muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/2686, Karar No: 2024/4282, Tarih: 24.10.2024

Söz konusu düzenlemelere bir bütün olarak bakıldığında; Bakanlıkça ticari elektronik ileti yönetim sistemini kurmakla yetkilendirilen kuruluşun (TOBB), onay ve ret bilgilerinin İYS’ye kaydedilmesi, İYS üzerinden onay alınması, reddetme hakkının kullanılması, ticari elektronik ileti şikâyetlerinin alınması, raporlanması, şikâyet sürecinin hızlı ve etkin bir şekilde yönetilmesi ve aracı hizmet sağlayıcıların sistemi kullanması amacıyla teknik altyapıyı hazırlayacağı ve Bakanlığın erişimine açacağı, ticari elektronik ileti gönderiminin aksamaması için gerekli teknik tedbiri alacağı, İYS’ye yönelik Bakanlık tarafından istenen diğer iş ve işlemleri yürütmekle yükümlü olduğu; ticari elektronik ileti göndermek isteyen gerçek ve tüzel kişilerin İYS’ye kaydolmasının zorunlu olduğu, İYS üzerinde onayı bulunmayan alıcılara ticari elektronik ileti gönderilemeyeceği, ticari elektronik ileti onaylarının ve ter bildirimlerinin İYS dışında başka yollarla (yazılı, elektronik iletişim araçlarıyla) alınması halinde dahi hizmet sağlayıcı tarafından üç iş günü içinde İYS’ye aktarılması gerektiği, İYS’ye kaydedilmeyen onayların geçersiz kabul edileceği, alıcının reddetme hakkını İYS üzerinden de kullanabileceği, hizmet sağlayıcının önceden onayını aldığı alıcılara ticari elektronik iletileri kendisi gönderebileceği gibi aracı hizmet sağlayıcılar vasıtasıyla da gönderebileceği, aracı hizmet sağlayıcının, bu Yönetmelikle hizmet sağlayıcı için öngörülen yükümlülüklerin ifasına yönelik teknik imkân tanıyacağı, aracı hizmet sağlayıcının ticari elektronik ileti gönderimine ilişkin sistemini İYS ile uyumlaştıracağı, aracı hizmet sağlayıcının, İYS’ye kayıt olmayan hizmet sağlayıcılara ait ticari elektronik iletilerin gönderimini başlatmayacağı, aracı hizmet sağlayıcının, ileti gönderimine başlamadan önce İYS üzerinden alıcıların onayının olup olmadığını kontrol edeceği ve İYS üzerinde onayı bulunmayan alıcılara ileti gönderimini başlatmayacağı, davalı Bakanlığın, hizmet sağlayıcı, aracı hizmet sağlayıcı ve kuruluşun bu Yönetmelik kapsamında gerçekleştirdiği faaliyet ve işlemlerini denetlemeye yetkili olduğu, Yönetmelik kapsamında  İYS dışında başka yollarla (yazılı, elektronik iletişim araçlarıyla) alınan onayların 01/06/2020 tarihine kadar hizmet sağlayıcılar tarafından İYS’ye aktarılacağı, alıcıların İYS’ye kaydedilen onayları 1/9/2020 tarihine kadar kontrol edeceği, bu sürenin bitiminden sonra gönderilen ticari elektronik iletilerin onaylı kabul edileceği hususlarının kurala bağlandığı görülmektedir.
