muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14398, Karar No: 2017/10749, Tarih: 19.12.2017

K A R A R

Davacı-karşı dosya davalısı gerçek kişi 31/05/2013 havale tarihli dava dilekçesi ile; adına kayıtlı olan... ili, ... ilçesi, ... köyünde 19105 m2 yüzölçümlü, tarla vasfındaki 113 ada 34 parselin, orman olmadığı halde; 2013 yılında yapılan orman kadastro çalışması sonucunda orman sınırı içine alındığını belirterek, taşınmazın orman sınırı dışına çıkarılarak adına tesciline karar verilmesi istemiyle dava açmıştır. Davalı-karşı dosya davacısı Orman Yönetimi vekili, 27/06/2013 havale tarihli karşı dava dilekçesi ile; taşınmazın kesinleşen orman sınırı içinde kaldığı iddiasıyla, tapu kaydının iptaline, orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece, davacı gerçek kişinin orman kadastrosuna itiraz davasının reddine; Davalı-karşı dosya davacısı Orman Yönetiminin tapu iptali ve tescil davasının tefrikine karar verilmiş, hüküm davacı-karşı dosya davalısı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 23/02/1949 tarihinde ilan edilen orman kadastrosu, 30.04.2013 tarihinde ilan edilip kesinleşen sınırlama dışı kalmış ormanların kadastrosu ve 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması, 1957 yılında yapılan arazi kadastrosu vardır.Dava, orman kadastrosuna itiraza ilişkindir.İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi kurulu raporuna göre çekişmeli taşınmazın 1948 yılında kesinleşen orman kadastro sınırları içinde olduğu, 2013 yılında yapılan orman kadastrosu ve aplikasyon çalışmasında da durumun değişmediği, taşınmaz ile ilgili yeni bir orman sınırı içine alma işleminin bulunmadığı, 02.09.1986 tarihinde yürürlüğe giren 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması hakkındaki Yönetmeliğin 44. ve 25523 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak 15.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren Yönetmeliğin 43 ve devamı maddelerine göre, aplikasyon işleminin de davacılara yeni dava hakkı vermeyeceği, ilk orman kadastrosuna itiraz için hakdüşürücü sürenin çoktan geçtiği gözönünde bulundurularak davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır, ancak kadastro mahkemesince 3402 sayılı Kadastro Kanununun 31/son maddesi gereğince vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre vekalet ücreti hesaplanmış olması doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. Bu sebeple hükmün 4. paragrafının hükümden çıkarılarak, bunun yerine “3402 sayılı Kadastro Kanununun 31/son maddesi gereğince takdir edilen 500 TL maktu vekalet ücretinin davacı taraftan alınarak davalılara müştereken verilmesine" sözleri yazılmak suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA temyiz harcının istek halinde iadesine 19/12/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3425, Karar No: 2016/2175, Tarih: 07.03.2016

**14. Ceza Dairesi         2014/3425 E.  ,  2016/2175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAMEDEKİ

DÜŞÜNCE : Onama

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan mağdure vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 07.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4123, Karar No: 2021/7158, Tarih: 20.10.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/4123 E.  ,  2021/7158 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK’nın 223-c. maddesi gereğince beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, olay anında alkol ve uyuşturucu etkisi altında bulunmadığı, dosya kapsamından, aralarında husumet bulunan temyize gelmeyen sanık ... ile sanığın kırmızı ışıkta karşılaştıklarında, sanık ...'nın, sanığın aracının sürücü kapısını açarak sanığı darp etmeye başladığı, sanığın ...'ya karşılık verdiği, olay esnasında sanığın aracının sol kapısı açık vaziyette kaçmaya başladığı sırada ...'nın aracına çarparak hasar verdiği olayda, mahkemece sanık hakkında kurulan beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemekle,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının beraat kararının kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 20.10.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29437, Karar No: 2016/13509, Tarih: 07.06.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/29437 E.  ,  2016/13509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, düşme

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın 15.01.2014 tarihli temyiz dilekçesi içeriğinden hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerini temyiz ettiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

Hükmün D ve E fıkralarında suç tarihinin "22.08.2012" yerine hatalı olarak "21.02.2012 ve 22.02.2012"olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün bir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

1) Mağdurun temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Katılan sıfatı bulunmayan mağdurun hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığından, mağdur tarafından yapılan temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) Sanık hakkında katılan ...'a yönelik hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tayin edilen adli para cezasının tür ve miktarına göre, hükümlerin 1412 sayılı CMUK’un 305/1. maddesi gereğince temyizi mümkün bulunmadığından, sanığın temyiz isteminin 6217 sayılı Kanun'un 26/1. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gözetilerek CMUK’un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

3) Sanık hakkında mağdura yönelik tehdit suçundan ve kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Sanığın 21.02.2012, 22.02.2012 ve 22.08.2012 tarihli tehdit suçlarını işlediğine dair mahkumiyetine yeterli mağdur ...'ün soruşturma aşamasındaki soyut iddiası dışında her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden sanığın atılı suçlardan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

b) Mağdurun 21.02.2012 ve 22.02.2012 tarihli yaralanmalarının niteliği hakkında KBB hastalıkları uzmanınca düzenlenen ... Numune Hastanesinin 19.03.2012 tarihli raporunda işitmenin değerlendirilmesi için odyoloji merkezi olan bir merkeze sevkinin uygun olduğu belirtildiği halde, bu hususta rapor aldırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

c) Mağdurun 22.08.2012 tarihli yaralanmasının niteliği hakkında düzenlenen ... Devlet Hastanesinin 23.08.2012 tarihli kesin raporunda mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde yaralandığı belirtildiği halde, beyin cerrahi uzmanınca düzenlenen ... Numune Hastanesinin 28.12.2012 tarihli raporunda mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ölçüde yaralanmış olduğunun belirtilmesi ve bu raporda mevcut yaralanmaların ne şekilde basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ölçüde olduğu hususunda açıklama bulunmaması karşısında, mağdurun tüm tedavi evrakları, geçici ve kati raporlar temin edilip en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nden rapor aldırılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde yetersiz nitelikteki rapora dayanılarak hüküm kurulması,

d) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 07.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14846, Karar No: 2011/9028, Tarih: 19.07.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/14846 E.  ,  2011/9028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19/03/2007 tarih ve 2004/581-2007/134 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 16.05.2003 tarihli genel kurulunda sermayenin 80.000.000.TL' den 100.000.000.TL'ye çıkartıldığını, davalının toplam 447.673,50 TL sermaye taahhüdünde bulunduğunu ve iştirak taahhütnamesi de vererek, % 25 bedelin 29.08.2003, bakiye bedelin ise 11.05.2006 tarihinde ödenmesini taahhüt ettiğini, 1.kısım apel ödemesinin 29.08.2003 tarihinde yapılması gerektiği halde bu konudaki ihtara rağmen davalı tarafından yerine getirilmediğini, başlatılan icra takibine davalı tarafından haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin malvarlığı üzerinde uygulanan ihtiyati tedbir kararları nedeniyle apel ödemesinin yerine getirilemediğini, geçici hukuki imkansızlık bulunduğunu, yasal sürecin bitimine kadar mehil verilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının sermaye artırımına ilişkin 1. apel ödemesini zamanında yapmadığı gerekçesiyle itirazın iptaline, takibin 140.167,80 TL üzerinden, 111.918,37 TL asıl alacağa takip tarihinden itibaren %43 ve bu oranı aşmamak üzere değişen oranda reeskont faizi yürütülerek talepnamedeki diğer koşullarla devamına, % 40 icra inkar tazminatı olan 56.067,12 TL'nın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, sermaye taahhüdü borcunun tahsili için başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davacı vekili, icra takip dosyasında oranını da göstermek suretiyle temerrüt faizinin tahsilini talep etmiş olup, mahkemece takip tarihinden itibaren asıl alacağa reeskont faizi işletilmesine hükmedilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, sermaye taahhüdü borcunun tahsili için başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davacı vekili, icra takip dosyasında oranını da göstermek suretiyle temerrüt faizinin tahsilini talep etmiş olup, mahkemece takip tarihinden itibaren asıl alacağa reeskont faizi işletilmesine hükmedilmiştir.

