muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4696, Karar No: 2015/2611, Tarih: 16.02.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/4696 E.  ,  2015/2611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalılardan işverene ait işyerinde 01.05.1982-01.09.1986 tarihleri arasında geçen hizmetinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, “davanın kabulü” dair yazıldığı şekilde hüküm kurulmuştur.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu, niteliği, başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davalı işyerinin 01.08.1966-30/04/1994 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa kapsamında olduğu, işyerinin faaliyet konusunun kasaplık olduğu, 01/05/1982 tarihli işe giriş bildirgesinin 04.06.1982 tarihinde 410799 sayı ile davalı Kurum kayıtlarına intikal ettiği, davacı adına 01/12/1990- 2013/2 dönemleri arasında dava dışı

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davalı işyerinin 01.08.1966-30/04/1994 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa kapsamında olduğu, işyerinin faaliyet konusunun kasaplık olduğu, 01/05/1982 tarihli işe giriş bildirgesinin 04.06.1982 tarihinde 410799 sayı ile davalı Kurum kayıtlarına intikal ettiği, davacı adına 01/12/1990- 2013/2 dönemleri arasında dava dışı

işyerlerinden toplam 3981 gün hizmetin bildirilmiş olduğu, davacının askerlik görevini 03.09.1989-03.03.1989 tarihleri arasında yerine getirmiş olduğu, ... Meslek Eğitim Merkezinden gelen 04/11/2013 tarihli yazı cevabı ile davacının çıraklık eğitim belgesinin olmadığının belirtilmiş olduğu, 1982 yılı 2. dönem bordrosunun işyerince Kurum'a verilmiş olduğu, bu bordroda sadece ... adlı sigortalı adına 90 gün, ... adlı sigortalı adına 74 gün sigortalı hizmet bildiriminde bulunulduğu, yargılama esnasında alınan bilirkişi raporunun mevcut olduğu, davacı tanığı, davacı-komşu işyeri tanığı ile bordrolu davalı işyeri çalışanı ...'in dinlendiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, Mahkemece 13/03/1967 doğumlu davacının 01/05/1982 tarihinde başlayan çalışmasında üstün tutulan yönün sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesi olup olmadığı yada davacının işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıp katılmadığı ve meslek ve sanat eğitiminin arka planda tutulup tutulmadığı hususlarının araştırılmaksızın yetersiz tanık beyanları doğrultusunda sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; dinlenen bordro tanığı tarafları tanımadığını beyan etmekle söz konusu tanığın tekrardan beyanını almak suretiyle davalı işyerinde özellikle çalışıp çalışmadığını sormak, 13/03/1967 doğumlu davacının 01/05/1982 tarihinde başlayan çalışmasında üstün tutulan yönün sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesi olup olmadığını yada davacının işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıp katılmadığını ve meslek ve sanat eğitiminin arka planda tutulup tutulmadığını araştırmaya yönelik olarak Kurum tarafından ihtilaf konusu dönem içerisinde davalı işyerince başkaca verilmiş dönem bordrosunun olmadığı belirtilmiş olduğundan 1982/2. dönem bordrosunda yer alan sair bordro tanığını dinlemek, ayrıca bu tanıkların adresleri tespit edilemediği ya da beyanları ile yetinilmediği takdirde, ..., zabıta, maliye, meslek odası aracılığıyla davalı işyerine komşu işyerlerini tespit edip bu işyerlerinin uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı çalışanları, yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek yöntemince beyanlarını almak ve davacının gerçek ve üretime yönelik çalışma olgusu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı olarak kanıtlandıktan sonra 506 sayılı Yasa'nın 2., 6., 9. ve 79/10. madde hükümleri de gözönünde bulundurularak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6690, Karar No: 2014/4526, Tarih: 10.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/6690 E.  ,  2014/4526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek. Av. ... ile davalı vek. Av. ...'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, 29.04.2002 tarihli sözleşme ile müvekkilinin davalıya temizlik ve dezenfeksiyon maddeleri temin ettiğini, sözleşme gereği davalıya bedelsiz 5 adet bulaşık makinesi, halı yıkama makinesi, ve basınçlı su makinesini teslim ettiğini, davalının sözleşmede taahhüt ettiği 85 ton ürünü satın almadığını, başka firmalardan mal satın aldığını, müvekkilinin sözleşmeyi akde aykırılık nedeniyle feshettiğini, davalının satış destek primini ödemekle yükümlü olduğunu belirterek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 132.027,87 TL alacağın şimdilik 32.027,87 TL'nin ihtarnamenin tebliğ tarihinden itibaren sözleşme gereği yıllık %84 faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin imzalandığı tarihten itibaren dört yıl gibi kısa bir sürede 85 ton gibi büyük bir miktarın kullanılamayacağını, müvekkilinin 65 ton ürün aldığını, davacının sözleşmeden beklediği amacın hasıl olduğunu bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasında yapılan sözleşmenin 6/1 maddesinde davalı şirketin sözleşme konusuna uymadığı tespit edilirse davacının tek taraflı olarak sözleşmeyi fesih edebileceği ve sözleşmenin 4.b. maddesi gereği verdiği bedelsiz makine ve ekipmanları ile bulaşık yıkama makinelerine karşılık davalı adına satış destek primi olarak faturalandırılan tutarları, faturalandırıldıkları tarihler itibariyle geçerli olan TC. Merkez Bankası Euro döviz alış kurları üzerinden Euoru'ya çevirerek, fatura karşılığı peşin olarak tahsil edileceği hükmü yer aldığı, sözlemenin 3. maddesinde de davalının 85 ton ürünü 4 yıl içinde satın almasının öngörüldüğü, davalının ise 64.172,75 kg. ürün aldığı ve davalının sözleşmeyi ihlal ettiği, sözleşmenin feshedildiği, benimsenen bilirkişi raporuna göre; sözleşmenin 6/1 maddesinde belirlenen cezai şart tutarının 67.818,85 Euro (139.998,45 TL) olarak hesap edildiği, davalının temerrüt tarihinin 18.08.2012 olduğu, gerekçeleriyle davanın kabulüne, 32.027,87 TL'nin 18.08.2012 tarihinden itibaren değişen oranlarda avans faizi ile birlikte, davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 1.100 TL. duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4919, Karar No: 2017/7054, Tarih: 11.12.2017

**11. Hukuk Dairesi         2017/4919 E.  ,  2017/7054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/12/2015 tarih ve 2015/127-2015/208 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, Bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalının su kanal kazısı ve kapatma dolgu işi yapma konusunda anlaştıklarını, yapılan işin toplam bedelinin 6.372,00 TL olduğunu, davalı tarafından müvekkiline sadece 2.000,00 TL ödeme yapıldığını, müvekkili tarafından kesilen faturanın davalıya tebliğ edildiğini, davalının bu faturaya itiraz etmediğini, kalan bedelin ödenmemesi üzerine müvekkili tarafından davalı aleyhine 4.372,00 TL asıl alacak ve işlemiş faiz olmak üzere toplam 4.526,96 TL üzerinden icra takibi başlatıldığını, davalının icra takibine haksız itiraz ettiğini ileri sürerek davalının icra dosyasına vaki itirazının iptali ile icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından yapılan işin bedeli olan 2.000,00 TL’nin davacıya ödendiğini, müvekkilinin başka borcunun olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; icra takibine konu faturanın noter ihtarnamesiyle birlikte davalıya tebliğ edildiği, davalının faturaya süresinde itirazda bulunmadığı, TTK’nın 21/2. maddesi gereğince davalının fatura içeriğini kabul etmiş sayılacağı gerekçesiyle davanın kabulü ile davalının icra dosyasına vaki itirazının iptali ile asıl alacağın %20’si oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, su kanalı kazma ve kapatma sözleşmesinden kaynaklanan bakiye alacak nedeniyle başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davalının faturaya süresinde itirazda bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, dosya kapsamından, taraflarca sözleşme ilişkisinin kabul edildiği, uyuşmazlığın yapılan işin miktarından kaynaklandığı, davacı tarafından kesilen 06.12.2014 tarihli ve 6.372,00 TL bedelli faturanın davalıya iadeli taahhütlü olarak gönderildiği, davalının ise bu faturayı tebliğ aldığı, aynı gün 23.12.2014 tarihinde davacıya iade ettiği, davacının ise aynı faturayı 22.01.2015 tarihinde ihtarname ile birlikte tekrar tebliğe çıkardığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, mahkemece davacı tarafından düzenlenen faturaya davalı tarafından süresinde itiraz edildiği kabul edilerek tarafların delilleri toplanarak işin esasına girilerek, davacının yaptığı işi belirlemek ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 11/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15665, Karar No: 2017/3558, Tarih: 26.04.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/15665 E.  ,  2017/3558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere, temyiz kapsamına ve nedenlerine göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Dava, iş kazası sonucu malul kalan sigortalının, maddi ve manevi zararlarının giderilmesi talebine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki evraka göre, davaya konu zararlandırıcı olayın Çalışma Bakanlığı İş Müfettişinin raporuna göre iş kazası olarak tespit edildiği, davacının %44,2 oranında malul kaldığı, ... Kurumu Başkanlığı tarafından sigortalıya Peşin Sermaye Değerli Gelir bağlandığı, hükme esas alınan kusur raporlarına göre davalı şirketlerin adi ortak sıfatıyla %75 kusurlu oldukları, davacının ise %25 kusurlu olduğu, hesap bilirkişisi raporunda kaza tarihinden bir gün sonra ... Başkanlığına davalı sigortalının işe giriş bildirgesinin verildiği ve bu nedenle 506 Sayılı Sosyal Sigortalar kanunun 10. Maddesine göre davalıların tüm kusurdan sorumlu olduğu, buna bağlı olarak davacı kusurunun yarısının, davalılar kusuruna dahil edilmesi gerektiği açıklaması ile davalıların % 87,5 kusur oranına göre sorumlu olduklarının kabul edildiği ve hesaplamanın buna göre yapıldığı anlaşılmaktadır.

6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Kanunun 2. maddesine göre “Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları, gerçekleştirildikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanır”. Kurumca bağlanan gelirlerin peşin sermaye değerinin ve geçici işgöremezlik ödeneklerinin hesaplanan zarardan indirilmesi, Kurumun rücu hakkının korunması ve mükerrer ödemeyi önleme ilkesine dayandığından, bu husus kamu düzenine ilişkin olarak kabul edilmiştir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 55. maddesinde emredici hükme yer verdiğinden, kazanın gerçekleştiği tarihe bakılmaksızın madde hükmünün tüm fiil ve işlemlere uygulanması gerekir.

Davaya konu talebin maddi tazminat bölümü, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 55. Maddesine göre sorumluluk hukukuna dayandığından, davalı işverenlerin % 75'lik kusuru oranına isabet eden ilk peşin sermaye değerinin tazminattan indirilmesi gerekirken 506 Sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 10. maddesine göre işverene rücu edilen miktarın tazminattan düşürülmesi hatalı olmuştur. Nitekim iş kazasından kaynaklanan tazminat davalarında sorumluluk prensibine göre; Türk Borçlar Hukuku kapsamında değerlendirme yapılması gerekmektedir.

Yapılacak iş; maddi tazminat davası yönünden, yukarıdaki hususlara uygun şekilde dosyadaki kusur raporu çerçevesinde % 75 davalı kusurlarına göre maddi zarar hesabı dikkate alınarak, Kurumca bağlanan gelirlerin ilk peşin değerinin % 75 işverenler kusuruna göre rücu edilebilecek kısmını maddi zarardan indirerek, karar vermekten ibarettir.

O halde, davalılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 26/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26056, Karar No: 2014/3802, Tarih: 13.02.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/26056 E.  ,  2014/3802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dikili Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/07/2013

NUMARASI : 2011/405-2013/212

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıların internette yaptıkları tanıtımda, hayvan satın alınıp kendilerine ait çiftlikte bakılıp satılarak gelir elde edileceğinin bildirilmesi üzerine davalılarla irtibat kurarak 98 adet S.. cinsi keçi ile 13 adet koyun satın alınıp davalıların çiftliğinde bakılıp yetiştirilirken tüm hayvanların hastalanıp öldüğünü beyan ettiklerini oysa o dönem için salgın hastalık Ya da toplu ölüm vakası bildirilmediğini bildirerek dava tarihi itibarıyla gebe olması beklenen bu hayvanların dava tarihindeki bedelinden fazlaya ilişkin hakları saklı kalarak 20.000 TL tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş,5.4.2013 günlü dilekçe ile talebini 79.406 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalılar, davacı adına hayvan satın alıp çiftliklerinde davacı teslim alıncaya kadar bekletilmesi için anlaştıklarını ancak bakım için bir anlaşma yapılmadığını, davacının da gelip hayvanları almadığını, çok kısa bir sürede bu koyun ve keçilerin hastalanıp telef olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile dava tarihi itibarıyla 11 aylık gebe olabilecek 98 adet S.. Keçisi ile 11 aylık olan 13 adet koyunun dava tarihindeki bedeli olarak 79.406 TL nin faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı,davalıların yaptığı tanıtım sonucu anlaşarak davalıların çiftliğinde bakılıp yetiştirilerek satılmak üzere 98 keçi ve 13 koyun satın aldığını, davalıların gözetiminde iken hayvanların hastalanarak telef olduğunun bildirildiğini, bu hususun doğru olmadığını, davalıların bu hayvanları sattıklarını bildirerek dava tarihindeki değerlerinin ödetilmesi için eldeki davayı açmıştır. Davalılar, hayvan alımını ve çiftliklerine konulduğu hususunu kabul etmekle birlikte bunların bakımı için anlaşma yapıldığı iddiasını kabul etmemişler; ancak bu hayvanların çok kısa bir sürede hastalanarak telef olduklarını savunarak davanın reddini dilemişlerdir. Mahkemece,davanın kabulüne karar verilmiş, kabul gerekçesinde, tarafların davacı adına satın alınacak hayvanların davalıların çiftliğinde satılıncaya dek bakımlarının üstlenildiği, davalılar elinde iken, hayvanların topluca hastalanıp telef olduğu iddiasının davalılar tarafından ispat edilemediği gibi, dikkat ve özenle bakıp koruma edimini yerine getirdikleri halde olayın yine de meydana geldiği hususunu da ispat edemediklerinden TBK nun 469.maddesi hükmü gereği meydana gelen zarardan müteselsilen sorumlu oldukları kabul edilmiş,tüm hayvanların dava tarihindeki değerlerine hükmedilmiştir.Mahkemenin bu kabulüne göre ve ayrıca çoğun içinde az da vardır ilkesi gözetilerek; Tarafların aralarındaki anlaşmaya göre satın alınıp bakılan ve dava tarihinde 11 aylık gebe olabilecek 98 keçi ile 11 aylık 13 adet koyunun dava tarihindeki değeri hesaplanıp verildiğine göre,bu hale gelinceye kadar davalıların yaptığı bakım ve hizmet giderlerinin de hesaplanarak davacı alacağından düşülmesi gerekir. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalıların sair temyiz itirazlarının reddine,2.bentte açıklanan nedenle kararın davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5528, Karar No: 2022/6696, Tarih: 05.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/5528 E.  ,  2022/6696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 11. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 14.01.2021 tarih ve 2020/330 E. - 2021/22 K. sayılı kararın davalı temsilcisi tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 08.06.2022 tarih ve 2021/1337 E. - 2022/764 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı temsilcisi tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; ihyası istenen ... Yakıt San. Madencilik Ltd. Şti. unvanlı işyerinde çalışan işçinin iş kazası geçirmesi sonucu oluşan kurum zararının söz konusu işverenden rücuen tazmini için dava hazırlığı yapılırken mezkur şirketin Ticaret Sicilinden re’sen silindiğinin anlaşıldığını, şirketlerin ticaret sicilden silinmesiyle tüzel kişilikleri ve dava ehliyetleri sona erdiğinden münfesih şirkete karşı alacak taleplerini yöneltebilmek için tüzel kişiliğin geçici olarak ihyasının gerektiğini ileri sürerek ... Yakıt San. Madencilik Ltd. Şti. unvanlı şirketin ihyasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, açılan davayı kabul etmediklerini, ihyası istenen şirketin 6102 sayılı TTK. Geçici 7. maddesi kapsamında 23.10.2014 tarihinde re'sen terkin edildiğini, öncelikle davanın hak düşürücü süre içinde açılmaması nedeniyle reddinin gerektiğini, ek tasfiyeye karar verilmesi halinde tasfiye memuru atanması gerektiğini, terkin işleminin usulüne uygun yapıldığını, ticaret sicil müdürlüğünün ihya davalarında yasal hasım olduğunu, bu nedenle davanın kabulü halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulmamasını istemiştir.