muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14684, Karar No: 2016/2831, Tarih: 30.03.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/14684 E.  ,  2016/2831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Sanığın nitelikli dolandırıcılık suçlarından mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık.....'ın, kapıdan satış yöntemiyle çalışan ..... isimli firmanın sahibi ve yöneticisi olduğu, temyiz dışı diğer sanıkların da aynı firmada çalışan satış elemanı oldukları, sanık ...'ın organizesinde, temyiz dışı sanık .....'nın, müşteki .....'ın evine giderek kapıyı çaldıkları, sanıkların, yeni bir iş yeri açacaklarını, yakında açılışları olduğunu, ücretsiz olarak hediye dağıttıklarını, bunun için çekiliş yaptırdıklarını söyleyerek müştekiye bir zarf verdikleri, zarfın içinde ''halı yıkama makinesi kazandınız'' şeklinde bir yazının olduğu, sanıkların, bu hediyenin verilmesi için kendilerinden 290 TL alışveriş yapılması gerektiğini söyleyerek müştekiyi bu alışverişin yapılması için ikna ettikleri, 40-50 TL değerinde olan tencere takımının 350.00 TL'ye müştekiye satıldığı, paranın da peşin olarak alındığı, sanıkların hediyeyi getireceklerini söylemesi üzerine, müştekinin teminat istediği, bunun üzerine sanık.....'ın, borçlu kısmına .... ... adını yazdığı, imzayı da .... şeklinde attığı, bedel kısmına 290 TL yazdığı, diğer kısımları boş olan ve yasal unsurları taşımayan bonoyu müştekiye vererek oradan ayrıldıkları, bir daha da geri gelmedikleri, birkaç gün sonra yine sanık .....'ın organizesinde temyiz dışı sanıklar .....t'un, müşteki ....'nin evine gittikleri, ilk gelen kişinin, müştekiye iş yeri açılış hikayesini anlatarak bir beyaz zarf verdiği, biraz sonra bayan arkadaşlarının geleceğini söylediği, daha sonra gelen sanık .....'in, müştekinin halı yıkama makinesi kazandığını, bunun için alışveriş yapılması gerektiğini söyleyerek müştekiye bir uyku seti sattığı, halı yıkama makinesinin de, uyku setinin ikinci taksitinden sonra teslim edileceğini söylediği, taraflar arasında sözleşme yapıldığı, sözleşmeye göre, alınan ürün bedelinin on taksitte ödeneceğinin belirtildiği, müştekinin peşinat olarak 10 TL'yi sanığa verdiği, sanık .....'un da, uyku setini müştekiye teslim ettiği, müşteki daha sonra kontrol ettiğinde, malın faturası ve garantisi bulunmadığını ve kendisine pahalı satıldığını gördüğü, böylece sanıkların, eylem ve fikir birliği içerisinde hareket etmek suretiyle müştekilerin evlerine giderek çekilişte hediye kazandıklarını, ancak hediyeyi almaları için kendilerinden bir eşya alınması gerektiğini söyleyip piyasa değerlerinin çok üzerinde eşya satıp sözleşme imzalatarak, şirket işleten ve orada çalışan sanıkların ticari faaliyetleri sırasında hileli davranışlarla müştekileri aldatıp onların zararına olarak kendilerine bir yarar sağlamak suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği olayda mahkemenin mahkumiyet yönünde kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin sanık hakkında beraat hükümleri verilmesi, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği, kazanılmış haklarının saklı tutulmadığı, ceza verilirken yanlış hesaplama yapıldığına dair temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 30/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2792, Karar No: 2018/7558, Tarih: 04.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/2792 E.  ,  2018/7558 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararından sonra ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davacı Kurum vekilinin sair ve davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Dava; 26/9/2011 tarihinde, davalı işyerinde gerçekleşen kaza sonucu yaralanan sigortaya sürekli iş görmezlik nedeniyle bağlanan gelirler ile yapılan masrafların rücuen tahsili istemine ilişkin olup, yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 23. maddesidir. 5510 sayılı Yasa'nın 23. maddesinde; “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmemesi halinde, bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık halleri sonucu ilgililerin gelir ve ödenekleri Kurumca ödenir.

