muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3520, Karar No: 2018/1581, Tarih: 25.10.2018

Bireysel başvuru yolunun kabul edilmesi üzerine Anayasa Mahkemesine bu yönde yapılan birçok başvuru Mahkemece incelenip karara bağlanmıştır. Anayasa Mahkemesi, yerel Mahkemenin de direnme gerekçesine dayanak aldığı bir kararında; “…Sözleşme metni ile AİHM kararlarından ortaya çıkan ve adil yargılanma hakkının somut görünümleri olan alt ilke ve haklar, Anayasa'nın 36. maddesinde yer verilen adil yargılanma hakkının da unsurlarıdır. Anayasa Mahkemesi Anayasa'nın 36. maddesi uyarınca inceleme yaptığı birçok kararında, ilgili hükmü Sözleşme'nin 6. maddesi ve AİHM içtihadı ışığında yorumlamak suretiyle, gerek Sözleşme'nin lafzi içeriğinde yer alan gerekse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihadıyla adil yargılanma hakkının koruma alanına dâhil edilen ilke ve hakları, Anayasa'nın 36. maddesi kapsamında kabul etmektedir (Bkz. B. No: 2012/13, 2/7/2013, § 38). Bu noktada, hukuk devletinin gereklerinden birini de hukuk güvenliği ilkesi oluşturmaktadır (Bkz. AYM, E.2008/50, K.2010/84, K.T. 24/6/2010; ve E.2012/50, K.2012/128, K.T. 20/9/2012). AİHM de benzer biçimde adil yargılanma hakkının, hukuk devletinin Sözleşmeci Devletlerin ortak mirası olduğunu belirten Sözleşme’nin önsözüyle birlikte yorumlanması gerektiğini belirtmektedir. Hukuk devletinin asli unsurları arasında yer alan hukuki belirlilik veya güvenlik ilkesi ise, hukuki durumlarda belirli bir istikrarı temin etmekte ve kamunun mahkemelere güvenine katkıda bulunmaktadır. Birbiriyle uyuşmayan mahkeme kararlarının sürüp gitmesi, yargı sistemine güveni azaltarak, yargısal bir belirsizliğe yol açabilir” (AYM, Türkan Bal Başvurusu, Başvuru no. 2013/6932, Karar tarihi: 06.01.2015, R.G. Tarih-sayı: 09.05.2015- 29350, para.51-52).

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, davacı vekili, davanın belirsiz alacak davası olduğunu belirttikten sonra müvekkili işçinin huzurevinin kapatılacağı gerekçesiyle iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı İdare vekili talep konusu alacakların belirli olduğunu, davanın belirsiz alacak dava kapsamına girmediğini; davalı şirket vekili ise davacı işçi ile belirli süreli iş sözleşmesi imzalandığını, davacı işçinin müvekkili şirket bünyesindeki çalışmasının bir yılın altında olması nedeniyle kıdem tazminatına hak kazanamayacağını savunmuştur.

Mahkemece davanın belirsiz alacak davası olduğu belirtilerek verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin kararın, davalılar vekillerince temyizi üzerine Özel Dairece, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin alacağının belirsiz alacak davasına konu olamayacağı belirtilerek hukuki yarar yokluğundan davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece davanın belirsiz alacak davası olduğu belirtilerek verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin kararın, davalılar vekillerince temyizi üzerine Özel Dairece, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin alacağının belirsiz alacak davasına konu olamayacağı belirtilerek hukuki yarar yokluğundan davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece iş yerinde çalışan on bir işçi tarafından açılan seri hâldeki davalarda aynı bilirkişiden alınan raporlar sonucunda aynı gerekçelerle hüküm oluşturulmasına rağmen, Özel Dairece birbirine yakın tarihlerde olmak üzere kararların bir kısmının onandığı bir kısmının ise bozulduğu, aynı konuda birbiri ile çelişen kararlar ortaya çıkmasının önlenmesi gerektiği, farklı kararlar verilmesinin adil yargılanma ilkesine aykırı olduğu gerekçesiyle direnilmiştir.

