muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/286, Karar No: 2024/5635, Tarih: 21.10.2024

Acele kamulaştırma istisnai bir yöntem olduğundan, olağan kamulaştırma gerekçeleri dışında aceleliğin varlığına dair şartlarının ortaya konulması gerekmektedir.
Acelelik koşulunun kamu düzenine ilişkin olması gerektiği ve kamu yararının ise, olağan kamulaştırma usulü ile sağlanması amaçlanan kamu yararından farklı olarak, acele kamulaştırma yapılmasını gerektiren, aceleliği zorunlu kılan bir yarar olduğu açıktır.
Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinden, Kocasinan ilçesi Elmalı Mahallesi Akçaağıl mevkii, sırasıyla 84 °C ve 80 °C sıcaklık, 45 lt/sn ve 60 lt/sn debisinde  jeotermal kuyular bulunduğu; bu kuyuların, bölgede kurulması planlanan Kayseri-Kocasinan Tarıma Dayalı İhtisas (Jeotermal Kaynaklı Sera) Organize Sanayi Bölgesinde kullanılarak yılın 11 ayı boyunca ortalama 35.000 ton tarımsal üretim gerçekleştirilmesinin hedeflendiği, böylelikle tarımsal üretimde verimlilik ile istihdamın artırılması, jeotermal kaynakların etkin biçimde değerlendirilmesi ve bölgesel ekonomik kalkınmaya katkı sağlanmasının amaçlandığı görülmektedir. 
Bu bakımdan, jeotermal kaynakların etkin değerlendirilmesi neticesinde tarımsal üretimin sürdürülebilir biçimde artırılması, bölgesel ekonomik kalkınmanın hızlandırılması ve istihdamın genişletilmesi hususlarında somut kazanımlar elde edilebileceği bu durumun da kamu yararına uygun olacağı sonucuna varılmıştır.
 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 27. maddesinde düzenlenen acele kamulaştırma yolu, kamu yararına ek olarak “acelelik” halinin varlığı hâlinde uygulanabilir. Olağan kamulaştırma yöntemi uygulanması halinde kamulaştırma süreci uzarayarak jeotermal kaynakların süratle ve verimli şekilde kullanılamamasına, tarımsal üretimde beklenen katma değerin düşmesine ve yatırımın gecikmesine yol açılacak; bu durum hem ilgili kurumlar hem de bölgede oluşturulacak istihdam ve üretim kapasitesinden yararlanacak yerel halk ile ülke ekonomisi bakımından kayıplara sebep olacaktır. 
 Dolayısıyla kamu yararının gecikmeksizin temini; tarımsal verimliliğin artırılması, jeotermal kaynakların atıl kalmasının önlenmesi, bölgesel kalkınmanın hızlandırılması ve istihdam olanaklarının yaratılması amaçlarının 2942 sayılı Kanun’un 27. maddesi çerçevesinde acele kamulaştırmayı gerektiren “acelelik” unsurunu doğurduğu kanaatine varılmıştır. Bu yönüyle dava konusu taşınmazların ivedilikle ediniminin sağlanması, projenin hayata geçirilmesi açısından zorunlu nitelik taşıdığından 2942 sayılı Kanunun 27. maddesinin uygulanabilmesi için gerekli olan acelecilik durumunun ve bu yönteme başvurulması ile amaçlanan kamu yararının bulunduğu sonucuna ulaşılmıştır.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ... TL yargılama giderinin davacılar üzerinde bırakılmasına,
3.Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca ...-TL  vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idarelere verilmesine,

KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ... TL yargılama giderinin davacılar üzerinde bırakılmasına,
3.Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca ...-TL  vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idarelere verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5.2577 Sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 20/A-2-(g) maddesi uyarınca, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere,  21/10/2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/3528, Karar No: 2024/5572, Tarih: 21.10.2024

"İçtihat Metni"
T.C.
D A N I Ş T A Y
DOKUZUNCU DAİRE
   Esas	No : 2023/3528
   Karar	No : 2024/5572
TEMYİZ EDENLER	:1-(DAVALI) ... Defterdarlığı-...
