muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/248, Karar No: 2024/3458, Tarih: 19.12.2024

b)	Hukuka aykırı karar verilmesi,
	c)	Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Dayandığı hukuksal nedenler ve gerekçesi yukarıda açıklanan Danıştay Sekizinci Dairesi kararının iptale ilişkin kısmı, aynı gerekçe ile Kurulumuzca da uygun bulunmuş olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar, kararın anılan kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Daire kararının vekalet ücretine ilişkin kısmına gelince;
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde; temyiz incelemesi sonunda Danıştayın, kararda yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan maddi hatalar ile düzeltilmesi mümkün eksiklik veya yanlışlıklar varsa kararı düzelterek onayacağı hükmüne yer verilmiştir.
Danıştay Sekizinci Dairesinin temyize konu kararında, davalı idarelerden Yükseköğretim Kurulu Başkanlığının 04/07/2019 tarihli toplantısında kabul edilen ve ... tarih ve ... sayılı yazısı ile üniversitelere bildirilen Yurtdışından Öğrenci Kabulüne İlişkin Esaslar'ın 2. maddesinin (c) fıkrasının (ii) bendinde yer alan "Bununla birlikte bu programlara mahsus olmak üzere bu adaylar için anılan alanlardaki kontenjanın %10’unun aşılmamasına" ibaresi hukuka uygun bulunarak, bu kısım yönünden davanın reddine karar verildiği; kontenjan sınırlaması nedeniyle davacının herhangi bir programa yerleştirilemediğine ilişkin Sağlık Bilimleri Üniversitesi Rektörlüğü işleminin iptaline karar verildiği anlaşılmaktadır.
Yukarıda aktarıldığı üzere, davalı idarelerden Yükseköğretim Kurulu Başkanlığı aleyhine verilen bir karar bulunmadığı, iptaline karar verilen işlemin diğer davalı Sağlık Bilimleri Üniversitesi tarafından tesis edildiği görüldüğünden, davalı idarelerden Yükseköğretim Kurulu Başkanlığının davada haksız çıkan taraf olarak kabulüyle vekalet ücretinden sorumlu tutulmasına hukuken olanak bulunmadığı ve bu idare aleyhine vekalet ücretine hükmedilemeyeceği gibi redde ilişkin kısım nedeniyle hükmedilmesi gereken vekalet ücretinin de yalnızca bu idare lehine hükmedilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.
Bu durumda, davalı idarelerden Yükseköğretim Kurulu Başkanlığı aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesi hususu ile redde ilişkin kısım nedeniyle hükmedilen vekalet ücretinin yalnızca bu idare lehine hükmedilmemesi hususunun yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği anlaşıldığından, temyize konu Daire kararının hüküm fıkrasındaki, "4. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 19.000,00 TL  vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idarelere verilmesine,

