muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/1435, Karar No: 2025/913, Tarih: 27.02.2025

(X)-KARŞI OY :
Bakılmakta olan dava, sahte fatura kullanma fiili sebebiyle yapılan tekerrür uygulamalı vergi ziyaı cezalı tarhiyatı ile kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istemiyle açılmış; verilen karara yönelik istinaf başvurularının reddi üzerine davacı bu kez temyiz yoluna başvurmuştur. Temyiz başvurusu, çoğunluk görüşüyle, kararın “hukuki denetimle sınırlı” olarak incelenmesi sonucunda bozulmasını gerektirecek bir neden bulunmadığı gerekçesine dayanılarak reddedilmiştir.  
Temyiz mercilerinin esas rolü; ülke genelinde, hukukun uygulanmasında içtihat birliğinin sağlanmasıdır. Bu bakımdan Danıştay’ın temyiz mercii olarak görevi, kural olarak, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır. Başka bir anlatımla, temyiz denetiminde, olaya uygulanacak hukuk kuralının; doğru belirlenip belirlenmediğine, doğru yorumlanıp yorumlanmadığına ve aynı zamanda doğru olarak uygulanıp uygulanmadığına bakılır, uyuşmazlığın maddi yönüyle ilgilenilmez. 2575 sayılı Danıştay Kanunu’nun 23. maddesinin (a) fıkrasına, 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanunun 6. maddesiyle eklenen cümle bu durumu kurala bağlanmıştır. 
 Anayasa Mahkemesi’nin birçok kararında vurgulandığı gibi, “kişilerin adil bir şekilde yargılanmalarını sağlamayı ve denetlemeyi amaçlayan” gerekçeli karar hakkı adil yargılanma hakkının unsurlarından biridir. Gerekçeli karar hakkı; sadece “tarafların muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri” için değil, aynı zamanda, “demokratik bir toplumda kendi adlarına verilen yargı kararlarının sebeplerini toplumun öğrenmesinin sağlanması” için de gereklidir (Sencer Başat ve diğerleri [GK], B. No: 2013/7800, 18/6/2014, §§ 31, 34). Kanun yolu incelemesi sonucunda verilen kararda gerekçelerinin ayrıntılı olmaması bu hakkın ihlal edildiği şeklinde yorumlanmamaktadır. Kanun yolu incelemesi yapan merciinin yargılamayı yapan mahkemeyle aynı sonuca ulaşması ve bunu aynı gerekçeyi kullanarak veya atıfla kararına yansıtması, kararın gerekçelendirilmiş olması bakımından yeterlidir (Yasemin Ekşi, B. No: 2013/5486,  01/12/2013 § 57); ancak burada Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine atıfla "hukuki denetimle sınırlı inceleme" sonucunda karar verildiği belirtildiğinden uyuşmazlığın hukuki yönünün incelenmesinin açıklığa kavuşturulması önem taşımaktadır.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 341. maddesinde yer alan "Vergi ziyaı, mükellefin veya sorumlunun vergilendirme ile ilgili ödevlerini zamanında yerine getirmemesi veya eksik yerine getirmesi yüzünden verginin zamanında tahakkuk ettirilmemesini veya eksik tahakkuk ettirilmesini ifade eder." kuralıyla vergi ziyaı tanımlanmış; ayrıca, maddede, vergi mükellef veya sorumlusunun vergi ziyaına neden olabilecek kimi yasaya aykırı halleri sayılmıştır. Kanun’un Vergi Ziyaı Cezası başlıklı 344. maddenin ikinci fıkrasında ise, vergi ziyaına 359. maddede yazılı fiillerle sebebiyet verilmesi halinde bu cezanın üç kat olarak uygulanacağı kurala bağlanmıştır. 359. maddede de, defter, kayıt ve belgeleri tahrif edenler veya gizleyenler veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleyenler veya bu belgeleri kullananlar kaçakçılık fiilerini işlemiş olacakları belirtilmiş; ayrıca, sahte belge, “gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge”; muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge ise, “gerçek bir muamele veya duruma dayanmakla birlikte bu muamele veya durumu mahiyet veya miktar itibariyle gerçeğe aykırı şekilde yansıtan belge” olarak tanımlanmıştır. Bu halde, 359. maddede sayılan sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenleme ve kullanma eylemleri ile vergi ziyaı ortaya çıkmışsa, vergi ziyaı cezası üç kat olarak kesilecektir. Vergi Usul Kanunu’nun 30. maddesinin 2. fıkrasının (4) numaralı bendine göre de, defter kayıtları ve bunlarla ilgili vesikaların vergi matrahının doğru ve kesin olarak tespitine imkân vermeyecek derecede noksan, usulsüz ve karışık olması dolayısıyla ihticaca salih bulunmaması re’sen tarh sebebidir. Sözü edilen kurallara göre, sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenlemesi veya kullanılması re’sen takdiri gerektiren sebep olup bu hallerin varlığında, re’sen verginin tarh edileceği ve tarh edilen bu vergiye bağlı olarak da vergi ziyaı cezası kesileceği hususu belirli ve öngörülebilir niteliktedir.

