muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2656, Karar No: 2011/5543, Tarih: 12.05.2011

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37 nci maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik'teki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye'de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4'ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK'ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK'nun 737. maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) "uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor, .. vs gibi" nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden davanın kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden davanın kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı olan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının şimdiden incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/05/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, davalı şirket tarafından kurulan baz istasyonunun insan sağlığı ve çevreye zarar verdiğinden kaldırılması istemine ilişkindir.

Uyuşmazlık cep telefonu ile haberleşmeyi sağlayan baz istasyonlarının çalışmasından kaynaklanan bir zararın doğup doğmadığı ve giderilmesi konusunda ne gibi önlemlerin alınması gerektiği noktasında toplanmaktadır. Dava konusu tesisin cep telefonlarının kullanımı için zorunlu olduğu ve geniş bir kitleyi ilgilendirmesi nedeniyle de kamuya hizmet vermeyi amaçladığı tartışmasızdır. Ne var ki, hizmetin verilmesi ve tesisin kullanılması sonucu hukuk kurallarının gereği olarak ... zararlardan tesis sahibi sorumludur.

Bu sorumluluk kusura dayanmayan tehlike sorumluluğu olup tesisi kullanan ve işletenin yüksek özen yükümlülüğü bulunmaktadır. Aksi halde küçük bir özensizliğin maddi değerlerle ölçülemeyecek kadar ağır sonuçlar doğurması kaçınılmazdır. Bu nedenle zarar görenin zararını değil, tesis ve işletme sahibinin, tesisin işletilmesinden dolayı kişilere ve çevreye bir zarar verilmediğini ve herhangi bir olumsuz sonuç yaratılmadığını kanıtlaması gerekir. Bu sonuç genel sorumluluk kurallarının aksine, davalı tarafın işletmesinin ağır tehlike doğuracak nitelikte olmasından kaynaklanmaktadır.

Dava konusu olayda davacının oturduğu konutun konumunun incelenmesi, tesisin kurulma amacına uygun olarak işletilmesi durumunda kişi ve çevreye zarar verip vermeyeceğinin belirlenmesi gerekir. Bilirkişiler tarafından yapılan incelemede izin belgesinde belirtilen değerlerin yönetmelikte belirtilen değerlere uygun olduğu, hatta yönetmelikteki değerlerinde altında bulunduğu bildirilmiştir. Ancak bu belirlemeler bir zararın olmayacağı anlamına gelmez. Yönetmelik ve bu yönetmelikteki ölçülere göre verilen izin belgesi, (sertifıka) o yerde ve belirtilen güçte kurulacak istasyonun teknik değerlerini belirtmekte olup kurulan tesisin çevresindeki binaların konumunun ne şekilde olması gerektiğini belirtmemektedir. Bu nedenle izin belgesindeki kriterlerin bilimsel verilere uygun olduğu ve kişi ve çevreye zarar vermeyeceğinin kabulü mümkün değildir. Uyuşmazlığın çözümünde yönetmeliğe değil yasaya, genel hukuk kurallarına ve sorumluluk hukukunun temel ilkelerine göre karar vermek gerekir. Yönetmeliği ve bu yönetmeliğe göre verilen izin belgesini bağlayıcı kabul etmemek, tek başına ölçüm sonuçları limitlerin altında olduğundan zarar doğmayacağı şeklinde yorumlayarak sonuca varmamak gerekir.

Davalı taraf kamu yararına hizmet verdiklerini savunmuştur. Davalı tarafından bu tesislerin işletilmesinin geniş bir halk kitlesine yarar sağladığı bilinen bir gerçektir. Ancak hizmetten elde edilen yarar ile zarar ihtimalinin yüksek olduğu kıyaslandığında yarar zarar dengesinin bozulduğu anlaşılmaktadır. Hiçbir hizmet insan yaşamı kadar önemli ve öncelikli değildir. Bu nedenle insan yaşamında tehlike yaratan bir hizmete üstünlük tanınması düşünülemez. Davalı şirket tarafından hizmetin yerleşim yerlerinden uzakta kurulacak tesislerle yerine getirilmesi mümkün iken toplumun büyük kesiminde ve bu arada davacıda endişe ve infial yaratacak şekilde yaşamın yoğun olduğu bir merkezin tercih edilmiş olması da yasal değildir. Tesislerden üçüncü kişilerle birlikte davacının da yararlanmış olması, haberleşme hizmetine karşılık insan yaşamının riske atılmasını gerektirmez ve bu şekilde bir eylemin, müeyyidesiz bırakılması düşünülemez.

Tüm dosya kapsamına ve dosyada mevcut bilimsel görüşlere göre dava konusu baz istasyonunun konumu itibariyle çevrede yarattığı manyetik alan nedeniyle uzun sürede kişi, çevre ve bitkilere zarar verdiği, yerleşim alanlarının yakınında yer almasının sakıncalı olduğu ve çevre ve insana zarar vermeyecek mesafede işletilmesi gerektiği anlaşılmaktadır.

Bu belirlemelere göre, dar anlamda ve para ile ölçülebilen bir zarar yok ise de, baz istasyonunun insanların yoğun yaşadığı yere yakınlığı, davacı konutu ve çevre binalarda yaşayanların sağlık yönünden büyük endişeler taşıdığı ve psikolojik olarak olumsuz biçimde etkilendikleri, kişilerin manevi dünyası beden bütünlüğü içerisinde değerlendirildiğinde durumun tedirginlik ve ümitsizlik yaratacağı açık olup davacının zarar gördüğünün kabulü gerekir.

Bu belirlemelere göre, dar anlamda ve para ile ölçülebilen bir zarar yok ise de, baz istasyonunun insanların yoğun yaşadığı yere yakınlığı, davacı konutu ve çevre binalarda yaşayanların sağlık yönünden büyük endişeler taşıdığı ve psikolojik olarak olumsuz biçimde etkilendikleri, kişilerin manevi dünyası beden bütünlüğü içerisinde değerlendirildiğinde durumun tedirginlik ve ümitsizlik yaratacağı açık olup davacının zarar gördüğünün kabulü gerekir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle dava konusu baz istasyonunun kaldırılması gerektiği görüşünde olduğumuzdan çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz. 12/05/2011
Yargıtay — Esas No: 2014/24357, Karar No: 2015/7759, Tarih: 02.03.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/24357 E.  ,  2015/7759 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/18523

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2012

NUMARASI : 2010/842 (E) ve 2012/907 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Sanıklardan F.. K..'ın mağdur H.. Ç..'ye, B.. K..'ın mağdur Z.. Ç..'ye, H.. K..'ın mağdur İ.. Ç..'ye yönelik yaralama eylemlerinden kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyizen incelenmesinde,

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıklar müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Sanıklardan N.. K..'ın mağdur İ.. Ç..'ye, S.. K.., Nebi Kaçar, N.. K.., F.. K.., H.. K.. ve A.. K..'ın mağdur A.. Ç..'ye yönelik yaralama suçlarından kurulan beraat hükümlerinin temyizen incelenmesinde,

Sanık Fuat hakkında mahkumiyet, sanık Nabi hakkında düşme kararlarının mevcut olduğu, sanık Hikmet hakkında ise düzenlenmiş bir vekaletname bulunmadığından sanıklar müdafiinin bu sanıklar için vekalet ücreti taleplerinin reddine karar verilerek yapılan incelemede,

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılama sonunda sanığın beraatine karar verilmesi karşısında, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının kabulü ile karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5. maddesi uyarınca beraat eden ve kendisini vekille temsil ettiren sanıklar yararına, Hazine aleyhine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasına ''Beraatlerine karar verilen ve kendilerinin vekille temsil ettiren sanıklar S.. K.., N.. K.. ve A.. K.. lehlerine 1200'er TL maktu vekalet ücretinin hazineden tahsili ile sanıklara verilmesine,'' ibaresinin eklenmesine, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/30031, Karar No: 2022/13178, Tarih: 23.06.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/30031 E.  ,  2022/13178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Müştekinin motosikletinin kolluk ekibi tarafından bulunarak hasarlı bir şekilde müştekiye teslim edildiği ve müştekinin kovuşturma evresinde 19/06/2015 havale tarihli dilekçede zararının giderildiğini bildirdiği gözetildiğinde; müştekiden kovuşturma evresinde gerçekleşen kısmi iade nedeniyle kısmi iadeye rızası bulunup bulunmadığı sorularak, rıza göstermesi halinde suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK'nın 168/2. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23/06/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/17878, Karar No: 2008/17275, Tarih: 18.12.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/17878 E.  ,  2008/17275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Toplanan delillerden eşine sürekli fiziksel şiddet uygulayan davacı koca tam kusurludur.

\*Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

\*Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

#Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır. Ancak bu yön temyiz edilmediğinden bozma sebebi yapılmamış yanlışlığa işaret olunmakla yetinilmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 18.12.2008 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/16489, Karar No: 2015/17758, Tarih: 12.10.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/16489 E.  ,  2015/17758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

21/05/2014 tarihli hükmün, sanığın Ceza İnfaz Kurumundaki SEGBİS salonunda hazır edilerek yüzüne karşı verildiği, sanığın hükümlü bulunduğu ceza infaz kurumundan göndermiş olduğu 09/06/2014 tarihli temyiz dilekçesinde, bu dosyadan almış olduğu cezasını temyiz etmek için dilekçe yazdığını ancak mahkeme adı ve dosya numarasını yanlış yazdığından mahkemesince kendisine cevap geldiğini, bu nedenle yanlışlığın düzeltilip dilekçesinin geçerli sayılarak dosyanın Yargıtay'a gönderilmesini istediğinin anlaşılması karşısında, sanığın hükmün tefhim edildiği tarih ve bu tarihten sonra, hükümlü bulunduğu Ceza İnfaz Kurumundan herhangi bir temyiz dilekçesi gönderip göndermediği, göndermiş ise dilekçenin tarihi, hangi mahkemeye gönderildiği ve bu mahkemenin sanığın temyiz dilekçesini iade edip etmediği ve sanığın temyiz dilekçesine yazmış olduğu esas numarası üzerinden mahkemesince verilen herhangi bir mahkumiyet hükmünün bulunup bulunmadığı araştırılıp, belirtilen tüm bilgi ve belgeler toplanıp dosyaya eklendikten sonra, incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADE edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 12/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20261, Karar No: 2015/18754, Tarih: 09.09.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/20261 E.  ,  2015/18754 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/87156

MAHKEMESİ : Erciş 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/09/2012

NUMARASI : 2012/189 (E) ve 2012/577 (K)

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Müşteki Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebine yönelik yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından Gümrük İdaresi adına hazine vekilinin vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317.maddesi gereğince REDDİNE,

II- Sanığın temyiz talepleri bakımından yapılan incelemede;

Suç konusu eşya ile ilgili olarak mahallinde karar verilmesi mümkün görülmekle yapılan incelemede;

1-Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa’nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Temyiz incelemesine konu bu dosyaya ilişkin suç tarihinin 03.03.2012, iddianame düzenleme tarihinin ise 16.03.2012 olduğu, UYAP kayıtlarının incelenmesinde Dairemizin 2015/8564 Esasına kayıtlı Van 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/36 Esas, 2014/1158 Karar sayılı dosyasına ilişkin suç tarihinin ise 15.03.2012 olduğu, her iki dosyada sanığın ticari miktarda kaçak ve bandrolsüz sigara taşımak eyleminden dava açıldığı dikkate alınarak, anılan dosyaların birleştirilip, sanığın bu eylemleri bir suç işleme kararı icrası kapsamında işleyip işlemediği ve hakkında 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağı hususu tartışıldıktan sonra bir karar verilmesinin gerekmesi,

3-Sanık hakkında hapis cezasına hükmolunduğu gözetilmeden TCK'nun 53.maddesi gereğince hak yoksunluklarına karar verilmemesi,

4-Doğrudan hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesi esnasında uygulama maddesi olan TCK'nun 52/4. maddesi yerine 52/2. maddesinin gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması

5-Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/18073, Karar No: 2014/21918, Tarih: 30.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/18073 E.  ,  2014/21918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin İş Bölümü alanı, özel Kanunlarda başkaca hüküm bulunmadığı takdirde, Yargıtay Kanunu'nun 14’ncü maddesiyle sınırlıdır. Bu Yasa kapsamında da işçinin iş kazası nedeniyle işverini veya işvereni ile birlikte kusuru bulunan üçüncü kişiler aleyhine açtığı tazminat davalarının Dairemizce inceleneceği öngörülmüştür.

İnceleme konusu karar ise işverenin çalışanına psikolojik baskısı (mobbing) nedeniyle uğranılan manevi zararın tazminine ilişkin olup bu haliyle belirgin şekilde Dairemizin iş bölümü dışında bulunan karar niteliği bakımından Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin iş bölümü alanı içine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dava dosyasının Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 30/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1463, Karar No: 2016/232, Tarih: 19.01.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/1463 E.  ,  2016/232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün taraf vekillerince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... ile davalılar vekili avukat ... gelmiş olup, duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, asıl ve birleşen davalarda, davacının, davalılar ile dava dışı arsa sahipleri arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince arsa sahibine düşen oteli kiraladığını ve bu arsa sahibinin davacı şirket temsilcilerine arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesindeki haklarını korumak üzere vekaletname verdiğini,ayrıca davalı taraf ile davacı şirket arasında imzalanan protokolde, otelin zamanında teslim edilmemesi halinde davacıya cezai şart ödenmesinin kararlaştırıldığını, davalıların oteli eksik ve geç teslim ettiğini ileri sürerek,cezai şart ve eksik işler bedelinin tahsili için yaptığı takiplere vaki itirazların iptali ile % 40 icra inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, arsa sahibinin sözleşmedeki haklarını davacı şirkete devretmediğini, davacı ile yapılan protokolün hiçbir anlamı olmadığını ve oteli süresinde eksiksiz olarak teslim ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamı, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, davalı şirketin süresinde oteli teslim etmediği, davacıdan kaynaklanan sebeplerin süreye % 25 oranında etkisinin olduğu, alacağın likid olmadığı gerekçesiyle, asıl davada, davalı şirkete karşı açılan davanın kısmen kabulüne, icra inkar tazminatı talebinin ve diğer davalıya karşı açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1) HMK'nun 297/ son maddesi gereğince, davadaki her talep hakkında mahkemece, infazda tereddüte yer vermeyecek şekilde hüküm kurulması zorunludur. Mahkemece verilen ilk kararın, Dairemiz'ce bozulması üzerine kurulan yeni hükümde, bozmanın kapsamında bulunmayan birleşen dava ile ilgili herhangi bir hüküm kurulmaması anılan yasa maddesine aykırı olmuştur.

İzah edilen sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

2) Bozma nedenine göre, taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

İzah edilen sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

2) Bozma nedenine göre, taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle, taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 1.350,00TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalılara, 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davacıya verilmesine, peşin alınan harçların istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.