muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/4563, Karar No: 2024/4396, Tarih: 31.10.2024

...
ğ) Merkez:  Engelli bireylerin bakımı için yatılı veya gündüzlü hizmet veren, gerçek kişi ve özel hukuk tüzel kişileri tarafından açılan sosyal hizmet kuruluşu statüsündeki özel bakım kuruluşlarını,... ifade eder." hükmü;
"Hizmet içi eğitim, kalite standartları" başlıklı 39. maddesinde,
"(1) Merkezde sunulan hizmetin kalitesini arttırmak amacıyla çalışan personele yönelik hizmet içi eğitimler düzenlenir. Merkez, istihdam ettiği personele ilki göreve başladığı tarihten itibaren üç ay içinde olmak üzere her yıl asgari on saatlik hizmet içi eğitim verilmesini sağlar. Hizmet içi eğitim programlarının içeriği ve uygulama esasları Bakanlık tarafından belirlenir. Hizmet içi eğitim programının bir örneği dosyada muhafaza edilir.
 (2) Merkezlerin kalite yönetim ve hizmet standartları Bakanlık tarafından belirlenir." hükmü;
Yönergenin yayımlandığı tarihte yürürlükte olan haliyle "Teşvik" başlıklı 66. maddesinde,
"(1) Bakıma ihtiyacı olan engelli bireylerin yeterli yaşam standardına ulaştırılması, yaşam kaliteleri ile aldıkları hizmetlerin iyileştirilmesi, memnuniyet düzeylerinin artırılması ile yatılı özel bakım merkezlerinin personel, hizmet ve kalite standardının yükseltilmesi amacıyla, bu Yönetmeliğin 39 uncu maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen standartları sağlayan anılan merkezlere bakıma ihtiyacı olan her bir engelli birey için her ay 5251 gösterge rakamı ile memur aylık katsayısının çarpımı sonucu bulunacak tutarda teşvik verilir." hükmü;
"Kalite yönetim ve hizmet standartlarına geçiş süresi" başlıklı Geçici 8. maddesinde,
"39 uncu maddenin ikinci fıkrasında belirtilen standartlar, Bakanlık tarafından bu Yönetmeliğin yayımı tarihinden itibaren altı ay içinde belirlenir. Merkezler, Bakanlık tarafından belirlenen bu standartlara altı ay içinde uygunluk sağlamak zorundadır." hükmü bulunmaktadır.
Dava konusu Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Engelli ve Yaşlı Bakım Hizmetlerinde Kalitenin Geliştirilmesi ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönergesinin;
"Amaç" başlıklı 1. maddesinde,
"(1) Bu Yönergenin amacı, engelli, yaşlı ve bakıma ihtiyacı olan bireylere bakım ve rehabilitasyon hizmeti veren kuruluşlarda, ek ünite ve ek birimler ile evde bakıma destek hizmetlerinde; kaliteli hizmet sunumunun teşvik edilmesi ile memnuniyetin, güvenliğin ve mahremiyetin sağlanması amacıyla bakım hizmet kalite standartlarının ve ilgili rehberlerin hazırlanması, uygulanması, kuruluşların değerlendirilmesi ve puanlandırılmasına ilişkin usûl ve esasları düzenlemektir." kuralına;
"Kapsam" başlıklı 2. maddesinde,
"(1) Bu Yönerge; her yaşta engelli, yaşlı ve bakıma ihtiyacı olan bireylere bakım ve rehabilitasyon hizmeti sunan resmi ve özel gündüz yaşam merkezleri, bakım merkezi, bakım ve rehabilitasyon merkezi, huzurevi, huzurevi yaşlı bakım ve rehabilitasyon merkezi ile bu kuruluşlara bağlı ek ünite, ek birimler ve evde bakıma destek hizmetlerini kapsar." kuralına;
"Kalite Standartlarının Hazırlanması ve Uygulanması" başlıklı 5. maddesinde,

"Kapsam" başlıklı 2. maddesinde,
"(1) Bu Yönerge; her yaşta engelli, yaşlı ve bakıma ihtiyacı olan bireylere bakım ve rehabilitasyon hizmeti sunan resmi ve özel gündüz yaşam merkezleri, bakım merkezi, bakım ve rehabilitasyon merkezi, huzurevi, huzurevi yaşlı bakım ve rehabilitasyon merkezi ile bu kuruluşlara bağlı ek ünite, ek birimler ve evde bakıma destek hizmetlerini kapsar." kuralına;
"Kalite Standartlarının Hazırlanması ve Uygulanması" başlıklı 5. maddesinde,
"(1) BHKS’nın hazırlanması, değiştirilmesi, değerlendirme faaliyetlerinin gerçekleştirilmesi, değerlendiricilerin belirlenmesi, eğitilmesi ve yetkilendirilmesi ile kuruluşların puanlanmasına ilişkin tüm iş ve işlemler Genel Müdürlükçe yürütülür.
(2) Kuruluşlar bakım hizmetlerine ilişkin uygulamalarında, sundukları hizmet modellerine göre BHKS’nin ilgili standartlarını esas almak zorundadır. Kuruluşların sundukları hizmet modelleri ile buna ilişkin somut ve objektif koşullar göz önünde bulundurularak değerlendirme raporuna gerekçesi açıkça yazılmak koşuluyla bazı standartlar değerlendirme dışında tutulabilir. Değerlendirme dışında tutulan standartlar, sunulan hizmet modelinin gereği olarak hâlihazırda sağlanması gereken bir standardın sağlanmaması veya eksik ifa edilmesi halini kapsamaz.
(3) Kuruluşların uygulaması gereken standartlara ilişkin rehberler, talimatlar, formlar ve diğer belgeler Genel Müdürlüğün web sayfasında yayımlanır. Bu belgeler, ayrıca ilgililerle paylaşılmak üzere il müdürlüklerine yazı ile de gönderilir.
(4) Bakanlık; yeni standartlar belirlemeye, mevcut standartları kaldırmaya veya değiştirmeye yetkilidir." kuralına yer verilmiş;
Ek -2 sayılı ekinde ise "Bakım Hizmetleri Kalite Standartları" belirlenmiştir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
1) Yönergenin tamamı ile Ek-2 sayılı ekinde bulunan "Bakım Hizmetleri Kalite Standartları"nın tamamının yetki ve şekil yönünden hukuka aykırı olduğu iddiasının incelenmesi:

(4) Bakanlık; yeni standartlar belirlemeye, mevcut standartları kaldırmaya veya değiştirmeye yetkilidir." kuralına yer verilmiş;
Ek -2 sayılı ekinde ise "Bakım Hizmetleri Kalite Standartları" belirlenmiştir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
1) Yönergenin tamamı ile Ek-2 sayılı ekinde bulunan "Bakım Hizmetleri Kalite Standartları"nın tamamının yetki ve şekil yönünden hukuka aykırı olduğu iddiasının incelenmesi:
2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu'nun 4. maddesinde, bu Kanun uyarınca sunulacak bakım ve diğer hizmetlerin kapsamı ve bu hizmetleri verecek olan gerçek ve tüzel kişilerin izin, çalışma usûl ve esasları ve diğer hususların Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu (633 sayılı KHK'nın geçici 1. maddesi uyarınca 08/06/2011 tarihi itibarıyla  kapatılarak davalı Bakanlığa devredilmiştir.) tarafından çıkarılacak bir yönetmelikle düzenleneceği; 34. maddesinde, sosyal hizmet kuruluşlarının kurulmasına, açılış izinlerinin verilmesine ilişkin usul ve esaslar ile hizmet ve personel standartlarının yönetmelikle düzenleneceği belirtilmiş; Ek 7. maddesinde de, bakıma ihtiyacı olan engellilere sunulacak bakım hizmet modeline ve kapsamına, bakım hizmetinden yararlanabileceklerin başvuru şekline, bu hizmetleri verecek olan gerçek ve tüzel kişiler tarafından açılacak kuruluşlara açılış izni verilmesine, çalışmasına, denetimine, ücretlendirilmesine, özel bakım merkezlerine bakım hizmeti karşılığı yapılacak ödemelere ilişkin usul ve esasların, Sağlık Bakanlığının görüşü alınarak Maliye Bakanlığı ile Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığınca müştereken çıkarılan yönetmelikle
 belirleneceği öngörülmüştür.
Ayrıca 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin yukarıda aktarılan maddelerinde, kamu kurum ve kuruluşları, gönüllü kuruluşlar ile gerçek ve tüzel kişiler tarafından engellilere ve yaşlılara yönelik yürütülen sosyal hizmetler ve yardımlara ilişkin ilke, usul ve standartları belirlemek, bunlara uyulmasını sağlamak, bu çerçevede denetimini yapmak, bu alanda faaliyet gösteren kurum ve kuruluşların taşıması zorunlu olan nitelikleri ve bunlara rehberlik edecek programları geliştirmek, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın görevleri arasında sayılmıştır.

Anılan hükümlere dayanılarak Maliye Bakanlığı ile Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığınca müştereken çıkarılan ve 04/11/2016 tarihli, 29878 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliği'nde, bakıma ihtiyacı olan engellilere hizmet sunacak özel bakım merkezlerinin açılış izinlerinin verilmesi, çalışma şartları, personel standartları, bakım hizmetlerinin kapsamı, alınacak ücret ve ödemeler ayrıntılı bir şekilde düzenlenmiştir. Bahse konu Yönetmeliğin 39. maddesinin 2. fıkrasında, bakım merkezlerinin kalite yönetimi ve hizmet standartlarının Bakanlık tarafından belirleneceği hükme bağlanmış; 66. maddesinde ise, yatılı özel bakım merkezlerinin personel, hizmet ve kalite standardının yükseltilmesi amacıyla, bu Yönetmeliğin 39. maddesinin 2. fıkrasında belirtilen standartları sağlayan merkezlere teşvik ödemesi yapılacağı öngörülmüştür.
Buna göre, 2828 sayılı Kanunda, Maliye Bakanlığı ile Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığınca müştereken yönetmelikle düzenlenmesi öngörülen alanın, bakıma ihtiyacı olan engellilere hizmet sunacak özel bakım merkezlerinin açılış izni koşulları ile çalışma (faaliyet) koşullarına ilişkin bina, hizmet ve personel standartlarına, denetimine, bakım hizmeti kapsamına ve bakım ücreti ödemesine ilişkin olduğu; Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliği'nin 39. maddesinin 2. fıkrasında, davalı Bakanlıkça tek başına herhangi bir düzenleyici işlemle kurallaştırılması öngörülen alanın ise, 66. maddesindeki atıf da dikkate alındığında, halihazırda açılış izni almış ve faaliyette bulunan yatılı özel bakım merkezlerinin açılışı ve faaliyeti için gereken asgari koşulların iyileştirilerek personel, hizmet ve kalite standardının yükseltilmesi amacıyla yapılacak kalite yönetimi ve hizmet standartlarına yönelik olduğu, başka bir ifadeyle her iki mevzuatta ikincil düzenleme yapılması öngörülen konuların birbirinden farklı olduğu sonucuna varılmaktadır.
Bu itibarla, bakıma ihtiyacı olan engellilere hizmet sunacak özel bakım merkezlerinin açılış veya çalışma koşullarına ilişkin bina, hizmet ve personel standartlarına ilişkin bulunmayan, salt Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliği kapsamında hizmet veren özel bakım merkezlerinde hizmet alan bireylere özgü bakım kalite standartlarının belirlenmesine yönelik olan ve davalı Bakanlıkça tek başına çıkarılan dava konusu Yönergede yetki ve şekil yönünden hukuka aykırılık görülmemektedir.
2) Yönergenin 1., 2. ve 5. maddeleri ile Ek-2 sayılı ekinde bulunan "Bakım Hizmetleri Kalite Standartları"nın "Boyut I: Hizmet Modelleri" başlıklı bölümünün tamamının incelenmesi:

2) Yönergenin 1., 2. ve 5. maddeleri ile Ek-2 sayılı ekinde bulunan "Bakım Hizmetleri Kalite Standartları"nın "Boyut I: Hizmet Modelleri" başlıklı bölümünün tamamının incelenmesi:
Dava konusu Yönergenin 1. maddesinde, Yönergenin amacının, engelli, yaşlı ve bakıma ihtiyacı olan bireylere bakım ve rehabilitasyon hizmeti veren kuruluşlarda, ek ünite ve ek birimler ile evde bakıma destek hizmetlerinde; kaliteli hizmet sunumunun teşvik edilmesi ile memnuniyetin, güvenliğin ve mahremiyetin sağlanması amacıyla bakım hizmet kalite standartlarının ve ilgili rehberlerin hazırlanması, uygulanması, kuruluşların değerlendirilmesi ve puanlandırılmasına ilişkin usûl ve esasları düzenlemek olduğu; 2. maddesinde ise, Yönergenin her yaşta engelli, yaşlı ve bakıma ihtiyacı olan bireylere bakım ve rehabilitasyon hizmeti sunan resmi ve özel gündüz yaşam merkezleri, bakım merkezi, bakım ve rehabilitasyon merkezi, huzurevi, huzurevi yaşlı bakım ve rehabilitasyon merkezi ile bu kuruluşlara bağlı ek ünite, ek birimler ve evde bakıma destek hizmetlerini kapsadığı;  5. maddesinde ise, BHKS’nın hazırlanması, değiştirilmesi, değerlendirme faaliyetlerinin gerçekleştirilmesi, değerlendiricilerin belirlenmesi, eğitilmesi ve yetkilendirilmesi ile kuruluşların puanlanmasına ilişkin tüm iş ve işlemlerin Genel Müdürlükçe yürütüleceği, kuruluşların bakım hizmetlerine ilişkin uygulamalarında, sundukları hizmet modellerine göre BHKS’nin ilgili standartlarını esas almak zorunda olduğu, kuruluşların sundukları hizmet modelleri ile buna ilişkin somut ve objektif koşullar göz önünde bulundurularak değerlendirme raporuna gerekçesi açıkça yazılmak koşuluyla bazı standartların değerlendirme dışında tutulabileceği, değerlendirme dışında tutulan standartların, sunulan hizmet modelinin gereği olarak hâlihazırda sağlanması gereken bir standardın sağlanmaması veya eksik ifa edilmesi halini kapsamayacağı, kuruluşların uygulaması gereken standartlara ilişkin rehberler, talimatlar, formlar ve diğer belgelerin Genel Müdürlüğün web sayfasında yayımlanacağı, bu belgelerin, ayrıca ilgililerle paylaşılmak üzere il müdürlüklerine yazı ile de gönderileceği, Bakanlığın yeni standartlar belirlemeye, mevcut standartları kaldırmaya veya değiştirmeye yetkili olduğu belirtilmektedir.
Dava konusu kurallara yönelik olarak davacının temel iddiası; hem engelli hem yaşlı bireylere yönelik hizmet standartlarının aynı Yönerge içerisinde (torba yönergeyle) düzenlenmesinin, her iki grubun ihtiyaç ve özelliklerinin farklı olması nedeniyle kamu yararı ve hizmet gerekleri ile örtüşmediği, torba Yönergeyle getirilen standartlar sebebiyle davacı dernek üyelerinin teşvikten yararlanmalarının zorlaşacağı ve faaliyetlerine son verme mecburiyeti ile karşı karşıya kalacağı şeklindedir.

Dava konusu kurallara yönelik olarak davacının temel iddiası; hem engelli hem yaşlı bireylere yönelik hizmet standartlarının aynı Yönerge içerisinde (torba yönergeyle) düzenlenmesinin, her iki grubun ihtiyaç ve özelliklerinin farklı olması nedeniyle kamu yararı ve hizmet gerekleri ile örtüşmediği, torba Yönergeyle getirilen standartlar sebebiyle davacı dernek üyelerinin teşvikten yararlanmalarının zorlaşacağı ve faaliyetlerine son verme mecburiyeti ile karşı karşıya kalacağı şeklindedir.
Her ne kadar dava konusu Yönergenin ana metninde, engelli, yaşlı ve bakıma ihtiyacı olan bireylere bakım ve rehabilitasyon hizmeti veren resmi ve özel bütün kuruluşlar ile bunların ek ünite, ek birim ve evde bakıma destek hizmetlerinin kalite standartlarına yönelik davalı Bakanlıkça yapılacak değerlendirme ve sonucunda verilecek kalite puanına ilişkin genel usul ve esaslar bakımından ortak düzenlemelere yer verilmiş ise de; Yönergenin Ek-2 sayılı ekinde yer alan Bakım Hizmeti Kalite Standartlarının "Boyut I: Hizmet Modelleri" başlıklı kısmında, hizmet sunulacak bireye, hizmet sunacak kuruluşa ve hizmetin özelliklerine göre ayrıma gidilerek "Evde Bakıma Destek", "Gündüz Yaşam Merkezi", "Yaşam Evi/Umut Evi (Toplum Temelli Yaşam Destekleri)", "Huzurevi", "Bakımevi", "Uzun Süreli Bakım ve Rehabilitasyon Ünitesi/Merkezi (Özel Bakım Ünitesi/Hizmetleri)" başlıkları altında 6 farklı hizmet modeli oluşturulduğu, dolayısıyla bakıma muhtaç engelli bireyler ile yaşlılara hizmet sunan kuruluşlar için aynı standartların getirilmediği,  farklı standartlar ve puanlar belirlendiği görüldüğünden, davacının aksi yöndeki iddiasının hukuki dayanaktan yoksun olduğu anlaşılmaktadır.
Davacının diğer iddiası olan, Yönergeyle getirilen standartlar sebebiyle davacı dernek üyelerinin teşvikten yararlanmalarının zorlaşacağı iddiasına gelince;
Yukarıda ifade edildiği üzere, Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliği'nin 39. maddesinin 2. fıkrasında, bakım merkezlerinin kalite yönetimi ve hizmet standartlarının Bakanlık tarafından belirleneceği; 66. maddesinde, yatılı özel bakım merkezlerinin personel, hizmet ve kalite standardının yükseltilmesi amacıyla, bu Yönetmeliğin 39. maddesinin 2. fıkrasında belirtilen standartları sağlayan merkezlere teşvik ödemesi yapılacağı; geçici 8. maddesinde de, 39. maddenin 2. fıkrasında belirtilen standartların, Bakanlık tarafından bu Yönetmeliğin yayımı tarihinden itibaren altı ay içinde belirleneceği, merkezlerin Bakanlık tarafından belirlenen bu standartlara altı ay içinde uygunluk sağlamak zorunda olduğu öngörülmüştür.

Anılan hükümlere istinaden davalı Bakanlığın 07/06/2017 tarihli, 2017/6 sayılı, "Özel Bakım Merkezlerinin Kalite Yönetimi ve Hizmet Standartları ile Merkezlerde Kullanılacak Defter ve Formlar hk." konulu Genelgesi ile  bakım merkezlerinin kalite yönetimi ve hizmet standartları, dokümantasyon ve yönetim sistemi yönünden belirlenmiş ve TS EN ISO 9001:2015 Kalite Yönetim Sistemi (KYS) Belgesinin alınması teşvik ödemesi için şart koşulmuştur. Uluslararası standart haline gelen ve sektörel bir ayrım olmaksızın bütün kuruluşlar için geniş bir uygulama alanı bulan söz konusu yönetim sisteminin içerik ve hedeflerinin; kuruluşta kalite anlayışının gelişimini, belirlenen kalite yönetim sistemi şartlarına uygunluğun gösterilmesi kabiliyetini, bağlamı ve hedefleri ile ilgili risk ve fırsatları belirleme, müşteri ve uygulanabilir birincil ve ikincil mevzuat şartlarına uygun ürün ve hizmetleri sürekli sağlama kabiliyetini, kârın, verimliliğin ve pazar payının artmasını, etkin bir yönetimi, maliyetin azalmasını, çalışanların tatminini, kuruluş içi iletişimde iyileşmeyi, tüm faaliyetlerde geniş izleme ve kontrolü, iadelerin azalmasını, müşteri şikayetinin azalmasını, memnuniyetin artmasını, müşteri memnuniyetini artırma yönünde fırsatlara imkân tanımayı, ulusal ve uluslararası düzeyde uygulanabilirliği sağlamak olduğu görülmektedir (https://www.tse.org.tr/ts-en-iso-9001-kalite-yonetim-sistemi/). Bu içerik ve hedeflerden de,  KYS'nin bütün sektörler için uygulanan ve hizmete özgü nitelik arz etmeyen, hizmetin özüne değil, yönetimin işleyişine ilişkin standartlar içerdiği anlaşılmaktadır.

Dava konusu Yönergenin ise, KYS standartlarının ürün veya hizmet kalitesiyle değil yönetim sistemi kalitesiyle ilgili olması, her sektör için geçerli ortak standartlar içermesi nedeniyle sosyal hizmet kuruluşlarından hizmet alan bireylere özgü bakım kalite standartlarının belirlenmesine ihtiyaç duyulması üzerine yayımlandığı ve Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliği'nin 66. maddesinin 1. fıkrasında ödenmesi öngörülen ana teşvikin koşullarından bağımsız olduğu görülmektedir. Daha açık bir anlatımla, Yönetmeliğin 66. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen ana teşviki ödeme koşulu, davalı Bakanlığın 07/06/2017 tarihli ve 2017/6 sayılı Genelgesinde belirlenmiş olup yalnızca TS EN ISO 9001:2015 Kalite Yönetim Sistemi (KYS) Belgesinin alınmasından ibarettir. Her ne kadar dava tarihinden sonra davalı Bakanlıkça yayımlanan 23/03/2021 tarih ve 2021/2 sayılı, "Özel Bakım Merkezlerinde Kalite Yönetimi ve Hizmet Standartları ile Erişilebilirlik Belgesi Hk." konulu Genelgesiyle, teşvik ödemesinin 31/12/2021 tarihinden sonra devam ettirilebilmesi için, bu merkezler tarafından 31/12/2021 (31/12/2021 tarihli Bakan oluru ile 31/12/2022) tarihine kadar TS EN ISO 9001:2015 KYS Belgesine ek olarak erişilebilirlik mevzuatına uygunluğu komisyonca belirlenerek Valilik tarafından verilen Erişilebilirlik Belgesinin de alınması gerektiği düzenlenmiş ise de, ek şart olarak getirilen Erişilebilirlik Belgesinin iptali istenilen Yönergenin konusunu teşkil etmediği, dolayısıyla 2021/2 sayılı Genelge değişikliğinden sonra da dava konusu Yönergenin ana teşvikin ödenmesine ilişkin standart içermediği açıktır. Özetle dava konusu Yönerge, hizmetin özüne ilişkin kalitenin hizmete özgü standartlarla arttırılması amacını taşımakta ve ana teşvikin ödenmemesi sonucunu doğurmamaktadır. Esasen, dava konusu Yönergede de bakım merkezlerine yapılan teşvik ödemelerinin Yönerge ekinde belirlenen standartlara uygunluk değerlendirmesine ve kalite puanına göre yürütüleceğine ve/veya teşvik ödenip ödenmeyeceğine ilişkin herhangi bir hüküm yer almadığı gibi standartların uygulanmaması halinde bir yaptırımın da bulunmadığı görülmektedir.
Nitekim, Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliği'nin 66. maddesine, dava tarihinden sonra, 23/07/2022 tarihli Resmi Gazete nüshasında yayımlanan Yönetmelikle eklenen fıkralarda, Bakanlık tarafından yayımlanan Bakım Hizmetleri Kalite Standartları (BHKS) ölçeklemesinde standart karşılama yüzdesi 50 ve üzeri olan ile Erişilebilirlik Belgesi bulunan merkezlere bakıma ihtiyacı olan her bir engelli birey için her ay ilave teşvik verilebileceği düzenlenerek dava konusu Yönerge eki Bakım Hizmetleri Kalite Standartlarının ana teşvik ödemesini etkilemediği açıkça ifade edilmiştir. Bu itibarla, davacının, Yönergeyle getirilen standartlar sebebiyle davacı dernek üyelerinin ana teşvikten yararlanmalarının zorlaşacağı iddiasına da itibar edilmemiştir.

Buna göre, hizmetin özüne ilişkin kalitenin hizmete özgü standartlarla arttırılması amacını taşıyan ve ana teşvikin ödenmemesi sonucunu doğurmayan, bakım evinde kalanların yaşam alanlarının daha iyi hale getirilmesi, ihtiyaçlarının karşılanması noktasında daha kaliteli hizmet sunulması yönünden kalite standartları getirilmesine ilişkin bulunan dava konusu düzenlemelerde dayanağı mevzuata, kamu yararı amacına ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmaktadır.
3) Yönergenin Ek-2 sayılı ekinde bulunan "Bakım Hizmetleri Kalite Standartları"nın "Boyut I: Hizmet Modelleri" başlıklı bölümü içerisindeki "Bakım Merkezi" başlıklı kısımda yer alan 1, 2, 3, 4, 6 ve 7 numaralı standartlarının incelenmesi:
Davacı tarafından, dava konusu standartlar ile Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliği'nin 7., 8., 9., 10. ve 11. maddelerindeki standartların çeliştiği, kendisine veya başkalarına zarar verme potansiyeli bulunan ruhsal engellilerin kaldığı odalarda ya da katlarda sağlanması gerektiği öngörülen standartların (eşleri için aynı odada kalma imkanı sunulması, odalarda tuvalet-banyo, odalarda ya da katlarda mutfak, çamaşır makinesi bulunması, tek kişilik oda seçeneği olması, kafeterya, kuaför ve terzi bölümleri ile yüzme havuzunun bulunması) engelli bakım merkezlerinde yer almasının hizmetin gerekleriyle bağdaşmadığı, bakıma muhtaç engellilerin ihtiyaçları ile örtüşmediği ve bakıma muhtaç engelliler yönünden hayati tehlike yaratabilecek nitelikte olduğu ileri sürülmektedir.
Yukarıda detaylıca açıklandığı üzere, Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliği'nin, kuruluşun açılış izni ve faaliyet koşullarına yönelik bina hizmet ve personel standartlarını içermesi, dava konusu Yönergenin ise, halihazırda açılış izni almış ve faaliyette bulunan yatılı özel bakım merkezlerinin açılışı ve faaliyeti için gereken asgari koşulların iyileştirilerek personel, hizmet ve kalite standardının yükseltilmesi amacıyla yapılacak kalite yönetimi ve hizmet standartlarına yönelik olması, dolayısıyla adı geçen Yönetmelik ile dava konusu Yönergenin aynı alanı düzenlememesi karşısında, dava konusu Yönergenin, üst norm olan Yönetmeliğe aykırı bir yönü bulunmadığı anlaşılmıştır. Esasen, kuruluşun açılış izni ve faaliyet koşulları ile kalite standartlarının aynı olması, hizmet kalitesinin hiç iyileştirilememesi anlamına geleceğinden, kamu yararı amacı ile hizmet gerekleriyle örtüşmeyeceği de açıktır. Bu nedenle, dava konusu standartların adı geçen Yönetmeliğe aykırı olduğu iddiası hukuki temelden yoksun görülmüştür.
Dava konusu standartların bakıma muhtaç engellilerin ihtiyaçları ile örtüşmediği ve hayati tehlike yaratabilecek nitelikte olduğu iddiası yönünden ise;