15.12.1999 tarih ve 4489 sayılı Yasa ile değiştirilen 3095 sayılı Yasa'nın 2/2.maddesinde, "Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankasının önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli avanslar için uyguladığı faiz oranı, yukarıda açıklanan miktardan fazla ise, arada sözleşme olmasa bile ticari işlerde temerrüt faizinin bu oran üzerinden istenebileceği" hüküm altına alınmıştır. Taraflar arasındaki ilişki, TTK'nda düzenlenen şirket ortaklığından kaynaklanmakta ve anılan Kanun' un 4.maddesi kapsamında mutlak ticari işlerden olup, bu ilişkiden kaynaklanan alacak yönünden istenebilecek ticari temerrüt faiz oranı, TCMB'nın kısa vadeli avanslar için uyguladığı faiz oranıdır. Davacı vekilinin talebinin de buna uygun olmasına karşın, mahkemece "yasal" faize karşılık gelen reeskont faizine" hükmedilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün davacı yararına bozulması gerekmiş ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7.maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm kısmının 1 numaralı bendinin 3.satırında yer alan "değişen oranda reeskont faizi" sözcüklerinin çıkarılarak yerine "3095 S.S.'nun 2/2 maddesi uyarınca T.C.Merkez Bankası'nın kısa vadeli avanslar için uyguladığı değişen oranlardaki avans faizi nispetinde temerrüt faizi" ibaresinin yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu hali ile ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 19.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1622, Karar No: 2011/1290, Tarih: 24.10.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/1622 E.  ,  2011/1290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR :

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin, 1974 yılında davalı kooperatife üye olduğunu, 12.02.1998 tarihli yönetim kurulu kararı ile üyelikten çıkarıldığını, kendilerine herhangi bir ihtar gönderilmediği gibi ihraç kararının da tebliğ edilmediğini, ihraç usulünün Yasa'ya ve Anasözleşmeye aykırı olduğunu ileri sürerek, yönetim kurulunun ihraç kararının iptaline, üyeliğin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının, 1994 yılında kooperatife üye olduğunu, 08.04.1997 tarihinde alınan 293 sayılı karar ile aracı bulunmayan ve üyelik yükümlülüklerini yerine getirmeyen üyelere ihtarat yapıldığını, üyelik gereklerine uymayan davacının 12.02.1998 tarih, 302 sayılı kararla ihraç edildiğini ve noter aracılığıyla tebligat yapıldığını, on yıllık saklama süresinin dolması nedeniyle ihtar ve ihraç tebliğine ilişkin evraka rastlanmadığını, davacının şoförler odası kaydının 31.12.2004 tarihinde silindiğini, davacının anasözleşmede belirtilen "taşıyıcılığı bilfiil meslek edinme" koşulunu yerine getirmediğini, 30.06.2001 tarihli genel kurul toplantısında 2000 yılından önce ihraç edilenlerin araç alması halinde yeniden üyeliğe alınacaklarının kararlaştırıldığını ancak davacının 04.03.2006 tarihine kadar kooperatife müracaat etmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının, 2004 yılına kadar kamyonu ile taşımacılık faaliyetinde bulunduğu, eşinin rahatsızlığı döneminde, şoför tutarak taşıma işini sürdürdüğü, 1998 yılına ait, ihraç tarihinden sonraki tarihleri içeren faturalardan ihraç kararından sonra da taşıma işine devam ettiği, araç satın alması için davacıya ihtar gönderilmediği gerekçesiyle, davanın kabulüne, kooperatif yönetim kurulunun 12.02.1998 tarih ve 302 sayılı ihraç kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalıı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 24.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7061, Karar No: 2014/627, Tarih: 21.01.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/7061 E.  ,  2014/627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadare

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4. fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe, temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/01/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24083, Karar No: 2014/1326, Tarih: 27.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/24083 E.  ,  2014/1326 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Konya 2. İş Mahkemesi

