muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/25, Karar No: 2025/71, Tarih: 26.02.2025

... Bölge İdare Mahkemesi .... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K... sayılı ısrar kararı: 
Özel Tüketim Vergisi (I), (II), (III) ve (IV) sayılı liste uygulama Genel Tebliğlerinde 4760 sayılı Kanun'un 4. maddesinin (3) numaralı fıkrası kapsamında işlem tesis edilebilmesi için, mükellefiyetin veya mükellefiyeti gerektirecek faaliyetin bulunması ve söz konusu malların belgesiz olarak bulundurulduğunun fiili veya kaydi envanter neticesinde tespit edilmesi gerekmekte olup bu yönde herhangi bir tespit bulunmadığı sürece mezkûr düzenleme kapsamında özel tüketim vergisi tarhiyatı yapılmayacağı belirtilmiştir. 
Öte yandan, Anayasa'nın 73. maddesinde ifade edilen verginin yasallığı ilkesi, verginin mükellefi, sorumlusu, konusu, vergiyi doğuran olay beyan ve vade gibi asli unsurlarının kanunla belli edilmesini zorunlu kılmaktadır. Kişilerin vergilendirme gibi doğrudan mülkiyet haklarına müdahalesi söz konusu olan kamusal işlemlere karşı hukuki güvenlik ilkesi kapsamında korunması ancak kanunla olanaklıdır. Böylelikle kişiler hangi verginin mükellefi veya sorumlusu olduklarını, hangi koşullarda verginin muhatabı olacaklarını önceden bilebilirler. Hukuk devletinde bu amaçla her bir vergi kendi adıyla anılan ve yukarıda belirtilen temel unsurlarını içeren, öğretide maddi vergi kanunu olarak adlandırılan bir kanunla yürürlüğe konulmaktadır ki mevcut hukuk sistemimizde vergi kanunları bu amaçla kabul ve ihdas edilmiştir.
 Aynı zamanda, maddi vergi kanunları dışında hem vergi idaresinin hem kişilerin vergilendirme usulüne dair hak ve yükümlülüklerinin yer aldığı idari usul kanunu niteliğindeki 213 sayılı Vergi Usul Kanunu, vergilendirmenin her aşamasında "yasallık ilkesi"ne sıkı sıkıya bağlı olunduğunun, olunması gerektiğinin somutlaşmış halidir. Bu görüş ve amaçtan hareketle 213 sayılı Kanun'un 3. maddesinde vergi kanunlarının "yorum"una ve vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetinin ortaya konulmasında kullanılacak ispat-kanıt vasıtalarına ve ispat yüküne dair genel ilkeye yer verilmiştir. Bu maddede yer alan temel yorum kuralına göre vergi kanunları lafzı ve ruhu ile hüküm ifade eder. Lafzın açık olmadığı hallerde vergi kanunlarının hükümleri, konuluşundaki maksat, hükümlerin kanunun yapısındaki yeri ve diğer maddelerle olan bağlantısı gözönünde tutularak uygulanır. İspat vasıtaları ve yükü konusunda da vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyeti yemin hariç her türlü delille ispatlanabilecektir. Ancak vergiyi doğuran olayla ilgisi tabii ve açık bulunmayan şahit ifadesinin ispatlama vasıtası olarak kullanılamayacağı; iktisadi, ticari ve teknik icaplara uymayan veya olayın özelliğine göre normal ve mutad olmayan bir durumun iddia olunması halinde ispat külfetinin bunu iddia eden tarafa ait olduğu ilkeye bağlanmıştır.

Bir maddi vergi kanunu olarak 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nda da verginin konusu, vergiyi doğuran olay ve verginin mükellefi gibi asli unsurlar tanımlanmıştır. Anılan Kanun'un 1. maddesinde (I) sayılı Liste'deki mallar için bu malların ithalatçıları veya rafineriler dahil imal edenler tarafından tesliminin verginin konusunu oluşturduğu; 
"Mükellef ve vergi sorumlusu" başlıklı 4. maddesinde de bu mallara ait özel tüketim vergisinin mükellefinin, (I) sayılı Liste'deki malları imal veya ithal edenler ile bu malların müzayede yoluyla satışını gerçekleştirenler olduğu hükme bağlanmıştır. 
Kanun'da, Danıştay bozma kararında geçen bu madde uyarınca vergi sorumluluğu öngörülerek hakkında tarhiyat yapılabilecek "mükellef" kavramının, özel tüketim vergisi mükellefi olanların yanı sıra işletmesiyle ilgili fiili veya kaydi envanter yapılabilen ticari, sınai, zirai, serbest meslek faaliyeti kapsamında gelir veya kurumlar vergisi mükelleflerini de kapsadığı yolunda herhangi bir düzenleme bulunmamaktadır. Kıyas ve yorum yoluyla vergilendirme yapılamayacağının vergi hukukunun bililen en temel ilkelerinden birisi olması karşısında, açık bir yasa hükmü olmadan bozma kararında varılan sonuca katılmak bu nedenle olanaklı görülmemektedir. 
Diğer taraftan, özel tüketim vergisinin "bir kez" alındığı göz önünde tutan kanun koyucu, verginin (I) sayılı Liste'deki mallar bakımından kayba uğratılmasını engellemek amacıyla Kanun'un 13. maddesinde müteselsil sorumluluk müessesesi getirmiş, özellikle (I) sayılı Liste'de yer alan akaryakıt ve türevlerini kaçak olarak imal ve teslim edenleri verginin sorumlusu kılmıştır. Dolayısıyla, kişiler adına sorumlu sıfatıyla yapılacak tarh işlemlerinin de bu maddedeki koşulların varlığını gerekli kıldığı tartışmasızdır. 
Vergi Dava Dairesi, bu ek gerekçeyle bozulan hüküm fıkrası yönünden ısrar etmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 4. maddesinin (3) numaralı fıkrası uyarınca davacının mükellef sıfatına sahip olduğu ve adına cezalı tarhiyat yapılmasından hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek ısrar kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir. 
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Cevap verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NUN DÜŞÜNCESİ: Temyizen incelenen ısrar kararının, Danıştay Yedinci Dairesinin kararında yer alan hukuksal nedenler ve gerekçe uyarınca bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE :
	İLGİLİ MEVZUAT :

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Cevap verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NUN DÜŞÜNCESİ: Temyizen incelenen ısrar kararının, Danıştay Yedinci Dairesinin kararında yer alan hukuksal nedenler ve gerekçe uyarınca bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE :
	İLGİLİ MEVZUAT :
4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 4. maddesinin (3) numaralı fıkrasında, fiili veya kaydi envanter sırasında bu Kanun'a ekli listelerdeki malların belgesiz olarak bulundurulduğunun tespiti halinde, belgesiz mal bulunduran mükelleflere, bu malların alış belgelerinin ibrazı için tespit tarihinden itibaren on günlük bir süre verileceği, bu süre içinde alış belgelerinin ibraz edilememesi halinde, belgesi ibraz edilemeyen malın tespit tarihindeki emsal bedeli üzerinden hesaplanan özel tüketim vergisinin, alışını belgeleyemeyen mükellef adına re'sen tarh edileceği, tarh edilecek özel tüketim vergisinin, asgari maktu vergi tutarına göre hesaplanacak vergiden az olamayacağı, bu tarhiyata vergi ziyaı cezasının uygulanacağı, ancak, belgesiz mal bulunduran mükelleflere bu malları satanlara, bu satışları ile ilgili vergi inceleme raporuna dayanılarak özel tüketim vergisi tarhiyatı yapıldığı takdirde, ayrıca alıcıdan özel tüketim vergisi ve buna ilişkin cezanın aranmayacağı düzenlenmiştir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME : 
4760 sayılı Kanun’un “Mükellef ve vergi sorumlusu” başlıklı 4. maddesinin (3) numaralı fıkrasında, fiilî veya kaydî envanter sırasında bu Kanun’a ekli listelerdeki malların belgesiz olarak bulundurulduğunun tespit edilmesinin; aynı Kanun’un “Müteselsil sorumluluk ve ceza uygulaması” başlıklı 13. maddesinin (4) numaralı fıkrasında, 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu’nun 18. maddesinin verdiği yetki uyarınca kullanılma zorunluluğu getirilen ulusal markeri bulunmayan ya da standartlara uygun olmayan özel tüketim vergisine tabi malların bulundurulduğunun tespit edilmesinin, 13. maddesinin (5) numaralı fıkrasında ise 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 257. maddesinin verdiği yetki uyarınca kullanılma zorunluluğu getirilen özel etiketi veya işareti olmayan özel tüketim vergisine tabi malların bulundurulduğunun tespit edilmesinin vergisel sonuçlarına yer verilmiştir. 
Kanun’un 13. maddesinin (4) numaralı fıkrasında ulusal markeri bulunmayan ya da standartlara uygun olmayan özel tüketim vergisine tabi malların bulundurulduğunun tespit edilmesi halinde tarhiyat yapılabilmesi için mükellefiyet koşulu aranmamış; özel tüketim vergisine tabi malların ulusal markerinin bulunmaması ya da standartlara uygun olmaması yeterli görülmüştür. Ancak Kanun’un 4. maddesinin (3) numaralı fıkrası uyarınca tarhiyat yapılabilmesi, belgesiz mal bulunduranın mükellef olması koşuluna bağlanmıştır.

Bu iki kuralın birlikte değerlendirilmesinden standartlara uygun olarak ulusal markere sahip akaryakıtın belgesiz olarak bulundurulduğunun tespit edilmesi halinde Kanun’un 13. maddesinin (4) numaralı fıkrası uyarınca tarhiyat yapılmasına hukuken olanak bulunmadığı sonucuna ulaşıldığından, bu tespitle ilgili olarak Kanun’un 4. maddesinin (3) numaralı fıkrası uyarıca tarhiyat yapılıp yapılamayacağı ve yapılabileceği sonucuna ulaşıldığı takdirde kuralda bulunan mükellefiyet şartının anlamlandırılması bu uyuşmazlığın konusunu oluşturmaktadır.
4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun "Mükellef ve vergi sorumlusu" başlıklı 4. maddesinin (1) numaralı fıkrasında "özel tüketim vergisi mükellefi"; (2) numaralı fıkrasında "vergi sorumlusu" düzenlenmiştir.
 04/06/2008 tarih ve 5766 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 4. maddesine eklenen (3) numaralı fıkra, bu başlıklandırma ve sistematikten bağımsız olarak belgesiz mal dolaşımını önlemek ve verginin tahsilini güvence altına almak amacıyla getirilmiş bir düzenlemedir.
Anılan fıkranın  birinci paragrafında, fiili veya kaydi envanter sırasında bu Kanun'a ekli listelerdeki malların belgesiz olarak bulundurulduğunun tespiti halinde, belgesiz mal bulunduran mükelleflere, bu malların alış belgelerinin ibrazı için tespit tarihinden itibaren on günlük bir süre verileceği, bu süre içinde alış belgelerinin ibraz edilememesi halinde, belgesi ibraz edilemeyen malın tespit tarihindeki emsal bedeli üzerinden hesaplanan özel tüketim vergisinin, alışını belgeleyemeyen mükellef adına re'sen tarh edileceği, tarh edilecek özel tüketim vergisinin, asgari maktu vergi tutarına göre hesaplanacak vergiden az olamayacağı, bu tarhiyata vergi ziyaı cezasının uygulanacağı belirtilmiştir. Aynı fıkranın ikinci paragrafında, belgesiz mal bulunduran mükelleflere bu malları satanlara, bu satışları ile ilgili vergi inceleme raporuna dayanılarak özel tüketim vergisi tarhiyatı yapıldığı takdirde, ayrıca alıcıdan özel tüketim vergisi ve buna ilişkin cezanın aranmayacağı düzenlenmiştir.
Özel tüketim vergisi, kapsamına giren mallara bir kez uygulanan tek aşamalı bir vergi olup ilk aşamada alındığı ve bundan sonra malların nihai tüketiciye ulaşmasına kadar olan diğer aşamaların  özel tüketim vergisine tabi tutulmadığı göz önüne alındığında, bu tek aşamalı vergide (I) sayılı listedeki mallar için özel tüketim vergisi mükellefinin sadece lisans verilmiş ithalatçılar veya rafineriler dahil imal edenler olduğu açıktır.

Özel tüketim vergisi, kapsamına giren mallara bir kez uygulanan tek aşamalı bir vergi olup ilk aşamada alındığı ve bundan sonra malların nihai tüketiciye ulaşmasına kadar olan diğer aşamaların  özel tüketim vergisine tabi tutulmadığı göz önüne alındığında, bu tek aşamalı vergide (I) sayılı listedeki mallar için özel tüketim vergisi mükellefinin sadece lisans verilmiş ithalatçılar veya rafineriler dahil imal edenler olduğu açıktır.
Ancak, Kanun’un 4. maddesinin (3) numaralı fıkrasının ikinci paragrafında belgesiz mal bulunduran alıcı konumundaki mükelleflere mal satanlara vergi inceleme raporuna dayanılarak özel tüketim vergisi tarhiyatı yapılması halinde, ayrıca alıcı konumundaki mükellefler adına tarhiyat yapılamayacağı ve ceza kesilemeyeceğinin düzenlendiği dikkate alındığında, bu Kanun’a ekli (I) sayılı listedeki malları belgesiz olarak bulundurduğu için adına cezalı özel tüketim vergisi salınacak olanların, sadece bu mallar yönünden Kanun’un 4. maddesinin (1) numaralı fıkrası uyarınca özel tüketim vergisi mükellefi olan lisans verilmiş ithalatçı ya da rafineriler dahil imal edenlerle sınırlı olmadığı anlaşılmaktadır. 
Aksi yorum, kuralın ikinci paragrafının uygulanmasını sadece belgesiz mal bulundurma fiilinde hem alıcının hem satıcının “lisans verilmiş ithalatçı ya da rafineriler dahil imal edenler” olması haliyle sınırlar. Kuralın bu şekilde yorumlanması ise vergi alacağının tahsilini güvence altına alan kuralın ihdas edilme amacına aykırılık oluşturur. Oysa, özel tüketim vergisi mükellefi olanlar haricinde işletmesiyle ilgili fiili ya da kaydi envanter yapılabilen ticari, sınai, zirai, serbest meslek faaliyeti kapsamında gelir ve kurumlar vergisi mükelleflerinin standartlara uygun ulusal markeri bulunan (I) sayılı listedeki malları belgesiz bir şekilde bulundurduğunun tespit edilmesi halinde de özel tüketim vergisinin tahsilinin güvence altına alınması gerekmektedir.
Dolayısıyla, fiili veya kaydi envanter sırasında, belgesiz akaryakıt bulundurduğu tespit edilen dağıtıcı, akaryakıt bayii ya da diğer gelir ve kurumlar vergisi mükellefleri adına verilecek süre içinde alış belgelerini ibraz etmemeleri halinde özel tüketim vergisi tarhiyatı yapılabileceği sonucuna ulaşılmaktadır.
Bu kapsamda, Danıştay Yedinci Dairesinin yukarıda yer verilen kararının dayandığı aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle ısrar kararının bozulması gerekmektedir. 
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1-Davalının temyiz isteminin KABULÜNE,
2-... Bölge İdare Mahkemesi... Vergi Dava Dairesinin... tarih ve E:... K:... sayılı ısrar kararının BOZULMASINA,
3-Yeniden verilecek kararda karşılanacağından, yargılama giderleri hakkında hüküm kurulmasına gerek bulunmadığına, 
26/02/2025 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/1320, Karar No: 2025/81, Tarih: 26.02.2025

"İçtihat Metni"
                       T.C.
         D A N I Ş T A Y
VERGİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas   No : 2023/1320
Karar No : 2025/81
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Defterdarlığı - ...(... Vergi Dairesi Müdürlüğü)
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ...
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN KONUSU: ... Bölge İdare Mahkemesi .... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı ısrar kararının temyizen incelenerek bozulması istenmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Davacı adına, ...Danışmanlık Hizmetleri Limited Şirketinin (sonraki ünvanı: ...Lojistik Araştırma Kurye ve Danışmanlık Hizmetleri Anonim Şirketi) ödenmeyen vergi borçlarının tahsili amacıyla kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen ... tarih ve ...sayılı, ...tarih ve ... sayılı,... tarih ve ... sayılı ödeme emirlerinin iptali istemiyle dava açılmıştır.
... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:...... sayılı kararı:
Asıl borçlu şirket adına düzenlenen ödeme emirleri usulüne uygun olarak tebliğ edilmesine rağmen borcun ödenmemesi üzerine şirket hakkında haciz varakaları düzenlenerek şirkete ait motorlu taşıt ve gayrimenkul olup olmadığına ilişkin mal varlığı araştırması yapılmıştır. Ancak asıl borçlu şirket hakkında bankalar ve diğer kurumlar nezdinde mal varlığı araştırması yapıldığına ilişkin bilgi ve belgeler dosyaya ibraz edilmemiştir. 
Asıl borçlu şirkete ait olduğu tespit edilen dört adet araç haczedilmişse de haczedilen malların paraya çevrilip çevrilmediği, paraya çevrilmiş ise borçtan mahsup edilip edilmediği, söz konusu mahsubun dava konusu ödeme emirlerinin hesabında dikkate alınıp alınmadığı hususunda davalı idare tarafından dosyaya herhangi bir bilgi veya belge sunulmamıştır. Bu durumda asıl borçlu şirket hakkında usulüne uygun olarak mal varlığı araştırması yapıldığı ve amme alacağının şirketten tahsil edilemediği davalı idarece ispat edilememiştir.
Bu nedenle asıl borçlu şirket hakkında yapılan mal varlığı araştırması tamamlanmadan amme alacağının şirket mal varlığından tahsil olanağı kalmadığının kabulü mümkün olmadığından davacı adına kanuni temsilci sıfatıyla ödeme emri düzenlenmesinde hukuka uygunluk bulunmamaktadır. 
Mahkeme bu gerekçeyle davanın kabulüne karar vermiştir. 
Davalının istinaf istemini inceleyen ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı:
Dava konusu...tarih ve ...ayılı ödeme emri yönünden yapılan inceleme:
... Dağıtım Danışmanlık Hizmetleri Limited Şirketinin 6552 sayılı Kanun kapsamında değinilen ödeme emri içeriği borçları 15/11/2014 tarihinde yapılandırdığı ancak yapılandırmanın 13/10/2015 tarihinde iptal edildiği anlaşılmıştır.

Mahkeme bu gerekçeyle davanın kabulüne karar vermiştir. 
Davalının istinaf istemini inceleyen ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı:
Dava konusu...tarih ve ...ayılı ödeme emri yönünden yapılan inceleme:
... Dağıtım Danışmanlık Hizmetleri Limited Şirketinin 6552 sayılı Kanun kapsamında değinilen ödeme emri içeriği borçları 15/11/2014 tarihinde yapılandırdığı ancak yapılandırmanın 13/10/2015 tarihinde iptal edildiği anlaşılmıştır.
Yukarıda değinilen ödeme emri içeriği borç için, yapılandırmanın iptal edilmesi üzerine asıl borçlu şirket adına yeniden ödeme emri düzenlenip tebliğ edilmesi gerekirken yapılandırmanın iptal edildiği tarihten sonra şirket adına ödeme emri düzenlenip tebliğ edilmediği görülmektedir. Değinilen borcun asıl borçlu şirketten tahsiline yönelik işlemler usulüne uygun şekilde tamamlanmadığından davacı adına kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen ödeme emrinde hukuka uygunluk görülmemiştir.
Dava konusu ... tarih ve ... sayılı ödeme emri yönünden yapılan inceleme:
... Dağıtım Danışmanlık Hizmetleri Limited Şirketinin 6552 sayılı Kanun kapsamında değinilen ödeme emri içeriği borçları 15/11/2014 tarihinde yapılandırdığı ancak yapılandırmanın 13/10/2015 tarihinde iptal edildiği anlaşılmıştır.
Yukarıda değinilen ödeme emri içeriği borç için yapılandırmanın iptal edilmesi üzerine asıl borçlu şirket adına düzenlenen ödeme emri 25/08/2017 tarihinde şirkete tebliğ edilmiştir. Asıl borçlu şirket adına düzenlenen ödeme emrine istinaden 14/09/2017 tarihli haciz varakarası düzenlenmiş ve 31/10/2017 tarihinde e-haciz bildirisi yapılmıştır. Dolayısıyla asıl borçlu şirket hakında yapılan takip işlemleri tamamlanmadan davacı adına kanuni temsilci sıfatıyla takibe geçildiği anlaşıldığından değinilen ödeme emrinde de hukuka uygunluk görülmemiştir.
Dava konusu... tarih ve ... sayılı ödeme emri yönünden yapılan inceleme:
Dava konusu ödeme emri ile tahsili talep edilen borçlara ilişkin asıl borçlu şirket hakkında bankalara e-haciz bildirisi yapılmıştır. Şirket hakkında yapılan mal varlığı araştırması sonucunda şirket adına kayıtlı iki adet komyonet, iki adet motosiklet cinsi araç bulunduğu tespit edilmiştir. İki adet kamyonet cinsi araç haczedilmiştir. Davalı vergi dairesi haczi ilk sırada olup öncelikle şirket adına kayıtlı bulunan araçların satılarak alacağın tahsil edilmesi gerekmektedir. Kanuni temsilcinin sorumluluğuna kalan borç için gidilebileceğinden haczedilen araçların satışı yapılmadan davacı adına kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen değinilen ödeme emrinde hukuka uygunluk görülmemiştir.
Karar sonucu:
Vergi Dava Dairesi, bu gerekçelerle istinaf istemini reddetmiştir.
Davalının temyiz istemini inceleyen Danıştay Dördüncü Dairesinin 15/09/2022 tarih ve E:2019/6786, K:2022/4739 sayılı kararı:

Karar sonucu:
Vergi Dava Dairesi, bu gerekçelerle istinaf istemini reddetmiştir.
Davalının temyiz istemini inceleyen Danıştay Dördüncü Dairesinin 15/09/2022 tarih ve E:2019/6786, K:2022/4739 sayılı kararı:
Vergi Dava Dairesi kararının, Vergi Mahkemesi kararının ... tarih ve ... sayılı ödeme emrinin iptaline ilişkin hüküm fıkrasına yöneltilen istinaf isteminin reddi yolundaki hüküm fıkrasına yönelik inceleme:
Temyiz dilekçesinde belirtilen hususlar, kararın değinilen ödeme emrine ilişkin hüküm fıkrasının bozulmasını sağlayacak nitelikte görülmemiştir.
Vergi Dava Dairesi kararının, Vergi Mahkemesi kararının ... tarih ve ... sayılı ödeme emri ile ... tarih ve ... sayılı ödeme emrinin iptaline ilişkin hüküm fıkrasına yöneltilen istinaf isteminin reddi yolundaki hüküm fıkrasına yönelik inceleme:
6183 sayılı Kanun hükümlerinin birlikte değerlendirilmesinden asıl amme borçlusundan tahsil imkanı kalmadığı anlaşılan amme borcu için kanuni temsilcilerin sorumluluğuna gidilebilecektir. Asıl amme borçlusunun mal varlığının bulunması tahsil imkanına doğrudan işaret etmemektedir. Söz konusu mal varlığının amme alacağını karşılamaya yetecek düzeyde olmadığının anlaşılmasının kanuni temsilcinin sorumluluğuna gidilmesinde yeterli olduğu anlaşılmaktadır.
Olayda amme alacağını karşılayacak miktarda mal varlığı bulunmadığı anlaşılan asıl amme borçlusu şirketin kanuni temsilcisi hakkında takip işlemlerinin yapılmasında hukuka aykırılık bulunmamaktadır.
Öte yandan dava konusu ödeme emirlerine ilişkin diğer hususlar araştırılarak bir karar verilmesi gerektiği tabiidir.
Karar sonucu:
Daire bu gerekçeyle Vergi Dava Dairesi kararının... tarih ve ... sayılı ödeme emrine ilişkin hüküm fıkrasını onamış;... tarih ve ... sayılı ödeme emri ile ...tarih ve ...sayılı ödeme emrine ilişkin hüküm fıkrasını bozmuştur.
... Bölge İdare Mahkemesi .... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:... K:... sayılı ısrar kararı:
Vergi Dava Dairesi, aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle bozulan hüküm fıkrası yönünden ilk kararında ısrar etmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Dava konusu ödeme emirlerinin hukuka uygun olduğu belirtilerek ısrar kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.   
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Cevap verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ: Temyizen incelenen ısrar kararının, Danıştay Dördüncü Dairesinin kararında yer alan hukuksal nedenler ve gerekçe uyarınca bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME :
 I- Israr kararının...tarih ve ...sayılı ödeme emrinin iptaline ilişkin hüküm fıkrasına yöneltilen istinaf isteminin reddi yolundaki hüküm fıkrası yönünden yapılan inceleme:
Danıştay Dördüncü Dairesinin yukarıda yer verilen kararının dayandığı aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle ısrar kararının değinilen hüküm fıkrasının bozulması gerekmektedir.