muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2019/4123, Karar No: 2024/4300, Tarih: 31.10.2024

(4) Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumunun görev ve yetkileri saklı kalmak kaydıyla, bireysel iletişim bu madde kapsamında değerlendirilmez ve radyo, televizyon ve isteğe bağlı yayın hizmetlerini internet ortamından iletmeye özgülenmemiş platformlar ile radyo, televizyon ve isteğe bağlı yayın hizmetlerine yalnızca yer sağlayan gerçek ve tüzel kişiler bu maddenin uygulanmasında platform işletmecisi sayılmaz.
	(5) İnternet ortamından radyo, televizyon ve isteğe bağlı yayın hizmetlerinin sunumuna, bu hizmetlerin iletimine, internet ortamından medya hizmet sağlayıcılara yayın lisansı, platform işletmecilerine de yayın iletim yetkisi verilmesine, söz konusu yayınların denetlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Üst Kurul ile Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu tarafından bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren altı ay içerisinde müştereken çıkarılacak yönetmelikle düzenlenir." kuralı yer almaktadır. 
	01/08/2019 tarih ve 30849 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Radyo, Televizyon ve İsteğe Bağlı Yayınların İnternet Ortamından Sunumu Hakkında Yönetmeliğin "Tanımlar" başlıklı 4. maddesinin birinci fıkrasında, "Bu Yönetmeliğin uygulanmasında; a) Bireysel iletişim: Kişiler arası görsel-işitsel etkileşim ve iletişimi sağlama yolunu, ... ifade eder."; "İnternet ortamından yayın lisans tipleri ile internet yayın iletim yetki belgesi" başlıklı 5. maddesinin dördüncü fıkrasında, "Aynı medya hizmet sağlayıcı kuruluş ancak bir radyo, bir televizyon ve bir isteğe bağlı yayın hizmeti sunabilir ve bu hizmetler için ayrı ayrı yayın lisansı almak zorundadır."; "İnternet ortamından yayın lisansı başvurusu" başlıklı 7. maddesinin dördüncü fıkrasında, "Bu Yönetmelikte aranan şartların sağlanması ve istenilen bilgi ve belgelerin Üst Kurula ibrazı halinde, internet ortamından yayın lisansı başvuruları Üst Kurul tarafından 6112 sayılı Kanun ve ilgili mevzuatı uyarınca değerlendirilir ve uygun bulunanlara internet ortamından yayın lisansı verilir."; "İnternet ortamından yayın iletim yetkisi başvurusu" başlıklı 8. maddesinin üçüncü fıkrasında, "Bu Yönetmelikte aranan şartların sağlanması ve istenilen bilgi ve belgelerin Üst Kurula ibrazı halinde, internet ortamından yayın iletim yetkisi başvurusu Üst Kurul tarafından 6112 sayılı Kanun ve ilgili mevzuatı uyarınca değerlendirilir ve uygun bulunanlara internet ortamından yayın iletim yetkisi verilir."; "İnternet ortamından yayın lisans ücreti ve mali yükümlülükler" başlıklı 12. maddesinin birinci fıkrasında, "İNTERNET-RD yayın lisansı ücreti 10.000,00 Türk lirası; İNTERNET-TV yayın lisansı ücreti 100.000,00 Türk lirası; İNTERNET-İBYH yayın lisansı ücreti 100.000,00 Türk lirasıdır."  kuralına yer verilmiştir. 
 
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	İdarelerin genel olarak düzenleyici işlem yapabilme yetkisi, Anayasa'nın 124. maddesine dayanan anayasal bir yetki olup, mevzuatla verilen görevlerin yerine getirilmesi amacıyla idareler tarafından düzenleyici işlemler yapılabileceği kuşkusuzdur. 
	Düzenleyici ve denetleyici kurumlar ise, ilgili bulundukları sektörde düzenleme ve denetleme görevi üstlenmekte olup, bu kuruluşların temel işlevi, toplumsal ve ekonomik hayatın temel hak ve özgürlükler ile yakından ilişkili alanlardaki kamusal ve özel kesim etkinliklerini birtakım kurallar koyarak düzenlemek, konulan kurallara uyulup uyulmadığını izlemek ve denetlemektir. Kamu hizmetlerinin değişen koşullara uyarlanması ve geliştirilmesi ihtiyacı, idarelere, kamu hizmetinin sunumuna ilişkin düzenleyici işlemlerin değiştirilebilmesi ya da yürürlükten kaldırılabilmesi imkanını tanımakta olup, diğer idareler ile karşılaştırıldığında, bağımsız idari otoritelerin düzenleme yapma ve mevcut düzenlemelerde değişiklik yapma yetkisinin, düzenlemeye tabi sektörün dinamik ve teknik yapısı gereği daha kapsamlı olduğu konusunda tereddüt bulunmamaktadır.
	Bu kapsamda Üst Kurulca 6112 sayılı Kanun’un 19, 27, 29, 29/A, 32, 33, 37. 42 ve 44. maddeleri ile 5651 sayılı Kanun'un 8/A maddesine dayanılarak  Radyo, Televizyon ve İsteğe Bağlı Yayınların İnternet Ortamından Sunumu Hakkında Yönetmelik hazırlanmış ve 01/08/2019 tarih ve 30849 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe yürürlüğe konulmuş, davacı dernek tarafından söz konusu Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin, 5. maddesinin dördüncü fıkrasının, 7. maddesinin dördüncü fıkrasının, 8. maddesinin üçüncü fıkrasının ve 12. maddesinin birinci fıkrasının iptali istemiyle işbu dava açılmıştır. 
	Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin iptali istemi yönünden;
	Davacı tarafından Yönetmeliğin 4. maddesinin  (a) bendinde "Kişiler arası görsel-işitsel etkileşim ve iletişimi sağlama yolu" şeklinde yer verilen "bireysel iletişim" tanımının açıklık ve kesinlikten yoksun olduğu, net olmadığı dolayısıyla da keyfi yorumlamalara neden olabileceği iddia edilmiş ise de kavramın kişiler arası iletişim şeklini ifade ettiği, 6112 sayılı Kanun ilgili mevzuatın konusunun ve muhatabının medya hizmet sağlayıcı kuruluşlar ve bu kuruluşların sunduğu yayın hizmeti olduğu konusunda herhangi bir tereddüt bulunmadığından kamuoyuna herhangi bir arzın olmadığı iletişim şekli olarak belirlenen kavramın tanımının  açık ve net olduğu, dolayısıyla söz konusu maddede hukuka aykırılık bulunmadığı,  
	Yönetmeliğin 5. maddesinin dördüncü fıkrasının iptali istemi yönünden;

Yönetmeliğin 5. maddesinin dördüncü fıkrasının iptali istemi yönünden;
	Davacı tarafından Yönetmeliğin 5. maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan düzenlemede kamu yararı bulunmadığı ve hukuka aykırılık teşkil ettiği, ilgili Yönetmeliğin dayanağı olan 6112 sayılı Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayın Hizmetleri Hakkında Kanun'un 29 ve 29/A maddeleri uyarınca yayın iletim yetkisi verilmesi Üst Kurulca belirlenecek  şartlara bağlanmışken, iptali istenen madde  ile bu yetkinin sınırlandırılmasının açıkça hukuka aykırılık teşkil ettiği iddia edilmiş ise de iptali istenen maddenin 6112 sayılı Kanun'un “Kuruluş ve Hisse Oranları" başlıklı 19. maddesinin "özel medya hizmet sağlayıcı kuruluşların şirket yapıları ve hisse oranları ile ilgili uymaları gereken hususlar"ı düzenleyen birinci fıkrasının (a) bendinde yer alan "Yayın lisansı, münhasıran radyo, televizyon ve isteğe bağlı yayın hizmeti sunmak amacıyla Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş anonim şirketlere verilir. Aynı şirket ancak bir radyo, bir televizyon ve bir isteğe bağlı yayın hizmeti sunabilir. Medya hizmet sağlayıcı kuruluşlar, yayın lisansının verilmesinden sonra da ana sözleşmelerine bu maddedeki esaslara aykırı hükümler koyamazlar. Ana sözleşme değişiklikleri bir ay içinde Üst Kurula bildirilir." kuralının dava konusu Yönetmelik'teki karşılığı olduğu dikkate alındığında davacının söz konusu kuralın Kanun'a aykırılığı iddiasının herhangi bir dayanağının olmadığı dolayısıyla söz konusu hükmün de Kanun'a uygun olduğu, 
	Yönetmeliğin 7. maddesinin dördüncü fıkrası ile 8. maddesinin üçüncü fıkrasının iptali istemi yönünden;
	Yönetmeliğin 7. maddesi ile "İnternet ortamından yayın lisansı başvurusu", 8. Maddesi ile ise  "İnternet ortamından yayın iletim yetkisi başvurusu"nun düzenlendiği, davacı tarafından iptali istenen aynı içerikli fıkralar ile Yönetmelikte aranan şartların sağlanması ve istenilen bilgi ve belgelerin Üst Kurula ibrazı halinde, başvuruların Üst Kurul tarafından 6112 sayılı Kanun ve ilgili mevzuatı uyarınca değerlendirilerek uygun bulunanlara lisans veya yetki verileceğinin öngörüldüğü, 
	Davacı tarafından başvuruların Üst Kurul tarafından uygun bulunduğu takdirde kabul edilecek olmasının Kanun'un öngörülebilirlik şartını taşımadığı, idarenin uygun bulma kriterlerinin neler olduğunun açık olmadığı iddia edilmiş ise de madde metninde de ifade edildiği üzere Üst Kurulun uygun bulma şartının başvuruların 6112 sayılı Kanun ve ilgili  mevzuata uygunluğuna bağlandığı, Üst Kurulun yetkisinin Kanun'da belirlenen sınırlamalara tabi olduğu, başvurularının Kanun ve Yönetmelik çerçevesinde değerlendirilmesinin kanuni bir zorunluluk olduğu, dolayısıyla Üst Kurulca keyfi bir şekilde başvurunun reddi kararı verilmesinin mümkün olmadığı, nitekim madde metninde lisans başvuru şartlarının ayrıntı olarak düzenlendiği açık olduğundan söz konusu hükümlerde hukuka aykırılık bulunmadığı,  
	Yönetmeliğin 12. maddesinin birinci fıkrasının iptali iptali istemi yönünden;

Yönetmeliğin 12. maddesinin birinci fıkrasının iptali iptali istemi yönünden;
	Davacı tarafından internet ortamından yayın hizmeti vereceklerin ödemesi gereken  lisans ücret tutarlarını düzenleyen maddede öngörülen mali yükümlülüğün yapısı ve hedef kitlesi küçük olan platformlar açısından karşılanamayacak yükseklikte ve ifade özgürlüğüne aykırı olduğu ileri sürülmüşse de  6112 sayılı Kanun'un "Mali kaynaklar ve bütçe" başlıklı 27. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde Üst Kurulun gelirleri arasında medya hizmet sağlayıcı kuruluşlardan alınacak yayın lisansı ücretlerinin de yer aldığı, Kanun'un "Görev ve yetkiler" başlıklı 37. maddesinin (d) bendinde "Radyo, televizyon ve isteğe bağlı yayın hizmeti sağlayıcı kuruluşlardan alınacak yayın lisans ücretleri, karasal ortamdan sunulacak yayın hizmetleri için yıllık televizyon kanal, multipleks kapasitesi ve radyo frekansı kullanım ücretleri ile platform, multipleks, altyapı işletmecileri ve verici tesis ve işletim şirketinden alınacak yayın iletim yetkilendirme ücretini belirleme"nin de Üst Kurulun görev ve yetkileri arasında sayıldığı, "Gelirlerin tahsili" başlıklı 42. maddesi ile Yönetmeliğin 12. maddesinde gelirlerin taksitle tahsil edilebileceğinin öngörüldüğü, Yönetmeliğin düzenleme alanının internet ortamından yayın hizmeti sunan medya hizmet sağlayıcı kuruluşlar olduğu ve 6112 sayılı Kanun kapsamında medya hizmet sağlayıcı kuruluşların anonim şirket olmalarının arandığı, Medya Hizmet Sağlayıcı Kuruluşlar ile Platform ve Altyapı İşletmecilerinin Uymaları Gereken İdari ve Mali Şartlar Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin üçüncü fıkrasında kuruluşların ödenmiş sermayelerinin maddede belirtilen miktarlardan az olamayacağının öngörüldüğü, radyo, televizyon, sinema vb. yayın hizmetlerinin kamu hizmeti olarak kabul edilmesi nedeniyle izin sistemine tabi tutulmasının Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ve Anayasa hükümlerine aykırı olmadığı, bu izin sistemi ile de bazı koşulların aranmasının doğal olduğu ve belli bir ücrete tabi olacağı hususları bir arada değerlendirildiğinde söz konusu maddede de hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. 
KARAR SONUCU:
	Açıklanan nedenlerle;
	1. DAVANIN REDDİNE,
	2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ...-TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
	3. Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca ...-TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine,
	4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
	5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 31/10/2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2020/4936, Karar No: 2024/4404, Tarih: 31.10.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2020/4936
Karar	No : 2024/4404                                                                                
DAVACI	: ... Derneği	  
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALI	: ... Bakanlığı / ANKARA
VEKİLİ	: Hukuk Müşaviri ...
DAVANIN_KONUSU	:	Sağlık Bakanlığınca ... tarih ve ... sayılı Makam Oluru ile aynı tarihte yürürlüğe konulan Sağlık Raporları Usul ve Esasları Hakkında Yönerge'nin 5. maddesinin üçüncü fıkrasının, 6. maddesinin beşinci, yedinci ve sekizinci fıkralarının, 14. maddesinin ikinci fıkrasının, 17. maddesinin birinci ve üçüncü fıkralarının, 31. maddesinin üçüncü, beşinci ve altıncı fıkralarının, 33. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinin, 34. maddesinin birinci fıkrasının, 42. maddesinin birinci, üçüncü, yedinci, dokuzuncu ve on üçüncü fıkralarının iptali istenilmektedir.

DAVACININ_İDDİALARI	:	Dava konusu Yönerge ile getirilen düzenlemelerin Aile Hekimliği Kanunu'na ve aile hekimliği müessesesine aykırılık teşkil ettiği, aile hekimine görevi dışında ayrıca yükümlülükler yüklendiği, söz konusu raporların tek hekimle düzenlenmesinin imkânsız olduğu, birtakım maddelerin uygulanabilirliğinin mümkün olmadığı ve iş yükü olarak karmaşaya sebebiyet verdiği; Yönerge'nin 5. maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan her türlü form, beyanname ibarelerinin Sağlık Uygulama Tebliği'nin 1.6. maddesine aykırı olduğu, bu şekilde resmi olmayan bir belgenin yeterli olmasının hekimin sorumluluğunu doğuracağı gibi bir takım sahtecilik ve dolandırıcılığa da sebebiyet verebileceği, kimlik belgeleri ile ilgili mevzuata aykırı olduğu; 6. maddesinin beşinci, yedinci ve sekizinci fıkralarının hekimin takdirine yönelik kısıtlayıcı hükümler içerdiği; hekimin sağlık raporu düzenleyebilmesi ve hangi sınıfın sağlık kriterlerine uygun olduğunun tespiti için sınıfını bilmesi gerektiği; Yönerge'de sevk işleminin sadece göz muayenesi açısından düzenlendiği, oysaki olası hatalı tıbbi uygulamaların ve kamu sağlığı güvencesi açısından bütün sevk işlemlerinin ayrıntılı şekilde Yönerge'de yer alması gerektiği, bu nedenle 14. maddesinin ikinci fıkrasının hukuka aykırı olduğu; Yönerge'nin 17. maddesinin birinci fıkrasının, kamu sağlığı ve hatalı tıbbi müdahale açısından sakıncalı bir düzenleme olduğu, burada söz konusu olan durumun tek hekim tarafından verilen sürücü raporlarının tehlike yaratması olduğu, zira tıbbi donanım ve araç gereçlerin neler olduğunun Yönerge'de izah edilmediği, oysaki Yönerge'nin sürücü belgesi almak için gerekli tüm sağlık koşullarının yerine getirilmesi ve uygunluğu halinde belgenin verilmesi gerektiği hususlarına ilişkin idarenin düzenleme görevinin olduğu, Yönerge'nin amacının, bilime ve genel sağlığa aykırı olarak sürücü belgesi vermeyi kolaylaştırmak olmadığı, bu nedenle daha önceki mevzuatta olduğu gibi, tek hekim değil kurul muayenesi ve kararının şart olduğu, aynı maddenin üçüncü fıkrasının ise, sürücü belgesi yönetmeliğine aykırı olduğu, zira bu Yönetmelikte muayene koşullarının ayrıntılı olarak düzenlendiği; Yönerge'nin 31. maddesinin üçüncü, beşinci ve altıncı fıkralarının muğlak olduğu, hekime sorumluluk veren düzenlemeler olduğu, zira aile hekiminin dıştan bir muayene ile psikiyatrik yönden iyilik halini tespit edemeyeceği, ayrıca yivsiz ve diğer silahlar arasında bir ayrım olmadığı, maddede geçen “görme kabiliyeti” kavramının tıbbi bir karşılığının bulunmadığı, yönergenin, tıbbi ve bilimsel altyapıdan uzak ve kamu sağlığı gözetilmeden düzenlendiği, düzenlemelerin hekimle sürücü adayını karşı karşıya getiren ve hekimin ne yapması gerektiğini açıklamaktan uzak olduğu; Yönerge'nin 33

. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendine göre, Ek-5’de yer alan formun 6331 sayılı Kanun’a aykırı olduğu, duyu ve görme hususlarıyla ilgili sağlık teşhislerinin belirlenebilir olması ve mutlaka yapılması gerektiği, hekimin bu teşhislere ilişkin rapor olmadan Ek-5’teki hususlara dair kanaat bildiremeyeceği; özel sağlık hizmeti sunucuları olan özel hastanelerin 1. basamak sağlık kuruluşlarını kapsadığı, hükümet tabibinin vereceği bütün raporları vermeye yetkili olduğu, her türlü durum bildirir işe giriş raporlarını verebilme yetkisine sahip olduğu, bu nedenle 34. maddesinin birinci fıkrasının hukuka aykırı olduğu; dava konusu Yönerge'nin 42. maddesinin birinci fıkrasının kamu sağlığını tehdit eden ve tehlike yaratan bir hüküm olduğu, söz konusu tetkikler yapılmaksızın verilen raporların hekimin sorumluluğunu bir yönerge ile ortadan kaldıramadığı, hekimle ilgili cezai ve hukuki sorumluluk davası açıldığında bu Yönergenin hekimin yasal sorumluluğunun önüne geçemeyeceği, zira hekimin özen yükümlülüğünün mevzuatla düzenlendiği, bu Yönerge ile idare tarafından hekime yasal olmayan işlemler yapma görevi verildiği,  aynı zamanda Yönerge'nin 42. maddesinin yedinci fıkrasının da mevzuata aykırı olduğu, zira hekimin zorunlu olmayan ihtiyari bir rapor vermeye zorlanamayacağı, hekimin neye göre rapor vereceğini bilmesi gerektiği, bu maddede hekim ile rapor talebinde bulunan kişilerin karşı karşıya getirildiği ve hekime yönelik şiddetin önünün açıldığı, dava konusu düzenlemelerin sürücü ve askerlik mevzuatına aykırı olduğu, iptaline karar verilmesi gerekiği ileri sürülmektedir.

DAVALININ_SAVUNMASI :	Anayasanın 56. maddesi ile Devlete verilen sağlık hizmetlerini yürütme görevinin, 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi’nin 352. maddesi ile Sağlık Bakanlığına verildiği, 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı San'atlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun'un 13. maddesi ile tabiplere rapor düzenleme yetkisi verildiği, mezkur hüküm uyarınca mesleğini icraya yetkili olan tabiplerin, kişinin ayırt etme gücüne sahip olup olmadığının tespiti için doğru algılama, kavrama ve buna göre hareket etme konusundaki ruhsal yeteneklerini, zihinsel işlevlerini, fiziksel vaziyeti, zaman ve mekân oryantasyonları gibi bir dizi davranış özelliklerini saptayarak kişi hakkında sağlık raporu düzenlemeye yetkili oldukları, 5258 sayılı Aile Hekimliği Kanunu’nun 5. maddesinin üçüncü fıkrası ile Aile Hekimliği Uygulama Yönetmeliği’nin 4. maddesinin birinci fıkrasında aile hekiminin görev, yetki ve sorumluluklarının sayıldığı, dava konusu Yönerge kapsamında aile hekimliklerinde düzenlenebilecek raporların Sağlık Yeteneği Yönetmeliği kapsamında askeri yoklama raporu, Sürücü Adayları ve Sürücülerde Aranacak Sağlık Şartları İle Muayenelerine Dair Yönetmelik kapsamında sürücü raporu ve genel tıbbi değerlendirme raporu olmak üzere üç farklı tür olarak belirlendiği, kişilere mevzuatta belirtilen sağlık raporlarını düzenleme yetki ve görevinin aile hekimliğinin bir unsuru olduğu, bu nedenle aile hekimlerinin bu görevi yerine getirmekle yükümlü olduğu ve tüm sağlık hizmetinde olduğu gibi üstüne düşen sorumluluğu tıp bilimlerinin gereklerine uygun şekilde yürütmesi gerektiği, aile hekimlerinin kendilerine başvuran hastaların muayenelerini yapacağı ve raporlarını düzenleyeceği, yapılacak muayene sonucunda uygun bir gerekçe ile üst merkeze kişilerin sevk edilmesinin mümkün olduğu, aile hekimlerinin 1219 sayılı Kanun ve Aile Hekimliği Uygulama Yönetmeliğine göre,  kendine bağlı bireylere 5258 sayılı Aile Hekimliği Kanunu’nun 5

. maddesine göre ücretsiz şekilde rapor düzenleyebildikleri, diğer taraftan Bakanlığa, üniversitelere, diğer kamuya ve özel sektöre ait sağlık tesislerinin bir bütün olarak değerlendirilmek suretiyle yerleşim yerlerinin sağlık hizmet bölgesi yapılanması içerisindeki konumları ve hizmet verilen nüfusun, sağlık hizmetlerine olan ihtiyaç ve beklentileri dikkate alınarak sağlık tesislerinin görev ve sorumluluğunun belirlendiği, bu görev ve sorumluluklara göre sağlık tesislerinin yetkili olduğu alanların belirlendiği, sağlık raporları konusunda yetkilendirme yapılır iken hekimin hastayı yakından tanımasını sağlayacak sürekli takip durumunun olup olmadığı, hasta ile hekim arasında parasal ilişki durumu, sağlık tesisin teknik kapasitesi ve hekim kadro durumu, sağlık hizmetlerine olan ihtiyaç ve beklentiler, kamu yararı, sağlık tesislerinin esas hizmet alanı, denetim ve kontrol alt yapısı gibi unsurların göz önünde bulundurulduğu, sonuç olarak Sağlık Raporları Usul ve Esasları Hakkında Yönerge’de aile hekimleri tarafından düzenlenmesi öngörülen raporlara dair açıklamalara yer verildiği, bu hükümlerin aile hekimlerinin görev alanında olan konular olduğu ve üst hukuk normlarına aykırılık teşkil etmediği, davanın reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Dava konusu düzenlemenin iptali gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Dava, Sağlık Bakanlığınca ... tarih ve ... sayılı Makam Oluru ile aynı tarihte yürürlüğe konulan Sağlık Raporları Usul ve Esasları Hakkında Yönerge'nin 5. maddesinin üçüncü fıkrasının, 6. maddesinin beşinci, yedinci ve sekizinci fıkralarının, 14. maddesinin ikinci fıkrasının, 17. maddesinin birinci ve üçüncü fıkralarının, 31. maddesinin üçüncü, beşinci ve altıncı fıkralarının, 33. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinin, 34. maddesinin birinci fıkrasının, 42. maddesinin birinci, üçüncü, yedinci, dokuzuncu ve onüçüncü fıkralarının iptali istemiyle açılmıştır. 
