muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/8463, Karar No: 2006/11666, Tarih: 21.09.2006

11) Kesinleşmiş orman kadastro haritasının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazın 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 1952 yılında 5653 Sayılı Yasaya ve yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan ... komisyonunca, ... makisi olarak tesbit edilmişse de, 1978 yılında Orman Yönetimi tarafından, makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1947 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı, ancak, Orman Yönetiminin açtığı dava sonunda, 1744 sayılı yasa döneminde yapılan bu işlemin ... İdare Mahkemesinin 15.01.1987 gün ve 1985/711-17 sayılı kararıyla, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu ve bu niteliğini yitirmediğinden orman rejimi dışına çıkarma işleminin belirlenerek, (makiye ayırma işlemine değer verilmeden) iptal edildiği, kararın Danıştay tarafından onandıktan sonra kesinleştiği, daha sonra 1989 yılında 3373 Sayılı Yasa döneminde yapılan aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sırasında, yine makiye ayırma işlemine değer verilmeden, orman kadastro komisyonunca taşınmazın kesinleşen orman sınırları içinde aplike edildikten sonra 3302 Sayılı Yasayla değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, bu işlemin dahi itirazsız kesinleştiği göz önünde bulundurulmadan, 2981 Sayılı Yasa uygulaması sonucu, ihdasen ... Belediyesi adına tescil edilen ve daha sonra ... Belediyesine devredilen 319 sayılı parselden oluşturulan ve fiilen bu parsel içinde kalan imar parsellerinin, ... belediyesi adına tapuya tescil edildiği, tahsis ve satışlar ile davalıya geçtiği, ancak, orman ve orman rejimi dışına çıkartılan yerlerde 2981 ve 3194 Sayılı Yasa uygulaması yapılacağı konusunda hiç bir yasa hükmünün bulunmadığı, aksine 3194 Sayılı İmar Yasasının 4. Maddesindeki "... diğer özel yasalar ile belirlenen veya belirlenecek olan yerlerde, bu (imar) yasanın özel yasalara aykırı olmayan hükümleri uygulanır" hükmü ile 2981 Sayılı Yasanın 3290 sayılı Yasa ile değişik Geçici 2. Maddesinin (e)

-8-

2006/8463-11666

-8-

2006/8463-11666

bendi hükmünü iptal eden Anayasa Mahkemesinin 27.09.1995 gün ve 1995/13-51 Sayılı kararı ve H.G.K.'nun 07.12.1997 gün ve 1997/1-655-1003 Sayılı kararlarında da kabul edilen “ kamu malı niteliğini kazanan bir taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak özel mülkiyete dönüştürmeye idari mercilerin yetkilerinin bulunmadığı, başka bir anlatımla, idari mercilerin yasadan kaynaklanan bir yetkileri bulunmayan konularda aldıkları kararlar yok hükmünde olup, buna dayanan tescil de M.Y.'nın 1024.(932.) maddesi gereğince yolsuz tescil niteliğinde olduğu" Anayasanın 169 ve 170. maddelerindeki 2924 Sayılı Yasada ve 3402 Sayılı Yasanın 16/D maddesinde özel olarak düzenlenen Devlet Ormanları ve nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılan yerler özel yasalarına tabi olduğu, H.G.K'nun 24.03.1999 gün 1999/1-170-167 ve 21.02.1990 gün 1989/1-700-101 kararlarında belirtildiği gibi, aslında özel mülkiyete konu olmayan taşınmazlar her nasılsa tapuya tescil edilmiş olsa bile, bu durum taşınmazın niteliğini değiştirmeyeceğinden tescil işlemi yok hükmünde olacağı, bu tür taşınmazlar hakkında M.Y.'nın 1023. (931.) maddesinde belirtilen iyi niyetle iktisap iddiasında bulunulamayacağı, yasalarımız nasıl oluşursa oluşsun, yanlış ve yolsuz tescillere dayalı olarak tapu sicilinde yapılacak değişiklikleri öngören iptal davaları görevini Adliye Mahkemelerine verdiği (M.Y.- Md. 1025.(933)).

Diğer taraftan, 6831 Sayılı Yasanın değişik 2 ve 2/B madde uygulaması sonucu nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların, Anayasanın 170. maddesinde belirtilen kamu hizmetinin yerine getirilmesi için 2924 Sayılı Yasa gereği Orman Bakanlığının emrine geçeceği, başka bir anlatımla, Orman Bakanlığına tahsis edilmiş sayılacağından 3402 Sayılı Yasanın 17. maddesi ve yine yasalar gereği Hazineye kalan yerler olması nedeniyle aynı yasanın 18. maddesi hükmü karşısında Hazine adına yapılacağından, Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların Kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinilmesine olanak bulunmadığı,

Yukarıda açıklanan gerekçelerle ve H.G.K.’nın 21.02.1990 gün ve 1989/1-700-101 sayılı, 05.05.1999 gün ve 1999/1-302 -258 sayılı ve aynı gün 1999/1-304 -260 ve 30.06.1999 gün ve 1999/1-544-561 Sayılı kararlarında kabul edildiği gibi Hazinenin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası ile açacağı iptal davaları 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesindeki 10 yıllık hak düşürücü süreye tabi olmadığı gözetilerek Hazine davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı gerçek kişinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 21/09/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2895, Karar No: 2018/2584, Tarih: 03.04.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2895 E.  ,  2018/2584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkillerinin ..., ...,... mahallesi ... pafta, 400 ada, 124 parsel sayılı taşınmazdaki ... ve 6 nolu bağımsız bölümlerin maliki olduklarını, davaya konu bağımsız bölümlerin arsa payının yanlış olarak hesaplandığını beyanla arsa paylarının düzeltilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece hukuki yarar yokluğundan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 03/04/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1391, Karar No: 2012/3450, Tarih: 16.02.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/1391 E.  ,  2012/3450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın müştekinin tırının kilitli olmayan bez parçası ile kapatılıp tel ile sıkılmış ve üzerine pet şişe geçirilmiş yakıt deposu kapağını açarak eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesine uyduğu halde yazılı şekilde karar verilmesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının niteliği itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin 6. fıkrası uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından ‘‘cezanın 5237 sayılı Yasanın 58/6.maddesine göre mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetim serbestlik tedbirinin uygulanmasına ilişkin bendin’’ çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2556, Karar No: 2014/4164, Tarih: 18.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/2556 E.  ,  2014/4164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 2.SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/09/2012

NUMARASI : 2012/247-2012/1183

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının abone olduğu işyerinde kaçak elektrik kullanıldığından bahisle 3.385,67 TL alacak için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptalini talep etmiştir.

Davalı cevabında, dava konusu işyerinin kendisine ait olduğunu, elektriğin kiracı tarafından kullanıldığını beyan etmiştir.

Mahkemece; ilk kararında kaçak elektrik kullanmanın haksız fiil niteliğinde olup, kullanan kişinin sorumlu olacağından bahisle davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin temyizi üzerine 19.Hukuk Dairesinin 05.12.2011 tarihli ilamı ile kaçak elektrik kullanan kişinin kiracı olmasına rağmen abone olan davalının da (abonelik kaydını iptal ettirmediği sürece) kaçak elektrik bedelinden sorumlu olması gerektiği belirtilerek bozma kararı verilmiştir.

Bozma ilamından sonra mahkemece kurulan ikinci kararda ise davanın kabulü ile 2.121 TL asıl, 263,99 TL gecikme cezası+KDV olmak üzere toplam 3.385,67 TL yönünden itirazın iptaline karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Dosya kapsamından dava konusu işyerine ait abone kaydının davalı A.. Ö..’e ait olduğu, dava dışı kiracı A.. Z.. tarafından kaçak elektrik kullanıldığı 11.05.2004 tarihli tutanak ve zabıt mümzilerinin beyanlarından anlaşılmaktadır.

Davada, işyerinde kaçak elektrik kullanılmasına dayalı itirazın iptali talep edilmektedir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 3.121,68 TL asıl alacak ve 223,73 TL gecikme zammı ve 40,26 TL gecikme zammı KDV’si toplamı 3.385,67 TL olarak açıklanmıştır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, sözleşmelerde kararlaştırılan gecikme zammı hukuki niteliği itibariyle bir borcun gününde ödenmemesi halinde alacaklının borçluya tanıdığı vade karşılığı belirli bir oranda borca yapılan ilave niteliğindedir. Gecikme zammında bir para borcunun geç ödenmesi bahis konusudur. Davada, kullanılan kaçak elektrik bedeli için çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince gecikme zammı isteminin aynı zamanda yasal faiz uygulanması gözetilerek ödenmeyen bedele yönelik olarak yasal faiz uygulanması gerekmektedir.

Bu durumda mahkemece, davacının gecikme zammı talebi, yasal faiz olarak değerlendirilip, takip tarihine kadar işlemiş yasal faiz oranı hesaplatılarak hasıl olacak sonucuna göre KDV ile birlikte karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde gecikme cezasına hükmedilmiş olması doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22462, Karar No: 2024/8851, Tarih: 29.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/22462 E.  ,  2024/8851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ: Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamında yer alan tutanaklar ve şikâyetçi ...'nun beyanları çerçevesinde eylemin tamamlanmış olduğu tespit edildiğinden Tebliğname'deki teşebbüs hükümlerinin uygulanması gerektiğine dair görüşe iştirak edilmemiştir. Ancak;

1)... A.Ş.'nin bozma öncesi kovuşturma aşamasında sunmuş olduğu 15.12.2015 tarihli yazılı beyanda dava konusu eylem yönünden temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'ın babası tarafından dava açıldıktan sonra 625,00 TL'nin kuruma ödendiğini, kısmi ödemeyi bu dosyayla ilgili olarak kabul ettiklerini bildirdiği, bozma öncesi yargılama aşamasında 5237 sayılı Kanun'un 168/2-4 maddesi uyarınca kısmi iadeye rızalarının bulunduğuna dair bir beyanlarının olmadığı, bozma sonrası yargılama sırasında ise zararın tamamının giderilmediğini, kısmi zarar giderimine muvafakatlarının olmadığını beyan ettikleri tespit edilmekle, bozma öncesi yazılı beyanlarında geçen "kısmi ödemeyi kabul ettikleri"ne dair ifadeden suça sürüklenen çocuk hakkında kısmi iade nedeniyle hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterildiği sonucunun çıkarılamayacağı değerlendirildiğinden suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168/2 maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

2)Katılan ...Ş.'nin dava konusu eylem bakımından çalınan telefon kablolarının fiilen kullanımda olan hatlar olması nedeniyle iletilşimin kesildiğini bildirdikleri tespit edilmekle 5237 sayılı Kanun'un 142/5.maddesinin tartışılmaması,

2)Katılan ...Ş.'nin dava konusu eylem bakımından çalınan telefon kablolarının fiilen kullanımda olan hatlar olması nedeniyle iletilşimin kesildiğini bildirdikleri tespit edilmekle 5237 sayılı Kanun'un 142/5.maddesinin tartışılmaması,

3)Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 Esas, 2018/554 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanun’un 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu’nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, suça sürüklenen çocuk hakkındaki 04.02.2016 tarihli hükmü yalnızca suça sürüklenen çocuk müdafii temyiz ettiğinden ve atıfet kuralı gereği suça sürüklenen çocuğun 10 ay hapis cezası yönünden kazanılmış hakkının gözetilmesine, 29.05.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10751, Karar No: 2018/6736, Tarih: 03.10.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/10751 E.  ,  2018/6736 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : . Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı araştırılıp, varsa; sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında, bu suç tarihinden önce,aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandıktan sonra, yükümlülüklerini ihlal eden sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 03/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7799, Karar No: 2022/3109, Tarih: 18.04.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/7799 E.  ,  2022/3109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 30.05.2018 tarih ve 2016/478 E. - 2018/217 K. sayılı kararın davacı vekili ile davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin kabulüne-esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 23.09.2020 tarih ve 2018/1974 E. - 2020/741 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2015/23424 sayılı başvuru ile "dkgrup" ibareli markasını 12, 19, 20, 35, 37 ve 39. sınıflarda tescilini istediğini, davalı şirketin, adına tescilli "DKY" hakim unsurlu markalar ile 2011/09924 nolu "DK&DK" ve “DKY” ibareli seri markalarını mesnet göstererek yaptığı itirazın Markalar Dairesince reddedildiğini, bu karara karşı davalı şirketin YİDK nezdindeki itirazının, başvuru ile itiraza mesnet gösterilen markalardan 2011/9924 sayılı "DK&DK" ibareli markanın görsel, işitsel ve kavramsal olarak benzer olduğu ve kısmen aynı veya aynı türdeki mal ve hizmetleri kapsadıklarından karıştırılabilecekleri gerekçesiyle kısmen kabul edilerek müvekkili şirketin başvurusunun mal ve hizmet listesinden 19. ve 35. sınıf hizmetlerin çıkarıldığını, müvekkili şirket ortaklarının soyadlarının baş harfleri olan "D" ve "K" harflerinden birleştirilerek söz konusu başvurunun oluşturulduğunu, müvekkili başvurusu ile redde mesnet marka arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını, başvuruya yeterli ayırt ediciliğin katıldığını ileri sürerek, YİDK'in 13/10/2016 tarihli ve 2016-M-9982 sayılı itirazın kısmen kabulüne dair kararının iptaline ve müvekkili markasının 19. ve 35. sınıflarda tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, başvuru kapsamından çıkarılan mal ve hizmetler yönünden dava konusu başvuru ile redde mesnet marka arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili şirketin itirazına mesnet markalarla dava konusu başvuru arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Türk Patent vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, başvuru kapsamından çıkarılan mal ve hizmetler yönünden dava konusu başvuru ile redde mesnet marka arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili şirketin itirazına mesnet markalarla dava konusu başvuru arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, dosya kapsamına ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının başvuru markasının “dkgrup” (2015/23424) 12,19,20,35,37,39. sınıflarda; davalı markalarının ise, ...Dky İnşaat (2015/56368) 37. sınıf, DK&DK (2011/09924) 19,35. sınıf, DKY+şekil (2013/24561) 12,19,35,36,37,39,42. sınıf, DKY+şekil+OTOMOTİV (2013/26951) 12,35,36,37,39. sınıf ve YİDK kararında belirtilen diğer markalar olduğu, davacının "dkgrup" ibareli başvuru markası ile davalının "dky" ibareli tescilli markaları arasında, dava konusu markanın başvuru kapsamından YİDK kararı ile çıkartılan 35. sınıftaki bir kısım hizmetler ve bu hizmetlerde kullanılacak malların davalı şirketin tescilli markaları kapsamındaki mal ve hizmet sınıfında yer almadığı, makûl düzeyde bilgilendirilmiş, ortalama alıcı kitlesinin bu mal/hizmetler için ayırdığı satın alma/yararlanma süresi içinde, davacının "dkgrup" ibareli başvuru markasını gördüğünde derhâl ve hiç düşünmeden bunun davalının "dky" markasından farklı bir marka olduğunu algılayabileceği, bu açıdan taraf marka işaretleri emtia sınıfı ile birlikte ele alındığında birbirleri ile ilişkili ve bağlantılı oluşacak tarzda 556 sayılı KHK'nın 8/1 maddesi kapsamında iltibas oluşturmadığı, bunun dışında kalan ve YİDK kararıyla çıkartılan mal/hizmetler yönünden ise taraf markaları arasında görsel ve sescil olarak ortalama tüketiciler nezdinde iltibas-karıştırılma-benzerlik ihtimali oluştuğundan 556 sayılı KHK 8/1 maddesindeki koşulların oluşması nedeniyle YİDK kararı yerinde olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, dava konusu 2016-M-9982 sayılı YİDK kararının dava konusu edilen 2015/23424 başvuru sayılı markanın kapsamında yer alan 35. sınıftaki bir kısım emtialar yönünden iptaline, diğer kısımlar yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm, davacı vekili ve davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmiştir.