muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/2527, Karar No: 2024/3528, Tarih: 16.09.2024

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI :
Davacı tarafından; temyize konu kararın mevzuata ve hukuka aykırı olduğu belirtilerek, Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
Davalı idare tarafından; dava konusu işlemde hizmet gereklerine, mevzuata ve hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek, Mahkeme kararının iptale ilişkin kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
TARAFLARIN SAVUNMALARI     : Taraflarca savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ    : ...
DÜŞÜNCESİ	 : İdare Mahkemesince bozma kararında belirtilen esaslara
uyulduğu anlaşıldığından, 2577 sayılı Kanun'un 50. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca davacının temyiz isteminin reddi ile Mahkeme kararının onanması gerektiği; temyize konu kararda davalı idare aleyhine hüküm kurulmadığından ve temyiz dilekçesinde daha önce kesinleşen kısma yönelik temyiz isteminde bulunulduğundan, davalının temyiz isteminin incelenmeksizin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Davacının temyiz istemi incelendiğinde;
İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Davalı idarenin temyiz istemine gelince;
Usul hukukunda, dava açmakta olduğu gibi kanun yoluna başvurmada da, kanun yoluna başvuran tarafın hukuki yararının bulunması; bir başka ifadeyle, kanun yoluna başvuranın, kararın bozulmasında korunmaya değer hukuki bir menfaatinin bulunması gerekir.
2577 sayılı Kanun'un 49. maddesindeki düzenlemeden de anlaşılacağı üzere temyiz, yargı yerince verilen bir kararın hukuka aykırılığı halinde bozulması amacıyla yasa koyucu tarafından getirilmiş bir kanun yolu olup; İdare Mahkemesince lehine karar verilen tarafça bu yolun kullanılması düşünülemeyeceği gibi, Mahkeme kararının "daha önce temyiz ve karar düzeltme incelemesi sonucunda onanarak kesinleşen" kısımlarının, yeniden temyizen incelenmesi de yasal olarak mümkün bulunmamaktadır.

2577 sayılı Kanun'un 49. maddesindeki düzenlemeden de anlaşılacağı üzere temyiz, yargı yerince verilen bir kararın hukuka aykırılığı halinde bozulması amacıyla yasa koyucu tarafından getirilmiş bir kanun yolu olup; İdare Mahkemesince lehine karar verilen tarafça bu yolun kullanılması düşünülemeyeceği gibi, Mahkeme kararının "daha önce temyiz ve karar düzeltme incelemesi sonucunda onanarak kesinleşen" kısımlarının, yeniden temyizen incelenmesi de yasal olarak mümkün bulunmamaktadır.
Dosyanın incelenmesinden; uyuşmazlıkta ilk olarak ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla "kısmen iptal-kabul, kısmen süre ret kararı" verildiği, bu kararın iptal-kabule ilişkin kısmına karşı davalı idare tarafından temyiz yoluna başvurulması üzerine, Danıştay Onikinci Dairesinin 16/12/2021 tarih ve E:2018/3850, K:2021/6911 sayılı kararıyla, söz konusu kararın "dava konusu işlemin iptali ile yoksun kaldığı parasal haklarının 15/09/2014 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davacıya ödenmesine" ilişkin kısmının onandığı; "davacının yoksun kaldığı parasal haklarının 15/09/2014 tarihinden öncesi yönünden tazminat isteminin kabulüne" ilişkin kısmının ise bozulduğu, aynı Dairenin 04/04/2023 tarih ve E:2023/669, K:2023/1677 sayılı kararıyla da, davalı idarenin karar düzeltme isteminin reddedildiği; böylece Mahkeme kararının "07/11/2014 tarihli dava konusu işlemin iptali ile yoksun kaldığı parasal haklarının 15/09/2014 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davacıya ödenmesine" ilişkin kısmının kesinleştiği; bozulan kısım yönünden ise, İdare Mahkemesince bozma kararına uyularak, "davacının yoksun kaldığı parasal haklarının ödenmesi talebinin 15/09/2014 tarihinden önceki döneme ilişkin kısmı yönünden davanın süre aşımı nedeniyle reddine" karar verildiği; bu kararın davalı idare tarafından temyizen incelenerek bozulmasının talep edildiği, söz konusu kararda davalı idare aleyhine hüküm olmadığı ve yargılama giderlerine yönelik olarak da temyiz dilekçesinde davalı idare tarafından hukuka aykırılık iddiasında bulunulmadığı, hukuka aykırılık iddialarının bütünüyle kesinleşen kısma yönelik olduğu anlaşılmaktadır.
Bu durumda, temyizen incelenerek bozulması istenilen kararda davalı idare aleyhine herhangi bir hüküm kurulmadığı; temyize konu kararın bozulmasında, davalı idarenin korunması gereken hukuki bir yararının bulunmadığı dikkate alındığında, davalı idarenin temyiz isteminin esasının incelenmesine olanak bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU                :
            Açıklanan nedenlerle;
1. Davacının temyiz isteminin reddi ile yukarıda özetlenen gerekçeyle "davacının yoksun kaldığı parasal haklarının ödenmesi talebinin 15/09/2014 tarihinden önceki döneme ilişkin kısmı yönünden davanın süre aşımı nedeniyle reddi" yolundaki temyize konu ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının ONANMASINA,
2. Davalı idarenin temyiz isteminin İNCELENMEKSİZİN REDDİNE,
3. Temyiz giderlerinin istemde bulunanlar üzerinde bırakılmasına,

Açıklanan nedenlerle;
1. Davacının temyiz isteminin reddi ile yukarıda özetlenen gerekçeyle "davacının yoksun kaldığı parasal haklarının ödenmesi talebinin 15/09/2014 tarihinden önceki döneme ilişkin kısmı yönünden davanın süre aşımı nedeniyle reddi" yolundaki temyize konu ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının ONANMASINA,
2. Davalı idarenin temyiz isteminin İNCELENMEKSİZİN REDDİNE,
3. Temyiz giderlerinin istemde bulunanlar üzerinde bırakılmasına,
4. Dosyanın anılan Mahkemeye gönderilmesine,
5. 2577 sayılı Kanun'un (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin birinci fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren 15 (onbeş) gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/09/2024 tarihinde, oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/4547, Karar No: 2024/3520, Tarih: 16.09.2024

Danıştay 12. Daire Başkanlığı         2024/4547 E.  ,  2024/3520 K.


"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
ONİKİNCİ DAİRE 
Esas     No : 2024/4547
Karar	No : 2024/3520                                                                       
YETKİLİ  YARGI YERİNİN BELİRLENMESİ KARARI  
 
... tarafından Polis Bakım ve Yardım Sandığına karşı açılan davada; İstanbul 8. İdare Mahkemesinin 29/05/2024 tarih ve E:2024/923, K:2024/1248 sayılı kararı ile Ankara 19. İdare Mahkemesinin 04/07/2024 tarih ve E:2024/871, K:2024/924 sayılı kararı üzerine çıkan yetki uyuşmazlığına ilişkin dosya, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 43. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca incelenerek işin gereği görüşüldü:
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İdarî davalarda genel yetki" başlıklı 32. maddesinin birinci fıkrasında, ''Göreve ilişkin hükümler saklı kalmak şartıyla bu Kanun'da veya özel kanunlarda yetkili idare mahkemesinin gösterilmemiş olması halinde, yetkili idare mahkemesi, dava konusu olan idarî işlemi veya idarî sözleşmeyi yapan idarî merciin bulunduğu yerdeki idare mahkemesidir." hükmüne yer verilmiştir. 
Dosyanın incelenmesinden; Emniyet Genel Müdürlüğü Teftiş Kurulu Başkanlığında 1. sınıf emniyet müdürü rütbesinde başmüfettiş olarak görev yapmakta iken, kadrosuzluk nedeniyle emekliye sevk edilen, yargı kararı uyarınca başmüfettiş olarak yeniden göreve başlayan davacı tarafından; yargı kararı gereği yeniden göreve başlaması nedeniyle, Polis Bakım ve Yardım Sandığınca geçmişe yönelik yapılan ortaklık ve ihya işlemlerinin tamamlanmasından sonra,  Polis Bakım ve Yardım Sandığı Yönetim Kurulunun 27/02/2024 tarih ve ... sayılı kararıyla Sandık ortaklığının geriye dönük sonlandırılması ve ihya işlemlerinin geri alınması üzerine, söz konusu kararın iptali istemiyle dava açıldığı anlaşılmaktadır.
Bu durumda; kamu görevlilerinin özlük ve parasal hakları kapsamında olmayan, sosyal yardım sandığı ile üyelik ilişkisinden kaynaklanan uyuşmazlığın görüm ve çözümünde, 2577 sayılı Kanun'un 32. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, dava konusu işlemi tesis eden Polis Bakım ve Yardım Sandığının bulunduğu yerdeki Ankara İdare Mahkemesi yetkili bulunmaktadır.
 Açıklanan nedenlerle; davanın görüm ve çözümünde Ankara İdare Mahkemesinin yetkili olduğuna, dava dosyasının Ankara 19. İdare Mahkemesine gönderilmesine, kararın İstanbul 8. İdare Mahkemesine ve taraflara bildirilmesine, 16/09/2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/1166, Karar No: 2024/1573, Tarih: 16.09.2024

"İçtihat Metni"
 
	T.C.
         D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas No : 2024/1166
Karar No : 2024/1573
TEMYİZ EDEN (DAVACI) :  ... Hayvancılık Plastik Çırçır Sanayi ve Ticaret Ltrd. Şti. 
VEKİLİ : Av. ...
 
KARŞI TARAF (DAVALI)	: ... Kurumu 
VEKİLİ: Av. ...
İSTEMİN KONUSU: Danıştay Onüçüncü Dairesinin 12/12/2023 tarih ve E:2022/4234, K:2023/5692 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ  :
Dava konusu istem: 11/08/2022 tarih ve 31920 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan "Elektrik Piyasasında Lisanssız Elektrik Üretim Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik"in 16. maddesi ile Elektrik Piyasasında Lisanssız Elektrik Üretim Yönetmeliği'nin 26. maddesine eklenen 16. fıkranın iptali istenilmiştir.
Daire kararının özeti: Danıştay Onüçüncü Dairesinin 12/12/2023 tarih ve E:2022/4234, K:2023/5692 sayılı kararıyla; 
Sözlük anlamı ile "düzenli hâle koymak, düzen vermek, tanzim ve tertip etmek" olarak tanımlanan "düzenleme"nin, kamu hukukunda kural koyma ile eş anlamlı olduğu, kuralın ise, sürekli, soyut, nesnel, genel (kişilik dışı) durumları belirleyen ve gösteren bir içeriğe sahip bulunduğu,
İdarelerin, Anayasa ve kanunlardan aldığı yetki ile kural koyma (düzenleme yapma) yetkisine sahip olduğu, "Kural işlemler"in (ya da diğer adıyla genel düzenleyici işlemler), üst hukuk kurallarına uygun olarak hukuk düzenine yeni kural getiren ya da mevcut bir kuralı değiştiren veya kaldıran tek yanlı idarî işlemler olduğu, düzenleme yetkisini kullanarak yönetmelik, tebliğ, genelge gibi genel düzenleyici işlemleri yapan idarenin bir işleminin düzenleyici nitelik taşıdığının kabul edilebilmesi için, söz konusu işlemin sürekli, soyut, nesnel, genel durumları belirleyen ve gösteren hükümler içermesi, başka bir anlatımla, belirtilen nitelikte kurallar getirmiş olması gerektiği, bu genel düzenlemelerin üst hukuk kurallarına aykırı hükümler içermemesinin zorunlu olduğu,
Elektrik Piyasasında Lisanssız Elektrik Üretim Yönetmeliği'nin 26. maddesinin 16. fıkrası ile 12/05/2019 tarihinden sonra yapılan başvurular neticesinde bağlantı anlaşmasına çağrı mektubu almaya hak kazanan tesislerde ihtiyacının üzerinde satışa konu edilebilecek üretim miktarının belirlendiği ve satışa konu edilebilecek enerjinin üretim tesisiyle ilişkili tüketim tesisinin toplam elektrik enerjisi tüketimini geçemeyeceği, bu miktarın üzerinde sisteme verilen enerjinin ise YEKDEM’e bedelsiz katkı olarak dikkate alınacağının kurala bağlandığı,
-Satışa konu edilebilecek elektrik enerjisinin sınırlandırılmasının 5346 ve 6446 sayılı Kanun hükümlerine aykırı olduğu yönündeki iddia yönünden yapılan inceleme;

