muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18155, Karar No: 2016/12360, Tarih: 06.06.2016

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil çalışmasının ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil çalışması yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı ve ulusal bayram ve genel tatil çalışmasını yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Davacının tır şoförü olarak 28.10.2011 – 12.11.2012 tarihleri arasında çalıştığı, sunulan takometrelerin ise 30.12.2011- 8.11.2012 tarihleri arasını kapsadığı açıktır. Bu durumda, takometre kaydı olan haftalar için bu kayıtlara itibar edilmesi zorunludur, ancak haftalık olarak yapılması gereken fazla mesai süresinin ve ulusal bayram ve genel tatil çalışmasının takometre kaydının olmadığı haftalar için tanık beyanlarına itibarla belirlenmesi ve 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu hükümleri de dikkate alınarak hüküm kurulması gerekir. Ayrıca tanık beyanları esas alınarak hesaplanacak haftalar ve aylar yönünden, ihtirazi kayıtsız imzalı ve karşılığı ödenmiş bulunan, bordrolardaki fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil çalışması ödemelerinin varlığı durumunda bunun aksinin tanıkla ispat edilemeyeceği hususu da gözönünde tutulmalıdır.

Davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Dairemizin 18.11.2015 gün ve 2014/21821 – 2015/22804 E.K. nolu bozma kararının KALDIRILMASINA, temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 06.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2126, Karar No: 2015/10855, Tarih: 19.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2126 E.  ,  2015/10855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahta 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2014

NUMARASI : 2010/10-2014/224

-K A R A R-

Nisbi harca tabi davalarda, hükmü temyiz eden davalı sigorta şirketi vekilinin ve davalı M.. Ç..'in temyiz ilam harcının 1/4'nü peşin olarak yatırması gerekir (10.5.1965 gün ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı). Temyiz eden davalı A.. S.. A.Ş. vekili ve davalı M.. Ç..'in temyiz dilekçesinin süresinde temyiz defterine kaydının yapılmış bulunmasına rağmen, peşin temyiz harcını eksik yatırdığı anlaşılmaktadır. Bu durumda 25.1.1985 gün ve 5/1 sayılı İ.B.K göz önünde tutularak, A.. S.. A.Ş. vekili ve davalı M.. Ç..'e harcı ikmal etmesi için HUMK'nun 434/3. maddesi uyarınca önel verilmesi, süresi içinde harç yatırıldığı takdirde, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, süresi içinde harç yatırılmadığı takdirde davalılar yönünden kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3843, Karar No: 2010/10533, Tarih: 26.10.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/3843 E.  ,  2010/10533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen 40.000.00 YTL manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi ve davacı vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 26.10.2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı vekili Av.... ile karşı taraf vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 16.08.2005 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 30 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının maddi zararı sigorta tahsisleri peşin sermaye değeri ile karşılandığından maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Yerel mahkemenin davacının maddi tazminat isteminin reddine ilişkin kararı ile manevi tazminat takdiri doğrudur. Ne var ki davacının maddi tazminat isteminin reddinin dava açıldıktan sonra sigortalıya bağlanan gelirin peşin sermaye değerindeki artışlardan kaynaklanmasına ve dava açılırken davacının bu hususu bilebilmesinin mümkün bulunmamasına göre, maddi tazminat isteminin reddi nedeniyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasında yazalı bulunan “A.A.Ü.T. gereğince kendisini vekille temsil ettiren taraflar için kabul ve red edilen miktarlar üzerinden tayin ve takdir olunan 4400,00TL nin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, ( A.A.Ü.T 10.madde reddedilen 60.000 TL manevi tazminat 4400+ 1000 TL maddi tazminat için 575TL) 4975 TL avukatlık ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin silinmesine, yerine;

“Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı üzerinden 4.400,00-TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

“Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı üzerinden 4.400,00-TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davalı yararına reddedilen manevi tazminat miktarı üzerinden Tarifenin 10/2 maddesi dikkate alınarak 4.400,00-TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, maddi tazminat isteminin reddinin, katsayı değişiklikleri sonucu sigorta tahsisleri peşin sermaye değerindeki artışlardan kaynaklanmasına ve davacının dava açarken bu hususu bilebilmesinin mümkün bulunmamasına göre, maddi tazminat isteminin reddi nedeniyle davalı yararına avukatlık ücreti verilmesine yer olmadığına,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, davacı yararına takdir edilen 750.00 YTL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine, 26.10.2010gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/38545, Karar No: 2015/15040, Tarih: 28.04.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/38545 E.  ,  2015/15040 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/118672

MAHKEMESİ : Yalova 1.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2013

NUMARASI : 2012/217 (E) ve 2013/63 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıkların gözaltında kaldıkları sürelerin 5237 sayılı TCK'nin 63. maddesi uyarınca mahsubuna karar verilmemiş ise de, bu hususun infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görüldüğünden, 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 324/4. maddesi gereğince sanıkların paylarına düşen terkin tutarı altında kalan yargılama giderinin hazine üzerinde bırakılması gerektiği gözetilmemiş ise de; bu husus kararın kesinleştirme aşamasında mahkemesince dikkate alınabileceğinden, bozma sebebi yapılmamıştır.

1) Sanıklar A.. M.., R.. D.. ve G.. D.. hakkında, kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık R.. D..'in tekerrüre esas sabıkası bulunması nedeniyle hakkında 5237 sayılı TCK'nin 58/3 maddesi gereğince 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesinde belirtilen seçenek cezalardan hapis cezasının seçilerek mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi aleyhe temyiz olmadığından, bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Sanık V.. C.. hakkında katılan A.. M..'yı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Mağdur Ahmet'in yaralanmasına dair Yalova Devlet Hastanesi'nce düzenlenen 17/07/2011 tarihli adli rapor formunda "sol göz lateralindeki kemikte (göz çevresi kemiği) kırık mevcut olduğu" belirtilerek, yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve kırığın hayat fonksiyonlarına etkisi hafif (1) derecede olacak nitelikte olup, kati hekim raporunun beyin cerrahisi ve plastik cerrahisi tarafından verilmesinin uygun olduğunun bildirildiği görülmekle, mağdurun tüm doktor raporları ve tedavi evrakları birlikte ilgili Adli Tıp Kurumuna gönderilip, hakkında kati rapor alındıktan sonra, sanığın hukuki durumun tespit ve tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

b) Sanığın, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen hakları kendi altsoyu üzerinde koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler bakımından hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Sanığın, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen hakları kendi altsoyu üzerinde koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler bakımından hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321.ve 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkı saklı kalmak üzere isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.04.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1578, Karar No: 2017/5843, Tarih: 06.07.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/1578 E.  ,  2017/5843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverenlere ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, hizmetlerinin 18 yaşını ikmal ettiği tarihten öncesinin prim ödeme gün sayısına dahil edilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ve davalılardan Kurum vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacı vekilinin tüm, davalı Kurum vekilinin ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının davalı işverenin inşaat işyerinde 31/05/2011-20/10/2013 tarihleri arasında geçen hizmetlerinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, kararda yazıldığı şekilde istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının davalı işyeri sahipleri nezdinde 31.05.2011 tarihinde geçen hizmetlerinin üretime yönelik olup olmadığı, çıraklık faaliyeti kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği yönünde Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm kurmaya elverişli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Çıraklık ilişkisi, çıraklık sözleşmesini düzenleyen 19.06.1986 tarihinde yürürlüğe giren 3308 sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Yasası'ndaki koşullar dikkate alınarak irdelenmelidir. Öncelikle bir kimseye çırak denebilmesi için o kimsenin durumunun bu özel kanunda çıraklar hakkında yapılan tarife ve nitelendirmeye uyması gerekir.

3308 sayılı Yasa'nın 10. maddesi “ Çırak olabilmek içın aşağıdaki şartlar aranır.

a) 14 yaşını doldurmuş, 19 yaşından gün almamış olmak.

b) En az ilköğretim okulu mezunu olmak.

c) Bünyesi ve sağlık durumu gireceği mesleğin gerektirdiği işleri yapmaya uygun olmak.

(Ek : 29/6/2001 - 4702/9 md.) Ancak, ondokuz yaşından gün almış olanlardan daha önce çıraklık eğitiminden geçmemiş olanlar, yaşlarına ve eğitim seviyelerine uygun olarak düzenlenecek mesleki eğitim programlarına göre çıraklık eğitimine alınabilir.

Ağır, tehlikeli veya özellik arz eden mesleklere alınacak çırakların öğrenim ve yaş durumu ilgili kuruluşların görüşü alınarak Bakanlıkça belirlenir.” hükmüne haizdir.

(Ek : 29/6/2001 - 4702/9 md.) Ancak, ondokuz yaşından gün almış olanlardan daha önce çıraklık eğitiminden geçmemiş olanlar, yaşlarına ve eğitim seviyelerine uygun olarak düzenlenecek mesleki eğitim programlarına göre çıraklık eğitimine alınabilir.

Ağır, tehlikeli veya özellik arz eden mesleklere alınacak çırakların öğrenim ve yaş durumu ilgili kuruluşların görüşü alınarak Bakanlıkça belirlenir.” hükmüne haizdir.

Çıraklık Kanunu'na göre kurulan çıraklık okullarında okuyanlar çırak sayılır. Taraflar arasındaki ilişkinin niteliğini belirlemede, bir başka ifade ile davacının dava konusu dönemde çırak olup olmadığına karar verirken çıraklık sözleşmesi hükümlerine göre değil, çalışma ilişkisine bakarak bir sonuca varmalıdır. Gerçekten Çıraklık Sözleşmesinde akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma değil, bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyor ise bu durumda, çıraklık ilişkisinden söz edilemez. Zira burada gerçekleşen; işçinin emeğiyle işyeri ve işverene katkıda bulunmasıdır ki bu da ancak bir hizmet ilişkisi ile söz konusu olur.

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; davacı adına 03/09/2013 tarihli ilk işe giriş bildirgesinin davalı işyeri sahiplerine ait işyerince düzenlenmiş olup Kurum kayıtlarına intikal ettiği, davacıya ait hizmet cetvelinde ihtilaf konusu dönem içerisinde 03/09/2013-30/10/2013 tarihleri arası hizmetlerinin davalı işyerince Kurum'a bildirildiği, davalı işyerine ait (üç) inşaat işyerlerinin dava konusu dönemde farklı sicil numaraları ile Yasa kapsamına alınmış olduğu, davalı inşaat işyerlerine ait ihtilaf konusu dönem bordroları ile davalı inşaat işyerlerine ait inşaat sözleşmeleri ile tapu kaydına ilişkin kayıt ve belgelerin getirtildiği, Kurum tarafından dava konusu dönemde düzenlenmiş herhangi bir işyeri durum tespit tutanağı ile işyeri denetim raporunun olmadığının Mahkemeye bildirildiği, yapılan zabıta araştırması neticesi düzenlenen tutanağın dosyaya sunulduğu, alınan inşaat bilirkişisine ait raporun dosyaya sunulduğu, duruşmalarda davacı ve davalı tanıkları ile bordrolu tanıkların dinlendiği anlaşılmaktadır.

Gerçekten, 01/09/1995 doğum tarihli olan davacının 31/05/2011 tarihinde 15 yaşında olduğu anlaşılmakla bu dönemde davacının davalı inşaat işyerleri nezdinde üretime yönelik çalışıp çalışmadığı hususunun hiçbir tereddüte yer verilmeksizin belirlenmeden eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi doğru olmamıştır.

Gerçekten, 01/09/1995 doğum tarihli olan davacının 31/05/2011 tarihinde 15 yaşında olduğu anlaşılmakla bu dönemde davacının davalı inşaat işyerleri nezdinde üretime yönelik çalışıp çalışmadığı hususunun hiçbir tereddüte yer verilmeksizin belirlenmeden eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi doğru olmamıştır.

Yapılacak iş; Mahkemece dava konusu dönemde davacının davalı işyerinde geçen çalışmasının niteliği, alınan ücret hususları ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde dönem bordrolarında adı geçen sigortalıların bordro tanığı olarak yöntemince beyanlarını almak ve gerektiğinde Kurum'dan sorulmak suretiyle veya zabıta araştırması ile tespit edilecek komşu işyerlerinin işverenleri veya bu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş çalışanların beyanlarına da başvurarak toplanan tüm delilleri birlikte değerlendirmek suretiyle davacı işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyeceğinden davacının çalışmalarının tüm sigorta kollarına tabi olduğunu kabul etmek ve bu şekilde çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan eksik inceleme ve araştırma neticesi yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 06/07/2017 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/789, Karar No: 2018/3292, Tarih: 22.03.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/789 E.  ,  2018/3292 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İzmir Büyükşehir Belediyesi bünyesindeki İZSU Genel Müdürlüğü'nde Gediz Bölge Teknik Şube müdürü olarak görev yapan sanığın sorumlu olduğu ekipler içinde kepçe tabir edilen iş makinesinin operatörü olan sanık ...'in, bir arızaya müdahale sonucu çıkan malzemeleri yerleşim yeri içinde nakliye aracı yerine iş makinesinin kepçesine doldurarak götürmeye çalışırken, tali yoldan anayola girdiği sırada, yolun sağından gelen motorsiklete çarparak katılanın yaralanması şeklinde gelişen olayda, dosya içeriğine göre; olayda kullanılan iş makinesinin olay tarihi ve öncesinde Foça Belediye Başkanlığı'na ait iken, Başkanlığın sözlü onayına dayanılarak İzsu Genel Müdürlüğü tarafından yeni kurulan Gediz Bölgesi Teknik Şube Müdürlüğüne bağlı olan Foça Teknik Uygulama Birim Şefliği tarafından Foça ilçesindeki su ve kanalizasyon işlerinde kullanılmakta olduğu, iş makinesinin olaydan sonra İzsu'ya devir işleminin 22/04/2008 tarihinde düzenlenen tutanak ile gerçekleştirildiği, sanık ...'ın olay tarihinde Gediz Bölgesi Teknik Şube Müdürü olarak görev yaptığı, kazayı yapan ve hükmü kesinleşen sanık ...'in ise, olaydan önce 02.01.2008 tarihinde yükleyici kazıcı yönünden iş makinesi kullanma sertifikası operatörlük belgesi almasına rağmen bu belgesini ehliyetine işleterek G sınıfı ehliyetini olay tarihinden sonra 18.06.2008 tarihinde aldığı, sanık ...'in suç tarihi itibariyle G sınıfı ehliyet sahibi olmadığı halde iş makinesi kullanmasına müsaade edildiği anlaşılmış; bilirkişi raporlarında da belirtildiği üzere, Gediz Teknik Şube müdürü olarak, sanık ...'in çalıştırıldığı alt birim ve o birimin bağlı olduğu üst birimde, iş makinesinin çalıştırılması hususunda, çalıştırıldığı iş alanlarında, iş güvenliği ve işçi sağlığı ile ilgili konularda, kontrol ve denetim sorumluluğu olan, iş sahalarında iş güvenliği konusunda gerekli tedbirleri tespit etme ve uygulama sorumluluğu bulunan, ...'e doğrudan veya dolaylı olarak talimat verme yetki ve sorumluluğuna haiz olan sanık ...'ın olayın meydana gelmesine tali kusurlu hareketi ile sebebiyet verdiği anlaşılmakla, sanık ...'ın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi;

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanığın kusursuz olduğu kabul edildiği halde, hüküm fıkrasında CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince sanığın beraatine karar verilmek suretiyle çelişki yaratılması;

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanığın kusursuz olduğu kabul edildiği halde, hüküm fıkrasında CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince sanığın beraatine karar verilmek suretiyle çelişki yaratılması;

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28000, Karar No: 2013/4011, Tarih: 12.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/28000 E.  ,  2013/4011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Ortadan kaldırma

1- Sanık müdafiinin, kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına ilişkin hükme yönelen temyizinde;

Sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılması kararının temyizinde derhal beraat kararı verilebilecek haller dışında sanığın hukuki yararı bulunmadığından, sanık müdafiinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2- Katılan vekilinin, kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına ilişkin hükme yönelen temyizine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 Sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı yüklenen suç tarihi olan 15.06.2003'ten hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 12.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.