VEKİLİ	: Av. ...
	  2-(DAVACI) ... Toplu Yemek Üretim Hizmetleri A.Ş.
VEKİLLERİ	: Av. ..., Av. ...
İSTEMİN KONUSU	: ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının, taraflarca temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
 
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem:  Davacı şirket adına,  ilişkili olunan üniversiteye bağış adı altında yapılan ödemenin kâr payı dağıtımı niteliğinde olduğundan kurum kazancından gider olarak indirim konusu yapılamayacağı, şirket çalışanlarına bedelsiz finansman hizmeti verildiği, personele yönelik yapılan halı saha maçları harcamalarının kurum kazancının tespitinde gider olarak dikkate alınamayacağı, yazılım harcamalarının amortismana tabi tutulması gerektiği, yemekhane eşyalarının amortismanında faydalı ömrün  5 yıl olarak dikkate alınması gerektiği, nakdi sermaye artışına ilişkin faiz indirimi  uygulanamayacağı ve bu kapsamda 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 121. maddesi uyarınca indirim konusu yapılan tutarın geri alınması gerektiği yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2018 yılı için re'sen tarh edilen kurumlar vergisi ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; davacı şirketin hissedarlarının, Bilkent Üniversitesinin %99,99 oranında sahibi olduğu ... Holding A.Ş. ve ... Holding A.Ş'nin bünyesindeki şirket olduğu, dolayısıyla  kâr payı dağıtımı yapılması halinde, davacı şirketin kârının en nihayetinde Üniversitenin mal varlığının aktifine aktarılacağının kuşkusuz olduğu, en nihayetinde Üniversitenin mal varlığının aktifine aktarılacak olan meblağın, somut olayda, özel hukuk sözleşmesi olan bağışlama sözleşme biçimi kullanılarak kurumlar vergisine tabi tutulmaksızın doğrudan Üniversitenin aktifine aktarıldığı, hal böyle iken bağışlayan görünen davacı şirketin mal varlığından, bağışlanan görünen Bilkent Üniversitesine karşılıksız olarak bir kazandırma yaptığı kabul edilemeyeceği gibi bağışlama sebebinin bulunduğundan da bahsedilemeyeceği, vergilendirilmesi amaçlanan iktisadi sonucun, bağışlama sözleşmesi biçimi kullanılarak vergi dışı bırakıldığı, yasanın bu yoldan dolanıldığı ve tipik bir peçeleme örneğini teşkil ettiği, söz konusu işlemin bağış değil,  kâr payı dağıtımı olduğu sonucuna ulaşıldığından, dava konusu cezalı verginin  ilişkili olunan üniversiteye bağış adı altında indirim konusu tutarın reddinden kaynaklanan kısmında hukuka aykırılık görülmediği; davacı şirketin, şirket çalışanlarına bedelsiz finansman hizmeti verdiğinden bahisle yapılan vergi ziyaı cezalı kurum vergisi yönünden,  işçilerin Kurumlar Vergisi Kanunun 13. maddesinde sayılan ilişkili kişilerden olmadığı halde ilişkili kişiler olarak kabul edilerek bedelsiz finansman hizmeti sunulduğundan bahsedilemeyeceği, inceleme elemanına  ödemelerin maaşa mahsup edilmek üzere verilen avanslar olduğunun açıklanmış olmasına karşın, varsayımdan hareketle ve yoruma dayalı olarak yapılan nitelendirme sonucu bu ödemelerin bir finansman hizmeti olduğu kabul edilerek yapılan vergilendirmede hukuka uygunluk görülmediği;  davacının halı saha harcamalarının esas faaliyeti ile ilgisinin bulunmadığı, personelin eğitimi veya iş veriminin yükseltilmesi amacıyla yapılan dolaylı bir harcama niteliğinde olmadığı değerlendirmesinde bulunarak  halı sana giderinin kanunen kabul edilmeyen gider olarak kurumlar vergisi matrahına ilave edilmesi gerektiği sonucuna ulaştığı, davacı tarafından işçilerin motivasyonunun yükseltilmesi amacıyla yapıldığı belirtilen ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunun 41. maddesinde açıkça sayılmayan, işçilerin motivasyonunun ve iş veriminin yükseltilmesi amacıyla sosyolojik ve psikolojik bir argüman olarak kullanılan halı saha giderlerinin, Gelir Vergisi Kanununun 40

. maddesinde açıkça sayılmayan, işçilerin motivasyonunun ve iş veriminin yükseltilmesi amacıyla sosyolojik ve psikolojik bir argüman olarak kullanılan halı saha giderlerinin, Gelir Vergisi Kanununun 40. maddesi uyarınca ticari kazancın elde edilmesi ve idame ettirilmesi için yapılan genel giderlerden olduğunun kabulü gerektiğinden aksi düşünceden hareketle yapılan vergilendirmede verginin bu hususa ilişkin kısmında hukuka uygunluk  görülmediği; yine,  davacı şirketin " C pack yiyecek içecek erp yazılımı hastane uyumluluk projesi yazılım geliştirme bedeli" altında almış olduğu hizmetin sahip olduğu mevcut bir yazılımı geliştirme amacıyla yapıldığı anlaşılmakla birlikte, söz konusu yazılımın iktisadi kıymetini artıran bir harcama niteliğinde olduğu kabul edilerek söz konusu giderlerin amortismana tabi bir gider olması dolayısıyla bir gider harcamasının tamamının gider olarak dikkate alınamayacağı sonucuna varılarak matrah farkı bulunmuş ise de çok hızlı değişim yaşanan bilgisayar teknolojisi konusuna giren bu hususta, hiçbir teknik ve bilimsel veriye dayanılmadığı, söz konusu yazılım geliştirme hizmetinin her yıl yapılan mutat bir çalışma mı yıllara sari bir çalışma mı olduğu, yıl içinde tüketilip tüketilmediği gibi hususların irdelenmediği, hizmeti sunan firma yetkililerinin beyanlarının dahi alınmadığı, dolayısıyla  varsayımdan hareketle amortismana tabi iktisadi  kıymet olduğu kabul edilerek bulunan matrah farkı üzerinden yapılan dava konusu vergilendirmede hukuka uygunluk görülmediği; yemekhane eşyalarının amortismanında faydalı ömrün  5 yıl olarak dikkate alınması gerektiğinden kaynaklanan cezalı tarhiyat bakımından da 213 sayılı Vergi Usul Kanunun olay tarihinde yürürlükte bulunan  315. maddesinde, amortismana tâbi iktisadî kıymetlerin Maliye Bakanlığının tespit ve ilân edeceği oranlar üzerinden itfa edileceğinin, ilân edilecek oranların tespitinde iktisadî kıymetlerin faydalı ömürleri dikkate alınacağının açıkça düzenlendiği, 333 sıra nolu Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği'nin ekinde yer alan listenin 3,15. sıra numarasında yemekhane eşyalarının kullanım ömrünün 5 yıl olarak belirlendiği, davacı şirketin amortisman hesaplamasında dikkate aldığı 59

. maddesinde, amortismana tâbi iktisadî kıymetlerin Maliye Bakanlığının tespit ve ilân edeceği oranlar üzerinden itfa edileceğinin, ilân edilecek oranların tespitinde iktisadî kıymetlerin faydalı ömürleri dikkate alınacağının açıkça düzenlendiği, 333 sıra nolu Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği'nin ekinde yer alan listenin 3,15. sıra numarasında yemekhane eşyalarının kullanım ömrünün 5 yıl olarak belirlendiği, davacı şirketin amortisman hesaplamasında dikkate aldığı 59.01 sıra numarasında  ise turistik tesislerde kullanılan porselen veya camdan yapılmış (kristal hariç) her nevi mutfak ve servis takım ve malzemeleri için kullanım ömrü 4 yıl olarak belirlendiği, söz konusu sıra numarasının turistik tesislerde kullanılan mutfak eşyaları için belirleme yapıldığı, davacının turistik tesis niteliğinde olduğuna dair Türk ve Turizm Bakanlığı'nca verilmiş herhangi bir belgenin sunulmadığı gibi bu yönde bir iddiasının da olmadığı, toplu yemek hizmeti sunan bir firma oldukları ve kullanılan yemekhane eşyalarının kullanım ömrünün başka alanda faaliyet gösteren bir firmanın yemekhane eşyaları için belirlenen kullanım ömründen daha kısa olacağı yorumu ile ve kendisini turistik tesislerle kıyaslamak suretiyle eşyaların kullanım ömrünün 4 yıl olduğu sonucuna ulaştığı, Tebliğin; "Listelerde Bulunmayan İktisadi Kıymetler" başlığı altında; listedeki herhangi bir sınıflamada yer almayan amortismana tabi iktisadi kıymetlere uygulanacak amortisman oranları için mükelleflerin müracaatları üzerine Bakanlığımızca belirlenecek süre ve oranlar üzerinden amortisman ayrılabileceği açıkça düzenlenmesine rağmen, toplu yemek hizmeti sunan bir firma oldukları ve kullanılan yemekhane eşyalarının kullanım ömrünün başka alanda faaliyet gösteren bir firmanın yemekhane eşyaları için belirlenen kullanım ömründen daha kısa olacağını düşünen davacı tarafından bu konuda Bakanlığa yapılmış bir müracaatın dahi bulunmadığı, Tebliğin 3,15. sıra numarasında yemekhane eşyalarının kullanım ömrünün 5 yıl olarak belirlendiği, Tebliğde turistik tesis olmayan firmaların yemekhane eşyaları için ayrıca ve açıkça düzenlenmiş başka bir hükmün bulunmadığı anlaşıldığından dava konusu cezalı verginin yemekhane eşyası için belirlenen amortisman farkına isabet eden matrah farkına isabet eden kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı; vergi incelemesinde sermaye artırımının sağlandığı 439

. sıra numarasında yemekhane eşyalarının kullanım ömrünün 5 yıl olarak belirlendiği, Tebliğde turistik tesis olmayan firmaların yemekhane eşyaları için ayrıca ve açıkça düzenlenmiş başka bir hükmün bulunmadığı anlaşıldığından dava konusu cezalı verginin yemekhane eşyası için belirlenen amortisman farkına isabet eden matrah farkına isabet eden kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı; vergi incelemesinde sermaye artırımının sağlandığı 439.250,00 TL’nin, 02/12/2016 tarihinde “Ortaklara Borçlar Hesabı” kullanılarak şirketin ortaklarına geri dönüşü sağlandığından bahisle sermaye artışına ilişkin faiz indirimi  uygulanamayacağı sonucuna varıldığı, “Ortaklara Borçlar” hesabında  izlenen borcun işletmeye nakit olarak verilen bir borca ait olduğunun ve işletmeye girdiğinin ispatı gerekmekte ise de inceleme sırasında bilgisine başvurulan şirket yetkilisince inceleme aşamasında aksi yönde bir iddiada bulunulmadığı gibi  dava dilekçesinde de bu borcun kaynağı hakkında bir açıklamaya yer verilmediği anlaşıldığından “Ortaklara Borçlar ” hesabında izlenen borcun işletmeye verilen ve şirket hesaplarına dahil edilen nakit paradan kaynaklandığının ispat külfeti kendisine düşen davacı şirketçe ispatlanmadığı anlaşıldığından 439.250,00 TL sermaye artışına ilişkin olarak hesaplanan faiz tutarının indirim olarak kabul edilmeyerek giderlerden çıkarılmak suretiyle yapılan vergilendirmede hukuka aykırılık bulunmadığı; 2018 yılında vergiye uyumlu mükelleflere uygulanan vergi indiriminden yararlanılmış ise de  2018 yılı için beş farklı matrah farkına istinaden dava konusu vergi z,iyaı cezalı kurumlar vergisinin tarh edildiği, Mahkemelerince tarhiyatın bir kısmının hukuka uygun olduğuna karar verildiğinden, davacı şirketin Gelir Vergisi Kanunun mükerrer 121. maddesinde düzenlenen vergiye uyumlu mükelleflere uygulanacak faiz indirimine ilişkin şartları taşımadığı anlaşıldığından, cezalı tarhiyatın bu kısmında da hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen reddine, kısmen kabulüne, vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin şirket çalışanlarına bedelsiz finansman hizmeti verilmesinden, personele yönelik yapılan halı saha maçları harcamalarının kurum kazancının tespitinde gider olarak dikkate alınmasından ve yazılım harcamalarının amortismana tabi tutulmamasından kaynaklanan kısmının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvuruların konu Vergi Mahkemesi kararının, şirket çalışanlarına bedelsiz finansman hizmeti verilmesinden; personele yönelik yapılan halı saha maçları harcamalarının kurum kazancının tespitinde gider olarak dikkate alınması; yazılım harcamalarının amortismana tabi tutulup tutulmaması, yemekhane eşyalarının amortismanında faydalı ömrün 5 yıl olarak  dikkate alınması gerektiğinden kaynaklanan cezalı tarhiyata ilişkin kısmının kaldırılmasını gerektirecek nitelikte görülmediği;  2547 Yükseköğretim Kanun uyarınca "kazanç amacı" gütmesi mümkün olmayan ve kendisine bağış yapılan üniversite, ilgili vakıf ve raporda bahsedilen şirketlerin hem üniversite hem de ilgili vakıftan ayrı tüzel kişiliklere sahip oluşu, Kanun koyucunun üniversitelerin gelir kaynaklarını sayarken bağışlara yer vermesi, üniversiteler için öngörülen bu gelir kaynağının özendirilmesi için gerek bağışın muhatabı olan üniversitelere yönelik gerekse bağışı yapan mükelleflere yönelik vergisel avantajların hem 2547 sayılı Kanun hem de 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'na konulan açık hükümler ile belirtilmiş oluşu, mali kolaylıkların sadece kurumlar vergisi yönünden değil harçlar ve damga vergisi yönünden de sağlanmış oluşu karşısında; Kanun'da yer alan düzenlemenin lafzı ve amacının üniversitelere bağış yoluyla gelir sağlanması olduğu, bu amaca yönelik olarak yapılan düzenlemede de makbuz karşılığında yapılacak her türlü bağışın Gelir ve Kurumlar Vergisi Kanunları hükümlerine göre yıllık beyanname ile bildirilecek gelirden ve kurum kazancından indirilme imkanının tanındığı, davacının yaptığı bağışın mevzuatta belirtilen usul ve şekil esaslarına uygun olarak gerçekleştirildiğinin de vergi incelemesinde tespit edildiği görüldüğünden, davacı şirket ile ilgili raporlarda bahsedilen şirketler arasındaki ilişkiden yola çıkılmak suretiyle Ticaret Kanunu hükümlerine tabi olan davacının farklı bir tüzel kişiliğe sahip üniversite hesabına gönderdiği paranın kâr dağıtımı şeklinde nitelendirilerek, üniversiteye peçeleme yöntemiyle kâr dağıtıldığı şeklindeki varsayıma dayalı olarak yapılan vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin bu kısmında hukuka uygunluk bulunmadığı; istinaf dilekçesi ekinde dosyaya sunulan “Ortaklara Borçlar” hesabına ilişkin muavin kayıtları ve muhasebe fişinin incelenmesinden, şirket tarafından ortağı ... Turizm İnşaat Yatırım Ticaret A.Ş.'ye yapılan 439.250,00.-TL tutarındaki ödemenin, ... Turizm İnşaat Yatırım Ticaret A.Ş. tarafından 31.03.2016 tarihinde nakit olarak verilen 600.000,00.-TL tutarındaki borca ait ödeme olduğunun anlaşıldığı, buna göre, tescil edilen sermaye artırımının şirketin banka hesaplarına yatırıldığı hususu taraflar arasında ihtilafsız olan olayda, 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun "Diğer İndirimler" başlıklı 10. maddesinin 1. fıkrasının (ı) bendi uyarınca, nakdi sermaye artışı şartının gerçekleştiği açık olup ... Turizm İnşaat Yatırım Ticaret A.Ş

