muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/1740, Karar No: 2024/1305, Tarih: 06.06.2024

"İçtihat Metni"
                      T.C.
           D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2023/1740
Karar	No : 2024/1305      
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Bakanlığı
VEKİLİ	: Av. ... 
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ... Odası 
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN KONUSU	: Danıştay Onuncu Dairesinin 24/11/2022 tarih ve E:2017/1636, K:2022/5457 sayılı kararının karar verilmesine yer olmadığına ilişkin kısmı ile aleyhlerine hükmedilen yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ       :
Dava konusu istem: 25/04/2013 tarih ve 28628 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan İş Ekipmanlarının Kullanımında Sağlık ve Güvenlik Şartları Yönetmeliği'nin;
- 14. maddesine, 24/04/2017 tarihli ve 30047 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelikle eklenen 3. fıkrada yer alan "hizmet yeterliliği belgesi alması veya" ibaresinin,
- Ek III sayılı ekinin 2.1.3. bendine, 24/04/2017 tarih ve 30047 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelikle eklenen "metalurji ve malzeme mühendisleri," ibaresinin iptali istenilmiştir.
Daire kararının özeti: Danıştay Onuncu Dairesinin 24/11/2022 tarih ve E:2017/1636, K:2022/5457 sayılı kararıyla; 
Davalı idarenin usule ilişkin iddiaları yerinde görülmeyerek,
6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 30. ve 31. maddeleri, dava konusu düzenlemenin yayımlandığı tarihte yürürlükte bulunan haliyle 3146 sayılı Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun'un 2. ve 12. maddeleri, 25/04/2013 tarih ve 28628 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan İş Ekipmanlarının Kullanımında Sağlık ve Güvenlik Şartları Yönetmeliği'nin "Amaç" başlıklı 1. maddesi,  "Kapsam" başlıklı 2. maddesi,  "Tanımlar" başlıklı 4. maddesinin 1. fıkrasının (ğ) bendi, "Yetkilendirme, eğitim ve denetim" başlıklı 14. maddesi, dava konusu 24/04/2017 tarih ve 30047 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan İş Ekipmanlarının Kullanımında Sağlık ve Güvenlik Şartları Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 2. ve 4. maddelerine yer verilerek;
Dava Konusu İş Ekipmanlarının Kullanımında Sağlık ve Güvenlik Şartları Yönetmeliği'nin 14. maddesine eklenen 3. fıkrasındaki "... hizmet yeterliliği belgesi alması veya ..." ibaresi yönünden;
Dava konusu değişiklikle Yönetmeliğin 14. maddesine 3. fıkra olarak, “Birinci fıkra kapsamında kişi ve kuruluşlara getirilecek zorunluluklar iş ekipmanları esas alınarak Bakanlıkça çıkartılacak Tebliğ ile belirlenir. Tebliğde belirtilen süre içerisinde periyodik kontrol yapacak kişilerin eğitim alması, periyodik kontrol yapacak kuruluşların ise hizmet yeterliliği belgesi alması veya akredite olması zorunludur.” düzenlemesinin eklendiği,
Davacı tarafından düzenlemede yer alan "hizmet yeterliliği belgesi alması veya" ibaresinin iptalinin istendiği,

Davacı tarafından düzenlemede yer alan "hizmet yeterliliği belgesi alması veya" ibaresinin iptalinin istendiği, 
Bununla birlikte 18/02/2022 tarih ve 31754 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelik değişikliği ile Yönetmeliğin dava konusu 14. maddesi başlığı ile birlikte değiştirildiği ve "Akreditasyon, yetkilendirme ve eğitim" başlığı ile "(1) Bu Yönetmelik kapsamında; periyodik kontrol yapacak muayene kuruluşlarına akreditasyon, kişilere yetkilendirme ve eğitim zorunluluğu getirmeye ve bu kişi ve kuruluşlara yönelik denetim yapmaya Bakanlık yetkilidir. (2) Eğitim, temel eğitim ile sonrasında düzenlenecek ileri ve uygulamalı eğitimleri kapsar. Tüm eğitimlerin içerikleri, süresi, eğitici ve eğitim kurumlarında aranacak nitelikler, devam zorunluluğu, sınav ve başarı kriterleri gibi konulara yönelik usul ve esaslar Bakanlıkça belirlenir. Belirlenen şartlarda eğitimlerini başarıyla tamamlayan kişiler; periyodik kontrol yapmaya yetkili kişi unvanını almaya hak kazanır.
(3) Birinci fıkra kapsamında kişilere getirilecek zorunluluklar iş ekipmanları esas alınarak Bakanlıkça çıkarılacak Tebliğ ile belirlenir." şeklinde düzenlendiği,
Dolayısıyla Yönetmeliğin 14. maddesinde birtakım güncellemeler ve değişiklikler yapıldığı, ayrıca bakılan dava kapsamında bireysel bir işlemin de dava konusu edilmediği anlaşıldığından, davanın bu kısım yönünden konusuz kaldığı,
Bu haliyle, Yönetmeliğin 14. maddesine eklenen 3. fıkrasındaki "... hizmet yeterliliği belgesi alması veya ..." ibaresi yönünden konusu kalmayan davanın esası hakkında karar verilmesine hukuki olanak bulunmadığı,
Dava Konusu İş Ekipmanlarının Kullanımında Sağlık ve Güvenlik Şartları Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin Ek-III Sayılı Ekinin 2.1.3. Bendine Eklenen "metalurji ve malzeme mühendisleri," ibaresi yönünden,
Dava konusu düzenlemenin yayımlandığı tarihteki haliyle Anayasa'nın 124. maddesinde, Başbakanlık, bakanlıklar ve kamu tüzelkişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve tüzüklerin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla, yönetmelikler çıkarabileceği hükmüne yer verildiği, 
Buna göre, idari teşkilat yapısı içinde yer alan Bakanlıklar ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, görev alanlarına ilişkin olarak ve yönetmelik, yönerge, tebliğ, genelge ve talimat gibi çeşitli adlar altında düzenleme yapabildikleri,
Bu düzenlemeler arasında uyulması gereken "normlar hiyerarşisi" kuramına göre, hukuk düzeninin, farklı kademede yer alan Anayasa, kanun, yönetmelik ve diğer düzenleyici işlemlerden oluşan birçok normu içerdiği ve her normun geçerliliğini bir üst basamakta yer alan normdan almadığı,	normlar hiyerarşisine göre kanundan sonra gelen yönetmelik, genelge, tebliğ, talimat gibi düzenlemelerin ancak kanunda verilmiş olan hakkın kullanılmasının açıklanması ile ilgili olacağı, bu metinlerde kanun ile verilmiş olan hakkı genişletici veya daraltıcı mahiyette hükümlere yer verilemeyeceğinin hukukun genel ilkelerinden olduğu,

6331 ve 3146 sayılı Kanunların aktarılan hükümlerinden de görüleceği üzere, davalı Bakanlığın, iş ekipmanları, iş sağlığı ve güvenliği hizmeti sunan, ölçüm ve analiz yapan kişi, kurum ve kuruluşlar, bunların eğitim, yetkilendirme ve belgelendirilmeleri, iş sağlığı ve güvenliğini sağlayacak tedbirlere yönelik olarak düzenleme yapmaya yetkili olduğunda duraksama bulunmadığı,
Dava konusu düzenlemenin 25/04/2013 tarihli Resmi Gazete nüshasında yayımlanan ilk halinde, basınçlı kap ve tesisatların periyodik kontrollerinin, "makine mühendisleri ve makine tekniker veya yüksek teknikerleri" tarafından yapılacağı öngörülmüş iken, 23/07/2016 tarihli Resmi Gazete nüshasında yayımlanan Yönetmelik değişikliğiyle, kontrol yapacak yetkili kişilerin "makine mühendisleri, makine veya metal eğitimi bölümü mezunu teknik öğretmenler ya da makine tekniker veya yüksek teknikeri" olarak belirlendiği, 
Dava konusu düzenleme ile Yönetmeliğin EK-III sayılı ekinin 2.1.3. bendinde yer alan "makine mühendisleri," ibaresinden sonra gelmek üzere "metalurji ve malzeme mühendisleri," ibaresi eklenerek basınçlı kap ve tesisatların periyodik kontrollerini yapmaya yetkili kişiler arasına  "metalurji ve malzeme mühendisleri"nin ilk kez dahil edildiği,
Dava konusu Yönetmeliğin EK-III sayılı ekinin, 18/02/2022 tarih ve 31754 sayılı Resmi Gazate'de yayımlanan İş Ekipmanlarının Kullanımında Sağlık ve Güvenlik Şartları Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 31. maddesi ile değiştirildiği,  basınçlı kap ve tesisatların periyodik kontrollerini yapmaya yetkili kişilerin sayıldığı dava konusu 2.1.3. bendin, 2.1.6. bent olarak yer aldığı, bu bentte de basınçlı kap ve tesisatların periyodik kontrollerinin yetkili olan makine mühendisleri, metalürji ve malzeme mühendisleri, mekatronik mühendisleri, makine veya metal eğitimi bölümü mezunu teknik öğretmenler ya da makine tekniker veya yüksek teknikerleri tarafından yapılacağının düzenlendiği, 
Davacı tarafından, metalürji ve malzeme mühendislerinin, basınçlı kap ve tesisatların periyodik kontrollerini yapmaya yetkili kişiler arasına eklenmesi dava konusu edildiğinden, hukuki incelemenin yeni haliyle 2.1.6. bentte yer alan "metalürji ve malzeme mühendisleri" ibaresi yönünden yapıldığı,

Davacı tarafından, metalürji ve malzeme mühendislerinin, basınçlı kap ve tesisatların periyodik kontrollerini yapmaya yetkili kişiler arasına eklenmesi dava konusu edildiğinden, hukuki incelemenin yeni haliyle 2.1.6. bentte yer alan "metalürji ve malzeme mühendisleri" ibaresi yönünden yapıldığı,
 25/04/2013 tarih ve 28628 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan İş Ekipmanlarının Kullanımında Sağlık ve Güvenlik Şartları Yönetmeliği'nde, ilgili branşlardan mühendis, tekniker ve yüksek teknikerlerin periyodik kontrol yapmaya yetkili kişilere dahil edilmesinin hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek açılan başka bir davada, Dairelerinin 22/03/2017 tarih ve E:2013/4204, K:2017/1583 sayılı kararı ile "... Yönetmeliğin dayanaklarından biri olarak gösterilen Avrupa-Birliği Direktifi incelendiğinde tekniker ve yüksek teknikerlerin periyodik kontrol yapmaya yetkili kişilerden olduğu yolunda bir düzenlemeye rastlanmadığı, mühendisler ile  tekniker ve yüksek teknikerin aynı statüde birleştirilerek iş ekipmanlarının kontrollerini  yapma yetkisi konusunda aynı hak, yetki ve sorumluluk verilmesinin Kanuna aykırı olduğu ileri sürülmekte ise de; ... tarih ve ... sayılı Avrupa Birliği Direktifinde, iş ekipmanlarının periyodik kontrollerini yapmaya yetkili kişilerin belirlenmesinin ulusal mevzuata bırakıldığı görülmektedir.
Öte yandan iş ekipmanlarının periyodik kontrollerinin mühendis, tekniker ve yüksek teknikerlerin yapması yönünde düzenleme yapılırken, ilgili branş formasyonu almış teknik personelin bu alanda faaliyet göstermesi öngörülmüş olup, bu haliyle getirilen düzenlemede üst hukuk normlarına ve kamu yararına aykırılık bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır." gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, İdari Dava Daireleri Kurulunun 17/06/2019 tarih ve E:2017/3207, K:2019/3054 sayılı kararı ile de Daireleri kararının onandığı,
Bu durumda, dava konusu düzenleme ile Yönetmelikte basınçlı kap ve tesisatların periyodik kontrollerini yapmaya yetkili kişiler olarak belirlenen makine mühendisleri, makine veya metal eğitimi bölümü mezunu teknik öğretmenler, makine teknikerleri ve yüksek teknikerlerinin yanına metalürji ve malzeme mühendislerinin de eklendiği görülmekte olup, mevzuat hükümlerinin ve Dairelerinin anılan kararının birlikte değerlendirilmesinden, almış oldukları mühendislik eğitimi, branşları ve makine teknikerleri ile yüksek teknikerlerinin de periyodik kontrolleri yapmaya yetkili kişiler arasında yer alıyor olmaları dikkate alındığında, metalürji ve malzeme mühendislerinin basınçlı kap ve tesisatların periyodik kontrollerini yapmaya yetkili kişiler arasına dahil edilmesine yönelik dava konusu düzenlemede hukuka ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı,

