muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2021/5330, Karar No: 2024/4084, Tarih: 03.07.2024

Diğer taraftan, işlediği suç dolayısıyla toplumda kişiye karşı duyulan güvenin sarsılması nedeniyle suçlu kişinin özellikle güven ilişkisinin varlığını gerekli kılan belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılması, yeni Türk Ceza Kanunu sisteminde süresiz hak yoksunluğu olarak öngörülmemiş, bu sürenin hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanması yönünde bir düzenlemeye gidilmiştir. Cezalandırılmakla güdülen asıl amaç, işlediği suçtan dolayı kişinin etkin pişmanlık duymasını sağlayarak tekrar topluma kazandırılması olduğu için, Türk Ceza Kanunu'nda hak yoksunlukları belirli bir süreyle sınırlandırılmıştır. Bu nedenle, 765 sayılı eski Türk Ceza Kanunu ile 1412 sayılı eski Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nda yer verilen yasaklanmış hakların iadesi kurumuna yeni Türk Ceza Kanunu'nda yer verilmemiştir. 
Bununla birlikte; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun yürürlüğe girdigi 1 Haziran 2005 tarihi itibariyle, bu Kanun'un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları, cezanın infaz süresi ile sınırlı olarak sonuç doğurmakta iken, 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 48., 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanununun 8/h, 1136 sayılı Avukatlık Kanununun 5/1-a, 1512 sayılı Noterlik Kanununun 7., 7397 sayılı Sigorta Murakabe Kanununun 2/b, 3568 sayılı Serbest Muhasebecilik Serbest Muhasebeci Mali Müsavirlik ve Yeminli Mali Müsavirlik Kanununun 4/d, 5188 sayılı Özel Güvenlik Hizmetlerine Dair Kanunun 10/d, 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar Hakkında Kanunun 7/son maddeleri ile Anayasa’nın 76/2. maddesinde aynı mahkumiyete bağlanan hak yoksunlukları ise süresizdir.
Uyum yasalarının çıkarılacağı sonraki süreçte, anılan kanun maddelerinde birtakım değişiklikler yapılmış ise de; “affa uğramış olsa bile” ibareleri muhafaza edilmiş veya aynı sonucu doğuracak biçimde “Türk Ceza Kanununun 53. maddesinde belirtilen süreler geçmis olsa bile” ifadeleri getirilmiştir. Bütün bu yasal düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, Türk Ceza Kanununda düzenlenen hak yoksunlukları infaz süresi ile sınırlı olmasına karşın, yukarıda belirtilen ayrıksı düzenlemeler nedeniyle, gerek Türk Ceza Kanununda düzenlenen suçlara gerekse diğer kanunlarda öngörülen suçlara ilişkin mahkûmiyetlerden doğan süresiz hak yoksunlukları halen dahi bazı özel yasalarda bulunmaktadır.
Bu çerçevede, 08/02/2008 tarih ve 26781 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 326. maddesiyle Avukatlık Kanunu'nun 5/1-a bendine eklenen "Türk Ceza Kanununun 53. maddesinde belirtilen süreler geçmiş olsa bile" ibaresi ile aynı Kanunun 5/2. maddesinde yer alan "affa uğramış olsa da avukatlığa kabul edilmezler." ibarelerinin, Avukatlık Kanununda belirtilen katalog suçlardan mahkumiyet halinde süresiz hak yoksunluğu doğuran hükümler olduğu açıktır.

Bu çerçevede, 08/02/2008 tarih ve 26781 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 326. maddesiyle Avukatlık Kanunu'nun 5/1-a bendine eklenen "Türk Ceza Kanununun 53. maddesinde belirtilen süreler geçmiş olsa bile" ibaresi ile aynı Kanunun 5/2. maddesinde yer alan "affa uğramış olsa da avukatlığa kabul edilmezler." ibarelerinin, Avukatlık Kanununda belirtilen katalog suçlardan mahkumiyet halinde süresiz hak yoksunluğu doğuran hükümler olduğu açıktır.
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki çeşitli kanunlardaki süresiz hak yoksunluğu doğuran bu hükümlere rağmen, yasaklanmış hakların geri verilmesi yolunun yeni Türk Ceza Kanunu'nda öngörülmemiş olmasının, uygulamada ciddi sorunlara yol açabileceği değerlendirilerek, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki çeşitli kanunlardaki kasıtlı bir suçtan dolayı belirli süreyle hapis cezasına veya belli suçlardan dolayı bir cezaya mahkum olan kişilerin süresiz olarak kullanmaktan yasaklandıkları hakları tekrar kullanabilmelerine olanak tanıyan bir düzenleme yapılamasına ihtiyaç duyulmuş ve 5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'na 19/12/2006 tarih ve 26381 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 38. maddesiyle 13/A maddesi eklenmiştir. 5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'nun Geçici 2. maddesinde yer alan "Anayasanın 76. maddesi ile özel kanun hükümleri saklıdır." şeklindeki hüküm ise, 11/04/2012 tarih ve 28261 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6290 sayılı Kanun'un 3. maddesiyle yürürlükten kaldırılmıştır.
O halde, Avukatlık Kanunu bakımından süresiz hak yoksunluğu doğuran ve  anılan  Kanun'un 5/1-a maddesine eklenen, "Türk Ceza Kanununun 53. maddesinde belirtilen süreler geçirilmiş olsa bile" değişikliği ile aynı Kanunun 5/2. maddesinde yer alan "affa uğramış olsa da avukatlığa kabul edilmezler." ibareleri nedeniyle maddede belirtilen suçlardan dolayı mahkumiyet halinde mesleğe süresiz olarak girilemeyeceği açık olup; ancak yasaklanmış hakların geri verilmesi kararı alınması durumunda madde hükmünde düzenlenen ehliyetsizliğin ortadan kalkacağı anlaşılmaktadır.
Diğer taraftan, 5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'nun 13/A maddesinde düzenlenen iade istemine konu hakkın ise, ceza mahkemelerinin Türk Ceza Kanunu'nun 53. maddesi uyarınca mahkumiyet kararına bağlı olarak yasakladığı haklar olmayıp; söz konusu mahkumiyet kararı nedeniyle yukarıda ayrıntısına yer verilen bazı özel kanunlardan kaynaklı kısıtlanan haklar olduğu açıktır. Bu çerçevede; yasaklanmış hakların geri verilmesi, sadece mülga 765 sayılı veya 5237 sayılı Kanunlarda öngörülen hak yoksunlukları ve ehliyetsizlikleri değil, bu kanunların dışındaki kanunların belli suçlardan dolayı veya belli bir ceza mahkumiyetine bağladığı hak yoksunluklarını da ortadan kaldırmaktadır.

Ancak, uygulamada ceza mahkemeleri yasaklanmış hakların iadesi müesesesine ilişkin olarak, 5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'nun 13/A maddesinde getirilen özel düzenlemeyi gözardı ederek, 5237 sayılı TCK'da sınırsız hak yoksunluğu bulunmadığı, cezanın infazı ile yasaklanmış hakların kendiliğinden kalktğı gerekçesi ile istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına veya istemin reddine karar verebildikleri gibi 5352 sayılı Kanun'un 13/A maddesinde getirilen düzenleme uyarınca gerekli denetim ve incelemeyi yaparak cezanın infazından sonra Kanun'un öngördüğü 3 yıllık sürenin geçtiği, sözkonusu süre içerisinde yeni bir suç işlenmediği ve ilgilinin hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede bir kanaat oluştuğu gerekçesi ile yasaklanmış hakların iadesine de karar verilebilmektedir. Bu durumun konunun muhatapları açısından uygulamada farklılıklara ve  hak kayıplarına sebebiyet verdiği görülmektedir.
Olayda, davacının memnu haklarının iadesi yolundaki çeşitli taleplerinin ... Ağır Ceza Mahkemesinin Ek kararları ile 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesi kapsamında değerlendirilerek infazın tamamlanması ile yasaklanmış bulunan hakların kendiliğinden kalktığı gerekçesiyle reddedildiği, ancak nitelikli dolandırıcılık suçundan davacıya verilen 2 yıl 1 ay 5 gün hapis cezasının infaz edildiği ve davacının 07/07/2014 tarihinde bihakkın tahliye olduğu, 5352 sayılı Kanun'un 13/A maddesinde belirtilen 3 yıllık sürenin dolduğu, bu nedenle yasaklanmış hakların iadesi için kanun ile öngörülen şartları gerçekleştirdiği hususunda tereddüt bulunmayan davacının 1136 sayılı Kanunun 5/1-a maddesi kapsamında kalan ehliyetsizlik halinin ... Ağır Ceza Mahkemesinin ... tarih ve E:...  sayılı Ek kararı ile ortadan kalktığının kabulü gerekeceğinden, davacının baro levhasına yeniden yazılma talebinin reddine yönelik olarak tesis edilen dava konusu işlemlerde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
Bu itibarla ; 1136 sayılı Kanun'un 5/1-a maddesinde belirtilen suçlardan kesinleşmiş mahkumiyeti bulunan davacının, anılan madde metninde yer alan "Türk Ceza Kanunu'nun 53. maddesinde belirtilen süreler geçmiş olsa bile" ifadesi gözönünde bulundurulduğunda, baro levhasına yazılmasına Kanuni engel bulunduğu gerekçesiyle davanın reddi yönündeki İdare Mahkemesi kararına yönelik istinaf isteminin reddine ilişkin temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU:
 Açıklanan nedenlerle;
1.  2577 sayılı Kanun'un 49. maddesine uygun bulunan temyiz isteminin kabulüne,
2. ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin ... gün ve  E:..., K:... sayılı kararının BOZULMASINA,
3. Kullanılmayan  ...-TL yürütmeyi durdurma harcının istemi hâlinde davacıya iadesine, 
4. Yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın yukarıda belirtilen Bölge İdare Mahkemesi İdari Dava Dairesine gönderilmesine, 
5. Kesin olarak 03/07/2024 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi. 
KARŞI OY :

1.  2577 sayılı Kanun'un 49. maddesine uygun bulunan temyiz isteminin kabulüne,
2. ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin ... gün ve  E:..., K:... sayılı kararının BOZULMASINA,
3. Kullanılmayan  ...-TL yürütmeyi durdurma harcının istemi hâlinde davacıya iadesine, 
4. Yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın yukarıda belirtilen Bölge İdare Mahkemesi İdari Dava Dairesine gönderilmesine, 
5. Kesin olarak 03/07/2024 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi. 
KARŞI OY :
(X)- Dava, ... Barosu'na kayıtlı avukat olarak çalışırken ruhsatnamesi geri alınan ve bir daha yazılmamak üzere baro levhasından kaydı silinen davacı tarafından, baro levhasına yeniden yazılma talebinin reddine dair .... tarih ve ... sayılı ... Barosu Yönetim Kurulu kararının, bu karara yapılan itirazı reddeden Türkiye Barolar Birliği Yönetim Kurulu'nun ... tarih ve ... ve .... sayılı kararları ile bu kararları onayan ... tarih ve ... sayılı Adalet Bakanlığı işleminin iptali istemiyle açılmıştır.
İdare Mahkemesince 1136 sayılı Kanun'un 5/1-a maddesinde yazılı suçlardan birinden mahkum olan avukatın memnu haklarının iadesine karar verilmesinin ya da 5352 sayılı Adli Sicil Kanunu uyarınca cezasının infazının tamamlanmasının üzerinden 3 yıl geçmesi durumunda avukatın yeniden baro levhasına yazılabilip yazılamayacağı hususunda toplandığı, olayda davacı hakkında ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı ile nitelikli dolandırıcılık suçundan 2 yıl 1 ay 5 gün hapis ve 100-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, verilen kararın Yargıtay 11. Ceza Dairesi'nin E:2008/8915, K:2010/12042 sayılı ilâmı ile düzeltilerek onandığı ve kararın 01/11/2010 tarihinde kesinleştiği, davacının mahkum olduğu suç için yukarıda aktarılan Kanun maddesinde "Türk Ceza Kanunu'nun 53.  maddesinde belirtilen süreler geçmiş olsa bile" ifadesinin yer aldığı nazara alındığında "Nitelikli dolandırıcılık" suçundan mahkumiyeti bulunan davacının baro levhasına yazılmasına Kanuni engel bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği görülmektedir.
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu sisteminde süresiz hak yoksunluğu sistemi öngörülmemiş, hak yoksunluklarının infaz süresi ile sınırlı olması hüküm altına alınmıştır. Ancak, 5237 sayılı Kanun dışında çeşitli kanunlarda kasıtlı bir suçtan dolayı belirli süreyle hapis cezasına veya belli suçlardan dolayı bir cezaya mahkum olan kişilerin süresiz olarak kullanmaktan yasaklandıkları hakları tekrar kullanabilmelerine olanak tanıyan bir düzenleme yapılmasına duyulan ihtiyaç kapsamında 5352 sayılı Adli Sicil Kanununa eklenen 13/A maddesi ile yasaklanmış hakların iadesi müessesesi getirilmiştir.

5352 sayılı Kanun'un 13/A maddesi ile bireylerin, 5237 sayılı Kanun dışında, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu, 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu,  1136 sayılı Avukatlık Kanunu, 1512 sayılı Noterlik Kanunu, 7397 sayılı Sigorta Murakabe Kanunu, 3568 sayılı Serbest Muhasebecilik Serbest Muhasebeci Mali Müsavirlik ve Yeminli Mali Müsavirlik Kanunu, 5188 sayılı Özel Güvenlik Hizmetlerine Dair Kanunu, 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar Hakkında Kanun, vb. kanunlar ile süresiz olarak kullanmaktan yasaklandıkları hakları tekrar kullanabilmeleri belirli koşullara bağlanmışıtır. Buna göre, mahkûm olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık bir sürenin geçmiş olması ve kişinin bu süre zarfında yeni bir suç işlememiş olması ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede bir kanaat oluşması gerekmektedir.
Yasaklanmış hakların geri verilmesi için, hükümlünün veya vekilinin talebi üzerine, hükmü veren mahkemenin veya hükümlünün ikametgâhının bulunduğu yerdeki aynı derecedeki mahkemenin karar vermesi gerekmekte olup, Mahkeme bu husustaki kararını, dosya üzerinde inceleme yaparak ya da Cumhuriyet savcısını ve hükümlüyü dinlemek suretiyle verir. Yasaklanmış hakların geri verilmesi talebi üzerine mahkemenin verdiği karara karşı, hükümle ilgili olarak Ceza Muhakemesi Kanununda öngörülen kanun yoluna başvurulabilir.
Dava konusu olayda; davacının 1136 sayılı Kanun'un 5/1-a maddesinden kaynaklanan hak yoksunluklarının, 5352 sayılı Kanun'un 13/A maddesi uyarınca ilgili Mahkemeden alınacak yasaklanmış hakların iadesi kararı ile kalkacağı, davacının bu hususta yaptığı başvurunun, ... Ağır Ceza Mahkemesinin ... tarih ve E:...  sayılı Ek kararı ile hükmolunan hak yoksunluklarının cezanın infazı ile birlikte infazdan belli bir süre geçtiğinde kendiliğinden kalktığı ve yargılamanın yenilenmesini gerektirecek yeni olay ve delil bildirilmediği gerekçesiyle reddedildiği, davacı tarafından anılan karara karşı kanun yoluna başvurulup başvurulmadığı hususunun dosya içeriğinden anlaşılamadığı, bu durumda yasaklanmış hakların iadesi kararının varlığının tespiti bakımından, anılan karara karşı kanun yoluna başvurulup başvurulmadığı, başvurulmuş ise sonucunun ne olduğu hususunda bir tespit yapılmadığı görülmektedir.
Yeni Türk Ceza Kanunu sistematiğinde hak yoksunluğu infaz süresi ile sınırlandırılmış ise de özel kanunlardaki mahkum olmama yasağı ile ömür boyu hak yoksunluğu ve ehliyetsiz kılınma uygun olmayacağından, memnu hakların iadesi müessesesi belirtilen gerekçelerle Adli Sicil Kanununa yeniden konulmuş ve belli şartların gerçekleşmiş olması  kuralına  bağlanmıştır. Dolayısıyla   memnu hakların iadesi şartı da  mahkumiyet süresinin sonundaki deneme süresinin (3 ila 5 yıl) iyi hal ile geçirildiğinin hükmü veren Ceza Mahkemesince tespiti ile olacağından, İdari Yargının Ceza Mahkemesi yerine geçerek kanunda öngörülen şartların gerçekleştiğinin kabulü ile karar vermesi uygun değildir.

Bu itibarla; davacı hakkında verilmiş bir yasaklanmış hakların iadesi kararı mevcut olmadığından, dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığından temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararının belirtilen gerekçe ile onanması gerektiği görüşü ile çoğunluk kararına katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2024/4017, Karar No: 2024/3792, Tarih: 03.07.2024

"İçtihat Metni"
T.C.
D A N I Ş T A Y
DOKUZUNCU DAİRE
Esas   No : 2024/4017
Karar  No : 2024/3792
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: …Büyükşehir Belediye Başkanlığı-…
VEKİLİ	: Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI)	: …Petrol Ürünleri Nakliyat Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti.
VEKİLİ	: Av. …
İSTEMİN ÖZETİ	: … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ	: 
 Davacı şirketi adına, kısmen sahte fatura kullandığı kısmen de sahte belge düzenlemek suretiyle elde edilen komisyon gelirinin kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle 2020/Mayıs, Temmuz ve Ağustos dönemleri için re’sen tarh edilen üç kat vergi ziyaı cezalı  katma değer vergilerinin  kaldırılması istemiyle açılan davayı kabul eden … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına yönelik davalı idare istinaf başvurusunu kabul eden kısmen reddeden … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının aleyhe olan kısmının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
     Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu gereğince ilk inceleme ile görevli Tetkik Hâkimi …'ın açıklamaları dinlendikten ve temyiz dilekçesi ile ekleri incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:
	 İLGİLİ MEVZUAT: 
 	2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun (6545 sayılı Kanunla değişik) 45. maddesinin 1. fıkrasında, idare ve vergi mahkemelerinin kararlarına karşı, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi, mahkemenin bulunduğu yargı çevresindeki bölge idare mahkemesine, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde istinaf yoluna başvurulabileceği; 5. fıkrasında, bölge idare mahkemesinin, ilk inceleme üzerine verilen kararlara karşı yapılan istinaf başvurusunu haklı bulduğu, davaya görevsiz veya yetkisiz mahkeme yahut reddedilmiş veya yasaklanmış hâkim tarafından bakılmış olması hâllerinde, istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına karar vererek dosyayı ilgili mahkemeye göndereceği ve bölge idare mahkemesinin bu fıkra uyarınca verdiği kararların kesin olduğu; 6. fıkrasında ise, bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu düzenlenmiştir. 
	Aynı Kanun'un 46. maddesinin 1. fıkrasında, Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemelerinin maddede sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştayda, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebileceği belirtilmiştir.

Aynı Kanun'un 46. maddesinin 1. fıkrasında, Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemelerinin maddede sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştayda, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebileceği belirtilmiştir. 
	2576 sayılı Bölge İdare Mahkemeleri, İdare Mahkemeleri ve Vergi Mahkemelerinin Kuruluşu ve Görevleri Hakkında Kanun'un 6. maddesinde, vergi mahkemelerinin  genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim ve harçlar ile benzeri mali yükümler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davaları; anılan konularda 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un uygulanmasına ilişkin davaları ve diğer kanunlarla verilen işleri çözümleyeceği; 7. maddenin 2. fıkrasında ise, 6. maddenin (a) ve (b) bentlerinde belirtilen uyuşmazlıklardan kaynaklanan toplam değeri yirmibeşbin Türk Lirasını aşmayan davaların vergi mahkemesi hâkimlerinden biri tarafından tek hakimle karara bağlanacağı belirtilmiştir.     
	İstinaf başvurusunun idari yargılama hukukunda yeni bir kanun yolu olarak getirildiği 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un gerekçesinde ise, tahdidi olarak sayılan konular dışındaki davaların Bölge İdare Mahkemelerinde istinaf incelemesi neticesinde kesinleşeceği, böylece Danıştayın temyizen karara bağladığı iş yükünün azaltılarak içtihat mahkemesi rolünün güçlendirilmesinin amaçlandığı belirtilmiştir.
	HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Anılan mevzuat hükümleri ve 6545 sayılı Kanun'un gerekçesi birlikte değerlendirildiğinde, 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen konuları ihtiva etmeyen davalar hakkında vergi mahkemelerince verilen kararlara karşı yapılan istinaf başvurusu üzerine bölge idare mahkemelerince verilen kararların kesin olduğu; dolayısıyla, bu kararların temyiz istemine konu edilemeyeceği sonucuna ulaşılmaktadır. 
	Dosyanın incelenmesinden, Vergi Mahkemesinin tek hâkimle verilen kararının Bölge İdare Mahkemesinde istinaf edildiği, istinaf isteminin reddedildiği, kararın iki dereceli yargılama aşamasından geçmek suretiyle kesinleştiği görülmüştür. 
	Bu durumda, Vergi Mahkemesince tek hakimle verilen temyiz edilmeyecek nitelikteki mahkeme kararına yönelik istinaf başvurusunun reddine dair kararın bozulması istemiyle yapılan temyiz isteminin incelenmesine olanak bulunmamaktadır.
	Ayrıca, her ne kadar istinaf kararında, kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren otuz gün içinde temyiz yoluna başvurabileceği belirtilmişse de anılan kanun yolunun yargı yerince genişletilmesi ya da daraltılmasının mümkün olmadığı açıktır.
KARAR SONUCU:
     Açıklanan nedenlerle;
1.  Davalının temyiz isteminin İNCELENMEKSİZİN REDDİNE,
2. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 48'inci maddesinin 7'nci fıkrası uyarınca, 03/07/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/3927, Karar No: 2024/3789, Tarih: 03.07.2024

"İçtihat Metni"
T.C.
D A N I Ş T A Y
DOKUZUNCU DAİRE
Esas   No : 2024/3927
Karar  No : 2024/3789
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: … Vergi Dairesi Başkanlığı-…
VEKİLİ	: Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI)            : …
VEKİLİ	: Av. …
İSTEMİN ÖZETİ	: … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ	: 
 Davacı adına, sahte fatura düzenlemek fiiline iştirak ederek elde ettiği geliri kayıt ve beyan dışı bıraktığının tespit edildiğinden bahisle 2021/Mart dönemi için kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemiyle açılan davayı kabul eden istemiyle açılan davayı kabul eden … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına yönelik davalı idare istinaf başvurusunu reddeden … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
     Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu gereğince ilk inceleme ile görevli Tetkik Hâkimi …'ın açıklamaları dinlendikten ve temyiz dilekçesi ile ekleri incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:
	 İLGİLİ MEVZUAT: 
 	2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun (6545 sayılı Kanunla değişik) 45. maddesinin 1. fıkrasında, idare ve vergi mahkemelerinin kararlarına karşı, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi, mahkemenin bulunduğu yargı çevresindeki bölge idare mahkemesine, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde istinaf yoluna başvurulabileceği; 5. fıkrasında, bölge idare mahkemesinin, ilk inceleme üzerine verilen kararlara karşı yapılan istinaf başvurusunu haklı bulduğu, davaya görevsiz veya yetkisiz mahkeme yahut reddedilmiş veya yasaklanmış hâkim tarafından bakılmış olması hâllerinde, istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına karar vererek dosyayı ilgili mahkemeye göndereceği ve bölge idare mahkemesinin bu fıkra uyarınca verdiği kararların kesin olduğu; 6. fıkrasında ise, bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu düzenlenmiştir. 
	Aynı Kanun'un 46. maddesinin 1. fıkrasında, Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemelerinin maddede sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştayda, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebileceği belirtilmiştir.