muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/15375, Karar No: 2007/744, Tarih: 25.01.2007

maki çalışmalarını iptal etmiş, kesinleşen orman sınırları içinde makiye ayırma çalışması yapılmışsa bunun hiç bir yasal yasal değeri bulunmadığını kabul ederek, somut olayda olduğu gibi aplikasyon ve 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması yaptığı yerlerde 2/B madde koşullarını taşımayan yerleri orman kadastro paftalarının yenilenmesi (aplikesi) sırasında orman sınırları içinde bırakmış, orman niteliğini yitiren yerleri de 6831 Sayılı Yasanın 1744 Sayılı Yasa ile değişik 2. maddesi yada 2896 ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartmış ya da 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesindeki “… her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayini ve tesbiti, orman kadastro komisyonları tarafından yapılır.” hükmü gereğince çıkartılan 26/Mayıs/1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinin 31. maddesi ve 25 Haziran 1970 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 26-38. ve 19 Ağustos 1974 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 32/j-51. ve 20 Mayıs 1984 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 22/k-35. ve 02 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 17/k-28. ve son olarak 15 Temmuz 2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 20/k-31. maddelerindeki "maki tefrik komisyonlarınca yapılan belirtme tutanağı ve haritaların yapılacak orman kadastrosuna (tahdidine) hazırlık olmak üzere bulunduğu yerlerden getirtilerek orman kadastrosu (tahdidi) çalışmaları sırasında kadastro komisyonlarınca döküman olarak kullanacağı" ve yine “daha önce makiye ayrılan yerlerin orman olduğunun tesbit edilmesi halinde bu yerlerin yapılacak orman kadastrosu sırasında orman kadastrosu sınırları içine alınacağı” hükümleri gereğince, makiye ayrılan bir kısım yerler, sonradan yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alarak işlemleri kesinleştirmiştir. Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili bir çok kararlarında bu tür yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğu kabul edildiği gibi 16. Hukuk Dairesinin 15.01.1991 gün 1990/5423-121 ve 1. Hukuk Dairenin 19/01/2000 gün 1999/13546- 257 sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 05/02/2003 gün ve 2003/20-84-50 ve 28/05/2003 gün 2003/20- 371- 358 sayılı kararlarında da kabul edilmiştir.

11- Somut olayda, kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritalarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazların 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 5653 Sayılı Yasanın 08.09.1956 tarihinde yürürlüğe giren 6831 Sayılı Yasanın 117. maddesi ile yürürlükten kaldırıldıktan sonra, yürürlükten kaldırılan 5653 Sayılı Yasa ve bu yasa uygulamasını göstermek için çıkarıldığı kabul edilen 17.08.1950 tarihli yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine 5653 Sayılı Yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan maki komisyonunca 1957 yılında Akdeniz Makisi olarak tesbit edilmişse de, 1977 yılında Orman Yönetimi tarafından 1957 yılındaki makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1946 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek, yörede 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında orman olarak tapulama tesbiti dışı bırakıldığı, 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı ve 1980 yılında yapılan kadastro sonucu 1345 parsel sayısı ile Hazine adına tesbit edilmişse de, gerçek kişilerin itirazı üzerine Kadastro Mahkemesinin 11.06.1984 gün ve 1984/417-879 sayılı kararı ile bu işlemin ikinci kadastro sayılarak iptal edildiği, 1988 yılında 3402 Sayılı Yasanın 22/2. maddesi ve 2924 Sayılı Yasa gereğince yapılan ek kadastroda orman rejimi dışına çıkartılan yer niteliğiyle yine Hazine adına tesbit edilip, kadastro tesbitinin itirazsız kesinleştiği, davacı tarafın tutunduğu tapu kaydının 20 hektar 2146 m2 yüzölçümünde olup, 1961 genel arazi kadastrosunda yüzölçümünden fazlaya çekişmeli parsellerin çok uzağındaki kadastro parsellerine uygulandığı, tarif edilen sınırları ve yüzölçümüne göre, 3402 sayılı yasanın 20/C maddesi gereğince çekişmeli parselleri kapsadığı söylenemeyeceği, 6831 Sayılı Yasanın değişik 2. ve 2/B madde uygulaması sonucu orman niteliğini kaybetmesi nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların, Anayasanın 170. maddesinde belirtilen kamu hizmetinin yerine getirilmesi için 2924 Sayılı Yasa gereği Orman Bakanlığının emrine geçeceği, başka bir anlatımla, Orman Bakanlığına tahsis edilmiş sayılacağından, 3402 Sayılı Yasanın 17. maddesi ve yine yasalar gereği Hazineye kalan yerler olması nedeniyle aynı