Aktarılan hususların birlikte değerlendirilmesinden;

Aktarılan hususların birlikte değerlendirilmesinden; 
- 6563 sayılı Kanunla Bakanlığa verilen "bir elektronik sistem kurdurma ve bu sistemin işleyişine ilişkin usul ve esasları belirleme yetkisi"nin, anılan sistemin kuruluş ve yönetimine ilişkin kamu hizmetini -kamu gücünün kullanılmasını gerektirmesi nedeniyle münhasıran idare tarafından yürütülmesi gereken kolluk faaliyeti hariç olmak kaydıyla- özel kişilere gördürme yetkisini içerdiği, dava konusu düzenlemede de yalnızca İYS'yi kurma ve işletme yetkisinin özel kişiye gördürüleceğinin kurala bağlandığı, İYS'yi ve sistem kullanıcıları olan hizmet sağlayıcıları, aracı hizmet sağlayıcıları ile kuruluşu, hakkındaki şikayetleri incelemek de dahil olmak üzere denetleme ve yaptırım uygulama yetkisinin davalı Bakanlık ile taşra teşkilatı uhdesinde bırakıldığı, öte yandan İYS'nin yönetiminin, kuruluşunu gerçekleştiren, dolayısıyla sistemsel bilgiye ve detaylara hakim olan şirkete bırakılmasında kamu yararı bulunduğundan idarece takdir yetkisinin de hukuka uygun kullanıldığı, 
- Davacı tarafından, İleti Yönetim Sistemi A.Ş.’nin münhasıran yetkilendirilmesinin aracı hizmet sağlayıcı sıfatıyla faaliyet gösteren şirketlerin pazardan dışlanması sonucunu doğuracağı, aracı hizmet sağlayıcı şirketler yönünden haksız rekabetin oluşacağı, İleti Yönetim Sistemi A.Ş.’nin piyasada tekel oluşturacağı, ayrıca bu durumun hizmet sağlayıcılar açısından da yüksek maliyetlere neden olacağı ileri sürülmekte ise de; İYS'nin yalnızca ticari elektronik ileti onayı alınmasına, reddetme hakkının kullanılmasına ve şikâyet süreçlerinin yönetilmesine imkân tanıyan ve ticari elektronik ileti gönderilebilmesi için kayıtlı olunması zorunlu bulunan bir sistem olduğu, daha açık bir anlatımla İYS'nin, aracı hizmet sağlayıcılar tarafından hizmet sağlayıcılara temin edilen sistemlerin entegre edilmesi zorunlu olan, ancak aracı hizmet sağlayıcılar tarafından sunulan sistemlerin lağvedilmesi sonucunu doğurmayan bir merkezi ortak veri tabanı olduğu, bu itibarla dava konusu Yönetmelik öncesinde aracı hizmet sağlayıcıların, hizmet sağlayıcılara temin ettiği "ticari elektronik ileti sisteminin kurulumu, işletilmesi ile ticari elektronik iletilerin gönderimi" hizmetlerinin, İYS'ye entegrasyon ve uyumun sağlanması kaydıyla, aynen sürdürülmeye devam edilebileceği, nitekim bu hususun Yönetmeliğin değişik 11. maddesinin 2., 5., 6. ve 7. fıkralarında açıkça belirtildiği, esasen İYS'nin ve sistemi işleten kuruluşun, doğrudan alıcılara ticari elektronik ileti göndermediği, bir başka ifadeyle mal ve hizmetlerini tanıtmak, pazarlamak, işletmesini tanıtmak ya da kutlama ve temenni gibi içeriklerle tanınırlığını artırmak isteyen hizmet sağlayıcıların ticari elektronik iletilerini alıcılara gönderen bir aracı hizmet sağlayıcı olmadığı, dolayısıyla davacıların iddialarının hukuki dayanağının bulunmadığı;

- Aracı hizmet sağlayıcıların sistemleri ile İYS arasında entegrasyon kurulmasının, yani oluşturulan merkezi ortak veri tabanı ile diğer sistemlerin koordine edilmesinin ise, yukarıda özetlenen 7061 sayılı Kanun değişikliğinin amacı doğrultusunda kontrol, denetim ve yönetim kolaylığı sağlanması, alıcıların ret bildirimlerinin gereğinin yerine getirilerek mağduriyetlerinin önlenmesi olduğu; daha detaylı bir ifadeyle, ticari elektronik ileti yönetim sistemi ile alıcı konumundaki vatandaşların ticari elektronik iletiler yönünden verdikleri onayların merkezi bir sistemde toplanması ile hem vatandaşın izinlerini görebilmesi ve değiştirebilmesi hem de şikayet durumlarında sürecin etkili ve hızlı bir şekilde yürütülmesinin amaçlandığı, bu amaç doğrultusunda İYS'nin kurulmasına bağlı olarak aracı hizmet sağlayıcılara yönelik; ticari elektronik ileti gönderimine ilişkin sistemini İYS ile uyumlaştırma, İYS’ye kayıt olmayan hizmet sağlayıcılara ait ticari elektronik iletilerin gönderimini başlatmama, ileti gönderimine başlamadan önce İYS üzerinden alıcıların onayının olup olmadığını kontrol etme, İYS üzerinde onayı bulunmayan alıcılara ileti gönderimini başlatmama ve 01/06/2020 tarihine kadar kayıtlarını sisteme aktarma şeklinde yükümlülükler getirilmesinde dayanağı Kanuna aykırılık bulunmadığı, ayrıca söz konusu yükümlülüklerin bahse konu kamu yararı amacına ulaşmak bakımından elverişli, gerekli ve orantılı olduğu,