Bu itibarla, İş Ekipmanlarının Kullanımında Sağlık ve Güvenlik Şartları Yönetmeliği'nin 14. maddesine eklenen 3. fıkrasındaki "... hizmet yeterliliği belgesi alması veya ..." ibaresi yönünden karar verilmesine yer olmadığına, Ek III sayılı ekinin 2.1.3. bendine eklenen "metalürji ve malzeme mühendisleri," ibaresi yönünden davanın reddine, yargılama giderinin haklılık oranına göre yarısının davacı üzerinde bırakılmasına, diğer yarısının davalı idareden alınarak davacıya verilmesine, karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenen 9.500,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye, 9.500,00 TL vekalet ücretinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. 
 
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI 	: Davalı idare tarafından, idari işlemlerin yargısal denetiminin tesis edildikleri tarih dikkate alınarak yapılması gerektiği, işlemin hukukiliğinin denetiminde işlem tarihindeki hukuksal durum ve fiili olguların esas alınması gerektiği, işlem tesis edildikten sonra ortaya çıkan hukuki veya fiili durumların ise kural olarak denetimi yapılan işlem üzerinde bir etkisinin olmadığı, dava tarihi itibarıyla dava konusu Yönetmelik değişikliğinde kamu yararının amaçlandığı, iş sağlığı ve güvenliği hizmetlerine ilişkin yükümlülüğün kendileri tarafından çıkarılacak yönetmelikler ile düzenleneceği de dikkate alındığında dava tarihi itibarıyla dava konusu edilen düzenlemenin yapılmasının gerekli olduğunun ortaya konulduğu, davanın açılmasına idareleri sebebiyet vermediğinden "İş Ekipmanlarının Kullanımında Sağlık ve Güvenlik Şartları Yönetmeliği'nin 14. maddesine eklenen 3. fıkrasındaki "... Hizmet yeterliliği belgesi alması veya ..." ibaresi yönünden karar verilmesine yer olmadığına ilişkin hüküm kurularak idareleri aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI       : Davacı tarafından, savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile Daire kararının temyiz edilen kısmının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan;
	"a) Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması,
	b) Hukuka aykırı karar verilmesi,
	c)Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen kararın karar verilmesine yer olmadığına ilişkin kısmı ile yargılama gideri ve vekalet ücretine ilişkin kısmı usul ve hukuka uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar kararın temyize konu bu kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:

b) Hukuka aykırı karar verilmesi,
	c)Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen kararın karar verilmesine yer olmadığına ilişkin kısmı ile yargılama gideri ve vekalet ücretine ilişkin kısmı usul ve hukuka uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar kararın temyize konu bu kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1.Davalı idarenin temyiz isteminin reddine,
2.Davanın kısmen reddi, kısmen karar verilmesine yer olmadığına ilişkin Danıştay Onuncu Dairesinin 24/11/2022 tarih ve E:2017/1636, K:2022/5457 sayılı kararının temyize konu karar verilmesine yer olmadığına ve davalı idare aleyhine yargılama gideri ile vekalet ücretine hükmedilmesine ilişkin kısmının ONANMASINA, 
3.Kesin olarak,  06/06/2024 tarihinde oybirliği  ile karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/1265, Karar No: 2024/2991, Tarih: 06.06.2024