Tarihi :10.05.2012

No :2011/185-2012/417

Dava, eksik hesaplandığı iddiasıyla yaşlılık aylığı miktarının tespiti ve farklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacıya 15.01.1998 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı bağlandığı, davacının yaşlılık aylığının eksik hesaplandığı gerekçesiyle yeniden hesaplanmasını talep ederek dava açmış olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının yaşlılık aylığına 2002 yılı Aralık ayında %3,25 ve 2006 yılı Aralık ayında %2,25 oranında artış yapılması gerektiğinin tespitine, davacının 1000,00 TL. maaş farkı alacağının dava tarihinden itibaren yasal faizi ile karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanaklarından olan ve 08.09.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4447 sayılı Kanunun Geçici 4’üncü maddesinde “Bu Kanunun 24’üncü maddesinin yürürlüğe gireceği tarihe kadar, bu Kanunun 16’ncı maddesi ile 506 sayılı Kanuna eklenen Ek 38’inci maddesine göre Sosyal Sigortalar Kurumundan gelir ve aylık almakta olanlara yapılan ödemeler ile 29’uncu maddesi ile değiştirilen 1479 sayılı Kanunun 36’ncı maddesinin son fıkrasına göre Bağ-Kur tarafından ödenen aylıklarda dönem sonunda kadar yapılan artış oranının, aynı dönemin başında memur aylıklarında yapılan ortalama artış oranının altında kalması halinde, söz konusu ödemeleri aradaki fark kadar artırmaya Bakanlar Kurulunun yetkili olduğu” hükmüne yer verilmiş ve bu yetki Kanununa dayanılarak çıkarılan ve 01.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararında “4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu’na eklenen Geçici 4’üncü maddesine göre; 506 sayılı Kanunun Ek 38’inci maddesine göre Sosyal Sigortalar Kurumundan gelir, emekli ve diğer aylık almakta olanlara yapılan ödemeler ve 1479 sayılı Kanunun 36’ncı maddesinin son fıkrasına göre Bağ-Kur tarafından ödenen emekli ve diğer aylıklarda 01.01.2002 – 31.12.2002 tarihleri arasında yapılan artış oranı ile aynı dönemde memur aylıklarında yapılan artış oranından kaynaklanacak fark Aralık ayında hesaplanarak, söz konusu aylık ve ödemelere yansıtılacağı” karara bağlanmış ise de; anılan karar 17.01.2003 tarihinde yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının 11 ve 12’nci maddeleri ile 01.11.2002 tarihi itibariyle yürürlükten kaldırılarak, 506 ve 2925 sayılı Kanunlara göre gelir ve aylık alanlar için yeni bir artış düzenlemesi yerine sosyal destek ödemesi öngören başka bir düzenleme getirilmiş ve bu düzenleme de kararın 11’inci maddesinde belirtildiği üzere 01.01.2003 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Somut olayda uyuşmazlık; 01.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararını 01.01.2003 tarihinde yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile baştan itibaren yürürlükten kaldırılmasına rağmen kararın yürürlükte olduğu 01.11.2002 – 01.01.2003 tarihleri arasındaki süre itibariyle davacı yararına uygulanıp Aralık 2002 aylığının bu karar uyarınca artırılıp artırılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Bakanlar Kurulu Kararı düzenleyici bir işlem olup; objektif hukuk kuralı niteliğindeki bir düzenleyici işlemin yürürlüğe girdikten bir süre sonra baştan itibaren kaldırılması durumunda yürürlükte kaldığı sürede şahıslar yararına kazanılmış hak oluşturabilmesi için, kuralın ilgilisi olan kişi hakkında uygulanmış ve kişiselleştirilmiş olması gerekir. Başka bir deyişle; kazanılmış haktan söz edilebilmesi için bu hakkın yeni düzenlemeden önce yürürlükte olan kurallara göre bütün sonuçlarıyla fiilen elde edilmiş olması veya düzenleyici işlemin başlangıçta yöneldiği belirsiz sayıdaki kişileri hedef alma özelliği somutlaşarak bireysel işleme dönüşmesi gerekir. Dava konusu olayda, sonradan yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlük tarihinden itibaren ortadan kaldırılan 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının davacı açısından kişiselleştiğini gösteren bir işlem yapıldığına ilişkin bir belge dosya kapsamında bulunmamaktadır. Bu nedenle; anılan Bakanlar Kurulu Kararının davacı hakkında bireysel bir işleme dönüşüp dönüşmediği ve giderek bu karar ile davacının somut bir hak elde edip etmediği davalı Kurumdan sorulduktan sonra, deliller değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.