muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/38, Karar No: 2014/493, Tarih: 18.11.2014

Bu konuda öğretide de; "Üçüncü bir kişinin veya mağdurun hareketinin failin taksirli hareketine eklenmesi durumunda nedensellik ilişkisinin ortadan kalkıp kalkmadığı araştırılmalıdır. Eklenen hareketler kusurlu değilse, neticenin failin taksirli hareketinden kaynaklandığı kabul edilir. Diğer hareketler kusurlu ise bunların taksirin varlığını tamamen veya kısmen kaldırıp kaldırmadığına bakılmalıdır" (Nur Centel - Hamide Zafer - Özlem Çakmut, Türk Ceza Hukukuna Giriş, Beta Yayınevi, 8. Bası, İstanbul, 2014, s. 366); "Birden fazla kişinin birleşen fiilleri ile bir neticeye neden oldukları hallerde, bu faillerin hareketi ile netice arasındaki nedensellik ilişkisi özel bir önem taşır. Belirtelim ki bu hallerde her bir kişinin hareketi ile netice arasında nedensellik ilişkisinin bulunması ön koşuldur... Ekip halinde faaliyeti gerçekleştirenlerden birisine diğerlerini denetleme ve kişiler arasında koordinasyonu sağlama yükümlülüğü yüklenmiş ise kişi bu yükümlülüğe uygun davranmadığı için neticeye sebebiyet vermiş olabilir. Bu halde bu kişi neticeden sorumlu olur." (Hamide Zafer, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Beta Yayınevi, 3. Bası, İstanbul, 2013, s. 276); "Failin kusurlu hareketine mağdurun kusurlu hareketi de eklenmiş ve netice bu iki kusurlu hareketin birleşmesinden meydana gelmişse (ortak kusur) failin sorumluluğu ortadan kalmış olmaz. Nitekim bu ihtimalde taksirler arasında takas söz konusu olmayıp, fail kusuru oranında taksirli suçtan cezalandırılır." (Mehmet Emin Artuk - Ahmet Gökçen - Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Adalet Yayınevi, 8. Bası, Ankara, 2014, s. 341); "Birden çok kişinin davranışı birlikte neticeye sebebiyet vermiş ve tüm katılanlar özen yükümlülüğüne aykırı hareket etmişse netice objektif olarak isnad edilebilir ve herkes kendi taksirli fiilinden dolayı kusuruna göre sorumlu olur. Bu gibi hallerde önceki taksirli hareket ile netice arasında illiyet bağının bulunmamasından veya kesilmesinden söz edilmesi doğru değildir." (Mahmut Koca - İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, Seçkin Yayınevi, 7. Bası, Ankara, 2014, s.214); "Fail zaten taksirli hareket ediyor ve bir başkasının da taksirli hareketi buna ekleniyorsa, failin hareketi ile netice arasındaki nedensellik bağı mevcut olmaya devam eder. Bu durumda mesele artık nedensellik bağı meselesi değil, failin ve üçüncü kişinini kusurunun tespiti meselesidir. Bir inşaatın yıkımı sırasında yoldan gelip geçenlere zarar verilmemesi hususunda gerekli tertibatı almayan, örneği yıkım alanını tahta perde ile çevirmeyen müteahhit, iki işçisinin binadan sökülen kalası dikkatsizce sokağa atmaları sonucu meydana gelen neticeden her iki işçisiyle beraber taksirinden dolayı sorumludur." (Hakan Hakeri, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Adalet Yayınevi, 16. Bası, Ankara, 2013, s.241) şeklinde görüşlere yer verilmiştir.