yasanın 18. maddesi hükmü karşısında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine konu olamayacağı, yörede 1953 ve 1967 yıllarında diğer taşınmazlarla ilgili ve çekişmeli taşınmazlar hakkında da 1957 yılında yapılan makiye ayırma işleminin hiç bir yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek, 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda orman sınırı içinde olması nedeniyle orman olarak tapulama dışı bırakılan ve 1976 yılında kesinleşen işlemle orman rejimi dışına çıkartılan ve 1988 yılında bu niteliği ile Hazine adına tesbit ve 01.03.1993 tarihinde Hazine adına tescil edildiği anlaşılan taşınmazlar hakkında davacı kişilerin açtığı tapu kaydı iptal ve tescil davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik olmadığından, davacı gerçek kişilerin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygu olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden gerçek kişilere yükletilmesine 25.01.2007 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14044, Karar No: 2018/15906, Tarih: 26.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/14044 E.  ,  2018/15906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile iş akdini feshettiğini beyan ederek ödenmeyen işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davalı şirketin merkezinin ... olması nedeni ile yetki itirazında bulunup davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, "İş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz."

İş mahkemelerinde yetki kuralı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, yani işyeri mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş mahkemesine açılan dava, dava tarihinde davalının ikametgahının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

İş veya toplu iş sözleşmesinin tarafları, davalının yerleşim yeri ve işin yapıldığı yer dışındaki bir mahkemenin yetkili olduğuna dair düzenleme yapmaları, 5521 sayılı Kanunu'nun 5. maddesinin son cümlesi gereğince söz konusu düzenlemeyi geçersiz kılar. Bu düzenleme emredici bir kuraldır.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan davalı tarafça süresinde yapılmasa da hakim tarafından kendiliğinden bu husus gözönünde bulundurulmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de re'sen yetkisizlik kararı verebilir.

Somut uyuşmazlıkta; ticaret sicil kayıtlarına göre davalı şirket merkesinin ... ili ... ilçesinde bulunduğu, davacının en son davalı işyerinin ... Şubesinde çalıştığı, davanın 5521 sayılı Kanun’un 5. maddesindeki kesin hükme aykırılık teşkil edecek şekilde yetkisiz ... İş Mahkemesi'nde açıldığı anlaşılmıştır.

Mahkemece davaya bakmaya yetkili mahkemenin ... İş Mahkemesi olduğu gözetilerek yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece davaya bakmaya yetkili mahkemenin ... İş Mahkemesi olduğu gözetilerek yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz sebeplerinin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 26.06.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8378, Karar No: 2022/19711, Tarih: 28.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/8378 E.  ,  2022/19711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Dolandırıcılık

...

5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararları ile aynı Kanun'un 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafisinin temyiz isteminin CMK'nin 298. maddesi gereğince REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmesine, 28.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16550, Karar No: 2016/8491, Tarih: 06.06.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/16550 E.  ,  2016/8491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine göre iştirak halinde suç işleyen suça sürüklenen çocukların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 70,00 TL yargılama giderinin suça sürüklenen çocuklardan müteselsilen tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin, temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğname aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “70,00 TL Mahkeme masrafının suça sürüklenen çocuklardan müştereken tahsiline” cümlesi çıkartılarak, yerine 35,00 TL yargılama giderinin suça sürüklenen çocuk ...'ten ve 35,00 TL yargılama giderinin suça sürüklenen çocuk...'dan alınmasına” cümlesi eklenmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.06.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1533, Karar No: 2015/23008, Tarih: 09.12.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/1533 E.  ,  2015/23008 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/359004