- Bakanlıkça ticari elektronik ileti yönetim sistemini kurmakla yetkilendirilen kuruluşun (TOBB/İleti Yönetim Sistemi A.Ş.’nin) salt dava konusu Yönetmelik düzenlemesi nedeniyle kamu tüzel kişisi niteliğine bürünmediği gibi kamu gücünün kullanılmasını gerektirmesi nedeniyle münhasıran idare tarafından yürütülmesi gereken kolluk faaliyetinin kuruluşa devredilmemesi nedeniyle kamu gücüyle de donatılmadığı; her ne kadar Yönetmelik değişikliği TOBB ile imzalanan Protokol'den ve İYS'yi kurup işleten şirketin kurulmasından sonra yapılmış ise de, davalı idareye Kanunla tanınan sistemi kurdurma yetkisinin mutlaka yönetmelikle kullanılmasının gerekmediği, idari işlemle bu hizmetin özel kişilere gördürülmesine karar verilmesinden sonra söz konusu hizmete ilişkin usul ve esasların Yönetmelikle düzenlenmesine hukuki bir engel bulunmadığı,

- Türkiye Odalar ve Borsalar Eğitim ve Kültür Vakfı ve bir özel şirketin ortak olduğu İleti Yönetim Sistemi A.Ş.’nin, herhangi bir ihale veya başka bir usul uygulanmaksızın bu sistemi kurmak ve işletmek üzere yetkilendirilmesinin hukuka aykırı olduğu iddiasına gelince; dava konusu Yönetmeliğin, davalı Bakanlık ile TOBB arasında Protokolün imzalanmasından, yani İYS'yi kurup işletecek kuruluşun tespitinden sonra yürürlüğe konulduğu dikkate alındığında, İYS'yi kurup işletecek kuruluşun tespitinin Yönetmeliğin konusunu oluşturamayacağı, dolayısıyla Yönetmelikte söz konusu kuruluşun tespitine ilişkin usul ve esaslara dair herhangi bir kural sevk edilmemiş olmasının da eksik düzenleme kapsamında değerlendirilemeyeceği anlaşıldığından, davacıların bu iddiasının, işbu uyuşmazlıkta incelenemeyeceği, Yönetmelik öncesinde tesis edilen kuruluşun belirlenmesine yönelik idari kararın ya da davalı Bakanlık ile TOBB arasında imzalanan Protokolün iptali istemiyle açılacak davanın konusunu teşkil edebileceği, 
- Kişisel Verileri Koruma Kurumunun 19/03/2019 tarihli yazısı ekindeki yönetmelik taslağı hakkındaki görüşü doğrultusunda Yönetmeliğin 12. maddesine yapılan ekleme ile İYS'yi kurup işletecek kuruluşun da bu Yönetmelik çerçevesinde yapmış olduğu işlemler ve sunduğu hizmetler nedeniyle elde ettiği verilerin muhafazasından ve hukuka aykırı olarak bunlara erişilmesini ve işlenmesini önlemek amacıyla gerekli tedbirlerin alınmasından sorumlu tutulduğu, dolayısıyla gerek Yönetmeliğin 12. maddesi gerekse Protokolün 6.maddesinin 4. ve 11. fıkralarıyla, kuruluşun, İYS kayıtlarında yer alan kişisel verilerin güvenliği ve gizliliği bakımından gerekli teknik standartları sağlamak, kişisel verileri korumak ile yükümlü olduğunun açıkça düzenlendiği, kaldı ki 6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanununda öngörülen sorumlulukların dava konusu Yönetmelik hükmüyle tekrarına gerek olmaksızın, kapsamında olduğu ölçüde kuruluşa uygulanacağında da duraksama bulunmadığı, 
sonucuna varılmaktadır.
Bu itibarla, yukarıda aktarılan nedenlerle dava konusu düzenlemede dayanağı Kanuna, hukuka ve kamu yararı amacı ile hizmet gereklerine aykırılık görülmemektedir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ... TL yargılama giderinin davacılar üzerinde bırakılmasına,
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca ... TL  vekâlet ücretinin davacılardan alınarak davalı idareye verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacılara iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 24/10/2024 tarihinde oy birliğiyle  karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2020/4358, Karar No: 2024/4294, Tarih: 24.10.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2020/4358
Karar	No : 2024/4294                                                                                
DAVACI	: ... Federasyonu Başkanlığı	  
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALI	: ... Başkanlığı
VEKİLİ	: Av. ...