Bu genel açıklamalardan sonra, Türk Ceza Kanununun taksirle öldürme suçuna ilişkin hükmü ile İş Kanununun konuyla ilgili düzenlemelerinin gözden geçirilmesi gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nun konu ile ilgili olan “Taksirle öldürme” başlıklı 85. maddesi;

“Taksirle bir insanın ölümüne neden olan kişi, iki yıldan altı yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

Fiil, birden fazla insanın ölümüne ya da bir veya birden fazla kişinin ölümü ile birlikte bir veya birden fazla kişinin yaralanmasına neden olmuş ise, kişi iki yıldan onbeş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır” şeklinde düzenlenmiş olup, maddenin birinci fıkrasına göre, taksirle bir insanın ölümüne neden olmak suçu yaptırıma bağlanmıştır. Fiil birden fazla insanın ölümüne veya bir ya da birden fazla kişinin ölümü ile birlikte bir ya da birden fazla kişinin yaralanmasına neden olmuş ise fail maddenin ikinci fıkrası gereğince cezalandırılacaktır.

4857 sayılı İş Kanununun suç tarihinde yürürlükte bulunan 63. maddesinde yer alan; “Genel bakımdan çalışma süresi haftada en çok kırkbeş saattir. Aksi kararlaştırılmamışsa bu süre, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanır.

Tarafların anlaşması ile haftalık normal çalışma süresi, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine, günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabilir. Bu halde, iki aylık süre içinde işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık çalışma süresini aşamaz. Denkleştirme süresi toplu iş sözleşmeleri ile dört aya kadar artırılabilir.

Çalışma sürelerinin yukarıdaki esaslar çerçevesinde uygulama şekilleri, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından hazırlanacak bir yönetmelikle düzenlenir.

Sağlık kuralları bakımından günde ancak yedibuçuk saat ve daha az çalışılması gereken işler, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı ile Sağlık Bakanlığı tarafından müştereken hazırlanacak bir yönetmelikle düzenlenir” şeklindeki hükümle haftalık çalışma süresi ve dağıtım esasları düzenlenmiş,

Aynı kanunun 77. maddesinde ise; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler.

İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” hükmüne yer verilmek suretiyle, işverenlerin işyerinde iş sağlığı ve güvenliği için gerekli önlemleri alma ve bu önlemlere uyulup uyulmadığını denetleme yükümlülükleri öngörülmüştür.

Haftalık İş Günlerine Bölünemeyen Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin “Günlük Çalışma Süresi” başlıklı 6. maddesinde de; “Günlük çalışma sürelerin uygulanmasında;

Haftalık İş Günlerine Bölünemeyen Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin “Günlük Çalışma Süresi” başlıklı 6. maddesinde de; “Günlük çalışma sürelerin uygulanmasında;

a) Günlük iş süresi 11 saati, gece çalışma süresi 7,5 saati, profesyonel ve ağır vasıta ehliyeti ile taşıt kullananların günlük çalışma süresi de 9 saati geçemez...” düzenlemesi getirilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın pazarlama, satış ve limana gelen gemilere malın düzenli şekilde yüklenmesini sağlamadan sorumlu olduğu Çetin İnşaat Nakliyat San. ve Tic. Ltd. Şti'nde forklift operatörü olarak çalışan ölen ...'in, suç tarihinde saat 16.00-24.00 arasında görevli iken fazladan çalışmaya kaldığı, kanuni çalışma süresini geçecek şekilde işyerinde bulunduğu, yorgun düşüp uykusuz kaldığından saat 06.30 sıralarında depo girişinde bir çuvalı üzerine örterek uyuduğu, çimento getiren ve kullandığı tır aracını geri geri manevra yaptırarak depoya girmeye çalışan inceleme dışı diğer sanık ...'ın kullandığı araçla ezilmesi sonucu kaldırıldığı hastanede hayatını kaybettiği olayda, şirket yetkilisi olan sanığın işçi olan ölene kanuni süreyi geçecek şekilde mesai yaptırması, mesaiye kalan işçilerin dinlenebilmeleri açısından uygun bir yer temin etmemesi, iş sağlığı ve iş güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlememesi, araçların gerekli önlemler alınmak suretiyle depoya girmesi hususunda yeterli denetim ve gözetim faaliyetlerinde bulunmaması şeklindeki kusurlu eylemlerinin, ölen ... ve tır şoförü Hakan'ın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareketleri ile birleşmesi sonucunda ölüm neticesinin meydana geldiği, ölen ile hakkındaki mahkumiyet hükmü kesinleşen tır şoförü Hakan'ın kusurlu davranışlarının sanığın hareketi ile netice arasında nedensellik bağını kesmediği gibi adı geçenlerin kusurlu hareketleri ile birlikte ölüm neticesinin meydana gelmesinde etkili olduğu anlaşıldığından, taksirle ölüme neden olma suçunun sabit olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, sanığın mahkûmiyetine ilişkin yerel mahkeme hükmü ile bu hükmün onanmasına dair Özel Daire kararı isabetli olup, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Genel Kurul Üyesi; "Ölüm sonucu ile sanığın kusuru arasında illiyet bağı bulunmadığından bahisle itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.11.2014 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30968, Karar No: 2013/22318, Tarih: 19.11.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/30968 E.  ,  2013/22318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, ertelemeye ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1138, Karar No: 2015/1642, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/1138 E.  ,  2015/1642 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/16694, Karar No: 2014/7264, Tarih: 08.05.2014

**17. Hukuk Dairesi         2012/16694 E.  ,  2014/7264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Korkuteli İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/03/2012

NUMARASI : 2011/97-2012/19

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, Elmalı İcra Müdürlüğünün 2011/156 sayılı takip dosyasından 9.8.2011 tarihinde haczedilen buğday ürününün müvekkiline ait olduğunu, haczin müvekkilinin zilyetliğinde olan tarlada yapıldığını, taşınmazın mirasçılar arasında haricen taksim edildiğini, hacze konu ürünlerin bulunduğu taşınmazın haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, borçlunun geçimini çiftçilikle sağladığını, kardeşi olan davacı 3.kişinin ise çiftçilikle uğraşmadığını, haczin borçlunun elinde gerçekleştirildiğini, mülkiyet karinesinin alacaklı yararına olduğunu, aksinin davacı tarafından ispat edilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece haczin davacının murisinden kalan taşınmaz üzerinde gerçekleştirildiği, borçlunun bu taşınmazları davacı ile aralarında yaptıkları anlaşma sonunda ekim ve dikim masrafları davacı tarafından karşılanmak üzere bilfiil kullandığı, buğday mahsülünün davacıya ait olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, 3.kişinin İİK'nun 96. vd. maddelerine dayalı istihak davasına ilişkindir.

Dava konusu haciz, kardeş olan borçlu ve 3.kişiye babalarından intikal eden taşınmaz üzerinde yapılmıştır. Haciz mahallinde hazır bulunan A.. Ö..'de taşınmaz üzerinde bulunan buğday ürününün borçlu ve 3.kişi tarafından biçtirildiğini beyan etmiştir. Bu halde taşınmazın borçlu ve 3.kişi tarafından birlikte elde bulundurduklarının kabulü gerekir. Bu durumda İİK'nun 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu dolayısıyla alacaklı yararınadır. Karine aksinin davacı 3.kişi tarafından güçlü ve inandırıcı delillerle ispat edilmesi gerekir. Borçlu ve 3.kişiye babalarından intikal eden parselin rızai taksiminin yapıldığı iddia edilmiş ise de, 1961 yılında kadastro tesbiti yapılan taşınmazın halen miras bırakanları adına kayıtlı olup, rızai taksimi ve davacı tanıklarının soyut düzeyde kalan beyanları da karine aksini ispata yeterli olmadığından davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 8.5.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13584, Karar No: 2014/3804, Tarih: 18.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2012/13584 E.  ,  2014/3804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/09/2012

NUMARASI : 2012/594-2012/818

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, Bursa 8.İcra Müdürlüğünün 2012/6010 sayılı dosyasından, davacıya ait olan ve borçluya kiraya verilmiş bulunan pastane işyerindeki pasta ve börek fırınının 18.04.2012 tarihinde haczedildiğini, hacizli fırının davacının oğlu S. Ş. tarafından alındığını belirterek, İİK'nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak istihkak davasının kabulü ile anılan hacizlerin kaldırılmasını istemiştir.

Davalı alacaklı vekili, haciz sırasında mahalde borçluya ait belge ve demirbaşların borçluya satışına ilişkin sözleşme bulunduğunu haciz sırasında davacının borçluya ait olduğunu kabul ettiğini ve davacının Sancak Şahin adına istihkak iddiasında bulunmayacağından haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu, duruşmalara katılmamış ve cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece, davacı 3.kişinin, oğlu Sancak Şahin adına bu davayı açamayacağından bahisle davanın reddine karar vermiş; hüküm, davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3.kişinin İİK'nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasına ilişkindir.

Takip hukukuna dayalı olarak açılan istihkak davalarınının dinlenebilmesi için, davacı 3.kişinin istihkak iddiasının haczedilen mal üzerinde mülkiyet veya rehin hakkı gibi sınırlı bir ayni hakka dayanması gerekmektedir.

Somut olayda, dava konusu haciz yapılan işyerinin davacıya ait olduğu ve davacı tarafından borçluya kiraya verildiği sabittir. Davacı haczedilen makinelerden pasta ve börek fırınının kendisine ait olduğunu ileri sürmüş ve buna ilişkin olarak oğlu adına düzenlenmiş 07.11.2009 tarihli faturayı sunmuştur. Dosya kapsamından davacı 3.kişinin oğlunun yurt dışında yaşadığı, haciz adresinin işyeri mülkiyetinin davacıya ait olduğu anlaşılmaktıdır. Dava dışı oğul tarafından satın alınan fırının davacıya ait fırın işletmesine ve onun zilyetliğine bırakılması bağış niteliğindedir. Oğlu tarafından satın alınarak kendisine bırakılan fırının davacının malik sıfatı ile zilyet olduğu ve dava açma yetkisinin bulunduğu kabul edilmelidir.

Öte yandan, haciz yapılan işyerinin davacıya ait olduğu ve borçlunun bu işyerinde kiracı sıfatı ile bulunduğu, haciz sırasında işyerindeki pizza fırının borçluya ait olduğu ve kira borcuna karşılık el konulduğunun belirtildiği, ancak dava konusu buharlı fırın için istihkak iddiasında bulunulduğu anlaşılmaktadır. Sunulan fatura dava konusu fırına ait ve borcun doğumundan çok önce düzenlenmiş olup borçluya ait olmadığı, davacıya ait olduğu anlaşılmaktadır.

Öte yandan, haciz yapılan işyerinin davacıya ait olduğu ve borçlunun bu işyerinde kiracı sıfatı ile bulunduğu, haciz sırasında işyerindeki pizza fırının borçluya ait olduğu ve kira borcuna karşılık el konulduğunun belirtildiği, ancak dava konusu buharlı fırın için istihkak iddiasında bulunulduğu anlaşılmaktadır. Sunulan fatura dava konusu fırına ait ve borcun doğumundan çok önce düzenlenmiş olup borçluya ait olmadığı, davacıya ait olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda davacı 3.kişinin davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı 3.kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı 3.kişiye geri verilmesine 18.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8511, Karar No: 2013/9410, Tarih: 02.10.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/8511 E.  ,  2013/9410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 172 ada 2, 151 ada 12, 150 ada 8, 101 ada 3 parsel sayılı sırasıyla 555.19, 1204.02, 5493.09 ve 1194.83 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... tarafından davalılardan ... aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan el atmanın önlenmesi davası dava konusu parseller hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Davacı tarafından aynı taşınmazlar hakkında, davalı ... dışındaki diğer davalılara karşı askı ilan süresi içinde Kadastro Mahkemesinde miras yoluyla gelen hakka dayalı olarak miras payının adına tescili istemiyle dava açılmıştır. Kadastro Mahkemesinde çekişmeli parsel tutanakları ile dava dosyalarının birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazların tespit tutanaklarının iptali ile 1/2 payının davacı ..., 1/2 payının davalı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı nispi temyiz karar harcının temyiz eden davalı ...'ten alınmasına, 02.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8995, Karar No: 2020/6687, Tarih: 30.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/8995 E.  ,  2020/6687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

10/02/2009 tarihinde hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanığın denetim süresi içerisinde yeni bir suç işlediğinden bahisle mahkemece dosyanın yeniden ele alındığı, sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen yargılama esnasında belirttiği son adrese değil UYAP kayıtlarında ikametgah adresi olan görülen adrese davetiyenin gönderildiği, söz konusu davetiyenin bila tebliğ dönmüş olmasına rağmen tekrar duruşma yapıldığı, sanığın yokluğunda hükmün açıklandığı, sanığa usulüne uygun davetiye tebliğ edilmemiş olmasına rağmen tekrar tebligat yapılmadan veya gerekmesi halinde adres araştırması yapılmadan sanığın duruşmadan haberdar edilmemesi karşısında; sanığın savunma hakkı kısıtlanması suretiyle hükmün açıklanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 30/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5984, Karar No: 2021/9143, Tarih: 21.06.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/5984 E.  ,  2021/9143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dilekçesinde, davalı aleyhine ödenmeyen 2 nolu site aidat bedeli sebebiyle ...İcra Müdürlüğünün 2014/290 Esas sayılı dosyasında icra takibi başlatıldığını, ancak davalının takibe itiraz ederek takibin durdurulmasına neden olduğunu, davalının aylık ne kadar site aidatı ödeyeceğinin genel kurul kararında açıkça yazılı olduğunu genel kurul toplantılarına asaleten veya vekaleten katıldıklarında aidat ödeme yükümlülüklerini bilmediklerini iddia edemeyeceklerinden site aidat bedellerinin ödenmemesi nedeniyle bu davanın açılması gerektiğini belirterek haksız itirazın iptali ile takibin devamına ve asıl alacak miktarı üzerinden %20 inkar tazminatına hükmedilmesi istenilmiştir.

Mahkemece yetkili icra dairesinde usulüne uygun icra takibi bulunmadığından ve geçersiz takibe dayalı olarak itirazın iptali davası açılamayacağından davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki tapu kaydının incelenmesinden; kat mülkiyeti kurulu anataşınmazın ... ili, ...ilçesinde bulunduğu anlaşılmakla, mahkemece uyuşmazlık konusu bedelin kooperatif aidatı değil, site ortak gider bedeli olduğu sonucuna varılmış ve bu konuda özel yetki kuralı bulunmadığından genel yetki kuralı uyarınca davalı borçlunun yerleşim yeri icra dairelerinin yetkili olduğu kanaatiyle davanın icra dairesinin yetkisizliği nedeniyle reddine karar verilmiştir. Oysa ki; Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi uyarınca, bu Kanunun uygulanmasından kaynaklanan davalarda, üzerinde kat mülkiyeti veya kat irtifakı kurulu anataşınmazın bulunduğu yer mahkemesi yetkilidir. Bu maddeye göre, görülen dava taşınmazın aynına ilişkin bir dava olmasa da, üzerinde kat mülkiyeti veya kat irtifakı kurulu ana taşınmazın bulunduğu yer mahkemesi yetkili olacaktır. Açıklanan özel hüküm kamu düzeni ile ilgili bulunduğundan emredici niteliktedir. Anılan yetki, Yargıtay uygulamalarıyla da kesin yetki olarak kabul edilmektedir. Bilindiği üzere, kesin yetki, kamu düzeni ile ilgili olduğu gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 114/1-ç maddesi uyarınca dava şartı olup, yargılamanın her aşamasında istek olmaksızın gözetilir. Belirtilen yetkinin kesin yetki niteliğinde olmasına göre; dava konusu ana taşınmazın "Sapanca" ilçesi sınırlarında olduğu, dolayısı ile ...Mahkemeleri ve icra dairelerinin yetkili olduğu anlaşılmakla, işin esasına girilerek karar verilmesi gerekirken aksi düşünce ile yazılı olduğu şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.