MAHKEMESİ : Aksaray 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/07/2011

NUMARASI : 2010/722 (E) ve 2011/676 (K)

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya aykırılık

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hakkında mahkumiyet kararı verilen ancak kararı temyiz etmeyen Sanık P.. G..'un MERNİS adresine yapılan tebligatta adreste bulunmama nedeni gösterilmediği gibi tebliğ esnasında tebligat evrakının adresin kapısına yapıştırıldığına dair şerh de düşülmediğinden yine duruşmada verdiği adrese çıkarılan tebligatta ise "işte olduğunu beyan eden H. G.'ün "kim olduğu açıklanmadığından her iki gerekçeli karar tebliği de usulsüz bulunmakla, adı geçen sanığa gerekçeli kararın 6099 sayılı Yasa ile Tebligat Kanununda yapılan değişiklikler ve Mernis adresi de dikkate alınarak usulüne uygun olarak tebliği ile kararı temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3334, Karar No: 2017/10048, Tarih: 29.11.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/3334 E.  ,  2017/10048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, tasfiye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın şoförlüğünü yaptığı park halindeki tırda yapılan aramada ele geçirilen ve miktar itibariyle kişisel kullanım sınırları içinde kaldığı anlaşılan dava konusu sigaraların 149 paket olmasına, dosya kapsamı ve sanığın savunmasında ele geçen sigarayı ticari amaç için değil, içmek için aldığını beyan etmesine göre; sanığın savunmasının aksine, ele geçen sigaraları ticari amaçla bulundurduğuna ilişkin cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre ise;

1-01/03/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, yine 01/06/2014 tarihli 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile 3. ve 8. fıkralarındaki değişiklikler ve 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde adli para cezasının ödenmemesi durumunda hapse çevrileceğinin belirtilmesi,

2-Dava konusu sigaraların müsaderesine karar verilmesi gerekirken tasfiyesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1690, Karar No: 2014/2722, Tarih: 17.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/1690 E.  ,  2014/2722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 2.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/07/2013

NUMARASI : 2012/225-2013/135

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/07/2013 tarih ve 2012/225-2013/135 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin tanınmış '' Ü. Ç.'' markasının sahibi olduğunu, davalının müvekkilinin ''Ü. Ç.'' ambalaj markası ile iltibas yaratacak şekilde aynı içerikte ve aynı/benzer ambalajda H. ibaresiyle peynirli kraker ve bisküvi ürettiğini, müvekkilinin davaya dayanak tescilli ''Ü. Ç.'' ambalaj markasını ve ürününü davalının taklit ettiğini ileri sürerek, marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetin tespitini ve önlenmesini, davalının kullandığı ürünler ile birlikte bu ürünlerin bulunduğu ilan, reklam, broşür, afiş ve sair her türlü tanıtım malzemesinin, basılı kağıtlar ve faturalar ile sair her türlü ticari evrakın ve bu şekilde bastırılmış olan materyalin ve benzeri vasıtaların hüküm kesinleştiğinde imhasını talep ve dava etmiştir

Davalı vekili, müvekkilinin adresinin Karaman olduğunu, davanın Karaman Asliye Hukuk Mahkemelerinde açılması gerektiğini davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, bu nedenle öncelikle davanın yetkisizlikten reddini, tecavüz oluşturduğu iddia edilen ürünlerin müvekkilinin tescilli markası olduğunu, tescil tarihinin de davacının dayanak tescillerinden önce olduğunu, tescilli marka kullanımının haksız rekabet ve marka hakkına tecavüz oluşturmayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, tarafların marka hakkına dayanmaları nedeniyle t556 sayılı KHK'nın 63/1. maddesi gereğince yerleşim yerlerinde dava açabilecekleri, davanın yetkili bu mahkemelerden birinde açılmadığı, davacının yanlış yerde dava açması nedeniyle seçimlik hakkın davalıya geçtiği, davalının yetki itirazının yerinde olduğu gerekçesiyle, mahkemenin yetkisizliğine, dosyanın yetkili ve görevli Fikri ve Sınai Haklar Mahkemeleri sıfatıyla Karaman Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