DAVANIN KONUSU	: 15/03/2020 tarih ve 31069 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Ulusal Meslek Standartlarına Dair Tebliğ (Tebliğ No:2020/12)'in "Ek-1 Cankurtaran (Seviye 3) Ulusal Meslek Standardı", "Ek-2 Cankurtan (Seviye 4) Ulusal Meslek Standardı" ve "Ek-3 Cankurtan (Seviye 5) Ulusal Meslek Standardı" kısımlarının iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI	: Davacı tarafından, cankurtaranlık faaliyetinin Anayasa’nın 59. maddesi, 3289 sayılı Kanun ve  1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi gereği Türkiye Sualtı Sporları Federasyonu Başkanlığının görev, yetki ve sorumluluğunda olmasına rağmen, davalı Kurum tarafından dava konusu genel düzenleyici işlemin yapıldığı, işlemin yetki unsuru yönünden hukuka aykırı olduğu, davalı Kurumun, federasyonun görev ve yetki alanında kalan cankurtaranlık faaliyeti için spor faaliyeti olmadığını ileri sürerek düzenleme yapma yetkisinin bulunmadığı, spor dalı tespiti yetkisinin 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi’nin 189. maddesi ve 3289 sayılı Kanun’un 18. maddesi uyarınca Gençlik ve Spor Bakanlığına ait olduğu, Türkiye Sualtı Sporları Federasyonunun cankurtaranlık alanında düzenleme ve denetleme yapmaya Türkiye’de tam ve tek yetkili kamu tüzel kişisi olduğu, cankurtaranlık mesleğinin sportif faaliyetin ayrılmaz bir parçası olduğu ve başka başlıklar altında değerlendirilmesinin mümkün olmadığı, Mesleki Yeterlilik Kanunu, 4 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ve sair mevzuatın ilgili maddelerinde standart belirlenmesi için getirilen kural ve usullere de aykırı hareket edildiğinden dava konusu işlemin şekil unsuru açısından da hukuka aykırı olduğu, en başında federasyona bildirim dahi yapılmadan standart belirleme çalışmalarına başlandığı, dava konusu işlem ile yalnız cankurtaranlık meslek standardının belirlenmiş olmadığı, aynı zamanda federasyona kanunla verilmiş olan düzenleme, denetleme ve belgelendirme yetkilerinin tümünün elinden alındığı, zira Mesleki Yeterlilik Kurumunun standartlarını belirlediği meslekler bakımından eğitim verme, belgelendirme, sınav yapma konusunda yetkilendirilecek kurumları kendi takdir ve iradesine göre belirleme yetkisinin bulunduğu, böyle bir durumda yetki karmaşası yaşanacağı, sporcuların, cankurtaranların, kulüplerin, turistlerin ve tüm vatandaşların mağdur olacağı, yapılan işlemin asıl amacının yetki saptırması yaparak federasyonun kamu faaliyetini engellemek olduğu, öte yandan uluslararası kurallara aykırı olarak düzenlenen dava konusu meslek standartları temel alınarak yapılacak belgelendirmelerin Türkiye’nin de üye olduğu uluslararası kuruluşlar tarafından kabul edilmeyeceği, dolayısıyla ülkemizde uluslararası su sporu müsabakaları düzenlenme olanağının ortadan kalkacağı ileri sürülmektedir.

DAVALININ SAVUNMASI	: Davalı idare tarafından, süresinde açılmadığından davanın süre aşımı nedeniyle reddinin gerektiği, Mesleki Yeterlilik Kurumunun 4 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi’nin 237. maddesi gereği mevzuat kapsamına giren mesleklerde ulusal meslek standartlarının hazırlanması, ulusal ve uluslararası meslek standartları temel alınarak ulusal yeterliliklerin belirlenmesi, ulusal yeterlilikler doğrultusunda Kurum tarafından yetkilendirilmiş belgelendirme kuruluşları aracılığıyla uluslararası akreditasyonu haiz sınav ve belgelendirme faaliyetlerinin düzenlenmesinde münhasıran yetkili ve görevli tek Kurum olduğu, mevzuat kapsamına giren mesleklerde ulusal meslek standartlarını belirleme ve hazırlayacak kuruluşları tespit etme yetkisinin Mesleki Yeterlilik Kurumuna verildiği, ulusal meslek standartlarının, bir mesleğin başarı ile icra edilmesi için o mesleği icra edenlerin sahip olması gereken mesleki bilgi ve becerileri ve sergilemesi gereken tutum ve davranışları tanımladığı, mesleğe giriş ya da mesleğin icra koşullarını tanımlamadığı, cankurtaran mesleğinin ulusal meslek standartlarının hazırlanması talebiyle, Sualtı ve Su Üstü Arama Kurtarma Federasyonu tarafından 04/04/2018 tarihinde başvurulduğu, Türkiye Sualtı Sporları Federasyonu Cankurtarma Yönetmeliğinin 4

. maddesinde cankurtaranların; sporcu cankurtaran, bronz cankurtaran, gümüş cankurtaran ve altın cankurtaran olarak tanımlandığı, anılan Yönetmelikte sporcu cankurtaranlar spor karşılaşmalarına katılan lisanslı sporcular olarak ifade edilirken bronz, gümüş ve altın cankurtaranların, güvenliği sağlayan ve hayat kurtarmaya yardım eden temel eğitime sahip görevliler olarak tanımlandığı, bu bağlamda, Kurum tarafından spor, rekreatif ve sağlık amaçlı havuzlar, su oyun parkları ile açık sularda faaliyette bulunan kişilerin güvenliğini sağlamak üzere cankurtaranlık mesleğini icra edenlerin ulusal meslek standartlarının hazırlandığı, lisanslı sporcu olan sporcu cankurtaranlarla ilgili ulusal meslek standardı hazırlanmadığı, cankurtaranların işçi-işveren ilişkisi çerçevesinde plaj, yüzme havuzu ve benzeri ihtiyaç duyulan yerlerde istihdam edilen meslek mensupları olduğu, Mesleki Yeterlilik Kurumu tarafından düzenlenen sınav ve belgelendirme faaliyetlerinin kurum ve kuruluşların mesleklere yönelik belirledikleri eğitim, denetleme ve benzeri istihdam şartlarını engelleyici nitelikte olmadığı, herhangi bir mevzuata şart olarak eklenmediği müddetçe bağlayıcı niteliği bulunmadığı, bu alanda ulusal yeterlilikler hazırlanıp sınav ve belgelendirme faaliyetlerine başlansa dahi ilgili mevzuat kapsamında cankurtaranların mesleklerini icra etmeleri için Mesleki Yeterlilik Belgesi sahibi olma şartı getirilmedikçe bu belgelerin bağlayıcı niteliğinin olmayacağı, ulusal meslek standardı hazırlama faaliyetlerinin iki hazırlama usulünden biri olan Mesleki Yeterlilik Kurumu tarafından oluşturulan çalışma grubunca yürütüldüğü, ancak bahse konu çalışma grubuna davacı Federasyonun temsilci bildirmediği ve çalışmalara katılım sağlamadığı, halihazırda cankurtaranlık mesleğinin ulusal meslek standartlarının hazırlandığı, ancak bir sonraki aşama olan sınav ve belgelendirme esaslarını düzenleyen ulusal yeterliliklerin hazırlanmadığı ve sınav ve belgelendirme faaliyetlerine başlanılmadığı, dava konusu düzenleme hukuka uygun olduğundan davanın reddinin gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Gençlik ve Spor Bakanlığınca belirlenen ve ilgili federasyona bağlanan spor dallarındaki her türlü standart, ilke ve kural, eğitim, belgelendirme, yetkilendirme, denetim, disiplin gibi işlemleri yürütme ve düzenleme konusunda, kanunla veya Cumhurbaşkanlığı kararnamesiyle kurulan ve Resmi Gazete'de yayımlanmak suretiyle kamu tüzel kişiliği kazanan hizmet yönünden yerinden yönetim kuruluşu (kamu kurumu) niteliğini haiz (bağımsız) spor federasyonlarının tek ve tam (münhasıran) yetkili olduğu dikkate alındığında, Türkiye Sualtı Sporları Federasyonu Ana Statüsü gereği davacı federasyona bağlı bir spor dalı olan uyuşmazlık konusu "cankurtarma faaliyeti"nin, aynen futbolculuk, hakemlik gibi spor dalı içerisinde gelişen, spor dalına dahil bir meslek olduğu, spor dalından bağımsız olarak değerlendirilmesinin, bir kısmının "spor faaliyeti" başka bir kısmının "meslek" olarak ayrılmasının  mümkün olmadığı, Türkiye Sualtı Sporları Federasyonu Can Kurtarma Yönetmeliğinde yer alan "bronz", "gümüş" ve "altın" sınıflandırmasının cankurtaranın görev ve yetki alanının tespiti bakımından yapılan bir tasniften ibaret olduğu, bu kişilerin cankurtarma spor dalının spor elemanları olmadığı anlamına gelmediği, esasen aksinin uluslararası federasyonlar (ILS, ILSE) nezdinde de kabul edilmediği, bu nedenle cankurtarma faaliyetine ilişkin her türlü standart, ilke ve kuralı belirleme yetkisinin davacı federasyona ait olduğu, davalı idarenin 4 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 240/1-b kuralında yer alan "standartları belirlenecek meslekleri tespit" yetkisinin, aynı Kararnamenin 237/2 maddesinde yer alan istisnalar ile birlikte normlar hiyerarşisi uyarınca bütün meri mevzuatta yer alan üst düzenlemelerle de sınırlı olduğu, buna göre işlem tarihinde yürürlükte bulunan 3289 sayılı Kanun'un Ek 9. maddesi ile halihazırda yürürlükte bulunan 7405 sayılı Kanun'un 26. maddesinde yer alan "spor dalı ile ilgili faaliyetleri yürütme" yetkisinin münhasıran (bağımsız) spor federasyonlarına ait olduğuna dair açık kanun hükmü gereği davalı idarenin spor dalı olan mesleklere ilişkin meslek standardı ve yeterliliği belirleme ve düzenleme yetkisinin bulunmadığının kabulü gerektiği sonucuna varılmaktadır.

Bir diğer anlatımla, spor dalını tespit etme ve ilgili federasyona bağlama yetkisi Bakanlığa ait olup, Bakanlıkça kendilerine bağlanan spor dalını, uluslararası kurallara göre kapsam ve içeriğine karar vermek suretiyle düzenleme yetkisi ise münhasıran federasyonlara ait bulunmaktadır. Bu itibarla, Bakanlığın spor dalı olarak belirlediği ve ilgili federasyona bağladığı alan, artık tümüyle, sportif ve/veya mesleki tanım ve standartlar da dahil olmak üzere, o federasyonun görev, yetki ve sorumluluk alanına dahil olmaktadır. Bu bakımdan, spor dalının kapsamının, Bakanlık ve/veya federasyon dışında bölünmesi veya daraltılması mümkün değildir. Dolayısıyla, Mesleki Yeterlilik Kurumunun yetki alanı, Cumhurbaşkanlığı Kararnamesindeki istisnaların yanı sıra federasyonların yetki alanlarının dışında kalan kısımla sınırlıdır. Aksi yorum, spor dalı hakkında düzenleme yapma yetkisi olmayan bir idarenin, spor dalını bölümlere ayırarak düzenlemesi anlamına gelir ki, bu durumun spor dalının hangi kısmının sportif faaliyete dahil olduğuna, hangi kısmının dahil olmadığına karar verme yetkisinin federasyon dışında başka idareye devredilmesi sonucunu doğuracağı ve aynı spor dalına yönelik iki farklı düzenleme nedeniyle yetki karmaşası ile ikili bir mevzuat ve uygulamaya yol açacağı açıktır. Bu açıdan federasyonların spor dallarına dahil mesleklerin standartlarının belirlenmesi, 3289 sayılı Kanun ile 7405 sayılı Kanunlar gereği yalnızca federasyonların değil, Bakanlığın yetkisine de tecavüz niteliği taşımakta olup, kanunların normlar hiyerarşisinde Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinden üstte yer aldığı ise izahtan varestedir.
Esasen, dava konusu düzenleme yapıldıktan sonra, 26/4/2022 tarih ve 31821 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren ve 3289 sayılı Kanun'un bazı maddelerini yürürlükten kaldıran 7405 sayılı Spor Kulüpleri ve Spor Federasyonları Kanunu'nun "Spor elemanlarının belgelendirilmesi" başlıklı 44. maddesinin 1. fıkrasında yer alan, spor elemanlarının mesleki standartlarının ve ulusal teknik ve mesleki yeterliliklerinin esaslarının Mesleki Yeterlilik Kurumu ile iş birliği yapılarak münhasıran Bakanlık tarafından belirleneceği yolundaki açık hüküm de davalı idarenin yetkisinin çerçevesini, spor dalına dahil spor elamanlarını hariç tutacak şekilde çizmiştir.