-Satışa konu edilebilecek elektrik enerjisinin sınırlandırılmasının 5346 ve 6446 sayılı Kanun hükümlerine aykırı olduğu yönündeki iddia yönünden yapılan inceleme;
Yönetmelik değişikliği ile lisanssız elektrik üretim tesislerinde üretilen elektrikten ihtiyacın üzerinde satışa konu edilebilecek olan miktarın, üretim tesisi ile ilişkili tüketim tesisinin toplam elektrik enerjisi tüketimi olarak belirlendiği, uyuşmazlıkta, 5346 ve 6446 sayılı Kanunlarda ihtiyacın üzerinde satışa konu edilebilecek elektrik enerjisi şeklinde bir tanımlama olmadığı, Kanun hükümleri gereğince ihtiyacın üzerindeki enerjinin tamamının satışa konu edilebileceğinin, Yönetmelik ile bu konuda bir sınırlama yapılamayacağının ileri sürüldüğünün anlaşıldığı,
Davalı idare tarafından savunma dilekçesi ve dava konusu işlem tesis edilmeden önce hazırlanan müzekkerede; 6446 sayılı Kanun'un 14. maddesinin 4. fıkrası gereğince "satışa" ilişkin usul ve esasların düzenlenmesi yetkisini haiz olduklarını, lisanssız elektrik piyasasında ortaya çıkan gelişmeler nedeniyle ihtiyaç fazlası elektrik enerjisinin ne olduğu ve bu enerjiye ödeme yapılırken hangi miktarın esas alınması gerektiği hususunda düzenleme yapılması gerekliliğinin ortaya çıktığını, bu kapsamda Kanun ile tanınan yetki uyarınca piyasa koşulları ve ihtiyaç fazlası enerji için ödenen aktif enerji bedeli gibi hususlar göz önüne alınarak satışa konu edilebilecek enerji miktarının Yönetmelik ile belirlendiğinin belirtildiği,
Mevzuata göre, elektriğin yeterli, kaliteli, sürekli, düşük maliyetli ve çevreye uyumlu bir şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için, rekabet ortamında özel hukuk hükümlerine göre faaliyet gösteren, mali açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasasının oluşturulmasını teminen gerekli düzenlemeleri yapmanın Kurum'un yetkileri arasında olduğu, 6446 sayılı Kanun'un 14. maddesinin 4. fıkrası ile de lisanssız elektrik üretimi faaliyetlerine özgü olarak, bu kişilerin sisteme bağlanmasına ilişkin teknik usul ve esaslar ile satışa, başvuru yapılmasına ve denetim yapılmasına ilişkin usul ve esaslara ilişkin düzenleme yapma yetkisinin Kurum'a verildiği,

Kurum tarafından kendisine tanınan bu yetkilerin Yönetmeliğin yayımlanması suretiyle kullanıldığı; buna göre, lisans alma yükümlülüğü olmaksızın elektrik enerjisi üretebilecek gerçek veya tüzel kişilere uygulanacak usûl ve esaslar Elektrik Piyasasında Lisanssız Elektrik Üretim Yönetmeliği'nde belirlenerek, katılımcıların hak ve yükümlülükleri ile sistem işletmecisi olarak dağıtım şirketlerinin ve görevli tedarik şirketlerinin yetki ve sorumluluğu ile her aşamada hangi işlemlerin nasıl tesis edileceğinin ayrıntılı olarak düzenlendiği, Yönetmeliğin amacının tüketicilerin elektrik ihtiyaçlarını tüketim noktasına en yakın kendi üretim tesisinden karşılaması, arz güvenliğinin sağlanmasında küçük ölçekli üretim tesislerinin ülke ekonomisine kazandırılması ve küçük ölçekli üretim kaynaklarının etkin kullanımının sağlanması ile elektrik şebekesinde meydana gelen kayıp miktarlarının düşürülmesi olduğunun vurgulandığı,
Elektrik piyasasında lisanslı üretimin esas, lisanssız üretimin ise istisnai olduğu, 6446 sayılı Kanun'da bazı şartlarda lisanssız üretime izin verildiği, üretim sonucu ihtiyaç fazlasının sisteme verilerek satın alınmasının öngörüldüğü, bu nedenle, lisanssız elektrik üretiminde asıl amacın kişilerin kendi ihtiyaçlarını gidermesi olduğu, bu piyasaya yönelik olarak yapılacak düzenlemelerde de lisanssız elektrik üretiminin belirtilen niteliklerinin göz önüne alınmasının gerektiği,
Uyuşmazlık bu kapsamda değerlendirildiğinde, lisanssız elektrik üreticilerinin ihtiyacının üzerindeki elektrik enerjisinin sisteme verilmesi halinde bu elektriğin satışının hangi usuller çerçevesinde yapılacağına ilişkin olarak üst norm olan 6446 sayılı Kanun'un 14. maddesinin 4. fıkrası ile verilen yetki kapsamında düzenleme yapıldığı, bu doğrultuda lisanssız elektrik üretim tesisinde üretilen enerji ile tüketim tesisinde tüketilen enerjinin mahsuplaşılması suretiyle tüketim için herhangi bir bedel ödenmemesi ayrıca tükettiği kadar enerjinin de satışa konu edilerek yatırımlarının geri dönüşüne katkı sağlanmasının öngörüldüğü göz önüne alındığında, dava konusu düzenlemelerin lisanssız üretimin ihtiyaç fazlasının sisteme verilerek gelir elde edilmesinden ziyade üreticilerin öncelikle kendi ihtiyaçlarını gidermek üzere üretim yapmalarını sağlama amacına uygun olarak ve Kanun ile verilen yetki kapsamında tesis edildiği sonucuna varıldığı,
-12/05/2019 tarihinden sonra yapılan başvurular neticesinde bağlantı anlaşmasına çağrı mektubu almaya hak kazananları kapsayacak şekilde düzenleme yapılması nedeniyle geçmişe dönük olarak işlem tesis edildiği, dava konusu Yönetmelik yayımlanmadan önce başvuru yapan veya tesisini kuran kişilerin haklı beklentilerinin ve kazanılmış haklarının ihlal edildiği yönündeki iddialar yönünden yapılan inceleme;

-12/05/2019 tarihinden sonra yapılan başvurular neticesinde bağlantı anlaşmasına çağrı mektubu almaya hak kazananları kapsayacak şekilde düzenleme yapılması nedeniyle geçmişe dönük olarak işlem tesis edildiği, dava konusu Yönetmelik yayımlanmadan önce başvuru yapan veya tesisini kuran kişilerin haklı beklentilerinin ve kazanılmış haklarının ihlal edildiği yönündeki iddialar yönünden yapılan inceleme;
Yönetmeliğin yeni halinin "12/05/2019 tarihinden sonra yapılan başvurular neticesinde bağlantı anlaşmasına çağrı mektubu almaya hak kazanan" tesis sahiplerini kapsayacak şekilde düzenlenmiş olması nedeniyle, düzenlemenin yalnızca Yönetmelik değişikliğinin yürürlüğe girdiği tarihten sonra yapılacak başvuruları kapsamadığı, 12/05/2019 tarihinden sonra başvuru yapılan tesislerin de düzenlemenin kapsamına dahil edildiği, düzenlemenin kapsamının 12/05/2019 olarak belirlenmiş olması nedeniyle mevcut başvuruların da bu düzenlemeden etkileneceğinin iddia edildiği, bu bakımdan, geçmişe dönük düzenleme yapılıp yapılmadığı, kazanılmış hakların veya haklı beklentinin mevcut olup olmadığı, eğer mevcut ise bunların ihlal edilip edilmediğinin açıklığa kavuşturulması gerektiği,
Yönetmelik değişikliğinin "12/05/2019 tarihinden sonra yapılan başvurular neticesinde bağlantı anlaşmasına çağrı mektubu almaya hak kazananları" kapsayacak şekilde yapılması nedeniyle geçmişe dönük olarak düzenleme yapıldığı ve idari düzenlemelerin geriye yürümezliği ilkesinin ihlal edildiği iddia olunmakla birlikte, Yönetmeliğin ilk halinin yayımlandığı 12/05/2019 tarihi itibarıyla tüketim tesislerinin bağlantı anlaşmasındaki sözleşme gücü ile sınırlı olarak üretim tesisi kurulabileceğine ilişkin düzenlemenin Yönetmelik'te yer aldığı ve lisanssız elektrik üretiminin temel amacının tüketicilerin kendi ihtiyacını karşılamaya yönelik tesis kurmak olduğu dikkate alındığında, 12/05/2019 tarihinden sonra kurulacak tesislerde kişilerin, gerçek/fiili tüketim miktarları ile uyumlu olacak şekilde üretim tesisi kurulu gücünü belirlemesi gerektiğinden, üretim tesisi kurulu gücünü mevzuata aykırı şekilde belirleyen tesis sahipleri bakımından dava konusu düzenlemenin geçmişe dönük yükümlülük getirdiğinden söz edilmesinin mümkün olmadığı,
Kazanılmış hak kavramının ise, hukuka uygun olarak doğan ve böylece kişiye özgü lehte sonuçlar doğurmuş, daha sonra mevzuat değişikliği ya da işlemin geri alınması gibi durumların varlığına rağmen hukuk düzenince korunması gereken bir hak olduğu, bir hakkın, kazanılmış hak olarak nitelendirilebilmesi için, kişinin bulunduğu statüden doğan, tahakkuk etmiş ve kendisi yönünden kesinleşmiş ve kişisel alacak niteliğine dönüşmüş olmasının gerektiği,

Kazanılmış hak kavramının ise, hukuka uygun olarak doğan ve böylece kişiye özgü lehte sonuçlar doğurmuş, daha sonra mevzuat değişikliği ya da işlemin geri alınması gibi durumların varlığına rağmen hukuk düzenince korunması gereken bir hak olduğu, bir hakkın, kazanılmış hak olarak nitelendirilebilmesi için, kişinin bulunduğu statüden doğan, tahakkuk etmiş ve kendisi yönünden kesinleşmiş ve kişisel alacak niteliğine dönüşmüş olmasının gerektiği,
Bu bağlamda, bir faaliyetin belirli koşullar altında ve çeşitli imkânlar tanınarak gerçekleştirilebilmesi yetkisini veren hukukî düzenlemelerin kalıcı olduklarının kabulü mümkün olmadığından, sonradan ortaya çıkan yeni şartların, değişiklik yapılmasını kaçınılmaz kılması hâlinde hukukî düzenlemelerin değişebileceği hususu göz önünde bulundurulduğunda, dava konusu Yönetmelik değişikliğinin yayımlandığı tarihten sonraki dönemlerde gerçekleştirilecek olan üretim faaliyeti kapsamında satışa konu edilebilecek ihtiyaç fazlası enerji bedelinin tüketilen enerjinin bir katı olarak belirlenmesinin davacı yönünden kazanılmış hak ihlâli olarak değerlendirilemeyeceği,
Haklı beklentinin ise, idarenin ister düzenleyici işlem, ister bir taahhüt, isterse uzun süren bir uygulamasına güvenerek olsun, bireylerin çıkarlarına ya da lehlerine olan bir sonuca ulaşabileceklerini ümit etmeleri olarak tanımlanabileceği, kazanılmış hak ilkesinde olduğu gibi, haklı beklentilerde de, kamu hizmetlerinin değişkenliği ve adaptasyonu ilkesi ile hakkaniyet, hukukî güvenlik ve idarî istikrar ilkeleri arasında bir tür uzlaşma veya dengelemenin sağlandığı, bu nedenle, kişilerin idareden bu tür beklentilerinin ilelebet veya çok uzun bir gelecek için değil, ancak mâkul ve öngörülebilir bir gelecek için haklı olacağının kabul edildiği, buradaki mâkul süre için somut ve genel bir süre bulunmamakla birlikte, bahsi geçen hakkın niteliğine, kişiler nezdinde doğuracağı mağduriyetin derecesine ve kamu açısından getireceği mali külfetlerin ve kamusal yükümlülüklerin ağırlığına göre idarece takdir edilebileceği,
Haklı beklentilere ilişkin Anayasa Mahkemesinin yaklaşımı incelendiğinde, Mahkemenin 20/09/2012 tarih ve E:2012/65, K:2012/128 sayılı kararına göre, kanunların uzun süreli uygulanmasına güvenerek hayatını yönlendiren, hukukî iş ve işlemlere girişen bireyin, bu kanunların uygulanacağı yolunda oluşan beklentisinin mümkün olduğunca korunması gerekmekle birlikte, hukukî güvenlik ilkesinin, her türlü beklentinin korunmasını zorunlu kılmaması gerektiğinin ifade edildiği, bir beklentinin hukuken koruma görebilmesi için, haklı beklenti seviyesine ulaşması gerektiği, beklentinin haklı olup olmadığı tespit edilirken başvurulacak ölçütün ise "hakkaniyet" olduğu,