Yukarıdaki fıkrada belirtilen hallerde, Kurumca yapılan ve ileride yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile gelir bağlanırsa bu gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri tutarı, 21'inci maddenin birinci fıkrasında yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” hükmü öngörülmüş olup, maddenin açık hükmü karşısında; gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmamaktadır.

Anılan maddeye göre davalı işverenin sorumluluğu kusursuzluk ilkesine dayanmakta olup, zararlandırıcı sigorta olayında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe giriş bildirgesi yasal süre içerisinde Kuruma verilmemişse ve zararlandırıcı sigorta olayı bu yasal süreden sonra meydana gelmişse Kurumca yapılan sigorta yardımlarından 23. maddeye göre sorumlu tutulması, bu durumda tarafların kusur oranı gözetilmeksizin belirlenen ilk peşin sermaye değerinden, Borçlar Kanunu’nun 43-44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50'sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak kurum zararının belirlenmesi gerekecektir.

Hükme esas alınan kusur raporunda; zararlandırıcı sigorta olayında sigortalı %20, işveren %80 oranında kusurlu bulunmuştur. Dava konusu somut olayda; 5510 sayılı Yasa 23. madde koşullarının oluştuğunun anlaşılması karşısında; işveren şirketin 23. maddeye göre; tarafların kusur oranı gözetilmeksizin belirlenen ilk peşin sermaye değerinden, Borçlar Kanunu’nun 43-44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50'sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak kurum zararının %90’ından sorumlu olduğu gözetilmeksizin, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde eksik rücu alacağına karar verilmiş olması isabetsizdir ve bozmayı gerektirir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesindeki atıf gözetilerek, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç: 1-Hükmün 2. fıkrasında bulunan “6.732,67 TL” ibaresinin silinerek yerine “11.965,38 TL” ibaresinin yazılmasına,

2-Hükmün 3. fıkrasında bulunan “718,82 TL” ibaresinin silinerek yerine “1.277,95 TL” ibaresinin yazılmasına, “12,34 TL” ibaresinin silinerek yerine “2,5 TL” ibaresinin yazılmasına, “2,180 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine” ibaresinin silinerek yerine “1.329,48 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine” ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıdan alınmasına, 04.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24724, Karar No: 2017/19992, Tarih: 28.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2016/24724 E.  ,  2017/19992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile ... ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09/06/2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28/09/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13109, Karar No: 2016/12225, Tarih: 15.12.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/13109 E.  ,  2016/12225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 5. Asliye Ticaret ve ... 1. Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ayıplı mal satışı nedeniyle ödenen bedelin iadesi istemine ilişkindir.

... 5. Asliye Ticaret Mahkemesince; araçların tüketici kredisi ile alındığı ve trafik kaydında kullanım şeklinin hususi olarak kayıtlı olduğu, yapılan araştırmada davacının ... Ticaret Sicil kaydında tacir olduğuna dair kaydın mevcut olmadığı, araç alımları tüketici işlemi olduğundan yapılan iş de mutlak anlamda ticari dava olmadığı, 502 sayılı Kanunun 73. maddesine göre davaya bakmaya ... Tüketici Mahkemeleri görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

... 1. Tüketici Mahkemesince ise; her ne kadar araç ruhsatında kullanım amacı "Hususi" olarak belirtilmişse de, belirtilen kaydın kullanım amacını ortadan kaldırmayacağı, kaldı ki, davacı vekili dava dilekçesinde açıkça "Müvekkil kamyonet cinsindeki araçları, işinde yük taşıma amaçlı almıştır" şeklinde beyanda bulunarak, kullanma amacını beyan ettiğini, davacının tüketici olmadığını, davanın niteliği gereği asliye ticaret mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Somut olayda, davacı vekili, müvekkilinin ...plakalı aracları 02/03/2015 tarihinde ... A.Ş.'den ve onun bayi olan ....taşıtlar vergisi, kredi açılış ücreti gibi masraflar yapıldığını, müvekkilinin kamyonet cinsi araçları işinde yük taşıma amaçlı kullanmak için satın alımından bir süre sonra araçlarda arıza meydana geldiğini, müvekkili tarafından araçların ithalatçısı ... A.Ş.'ye araçların ayıplı olduğu ve iade alınmasına dair ihtarname keşide edildiğini, gönderilen cevap ihtarnamesinde iddia edilen hiçbir hususu kabul etmediklerini, taleplerin değerlendirmeyeceklerini bildirdiklerini, dava konusu araçların tüketici kredisiyle alındığını ancak müvekkilinin ticari faaliyetinde kullandığını belirterek, araç bedelleri ve satın alınmasında yapılan 6.702,06.-TL olmak üzere toplam 102.659,26.-TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanununun 3. maddesine göre "Tüketici: ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi; tüketici işlemi: mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlemi, ifade eder."

6502 sayılı Kanunun 73. maddesi, bu Kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür.

6502 sayılı Kanunun 73. maddesi, bu Kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür.

Bir hukukî işlemin sadece 6502 sayılı Kanunda düzenlenmiş olması tek başına o işlemden kaynaklanan uyuşmazlığın tüketici mahkemesinde görülmesini gerektirmez. Bir hukuki işlemin 6502 sayılı Kanun kapsamında kaldığının kabul edilmesi için taraflardan birinin tüketici olması gerekir. Somut uyuşmazlıkta davacının ticari işletmesinin bulunduğu dava dilekçesinde de dava konusu bilgisayarı ticari amaçla kullanmak amacıyla satın aldığını, ancak bilgisayarın ayıplı çıktığını ileri sürerek satın alınan bilgisayarın aynen değiştirilmesini veya ödenen bedelin iadesine karar verilmesini talep ettiği anlaşılmıştır.

Buna göre; davacı ve davalının tüketici tanımına uymadığı, taraflar arasında tüketici işlemi bulunmayıp 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmayan uyuşmazlığın asliye ticaret mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/12/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1257, Karar No: 2019/3454, Tarih: 09.09.2019

**23. Hukuk Dairesi         2019/1257 E.  ,  2019/3454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Davacı vekilince açılan rücuen alacak davasının yargılaması sonucunda mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, verilen kararın davalılar .... Temizlik Ltd Şti. ve ... Tem. Ltd. Şti. vekillerince temyiz edilmesi üzerine 13. Hukuk Dairesince yerel mahkeme kararının davalı ... Tem. Ltd. Şti. yararına bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kez onama kararına karşı davacı vekilince karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 17,70 TL harç ve takdiren 384,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine 09.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24515, Karar No: 2014/4041, Tarih: 18.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/24515 E.  ,  2014/4041 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İskenderun 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 03/05/2013

Numarası : 2012/625-2013/608

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının 20.04.2007 tarihinden itibaren çeşitli taşeron firmalarda (alt işverenlerde) bilfiil ve aralıksız olarak çalıştırıldığını, asıl işverenin İskenderun Belediyesi olduğunu iş akdinin haklı ve geçerli bir neden olmaksızın 31.12.2009 tarihinde feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminat ile yıllık izin ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının Belediyenin ihale verdiği taşeron firmada çalıştığını, ücretlerinin taşeron firma tarafından yatırıldığını, işçi alacaklarından taşeron firmanın sorumlu olduğunu, alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna itibar edilerek davacının davalıdan sözleşme ile iş alan dava dışı alt işverenler nezdinde çalıştığı, davalının asıl işveren olarak dava konusu edilen alacaklardan sorumlu olduğu, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemenin kabulünde olduğu üzere davacı davalı Belediye'nin alt işverenleri nezdinde çalışmıştır. Davalı Belediye yargılama aşamasında davanın alt işverene ihbarını talep ettiği halde mahkemece davalı vekilinin bu talebi karşılanmamış, olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiştir. Davalı Belediye'nin davayı kaybetmesi halinde dava dışı alt işverenlere rücu sözkonusu olabileceğinden davacının kayden çalıştığı alt işverenlere dava ihbar edilip bu işverenlerden işyeri dosyaları getirtilerek sonucuna göre dava konusu edilen alacaklar hakkında bir karar verilmelidir. Bu yön üzerinde durulmadan eksik inceleme ile savunma hakkını kısıtlar biçimde karar verilmesi hatalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 18.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.