muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1467, Karar No: 2021/1653, Tarih: 09.12.2021

(2) Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/34 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez.

(3) Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır.” hükmünü içermekle birlikte, 28.07.2020 tarihli ve 31199 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7251 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 47. maddesi ile geçici 3. maddenin 2. fıkrasındaki “454” ibaresi “444” şeklinde değiştirilmiştir.

15. Açıklanan düzenlemeye göre, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilmiş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (HUMK) 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427 ila 444. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı anlaşılmaktadır.

16. 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 434. maddesinin 3. fıkrasında ise temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamının ödeneceği, bunların eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa kararı veren hâkim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması gerektiği, aksi hâlde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususunun temyiz edene yazılı olarak bildirileceği, verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verileceği düzenlenmiştir.

17. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi gereğince uygulanması gereken HUMK’nın 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 tarihli ve 1984/5 E., 1985/1 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince, temyiz isteği dilekçenin temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması hâlinde, kararı veren hâkim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi hâlde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. 05.01.1949 tarihli ve 1944/32 E., 1949/1 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince bu konuda karar verme yetkisi de Yargıtaya değil, mahkemeye aittir.

18. Somut olayda, direnme kararını temyiz eden davalı vekiline mahkemece 03.12.2015 tarihli muhtıra ile temyiz harç ve giderlerini mahkeme veznesine yatırması için bir haftalık kesin süre verilmiş, muhtıra davalı vekiline 15.12.2015 tarihinde tebliğ edilmiştir. Temyiz harç ve giderlerinin yatırılmaması üzerine de 15.07.2016 tarihli ek karar ile davalı vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmiş, ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

19. Dosya içerisinde ve UYAP sisteminde temyiz harç ve giderlerinin mahkeme veznesine yatırıldığına dair kayıt bulunmadığı anlaşılmıştır.

20. Öte yandan; 03.12.2015 tarihli muhtıra içeriğinde paranın mahkeme veznesine yatırılması gerektiği ihtar edilmesine rağmen posta havalesi yoluyla gönderilmesi usul ve yasaya uygun olmadığından davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

21. Yapılan bu açıklamalara göre, usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılan mahkemenin 15.07.2016 tarihli ek kararının onanması gerekmiştir.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddi ile mahkemece verilen temyiz talebinin reddine dair 15.07.2016 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440/III-1. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 09.12.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21181, Karar No: 2014/6662, Tarih: 30.04.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/21181 E.  ,  2014/6662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava, mahkemenin de nitelendirdiği gibi tazminat istemine ilişkindir.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 30.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3886, Karar No: 2025/2315, Tarih: 29.04.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/3886 E.  ,  2025/2315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/887 E., 2023/1249 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yeşilova Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/58 E., 2021/192 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; dava konusu 166 ada 1 parsel sayılı (ve mera vasıflı) taşınmazın davacı ve davalı köy halkı tarafından ortak olarak kullanılmasına rağmen Burdur Mera Komisyonu kararı ile davalı köye tahsis edildiğini, komisyon kararının eksik ve hatalı olup vekil eden köyün çiftçi ve hayvancılarının hiçe sayıldığını belirterek mera komisyon kararının iptali ile dava konusu taşınmazın her iki köyün ortak kullanımına tahsis edilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile özetle; dava konusu meranın davalı köye, sahip oldukları hayvan sayısı, hayvanların cinsi, köyde yaşayan ve geçimini çiftçilikle sağlayan kişilerin sayısı itibari ile ihtiyaç sebebi gözetilerek verildiği ve davacı köy tüzel kişiliğinin herhangi bir hakkı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf taleplerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle;

a.İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının usul ve yasaya aykırı olduğunu,

b.Hükme esas alınan bilirkişi raporunun denetime elverişli olmadığını ve hukuki nitelendirmede bulunduğunu,

c.Dava konusu meranın uzun yıllardan beri davacı ve davalı köyler tarafından ortak olarak kullanıldığını,

d.Mera komisyon kararının eksik ve hatalı olup vekil eden köyün çiftçi ve hayvancılarının hiçe sayıldığını,

e.Eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile sonuca gidildiğini,

f.Mahalli bilirkişi beyanları ile davanın ispat edildiğini,

g.Davalı köyün meraya ihtiyacı olduğu düşünülse dahi güncel durumda kullanıp kullanmadığının tespit edilmesi gerektiğini,

h.Dava konusu meranın davacı köy halkı tarafından halen kullanıldığını ve vekil eden köyün hayvan sayının davalı köyün on katı olduğunu, beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, mera komisyonu kararının iptali istemine ilişkindir.

f.Mahalli bilirkişi beyanları ile davanın ispat edildiğini,

g.Davalı köyün meraya ihtiyacı olduğu düşünülse dahi güncel durumda kullanıp kullanmadığının tespit edilmesi gerektiğini,

h.Dava konusu meranın davacı köy halkı tarafından halen kullanıldığını ve vekil eden köyün hayvan sayının davalı köyün on katı olduğunu, beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, mera komisyonu kararının iptali istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.04.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14331, Karar No: 2013/16866, Tarih: 26.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/14331 E.  ,  2013/16866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07.06.2011 tarih ve 2008/233-2011/193 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 24.09.2013 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ...İnanlı dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında akdedilmiş olan “Müzik Eserleri Radyo ve Televizyon Yayın İzni” sözleşmeleri kapsamında davalının müvekkiline ait repertuvarın “Kanal D” ibareli televizyon kanalından yayınlanması hakkını elde ettiğini, müvekkilinin sözleşme süresi içinde faturalandırmadığı kısımlar için ek olarak toplam 60.428,66 TL miktarlı 14.03.2008 tarihli faturayı düzenleyerek davalıya gönderdiğini ancak davalının borçlu olmadığı gerekçesiyle söz konusu faturayı iade ettiğini, müvekkilinin davalı ile imzaladığı sözleşme hükümlerine ve davalı tarafından verilen saniye bazında müzik eseri listelerine göre davalının fatura konusu miktar kadar daha müvekkiline borçlu olduğunu ileri sürerek, 60.428,66 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında yapılan ıslah ile fatura bedeli olan 60.428,66 TL'nin dayanağı olan yayın dönemleri açıkça belirtilmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin borcunun olmadığını, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmayan davacının ıslah yolu ile fatura alacağının içeriğini genişletemeyeceğini savunarak, davanın ve ıslah isteminin reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının ıslah dilekçesinin hukuki anlamda ıslah mahiyetini taşımayıp, HUMK'nın 75. maddesi kapsamında istemin açıklanmasından ibaret olduğu, davanın ilk sözleşme kapsamında saniye bazlı hesaplamaların yapıldığı döneme ilişkin olduğu, belirtilen dönemde yayın akışına ilişkin olarak 22.336,74 TL bakiye alacak, reklam yayınına ilişkin olarak da 11.037,25 TL bakiye alacağın bulunduğu, KDV dahil edildiğinde alacak toplamının 37.943,41 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 37.943,41 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2.028,40 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 26.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10658, Karar No: 2019/13343, Tarih: 17.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2018/10658 E.  ,  2019/13343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalının, davacının 04/09/2011 tarihinde vefat eden babası ...'nun mimarlık bürosunda çalıştığını, 2007 yılında davalının kredi alarak yeni araba aldığını, davacının babasının borç olarak araç kredisi paralarını ödediğini, ayrıca babasının davalının kredi kartlarındaki borçlarını da ödediğini, ancak davalının borçlarını iade etmediğini ileri sürerek, babası...'nun davalıya araç kredisini ödemek üzere verdiği ve banka makbuzlarında görülen miktarın, borç olarak verilen kredi kartı ödemelerinin yasal faiziyle birlikte tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının murisin vefatından sonra çalışanlarına kötü davrandığını, kıdem ve ihbar tazminatı ile ödenmeyen ücretleri ve sair alacakları için 29/09/2011 tarihinde .... İş Mahkemesinde dava açtığını,...Noterliğinden gönderilen ihtarnameye cevap olarak borç almasının söz konusu olmadığının belirtildiğini, kredi taksidine ve kredi kartına gönderilen bedellerin ücret alacağına karşılık ödendiğini, iş bu davanın İş Mahkemesinde davacı aleyhine açtığı dava nedeniyle açıldığını, kötü niyetli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, söz konusu ilişkinin 5521 sayılı 1. maddesinde belirtilen işçi, işveren veya işveren vekili arasındaki iş akdinden veya iş kanununa dayanan bir ilişki olmadığı, özel hukuk ilişkisine dayandığı, iş hukukunda işverenin işçisinin özel borcunu ödeme yükümlülüğünün bulunmadığı, söz konusu talepler özel hukuktaki ilişkiye dayandığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, daha önce ... Asliye Hukuk Mahkemesince 28.04.2015 tarih ve 2012/532 E., 2015/189 K. sayı ile aynı taleplere ilişkin görevsizlik kararı verildiğinden mahkemece dosyanın talep halinde yargı yeri belirlenmesi için Yargıtay ilgili dairesine gönderilmesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Davacı vekilince görev uyuşmazlığının çözümü için dosyanın Yargıtay'a gönderilmesi talebinde bulunulmuştur.

E) Gerekçe:

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1 inci maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 8 inci maddesinin birinci fıkrasına göre iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 8 inci maddesinin birinci fıkrasına göre iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

4857 sayılı İş Kanununun 37 nci maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Yasanın 32 nci maddesinde, “Çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli koşulların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı, davalının işvereni olan vefat eden babasının davalının araba kredi borçlarını ve kredi kartı borçlarını ödediğini iddia ederek ödenen bu miktarların tahsilini talep etmiş, dava dilekçesi ekinde davalıya yapılan EFT'leri sunmuş, davalı, müteveffa işverenin kredi borçlarını ödediğini kabul etmiş ancak ödemelerin ücreti karşılığında yapıldığını, bu ödemelerin yapıldığı dönemde ayrıca kendisine ücret ödemesi yapılmadığını savunmuştur.

Somut uyuşmazlıkta, davacı, davalının işvereni olan vefat eden babasının davalının araba kredi borçlarını ve kredi kartı borçlarını ödediğini iddia ederek ödenen bu miktarların tahsilini talep etmiş, dava dilekçesi ekinde davalıya yapılan EFT'leri sunmuş, davalı, müteveffa işverenin kredi borçlarını ödediğini kabul etmiş ancak ödemelerin ücreti karşılığında yapıldığını, bu ödemelerin yapıldığı dönemde ayrıca kendisine ücret ödemesi yapılmadığını savunmuştur.

Davacının, davalı işçi tarafından ..... İş Mahkemesinin 2011/229 E. sayılı dosyasında açılan tazminat ve işçilik alacakları davasının cevap dilekçesinde; işçilik alacaklarını talep eden işçiye buna karşılık olarak muris tarafından kredi ile bir araba satın alınmasının sağlandığı savunmasının yaptığı, aynı davanın temyiz dilekçesinde ise, işçi ...'nün çalışmalarına karşılık olarak kendisine otomobil satın alındığı ve kredilerinin ödendiğinin belirtildiği anlaşılmıştır.

Taraflar arasında iş ilişkisinden kaynaklanan uyuşmazlık söz konusu olduğundan, uyuşmazlığın çözüm yeri iş mahkemeleridir.

Mahkemece işin esasına girilerek karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile görevsizlik kararı verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, 17.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2317, Karar No: 2023/3128, Tarih: 04.10.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/2317 E.  ,  2023/3128 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mah.Sıf.)

SAYISI : 2022/335 E., 2023/244 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen konkordato davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı bir kısım alacaklı vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin belirli bir mala tahsis edilmiş mağazalarda demir ve çelikten bar ve çubukların, profillerin, tüp ve boruların toptan perakende ticareti, sac bükme ve kesme işlemleri işlerinde hizmet vermekte olan gerçek kişi tacir olduğunu, demir sektöründe döviz artışlarından kaynaklanan sıkıntılar sebebiyle müvekkilinin işletmesinin borçlarını ödemekte zorlandığını, ancak borcundan daha fazla taşınır ve taşınmaz mallarının mevcut olduğunu, bu malların satışından elde edeceği kâr da düşünüldüğünde ayrıntılı olarak izah edecekleri borçlarını ödeyebileceğini, konkordatonun tasdiki halinde şirketin bu durumdan kurtulabileceğini ileri sürerek ipotekli taşınmazların ve rehinli taşınırların satışı ile ipotek ve rehinle temin edilen alacaklar ödendikten sonra kalan borcun eşit taksitler ile faizsiz ve teminatsız olarak 36 ayda ödenmesine, bu şekilde konkordatonun tasdik edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Müdahil alacaklı vekilleri; dilekçeleri ile davanın reddini istemişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17/07/2020 tarihli ve 2019/213 Esas, 2020/276 Karar sayılı kararıyla; davacının borca batık olmamakla birlikte borç ödemeden aciz halinde olduğu, menkul ve gayrimenkul malların satışı yoluyla borçlarını ödemeyi taahhüt etmesi mal varlığının terki şeklinde düşünülse de davacı borçlunun ticari faaliyetini sona erdirmediği, projenin vade konkordatosu şeklinde düzenlendiği ancak borçların ödenmesinde taşınır ve taşınmaz mallardan elde edilecek bedelin kullanılacağı, davacının mühlet içinde mal varlığını korumadığına veya özensiz davrandığına dair bir eyleminin bulunmadığı, komiserin denetimine uygun davrandığı, konkordato projesinin tasdikinin alacaklı ve davacı borçlu yönünden lehe olduğu, rehinli alacaklıların satışının bir yıl süreyle ertelenmesi halinde davacı borçlunun ticari faaliyetine devam etmesi imkanının daha yüksek olduğu gerekçesiyle projenin tasdikine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar