muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/850, Karar No: 2024/1114, Tarih: 04.12.2024

Diğer taraftan, 5520 sayılı Kanun'un 11. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (i) bendinde, mukayese yapılırken öz kaynak-yabancı kaynak belirlemesinde hiçbir ayrım yapılmamıştır. Bu nedenle, tüm yabancı kaynakların ilk hesaplamada dikkate alınması gerektiği açıkça ortadadır.
Davacı şirket, Kanun düzenlemesine aykırı olacak şekilde yabancı kaynakları hesaplarken bazı kalemleri sistem dışı bırakmak istemektedir. Başka bir deyişle, kanuni düzenlemenin hukuka aykırı olduğu iddia edilmektedir.
Vergi Usul Kanunu'nun 175. maddesi ile muhasebe standartlarını tespit etme konusunda Hazine ve Maliye Bakanlığı yetkili kılınmıştır. Bu yetki kapsamında Bakanlıkça Muhasebe Sistemi Uygulama Genel Tebliği çıkarılmıştır. Bu Tebliğ'deki yabancı kaynak tanımı ile dava konusu Tebliğ'deki yabancı kaynak tanımı birebir aynı olup Muhasebe Sistemi Uygulama Genel Tebliği yıllardır uygulanmaktadır.
Öte yandan, 5520 sayılı Kanun'un 11. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (i) bendinde yer alan finansman gider kısıtlaması düzenlemesi, yabancı kaynakları öz kaynaklarını aşan işletmelere uygulanmak için ihdas edilmiştir. Öz kaynağın yabancı kaynağı aşıp aşmadığının tespitinin dönem sonu itibarıyla yapılması, kurumlar vergisi uygulamasında kurum kazancının dönem sonu itibarıyla hesaplanıyor olmasının en doğal sonucudur.
Ayrıca, Tebliğ'in "11.13. Finansman gider kısıtlaması" başlıklı bölümünde gider kısıtlaması uygulamasında, finansman giderlerinin yabancı kaynağın kullanım süresine bağlı olarak doğan her türlü faiz, komisyon, vade farkı, kâr payı, kur farkı, faktöring kuruluşlarına verilen iskonto bedelleri ve benzeri adlar altında yapılmış olan gider ve maliyet unsurlarını ifade ettiği açıkça belirtilmiştir.
Hazine ve Maliye Bakanlığınca, yukarıda belirtilen nedenlerle dava konusu düzenlemelerin hukuka uygun olduğu belirtilerek Daire kararının onanması, davacının temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.
Defterdarlık tarafından cevap verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ: Temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar, Daire kararının dayandığı hukuksal nedenler ve gerekçe karşısında, yerinde ve kararın bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından, kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ  ADINA
Karar veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunca, duruşma yapılmasına gerek görülmeyerek Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME :
Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup dilekçede ileri sürülen iddialar, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1-Davacının temyiz isteminin REDDİNE,
2-Danıştay Üçüncü Dairesinin 29/11/2023 tarih ve E:2023/3110, K:2023/5018 sayılı kararının ONANMASINA,

Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup dilekçede ileri sürülen iddialar, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1-Davacının temyiz isteminin REDDİNE,
2-Danıştay Üçüncü Dairesinin 29/11/2023 tarih ve E:2023/3110, K:2023/5018 sayılı kararının ONANMASINA,
3- Davacıdan 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun ilgili hükümleri ve Kanun'a ek (3) sayılı Tarife uyarınca maktu harç alınmasına,
04/12/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/293, Karar No: 2024/1116, Tarih: 04.12.2024

"İçtihat Metni"
                       T.C.
	D A N I Ş T A Y
VERGİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas No : 2024/293
Karar No : 2024/1116
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Defterdarlığı - ...
	  (... Vergi Dairesi Müdürlüğü)
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ...
VEKİLİ	: Av....
İSTEMİN KONUSU: ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı ısrar kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: Bir dönem kanuni temsilcisi olduğu ... Taşımacılık Kargo Turizm Reklam Matbaa Yayıncılık Sanayi ve Ticaret Limited Şirketine ait vergi borçlarının tahsili amacıyla davacının banka hesaplarına uygulanan haczin iptali istemiyle dava açılmıştır.
... Vergi Mahkemesinin... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı:
Dava konusu haczin dayanağı davacı adına düzenlenen ödeme emirlerinin, ilanen tebliğinden önce farklı adreslerde tebliğ edilemediğine ilişkin 05/01/2015 ve 10/12/2015 tarihli tebliğ alındıları, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 102. maddesinde belirtilen kişilere imzalatılmak suretiyle tutanak haline getirilmiştir. Ancak davacının 10/12/2015 tarihinde gidilen adresinin kapalı olduğu tespit edilmesine rağmen asıl borçlu şirket adına yapılan tarhiyatlara ilişkin ihbarnameler, 19/10/2016 tarihinde aynı adreste davacıya tebliğ edilmiştir. Başka bir ifadeyle kapalı olduğu belirtilen adreste daha sonraki bir tarihte bizzat davacıya tebligat yapılmıştır.
Buna göre anılan adresin halen kullanıldığı, adreste bulunamama halinin usulüne uygun şekilde tespit edilmediği, davacının geçici olarak ayrıldığı anlaşılan adrese ikinci kez tebliğe çıkılmayarak yapılan ilanen tebliğin hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmıştır.
Bu durumda usulüne uygun şekilde kesinleştirilmeyen ödeme emirleri içeriği amme alacaklarının tahsili amacıyla uygulanan dava konusu haciz işleminde hukuka uygunluk bulunmamaktadır.
Vergi Mahkemesi bu gerekçeyle dava konusu haczi iptal etmiştir.
Davalının istinaf istemini inceleyen ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ...... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı:
Vergi Dava Dairesi istinaf istemine konu kararın usul ve hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinaf istemini reddetmiştir.
Davalının temyiz istemini inceleyen Danıştay Dördüncü Dairesinin 07/11/2022 tarih ve E:2019/6111, K:2022/6254 sayılı kararı:
Hazce karşı açılan davada, bir önceki cebren tahsil aşaması olan ödeme emrinin tebliğine ilişkin hukuka aykırılıklar incelenebilecek olup amme alacağına ait ihbarnamelerin tebliğinin incelenemeyeceği açıktır.
Amme alacağının tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine karşın, borcunu 6183 sayılı Kanun'da öngörülen süre içinde ödemediği gibi bu süre içinde ödeme emrinin iptali istemiyle dava açmayan veya açmış olduğu dava reddedilen borçlu hakkında alacaklı tahsil dairesince anılan Kanun hükümlerine göre haciz uygulanabilecektir.

Amme alacağının tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine karşın, borcunu 6183 sayılı Kanun'da öngörülen süre içinde ödemediği gibi bu süre içinde ödeme emrinin iptali istemiyle dava açmayan veya açmış olduğu dava reddedilen borçlu hakkında alacaklı tahsil dairesince anılan Kanun hükümlerine göre haciz uygulanabilecektir.
Bu durumda hacze karşı açılan davada, ödeme emrine karşı açılacak davada ileri sürülmesi gereken hukuka aykırılık iddialarının incelenmesine olanak bulunmadığından, temyize konu kararda hukuka uygunluk bulunmamaktadır.
Daire bu gerekçeyle kararı bozmuştur.
... Bölge İdare Mahkemesi... Vergi Dava Dairesinin... tarih ve E:... K:... sayılı ısrar kararı:
Danıştay Dördüncü Dairesince yazılı gerekçeyle bozma kararı verilmiş ise de, istinafa konu Vergi Mahkemesi kararında dava konusu haciz işleminin dayanağı ödeme emirlerinin tebliğine ilişkin hukuka aykırılık durumu incelenmiştir.
Söz konusu ödeme emirlerinin tebliğ edilemediği belirtilen adreste daha sonraki bir tarihte ödeme emirleri içeriği amme alacaklarına ilişkin olmayan, asıl borçlu şirket adına yapılan başka bir tarhiyata ilişkin ihbarnamelerin tebliği yapılabilmiştir. Dolayısıyla davacının söz konusu adreste bulunamama halinin usulüne uygun şekilde tespit edilmediği hususu, dava konusu haciz işlemi ile tahsili amaçlanan amme alacaklarına ilişkin olmayan ihbarnamelerin tebliği ile ortaya konulmuştur.
Buna göre davacının geçici olarak ayrıldığı anlaşılan adrese ödeme emirleri ikinci kez tebliğe çıkarılmayarak yapılan ilanen tebliğin hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmıştır.
Bu durumda usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek kesinleştirilmiş bir ödeme emrinin varlığından bahsedilemeyeceğinden, söz konusu ödeme emirleri içeriği amme alacaklarının tahsili amacıyla uygunlanan dava konusu hacizde hukuka uygunluk bulunmamaktadır.
Vergi Dava Dairesi ilk kararında yer alan hukuksal nedenler ve gerekçeye ek olarak bu gerekçeyle ısrar etmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek aksi yönde verilen ısrar kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Cevap verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ: Temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar, ısrar kararının dayandığı hukuksal nedenler ve gerekçe karşısında, yerinde ve kararın bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından, kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ  ADINA
Karar veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME :
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup dilekçede ileri sürülen iddialar, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU :

HUKUKİ DEĞERLENDİRME :
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup dilekçede ileri sürülen iddialar, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1- Davalının temyiz isteminin REDDİNE,
2-... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin... tarih ve E:..., K... sayılı ısrar kararının ONANMASINA,
3-2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın Vergi Mahkemesine gönderilmesine,
04/12/2024 tarihinde oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi.
X - KARŞI OY :
Temyiz isteminin kabulü ile ısrar kararının Danıştay Dördüncü Dairesinin kararında yer alan hukuksal nedenler ve gerekçe uyarınca bozulması gerektiği oyu ile karara katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2023/455, Karar No: 2024/1117, Tarih: 04.12.2024

"İçtihat Metni"
                       T.C.
	D A N I Ş T A Y
VERGİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas No : 2023/455
Karar No : 2024/1117
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Defterdarlığı -...
	  (... Vergi Dairesi Müdürlüğü)
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ... Anonim Şirketi  ... Ticari ... Şubesi
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN KONUSU:... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin... tarih ve E:..., K:... sayılı ısrar kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacı adına, 2009 ila 2011 yıllarının tüm dönemlerine ilişkin gelir (stopaj) vergileri, damga vergileri, vergi ziyaı cezaları ve gecikme faizlerinin tahsili amacıyla düzenlenen ... tarih ve ... sayılı, ... tarih ve...sayılı ödeme emirlerinin iptali istemiyle dava açılmıştır.
...Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:...sayılı kararı:
... Bankası Anonim Şirketi hakkında, ... Bankası A.Ş. Mensupları Munzam Sosyal Güvenlik ve Yardımlaşma Sandığı Vakfına "munzam sandık banka yükümlülüğü" ve "munzam sandık banka yükselme yükümlülüğü" adı altında banka katkı payı olarak her bir çalışanı için ücretlerinin belli bir nispetinde yaptığı ödemeleri, çalışanlarının ücret bordrolarına dahil etmeyerek gelir vergisi tevkifatına tabi tutmadığından bahisle vergi tekniği raporu düzenlenmiştir. Bu rapor uyarınca hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarına istinaden anılan şirketin bir şubesi olan davacı adına 2009 ila 2011 yıllarının tüm dönemleri için vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) ve damga vergisi tarhiyatları yapılmıştır. Anılan tarhiyatlara ilişkin ihbarnamelerin 03/01/2014 tarihinde tebliği üzerine dava açılmaması nedeniyle söz konusu vergi ve cezaların gecikme faizleriyle birlikte tahsili amacıyla dava konusu ödeme emirleri düzenlenmiştir.
Davacının, söz konusu katkı paylarının gelir (stopaj) ve damga vergilerine tabi olmadığı yolundaki iddiasının varlığı ve aynı konu hakkında verilmiş yargı kararları dikkate alındığında değinilen iddianın "böyle bir borcu olmadığı" itiraz nedeni kapsamında değerlendirilebileceği açıktır. Bu kapsamda uyuşmazlığın çözümü, söz konusu katkı paylarının ücret olarak nitelendirilip nitelendirilemeyeceği ve bunlar üzerinden kesinti yapılıp yapılamayacağı hususlarının açıklığa kavuşturulmasına bağlıdır.

Davacının, söz konusu katkı paylarının gelir (stopaj) ve damga vergilerine tabi olmadığı yolundaki iddiasının varlığı ve aynı konu hakkında verilmiş yargı kararları dikkate alındığında değinilen iddianın "böyle bir borcu olmadığı" itiraz nedeni kapsamında değerlendirilebileceği açıktır. Bu kapsamda uyuşmazlığın çözümü, söz konusu katkı paylarının ücret olarak nitelendirilip nitelendirilemeyeceği ve bunlar üzerinden kesinti yapılıp yapılamayacağı hususlarının açıklığa kavuşturulmasına bağlıdır.
Ücret, niteliği itibarıyla bedenî ve/veya fikrî bir emek karşılığında elde edilen bir hasılayı ifade eder. İnsan emeğinin karşılığı olan bu hasıla, para şeklinde olabileceği gibi ayni veya para ile temsil edilebilen menfaatler (konut, araç sağlanması, borç verilmesi vb.) şeklinde olabilir. İşveren tarafından ücretin farklı isimler altında farklı usullerle ödenmesi, yapılan ödemenin ücret olma niteliğini değiştirmez. 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'na göre bir ödemenin ücret sayılabilmesi için bir iş yerinde işverene bağlı çalışma yapılması ve bunun karşılığında bir menfaat elde edilmesi gerekmektedir. Söz konusu menfaatin vergisel olarak değerlendirilebilmesi için bunun maddi bir menfaat olması ve kişinin tasarrufuna amade kılınması gerekmektedir.
Olayda, munzam sandığa banka tarafından yapılan ödemede hareket noktası olarak çalışan işçi baz alınmaktadır. Zira bankada çalışan işçi sayısından fazla bir ödeme yapılmadığı gibi ödeme, bankada çalışan işçinin aldığı maaş ve diğer unsurlar dikkate alınmak suretiyle belli oranda hesaplanarak yapılmaktadır. Ayrıca bu ödemelere ilişkin bilgi, belge ve kayıtlar personel bazında tutularak muhafaza edilmekte, hatta personelin yükselmesine bağlı olarak banka tarafından ödenen tutar değiştirilmektedir. Yapılan bu ödemelerin sonucunda vakıf tarafından çalışanlara çalışma hayatı boyunca ve emeklilikte ekstra bir menfaat sağlanmaktadır. Dolayısıyla söz konusu menfaat, sadece çalışan işçilerin maaşları üzerinden ödeme yapılması nedeniyle bu kişilere münhasırdır. Bu ödemelerin banka tarafından vakfın kurulması esnasında düzenlenen vakıf senedinde bir yükümlülük olarak öngörülmesi, sonucu değiştirmemektedir. Zira burada önemli olan, ödemenin bir hukuksal yükümlülük olup olmadığı değil, ödemenin kişi bazında bir menfaat sağlayıp sağlamadığı, dolayısıyla bu menfaatin ücret kapsamında olup olmadığıdır. Burada banka tarafından vakfa ödenen paranın vakıfta kalmadığı, çalışanlara maddi menfaat olarak yansıtıldığı bir gerçektir. Çalışanlara yapılan ölüm aylığı, emeklilik aylığı gibi ödemelerde yine çalışan için ödenen prim sayısına göre hesaplama yapıldığı hususu, vakıf senedine istinaden çıkarılan yönetmelikte açıkça belirtilmektedir.