Mahkemece direnme kararında esas numaraları belirtilen seri dosyalardan 2012/523-524 ve 525 E. sayılı dosyalarda aynı vekil tarafından davalı İdare ile dava dışı alt işveren aleyhine açılan davalarda dava dilekçesinde işçinin aldığı aylık ücret miktarı da belirtilerek davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı, Mahkemece 27.11.2013 tarihli kararlarda davanın belirsiz alacak davası olduğu belirtildikten sonra hüküm altına alınan alacaklara dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz işletilmek suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verildiği, kararların davalılar vekillerince temyizi üzerine Özel Dairece 17.06.2014 tarihli ve 2014/4855-4856-4857 E.-2014/17885-17886-17887 K. sayılı kararlar ile onandığı; 2012/459 E. sayılı dosya yönünden ise aynı vekil tarafından aynı davalılara karşı aynı içerikli dava dilekçesi ile aynı alacaklar talep edilerek davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı, bilirkişi raporundaki ücret ve hizmet süresine ilişkin tespitinin direnmeye konu bu dosyadaki raporlar ile aynı mahiyette olduğu, Mahkemece 03.07.2013 tarihli ve 2012/459 E.-2013/445 K. sayılı kararla davanın belirsiz alacak davası olduğu belirtildikten sonra, direnmeye konu bu dosya ile aynı şekilde hüküm kurulduğu, davalılar vekillerince temyizi üzerine Özel Dairece 25.02.2015 tarihli ve 2013/33303 E.-2015/7221 K. sayılı karar ile “davalı Bakanlığın harçtan muaf olduğu” gerekçesiyle hükmün düzeltilerek onandığı; 2012/463 E. sayılı dosya yönünden ise aynı vekil tarafından aynı davalılara karşı aynı içerikli dilekçe ile aynı alacaklar talep edilerek davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı, bilirkişi raporundaki ücret ve hizmet süresine ilişkin tespitlerin direnmeye konu bu dosyadaki raporlar ile aynı mahiyette olduğu, Mahkemece 03.07.2013 tarihli ve 2012/463 E.-2013/446 K. sayılı kararla davanın belirsiz alacak davası olduğu belirtildikten sonra, direnmeye konu bu dosya ile aynı şekilde hüküm kurulduğu, davalılar vekillerince temyizi üzerine Özel Dairece 25.02.2015 tarihli ve 2013/33304 E.-2015/7222 K. sayılı karar ile hükmün onandığı görülmüştür.

Bu durumda aynı vekil tarafından aynı içerikli dava dilekçeleri ile aynı mahkemeye açılan seri hâldeki davalarda, mahkemece aynı gerekçelerle davanın belirsiz alacak davası olduğu belirtilerek verilen kararların, temyizi üzerine Özel Dairece birbirine yakın tarihlerde bir kısmının onandığı bir kısmının ise kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağının belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceği gerekçesiyle bozulduğu anlaşılmaktadır.

O hâlde Mahkemece, aynı konuda birbiriyle çelişkili kararların ortaya çıkmasının önlenmesi amacıyla Anayasa Mahkemesinin 06.01.2015 tarihli ve 2013/6932 sayılı kararı ile bir davada farklı kişiler hakkında aynı konuda farklı kararlar verilmesinin adil yargılanma hakkına ve dolayısıyla hukuki belirlilik ile hukuki güvenlik ilkelerine aykırı olduğuna vurgu yapılarak direnme kararı verilmiştir.

Hâl böyle olunca mahkemenin direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece bozma nedenine göre davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Direnme uygun bulunduğundan davalı Bakanlık vekilinin işin esasına ilişkin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 25.10.2018 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17631, Karar No: 2010/73, Tarih: 18.01.2010

20. Hukuk Dairesi 2009/17631 E., 2010/73 K.

**20. Hukuk Dairesi 2009/17631 E., 2010/73 K.**

**- KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

- ORMAN KADASTROSU

- ORMANLARIN MUHAFAZASI**- 6183 S. AMME ALACAKLARININ TAHSİL USULÜ HAKKINDA KANUN [ Madde 17 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ve Atakum Belediye Başkanlığı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Çakırlar Köyü 2566 ada 2 parsel sayılı 456,64 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, 1996 yılında davalılar A…

… ve N…

… Y…

… ile Atakum Belediye Başkanlığı adına tapuya tescil edilmiştir. Davacı Orman Yönetimi, taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kaldığını ve orman sayılan yerlerden olduğunu iddia ederek, tapusunun iptali ve orman niteliği ile Hazine adına tescili ve davalıların elatmasının önlenmesi istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, davalı A…

… Y…

…'un dava tarihinden önce öldüğü ve ölü kişi aleyhine dava açılamayacağından dava koşulu bulunmaması nedeniyle bu davalı aleyhine açılan davanın reddine, davalı Sosyal Güvenlik Kurumuna izafeten Sosyal Güvenlik Kurumu İl Müdürlüğü aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalılar Atakum Belediyesi ve aleyhine açılan davanın kabulü ile 2566 ada 2 parsel de bu davalılar adına kayıtlı olan pay tapu kaydının iptali ile orman niteliğinde Hazine adına tesciline ve davalıların elatmalarının önlenmesine karar verilmiş, hüküm davalılardan Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ve Atakum Belediye Başkanlığı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 20.02.2002 - 20.08.2002 tarihleri arasında ilanı yapılarak kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Dava konusu taşınmazın 540/2400 payı davalı Atakum Belediyesi adına kayıtlıdır. Belediyenin borcundan dolayı bu pay üzerine SGK Başkanlığı 15.11.2006 tarihinde haciz koydurduğu için davada hukuki yararı olup, yasal hasım durumunda olduğu halde hakkında açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi doğru olmadığı gibi, 6831 Sayılı Yasanın 17. maddesindeki ayrıcalıklar dışında ormanlar üzerine kısıtlayıcı hiçbir şerh konulamayacağı düşünülmeden bu şerhle birlikte orman niteliği ile tesciline karar verilmesi yasaya aykırıdır.

Dava konusu parsel paylı olarak davalılar adına kayıtlıdır. Paydaşlardan biri dava tarihinden önce ölmüştür. Mahkemece, taşınmazın niteliğinin orman olduğu kabul edilmiştir. Orman nitelikli taşınmazın bir kısım payının cinsinin orman, bir kısım payının da tarla ya da arsa olarak tapuda kayıtlı olması tapu tekniğine uygun değildir. Taşınmazın niteliği orman olmasa idi paydaşlardan biri hakkında dava koşulu bulunmadığından 04.05.1978 gün ve 4/5 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince o paydaş hakkındaki davanın reddine karar verilmesi doğru olacaktı. Nevar ki; taşınmazın niteliği ve kamu düzeni buna engeldir. Mahkeme kararının bu haliyle infazı mümkün değildir (H.G.K.'nun 06.02.2008 gün 2008/20-56-100 sayılı kararı).

O halde; davacı Orman Yönetimine ölü olan tapu maliki A... Y... mirasçılarına karşı dava açması için önel verilmeli, açtığı dava bu dava ile birleştirilerek taraf oluşturulduktan sonra istek hakkında bir karar verilmelidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Atakum Belediye Başkanlığı ve Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik gerek olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine 18/01/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17100, Karar No: 2020/5627, Tarih: 30.09.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/17100 E.  ,  2020/5627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 08/10/2010 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, ecrimisil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/04/2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 1882, 2902, 2910,1896, 1901, 1903, 1910 parsellerde irtifak hakkı sahibi olduğunu, davalıların 1896 No'lu parselde haksız tecavüzcü ve işgalci konumunda olduğunu, davalının işgalinin mahkeme ve işgal tutanakları marifetiyle tespit edildiğini, Torbalı 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/58 D. İş sayılı dosyasında tespit yapıldığını, bu tespitlerde davalının 36.100 m² araziyi işgal ettiği, ektiği buğdaydan 7.620,00 TL gelir elde ettiğinin belirlendiğini, davalının tecavüz ve işgalinin sona ermesine kadar haksız elde ettiği geliri ve ecrimisil ödemesi gerektiğini, davalıya ... 36. Noterliğinin 09/08/2010-8727 tarih ve yevmiye No'lu ihtarname keşide edildiğini belirterek dava konusu parsel üzerindeki işgalin sona erdirilmesine, müdahalesinin men'ine, davalının işgal ettiği taşınmazdan elde ettiği ürün bedeli olan 4.000,00 TL'nin ve 11/09/2008 tarihinden dava tarihine kadar işgal edilen taşınmaz için ecrimisil bedeli olarak 4.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, dava konusu 1896 parselin 459.522,00 m² taşınmaz olup yıllardır bölgede yaşayan topraksız köylülere tarım arazisi olarak kiraya verildiğini, dava konusu parseli 04/11/2009 tarihine kadar işgalen tarım yaparak kullandıklarını ve bu tarihler için İzmir Milli Emlak Daire Başkanlığının ecrimisil talebinde bulunduğunu, 1896 parseli 04/11/2009 tarihinden işgallerini sona erdirdiklerini, davacı şirketin bu tarihte zilyetliğine geçerek parselde davacı şirket tarafından darı ekildiğinin tespit edildiğini, tespit dosyasında 30 dekarlık alanda buğday ekili olduğu yazılı ise de bu buğdayın davalılara ait olmadığını, belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava irtifak hakkına dayalı el atmanın önlenmesi ve tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava irtifak hakkına dayalı el atmanın önlenmesi ve tazminat istemine ilişkindir.

Davacı tarafından 2.Asliye Hukuk Mahkemesi 2010/58 D. İş sayılı dosyasında yaptırdığı tesbitte dava konusu taşınmazın 30000m2 sinde buğday ekili olduğu tespit edilmiş ise de işgalcisi tespit edilmemiştir. Yargılama sırasında mahallinde yapılan keşifte dinlenen taraf tanıkları, davalıların 2008 yılında dava konusu taşınmazı ektiklerini 2009 yılında ise terk ettikleri bildirilmiştir. Davacı taraf 11/09/2008 tarihinden dava tarihine kadarki döneme yönelik davalıların haksız kullanımları nedeniyle tazminat talebinde bulunmuş ise de davalıların taşınmazı bu dönem içinde kullanıkları ispatlanamadığından, ispatlanmayan ecrimisil davasının da reddi gerekirken kabulü doğru görülmemiş hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda yazılı nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.09.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2201, Karar No: 2015/2007, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2201 E.  ,  2015/2007 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2006/16188, Karar No: 2007/1237, Tarih: 01.02.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/16188 E.  ,  2007/1237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali tescil ve beyanlar hanesine konulan zilyetlik şerhinin silinmesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişiler vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar ... ve ... ..., 10.01.2003 tarihli dilekçeleriyle, ... ... Mahallesi ... mevkii 2978 ve 2980 sayılı parsellerin, 1946 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde olduğunu, ancak 1957 yılında makiye ayrılmakla, orman ile ilgisinin kalmadığını, babaları ... ...’nın zilyetliğindeyken, sağlığında kendilerine bağışladığını, ölümünden sonrada ½ şer kendilerinin kullandığını, diğer mirasçıların ... olmadığını, devreden önceki zilyet ortak murisleri ile birlikte eklemeli 50 yıldan fazla süreyle ... alanı olarak kullanıldığını, Hazine adına tesbit ve tapuya tescil edildiği tarihe kadar, murisleri ve sonra kendileri yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğunu iddia ederek, Hazine adına olan tapu kayıtlarının iptali ile ½ şer payla adlarına tescilini ve tapu kayıtları üzerindeki “... ...’nın kullanımındadır” şeklindeki şerhin silinmesini istemişlerdir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, imar ihya ve zilyetliğe dayanılarak kesinleşen 2/B madde sahası olması nedeniyle Hazine adına tapuya tescil edilen taşınmazların tapu kaydının iptali ve tescili ile kullanım kadastrosu sırasında davalı gerçek kişiler murisi yararına kütüğün beyanlar hanesine konulan zilyetlik şerhinin silinmesine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde, dava tarihinden önce 1946 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 24.03.1976 tarihinde ilan edilerek kesinleşen aplikasyon ve 6831 sayılı yasanın 1744 Sayılı Yasa ile değişik 2. madde uygulaması ile 1987 yılında yapılıp, 04.06.1987 tarihinde ilan edilerek dava tarihinden çok önce kesinleşen aplikasyon ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

...-... Mahallesi Babuşlar mevkii 2978 ve 2980 parsel sayılı sırasıyla 739 m2 ve 2980 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, 1988-1992 yılları arasında 3402 ve 2924 Sayılı Yasa hükümleri gereğince yapılıp, 28.01.1993 ila 01.03.1993 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşen arazi kadastrosunda “... ...’nın kullanımında olduğu” beyanlar hanesine yazılarak tarla niteliğiyle Hazine adına tesbit edilmiş, kadastro tesbiti itirazsız kesinleşerek tapuya tescil edilmiştir.

...-... Mahallesi Babuşlar mevkii 2978 ve 2980 parsel sayılı sırasıyla 739 m2 ve 2980 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, 1988-1992 yılları arasında 3402 ve 2924 Sayılı Yasa hükümleri gereğince yapılıp, 28.01.1993 ila 01.03.1993 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşen arazi kadastrosunda “... ...’nın kullanımında olduğu” beyanlar hanesine yazılarak tarla niteliğiyle Hazine adına tesbit edilmiş, kadastro tesbiti itirazsız kesinleşerek tapuya tescil edilmiştir.

Davacılar, taşınmazların 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1946 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastro sınrıları içinde olduğunu, ancak daha sonra makiye ayrıldığını, zilyetlik koşullarının yararlarına oluştuğunu bildirerek, aleyhlerindeki mahkeme hükmünün bozulmasını istemektedirler.

Davanın özelliği nedeniyle maki tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.

-2- 2006/16188-2007/1237

1- 22.03.1996 tarih 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile "5653 Sayılı Yasayla değişik 3116 Sayılı Yasanın 1-e maddesi uyarınca kurulan maki tespit komisyonlarının yasal ve yaptıkları işlemlerin de geçerli olduğu ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapulara değer verilmesi gerektiği" kabul edilmiş olduğuna göre, bunun karşı kavramından yasaya uygun kurulmayan komisyonların yasal olmayacağı ve yine yasaya uygun kurulmayan ve yasaya uygun görev yapmayan komisyonların yaptıkları işlemlerin de yasal olmayacağı ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapu kayıtları dışında kalan başka tapu kayıtlarına değer verilemeyeceği ve bu yerlerin zilyetlikte kazanılması konusunun içtihadı birleştirme kararının konusu olmadığı sonucu ortaya çıkar.

2- 24.03.1950 tarihinde kabul edilip, 03.04.1950 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 3116 Sayılı Yasanın 5653 Sayılı Yasa ile değişik 5. maddesi “Devlet Ormanlarının ve bu ormanların içinde ve bitişiğindeki otlak, yaylak, kışlak, sulak; diğer ormanlar ve her nevi arazinin sınırlaması işi bir yüksek orman mühendisinin başkanlığı altında Adalet Bakanlığınca hukuk mezunları arasında tayin edilecek bir hukukçu üye ile il genel meclisi daimi encümeni tarafından seçilecek bir üyeden müteşekkil bir komisyon tarafından yapılır. Bu komisyonlar beldelerde belediye encümenleri, köylerde ihtiyar kurulu tarafından seçilecek lüzumlu bilirkişilerin fikirlerinden de faydalanılır...” şeklinde olup, komisyonların nasıl ve kimlerin katılımı ile kurulacağını gösterdiği halde, Orman Genel Müdürlüğünün 17.08.1950 tarihli tamimi ile yürürlüğe konulan Makilik ve Orman Sınırlarının Tesbitine Ait Yönetmeliğin "Amaç" başlıklı 1. maddesi “5653 Sayılı Yasanın birinci maddesinin (E) bendi hükmü ile ormandan sayılmadığı belirtilen ve memleketimizde Karadenizin Kızılırmaktan itibaren batısında, Ege ve bilhassa Akdeniz sahil mıntıkalarındaki devamlı hasılat vermeyen veya muhafaza ormanı mahiyetini taşımayan makiliklerin orman sahaları ile tedahüllerini önlemek için 1/25000 mikyaslı askeri haritaları bulunan ilçelerde ve diğer lüzum ve zaruret görülen yerlerde makilik ve orman sahalarının birleştiği hatlar üzerindeki orman sınırları orman tahdit komisyonları veya mahalli orman işletme teşkilatı tarafından teşkil edilecek komisyonlar tarafından tesbit olunacak ve arz üzerinde özel işaretler ile belli edilecektir.

Komisyonların çalışmaları sırasında mıntıkasındaki işlerden bilgi edinmek ve komisyonda çalışmak üzere o yerin bölge şefi orman bakım memuru da bulundurulacaktır." şeklindedir.

Yukarıda yazılı yönetmeliğin 1. Maddesinde makiye ayırma işleminin orman tahdit komisyonları tarafından yapılacağı belirtildikten sonra, yasanın 5. maddesine aykırı olarak mahalli orman idaresince oluşturulacak komisyonlar tarafından da yapılabileceği öngörülmüştür. Yönetmelikler, yasa ve tüzüklerin uygulama alanını gösterir, yasalardaki düzeni değiştirir ... hükümler getiremez. Hukukun en ... ilkelerinden olan hukukun üstünlüğü ilkesi gereğince, hukukun şekli kaynaklarından olan yasalar, Anayasa hükümlerine, yasaların uygulamasında karşılaşılacak sorunların açıklığa kavuşturulması için çıkarılan yönetmelikler de kaynağını bulduğu yasalara aykırı olamaz. Aykırılık durumunda, Türk ulusu adına yargı yetkisini kullanan mahkemeler Anayasa ve yasaya aykırı olan idari tasarruf niteliğinde olan yönetmeliği uygulayamaz ve yasalara aykırı yönetmelik hükümlerine değer veremez. Hukuk Genel Kurulunun 02.03.2005 gün 2005/11-81-118 K. ve 30.06.1999 gün ve 1999/21-892-864 sayılı kararları da bu yöndedir.