3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu'nun  3. maddesinin a) bendinde; "Sağlık kurum ve kuruluşları yurt sathında eşit, kaliteli ve verimli hizmet sunacak şekilde Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığınca, diğer ilgili bakanlıkların da görüşü alınarak planlanır, koordine edilir, mali yönden desteklenir ve geliştirilir."  c) bendinde; "Bütün sağlık kurum ve kuruluşları ile sağlık personelinin ülke sathında dengeli dağılımı ve yaygınlaştırılması esastır. Sağlık kurum ve kuruluşlarının kurulması ve işletilmesi bu esas içerisinde Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığınca düzenlenir. Bu düzenleme ilgili Bakanlığın görüşü alınarak yapılır. Gerek görüldüğünde özel sağlık kuruluşlarının her türlü ücret tarifeleri sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığınca onaylanır.Kamu kurum ve kuruluşlarına ait sağlık kuruluşları veya sağlık işletmelerinde verilen her türlü hizmetin fiyatları Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığınca tespit ve ilan edilir.", e) bendinde; "Tesis edilecek eğitim,denetim, değerlendirme ve oto kontrol sistemi ile sağlık kuruluşlarının tespit edilen standart ve esaslar içinde hizmet vermesi sağlanır.", i) bendinde; "Sağlık hizmetlerinin yurt çapında istenilen seviyeye ulaştırılması amacıyla; bakanlıklar seviyesinden en uçtaki hizmet birimine kadar kamu ve özel sağlık kuruluşları ile kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşları arasında koordinasyon ve işbirliği yapılır. Sağlık kurum ve kuruluşları coğrafik ve fonksiyonel hizmet alanları, verecekleri hizmetler, yönetim, hizmet ilişki ve bağlantıları gibi konularda tespit edilen esaslara uymak ve verilen görevleri yapmakla yükümlüdürler. Çağdaş tıbbi bilgi ve teknolojinin ülkeye getirilmesi ve teşviki sağlanır." hükmü yer almıştır.

1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin "Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğü" başlıklı 355. maddesinin 1. fıkrasının a) bendinde; her türlü koruyucu, teşhis, tedavi ve rehabilite edici sağlık hizmetlerini planlamak, teknik düzenleme yapmak, standartları belirlemek ve bu hizmetler ile sunucularını sınıflandırmak, bununla ilgili iş ve işlemleri yaptırmak, c) bendinde; kamu ve özel hukuk tüzel kişileri ile gerçek kişilere ait sağlık kurum ve kuruluşlarına izin vermek ve ruhsatlandırmak, bu izin ve ruhsatları gerektiğinde süreli veya süresiz iptal etmek, hükmü, 508. maddesinde; Bakanlık görev, yetki ve sorumluluk alanına giren konularda idari düzenlemeler yapabilir, hükmü getirilmiştir. 
Yukarıda yer verilen hükümlerle Sağlık bakanlığına verilen bu görev ve yetkilerin çıkaracağı düzenlemelerle uygulamaya geçirileceği kuşkusuzdur. 	
Sağlık raporlarının ne şekilde hangi sağlık hizmet sunucularında düzenleneceğinin açıklanması, rapor formatlarının belirlenmesi ve sağlık raporlarına itiraz süreçlerinin tanımlanması amacıyla yürürlüğe konulan ve resmi ve özel tüm sağlık hizmet sunucularını, özel hukuk tüzel kişileri ve gerçek kişileri kapsayan dava konusu Sağlık Raporları Usul ve Esasları Hakkında Yönergenin, "Kimlik tespiti" başlıklı 5. maddesinin 3. fıkrasında; kişilerce ibraz edilen her türlü form, beyanname, kimlik kartı, vergi kimlik kartı, sürücü belgesi, pasaport gibi bütün tanıtıcı belgeler, Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası ve güncel fotoğraf bulunması halinde kimlik tespitinde kullanılır. Kimlik tespiti için kullanılacak belgelerde hiçbir şekilde silinti, kazıntı ve düzeltme yapılmamış olmalıdır." kuralı getirilmiştir.