Davacı tarafından, vakıf ile menfaat sağlanan kişi arasında bir işçi-işveren ilişkisinin bulunmadığı, bankanın yükümlülüğünü yerine getirmemesi halinde çalışan kişinin bir hak iddia edemeyeceği, sadece vakfın bankaya yöneleceği, ücrette hukuki olarak tasarruf edebilmenin şart olduğu, bu yönde Danıştay kararları ve Maliye Bakanlığı özelgelerinin bulunduğu, bu nedenle ödenen paranın ücret tanımına girmediği iddia edilmiştir. Ancak, burada vakfın bir aracı konumunda olduğu, işçi-işveren ilişkisinin banka ile çalışan arasında kurulduğu, vakfın görevinin bankanın kendisine ödediği tutarı belli şartlar altında çalışan kişiye ödemekten ibaret olduğu, iç ilişkide bankanın sorumluluğunun işçiye karşı değil vakfa karşı olmasının bu gerçeği değiştirmeyeceği açıktır. Öte yandan banka tarafından ödenen tutarın anlık olarak işçinin tasarrufuna amade kılınmaması, yasal bir zorunluluktan değil, özel hukuk tasarrufu niteliğinde olan vakıf senedinden kaynaklanmakta ve vergiyi doğuran olayın niteliğini değiştirmemektedir. Ayrıca bu ödemelerin ayrı bir hesapta kişi bazında izlenmesi ve sonuçta şartlar gerçekleştiğinde çalışan kişiye ödenmesi nedeniyle geniş anlamda tasarruf hakkının mevcut olduğu açıktır. Bu itibarla davacı tarafından munzam vakfa ödenen katkı paylarının, ücret olarak nitelendirilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.
Ancak davacının bağlı olduğu banka tarafından, aynı nedene istinaden başka bir şubesi adına yapılan tarhiyatlara karşı açılan davada verilen ret kararının kesinleşmesinden sonra mülkiyet ve adil yargılanma haklarının ihlal edildiği ileri sürülerek yapılan başvuru üzerine, Anayasa Mahkemesinin ...tarih ve... sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 12/11/2014 tarih ve Başvuru No:... sayılı kararı ile başvurucunun Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiğine, ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmadığı anlaşıldığından başvurucudan tahsil edilen net 39.378,20 TL'nin tahsil tarihi itibarıyla yasal faizi ile birlikte tazminat olarak ödenmesine hükmedilmiştir.
Anılan karar özetle şu gerekçeye dayanmaktadır:

Anılan karar özetle şu gerekçeye dayanmaktadır:
"Bu değerlendirmeler sonucunda, Vakfın kurulduğu 1974 yılından vergi incelemesinin yapıldığı 2012 yılına kadar Vergi İdaresinin, Banka tarafından Vakfa ödenen katkı paylarının vergilendirilmesine ilişkin bir girişiminin veya emsal bir uygulamasının bulunmaması, Banka tarafından uzun yıllar boyunca yapılan katkı payı ödemelerinin vergilendirilmemiş olması, somut olay bağlamında menfaatin elde edildiği zamana ilişkin kanun hükmünün açık ve net olmaması ve bu hususun yargı kararlarından da anlaşılması, Vakfa ödenen katkı payları üzerinde çalışanların tasarruf haklarının bulunmadığına ilişkin Yargıtay içtihadının bulunması ve katkı paylarının ücret olarak vergilendirilmeyeceğine ilişkin başka bir kuruma verilmiş mukteza bulunması hususları karşısında, başvuru konusu vergilendirme döneminde (2007 yılı) söz konusu katkı payı ödemelerinin ücret kapsamında değerlendirilerek vergilendirileceğinin düşünülemeyeceği, bu gerekçelerle başvurucudan, bu ödemelerin vergiye tabi olacağını öngörmesini beklemenin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.
Açıklanan nedenlerle, öngörülebilirliğin ancak 2013 tarihli Danıştay Daire kararlarıyla söz konusu olduğunun anlaşılması karşısında başvuru konusu vergilendirme işleminin ilişkin olduğu vergilendirme dönemi (2007 yılı) itibariyle, Anayasa'nın 73. maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan verginin kanuniliği ilkesi gereği kanuni düzeyde sağlanması gereken öngörülebilirliğin sağlanamadığı, kanun hükümlerindeki öngörülemezliğin kanun altı idari uygulamalar ve düzenlemeler veya yargısal içtihatlarla giderilemediği, bu durumda başvurucu tarafından 2007 yılında Vakfa ödenen katkı paylarının ücret sayılarak vergilendirilmesine ilişkin işlemlerin, öngörülebilir kanuni dayanağının bulunmadığı anlaşıldığından, vergi asılları bakımından varılan sonuç dolayısıyla vergi cezaları bakımından ayrıca değerlendirme yapılmasına gerek görülmeyerek, Vakfa yaptığı katkı payı ödemeleri üzerinden vergi ve ceza tahsil edilmesi nedeniyle başvurucunun, Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiğinin kabul edilmesi gerekmektedir."

Esasen Anayasa Mahkemesinin bireysel başvuru üzerine verdiği ihlal kararlarının mahkemeler nezdinde bağlayıcı olduğu yönünde bir mevzuat hükmü bulunmasa da söz konusu ihlal kararlarının, mahkemeler için emsal teşkil etmesi yönünden önemli bir işlevi bulunmaktadır. Nitekim Anayasa Mahkemesince verilmiş bir ihlal kararının varlığı halinde, tespit edilen bu ihlalin tekrar yaşanmaması yönünde gerekli tedbir ve kararların alınması gerektiği hususu, evrensel hukuk ilkelerinin ve hukuk devleti ilkesinin bir gereğidir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin ihlal kararı üzerine, kararın iç hukuktaki yansımalarında olduğu gibi ihlal kararının verilmesine sebebiyet veren işlemlerin idarece devam ettirilmemesi, tesis edilmiş olması halinde geri alınması, yargıya taşınmış olması halinde ise mahkemelerce tekrar ihlal kararı verilmesine ve tazminata hükmedilmesine sebebiyet verecek mahiyette karar verilmemesi, dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin taraflar haricindeki kişiler ve kurumlar tarafından bağlayıcı olmayan ama emsal teşkil edebilecek mahiyette vermiş olduğu kararın dikkate alınması hukuk devleti ilkesinin sonucudur.
Nitekim Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunun 20/01/2016 tarih ve E:2016/17, K:2016/57 ile 22/06/2016 tarih ve E:2016/876, K:2016/744 sayılı kararlarında da, Anayasa Mahkemesinin anılan kararı doğrultusunda vergilendirilen dönem itibarıyla öngörülemezlik hususu dikkate alınmıştır.
Davacı adına tarh edilen vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) ve damga vergilerinin 2009 ila 2011 vergilendirme dönemlerine ait olduğu ve konuya ilişkin olarak Anayasa Mahkemesince verilen ihlal kararı dikkate alındığında, söz konusu dönemler itibarıyla Anayasa'nın 73. maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan "verginin kanuniliği" ilkesi gereği kanuni düzeyde sağlanması gereken öngörülebilirliğin sağlanamadığı açıktır.
Bu durumda davacı tarafından munzam vakfa ödenen katkı paylarının, banka çalışanlarına hizmet karşılığı sağlanan bir menfaat olduğu ve Gelir Vergisi Kanunu'nun 61. maddesi kapsamında ücret niteliğini taşıdığı kabul edilse bile, amme alacaklarının ait olduğu dönemde vergilendirme öngörülebilir olmadığından davacının iddialarının "böyle bir borcu olmadığı" itiraz nedeni kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, dolayısıyla söz konusu amme alacaklarının tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emirlerinde hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
Vergi Mahkemesi bu gerekçeyle dava konusu ödeme emirlerini iptal etmiştir.
Davalının istinaf istemini inceleyen ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı:
Vergi Dava Dairesi istinaf istemine konu kararın usul ve hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinaf istemini reddetmiştir.
Davalının temyiz istemini inceleyen Danıştay Dördüncü Dairesinin 17/10/2022 tarih ve E:2018/4908, K:2022/5687 sayılı kararı:
Amme alacağının tahsili amacıyla ödeme emri düzenlenebilmesi için alacağın usulüne uygun şekilde tarh ve tebliğ edilerek tahakkuk etmesi ve vadesinde ödenmemesi gerekmektedir.