973/8255 E., K., 13.4. 2004 tarih, 15614/5236 E., K., 6.7.2005 tarih, 7253/ 11633 E., K., Rezan Epözdemir – Taraf Ehliyeti – Ankara 2017 – Sayfa 114 vd.)

Somut uyuşmazlıkta, ... ili ... ilçesi ... Mah 90 pafta 5475 ada 14 parselde tapuya kayıtlı olan taşınmaz üzerinde davalı kooperatif tarafından 6 katlı ve her katta 4 adet daireden oluşan toplamda 24 daireden oluşacak bir binanın yapımı ile ilgili olarak dava dışı arsa sahipleri ile 05.02.2008 tarihinde anlaşmaya varıldığı, ancak 21.04.2008 tarihli ek protokol ile sözleşmede değişikliğe gidilerek daire yapımından vazgeçildiği ve bağımsız bölümlerin işyeri olarak yapılması konusunda anlaşmaya varıldığı, davalı kooperatifin söz konusu binayı kısmen tamamladığı ve söz konusu işyerlerinin tamamının fiilen kullanılmaya başlandığı, davalı kooperatiften eksik kalan bazı kısımların tamamlanmasını ve projeye aykırı yapılan bazı imalatların projeye uygun hale getirilmesini talep ettikleri ancak davalı tarafça söz konusu taleplerin geri çevrildiği, bu nedenlerle davalı tarafça yapılan projeye aykırı düzenlemeler sebebi ile gayrimenkulün ortak alanı olan otoparka yapılan haksız ve hukuka aykırı müdahalenin men'ine, bugüne kadar yapılmış olan haksız müdahaleler ve projeye aykırı imalatlar sebebi ile binanın mevcut durumundan projeye uygun hale getirilebilmesi için yapılması gereken masrafların hesaplanarak davalıdan tahsili istemiyle davacı ... tarafından davalı yüklenici kooperatife karşı dava açıldığı ancak davanın, davacının aktif husumet ehliyeti bulunmadığı gerekçesiyle reddedildiği anlaşılmıştır.

Dava konusu, ana gayrimenkulün ortak alanlarıyla ilgilidir. Her ne kadar davacı yönetim inşaat sözleşmesinin tarafı değilse de, yöneticinin Kat Mülkiyeti Kanunu uyarınca kat maliklerinden aldığı yetki ile kanun uyarınca verilen görevleri yerine getirerek açtığı bir dava bulunmaktadır. Zira ortada ortak alanlarda eksik bırakılan işlerin giderilmesi ve ortak alanlara yapılan müdahalenin me'ni söz konusudur.

Dava konusu, ana gayrimenkulün ortak alanlarıyla ilgilidir. Her ne kadar davacı yönetim inşaat sözleşmesinin tarafı değilse de, yöneticinin Kat Mülkiyeti Kanunu uyarınca kat maliklerinden aldığı yetki ile kanun uyarınca verilen görevleri yerine getirerek açtığı bir dava bulunmaktadır. Zira ortada ortak alanlarda eksik bırakılan işlerin giderilmesi ve ortak alanlara yapılan müdahalenin me'ni söz konusudur.

Yukarıda açıklanan tüm bu nedenlerden dolayı, yerel mahkemece, davanın esasına girilerek sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken davacının aktif husumet ehliyeti bulunmadığından dolayı davanın reddine dair karar verilmesi hatalı olmuştur. Yüksek Özel Daire Sayın Çoğunluğunca kararın onanması yönündeki karara açıklanan tüm bu nedenlerden dolayı katılmıyorum. 16.03.2022
Yargıtay — Esas No: 2021/14645, Karar No: 2022/12527, Tarih: 18.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/14645 E.  ,  2022/12527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kocaeli 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; mahkemece kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından istinaf yasa yoluna başvurulduğu; davacıların istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacılar vekili, müvekkili olan küçüklerin babaları olan müteveffanın bilincini kaybederek direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu trafik kazası meydana geldiğini, aracın seyir halinde ve kaza ile alınan darbelerin müteveffanın ölümüne neden olduğunu, mahkemece tam teşekküllü bir üniversite hastanesinden alınacak rapor ile kazanın ve de kaza sonucu alınan darbelerin müteveffanın ölümüne etkisinin olup olmadığının tespit edilmesi gerektiğini, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla müteveffa ...'nin vefatı nedeniyle, müteveffanın oğlu ile kızı için destekten yoksun kalma tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, dava şartı yokluğu nedeniyle davanın usulden reddinin gerektiğini, mahkemece esasa girilmesi halinde Trafik Kanununun emredici hükümleri gereği teminat dışı olan dava konusu haksız talebin reddini savunmuştur. İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, "davanın reddine" karar verilmiştir. Anılan karara karşı davacılar vekili istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, İstanbul ATK tarafından düzenlenen 29/03/2017 tarihli raporda; meydana gelen trafik kazasının müteveffa da oluşan patolojik kökenli (travmatik olmayan ) beyin kanaması sonrası şuur kaybı nedeni ile oluştuğu, 20/11/2015 tarihli trafik kazası ile müteveffanın ölümü arasında illiyet bağı bulunmadığı belirtilmiş, yeniden alınan İstanbul ATK tarafından düzenlenen 08/11/2017 tarihli raporda; ilk düzenlenen raporda belirtilen hususların aynen tekrar edilmiş olduğu, dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı, meydana gelen kaza ile ölüm olayı arasında illiyet bağı bulunmadığı gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre davacılar vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK 302/5 ve 373. maddeleri uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 21,40 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 18/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/363, Karar No: 2011/4867, Tarih: 22.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/363 E.  ,  2011/4867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30/12/2009 gün ve 2009/412-2009/820 sayılı kararı bozan Daire’nin 14.10.2010 gün ve 2010/3189-2010/10284 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, ortağı olduğu davalı anonim şirketin 13.09.1991 tarihli genel kurul toplantısında alınan sermaye artırımına ilişkin kararın iptal edilerek kesinleştiğini, bu nedenle davalı şirketin müteakip genel kurullarında alınan kararların yoklukla malul olduğunu ileri sürerek, davalı şirketin 13.09.1991 tarihinden sonra yapılan olağan ve olağanüstü genel kurul toplantılarında alınan tüm kararların yoklukla malul olduğunun tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, genel kurul kararlarının iptali istenilen Royal A.Ş.’nin 30.12.2002 tarihinde münfesih olduğunu, hükümsüzlüğü istenilen bazı genel kurul kararlarının iptali istemi ile açılan davaların derdest olduğunu, genel kurul kararlarının batıl olduğunun seneler sonra ileri sürülmesinin hakkın kötüye kullanılması olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dava dilekçesinin yetki yönünden reddine dair verilen karar, Dairemizin 04.05.2009 gün ve 2008/886 E, 2009/5218 K sayılı kararında yazılı gerekçeyle davacı yararına bozulmuştur.

Mahkemece, dava dilekçesinin yetki yönünden reddine dair verilen karar, Dairemizin 04.05.2009 gün ve 2008/886 E, 2009/5218 K sayılı kararında yazılı gerekçeyle davacı yararına bozulmuştur.

Mahkemece, bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda, ticaret sicil müdürlüğünden gönderilen 14.12.2009 tarihli yazıda “birleşmeye dair olağanüstü genel kurul kararlarının sunulduğu, ancak henüz sicil kaydının terkinine dair sicil dosyasına intikal eden tescil bulunmadığı için davalı şirketin halen sicil kaydının faal olarak devam ettiğinin” bildirildiği, sicil kaydı fiilen devam eden ve henüz terkini gerçekleşmeyen davalı şirketin tüzel kişiliğinin devam ettiği, davalı şirketin husumet itirazının yerinde olmadığı, Marmaris Asliye Hukuk Mahkemesi’nce sermaye artırımına dair 13.09.1991 tarihli genel kurul kararı iptal edilmiş olmakla esas sermayenin artırımına ilişkin işlemler tamamlanmadığından 13.09.1991 tarihinden sonra 33.000 TL ve 233.000 TL sermaye üzerinden yapılan genel kurul kararlarının yok hükmünde olması gerektiği sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulü ile 26.05.1995, 15.09.1995, 05.07.1996, 04.04.1997, 03.08.1998, 27.10.1999, 29.03.2000, 26.01.2001, 18.11.2002, 30.12.2002 tarihli genel kurullarda alınan kararların yoklukla malul olduğunun tespitine ve terkinine, 26.03.1992, 14.08.1992, 26.05.1993, 30.03.1994 tarihli genel kurullara ilişkin davanın feragat nedeniyle reddine dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2010-3189 E, 2010/10284 K sayılı ilamıyla bozulmuştur.

Taraf vekilleri karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenlerden ayrı ayrı alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 22.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14611, Karar No: 2018/3252, Tarih: 26.03.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/14611 E.  ,  2018/3252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

-K A R A R-

Davacı vekili; ... Üretim ve Pazarlama A.Ş.'nin kar kaybı yangın sigorta poliçesi ile sigortalı bulunduğunu, sigortalı işletmenin boyahane bölümünde 27/04/2012 tarihinde, dozajlama makinesi kaynaklı yangın meydana geldiğini, işletmede yangın söndürme sistemi bulunmasına rağmen söz konusu sistemin devreye girmemesi sebebiyle yangının büyüdüğünü ve maddi hasara neden olduğunu, söz konusu sprinkler sistemin davalı şirket tarafından kurulduğunu, sistemin devreye girmemesi nedeni ile davalı şirketin kusuru ve sorumluluğu bulunduğunu, müvekkili şirkete vaki hasar ihbarına müteakip yaptırılan Ekspertiz Raporu ve faturalara istinaden tespit edilen toplam 11.000,00 TL hasar bedelinin 12/09/2012 tarihinde sigortalı hak sahibine ödendiğini, müvekkili şirketin yapılan bu ödeme ile TTK'nın 1472.maddesi gereğince sigortalının haklarına halef olduğunu, hukuki halefiyet gereği, söz konusu rücu alacağı için davalı tarafa yapılan müracaatların sonuçsuz kalmış olması ve tarafına herhangi bir ödemede bulunulmadığını, bu nedenlerle fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla; rucüen tazminat alacağı olan 11.000,00 TL'nin ödeme tarihi olan 12/09/2012 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile yargılama harç ve giderleri vekalet ücreti ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili; Müvekkili şirketin 27/04/2012 tarihinde meydana gelen dozajlama makinesi kaynaklı yangından sorumlu tutulmasının kabul edilmesinin mümkün olmayacağını, ilgili sistem kurularak tam ve eksiksiz bir şekilde ... Üretim ve Pazarlama A.Ş.'ne çalışmaya hazır vaziyette teslim edildiğini, Binaların Yangından Korunması Hakkında Yönetmelik'in 99.maddesi'nin 7.fıkrasına göre söndürme cihazlarının standartlarda belirtilen hususlar doğrultusunda yılda bir kez genel kontrolü gerektiğini, ancak kontrol işleminin yapılması için işbu davaya konu sistemin kurulmasından sonra müvekkili şirkete yönelik herhangi bir talepleri bulunmadığını, bu sebeple oluşan hasar ve zarardan müvekkili şirketin sorumlu tutulamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve dosya kapsamındaki benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile 5.500,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 58,10 TL fazla alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 26.3.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5566, Karar No: 2015/26254, Tarih: 28.09.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/5566 E.  ,  2015/26254 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2015/14502

MAHKEMESİ : Çay Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/10/2014

NUMARASI : 2014/402 (E) ve 2014/538 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın mahkemece alınan savunmasında olay günü yemek yedikleri esnada kardeşi olan mağdurun kendisine küfrettiğini ve bu duruma sinirlenerek mağdura tokat attığını beyan etmesi ve mahkemece tarafların tartışma sebebinin tam olarak tespit edilemediğinin kabulü karşısında Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238-367 sayılı kararı uyarınca sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29/1. maddesinde haksız tahrikin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca  CMUK'un 326/son maddesince sanığın kazanılmış hakkı dikkate alınarak isteme aykırı BOZULMASINA, 28.09.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.