Bu durumda, davalı idarelerden Yükseköğretim Kurulu Başkanlığı aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesi hususu ile redde ilişkin kısım nedeniyle hükmedilen vekalet ücretinin yalnızca bu idare lehine hükmedilmemesi hususunun yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği anlaşıldığından, temyize konu Daire kararının hüküm fıkrasındaki, "4. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 19.000,00 TL  vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idarelere verilmesine,
5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca davacı vekili duruşmaya katılmadığından 9.500,00 TL  vekâlet ücretinin davalı idarelerden alınarak davacıya verilmesine," ifadesinin, 2577 sayılı  Kanun'un 49. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi uyarınca; "4. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca duruşmalı işler için belirlenen 19.000,00-TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı Yükseköğretim Kurulu Başkanlığına verilmesine,
5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca duruşmasız işler için belirlenen (davacı vekili duruşmaya katılmadığı için) 9.500,00-TL vekâlet ücretinin davalı Sağlık Bilimleri Üniversitesinden alınarak davacıya verilmesine," şeklinde düzeltilmesi gerekmektedir.
KARAR SONUCU	:
Açıklanan nedenlerle;
1. Yukarıda özetlenen gerekçeyle kısmen davanın reddine, kısmen iptale ilişkin Danıştay Sekizinci Dairesinin temyize konu 15/02/2023 tarih ve E:2019/7503, K:2023/589 sayılı kararının vekalet ücretine ilişkin hüküm fıkrası yukarıda belirtilen şekilde olmak üzere düzeltilerek ONANMASINA, 
2. Kesin olarak, 19/12/2024 tarihinde, iptale ilişkin kısım yönünden oybirliği, vekalet ücretine ilişkin kısım yönünden oyçokluğu ile karar verildi. 
KARŞI OY 
X- 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "Temyiz incelemesi üzerine verilecek kararlar" başlıklı 49. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde, temyiz incelemesinde Danıştayın, kararda yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan maddi hatalar ile düzeltilmesi mümkün eksiklik veya yanlışlıklar varsa kararı düzelterek onayacağı hükmüne yer verilmiş ise de, davada haksız çıkan taraf olmayan davalı Yükseköğretim Kurulu Başkanlığı aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesi ile redde ilişkin kısım nedeniyle hükmedilen vekalet ücretinin yalnızca bu idare lehine hükmedilmemesine yönelik uyuşmazlık, anılan Kanun'un 49. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi uyarınca kararın düzeltilerek onanmasını gerektiren, "yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan maddi hata ile düzeltilmesi mümkün eksiklik veya yanlışlık" kapsamında maddi hata olarak değerlendirilebilecek bir husus olmayıp, anılan maddenin 2. fıkrasının (b) bendi uyarınca kararın bozulmasını gerektiren "hukuka aykırılık" kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinden, vekalet ücreti hakkında da davanın esası hakkında karar vermeye yetkili ve görevli olan Danıştay Sekizinci Dairesince karar verilmesi gerekmektedir.

Açıklanan nedenle, davalı idarelerden Yükseköğretim Kurulu Başkanlığının temyiz isteminin kabulü ile temyize konu Daire kararının vekalet ücreti yönünden bozulması gerektiği oyuyla, kararın bu kısmına katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2024/1144, Karar No: 2024/3446, Tarih: 19.12.2024

"İçtihat Metni"
                      T.C.
           D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2024/1144
Karar	No : 2024/3446                                                                       
TEMYİZ EDEN (DAVALILAR)	: 1- ... Kurulu
                                                        VEKİLİ	: Av. ...
 
                                                        2- ... Birliği	  
                                                        VEKİLİ	: Av. ...
DİĞER DAVALI                            : ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ... Bankası AŞ
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN KONUSU	: Danıştay Onüçüncü ve Sekizinci Daireleri Müşterek Heyetinin 14/12/2023 tarih ve E:2020/1851, K:2023/5807 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ       :
Dava konusu istem: 17/12/2009 tarih ve 27435 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan ve 30/10/2009 tarih ve 2009/15635 sayılı Bakanlar Kurulu kararıyla kabul edilen "Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği Statüsü"nün 7. maddesinin 1. fıkrasının (ı) bendi ile Türkiye Değerleme Uzmanları Birliğinin 26/05/2012 tarihli Genel Kurul toplantısında kabul ettiği "Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği Üyelerinin Müşterilerine Verdikleri Hizmetler Karşılığında Tahsil Edecekleri Ücret ve Masrafların Tutar ve Sınırlarına İlişkin Esaslar"ın 4. maddesinin 3. fıkrasının, 5. ve 6. maddeleri ile  Ekinin (2012 yılı tarifesi)  iptali istenilmiştir.
Daire kararının özeti: Danıştay Onüçüncü ve Sekizinci Daireleri Müşterek Heyetinin 14/12/2023 tarih ve E:2020/1851, K:2023/5807 sayılı kararıyla; 
 Dairelerinin 08/11/2016 tarih ve E:2012/2732, K:2016/3634 sayılı kısmen iptal, kısmen karar verilmesine yer olmadığına dair kararının iptale ilişkin kısmının Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun 07/10/2019 tarih ve E:2017/691, K:2019/4090 sayılı kararıyla bozulması üzerine, her ne kadar 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49/4. ve 50. maddelerinde, Danıştay dava dairelerince ilk derece mahkemesi olarak verilen kararların Danıştay İdari ve Vergi Dava Daireleri Kurullarınca bozulması hâlinde, Danıştay dava dairelerine ısrar imkânı tanınmamış ise de, İdari Dava Daireleri Kurulunun süreklilik arz eden ve içtihat hâline gelen güncel kararlarının (20/10/2022 tarih ve E:2022/636, K:2022/3024 sayılı; 20/10/2022 tarih ve E:2022/1398, K:2022/3023 sayılı; 20/10/2022 tarih ve E:2022/1158, K:2022/3022 sayılı; 25/05/2023 tarih ve E:2022/3610, K:2023/1125 sayılı vs) usul ekonomisi ilkesi de göz önünde bulundurulmak suretiyle dikkate alınmaK:2023/1125 sayılı vs) usul ekonomisi ilkesi de göz önünde bulundurulmak suretiyle dikkate alınması gerektiği sonucuna varıldığı;
	Anayasa'nın "Kamu Kurumu Niteliğindeki Meslek Kuruluşları" başlıklı 135. maddesi ve uyuşmazlık tarihinde yürürlükte bulunan 2499 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu'nun  40/C maddesinin 4., 5. ve 6. fıkraları ile "Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği" başlıklı 40/D maddesine yer verilerek;

Anayasa'nın "Kamu Kurumu Niteliğindeki Meslek Kuruluşları" başlıklı 135. maddesi ve uyuşmazlık tarihinde yürürlükte bulunan 2499 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu'nun  40/C maddesinin 4., 5. ve 6. fıkraları ile "Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği" başlıklı 40/D maddesine yer verilerek;
	2499 sayılı Kanun'un 40/C ve 40/D maddelerine dayalı olarak 17/12/2009 tarih ve 27435 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 2009/15635 sayılı Bakanlar Kurulu kararıyla kabul edilen "Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği Statüsü"nün iptali istenen  7. maddesinin 1. fıkrasının (ı) bendinde, Birliğin amacı ile görev ve yetkileri arasında, üyelerin, müşterilerine verdikleri hizmetler karşılığında tahsil edecekleri ücret ve masrafların tutarlarına ve sınırlarına ilişkin esasları belirlemek ve SPK'ya bildirmenin de sayıldığı, anılan maddeye dayanılarak Türkiye Değerleme Uzmanları Birliğinin 26/05/2012 tarihli Genel Kurul toplantısında "Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği Üyelerinin Müşterilerine Verdikleri Hizmetler Karşılığında Tahsil Edecekleri Ücret ve Masrafların Tutar ve Sınırlarına İlişkin Esaslar"ın kabul edildiği;
	Söz konusu Esaslar'ın iptali istenen 4. maddesinin 3. fıkrasında, "Toplu hizmet alımı veya benzer yöntemlerle ücret indirimi uygulanamayacak olup, hazırlanacak her bir değerleme raporu için işbu esaslarda belirlenen ilgili değerleme raporu asgari birim ücretinin altında olmamak üzere bir ücret belirlenmelidir. Ancak aynı değerleme raporuna konu, aynı tarihte değerleme çalışması yapılan aynı parselde birden fazla bağımsız bölüm varsa; birinci bağımsız bölüm için bir değerleme raporu asgari birim ücreti ödenir, ayrıca ilave her bir yeni bağımsız bölüm için bu ücretin en az % 10'u ödenecektir." kuralının; 5. maddesinde, "İşbu esasların ekinde yer alan ücret ve masraf tutarları asgari nitelikte olup taraflarca işin özelliğine göre daha yüksek bir tutar belirlenebilir. Belirlenen asgari ücret ve masraf tutarları sadece verilecek değerleme hizmetine ilişkin olup, hizmetin verilmesi için gereken ulaşım masrafları ile bilgi ve belgelerin temininde resmi kurumlara yapılan harç ve benzeri ödemeler ile KDV ve diğer vergiler, tahsil edilecek ücretlere ayrıca eklenir."; 6. maddesinde, "Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği Yönetim Kurulu, işbu esasların ekinde yer alan ücret ve masraf tutarlarını değiştirmeye ve farklı hizmet türleri için farklı ücret ve masraf tutarları belirlemeye yetkilidir.

Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği Yönetim Kurulu, işbu esasların uygulanması, ücret ve masraf tutarlarının gözden geçirilerek yeniden belirlenmesi gibi hususlara dair gerekli düzenlemeleri yapar ve ilgililere duyurur. Ancak, Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği Yönetim Kurulu, Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği Genel Kurulu tarafından onaylanan asgari birim ücretin altında bir asgari birim ücret belirleyemez. Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği Yönetim Kurulu tarafından başka bir karar alınmadığı sürece, işbu esasların ekindeki değerleme raporu asgari birim ücretleri her yıl başında Türkiye İstatistik Kurumu tarafından Aralık ayında açıklanan yıllık bazda fiyat endeksi (TÜFE) artış oranında artırılır ve en yakın 10 TL'nin katına yuvarlanır ve oluşan yeni değerleme raporu asgari birim ücretleri Ocak ayından itibaren yürürlüğe girer." kuralının yer aldığı; Esaslar'ın Ek'inde ise, 2012 yılı tarifesi olarak Değerleme Raporu Asgari Birim Ücretlerine yer verildiği, bu ücretlerin "Konutlar: 300 TL (KDV Hariç), Diğer Varlıklar: 300 TL (KDV Hariç)'den az olmamak üzere taraflarca işin özelliğine göre belirlenir." şeklinde belirtildiği;
	2499 sayılı Kanun'un 40/C ve 40/D maddelerine dayalı olarak 30/10/2009 tarih ve 2009/15635 sayılı Bakanlar Kurulu kararıyla kabul edilen ve 17/12/2009 tarih ve 27435 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği Statüsü, 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu’nun 75. ve 76. maddeleri uyarınca 05/02/2014 tarih ve 2014/5933 sayılı Bakanlar Kurulu kararıyla kabul edilen ve 02/04/2014 tarih ve 28960 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği Statüsü’nün 36. maddesiyle bütünüyle yürürlükten kaldırıldığından, Daire kararının anılan Statü'nün dava konusu 7. maddesinin 1. fıkrasının (ı) bendinin iptali istemi hakkında verilen "karar verilmesine yer olmadığına" dair kısmının temyiz edilmeyerek kesinleştiği;
	Türkiye Değerleme Uzmanları Birliğinin 26/05/2012 tarihli Genel Kurul toplantısında kabul ettiği "Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği Üyelerinin Müşterilerine Verdikleri Hizmetler Karşılığında Tahsil Edecekleri Ücret ve Masrafların Tutar ve Sınırlarına İlişkin Esaslar"ın 4. maddesinin 3. fıkrasının, 5. ve 6. maddeleri ile Ekinin (2012 yılı tarifesi) iptali istemine gelince;
	Aktarılan düzenlemeler ile değerleme uzmanlığının serbest bir meslek olarak gelişmesinin sağlanması,  değerleme uzmanlarının bağımsızlığının korunması, üyelerin ücret konusunda farklı uygulamalara gitmesinin önüne geçilerek mesleğin saygınlığının korunması ve hizmetin gereği gibi ifasının sağlanması amaçlarına ulaşılmaya çalışıldığı görülmekle birlikte, söz konusu düzenlemelerin, sözleşme özgürlüğüne, Sermaye Piyasası Kanunu'na ve ilgili diğer mevzuat hükümlerine uygunluğunun irdelenmesi gerektiği;

Anayasa'nın "Temel Hak ve Ödevler" başlıklı ikinci kısmının "Sosyal ve Ekonomik Haklar ve Ödevler" başlıklı üçüncü bölümünde yer alan 48. maddesinde, çalışma ve sözleşme hürriyetinin düzenlendiği; buna göre, herkesin dilediği alanda çalışma ve sözleşme hürriyetlerine sahip olduğu, özel teşebbüsler kurmanın serbest olduğu, Devletin, özel teşebbüslerin milli ekonominin gereklerine ve sosyal amaçlara uygun yürümesini, güvenlik ve kararlılık içinde çalışmasını sağlayacak tedbirleri alacağının belirtildiği; Anayasa'nın 13. maddesinde de, temel hak ve hürriyetlerin, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasa'nın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabileceği, bu sınırlamaların, Anayasa'nın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve laik cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağının düzenlendiği;
	Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulunun 16/12/2010 tarih ve 3980 sayılı kararı ile, bankalar tarafından konut edinmeleri amacıyla tüketicilere kullandırılacak kredilerin, konut teminatı altında kullandırılacak tüketici kredileri ile ticari gayrimenkul alımı amaçlı kullandırılacak taksitli ticari krediler için bazı sınırlamalar getirildiği ve sınırlamaya konu krediler için teminat olarak alınan gayrimenkullerin değerlemesinin Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu veya Sermaye Piyasası Kurulu tarafından yetkilendirilmiş değerleme şirketlerine yaptırılmasına karar verildiği;
	12/08/2001 tarih ve 24491 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Sermaye Piyasası Mevzuatı Çerçevesinde Değerleme Hizmeti Verecek Şirketlere ve Bu Şirketlerin Kurulca Listeye Alınmalarına İlişkin Esaslar Hakkında Tebliğ'in 17. maddesinde de, gayrimenkullerin, gayrimenkul projelerinin veya gayrimenkule dayalı hak ve faydaların şirket tarafından değerlemesinin yapılabilmesi için şirket ile müşteri arasında tarafların hak ve yükümlülüklerini belirleyen bir değerleme sözleşmesi imzalanmasının zorunlu olduğunun belirtildiği; 18. maddesinde de, değerleme hizmeti karşılığında alınacak ücretin şirket ve müşteri arasında serbestçe belirleneceğinin kurala bağlandığı;
	Buna göre, Bankaların gayrimenkul değerleme hizmeti alabilmeleri için, Sermaye Piyasası Kurulu ya da Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu tarafından yetkilendirilmiş değerleme şirketleriyle sözleşme yapmaları gerektiği, yapılacak sözleşmenin unsurlarından birinin de sözleşmenin bedeli olduğu, sözleşmedeki bedelin taraflarca serbest olarak belirlenmesinin asıl olduğu; nitekim Tebliğ'in 18. maddesinde de bu hususun vurgulandığı; bedeli kararlaştırma konusundaki anlaşma serbestisinin de sözleşme özgürlüğü kapsamında ve anayasal koruma altında olduğu; sözleşme serbestisini sınırlayacak nitelikteki bir kuralın ise, yine Anayasa'da tanımlanan sınırlama sebeplerine uygun olarak kanunla konulması gerektiği;

Kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşu olan Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği tarafından, dava konusu Statü'nün iptali istenen 7. maddesinin 1. fıkrasının (ı) bendine dayanılarak, taraflar arasında imzalanacak olan sözleşmelerde uygulanacak ücret ve masraflara ilişkin esaslar ile 2012 yılı için değerleme raporu asgari birim ücretlerinin belirlendiği, bu suretle sözleşmenin aslî unsurlarından olan bedel konusunda sözleşmeye müdahale edildiği; Anayasa'nın 135. maddesinin, doğrudan asgari ücret belirleme konusunda kamu kurumu niteliğinde meslek kuruluşlarına yetki vermediği; zira, anılan maddede idari teşkilat içerisinde yer verilen kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruşlarının temel amaçları ve işlevlerinin genel bir çerçevede düzenlendiği; 2499 sayılı Kanun'un 40/C ve 40/D maddelerinde söz konusu müdahalenin yapılabilmesine olanak tanıyan herhangi bir hüküm bulunmadığı; anılan Kanun'un 40/C maddesinde belirtilen haksız rekabetin önlenmesi amacının da, meslek mensuplarının birbirleriyle olan ilişkilerinde dürüstlük kurallarına uygun davranılmasını sağlamak üzere kurallar getirebilmeyi ifade ettiği ve Birliğe doğrudan asgari ücret belirleme yetkisi vermediği;
	Her ne kadar ülkemizde, kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarının çoğunun asgari ücret belirleme yönünde faaliyetlerinin bulunduğu görülmekte ise de, ilgili kanunlarında  (Ör: Avukatlık Kanunu, Türk Diş Hekimleri Birliği Kanunu, Türk Tabipleri Birliği Kanunu, Veteriner Hekimliği Mesleğinin İcrasına, Türk Veteriner Hekimleri Birliği ile Odalarının Teşekkül Tarzına ve Göreceği İşlere Dair Kanun, Noterlik Kanunu, Serbest Muhasebeci Mali Müşavirlik ve Yeminli Mali Müşavirlik Kanunu gibi) bu kuruluşların asgari ücret tarifelerini hazırlamak veya belirlemek konularında açıkça yetkilendirilmiş oldukları;
	Nitekim, bu hususun uygulamada doğurabileceği sakıncalar gözetilerek, 30/12/2012 tarih ve 28513 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu'nun 76. maddesinde, "Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği üyelerinin vereceği değerleme hizmetlerine ilişkin ücretlerin tutarlarına ve sınırlarına ilişkin esaslar, Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu, Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği, Türkiye Bankalar Birliği ve Türkiye Sermaye Piyasaları Birliğinin görüşü alınarak her yıl Kurul tarafından belirlenir. Kuruluş tarafından belirlenen yıllık asgari ücret tarifesi Resmî Gazete'de yayımlanır." kuralına yer verildiği;
	Bu durumda, Anayasal koruma altındaki sözleşme özgürlüğünün ancak kanunla sınırlanabilmesi mümkün olduğundan, taraflar arasında serbestçe belirlenmesi gereken sözleşmenin bedel unsuruna, yasal dayanağı bulunmaksızın, kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşu olan Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği tarafından asgari ücret tarifesi ve alınacak ücret esaslarının belirlenmesi suretiyle müdahale edilemeyeceği sonucuna varıldığı;

Bu durumda, Anayasal koruma altındaki sözleşme özgürlüğünün ancak kanunla sınırlanabilmesi mümkün olduğundan, taraflar arasında serbestçe belirlenmesi gereken sözleşmenin bedel unsuruna, yasal dayanağı bulunmaksızın, kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşu olan Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği tarafından asgari ücret tarifesi ve alınacak ücret esaslarının belirlenmesi suretiyle müdahale edilemeyeceği sonucuna varıldığı;
	Bu itibarla, Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği tarafından, üyelerinin müşterilerine verdikleri hizmetler karşılığında tahsil edecekleri ücret ve masrafların tutar ve sınırlarına ilişkin esasların belirlenerek asgari ücret tarifesi uygulanmasında hukuka uygunluk  bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu düzenlemelerin iptaline karar verilmiştir. 
 
TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI 				: Davalı idarelerden Sermaye Piyasası Kurumu  tarafından, Danıştay Dairelerinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararların temyizi üzerine Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu tarafından verilen kararların kesin olduğu, bu kararlara karşı ısrar hakkı tanınmadığı, hasım konumundan çıkarılmaları gerektiği, davacının dava konusu ile ilgili güncel menfaatinin bulunmadığı; Türkiye Değerleme Uzmanları Birliği tarafından, temyize konu kararın 2577 sayılı Kanun'un 49. maddesinin 4. fıkrasına aykırı ve yok hükmünde olduğu ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI       : Davacı tarafından, Danıştay Onüçüncü ve Sekizinci Daireleri Müşterek Heyetince verilen kararın usul ve hukuka uygun bulunduğu ve temyiz dilekçelerinde öne sürülen nedenlerin, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı belirtilerek temyiz istemlerinin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz istemlerinin kabulü ile Müşterek Heyet kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
			Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan;
	 "a) Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması,
	  b) Hukuka aykırı karar verilmesi,
	 c)Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Aynı maddenin 4. fıkrasında, "Danıştayın ilk derece mahkemesi olarak baktığı davaların temyizen incelenmesinde bu madde ile ısrar hariç 50. madde hükümleri kıyasen uygulanır." denilmiş; 50. maddesinin 4. fıkrasında ise, Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesinin bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılacağı hükme bağlanmıştır.