Sahte belgenin ne olduğunu (olayda sahte fatura) tanımlayan 359. madde, bakılmakta olan davada uygulanacak yasa kuralıdır. Diğer deyişle olayda, 359’uncu maddenin yorumu ve maddi olaya uygulanması söz konusudur. Vergi usuldeki sahte fatura, gerçekte şeklen mevzuatın öngördüğüne uygundur. Ancak, bu tür fatura ile yapılan işlem, hukuk normunda nitelenen sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcıdır. Normun nitelemesi ise hukukidir. Tıpkı, ceza hukukunda gerçekleşen maddi bir olayın suç olarak nitelendirilmesi gibi. Sahte fatura olayında da, mahkemelerin yaptıkları saptamaya göre gerçek olan işlemlerin suç, yani sahte fatura düzenleme ve/veya kullanma eylemleri oluşturup oluşturmadığının nitelendirilmesi söz konusudur. Bu ise, hukuki bir nitelemedir. Esasen, hukuk kuralı (norm) ölçü alınarak yapılacak her türlü niteleme, hukukidir. Temyiz mercii, 359. maddenin içeriğine göre, idareyi belgenin sahte olduğu sonucuna ulaştıran tespitlerin mahkeme hükmündeki hukuki nitelendirilmesinin denetimini yapabilecektir. 
Nitekim Danıştay’ın diğer vergi daireleri ve vergi dava daireleri kurulu, sahte fatura veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı fatura düzenleme ve kullanmadan kaynaklanan bu tür uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz incelemesini, uyuşmazlığın maddi/hukuki ayrımına girmeksizin yapmaktadır. Temyizde, mahkemece, bu tür belge düzenleme ve kullanma fiillerinin işlendiğine dair vergi incelemesine yetkili olanlarca düzenlenen raporda yer alan tespitlerin incelenip değerlendirilerek, davada uygulanacak hukuk kuralına göre, yaptığı hukuki nitelendirmenin hukuka uygun olup olmadığı incelemesi yapılarak sonucuna varılmaktadır. Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine 6723 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 23/07/2016 tarihinden sonra da bunu sürdürmektedir.
Açıklanan nedenle, temyize konu kararın uyuşmazlık konusu dönemde davacıya fatura düzenleyen mükellefler hakkındaki vergi tekniği raporlarında yer alan tespitlerin uygulanacak kural kapsamında hukuki nitelendirmesinin hukuka uygun olup olmadığının denetiminde, söz konusu bu tespitler incelenerek karar verilmesi gerektiği görüşüyle karara katılmıyorum.
 
(XX)-KARŞI OY :
2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun 23. maddesinde, Danıştayın temyiz mercii olarak görevinin, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlı olduğu kurala bağlanmıştır.  
İdari işlemlerin yargısal denetiminin hukuka uygunluk denetimi ile sınırlı olması karşısında bu denetimin maddi olayı da kapsadığının kabulü gerekir. Şöyle ki idari davaya konu işlemler, dayandığı, düzenlediği olaydan soyutlanmış olarak yargılamaya konu edilemez. Birçok idari uyuşmazlıkta maddi olanla hukuki olan arasında bir ayrım yapmak mümkün olmayabilir. 
İdari davalarda inceleme konusu olan hukuki işlem niteliğindeki bir idari işlemdir. Hukuki işlemin incelenmesi, işlemin dayanağı durumunda bulunan maddi olaydan bağımsız bir inceleme değildir.

İdari davalarda inceleme konusu olan hukuki işlem niteliğindeki bir idari işlemdir. Hukuki işlemin incelenmesi, işlemin dayanağı durumunda bulunan maddi olaydan bağımsız bir inceleme değildir.
Adli yargıda maddi olay incelemesi yapılırken nasıl ki olayın subuta erip ermediği incelenerek bir sonuca ulaşılıyor ise idari yargıda da idarelerce tesis edilen işlemlerin dayanağını teşkil eden maddi olayın irdelenerek sonuca ulaşılması esastır. 
213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesinde, sahte belge "gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge" olarak tanımlanmaktadır. 
Davacının bir kısım alımlarını sahte faturayla belgelendirdiği yolunda tespitler içeren vergi inceleme raporuna istinaden yapılan tarhiyatın kaldırılması istemiyle açılan davayı sonuçlandıran Vergi Mahkemesi kararına yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin Bölge İdare Mahkemesi Vergi Dava Dairesi kararına yöneltilen temyiz istemi hakkında, faturaların temin edildiği mükellefler nezdinde düzenlenen vergi tekniği raporlarındaki tespitler değerlendirilmek suretiyle karar verilmesi gerektiği oyuyla Daire kararına bu yönden katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2024/2005, Karar No: 2025/938, Tarih: 27.02.2025

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2024/2005
Karar No : 2025/938
TEMYİZ EDEN (DAVALI)            : ... Vergi Dairesi Müdürlüğü/...
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)            : ... Tekstil  Sanayi ve Dış Ticaret Anonim Şirketi
İSTEMİN	KONUSU: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının aleyhe olan hüküm fıkrasına davalı idare tarafından yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ       :
Dava konusu istem: Davacı adına, komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediği yolundaki tespitleri içeren vergi tekniği raporunun done alındığı takdir komisyonu kararına dayanılarak 2016 yılı için re'sen salınan kurumlar vergisi, Ocak-Mart, Nisan-Haziran, Temmuz-Eylül ve Ekim-Aralık dönemler için re'sen salınan geçici vergi, Ocak ila Aralık dönemleri için re'sen salınan katma değer vergisi ile bu vergiler üzerinden tekerrür hükümleri uyarınca artırılarak kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir. 
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı adına yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ancak mahsup dönemi geçen geçici verginin aranmayacağı ve yıllık vergiye mahsuben peşin alınan geçici vergi üzerinden bir kat vergi ziyaı cezası kesilebileceği, Ekim 2010 dönemine ait olup usulüne uygun kesinleştiği hususu davalı idarece ispatlanamayan vergi ziyaı cezasının tekerrüre esas alınamayacağı, kurumlar vergisi ile Ocak ve Şubat dönemleri için yapılan katma değer vergisi tarhiyatının bir kısmı ile Mart ila Aralık dönemleri için salıan katma değer vergisi düzeltme fişi ile terkin edildiğinden davanın bu yönden konusuz kaldığı gerekçesiyle üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin terkin edilmeyen kısmı ile Ocak ve Şubat dönemlerine ait vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin terkin edilmeyen kısımları yönünden dava reddedilmiş, terkin edilen kısımları yönünden karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden kısmı ile geçici vergi kaldırılmış, geçici vergi üzerinden kesilen üç kat vergi ziyaı cezası ise bir kata indirilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesi kararının hüküm  kısmı ile gerekçe kısmının sehven farklı yazıldığı görüldüğünden, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, kısmen karar verilmesine yer olmadığına dair karar sonucu değişmemekle birlikte hüküm kısmı "Açıklanan nedenlerle, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, kısmen karar verilmesine yer olmadığına, 2016/1-12 dönemine ilişkin üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin düzeltme fişiyle düzeltilerek azaltılan kısımları, 2016/1,2 dönemlerine ilişkin üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin düzeltme fişiyle düzeltilerek azaltılan kısımları ve 2016/1-3 dönemine ilişkin düzeltme fişiyle düzeltilerek azaltılan kurum geçici vergi aslı üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezası yönünden davanın reddine, dava konusu kurum geçici vergisi asılları ile vergi ziyaı cezalarının tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle artırılan kısımları yönünden davanın kabulüne, dava konusu 2016/1,2 dönemlerine ilişkin üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergileri, 2016/1-12 dönemine ilişkin üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile 2016/1-3 dönemine ilişkin üç kat vergi ziyaı cezasının düzeltme fişleriyle düzeltilerek kaldırılan kısımları ve 2016/3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 dönemlerine ilişkin üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergileri hakkında karar verilmesine yer olmadığına,..." şeklinde düzeltildikten sonra istinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ	EDENİN	İDDİALARI	:  Davacının komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediği hususunun hakkında düzenlenen vergi tekniği raporuyla ortaya konulduğu, uyuşmazlık konusu cezalı tarhiyatın hukuka uygun olduğu, Nisan-Haziran, Temmuz-Eylül ve Ekim Aralık dönemleri için hüküm kurulmadığından kararda bu yönden de hukuka uygunluk bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.
KARŞI	TARAFIN	SAVUNMASI	: Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	...'IN	DÜŞÜNCESİ	: Temyiz isteminin kısmen kabulüyle Nisan-Haziran, Temmuz-Eylül ve Ekim Aralık dönemleri için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı geçici vergiler hakkında hüküm kurulmak üzere bozulmasına, temyiz isteminin diğer yönden reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:	
	MADDİ OLAY : 
	Davacı adına, komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediğinden bahisle, dava konusu tarhiyatın yapıldığı ve tekerrür hükümleri gereğince artırılarak üç kat vergi ziyaı cezası kesildiği anlaşılmıştır.
	İLGİLİ MEVZUAT:

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:	
	MADDİ OLAY : 
	Davacı adına, komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediğinden bahisle, dava konusu tarhiyatın yapıldığı ve tekerrür hükümleri gereğince artırılarak üç kat vergi ziyaı cezası kesildiği anlaşılmıştır.
	İLGİLİ MEVZUAT: 
	2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 22. maddesinin 1. fıkrasında; konular aydınlandığında meselelerin sırasıyla oya konulacağı ve karara bağlanacağı, kararlarda bulunacak hususları düzenleyen 24. maddesinin (b) bendinde, davacının ileri sürdüğü olaylar ve hukuki sebepler ile istem sonucunun kararda belirtileceği, (e) bendinde, kararın dayandığı hukuki sebeplerin, gerekçe ve hükmün kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu kurala bağlanmış, 49. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendinde ise usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması bozma sebebi olarak sayılmıştır.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
Temyiz istemine konu Vergi Dava Dairesi kararının; Ocak-Mart dönemi için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı geçici vergi ile vergi ziyaı cezasının, tekerrüre isabet eden   kısmına ilişkin hüküm fıkrası aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle Dairemizce de uygun görülmüştür.
 Nisan-Haziran, Temmuz-Eylül ve Ekim Aralık dönemleri için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı geçici vergi de bakılan davaya konu yapılmasına karşın, bu hususta herhangi bir değerlendirme yapılmaması ve hüküm kurulmaması yargılama usulüne aykırı düştüğünden Vergi Dava Dairesi kararının bu yönden yeniden bir karar verilmek üzere bozulması gerekmiştir. 
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin kısmen reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının; Ocak-Mart dönemi için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı  geçici vergi ile vergi ziyaı cezasının, tekerrüre isabet eden  kısmına ilişkin hüküm fıkrasının ONANMASINA,
3. Temyiz isteminin kısmen kabulüne,
4. Kararın; Nisan-Haziran, Temmuz-Eylül ve Ekim-Aralık dönemleri için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı geçici vergi hakkında hüküm kurulmak üzere BOZULMASINA, 27/02/2025 tarihinde  oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/3536, Karar No: 2025/1027, Tarih: 27.02.2025

"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
 ALTINCI DAİRE  
Esas     No : 2024/3536
Karar	No : 2025/1027                                                                       
TEMYİZ EDENLER	: I- (DAVACILAR)
	 1-... 2- ...
VEKİLİ                                          : Av. ...
	  II- (DAVALILAR)
	  1- ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı	  
VEKİLİ	: Av. ...
	  2 - ... Belediye Başkanlığı/...	  
VEKİLİ                                          : Av. ...
KARŞI TARAF	: I- (DAVALILAR)
	  1- ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı	  
	  2 - ... Belediye Başkanlığı/...	  
	  II- (DAVACILAR)
	 1- ...2- ...
İSTEMİN ÖZETİ	:Antalya İli, Gazipaşa İlçesi, ... Mahallesi, ... ada ..., ..., ... sayılı parseller ile ... ada ... ve... sayılı parselleri kapsayan alanda 3194 sayılı İmar Kanunun 18. maddesi uyarınca parselasyon yapılmasına ilişkin Gazipaşa Belediye Encümeninin ... tarih ve ... sayılı kararı ile bu kararın onaylanmasına ilişkin Antalya Büyükşehir Belediye Encümeninin ... tarih ve ... sayılı kararının iptali istemiyle açılan davada, dava konusu işlemlerin iptali yolundaki ... İdare Mahkemesinin  ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulüne anılan mahkeme kararının kaldırılmasına ... ada ... sayılı parsel yönünden davanın reddi, ... ada ... sayılı parsel ile ... ada ... sayılı parsel yönünden dava konusu işlemin iptaline  dair ... Bölge İdare Mahkemesi... İdari Dava Dairesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararın, taraflarca aleyhe olan kısımlarının usul ve hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek bozulması istenilmektedir.
SAVUNMANIN	ÖZETİ			: Davacı tarafından, Gazipaşa Belediye Başkanlığının temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.
Davalılar tarafından, karşı tarafın temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY	TETKİK	HAKİMİ	...'NİN	DÜŞÜNCESİ			: Temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararının esasa ilişkin hüküm fıkrası yönünden bozulmasını gerektirecek nitelikte bulunmadığından temyiz istemlerinin reddi, vekalet ücreti bakımından ise
 mükerrerliğe yol açacak şekilde iki kez vekalet ücretine hükmedilmesi her ne kadar bozma nedeni ise de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden ve yanlışlık, düzeltilmesi mümkün eksiklik niteliği taşıdığından, karardaki vekalet ücretine ilişkin kısmın düzeltilerek onanması gerektiği düşünülmektedir.  
 
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Altıncı Dairesince Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:
Bölge İdare Mahkemesi İdari Dava Dairelerince verilen kararların temyiz yolu ile incelenerek bozulabilmeleri 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49. maddesinde belirtilen nedenlerden birinin bulunması halinde mümkündür.  
Temyize konu kararın esasa ilişkin kısmında 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49. maddesinin 2. fıkrasında sayılan bozma nedenlerinden hiçbirisi bulunmamaktadır.

Bölge İdare Mahkemesi İdari Dava Dairelerince verilen kararların temyiz yolu ile incelenerek bozulabilmeleri 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49. maddesinde belirtilen nedenlerden birinin bulunması halinde mümkündür.  
Temyize konu kararın esasa ilişkin kısmında 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49. maddesinin 2. fıkrasında sayılan bozma nedenlerinden hiçbirisi bulunmamaktadır. 
2577 sayılı  İdari Yargılama Usülü Kanununun  6545 sayılı Kanun'un 22. maddesiyle değişik "Temyiz incelemesi üzerine verilecek kararlar" başlıklı 49. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde, kararda yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan maddi hatalar ile düzeltilmesi mümkün eksiklik veya yanlışlıklar varsa kararın düzeltilerek onanacağı hükmüne yer verilmiştir.
Maddenin gerekçesinde ise, madde ile temyiz incelemesinde sadece maddi hatalarda değil, aynı zamanda yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen eksiklik ya da yanlışlıklarda da düzelterek onama kararı verilmesinin sağlandığı, uygulamada, vekalet ücretine, yargılama giderlerine ya da faize hükmedilmesinin unutulması ya da bunların yanlış hesaplanması gibi, kararın asli olmayan unsurlarında görülen bir kısım eksiklik ya da yanlışlıklar nedeniyle bozma kararları verildiği, bunun Mahkemece tekrar karara bağlandığı ve yine bu kararlara karşı yeniden kanun yollarına başvurulabilmesi nedeniyle hem zaman hem de emek kaybına neden olunduğunun görüldüğü, bu suretle esasa etkili olmayan konularda Danıştayın kesin karar vermesi sağlanarak uyuşmazlığın hızla sonuçlandırılmasının amaçlandığı hususlarına yer verilmiştir.
Dava dosyasının incelenmesinden, temyiz konu ... Bölge İdare Mahkemesi  ... İdari Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının hüküm kısmında, dava konusu işleminin iptali yolundaki ...İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararın kaldırılmasına,  ... ada ... sayılı parsel ile ... ada ... sayılı parsel yönünden dava konusu işlemin iptaline,  ... ada ... sayılı parsel yönünden ise davanın reddine karar verildiği ve hüküm fıkrasının  5. ve 6. bendlerinde davacı ve davalı idareler lehine 20.900,00-TL tutarındaki vekalet ücretine hükmedilmesine karar verildikten sonra 7. bendinde "İlk derece mahkemesince davacılar lehine hükmedilen vekalet ücreti kaldırılmamış olduğundan bu konuda yeniden hüküm kurulmasına gerek olmadığına," karar verilerek,  aynı davada davacı lehine iki kez vekalet ücretine hükmedilmesi sonucuna yol açıldığı anlaşılmıştır.

Bu durumda, Bölge İdare Mahkemesince, mükerrerliğe yol açacak şekilde ikinci kez vekalet ücretine hükmedilmesi her ne kadar bozma nedeni ise de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden ve söz konusu yanlışlık düzeltilmesi mümkün eksiklik niteliği taşıdığından, Bölge İdare Mahkemesince verilen gerekçeli kararda yer alan "İlk derece mahkemesince davacılar lehine hükmedilen vekalet ücreti kaldırılmamış olduğundan bu konuda yeniden hüküm kurulmasına gerek olmadığına," ibaresi çıkarılmak suretiyle, kararın hüküm fıkrasının bu şekilde düzeltilerek onanması gerektiği sonucuna varılmıştır.
 ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesince verilen ...tarih ve E:..., K:... sayılı karar ve dayandığı gerekçe hukuk ve usule uygun olup bozulmasını gerektirecek bir sebep bulunmadığından, temyiz istemlerinin reddi ile, 2577 sayılı Kanunun 6545 sayılı Kanunun 22. maddesiyle değişik 49. maddesi, 1. fıkrası, (b) bendi uyarınca anılan kararın hüküm fıkrasında yer alan 7. bendinin çıkarılmak suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 50. maddesi uyarınca, bu onama kararının taraflara tebliğini ve bir örneğinin de belirtilen İdari Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, 27/02/2025 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.