... Turizm İnşaat Yatırım Ticaret A.Ş. tarafından 31.03.2016 tarihinde nakit olarak verilen 600.000,00.-TL tutarındaki borca ait ödeme olduğunun anlaşıldığı, buna göre, tescil edilen sermaye artırımının şirketin banka hesaplarına yatırıldığı hususu taraflar arasında ihtilafsız olan olayda, 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun "Diğer İndirimler" başlıklı 10. maddesinin 1. fıkrasının (ı) bendi uyarınca, nakdi sermaye artışı şartının gerçekleştiği açık olup ... Turizm İnşaat Yatırım Ticaret A.Ş.'ye yapılan borç ödemesi nedeniyle davacı şirketin anılan bentte düzenlenen indirimden yararlanma hakkını kaybettiğinden söz edilemeyeceğinden, davacı şirketin faiz indiriminden yararlanma hakkı bulunduğundan, aksi savla yapılan dava konusu cezalı tarhiyatın buna ilişkin kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı; davacı şirketin 2018 yılı hesap ve işlemlerinin incelenmesi sonucu hazırlanan vergi inceleme raporuna dayanılarak gider olarak dikkate alınmasından, nakdi sermaye artışına ilişkin faiz indirimi ile Gelir Vergisi Kanununun mükerrer 121. maddesi kapsamında vergiye uyumlu mükelleflere vergi indimi uygulamasından kaynaklanan vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisine ilişkin kısmının kaldırılmasına, bu kısım bakımından davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI:
DAVALININ İDDİALARI:  Davacı şirket çalışanlarına bedelsiz finansman hizmeti verildiğinin, mükellef kurumun 2018 hesap döneminde halı saha maçları için yapılan harcamaları kurum kazancının tespitinde gider olarak  dikkate aldığının somut olarak tespit edildiği, yazılım harcamalarını amortismana tabi tutulması gerektiği iddiaları ile kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI: Toplu yemek hizmetinde kullanılan iktisadi kıymetler için uygulanan amortisman süresinin doğru olduğu, eleştirilen iktisadi kıymetlerin listenin 3.15 bölümünde yer alan işletme bünyesindeki yemekhane eşyası olmadığı, niteliğinin farklı olduğu, müşterilere sunulan toplu yemek hizmetinde kullanılan tabak, çatal, bıçak vb. mutfak ve servis takım ile malzemeleri olduğu iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMALARI: Davalı tarafından savunma verilmemiştir. Davacının savunması yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
     Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:
MADDİ OLAY:  
Davacı şirket adına,  ilişkili olunan üniversiteye bağış adı altında yapılan ödemenin kâr payı dağıtımı niteliğinde olduğundan indirim konusu yapılamayacağı,  şirket çalışanlarına bedelsiz finansman hizmeti verildiği, personele yönelik yapılan halı saha maçları harcamalarının kurum kazancının tespitinde gider olarak dikkate alınamayacağı, yazılım harcamalarının amortismana tabi tutulması gerektiği, yemekhane eşyalarının amortismanında faydalı ömrün  5 yıl olarak dikkate alınması gerektiği, nakdi sermaye artışına ilişkin faiz indirimi  uygulanamayacağı ve bu kapsamda 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 121. maddesi uyarınca indirim konusu yapılan tutarın geri alınması gerektiği yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2018 yılı için re'sen tarh edilen kurumlar vergisi ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istenilmektedir.
İLGİLİ MEVZUAT:
Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesinde, herkesin, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre vergi ödemekle yükümlü olduğu; vergi yükünün adaletli ve dengeli dağılımının, maliye politikasının sosyal amacı olduğu ortaya konulmuş, vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı kural altına alınmıştır.