556 sayılı KHK'nın 63/1. maddesi uyarınca, marka hakkı sahibinin ikametgahının olduğu, suçun işlendiği veya tecavüz fiilinin etkilerinin görüldüğü yerdeki mahkeme, marka hakkına tecavüz eden üçüncü kişiler aleyhine açılacak hukuk davalarında yetkili mahkemedir. Davacı tarafça, davalının ürettiği ürünler üzerinde davacının marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet yaratıldığından bahisle dava açıldığına ve ihlale konu ürünün internet dahil hemen her yerde ve İstanbul ilinin genelinde satıldığı belirtildiğine göre, anılan KHK'nın 63/1. maddesi uyarınca tecavüz fiilinin etkilerinin görüldüğü yerdeki mahkemenin de yetkili olacağı gözetilmeksizin, davacının kendi ikametgahında dava açmadığından bahisle yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 17/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10836, Karar No: 2010/6375, Tarih: 27.05.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/10836 E.  ,  2010/6375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/11/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 11/05/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 27/05/2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı, davalının 14/09/2008 tarihinde katıldığı ... İlçe kongresinde yaptığı konuşmada yer alan "Ben buradan şimdi özellikle ...'ye sesleniyorum. Bak ... Başkanı'na benim bu konularla ilgili verilmiş bir talimatım yoktur. Bunu ispat edemeyen alçaktır, şerefsizdir." sözlerinin saldırı niteliğinde olduğundan manevi tazminat ödetilmesini istemiş, yerel mahkemece konuşma bütün olarak değerlendirildiğinde davacıya yönelik olduğunun anlaşılmadığı ve eleştiri niteliğinde olduğu gerekçesiyle dava reddedilmiştir. Davacının temyizi üzerine karar dairemizce onanmıştır.

Davacı ... Milletvekili olup 13/09/2008 tarihinde ... Genel Merkezi’nde düzenlenen basın toplantısında, kamuoyunda "Deniz Feneri" olarak bilinen davaya değinmiş, ... uzmanları tarafından Kanal 7 televizyonu hakkında bir inceleme yapıldığını, yetkililere gerekli bilgi ve belgeler verilmeyip ya da yanıltıcı bilgiler verildiği gerekçesiyle ... uzmanları tarafından ilgililer hakkında ... kanunu gereğince suç duyurusunda bulunulmasına karar verildiğini, ancak 12/7/2007 tarihli genel seçim öncesi dosyanın kapatıldığını belirterek aradan 19 ay geçmesine rağmen halen raporun Cumhuriyet Başsavcılığına intikal ettirilmediğini açıkladıktan sonra Başbakan olan davalıya cevaplandırması istemiyle "... uzmanlarının Kanal 7 yöneticileri hakkında düzenlediği suç duyurusu raporunun işleme konulmaması için ... Başkanı ...’a bir talimat verdiniz mi? sorusunu yöneltmiştir. Davalı 14/09/2008 tarihinde katıldığı ... İlçe kongresinde yaptığı konuşmada yukarıda anılan şekilde cevap vermiştir.

Davalının dava konusu beyanlarının davacıyı hedef aldığı, kuşkuya yer bırakmayacak şekilde açıktır. Nitekim takip eden günlerde basın ve yayın organlarında yer alan haberlerde davalının davacı sorusuna cevap verdiği açıklanmıştır. Davacının milletvekili kimliği ile düzenlediği basın toplantısında sorduğu sorulara karşı Başbakan olan davalının yaptığı açıklamada siyasi kimliğinin ve devlet adamı olmanın gerektirdiği üslup aşılarak davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulmuştur.

Yerel mahkemece davacı yararına uygun bir miktar manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken istemin reddine dair verilen kararın bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan Dairemiz çoğunluğunun onama kararına katılamıyoruz. 27/05/2010
Yargıtay — Esas No: 2013/12606, Karar No: 2014/14240, Tarih: 07.07.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/12606 E.  ,  2014/14240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, ertelemeye, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi gereğince, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.07.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13987, Karar No: 2015/1251, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/13987 E.  ,  2015/1251 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi