muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/30055, Karar No: 2018/5376, Tarih: 16.04.2018

**17. Ceza Dairesi         2015/30055 E.  ,  2018/5376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakta ise de; hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi halinde eylemin nitelikli hırsızlık suçuna dönüşeceği ve uzlaşma kapsamı dışına çıkacağı gözetilip uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanık ve suça sürüklenen çocuğun birlikte suç işleme iradesi kapsamında çeşitli ürünlerin teşhir edildiği müştekiye ait marketin önünden değeri 55,00 TL olan 1 adet 15 kg'lik Omo marka deterjanı aldıklarının anlaşılması karşısında, suça konu eşyanın değeri ve suç tarihindeki paranın satın alım gücü dikkate alındığında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2-Olaydan kısa bir süre sonra suça konu malın değerinin müştekiye iadesinin sağlandığının anlaşılmasına göre; soruşturma aşamasında etkin pişmanlık gösteren sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezadan TCK'nın 168/1. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

3-Suça sürüklenen çocuk hakkında atılı suçtan açılan kamu davasının yaşı büyük sanık hakkında açılan kamu davası ile birleştirilmesine karar verildiği, çocukların yetişkinlerle birlikte suç işlemesi hâlinde, 5395 sayılı Yasa'nın 17/3. maddesi gereğince davaların birlikte yürütülmesinde mahkemelerin uygun bulması şartıyla yargılamanın her aşamasında birleştirme kararı verilebileceği, birleştirilen davaların genel mahkemelerde görüleceği, 5271 sayılı CMK'nın 185. maddesine uyarınca on sekiz yaşını doldurmamış çocukların duruşmalarının kapalı yapılacağı ve hükmün de kapalı duruşmada açıklanacağı anlaşılmakla, karar oturumu da dahil olmak üzere birleştirme kararını takip eden tüm oturumların kapalı yerine açık yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 16/04/2018 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17047, Karar No: 2016/197, Tarih: 14.01.2016

**11. Ceza Dairesi         2014/17047 E.  ,  2016/197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/186196

MAHKEMESİ : Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2011/690 (E) ve 2013/387 (K)

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

Suçtan zarar gören şikayetçiler Z.. C.. ve N.. Ç.. 27.03.2012 tarihli duruşmada katılma isteminde bulunmuş olması karşısında, bu isteklerinin karara bağlanmadığının anlaşılmasına göre; şikayetçilerin 5271 sayılı CMK'nun 260/1. maddesi gereğince yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu kabul edilip aynı Yasanın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılan olarak katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

1-Sözleşmenin Y.. G.. tarafından imzalandıktan sonra aralarında vekalet ilişkisi bulunmamasına, bilgileri ve rızaları olmamasına rağmen kiralayan sıfatıyla N.. Ç.., Zeliha Cephecioğlu, M.. G.., M.G. ve N.G. vekili olarak diğer sanık Z.. C.. tarafından imzalandığının iddia ve kabul olunduğu somut olayda, sanıkların 20/08/2007 sözleşme örneğinde bulunan imzaların kendilerine ait olduklarını kabul ettiklerine yönelik savunmaları, özel belgede sahtecilik suçlarında fikri sahteciliğinde oluşmayacağı ayrıca dosya kapsamından aslı ele geçmeyen onaysız fotokopiden ibaret belgenin hukuki sonuç doğurmaya elverişli nitelikte olmadığı ve aldatma yeteneğinin bulunmadığı, taraflar arasındaki uyuşmazlığın hukuki ihtilaf niteliğinde bulunduğu gözetilmeden unsurları oluşmayan suçtan sanıkların beraatleri yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

Şikayetçiler Z.. C.. ve N.. Ç..'ün katılma talepleri konusunda olumlu olumsuz herhangi bir karar vermeden sanıklar aleyhine şikayetçiler lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi N.. Ç.. ve Z.. C.. vekilleri, sanıklar müdafileri ile sanık Y.. G..'nun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6852, Karar No: 2018/20963, Tarih: 15.11.2018

**5. Hukuk Dairesi         2018/6852 E.  ,  2018/20963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı ... vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare ve davalı ... vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki ... ilçesi ... Mahallesi 380 parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde yöntem olarak bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda taşınmazın sulu tarım arazisi mi yoksa kuru tarım arazisi mi olduğu tespit edilmeden, buğday- kavun münavebesi ile taşınmaza değer biçildiği; ... ilçe ... ve Hayvancılık Müdürlüğü 26.03.2018 tarihli cevabi yazısında ise buğdayın kuru, kavunun ise sulu arazide dekar başına ortalama verim miktarları gönderildiğinden, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda münavebeye esas alınan ürünlerin verim, dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemi toptan kg. satış fiyatları denetlenememiştir.

Bu itibarla mahallinde uzman bilirki...rle yeniden keşif yapılarak taşınmazın kuru mu sulu mu olduğu, sulu ise nereden ve ne şekilde sulandığı, sulama kaynağının yeterli olup olmadığı (hakim gözlemi keşif tutanağına yazılmak suretiyle) hususları belirlendikten sonra, taşınmazın tespit edilen niteliğinde göre münavebe ürünlerinin verim, dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemi toptan kg. satış fiyatları ... ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünden getirtilerek raporların denetlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme sonucu hüküm kurulması doğru olmadığı gibi,

2)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davacı idare ve davalı ... vd. vekillerinin temyiz itirazları doğrultusunda H.U.M.K'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacıdan peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, davalı ... vd.den 176,60 TL başvuru harcının alınmasına, 15/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15798, Karar No: 2015/5334, Tarih: 23.12.2015

**(Kapatılan)20. Ceza Dairesi         2015/15798 E.  ,  2015/5334 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : DENİZLİ 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Temyiz incelemesi sanık hakkında duruşmalı olarak yapıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "13.02.2015, 15.02.2015" yerine sadece "13.02.2015" olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

1-13.02.2015 tarihinde sanıktan ele geçen 8 adet hapın niteliği konusunda, 5271 sayılı CMK'nın 63. maddesi uyarınca, uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması, ayrıca, sanığın aşamalarda 15.02.2015 tarihli olay arama yakalama ve el koyma tutanağını kabul etmediğini, polisten kaçtığı sırada aracının camından herhangi bir poşet atmadığını ve yolda bulunan poşet içerisindeki uyuşturucu hapların kendisine ait olmadığını beyan etmesi karşısında; tutanak düzenleyicilerin de tanık olarak dinlenip sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a)Sanığın 13.02.2015 ve 15.02.2015 tarihinde ele geçen uyuşturucu hapları satmak amacıyla bulundurduğu kabul edildiği halde sanık hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

b)İzmir Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünce suç konusu maddelerden alınan şahit numunenin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c)Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafilerinin temyiz itirazları ile duruşmadaki sözlü savunmaları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 23.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI: 23.12.2015 tarihinde verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ....'nin katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Av. .......'nun yokluğunda/yüzüne karşı 21.01.2016 tarihinde, açık olarak okunup anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2012/18705, Karar No: 2012/29283, Tarih: 15.10.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/18705 E.  ,  2012/29283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçiler tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından başlatılan takipte, taşınmazda pay sahibi olan şikayetçilerin kendilerine satış ilanının tebliğ edilmediğini, ihaleye girmek isteyen şahısların engellendiğini ,bu nedenlerle yapılan ihalenin usulsüz olduğunu belirterek ihalenin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece; Şikayetçi İ.E.'e T.K.'nun 21. maddesine uygun olarak satış ilanının tebliğ edildiği, yine şikayetçi Y.K'a T.K.'nun 35. maddesine uygun olarak satış ilanının tebliğ edildiği, ihaleye katılmak isteyen şahısların engellendiği iddiasının ispatlanamadığı açıklanarak   şikayetin reddine, şikayetçilerin para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Tebligat Kanununun 6099 sayılı kanunun 9. maddesi ile değiştirilen 35. maddesinin 2. fıkrasına göre”Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.”Anılan değişiklik 19.01.2011 tarih ve 27820 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmiştir.

Hükümlerinin mahiyeti itibariyle herkese veya her olaya uygulanması mümkün olan kanunlara genel kanun denilmektedir. Buna mukabil belli kişilere veya belli olaylara uygulanan kanunlara ise özel kanun denmektedir. Örneğin 4721 sayılı Medeni Kanun genel nitelikli bir kanundur ve içerisinde (56 ve 100. maddeler arasında) dernekleri de düzenlemektedir. Ancak dernekler, özel bir kanun olan 5253 sayılı Dernekler Kanunu ile de düzenlenmektedir. Aynı şekilde içerisinde özel borç ilişkilerini de düzenleyen 818 sayılı Borçlar Kanunu genel bir Kanun olarak her türlü kira ilişkilerini taşınır ve taşınmazlar açısından düzenlediği halde, özel bir kanun olan 6570 sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun ise kira ilişkisini gayrimenkuller açısından düzenlemektedir.

Yukarıda yer aldığı üzere belirli bir olayı düzenleyen iki ayrı kanunun aynı zamanda yürürlükte bulunduğu durumlar görülmektedir. Söz konusu iki yasanın olayı düzenleyen hükümleri arasında bir çelişki yoksa sorun doğmaz. Ancak iki yasa aynı olayı farklı biçimde düzenlemişlerse bu durumda hangi yasanın söz konusu olaya uygulanacağı sorunu karşımıza

Yukarıda yer aldığı üzere belirli bir olayı düzenleyen iki ayrı kanunun aynı zamanda yürürlükte bulunduğu durumlar görülmektedir. Söz konusu iki yasanın olayı düzenleyen hükümleri arasında bir çelişki yoksa sorun doğmaz. Ancak iki yasa aynı olayı farklı biçimde düzenlemişlerse bu durumda hangi yasanın söz konusu olaya uygulanacağı sorunu karşımıza

çıkmaktadır. Aynı olayı düzenleyen iki ayrı kanun, ikisi de genel veya ikisi de özel nitelikte ise bu durumda sonraki kanunun önceki kanunla düzenlenen hususlarda meydana getirdiği değişiklikler çerçevesinde sonraki kanun uygulanmalıdır. Sonraki tarihli kanunla önceki tarihli bir kanunla düzenlenen hükümlerin kaldırıldığı açıkça ifade edilebileceği gibi zımni bir kaldırma da söz konusu olabilmektedir. Aynı anda aynı olayı düzenleyen biri genel diğeri özel iki ayrı kanun yürürlükte bulunduğu takdirde ise, eğer önceki kanun genel yeni kanun özel ise, bu takdirde olaya özel olan yeni kanun hükümleri uygulanmalıdır.

Somut olayda şikayetçi Y, K.a satış ilanı 12.08.2011 tarihinde T.K.'nun 35. maddesine göre tebliğ edilmiştir. Tebliğ tarihi itibarıyla T.K.'nun 35. maddesindeki değişiklik yürürlüktedir. Yine  İcra İflas Kanunu genel bir kanun olup Tebligat Kanunu ise özel bir kanundur. Bu nedenle olayda öncelikle İİK.'nun  127. maddesi değil T.K.'nun 35. maddesi uygulanacaktır. Buna göre şikayetçinin  adres kayıt sisteminde kayıtlı yerleşim yeri adresi olmadığı tespit edilmeden T.K.'nun 35. maddesine göre tebliğ yapılması hukuken geçersizdir. Bu durumda mahkemece Şikayetçi Y.K.'ın  satış ilanı tebliğ tarihinde, yukarıda açıklanan yasa kapsamında adres kayıt sisteminde kayıtlı yerleşim yeri adresi olup olmadığı  tespit edilerek  sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Şikayetçilerin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,  15/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12687, Karar No: 2019/6372, Tarih: 15.10.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/12687 E.  ,  2019/6372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında, ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 115 ada 36 parsel sayılı, 333.563,91 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu belirtilerek davalı Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., tapu kaydı, irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak adına tescil istemiyle, davacı ... ise çekişmeli taşınmazın mera olduğu iddiasıyla ayrı ayrı dava açmışlardır. Mahkemece dosyalar birleştirilerek yapılan yargılama sonunda, davacı ...'ün davasının reddine, davacı ... davasının kabulüne, çekişmeli 115 ada 36 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile mera vasfıyla özel siciline kaydedilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden davacı ...'ten alınmasına, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.10.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12833, Karar No: 2020/7589, Tarih: 15.09.2020

**(Kapatılan)17. Ceza Dairesi         2020/12833 E.  ,  2020/7589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında müştekiler ..., ..., ... ve ...’a yönelik hırsızlık ve müştekiler... ve ...’a yönelik mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Müştekiler ... ve ...’a yönelik hırsızlık eylemleri tamamlanmış olmasına rağmen suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nun 35. maddesinin uygulanması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında müştekiler ... ve ...’a yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Mahkemece hüküm kurulurken “Suça sürüklenen çocuğun müştekilerin zararını geri verme yoluyla karşıladığı anlaşıldığından 168/1 maddesine göre cezasından ½ oranında indirim” yapıldığı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 01.03.2016 tarih, 2015/2-832 Esas ve 2016/102 Karar sayılı ilamı ile "Mağdur ve katılanın zararı soruşturma aşamasında giderildiğinden ceza adaletinin sağlanması, hak ve nesafet kuralları ve TCK'nun 168. maddesinde belirtilen indirim oranları gözetilerek mahkemece sanıkların cezasının 1/2 oranından daha fazla olmak koşuluyla indirilmesi gerekirken, 1/2 oranında indirim yapılması isabetsizdir" şeklindeki kabulü ve ayrıca 5237 sayılı TCK'nun 168. maddesinin 1. fıkrasında etkin pişmanlık nedeniyle 2/3 oranına kadar

indirim yapılması gerektiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan belirlenen temel cezaların üzerinden indirim yapılırken 1/2 oranından daha fazla oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

indirim yapılması gerektiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan belirlenen temel cezaların üzerinden indirim yapılırken 1/2 oranından daha fazla oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.TCK 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun müşteki ...’a yönelik hırsızlık eyleminde aracın içerisinden çalınan kurbağacığın değer tespitinin yapılmadığı veya müştekiden değeri sorulmadığının anlaşılması karşısında, çalınan malın değer tespiti yapılarak, hırsızlık suçundan hüküm kurulurken sanık hakkında TCK'nun 145. maddesinin uygulanıp uygulanamayacağının tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.