muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/1733, Karar No: 2025/593, Tarih: 17.03.2025

Öte yandan; 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 27. maddesinin 5. fıkrasında, “Serbest meslek faaliyetleri için ilgili meslek teşekküllerince tespit edilmiş bir tarife varsa, hizmetin bedeli bu tarifede gösterilen ücretten düşük olamaz.” kuralına yer verilmiş olup anılan düzenlemeyle katma değer vergisine matrah olacak hizmet bedellerinin belirlenmesinin esaslarının düzenlendiği ve vergi matrahının belirlenmesinde, şayet varsa asgarî ücret tarifelerinin kullanılacağının kurala bağlandığı; bütün meslek kuruluşları için geçerli olan; anılan Kanun hükmünden TMMOB ve ŞPO tarafından asgarî ücret tarifelerinin tespitinin zorunlu kılındığı şeklinde bir anlam çıkarılamayacağı gibi söz konusu Kanun'un dava konusu Yönetmelik ve Yönerge düzenlemelerine yasal dayanak oluşturmadığı;
	Bu itibarla; dava konusu Yönetmelik ve Yönerge hükümlerinin, yasal dayanağının bulunmadığı, ŞPO'nun serbest şehircilik hizmetleri sunumunda asgarî ücreti tespit etme ve bu ücrete uymayan mensuplara yaptırım uygulama hususunda düzenleme yapma yetkisinin bulunmadığı sonucuna varıldığı;
	Dava konusu Yönetmelik ve Yönerge düzenlemelerinin, 4054 sayılı Kanun'a aykırı olup olmadığı yönünden;
	4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanun'un 1. ve 3. maddelerine yer verilerek;
	Serbest çalışan mimar ve mühendislerin/serbest şehircilik meslek mensuplarının esas itibarıyla serbest meslek sahibi olduğu, serbest meslek faaliyetinin, sermayeden ziyade şahsî mesaiye, ilmî veya meslekî bilgiye veya ihtisasa dayanan işlerin bir işverene bağlı olmaksızın bağımsız olarak, şahsî sorumluluk altında ve bir ücret karşılığı yapıldığı göz önüne alındığında, hizmetini ücret karşılığı sunan serbest şehircilik meslek mensuplarının 4054 sayılı Kanun kapsamında birer teşebbüs olduklarının açık olduğu; 
	Kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarına ilişkin olarak herhangi bir istisnaya yer verilmediğinden ve teşebbüs birliklerinin Rekabet Kanunu'na tâbi olabilmesi için özel hukuk veya kamu hukuku tüzel kişisi olmaları ya da kanunla veya iradî olarak kurulmuş olmaları önem taşımadığından, davalı ŞPO'nun 4054 sayılı Kanun uygulamasında "teşebbüs birliği" sayılması gerektiği;
	Bu çerçevede; ŞPO tarafından şehircilik hizmetlerine ilişkin piyasa düzenleyiciliği kapsamında yürürlüğe konulan dava konusu Yönetmelik ve Yönerge'nin birer teşebbüs birliği kararı niteliğinde olduğudan, 4054 sayılı Kanun'da yer verilen kuralların dava konusu Yönetmelik ve Yönerge'ye de uygulanabileceği ve ŞPO tarafından yürürlüğe konulan Yönetmelik ve Yönerge hükümlerinin 4054 sayılı Kanuna aykırı olmamaları gerektiğinin açık olduğu;

Bu çerçevede; ŞPO tarafından şehircilik hizmetlerine ilişkin piyasa düzenleyiciliği kapsamında yürürlüğe konulan dava konusu Yönetmelik ve Yönerge'nin birer teşebbüs birliği kararı niteliğinde olduğudan, 4054 sayılı Kanun'da yer verilen kuralların dava konusu Yönetmelik ve Yönerge'ye de uygulanabileceği ve ŞPO tarafından yürürlüğe konulan Yönetmelik ve Yönerge hükümlerinin 4054 sayılı Kanuna aykırı olmamaları gerektiğinin açık olduğu;
	Öte yandan, bir yazılı hukuk kuralının, kendisinden daha üst konumda bulunan bir kurala aykırı hüküm içeremeyeceği, başka bir anlatımla, kural olarak bir yönetmelik ile kanuna aykırı düzenleme getirilemeyeceği; dava konusu Yönetmelik düzenlemelerinin yasal bir dayanak olmaksızın, teşebbüs niteliğinde olan serbest şehircilik meslek mensuplarınca sunulan ve serbest piyasada belirlenmesi gereken hizmet ücretlerinin düzenlenmesini öngördüğünden, anılan düzenlemelerin, rekabetin korunması kapsamında temel Kanun ve piyasa düzenlemeleri açısından üst hukuk kuralı niteliğindeki 4054 sayılı Kanun'a aykırı hükümler içermesinin mümkün olmadığı;
	4054 sayılı Kanun'un 4. maddesine yer verilerek; dava konusu Yönetmelik ve Yönerge düzenlemelerinin,	asgarî ücretin tespit edilmesi ve tespit edilen bu ücretlere uymayan serbest şehircilik meslek mensuplarının cezalandırılmasını öngördüğü ve bu çerçevede, asgarî ücret tarifeleriyle, şehircilik planlama hizmeti sunan meslek mensuplarının, hizmetin fiyatını belirleme serbestisinin hizmet alanlar (tüketici) aleyhine engellendiği, bu suretle  satım fiyatının ŞPO tarafından tespit edildiğinin açık olduğu, bu durumda, dava konusu düzenlemelerin şehircilik planlaması hizmetleri piyasasında fiyat tespiti niteliği taşıdığı anlaşıldığından 4054 sayılı Kanun'un 4. maddesinin (a) bendine açıkça aykırı olduğu sonucuna varıldığı;
	ŞPO tarafından, dava konusu düzenlemelerin şehir plancılığı meslek mensuplarının müşterek ihtiyaçlarını karşılamak, mesleğin genel menfaatlerine uygun olarak, gelişmesini sağlamak, meslek mensuplarının birbiriyle ve halkla olan münasebetlerinde dürüstlüğü ve güveni hâkim kılmak maksadıyla yürürlüğe konulduğunun ileri sürüldüğü; 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun “Haksız Rekabet” bölüm başlığı altında düzenlenen 54. maddesinde haksız rekabete ilişkin hükümlerin amacının, bütün katılanların menfaatine, dürüst ve bozulmamış rekabetin sağlanması olarak belirtildiği, rakipler arasında veya tedarik edenlerle müşteriler arasındaki ilişkileri etkileyen aldatıcı veya dürüstlük kuralına aykırı davranışlar ile ticarî uygulamaların yasaklandığı, 4054 sayılı Kanun'da düzenlenen rekabetin korunmasına ilişkin düzenlemelerle ise kamusal fayda da gözetilerek fiyat ve kâr gibi göstergelerin müdahalelerden uzak olarak serbest piyasa şartlarında belirlenmesinin amaçlandığı, bu itibarla, anılan kuralların yer yer iç içe ve birlikte uygulanma imkânı bulunmakla birlikte, birbirinden farklı amaçları hedeflediğinin anlaşıldığı,

Bununla birlikte; rekabetin korunmasına ilişkin kurallar kamusal ve soyut bir koruma sağladığından, haksız rekabet hükümlerine nazaran daha kapsayıcı olduğundan, asgarî fiyat belirlenmesinin haksız rekabeti engelleyeceği ihtimalinden hareketle; 4054 sayılı Kanun'da hedeflenen tüketicinin ve kamunun korunması esasının ortadan kalkmayacağı ve dava konusu Yönetmeliklerin denetiminde anılan Kanun'un uygulanmasına engel bir durumun bulunmadığı, bu nedenle, dava konusu düzenlemelerin şehir plancılığı meslek mensupları tarafından sunulacak hizmetlerin fiyatlarını doğrudan asgarî ücret tarifeleriyle tespit ederek 4054 sayılı Kanuna aykırı olduğu sonucuna varıldığı, öte yandan, incelenen Yönetmelik ve Yönerge hükümlerinin de genel itibarıyla haksız rekabete dair olmadıklarının anlaşıldığı,
	TMMOB'a ve dolayısıyla ŞPO'ya 6235 sayılı Kanunla meslek disiplinini ve ahlâkını koruma görev ve yetkisi verilmiş olup, bu davada hizmet standartlarını yükseltmek maksadıyla Yönetmelik çıkarılması ve ŞPO'ya yöneltilen 4054 sayılı Kanun'un ihlâli iddiaları noktasında hukukîlik değerlendirmesi yapılmadığı, başka bir anlatımla, dava konusu Yönetmelik ve Yönerge'de yer alan düzenlemeler, sadece asgarî ücret tespit edilmesi ve tespit edilen ücretlere uymayan şehir plancılığı meslek mensuplarının disiplin cezasıyla cezalandırması yönleriyle hukukilik ve üst hukuk normlarına uygunluk bakımından incelendiği,
	3. Dava konusu Yönetmelik ve Yönerge hükümlerinin sözleşme özgürlüğü çerçevesinde incelenmesi: 
	Anayasa'nın "Temel Hak ve Ödevler" başlıklı ikinci kısmının "Sosyal ve Ekonomik Haklar ve Ödevler" başlıklı üçüncü bölümünde yer alan 48. maddesinde, çalışma ve sözleşme hürriyetinin düzenlendiği, buna göre, herkesin dilediği alanda çalışma ve sözleşme hürriyetlerine sahip olduğu, özel teşebbüsler kurmanın serbest olduğu, Devletin, özel teşebbüslerin millî ekonominin gereklerine ve sosyal amaçlara uygun yürümesini, güvenlik ve kararlılık içinde çalışmasını sağlayacak tedbirleri alacağının belirtildiği, Anayasa'nın 13. maddesinde de, temel hak ve hürriyetlerin, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasa'nın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabileceği, bu sınırlamaların, Anayasa'nın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve laik cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağının kurala bağlandığı,
	Dava konusu Yönetmelik ve Yönerge düzenlemelerine göre, SŞH alacak gerçek veya tüzel kişilerin, meslek alanında faaliyette bulunabilmek için ŞPO'ya üye olmak zorunluluğunda bulunan bir meslek mensubu ile Oda tarafından belirlenen en az ücrete uygun bir sözleşme yapmaları gerektiği,

Dava konusu Yönetmelik ve Yönerge düzenlemelerine göre, SŞH alacak gerçek veya tüzel kişilerin, meslek alanında faaliyette bulunabilmek için ŞPO'ya üye olmak zorunluluğunda bulunan bir meslek mensubu ile Oda tarafından belirlenen en az ücrete uygun bir sözleşme yapmaları gerektiği,
	Yapılacak sözleşmenin unsurlarından birinin de sözleşmenin bedeli olduğu, sözleşmedeki bedelin taraflarca serbest olarak belirlenmesinin asıl olduğu, nitekim bedeli kararlaştırma konusundaki anlaşma serbestisinin de sözleşme özgürlüğü kapsamında olup anayasal koruma altında olduğu, sözleşme serbestisini sınırlayacak nitelikteki bir kuralın ise yine Anayasa'da tanımlanan sınırlama sebeplerine uygun olarak kanunla konulması gerektiği,
	Kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşu olan TMMOB'a ve dolayısıyla ŞPO'ya 6235 sayılı Kanun'da mensupları için asgarî ücret belirleme yetkisi veren bir kural bulunmadığı, dolayısıyla ilgili kanunlarda yer verilmeyen bir yetkinin Yönetmelik ve Yönerge hükümleri ile düzenlenmesinin hukuka aykırı olduğu,
	Anayasal koruma altındaki sözleşme özgürlüğünün ancak kanunla sınırlanabilmesi mümkün olduğundan, taraflar arasında serbestçe belirlenmesi gereken sözleşmenin bedel unsuruna, yasal dayanağı bulunmaksızın, kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşu olan ŞPO tarafından asgarî ücret tarifesi ve alınacak ücret esaslarının belirlenmesi suretiyle müdahale edilemeyeceği,
	Belirtilen sebeplerle dava konusu konusu Yönetmelik ve Yönerge'nin, asgarî ücret belirlenmesini, bu yönde meslekî denetim yapılmasını ve tespit edilen ücretlere uymayan şehir plancılığı meslek mensuplarının cezalandırılmasını düzenleyen maddelerinin hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle dava konusu Yönetmelik ve Yönerge maddelerinin iptaline, ilk derece ve temyiz yargılama giderleri toplamı 812,30-TL yargılama gideri ile Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 17.100,00-TL vekâlet ücretinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. 
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davalı idare tarafından, Müşterek Heyet kararının yeterli açıklıkta olmadığı, hangi Yönetmelik maddelerinin iptal edildiğinin anlaşılamadığı, taleple bağlılık ilkesine uyulmadığı, Anayasa'nın 135. maddesinde, kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarının kamu tüzel kişiliğini haiz Anayasal ve yasal kuruluşlar olarak tanımlandığı,  6235 sayılı Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği Kanunu uyarınca birlik ve dolayısıyla meslek odasının, şehir plancılığı meslek mensuplarının müşterek ihtiyaçlarını karşılamak, mesleğin genel menfaatlerine uygun olarak gelişmesini sağlamak, meslek mensuplarının birbiriyle ve halkla olan münasebetlerinde dürüstlüğü ve güveni hâkim kılmak üzere, meslek disiplinini ve ahlakını korumak için gerekli bütün teşebbüsleri yapmakla görevli olduğu, bu yasal çerçevede dava konusu edilen düzenlemelerin, şehir plancılarının meslek kurallarına bağlı çalışmalarına yönelik hukuka uygun düzenlemeler içerdiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI        :  Davacı tarafından, Danıştay Onüçüncü ve Sekizinci Daireleri Müşterek Heyetince verilen kararın usul ve hukuka uygun bulunduğu ve temyiz dilekçesinde öne sürülen nedenlerin, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin  kısmen kabulü ile Müşterek Heyet kararının dava konusu Yönerge düzenlemeleri yönünden iptale ilişkin kısmının bozulması, temyiz isteminin kısmen reddi ile Yönetmelik düzenlemeleri yönünden iptale ilişkin kısmının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:
	HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan;
	"a) Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması,
	b) Hukuka aykırı karar verilmesi,
	c)Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkün olduğu belirtilmiş;  4. fıkrasında, "Danıştayın ilk derece mahkemesi olarak baktığı davaların temyizen incelenmesinde bu madde ile ısrar hariç 50. madde hükümleri kıyasen uygulanır." denilmiş; 50. maddesinin 4. fıkrasında ise Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesinin, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılacağı hükme bağlanmıştır.	
	Dayandığı hukuksal nedenler ve gerekçesi yukarıda açıklanan Danıştay Onüçüncü ve Sekizinci Daireleri Müşterek Heyeti kararının, dava konusu Yönetmelik düzenlemeleri yönünden iptale ilişkin kısmı, aynı gerekçe ile Kurulumuzca da uygun bulunmuş olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar, kararın anılan kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. 
	Dava konusu Yönerge düzenlemeleri yönünden iptale	ilişkin kısmına gelince;
	Danıştay Onüçüncü ve Sekizinci Daireleri Müşterek Heyetinin 17/12/2020 tarih ve E:2014/39, K:2020/3745 sayılı kararı ile, dava konusu Yönerge düzenlemeleri yönünden kısmen karar verilmesine yer olmadığı, dava konusu Yönetmelik düzenlemeleri yönünden ise kısmen davanın reddi ile 335,10-TL ilk derece ve  temyiz yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına ve Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 3.600,00-TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine karar verilmesinin ardından, söz konusu Müşterek Heyet kararının Yönetmelik düzenlemeleri yönünden davanın reddine ilişkin kısmına yönelik davacının temyiz talebi üzerine, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun 08/06/2022 tarih ve E:2021/2744, K:2022/2095 sayılı kararıyla anılan kararın davanın reddine ilişkin kısmının bozulmasına karar verilmiştir.

Bu bakımdan,  dava konusu Yönerge düzenlemeleri hakkında karar verilmesine yer olmadığı yolunda verilen Danıştay Onüçüncü ve Sekizinci Daireleri Müşterek Heyetinin 17/12/2020 tarih ve E:2014/39, K:2020/3745 sayılı kararının bu kısmının temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmaktadır.
	Buna karşılık, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun, söz konusu bozma kararı (Yönetmelik düzenlemeleri yönünden) üzerine Müşterek Heyet tarafından yeniden yapılan yargılama neticesinde hem Yönetmelik hem de Yönerge düzenlemelerinin iptali ile ilk derece ve temyiz yargılama giderleri toplamı 812,30-TL yargılama gideri ile Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 17.100,00-TL vekâlet ücretinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine karar verildiği görülmektedir.
	Bu durumda, Müşterek Heyet kararının temyiz edilmeksizin kesinleşen, Yönerge düzenlemeleri yönünden karar verilmesine yer olmadığına yönelik kısmına ilişkin olarak Müşterek Heyetçe yeniden inceleme yapılamayacağı sonucuna varılmaktadır.
	Bu itibarla, temyize konu Müşterek Heyet kararının dava konusu Yönerge düzenlemeleri yönünden iptale ilişkin kısmında hukuki isabet bulunmamaktadır. 
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Davalı idarenin temyiz isteminin kısmen kabulüne, kısmen reddine,
2. Danıştay Onüçüncü ve Sekizinci Daireleri Müşterek Heyetinin temyize konu 14/12/2023 tarih ve E:2022/4399, K:2023/5813 sayılı kararının dava konusu Yönetmelik düzenlemeleri yönünden iptale ilişkin kısmının ONANMASINA, dava konusu Yönerge düzenlemeleri yönünden iptale ilişkin kısmının BOZULMASINA,
3. Bozulan kısım yönünden yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın Danıştay Onüçüncü Dairesine gönderilmesine,
4.Kullanılmayan ... TL yürütmeyi durdurma harcının istemi hâlinde davalı idareye iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren 15 (onbeş) gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/03/2025 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/6025, Karar No: 2025/1299, Tarih: 17.03.2025

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2024/6025
Karar No : 2025/1299
TEMYİZ EDENLER           : 1- (DAVALI) ... Vergi Dairesi Müdürlüğü/...
                                             VEKİLİ: Av. ...
                                             2- (DAVACI) ... Basın Yayın Dağıtım Pazarlama Limited Şirketi
                                             VEKİLİ: Av. ...
İSTEMİN	KONUSU	: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurularına ilişkin ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacı şirketin tek ortağı olan ...'ın 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 153/A maddesi kapsamında bulunduğundan bahisle sözü edilen maddenin üçüncü fıkrası kapsamında anılan kişinin tüm vergi borçlarının ödenmesi ve teminat verilmesi, teminatın belirlenen süre içinde verilmemesi halinde istenen teminat tutarının teminat alacağı olarak tahakkuk ettirileceğine ve 6183 sayılı sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun uyarınca gecikme zammı tatbik edilerek takip ve tahsil edileceğine ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirketin ortağı olan ... adına 2017 yılı için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisine karşı açılan dava, Mahkemelerinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla reddedildiğinden, dava konusu işlemin, davacı şirketin Vergi Usul Kanunu'nun 153/A maddesinin üçüncü fıkrası kapsamına alınarak ...'a ait tüm borçların ödenmesi ve teminat istenmesine ilişkin kısmında hukuka aykırılık görülmediği, Anayasa Mahkemesinin 22/03/2023 tarih ve E:2022/108, K:2023/55 sayılı kararı ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 153/A maddesinin üçüncü fıkrasının ikinci ve üçüncü cümleleri ile dördüncü fıkrasının üçüncü ve dördüncü cümlelerinin iptal edilmesi neticesinde dava konusu işlemin, teminatın belirlenen süre içinde verilmemesi halinde istenen teminat tutarının teminat alacağı olarak tahakkuk ettirileceğine ve 6183 sayılı Kanun uyarınca gecikme zammı tatbik edilerek takip ve tahsil edileceğine ilişkin kısmının kanuni dayanağının kalmadığı gerekçesiyle işlem, teminatın belirlenen süre içinde verilmemesi halinde istenen teminat tutarının teminat alacağı olarak tahakkuk ettirileceğine ve 6183 sayılı Kanun uyarınca gecikme zammı tatbik edilerek takip ve tahsil edileceğine ilişkin kısmı yönünden iptal edilmiş, davacı şirketin Vergi Usul Kanunu'nun 153/A maddesinin üçüncü fıkrası kapsamına alınarak ...'a ait tüm borçların ödenmesi ve teminat istenmesine ilişkin kısım yönünden ise dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ	EDENLERİN	İDDİALARI : 
	Davalı idare tarafından, davacı adına tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
	Davacı tarafından, ...'ın mükellefiyetinin terkin edilmediği ve açtığı davanın henüz kesinleşmediği, vergi borcuna dair belgelerin gönderilmediği ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
TARAFLARIN	SAVUNMALARI			: Taraflarca savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	...'İN	DÜŞÜNCESİ	: Temyiz istemlerinin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin işin gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:	
	MADDİ OLAY : 
	Davacı şirket adına, tek ortağı olan ...'ın 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 153/A maddesi kapsamında bulunduğundan bahisle değinilen maddenin üçüncü fıkrası kapsamında adı geçen kişinin tüm vergi borçlarının ödenmesi ve teminat verilmesi, teminatın belirlenen süre içinde verilmemesi halinde istenen teminat tutarının teminat alacağı olarak tahakkuk ettirileceği ve 6183 sayılı sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun uyarınca gecikme zammı tatbik edilerek takip ve tahsil edileceğine dair  ... tarih ve ... sayılı işlem tesis edilmiştir.
 
İLGİLİ MEVZUAT:

İLGİLİ MEVZUAT:
	213 Sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 153/A maddesinin birinci fıkrasında; başkaca bir ticari, zirai ve mesleki faaliyeti olmadığı halde münhasıran sahte belge düzenlemek amacıyla mükellefiyet tesis ettirdiğinin vergi incelemesine yetkili olanlarca düzenlenen rapor ile tespit edilmesi ve mükellefiyet kaydının devamına gerek görülmediğinin raporda belirtilmesi üzerine işi bırakmış addolunan ve mükellefiyet kayıtları vergi dairesince terkin edilenlerden, serbest meslek erbabının, şahıs işletmelerinde işletme sahibinin, adi ortaklıklarda ortaklardan her birinin, ticaret şirketlerinde; şirketin, kanuni temsilcilerinin, yönetim kurulu üyelerinin, şirket sermayesinin asgari %10’una sahip olan gerçek veya tüzel kişilerin ya da bunların asgari %10 ortağı olduğu veya yönetiminde bulundukları teşebbüslerin, tüzel kişiliği olmayan teşekküllerde bunları idare edenlerin veya düzenlenen raporda fiillerin işlenmesinde bilfiil bulundukları tespit edilenlerin işe başlama bildiriminin alınması halinde, bunlar adına mükellefiyet tesis edilebilmesi için işe başlama bildiriminde bulunanların ve mükellefiyeti terkin edilenlerin tüm vergi borçlarının ödendiği ve 6183 sayılı Kanun'un 10. maddesinin birinci fıkrasının (1), (2) ve (3) numaralı bentlerinde sayılan nev’iden 150.000 Türk Lirasından ve düzenlenmiş olan sahte belgelerde yer alan toplam tutarın %10’undan az olmamak üzere teminat verilmiş olmasının şart olduğu, üçüncü fıkrasında ise birinci fıkrada sayılanların, mükellefiyeti bulunan adi ortaklık, ticaret şirketleri ve tüzel kişiliği olmayan teşekküllerin kanuni temsilcisi, yönetim kurulu üyesi, idarecisi, asgari %10 ortağı olması, bunları devralması, kısmen veya tamamen bunlara devrolunması halinde, keyfiyetin vergi dairesinin ıttılaına girdiği tarihten itibaren bir ay içinde birinci fıkrada yer alan şartların yerine getirilmesinin bu mükelleflerden yazılı olarak isteneceği, otuz günlük süre içinde şartların yerine getirilmemesi ve sayılan kişilerin statülerinin devam ettirilmesi halinde, istenilen teminat tutarının verilen sürenin son günü vade tarihi olarak kabul edilmek suretiyle mükellef adına teminat alacağı olarak tahakkuk ettirileceği, tahakkuk ettirilen teminat alacağının, gecikme zammı tatbik edilerek mükelleften, birinci fıkrada sayılan kişilerin teminat isteme tarihi itibarıyla tahakkuk etmiş tüm vergi borçları ise mükellef müşterek ve müteselsil sorumlu olmak üzere, bu kişilerden 6183 sayılı Kanun uyarınca takip ve tahsil edileceği kurala bağlanmış olup Anayasa Mahkemesinin, 20/07/2023 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanan 22/03/2023 tarih ve E:2022/108, K:2023/55 sayılı kararıyla sözü edilen maddenin üçüncü fıkrasının, ikinci ve üçüncü cümleleri ile dördüncü fıkrasının üçüncü ve dördüncü cümleleri iptal edilmiş ve söz konusu iptal kararının Resmi Gazete'de yayımlanmasından başlayarak dokuz ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir.
	HUKUKİ DEĞERLENDİRME: