muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4744, Karar No: 2023/7627, Tarih: 19.12.2023

III. MAHKEME KARARI

Van Asliye Hukuk Mahkemesinin 31.12.2003 tarih 2001/282 Esas ve 2003/754 Karar sayılı kararı ile; 2510 sayılı Kanun'a göre toprak dağıtımından kaynaklanan uyuşmazlıklarda 1 yıllık hak düşürücü sürenin uygulanacağı ve davanın bu süreden sonra açıldığı, davacı tarafın iddiasının da yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

B. Bozma Kararı

Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 20.09.2004 tarih 2004/9896 Esas ve 2004/10192 Karar sayılı ilamı ile "somut olayda el birliği halinde mülkiyet söz konusu olup dava dışı ortakların bulunması sebebiyle davanın davaya katılmayan ortakların muvafakatlarının alınması ya da miras şirketine TMK'nın 640 ıncı maddesi uyarınca atanacak temsilci aracılığı ile davanın sürdürülmesi gerektiği belirtilerek" karar bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Van 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.01.2015 tarih 2005/74 Esas ve 2015/6 Karar sayılı kararı ile; 3667 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesiyle 2510 sayılı İskan Kanunu'nun 23 üncü maddesine eklenen fıkra hükmünde yer alan 1 yıllık hak düşürücü sürenin uygulanacağı ve davanın bu süreden sonra açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

E. Bozma Kararı

Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 28.05.2018 tarih 2015/8276 Esas ve 2018/3553 Karar sayılı kararı ile; "Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden çekişmeli taşınmazın bulunduğu ... köyünde 2006 yılında kadastro çalışmalarını yapıldığı ancak Mahkemece keşif yapılarak dava konusu yere ilişkin kadastro tutanağı tanzim edilip edilmediği 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 27 inci maddesine göre Mahkemenin görevli olup olmadığı belirlenmeden karar verilmesinin isabetsiz olduğu belirtilerek" karar bozulmuştur.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda Van 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 10.03.2020 tarih 2018/642 Esas ve 2020/135 Karar sayılı kararı ile; Mahkemenin görevsizliğine, görevli mahkemenin Van Kadastro Mahkemesi olduğuna dair karar verilmiş, görevsizlik kararı 17.07.2020 tarihinde kesinleştirilip dosya Kadastro Mahkemesine gönderilmiştir.

Van Kadastro Mahkemesinin 12.08.2020 tarih 2020/13 Esas ve 2020/12 Karar sayılı kararı ile görevli mahkemenin Van 1. Asliye Hukuk Mahkemesi olduğuna dair karar verilmiş ve bu kararın da temyiz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine dosya merci tayini için Yargıtaya gönderilmiştir.

Van Kadastro Mahkemesinin 12.08.2020 tarih 2020/13 Esas ve 2020/12 Karar sayılı kararı ile görevli mahkemenin Van 1. Asliye Hukuk Mahkemesi olduğuna dair karar verilmiş ve bu kararın da temyiz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine dosya merci tayini için Yargıtaya gönderilmiştir.

Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin 7.12.2020 tarihli, 2020/10360 Esas - 2020/10902 Karar sayılı ilamı ile '' .. 03.05.2001 tarihinde davanın açıldığı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede 2006 yılında 4342 sayılı Mera Kanunu'na göre çalışmalar yapıldığı, ayrıca 3402 sayılı Kanun'a göre tesis kadastro çalışmalarının 2007 yılında kesinleştiği, dava konusu taşınmazın evveliyatının 131 ada 480 mera parseli olduğu ve hükmen ifraz edilerek 131 ada 481 parsel olduğu, 481 nolu parselin de ifraz edilerek 488 ve 489 nolu parsellerin oluştuğu, somut olayda talebin müdahalenin meni istemine ilişkin olduğu, dava konusu taşınmaz hakkında kadastro tespit tutanağı düzenlenmediği gerekçesi ile 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22 inci maddeleri gereğince Van 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin yargı yeri olarak belirlenmesine” karar verilmiştir.

F. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda belirtilen tarih ve sayılı kararıyla; dava konusu yerde 4753 sayılı Kanun'a göre kurulan toprak komisyonu 1966 yılında çalışma yaparak dava konusu yeri davalıya verdiğini, 2510 sayılı İskan Kanunu'na göre toprak dağıtımından kaynaklanan uyuşmazlıklarda 1 yıllık hak düşürücü süre uygulandığı, 3667 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesi ile 2510 sayılı İskan Kanunu'nun 23 üncü maddesine eklenen fıkra hükmü uyarınca bir yıllık hak düşürücü sürenin uygulanacağına 20.02.1978 gününde Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kuruluna katılan üyelerin üçte ikiyi aşan çoğunluğunun oylarıyla karar verildiği, sözü edilen-3667 sayıl Kanun'un 3 üncü maddesi ile 2510 sayılı İskan Kanunu'nun 23 üncü maddesine 1 inci fıkra eklendiği, eklenen bu fıkra hükmü ile "dağıtılan taşımaz üzerinde ayni hak iddia eden kişilerin temlik tarihinden itibaren bir yıl içinde bu haklarını kullanmadıkları taktirde sadece vaz-ıyed günündeki bedeli Hazineden isteyebilecekleri"nin kabul edildiği, 14.08.1940 gün ve 2/14177 sayılı kararname ile yürürlüğe konulan Arazi Tevzi Talimatnamesi'nin ve bu talimatnamede değişiklik yapan 2/15585 sayılı Kararnameye bağlı Toprak Tevzi Talimatnamesi'nin iskan mevzuatından sayılması halinde kuşkusuz 3667 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesiyle 2510 sayılı İskan Kanunu'nun 23 üncü maddesine eklenen fıkra hükmünde yer alan bir yıllık hak düşürücü sürenin bu talimatnamelere göre toprak dağıtımından çıkan uyuşmazlıklarda da uygulandığı, açılan dava Kanun'da düzenlenen hak düşürücü sürenin sona ermesinden sonra açılmış olduğu gerekçesiyle hak düşürücü süre yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

G. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili ve vekalet ücreti yönünden davalı Hazine vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

H.Temyiz Nedenleri

G. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili ve vekalet ücreti yönünden davalı Hazine vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

H.Temyiz Nedenleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle, toprak komisyonunca dava konusu yerin davalıya verildiğini zannederek tapu kaydının iptali, müdahalenin men-i ve kal davası açtıklarını, ancak dava konusu taşınmazın davalıya verilmediğini, bu sebeple tapu iptali ve tescil taleplerinden vaz geçtiklerini, davacıların mirasbırakanına iskanen verilen tapulu yere tecavüzden dolayı davayı açtıklarını, davanın vasfını belirleme görevinin mahkemeye ait olduğunu, toprak tevziinde davacıların mirasbırakanı adına belirtmesi yapılan 17 nolu parsele müdahalenin menini talep ettiklerini, tapunun halen davacılarda olması nedeniyle hak düşürücü süreden verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, ayrıca dava devam ederken dava konusu ettikleri yerin Ortanca Mahallesi 131 ada 488 nolu mer’a parseli içinde bırakıldığının anlaşılması üzerine bu mera parselinin iptali için de dahili dava dilekçesi ile talepte bulunup gerekli harcı yatırdıkları halde bu hususta Mahkemece olumlu ya da olumsuz hiçbir karar verilmediğini, mera parselinin iptali ile ilgili başka bir şahıs tarafından dava açıldığını, en azından bu davanın sonucunun beklenmesi gerektiğini, müdahil ...'nun elinde hiçbir belge olmadan davaya müdahil olduğunu, Mahkemenin talebi ret etmesi gerekirken verdiği karar ile bu şahsı bu yere haksız olarak malik yaptığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; Mahkemece ret kararı verildiği halde Hazine lehine vekalet ücretine karar verilmediğini belirterek bu sebeple kararın bozulmasını talep etmiştir.

I. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tapu kaydına dayalı müdahalenin men’i ve kal isteğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 190 ıncı maddesi, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6 ve 713/1 inci maddeleri, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14, 46/1-2 ve 20 inci maddeleri, 2510 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesi, 4753 ve 5618 sayılı Toprak Tevzi Çalışmalarının Usul Ve Esaslarına İlişkin Kanun hükümleri.

3. Değerlendirme

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı HMK’un geçici 3/2 inci maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un uygulanacağı davalar yönünden HUMK’un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

3. Değerlendirme

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı HMK’un geçici 3/2 inci maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un uygulanacağı davalar yönünden HUMK’un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, davacı tarafından usulünce açılmış bir mera sınırlandırmasının iptali ile tescil davası olmadığı, davacı tarafın dahili dava dilekçesi sonucu Hazinenin karar başlığında gösterilmiş olmasının Hazineyi taraf haline getirmeyeceği, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacılar vekili ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin ve davalı Hazine vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 210,55 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına,

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin j bendi gereğince davalı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

1086 sayılı HUMK'un 440/III-1 inci maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

19.12.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21265, Karar No: 2019/6692, Tarih: 27.03.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/21265 E.  ,  2019/6692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalının Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz nedenlerine göre, davacının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla mesai alacağının hesabı noktasındadır.

Davacının davalı iş yerinde uzun yol tır şoförü olarak, asgari ücrete ilave sefer primi ile çalıştığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, ödenen primlerin fazla mesailerin tam karşılığı olduğu gerekçesi ile davacının fazla çalışma alacağının bulunmadığı kabul edilmiş ise de, primlerin fazla mesai ücreti alacağını karşıladığının kabulü doğru değildir. Fazla çalışma ücret alacağının yasal mevzuata uygun şekilde %150 zamlı olarak hesaplanması gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.03.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/883, Karar No: 2007/910, Tarih: 28.11.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/9-883 E.  ,  2007/910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 3.İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2007

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kartal 3.İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 03.04.2007 gün ve 2006/1471-2007/282 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 10.07.2007 gün ve 2007/19940-23097 sayılı ilamı ile; (“…Davacı  işçi 19.11.2001 tarihinde imzalan protokolün  geçersiz olduğunu ileri sürmüş ve 1.10.2000- 30.9.2002 tarihleri arasında yürürlükte olan toplu  iş sözleşmesinin 39.maddesinde  öngörülen  ücret artışından kaynaklanan fark  ücret isteğinde bulunmuştur. Davalı  işveren  protokolün  toplu  iş sözleşmesi  imzalayan yetkili kişiler tarafından imzalandığını ve geçerli  olduğunu  savunmuştur.

Mahkemece isteğin kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

İşyerinde, 28.8.2000 tarihinde  sendika tarafından verilen yetkiye istinaden  16.2.2001 tarihinde imzalanan toplu  iş sözleşmesi 1.10.2000- 30.9.2002 tarihleri arasında yürürlükte kalmıştır. Toplu  iş sözleşmesini imzalayan sendika yetkililerinin bir kısmı ile işveren temsilcileri arasında 19.11.2001 tarihinde imzalanan protokolle, 1.10.2001 tarihinde yürürlüğe giren  ücret artış  hükmü tadil edilmiş ve ücret artışı  oranı düşürülmüştür. Yine 1.4.2002 tarihinde yürürlüğe girecek  olan ücret artışı hükmünde değişiklik yapılmıştır.

Sözü edilen protokolü sendika adına imzalayanlardan 5 kişi 28.8.2000 tarihli  sendika yetki yazısında  münferiden ve müştereken  toplu  iş sözleşmesi imzalamaya yetkili kılınmışlardır. Toplu  iş sözleşmesi imzalama konusunda  verilen yetki sendika tarafından daha sonra geri alınmış değildir. Toplu  iş sözleşmesinde değişiklik  yapılması için  ise sendika tarafından   özel bir yetki verilmesine gerek bulunmamaktadır. Toplu  iş sözleşmesinde değişiklik  yapma konusunda sendika yönetim kurulunun bir karar alması da gerekmemektedir. Sendika yetkilileri tarafından anılan yetkiye dayanılarak 16.2.2001 tarihinde toplu  iş sözleşmesi imzalanmasının ardından 9 ay sonra değişen koşullara göre bazı hükümlerde değişikliğe gidildiği görülmektedir.

Somut olayda, 19.11.2001 tarihinde toplu  iş sözleşmesini birlikte ve tek başına imzalamaya yetkili  olan  aralarında sendika genel  başkanı  işe şube yöneticisinin de bulunduğu 5 kişi protokolü sendika adına düzenlemişler ve işyerinde anılan protokol uygulanmaya başlamıştır. Bu konuda sendika ile işveren  arasında bir  uyuşmazlık ortaya çıkmamıştır.  İşçiler de  protokole yapılan uygulamaya karşı çıkmaksızın çalışmalarını sürdürmüşlerdir. Sonraki dönemlerde yeni toplu  iş sözleşmeleri imzalanmış ve işçilerin almakta oldukları  ücretleri  üzerinden  ücret artışları öngörülmüştür. Anılan sözleşmelerin imzalanması aşamalarında da 19.11.2001 tarihinde imzalanan protokolün geçersizliği sendika ile işveren arasında bir çekişme konusu olmamıştır. Böyle olunca bahsi geçen protokolün sendika adına yetkili kişiler tarafından imzalanmadığının kabulü doğru  olmaz.

Mahkemece kararın gerekçesinde daha  önce aynı konuda kesinleşen mahkeme kararlarından söz edilmişse de, anılan protokolün  ileriye dönük  olarak sonuçlarını doğuracağı yönünde yerel mahkeme kararlarının onandığı Dairemiz  kararları da mevcuttur. Bu itibarla her dosyadaki delil durumuna göre çözüme gidilmelidir.

Dairemizin kararlılık kazanmış  olan uygulamasına göre toplu  iş sözleşmesi imzalamaya yetkili kişiler tarafından düzenlenen protokolle toplu  iş sözleşmesi hükümlerini ileriye dönük  olarak değiştirilmesi  imkan dahilindedir. Somut olayda protokolün  ilk maddesinde 1.10.2001 tarihinde yürürlüğe girmiş olan ücret artışı hükmü tadil edilmekle bu değişiklik, geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz. Böyle olunca davacının 1.10.2001 - 19.11.2001 tarihleri arasında kalan dönem için protokolün sonuç doğurmayacağı kabul edilmeli ve anılan dönem için  ücret farkı  hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır. Protokolün imzalandığı tarih sonrasında ise protokol hükümleri doğrultusunda yapılan işveren uygulaması yerinde olduğundan  19.11.2001 tarihi sonrası için ücret farkı  isteğinin reddine karar verilmelidir. Gerekirse bu yönde bilirkişiden ek hesap raporu alınarak bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir...”) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle HUMK.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle HUMK.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre ve özellikle toplu iş sözleşmesinin eki niteliğinde bulunan protokol uyarınca toplu iş sözleşmesinin yasaca cevaz verilen hükümlerinin ileriye dönük olarak değiştirilebilmesinin mümkün bulunmasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç  : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 28.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12425, Karar No: 2009/429, Tarih: 19.01.2009

11. Hukuk Dairesi 2008/12425 E., 2009/429 K.

**11. Hukuk Dairesi 2008/12425 E., 2009/429 K.**

**- BANKALARIN HUKUKİ SORUMLULUĞU

- BİLİRKİŞİ İNCELEMESİ

- ÜYE İŞYERİ SÖZLEŞMESİ**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 41 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 44 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 275 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada (Ankara İkinci Sulh Hukuk Mah-

kemesi)'nce verilen 23.11.2007 tarih ve 2006/2214-2007/2503 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için tetkik hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin işyerinde kullandığı POS cihazının onay vermesi ile gerçekleşen alışveriş sonucu kesilen 1.262,70 YTL tutarındaki fatura bedelinin davalı banka tarafından ödenmediğini ileri sürerek, bu meblağın temerrüt faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir. Davalı banka vekili, onay verilen kredi kartlarının sahte olduğunun sonradan ilgili yurtdışı bankalarından bildirildiğini, bunun üzerine bu alışveriş bedelinin sözleşmeye uygun olarak davacıya ait hesaptan mahsup edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, sunulan kanıtlara, banka kayıtlarına ve alınan bilirkişi raporuna dayanılarak, POS makinesi slip kopyalarında herhangi bir eksiklik bulunmadığı, anılan makinenin ibraz edilen kredi kartına onay verdiği, davacının kredi kartının sahte olup olmadığını bilemeyeceği, kredi kartının sahte olması durumunda davalının onay vermemesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, üye işyeri sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, üye işyeri sözleşmesi gereği POS makinesi bağlanan davacı işyerinde kullanılan kredi kartının sahte olup olmadığının tespit edilmesinin mümkün olup olmadığı ve davaya konu alışverişler nedeniyle provizyon verdiğine göre, davalı bankaya kusur izafe edilip edilmeyeceği, sözleşme hükümleri de dikkate alınarak bu işlemlerden kimin sorumlu olacağı noktalarında toplanmıştır.

Hükme esas alınan raporda, uzmanlık alanı belirtilmeyen bilirkişi, sadece davacının kusurlu olmadığı görüşünü bildirmiş olup, taraflar arasındaki sözleşmede belirtilen hükümleri değerlendirilmediği gibi, davalı vekili rapora itirazda bulunmuş ise de, mahkemece bu itiraz üzerinde durulmamış ve karar yerinde tartışılmamıştır.

Hükme esas alınan raporda, uzmanlık alanı belirtilmeyen bilirkişi, sadece davacının kusurlu olmadığı görüşünü bildirmiş olup, taraflar arasındaki sözleşmede belirtilen hükümleri değerlendirilmediği gibi, davalı vekili rapora itirazda bulunmuş ise de, mahkemece bu itiraz üzerinde durulmamış ve karar yerinde tartışılmamıştır.

Bu durumda, mahkemece, iddia ve savunmanın üzerinde yeterince durulması, sahte kredi kartlarıyla satış işleminin nasıl gerçekleştirildiği veya gerçekleştirilmiş olabileceği, bu özellikteki kredi kartlarına POS cihazının onay vermesini engelleyici teknik birtakım önlemler alınması dahil uluslararası kredi kartı uygulamasının ulaştığı aşama itibariyle tarafların kusurlarının bulunup bulunmadığı, sözleşme hükümleri dikkate alınarak, sözleşmenin hangi hükümlerini, hangi tarafın somut olayda sözleşmeyi nasıl ihlal ettiği hususlarında, aralarında bankacılık ve uluslararası kredi kartları konusunda ve POS makinesinin teknik yönünden işleyişi alanında uzmanın da yer aldığı yeni bir bilirkişi kurulu vasıtasıyla yeniden inceleme yaptırılıp, tarafların kusur oranlarının saptanması, rapora itirazın yeterince irdelendiği denetime elverişli bilirkişi raporu alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna itibar edilerek, eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın (BOZULMASINA), ödediği temyiz peşin harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 19.01.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.