muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6052, Karar No: 2017/4878, Tarih: 18.10.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/6052 E.  ,  2017/4878 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5.fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 18/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5892, Karar No: 2018/3810, Tarih: 19.03.2018

**18. Ceza Dairesi         2017/5892 E.  ,  2018/3810 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Konut dokunulmazlığını ihlal etme suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1-4, 119/1-c ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, Kars 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/283 esas, 2010/347 sayılı ilâmı tekerrüre esas teşkil ettiğinden cezasının, anılan Kanun’un 58/7. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Kars 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/03/2012 tarihli ve 2010/364 esas, 2012/254 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 08/08/2017 gün ve 47604 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun, “Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz” şeklindeki 58/5. maddesi ile ister tekerrüre esas alınacak, isterse tekerrür uygulaması yapılacak hükme konu suçun, fail tarafından onsekiz yaşından önce işlenmiş olması halinde, artık tekerrür hükümleri uygulanamayacağına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/06/2009 tarihli ve 2008/2-234 esas, 2009/169 karar sayılı ilâmı birlikte değerlendirildiğinde, adli sicil kaydına göre onsekiz yaşını tamamladıktan sonra tekerrüre esas bir mahkûmiyeti bulunmayan sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK'nın “suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular” başlıklı 58. maddesinde;

“(1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi hâlinde, tekerrür hükümleri uygulanır. Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez.

(2) Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı;

a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet hâlinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl,

b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet hâlinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl,

Geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz…

(5) Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz.

(6) Tekerrür hâlinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Ayrıca, mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.

(7) Mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı belirtilir...” hükümlerine yer verilmiştir.

(6) Tekerrür hâlinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Ayrıca, mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.

(7) Mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı belirtilir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Ceza Genel Kurulunun 08.04.2008 gün ve 57-74 sayılı kararında da belirtildiği üzere; 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesi uyarınca kişinin mükerrir sayılması için ilk hükmün kesinleşmesinden sonra ikinci suçun 1 Haziran 2005 tarihinden sonra işlenmesi yeterli olup, ilk suçun 1 Haziran 2005 tarihinden önce veya sonra işlenmesinin herhangi bir önemi bulunmamaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 23/06/2009 tarihli ve 2008/2-234 esas, 2009/169 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, TCK’nın 58/5.maddesi uyarınca, failin, eylemin gerçekleştirildiği tarihte onsekiz yaşından küçük olması halinde, hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması olanaksızdır. Bu nedenle, ister tekerrüre esas alınacak, isterse tekerrür uygulaması yapılacak hükme konu suçun, fail tarafından onsekiz yaşından önce işlenmiş olması halinde, artık tekerrür hükümleri uygulanamayacaktır.

Bu düzenlemelere göre, tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için önceden işlenen bir suç nedeniyle mahkum edilmiş olma, bu hükmün kesinleşmesinden sonra yeni bir suçun işlenmesi ve yeni suçun belirli süreler içerisinde işlenmesi yeterli olup, cezanın infaz edilmiş olmasına gerek bulunmamaktadır.

İnceleme konusu somut olayda; mahkemece tekerrüre esas alınan ilamın, Kars 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/05/2010 tarih ve 2009/283 Esas, 2010/347 Karar sayılı ilamı olduğu, bu ilam kapsamında sanığın 18 yaşından küçük olduğu ve 18.02.2008 tarihinde işlediği suçtan dolayı cezalandırıldığı anlaşıldığından sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimi ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce, yapılan açıklamalara göre yerinde görüldüğünden,

1- Sanık ... hakkında, Kars 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/03/2012 tarihli ve 2010/364 esas, 2012/254 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Anılan Kanun maddesinin 4/d fıkrası uyarınca karardaki hukuka aykırılık, hükmün Yargıtay tarafından düzeltilmesini gerektirmekle; sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçu açısından kurulan hüküm fıkralarından tekerrür uygulanmasına ilişkin 10. bendin ÇIKARILMASINA,

3- Kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, 19.03.2018 tarihinde oy irliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9681, Karar No: 2011/9872, Tarih: 15.11.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/9681 E.  ,  2011/9872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ilk kesinti tarihini takip eden aybaşından itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere ve temyiz nedenlerine göre davalı Kurumun diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, davacının tarımsal faaliyeti nedeniyle sattığı ürün bedelinden ilk ... prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren 2926 sayılı Yasa’ya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 1.5.1996 tarihinden dava tarihine kadar tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 1.10.2003 tarihinde Tarım ... sigortalısı olarak kayıt ve tescil edildiği, şekerpancarı bedelinden 19.4.1996 tarihinde ilk ... prim kesintisinin yapıldığı, 20.5.1997, 21.6.1999, 20.6.2000, 20.5.2002, 20.10.2003 ve 20.5.2004 tarihlerinde prim kesintisi bulunduğu, Ziraat Odasına 10.2.1993-30.10.2007 tarihleri arasında kayıtlı olduğu, Tarım Kredi Kooperatifi kaydının bulunmadığı, Karadeniz Birlik Kooperatifine 6.1.1997 tarihinden itibaren kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının sattığı ürün bedelinden ilk ... prim kesintisinin yapıldığı 19.4.1996 tarihini takip eden ay başı olan 1.5.1996 tarihinden itibaren prim kesintisi ile kaydının ve giderek tarımsal faaliyetin devamı nedeniyle 1.10.2003 tarihine kadar tespit kararı verilmesi yerinde ise de; davacının 1.10.2003 tarihinden itibaren tarım ... sigortalısı olarak kayıt ve tescil edildiği, davalı Kurumca bu dönemle ilgili ihtilaf çıkarılmadığı halde bu döneme ilişkin istemin hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken, tespite karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K’nun 438/7.maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 1.ve 2. bentlerinin silinerek yerine,

“1-Davanın kısmen kabulüne, davacının sattığı ürün bedelinden ilk ... prim kesintisinin yapıldığı 19.4.1996 tarihini takip eden ay başı olan 1.5.1996 ile Kurumca tescilinin yapıldığı 1.10.2003 tarihine kadar 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine,

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 1.ve 2. bentlerinin silinerek yerine,

“1-Davanın kısmen kabulüne, davacının sattığı ürün bedelinden ilk ... prim kesintisinin yapıldığı 19.4.1996 tarihini takip eden ay başı olan 1.5.1996 ile Kurumca tescilinin yapıldığı 1.10.2003 tarihine kadar 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine,

2-Davacının 1.10.2003-16.5.2011 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olarak kayıt ve tescil edildiği, davalı Kurumca bu dönemle ilgili ihtilaf çıkarılmadığından bu döneme ilişkin istemin hukuki yarar yokluğundan reddine, A.A.Ü.T'ne göre 1.100.00-TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, kararın bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 15.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/953, Karar No: 2014/4630, Tarih: 16.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/953 E.  ,  2014/4630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 11. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2013

NUMARASI : 2013/610-2013/297

-KARAR-

1- Gerekçeli kararın müflis davalı şirket iflas idaresi adına tebliğ edildiği ve hükmü temyiz eden Av. N.. B..'ın dosyada vekaletnamesine rastlanılmamıştır.

Adi tasfiyede İİK'nın 226-229. madde hükümleri uyarınca iflas masasını temsil yetkisi iflas idare memurlarına; şayet İİK'nın 218. madde hükmü uyarınca basit tasfiye usulü benimsenmiş ise, bu yetki İflas Müdürlüğüne (Dairesine) aittir.

Mahkemece, Kadıköy 3. İcra Dairesi'ne müzekkere yazılarak ikinci alacaklılar toplantısının yapılıp yapılmadığı, şayet yapılmış ve İİK'nın 223. maddesi uyarınca iflas idare memurları seçilmiş ve adi tasfiyeye geçilmiş ise, iflas idare memurlarının isim ve adresleri ile münferiden ya da müştereken temsile yetkili olup olmadıkları sorularak, iflas idare memurlarının münferiden temsile yetkili olduklarının bildirilmesi halinde aralarından biri tarafından, münferiden temsile yetkili bulunmadıklarının bildirilmesi halinde ise tamamı tarafından,basit tasfiye usulü benimsenmişse iflas müdürlüğü tarafından, kararı temyiz eden Avukat N. B..'a verilmiş vekaletname var ise dosyaya sunulmasının sağlanması, vekaletnamenin sunulması mümkün olmaz ise gerekçeli kararın, temyiz dilekçesinin ve işbu geri çevirme kararının basit tasfiyeye geçilmiş ise iflas müdürlüğüne, adi tasfiyeye geçilmiş ve şayet oluşmuş ise iflas idaresine tebliğe çıkarılması, basit tasfiye usulünün benimsenmiş olması halinde ilgili iflas müdürlüğüne, adi tasfiyenin benimsenmiş olması halinde ise, iflas idaresini münferiden ya da müştereken temsile yetkili olanlardan Tebligat Kanunu'nun 12. madde hükümleri uyarınca birine bu kararların usule uygun olarak tebliğ edildiğinin tespiti halinde, temyiz süresi işlemeye başlayacağından, temyiz süresinin beklenilmesi; kararı basit tasfiye halinde ilgili iflas müdürlüğünün, adi tasfiye halinde ise iflas idaresini münferiden temsile yetkili olan iflas idare memurlarından birinin ya da diğer olasılıkta hepsinin birlikte kaleme almaları gereken dilekçe ile temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçesinin eklenmesi, temyiz etmemeleri halinde temyize muvafakat edip etmedikleri hususunda temyiz süresi içinde imzalı yazılı dilekçe vermeleri halinde usulüne uygun kimlik tespiti de yapılarak, bu hususun bir tutanak ile belirlenmesi, temyiz dilekçesinin ya da temyiz dilekçesini benimsediklerini yazılı olarak beyan etmeleri halinde bu dilekçesinin davacı vekiline tebliği ile temyize cevap süresi beklenmesi,

2- Müflis şirketin iflasına ilişkin kesinleşme şerhli ve onaylı karar örneği ile anılan dosyadan icra takiplerine verilen ihtiyati tedbir kararının onaylı bir örneğinin ilgili mahkemeden celbi ile dosyaya eklenmesi,

İçin mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

2- Müflis şirketin iflasına ilişkin kesinleşme şerhli ve onaylı karar örneği ile anılan dosyadan icra takiplerine verilen ihtiyati tedbir kararının onaylı bir örneğinin ilgili mahkemeden celbi ile dosyaya eklenmesi,

İçin mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10294, Karar No: 2025/1436, Tarih: 04.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/10294 E.  ,  2025/1436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1806 E., 2024/1412 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/15 E., 2024/15 K.

Taraflar arasındaki sürekli iş göremezlik oranı tespiti davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, taraf vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 25.06.2018 tarihinde çalıştığı işyerinde geçirdiği iş kazası sebebiyle uğradığı maluliyet oranı, davalı Kurumun raporlarıyla gerçeğe uygun olarak saptanamadığından bu davanın açılması zaruretinin doğduğu, davacının 11.04.2018 tarihinde .... Gıda Ürünleri Lojistik İnş. San. ve Tic. A.Ş.'de çalışmaya başladığı, iş tanımının depo yükleme işçisi şeklinde olduğu, davacının elektrikli trans palet ile yükleme işinde çalıştığı, iş akdi kapsamında çalışması sürerken işyerinde 25.06.2018 tarihinde yükleme yaptığı asansörün halatlarının kopması üzerine tonlarca yükle birlikte takriben 6-7 metrelik bir yükseklikten düşmesi ile gerçekleşen iş kazası neticesinde ağır yaralandığı, davacının çene bölgesinde 35 kırık, omurilik bölgesinde 2 kırık, sağ kolunda kırık ve çatlak, ayak parmak ve kemiklerinde de çok sayıda çatlak meydana geldiği, davacının başta çene bölgesine 19 adet platin yerleştirilmesine neden olan cerrahi müdahale olmak üzere çok sayıda ameliyat geçirdiği, iş kazası sebebiyle Denizli 2. İş Mahkemesinin 2018/177 Esas sayılı dosyasında tazminat davası açıldığı, davanın halen derdest olduğu, ancak yargılamanın devam edebilmesi için maluliyet oranının gerçeğe uygun olarak tespit edilebilmesi gerektiği, davalı Kurumca aşamalarda düzenlenen raporlarda davacının maluliyet oranının %0 olarak belirlendiği, taraflarınca 28.09.2020 tarihinde maluliyet oranına karşı Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kuruluna itiraz edildiği, itirazları sonucunda kurulca verilen 21.10.2020 tarihli ve 2020/14483 sayılı karar ile davacının maluliyet oranının yine %0 olarak belirlendiği, Denizli Devlet Hastanesinin 14.02.2019 tarihli ve 1030 sayılı Engelli Sağlık Kurulu Raporunda %36 özür oranının belirlendiği, davacının iş gücü kaybı ve maluliyet oranının son derece yüksek ve hayati olduğu iddiasıyla davacının 25.06.2018 tarihli iş kazasından kaynaklanan gerçek sürekli iş göremezlik oranının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

II.CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın haksız ve yersiz açılmış bir dava olup reddi gerektiği, davacı tarafın dava dilekçesini ve beyanlarını kabul etmedikleri, davacının Denizli Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğüne vermiş olduğu dilekçede, daha önce geçirmiş olduğu iş kazası neticesinde maluliyet oranına ilişkin talepte bulunduğu, davacının Kuruma vermiş olduğu dilekçeye binaen davalının dosyasının SGK Başkanlığına gönderildiği, gerekli incelemenin yapıldığı ve İzmir Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünce talep hakkındaki kurul kararının Denizli Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğüne gönderildiği, söz konusu kurul kararı uyarınca, sürekli iş göremezlik gelirinin artırılması talebinde bulunan sigortalı davacının daha önce hakkında tespit edilen %0,0 MKGKO’sunda bir değişiklik olmadığına karar verildiği, Kurum kayıtları incelendiğinde bu hususların belgeleri ile birlikte açıkça görüleceği, bu sebeple Kurum kayıtlarının getirtilerek davada delil olarak değerlendirilmesi gerektiği savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı işveren vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının şirkette çalışmakta iken 11.04.2018 tarihinde talihsiz şekilde kaza geçirdiği, bu kazaya ilişkin olarak davacı tarafça Denizli 2. İş Mahkemesinin 2017/177 Esas sırasına kayden maddi ve manevi tazminat davası açıldığı, Denizli 2. İş Mahkemesinde görülen dava devam ederken SGK tarafından yapılan raporlama neticesinde davacının meslekte kazanma gücü kayıp oranının %0 olarak belirlendiği, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kuruluna davacı tarafından yapılan itiraz sonucunda davacının meslekte kazanma gücünün kaybı oranının tekrardan %0 olarak tespit edildiği, davacı işçinin meslekte kazanma gücünden yoksun kalma durumunun bulunmadığı, davacı işçi tarafından maluliyet oranının belirlenmesi için başvurulan SGK'nın raporlarına karşı yapılan itirazın yerinde olmadığı ve SGK ile yürütülen davaya şirketin SGK raporlarını esas aldığı, bu sebeple davacının beyanlarının geçersiz olduğu savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi tarafından yukarıda belirtilen tarih ve sayılı kararla; Adli Tıp Kurumu kararlarına atıfla davanın kabulü ile Kurum sigortalısı davacının 25.06.2018 tarihinde maruz kaldığı iş kazasından kaynaklanan meslekte kazanma gücü kayıp oranının %6,1 oranında olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

IV.İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; Denizli Devlet Hastanesinin 14.02.2019 tarihli ve 1030 sayılı Engelli Sağlık Kurulu Raporunda %36 özür oranının belirlendiği, yetkili kurulların yeterli araştırma ve inceleme yapmadığı, özür raporunun tartışılmadığı iddiasıyla temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; adli tıp raporları ile Kurum raporları arasındaki çelişkinin açıklanması için yeniden rapor alınması gerektiği, Kurum işlemlerinin usul ve yasaya uygun olduğu iddiasıyla temyiz isteminde bulunmuştur.

3.Davalı işveren vekili temyiz dilekçesinde özetle; Kurum raporlarının eksiksiz olduğu, adli tıp raporlarındaki oranların yerinde olmadığı iddiasıyla temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, sürekli iş göremezlik oranının tespitine ilişkindir.

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde verilen hükmün yerinde olduğu anlaşılmakla temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz harçlarının ilgililerden alınmasına,

04.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.