muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/1235, Karar No: 2024/1368, Tarih: 12.06.2024

Uyuşmazlık konusu alt ölçekli planların ise; 1/100.000 ölçekli çevre düzeni planı değişikliklerinde belirlenen genel arazi kullanımı kararı doğrultusunda geliştirildiği görülmüş ise de, ekolojik açıdan duyarlılıkla ele alınması gereken, doğal çevrenin ve tarihi değerlerin korunması yaklaşımının baskın olduğu bir bölgede onaylanan çevre düzeni planı değişikliğinin, Kurulumuzca, hukuka aykırı olduğu sonucuna ulaşıldığından, belirtilen değişikliklerin alt ölçekli planlara yansıtılmasının uygun olmadığı gibi imar planlarının bu haliyle dayanağı kalmadığı, diğer yandan, 1/5000 ölçekli nazım ve 1/1000 ölçekli uygulama imar planı değişiklikleri ile alana ilave nüfus getirildiği ve yoğunluğun arttırıldığı, buna karşın Mekansal Planlar Yapım Yönetmeliği'nin 26. maddesi uyarınca hazırlanması zorunlu olan kentsel teknik altyapı değerlendirme analizi ve raporunun davalılarca hazırlanmadığı görüldüğünden, anılan 1/5000 ölçekli nazım ve 1/1000 ölçekli uygulama imar planı değişikliklerinde de  imar mevzuatına ve kamu yararına uyarlık bulunmamaktadır.
	Bu itibarla, davanın reddi yolundaki Daire kararında hukuki isabet görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
             Açıklanan nedenlerle;
1.Davacının temyiz isteminin kabulüne;
2.Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle reddine ilişkin  Danıştay Altıncı Dairesinin temyize konu ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının BOZULMASINA, dava konusu Cumhurbaşkanı kararının İPTALİNE,
3.Ayrıntısı aşağıda gösterilen dava aşamasına ilişkin ...-TL ile temyiz aşamasına ilişkin ...-TL yargılama giderinin toplamı olan ...TL yargılama gideri ile karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca  ...-TL vekâlet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine,
4.Kullanılmayan ...-TL yürütmeyi durdurma harcı ile posta gideri avansından artan tutarın istemi hâlinde davacıya iadesine,
5. Kesin olarak, 12/06/2024 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.
 
GEREKÇEDE KARŞI OY 
  	X- Anayasa'nın "Devletleştirme ve Özelleştirme" başlıklı 47. maddesinin ikinci fıkrasında, "Devletin, kamu iktisadi teşebbüslerinin ve diğer kamu tüzelkişilerinin mülkiyetinde bulunan işletme ve varlıkların özelleştirilmesine ilişkin esas ve usuller kanunla gösterilir." düzenlemesine yer verilmiştir.

5. Kesin olarak, 12/06/2024 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.
 
GEREKÇEDE KARŞI OY 
  	X- Anayasa'nın "Devletleştirme ve Özelleştirme" başlıklı 47. maddesinin ikinci fıkrasında, "Devletin, kamu iktisadi teşebbüslerinin ve diğer kamu tüzelkişilerinin mülkiyetinde bulunan işletme ve varlıkların özelleştirilmesine ilişkin esas ve usuller kanunla gösterilir." düzenlemesine yer verilmiştir. 
18/05/2018 tarih ve 30425 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 7142 sayılı Kanun'un verdiği yetkiye dayanılarak Bakanlar Kurulunca 02/07/2018 tarihinde kararlaştırılan 703 sayılı KHK'nın 85. maddesi ile 4046 sayılı Kanun'un "Özelleştirme Yüksek Kurulu ve Görevleri" başlıklı 3. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Başbakanın başkanlığında, Başbakanın belirleyeceği dört bakandan oluşan Özelleştirme Yüksek Kurulu (Kurul) kurulmuştur. Kurul, üyelerin tamamının katılımı ile toplanır ve kararları oybirliği ile alır. Kurulun sekretarya hizmetleri Özelleştirme İdaresi Başkanlığınca yürütülür." düzenlemesi yürürlükten kaldırılmakla birlikte, 4046 sayılı Kanun'un, Özelleştirme Yüksek Kurulunun görevlerinin sayıldığı 3. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenleme yürürlükte bulunmaktadır.
Her ne kadar, 703 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin "Kurulların Görevleri" başlıklı geçici 8. maddesinde; bu Kanun Hükmünde Kararname ile yürürlükten kaldırılan kanun ve kanun hükmünde kararnamelerle bakanlıklar ve kamu kurum ve kuruluşları bünyesinde yapısı ve görevleri düzenlenmiş olan Kurul ve benzeri birimlerin bu maddenin yürürlüğe girdiği 09/07/2018 tarihinde yayımlanan Cumhurbaşkanlığı Kararnamesine aktarılmayanlara ait ve politika belirlemeye ilişkin görev ve yetkiler haricindeki diğer görev ve yetkilerin Cumhurbaşkanlığına veya yetkilendirilecek kurum ya da makama devredilmiş sayılacağı belirtilmiş ise de, Özelleştirme Yüksek Kuruluna 4046 sayılı Kanun'la verilmiş görev ve yetkilerin bizzat kimin tarafından kullanılacağı konusunda açık bir kurala yer verilmemiştir. 
Nitekim, 703 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin geçici 8. maddesine dayanılarak hazırlanan 01/08/2018 tarih ve 2018/3 sayılı Cumhurbaşkanlığı Genelgesiyle 703 sayılı KHK ile yürürlükten kaldırılan 4046 sayılı Kanun'un 3. maddesinin birinci fıkrasında yapısı düzenlenen Özelleştirme Yüksek Kuruluna 4046 sayılı Kanun'la verilmiş görev ve yetkileri kullanacak makamın bizzat "Cumhurbaşkanı" olduğu belirtilmiştir. Görüleceği üzere, 703 sayılı Kanun Hükmünde Kararname veya yasal bir düzenleme ile yetkili makam tespit edilmediğinden, Genelge'ye ekli 1 sayılı Cetvelin üçüncü sırasında Özelleştirme Yüksek Kuruluna ait görev ve yetkileri kullanacak Makamı gösteren ayrık bir düzenlemeye daha gerek duyulmuştur.

Öte yandan, 4046 sayılı Kanun'un 3. maddesinin birinci fıkrasında yapısı düzenlenen Özelleştirme Yüksek Kurulunun görev ve yetkisinin tevdi edildiği makamın Cumhurbaşkanı olduğu 01/08/2018 tarih ve 2018/3 sayılı Cumhurbaşkanlığı Genelgesi'ne ekli 1 sayılı Listenin üçüncü sırasında tespit edilmiş ise de, Özelleştirme Yüksek Kuruluna ait görev ve yetkiler arasındaki özelleştirme kapsam ve programına alınan taşınmazlara ilişkin her tür ve ölçekte plan, imar planı ile değişiklik ve revizyonlarının onaylanması hususunda karar verecek makamın, Genelge hükümleri ile tespit edilmesi, normlar hiyerarşisine açıkca aykırıdır. Yetki kuralları, idari kararların, Anayasa ve kanunların yetkili kıldığı organ, makam ve kamu görevlileri tarafından alınmasını ifade etmektedir. "Görev ve yetki"  kamu düzeninden olup, varlıkların özelleştirme kapsam ve programına alınması hususunda karar verecek makamın da alt düzenleyici işlem niteliğindeki Genelge ile değil, ancak üst hukuk normu niteliğindeki ve Anayasa'nın 47. maddesinin ikinci fıkrasının açık hükmü gereğince, kanun ile düzenlenmesi gerekmektedir.
Bu nedenle, Özelleştirme Yüksek Kuruluna ait görev ve yetkiler konusunda bizzat karar alacak makamın, üst hukuk normlarında belirlenmediği, 01/08/2018 tarih ve 2018/3 sayılı Genelge'ye ekli 1 sayılı Listenin üçüncü numarasında Genelge ile tespit edilmiş yetkiye dayalı şekilde işlem tesis edildiği dikkate alınarak dava konusu işlemin, yetki kuralları yönüyle hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmıştır. 
Öte yandan, 703 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 85. maddesinin (f) bendi ile 4046 sayılı Kanun'a  eklenen geçici 29. madde, 09/07/2018 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Dolayısıyla 703 sayılı KHK'nın yürürlüğe girdiği 09/07/2018 tarihinde "görülmekte olan işler"in, bu tarih itibarıyla devam eden özelleştirmeye ilişkin işlemler olduğu ve bu işlemlere yönelik yetkinin de "geçici" nitelikteki yasa hükmü ile eklendiği göz önüne alındığında, 703 sayılı KHK yürürlüğe girdikten sonra tesis edilen 03/02/2021 tarihli işlemin, 09/07/2018 tarihi itibarıyla devam eden işler kapsamında olduğundan söz edilemez.
 Bu itibarla, 03/02/2021 tarih ve 3496 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı, 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un geçici 29. maddesi kapsamındaki görülmekte olan işler niteliğinde bulunmadığından, bu maddeye dayanılarak işlem tesis edilmesi hukuken mümkün değildir.
Kaldı ki, geçici 29. maddeyle, sadece bu Kanun hükmünde Kararname'nin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Özelleştirme Yüksek Kurulunca "görümekte olan işlerin" Cumhurbaşkanı veya yetkilendireceği makam tarafından sonuçlandırılacağına ilişkin düzenlemeye gerek duyulmuş olması da, Özelleştirme Yüksek Kurulunun geçici 8. madde kapsamında olmadığını göstermektedir.

Kaldı ki, geçici 29. maddeyle, sadece bu Kanun hükmünde Kararname'nin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Özelleştirme Yüksek Kurulunca "görümekte olan işlerin" Cumhurbaşkanı veya yetkilendireceği makam tarafından sonuçlandırılacağına ilişkin düzenlemeye gerek duyulmuş olması da, Özelleştirme Yüksek Kurulunun geçici 8. madde kapsamında olmadığını göstermektedir. 
Açıklanan nedenlerle, yetki yönünden hukuka aykırı olan dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığından, davacının temyiz isteminin kabulü ile temyize konu kararın bozulmasına ve dava konusu işlemin belirtilen gerekçe ile iptaline karar verilmesi gerektiği oyuyla, karara gerekçe yönünden katılmıyorum.
KARŞI OY
XX- Temyiz edilen kararla ilgili dosyanın incelenmesinden; Danıştay Altıncı Dairesince verilen kararın usul ve hukuka uygun olduğu, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenlerinin kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı anlaşıldığından, davacının temyiz isteminin reddi ile temyize konu kararın onanması gerektiği oyuyla, karara katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2024/3135, Karar No: 2024/2529, Tarih: 12.06.2024

"İçtihat Metni"
 T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2024/3135
Karar    No : 2024/2529                                                                                
DAVACI	: ... (...)'a velayeten ...
VEKİLİ	: Av....
 
DAVALI	: ... /...
İSTEMİN_ÖZETİ	: 5901 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunu'nun 12. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi uyarınca davacının istisnai olarak kazandığı Türk vatandaşlığının geri alınmasına ilişkin 16/01/2024 tarih ve 8096 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı'nın  kendisine yönelik kısmının kaldırılması istenilmektedir.
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ	:...
DÜŞÜNCESİ	:Davacının feragati nedeniyle dava hakkında karar verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi gerektiği düşünülmektedir. 
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca Tetkik Hakiminin raporu ve sözlü açıklamaları dinlendikten sonra gereği görüşüldü:
Dava; 5901 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunu'nun 12. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi uyarınca davacının annesi, babası ve kardeşi ile birlikte istisnai olarak kazandığı Türk vatandaşlığının geri alınmasına ilişkin 16/01/2024 tarih ve 8096 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı'nın, 27/05/2024 tarih ve 8559 sayılı Cumhurbaşkanı Kararıyla davacının annesi, babası ve kardeşi yönünden kaldırılması işleminde davacıya yer verilmediği belirtilerek, davacı bakımından da Türk vatandaşlığının geri alınmasına ilişkin Cumhurbaşkanı Kararı'nın kaldırılması istemiyle açılmıştır.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 31. maddesiyle atıfta bulunduğu 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 74. maddesinde, vekilin açıkça yetki verilmesi kaydıyla davadan feragat edebileceği öngörülmüş; 307. maddesinde, feragat, davacının, talep sonucundan kısmen veya tamamen vazgeçmesi olarak tanımlanmış; 309. maddesinde, feragat ve kabulün dilekçeyle veya yargılama sırasında sözlü olarak yapılacağı, feragat ve kabulün hüküm ifade etmesinin karşı tarafın ve mahkemenin muvafakatine bağlı olmadığı, kısmen feragat veya kabulde, feragat edilen veya kabul edilen kısmın, dilekçede yahut tutanakta açıkça gösterilmesi gerektiği, feragat ve kabulün kayıtsız ve şartsız olması gerektiği; 310. maddesinde, feragat ve kabulün hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabileceği; 312. maddesinde ise, feragat ve kabul beyanında bulunan tarafın davada aleyhine hüküm verilmiş gibi yargılama giderlerini ödemeye mahkum edileceği hükme bağlanmıştır.
Öte yandan, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 22. maddesinde, davadan feragatin yargılamanın ilk celsesinde gerçekleşmesi halinde karar ve ilam harcının üçte birinin, daha sonra gerçekleşmesi halinde üçte ikisinin alınacağı hükmolunmuştur.
Davacı ... (...)'a velayeten ... vekili Av.... tarafından 11/06/2024 kayıt tarihli dilekçe ile davadan feragat edilmiş olup, yasal şekle uygun olarak yapılan davadan feragat başvurusu nedeniyle davanın incelenme olanağı bulunmamaktadır.

Öte yandan, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 22. maddesinde, davadan feragatin yargılamanın ilk celsesinde gerçekleşmesi halinde karar ve ilam harcının üçte birinin, daha sonra gerçekleşmesi halinde üçte ikisinin alınacağı hükmolunmuştur.
Davacı ... (...)'a velayeten ... vekili Av.... tarafından 11/06/2024 kayıt tarihli dilekçe ile davadan feragat edilmiş olup, yasal şekle uygun olarak yapılan davadan feragat başvurusu nedeniyle davanın incelenme olanağı bulunmamaktadır.
Bununla birlikte dava dilekçesinin henüz davalı idareye tebliğ edilmediği dikkate alındığında, vekâlet ücretine hükmedilmemesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.
ARAR SONUCU	:
Açıklanan nedenlerle;
1. Feragat nedeniyle dava hakkında KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,
2.Ayrıntısı aşağıda gösterilen ...TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına, 
3.492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 22. maddesi gereğince karar harcının 2/3'ü olan ... TL'nin davacıya iadesine, posta gideri avansından artan tutarın ise kararın kesinleşmesinden sonra istemi halinde davacıya idesine,
4. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 12/06/2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Danıştay — Esas No: 2023/3084, Karar No: 2024/4043, Tarih: 12.06.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2023/3084
Karar No : 2024/4043 
 
DAVACI	: ... Anonim Şirketi 
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALILAR	: 1- ... Bakanlığı/ANKARA
	 VEKİLİ : Av. ...
	  2- ... Bakanlığı/ANKARA
	 VEKİLLERİ : Av. ...
		Av. G...
	  3- ... Vergi Dairesi Müdürlüğü
	 VEKİLLERİ : Av. ...
	 Av. ...
DAVANIN KONUSU : 10/08/2016 tarih ve 29797 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Araştırma Geliştirme ve Tasarım Faaliyetlerinin Desteklenmesine İlişkin Uygulama ve Denetim Yönetmeliğinin "Ar-Ge yenilik ve tasarım harcamalarının kapsamı" başlıklı 7. maddesinin "personel giderleri" başlıklı "c"  bendinin (1) işaretli alt bendinin ilk cümlesinde yer alan "...ve gelir stopajı teşviki uygulama kapsamında bulunan ..." ifadesi ile ikinci cümlesinde yer alan "... ve Cumhurbaşkanınca belirlenen sınırlar dahilinde gelir stopajı teşviki kapsamında değerlendirilen..." ibaresinin iptali ile 2020 yılı için yapılan kurumlar vergisi tahakkukunun ihtirazi kayda konu kısmının kaldırılması istemine ilişkindir.
DAVACININ İDDİALARI :

DAVACININ İDDİALARI :
	Dava konusu Yönetmeliğin 5746 sayılı Kanun'da yer almayan konuda yeni bir düzenleme getirdiği, 5746 sayılı Kanun'un 3. maddesinin birinci fıkrasında, Kanun kapsamında faaliyet gösteren şirketlerin, Ar-Ge harcamalarının tamamının kurum kazancının tespitinde indirim konusu yapılabileceğinin öngörüldüğü, şirketin Ar-Ge personeline ödediği ücretler, Ar-Ge harcaması olduğundan, bu ücretlerin tamamının Ar-ge indirimi kapsamında kurum kazancının ve ticari kazancın tespitinde indirim olarak dikkate alınması gerektiği, şirketin kurum kazancından indirebileceği teşvik kapsamındaki Ar-Ge harcamalarının, Ar-Ge personelinin yararlandığı gelir vergisi stopaj teşviki tutarıyla sınırlandırıldığı, Kanun'da böyle bir istisna veya koşul bulunmamasına rağmen, Yönetmelik hükmünün, Kanun hükmünü sınırlayıcı bir şekilde, Ar-Ge “kurumlar vergisi" teşvikini, doğrudan Ar-Ge “gelir vergisi" teşvikiyle ilişkilendirdiği, Kanun'da açıkça, Ar-Ge personeline ödenen ücretlerin tamamının kurumlar vergisinden indirileceğinin düzenlendiği, idarenin düzenleme yetkisinin ikincil nitelikte olduğu ve üst hukuk normlarına aykırı olmaması gerektiği, davalı İdarelerce yürütülen ikincil düzenlemenin, 5746 sayılı Kanun'da yer almayan hususta yeni bir düzenleme getirmesinin fonksiyon gasbı olduğu, ihtilafa konu düzenlemenin, Kanun'un lafzına, amacına ve gerekçesine aykırı olduğu gibi kamu yararına aykırılık teşkil ettiği, olayın gerçek mahiyeti hakkında herhangi bir inceleme, araştırma dahi yapılmaksızın ihtirazı kaydın kabul edilmediği, ilgili dönemde Koronavirüs nedeniyle şirketin Ar-Ge personelinin, mücbir sebepler ile Devlet tarafından getirilen yasaklar ve kısıtlamalar nedeniyle kişi ve toplum sağlığının korunması adına zorunlu olarak Ar-Ge merkezi dışında çalışmak durumunda kaldığı, ancak uzaktan çalışma sırasında fiilen Ar-Ge işinin yapılmaya devam edildiği, Ar-Ge merkezi dışında çalışılmış olması nedeniyle personel gelir vergisi teşviki, Ar-Ge merkezinde çalışma şartı içerdiğinden, gelir vergisi teşvikinden çok sınırlı bir oranda yararlanılabildiği, buna bağlı olarak Yönetmelik gereğince, Ar-Ge personelinin çalışma koşullarındaki zorunlu değişikliklerin, kurumlar vergisi yönünden Kanun'a aykırı ve şirketi cezalandırıcı sonuçlar doğurduğu ileri sürülmektedir.
DAVALI	... BAKANLIĞI'NIN	SAVUNMASI	:

DAVALI	... BAKANLIĞI'NIN	SAVUNMASI	: 
5746 sayılı Kanunda “Ar-Ge faaliyeti” tanımının yapıldığı ve bu kapsamda yapılan harcamaların Ar-Ge indirimine konu edilebileceğinin ifade edildiği, Yönetmeliğin 7. maddesinin birinci fıkrasında yer alan düzenlemelerle de Ar-Ge harcamalarının nelerden oluştuğunun (ilk madde ve malzeme giderleri, amortismanlar, personel giderleri, genel giderler, dışarıdan sağlanan fayda ve hizmetler, vergi, resim ve harçlar) ve bu harcamaların kapsamının belirlendiği, ancak dava dilekçesinde, söz konusu Ar-Ge harcamalarının sadece personel giderlerinden müteşekkilmiş gibi yorumlandığı, bir başka ifadeyle Kanunda ifade edilen Ar-Ge harcamaları ile sadece Ar-Ge faaliyeti kapsamında yapılan personel giderleri arasında ilişki kurulduğu, Yönetmelik hükmü gereğince, şirketin kurum kazancından indirebileceği teşvik kapsamındaki Ar-Ge harcamalarının, Ar-Ge personelinin yararlandığı gelir vergisi stopaj teşvikiyle sınırlandırıldığı iddia edilmesine karşın 5746 sayılı Kanun'un 4. maddesinin beşinci fıkrasında yer alan düzenleme gereğince zaten yararlanılan gelir vergisi stopajı teşvikine konu edilen tutarın Ar-Ge indirimine konu edilemeyeceği, Yönetmeliğin 7. maddesinin birinci fıkrasının (c) bendinde ifade edilen “gelir vergisi stopajı teşviki uygulaması kapsamında bulunan” hükmünün tutarı değil çalışma süresini kastettiği, bir personelin çalışma süresinin tamamının, 5746 sayılı Kanuna uygun olarak Ar-Ge faaliyetinde geçirmesi halinde personelin tüm ücretinin Kanun'un 4. maddesinin beşinci fıkrası dikkate alınmak suretiyle zaten Ar-Ge indirimine konu edildiği, çalışma süresinin belli bir kısmının veya tamamının Ar-Ge faaliyetinde geçirilmemiş olması bir başka ifadeyle gelir vergisi stopajı teşvikine konu edilemeyen sürenin olması dolayısıyla da buna isabet eden kısmın Ar-Ge indirimine konu edilemeyeceğinin açık olduğu, 7244 sayılı Yeni Koronavirüs (Covid-19) Salgınının Ekonomik ve Sosyal Hayata Etkilerinin Azaltılması Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun kapsamında merkez çalışanlarının uzaktan çalışarak muafiyet ve teşviklerden aynı şekilde faydalanmaları imkânı getirildiği, 16/10/2020 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7254 sayılı Kanun ile de bu uzaktan çalışma düzenlemesi süresinin 11/10/2020 tarihinden itibaren 1 yıl daha uzatıldığı, söz konusu Kanunlar gereği pandemi sürecinin başından itibaren dışarıda geçirilen süreler ile ilgili olarak ulusal düzeydeki önlemlerin yoğunluğuna göre verilen yetki çerçevesinde uzaktan çalışma oranlarının (Örneğin; 2020 Mart, Nisan ve Mayıs ayları için %100, Haziran ve Temmuz ayları için %50) belirlendiği, böylelikle pandemi döneminde Ar-Ge merkezlerinde çalışan personelin, söz konusu merkezlere gelmeden gelir vergisi stopajı teşviki kapsamına doğrudan alındığı savunulmuştur.

DAVALI	...BAKANLIĞI'NIN	SAVUNMASI	:  Yasal düzenlemeleri açıklayan söz konusu Yönetmeliğin idari davaya konu olabilecek düzenleyici bir işlem olarak nitelendirilemeyeceği, 5746 sayılı Kanun'da, Ar-Ge faaliyetinin kapsamının genel bir çerçevede belirlendiği, davaya konu Yönetmelikte Ar-Ge harcamalarının kapsamının daraltılmadığı, aksine Ar-Ge faaliyetiyle bağı olan tüm harcamaların indirim kapsamına alındığı, pandemi önlemlerine ilişkin olarak ihdas edilen 7244 sayılı Kanun'da, Ar-Ge merkezlerindeki faaliyetlerin merkez dışında da yürütülmesine ve bu konuda oran belirlenmesine 11/10/2020 tarihinden itibaren 1 yıl süreyle sınırlı olmak üzere Sanayi ve Teknoloji Bakanı'nın yetkili kılındığı, pandemi sürecinin başından itibaren dışarıda geçen sürelerle ilgili olarak da çeşitli oranların belirlendiği (örneğin 2021/Nisan ve Mayıs aylarında bu oranın %100, 2021/Eylül ayında ise %50 olarak), ihtirazı kayıtla verilen beyannameye ilişkin dilekçede; içeriği tam olarak anlaşılamayan hususlara değinildiğinden ve dilekçe tam olarak anlaşılamadığından ihtirazı kaydın kabul edilmediği, davacı tarafından Yönetmelik hükmünün yanlış anlaşıldığı, dava dilekçesinde belirtilen; “Bir başka deyişle Yönetmelik hükmü gereğince müvekkil şirketin kurum kazancından indirebileceği teşvik kapsamındaki Ar-Ge harcamaları, Ar-Ge personelinin yararlandığı gelir vergisi stopaj teşviki tutarıyla sınırlandırılmıştır. Yani bu durumda, yukarıdaki ilk örnek üzerinden gidersek: Ar-Ge personeline ödenen ücret yıllık 100 TL olmakla birlikte, bunun 90 TL'si Ar-Ge gelir vergisi teşviki kapsamındaysa, Kanun'un 3. maddesi uyarınca şirketin kurumlar vergisinde gider olarak indirebileceği tutar 100 TL olması gerekirken Yönetmeliğin söz konusu düzenlemesi gereği 90 TL olmaktadır.” durumu bakımından İdarelerince de Yönetmeliğin bu şekilde uygulandığı, diğer bir ifadeyle Ar-ge indirimine konu edilen tutarın zaten iddia edildiği gibi 90 TL değil 100 TL olarak kabul edildiği, Yönetmeliğin “ve gelir vergisi stopajı teşviki uygulaması kapsamında bulunan” ifadesinde, tutara değil süreye atıf yapıldığı (örneğin; personel Ar-Ge merkezinde tüm çalışma süresini Ar-Ge faaliyetine ayırdı ise gelir vergisi stopaj teşviki oranı (%95-90-80) ile bağlantısı olmaksızın, tüm ücret giderinin Ar-Ge indirimine konu edildiği), davacının talebinin kendi içerişinde de tutarsızlığa sebebiyet verdiği, Ar-Ge faaliyetiyle bağı kurulamayan ücret için stopaj teşviki uygulanmasının istenilmemesi ancak bu tutar için Ar-Ge indiriminin talep edilmesinin dayanaksız ve mantıksız olduğu, pandemi dönemine ilişkin açıklamaların gerçeği yansıtmadığı, davacı tarafından Ar-ge indiriminden şartsız, kuralsız ve faaliyetten bağlantısız bir şekilde yararlanılmak istenilmesinin mevzuata aykırı olduğu savunulmuştur.
DAVALI ... VERGİ DAİRESİ MÜDÜRLÜĞÜ'NÜN SAVUNMASI :