muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17127, Karar No: 2013/18284, Tarih: 28.06.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/17127 E.  ,  2013/18284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :02.02.2012

Taraflar arasındaki boşanma davası ile katkı payı alacağına ilişkin karşı davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından boşanma sebebi, kusur belirlemesi, nafakalar, tazminatlar, velayet, ziynet alacağı, vekalet ücreti yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 28.06.2013 günü duruşmalı temyiz eden davacı-davalı M.. B..Ç..ile vekili Av. B..E.. ve karşı taraf duruşmalı temyiz eden taraf davalı-davacı N..Ç.. vekili Av. D..Ç..S..geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Koca tarafından açılan boşanma davası, Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesinde değil, aynı Yasanın 166/son maddesinde yer alan “boşanma davasının reddine ilişkin kararın kesinleşmesinden başlayarak üç yıl geçmesi ve bu süre içinde ortak hayatın yeniden kurulmamış olması” sebebine dayanmaktadır. Davacı-karşı davalı (koca) vekili, gösterdiği tanıklardan A..T..ve E..Ç..'ın dinlenmesinden vazgeçmemiştir. Öyleyse, öncelikle bu tanıklar usulünce davet edilip dinlenmeli, bu suretle tahkikattaki noksanlık giderilmeli; bundan sonra toplanan deliller, Türk Medeni Kanununun 166/son maddesindeki boşanma sebebi çerçevesinde değerlendirilerek hasıl olacak sonucuna göre karar verilmelidir. Bu husus nazara alınmadan yazılı eksik inceleme ve hatalı nitelendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

2-Davalı-davacı kadının ziynet eşyaları talebi yönünden, hükümde kabul edilen ziynet eşyalarının cins, miktar ve değerleri ayrı ayrı gösterilmediği gibi; "aynen iade" talebi de bulunduğu halde sadece bedele hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir (HUMK.md. 74, 388/son; HMK. m. 36. 297/2).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. ve 2. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalı-davacı kadının nafakaların ve tazminatların miktarına, davacı-davalı kocanın da sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraf vekilleri duruşmaya geldiklerinden duruşma için takdir olunan 990.00 TL. vekalet ücretinin M..'ten alınıp N..'e verilmesine ve 990.00 TL. vekalet ücretinin de N..'den alınıp M..'e verilmesine istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 28.06.2013 (Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2019/6972, Karar No: 2019/17326, Tarih: 26.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/6972 E.  ,  2019/17326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, fark ücret alacağı ile birlikte bir kısım işçilik alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizce sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davacının ücretinin tespiti için davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığının sorulması, emsal dosyalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmesi, somut dosya yönünden ücret tespitine esas 73,22 TL katsayısı ile ücrete nasıl ulaşıldığının açıklığa kavuşturulması ve davalı tarafından 2003 yılından sonra hem şoför alımı yapılmadığının hem de 2003 yılından sonra alınan şoförler için ücretin bildirildiği dikkate alındığında bu çelişkinin davalıdan sorularak giderilmesi ile davacının ücretinin denetime elverişli şekilde belirlenmesi gerektiği gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, emsal dosyalarda kabul edilen ücrete nasıl ulaşıldığı belirlenmiş, ancak davacı vekilinin de talebi üzerine Çevre ve Şehircilik Bakanlığı Yüksek Fen Kurulu Başkanlığı tarafından bildirilen işçilik rayiç listesindeki günlük ücret esas alınarak yapılan hesaplamaya itibarla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizce sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davalı işveren işyerinde davacıya emsal olabilecek sendikasız ve toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan bir işçi bulunmadığına göre; davacının fark ücret alacağı ile tespit edilen ücret farkından kaynaklı alacak taleplerinin reddedilmesi ve fiilen aldığı ücret üzerinden varsa ödenmeyen işçilik alacaklarının hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, davacının işvereninin en başından itibaren davalı Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü olduğunun tespiti ile dava konusu alacakların reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, davacının işvereninin en başından itibaren davalı Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü olduğunun tespiti ile dava konusu alacakların reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Somut olayda; Mahkemece davacının işvereninin en başından itibaren davalı Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü olduğunun tespitine karar verilmesi dosya kapsamı ve bozma ilamına uygundur. Davalı işveren işyerinde davacıya emsal olabilecek sendikasız ve toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan bir işçi bulunmadığına göre; davacının fark ücret alacağı ile tespit edilen ücret farkından kaynaklı alacak taleplerinin reddedilmesinde de bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak davacı baştan itibaren Elektrik Üretim A.Ş. işçisi kabul edildiğine göre; bozma ilamında da belirtildiği üzere fiilen aldığı ücret üzerinden ilave tediye alacağının hesaplanıp hüküm altına alınması gerekir. Bu yön gözetilmeden ilave tediye alacağının da reddine karar verilmesi hatalı olup yeniden bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6159, Karar No: 2018/535, Tarih: 23.01.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/6159 E.  ,  2018/535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 08/04/2014 gün ve 2013/234 - 2014/374 sayılı kararı onayan Daire'nin 21/12/2015 gün ve 2015/6247 - 2015/13731 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ....'de çalışan davalı ...'nın sahibi bulunduğu ... A.Ş.'ye ait bedelsiz dağıtılan %11 hissesinde mevcut olan hakkını müvekkiline satarak devrettiğini, ... A.Ş. ve ... Çalışanları Yardımlaşma Sandığı Vakfına noter kanalı ile keşide edilen ihtarnameyle, kayıtlara devir hususunun işlenmesinin talep edildiğini, bedelsiz hisseden yararlananların kimler olacağı hususunda doğan ihtilaf ve akabinde açılan binlerce dava sonucunda kesinleşen yargı kararı neticesinde hisseden yararlananların çoğaldığını, dava dışı Vakfın genel kurulunda yargı kararları ışığında yeniden paylaşım yapılarak davalı ...'nın yararlandığı bedelsiz hisse sayısının 8.431,81 olarak sabitlendiğini, 2013 yılı Ocak ayında yapılan Genel Kurul Kararı ile Vakfın mülkiyeti kendisine ait olan tüm bu hisseleri yararlananlar adına mülkiyet devri kararı aldığını, bu kararı ...Kuruluş A.Ş'ye liste ile bildirdiği gibi ... A.Ş'ye yazılı olarak ileterek kişiler adına tescili talep ettiğini, bunun üzerine noter kanalı ile ihtarname keşide edilerek temlik alınan hissenin müvekkili adına tescilinin istendiğini ancak ihtarnameye cevap verilmediğini ileri sürerek, mülkiyeti davalı ...'ya ait olan ...'ye ait 8.431,81 adet şirket hissesinin mülkiyetinin davacıya devir edildiğinin tespiti ile bu hisselerin davacı adına tesciline karar verilmesini talep etmiş; 31.03.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle şirket hisse adedinin 10.788,91 olduğunu belirtmiştir.

Davalılar ve feri müdahil vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Davalı ..., davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 21/12/2015 tarihli ilamı ile onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davalı ..., davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 21/12/2015 tarihli ilamı ile onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 14,00 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 314,79 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 23/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2990, Karar No: 2011/13976, Tarih: 17.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/2990 E.  ,  2011/13976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 1.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22.12.2009 tarih ve 2006/160 - 2009/1562 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 17.11.2005 keşide tarihli, keşidecisi Çorlu Şifa Hastanesi Özel Sağlık Hizm.A.Ş. olan, 3.181 TL bedelli çekin lehtarı olduğunu, iş yerinde meydana gelen hırsızlık olayı sonrası çeklerin çalındığını, çekin sahte ciro, kaşe ve imzalarla tedavüle çıkarıldığını, davalı tarafından takibe konulduğunu ileri sürerek, çekin davalıdan alınarak müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiş, sonradan ıslah dilekçesiyle çek bedelinin istirdadını istemiştir.

Davalı, çekin ciro yoluyla eline geçtiğini, meşru hamili olduğunu, çekte mücerretlik ilkesinin bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, dava konusu çekin davalı tarafından takibe konulduğu, çek bedelinin keşideci tarafından ödendiği, davalı yetkili hamil olduğunu ileri sürmüş ise de çeki ne şekilde elde ettiğini, iyi niyetli hamil olduğunu ispatlayamadığı, çekin iktisabında kusurlu ve kötü niyetli olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, 3.181 TL’nın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Dava, TTK’nun 704. maddesi uyarınca açılmış bulunan çek istirdadı istemine ilişkin olup, davacı emre yazılı çekin lehtarı olduğunu ve çekin rızası hilafına elinden çıktığını ileri sürerek işbu davayı açmış, davalı ise çekin yetkili hamili olduğunu savunmuştur. TTK’nun 598. maddesi gereğince ciro silsilesinin görünüşte düzgün olması yeterlidir. Ayrıca, davalının yetkili hamil olması için ciro silsilesinde imzası bulunanların imzalarının gerçek olup olmadığını tahkik zorunluluğu yoktur.

Somut olaya gelince, dava konusu çekte de mevcut ciro silsilesi içerisinde bu anlamda bir kopukluk bulunmamakta olup, ayrıca ciro silsilesinde ismi geçen Tempa Ltd. Şti.’nin kaşe ve imzası sahte olsa bile bu durum davalının yetkili hamil olduğu gerçeğini

değiştirmez. Davalı tarafın ancak, TTK’nun 704. maddesinde öngörüldüğü üzere, kötü niyetle çeki iktisap ettiği veya iktisabında ağır kusurlu olduğu kanıtlandığı takdirde yetkili hamil olmayacağı kuşkusuzdur. Bu itibarla mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar nazara alınarak, davalının hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

değiştirmez. Davalı tarafın ancak, TTK’nun 704. maddesinde öngörüldüğü üzere, kötü niyetle çeki iktisap ettiği veya iktisabında ağır kusurlu olduğu kanıtlandığı takdirde yetkili hamil olmayacağı kuşkusuzdur. Bu itibarla mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar nazara alınarak, davalının hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4164, Karar No: 2019/14344, Tarih: 13.11.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/4164 E.  ,  2019/14344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde:

Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...’nın temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın çaldığı paraların toplam değerine göre, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de TCK' nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılıp yapılmaması gerektiğinin tartışılmaması,

2- Hüküm kurulurken TCK’nın 143. maddesinin uygulanması sırasında suç tarihine göre ½ oranında oranında artırım yapılması gerekirken, 1/6 oranında artırım yapılarak eksik ceza tayini,

3-TCK’nun 35. maddesinin uygulanması esnasında ¾ indirim sonrası kalan sürenin 1 yıl 5 ay 15 gün olması gerekirken, 1 yıl 5 ay 5 gün olarak belirtilmesi sureti ile eksik ceza tayini,

4-Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda TCK’nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-TCK’nun 35. maddesinin uygulanması esnasında ¾ indirim sonrası kalan sürenin 1 yıl 5 ay 15 gün olması gerekirken, 1 yıl 5 ay 5 gün olarak belirtilmesi sureti ile eksik ceza tayini,

4-Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda TCK’nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 saylı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 13.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2180, Karar No: 2019/8588, Tarih: 11.12.2019

**14. Hukuk Dairesi         2019/2180 E.  ,  2019/8588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 06/03/2019 gün ve 2016/8049 Esas, 2019/2062 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davacının 07/01/2011 tarihli noter satış vaadi sözleşmesi ile ... ilçesi, Alibeyköy Mahallesi 490 ada 13 parsel sayılı taşınmaz üzerinde inşa edilen binanın A Blok 1. normal kat alt giriş olan sağ tarafta kalan ve ön cepheye bakan 6 No'lu daireyi (sonradan projede yapılan değişiklikle 12 No'lu daire olmuştur.) ... isimli kişiden satın aldığını, ...'ın da aynı daireyi yine noter satışı ile müteahhit ...'den satın aldığını, yapılan muvazaalı satışlar sonucunda tapuda mal sahibi olarak görünen davalı ... ve binanın müteahhidi ... ile oğlu ...'ün ortak hareket ettiğini, davacı ve birçok kişiyi aynı yolla dolandırmak isteyen kötü niyetli kimseler olduklarını, davalının dava konusu daireyi satın alabilecek maddi güce sahip olmadığını, dairenin gerçek değerinin tapuya yansıtılmadığını, bu durumun yapılan işlemde muvazaanın varlığına delil teşkil ettiğini, muvazaalı satışın baştan yok hükmünde olduğunu, muvazaalı satış ile ortak amacın aslen mülkiyeti davacıya ait olan daireyi ...'a aitmiş gibi gösterip, davacıyı zorla daireden çıkartıp haksız menfaat temin etmek olduğunu, davacının dava konusu dairede çok uzun süredir oturduğunu belirterek, davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, 490 ada 13 parselin bir kısım arsa malikleri adına tapu tahsis belgeli iken bitişiğindeki belediyeye ait arsayı da satın almak ve sözleşmeye uygun inşaat yapmak için arsa sahipleri ile müteahhit ... arasında sözleşme yapıldığını, daha sonra müteahhidin para sıkıntısı yaşadığını ve satış vaadi sözleşmesi yaptığını ancak müteahhidin satış bedellerini ve inşaatı durduğunu, arsa sahiplerinin davalıya başvurarak belediye arsasını almasını, inşaatın tamamlanmasını ve bu işler karşılığında binadan daire almasını teklif ettiklerini ve anlaştıklarını, davalının inşaata 1 milyon TL civarında para harcadığını ve binada dairenin kendisine devredildiğini davacı ile davalının bir alışverişi olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının satış vaadi sözleşmesini tapuya şerh ettirmediği, şahsi hak niteliğindeki hakkını üçüncü kişi olan davalıya karşı ileri süremeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 06/03/2019 tarihli ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.