"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
 YEDİNCİ DAİRE 
Esas     No : 2024/1265
Karar	No : 2024/2991    
TEMYİZ EDEN (DAVALI): … Vergi Dairesi Başkanlığı (… Vergi Dairesi Müdürlüğü) 
VEKİLİ: Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI): …
VEKİLİ: Av. …
İSTEMİN KONUSU: … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem:  Davacının 2012 ilâ 2014 yılı hesap ve işlemlerinin incelenmesi suretiyle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 4. maddesinin 3. fıkrası kapsamında belgesiz mal bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle söz konusu malların tespit tarihindeki emsal bedeli dikkate alınarak 2017 yılının Ocak ayının (1.) dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle kesilen vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Kısman bozma kararına uymak suretiyle, uyuşmazlığın vergi ziyaı cezasının tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle artırılan kısmına hasren incelendiği, 2014 yılında kesilerek 2015 yılında kesinleştiği anlaşılan cezanın 2012 ilâ 2014 yıllarında gerçekleşen belgesiz mal bulundurma fiili nedeniyle kesilen ceza bakımından tekerrüre esas alınması mümkün olmadığından, vergi ziyaı cezasının tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle artırılan kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin anılan kısmının iptaline karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: 2015 yılında kesinleşen, 2014 yılının Eylül dönemine ilişkin vergi zıyaı cezası nedeniyle tekerrür hükümlerinin uygulanmasında hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.   
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ÜN DÜŞÜNCESİ: Kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.
Bu durumda, kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, bölge idare mahkemelerince bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Bu durumda, kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, bölge idare mahkemelerince bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.
Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 12/05/2023 tarih ve E:2020/2277, K:2023/2544 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle; 
1.Temyiz isteminin reddine,
2. … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA, 
3. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, bu kararın taraflara tebliği ve bir örneğinin de Bölge İdare Mahkemesine gönderilmesini teminen dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, 06/06/2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/733, Karar No: 2024/2985, Tarih: 06.06.2024

"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
 YEDİNCİ DAİRE 
Esas     No : 2024/733
Karar	No : 2024/2985    
TEMYİZ EDEN (DAVACI): … Birliği	  
VEKİLİ: Av. …
KARŞI TARAF (DAVALI): … Bakanlığı adına … Gümrük Müdürlüğü
VEKİLİ: Av. …
İSTEMİN KONUSU: … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih  ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: 09/10/2016 tarihinde tescilli … sayılı TIR Karnesi ile Gürbulak Gümrük Müdürlüğünden Sarp Gümrük Müdürlüğüne sevk edilen karne muhteviyatı eşyanın varış gümrük idaresine intikal ettirilmeyerek TIR işleminin usulüne uygun olarak sonlandırılmadığından bahisle hesaplanan gümrük, ilave gümrük, katma değer vergileri ve dampinge karşı vergi ile gecikme faizinin kefil kuruluş sıfatıyla, azami tutar olan 60.000,00 Euro'ya isabet eden 204.036,00-TL'nin ödenmesi talebinin dampinge karşı vergi, ilave gümrük vergisi ve gecikme faizine ilişkin kısmının iptali istemiyle dava açılmıştır.  
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Kısmen bozma kararına uymak suretiyle, TIR Sözleşmesi'nin 8. maddesi ile 11. maddesinin 4. fıkrası ve 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 193. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, ulusal kefil kuruluşun, ödenmesi gereken vergi ve resimler ile gecikme faizinden ilgili şahıslarla birlikte talep edilecek azami tutara kadar müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu, olayda, gümrük vergilerinin hesaplandığı ve ödeme talebinin düzenlendiği tarihler arasındaki süre için gecikme faizinin talep edilmesinde hukuk aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın bu yönden reddine, davacıdan maktu karar harcı alınmasına karar verilmiş ve Mahkemece, ödeme talebinin dampinge karşı verginin matraha dahil edilmesi suretiyle hesaplanan katma değer vergisine ilişkin kısmının iptaline karar verilmiş ise de, dava dilekçesinin incelenmesinden davacının bu yönde bir talebinin olmadığı görüldüğünden, taleple bağlılık ilkesi uyarınca mahkeme kararının dampinge karşı verginin matraha dahil edilmesi suretiyle hesaplanan katma değer vergisine ilişkin hüküm fıkrasının kaldırılmasına hükmedilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Davacı tarafından, kefil kuruluş olarak gecikme faizinden sorumluluklarının taraflarına gönderilen ödeme talebinin tebliğini takip eden 3 aylık sürenin bitiminden itibaren başlamasının gerektiği, aksi halde, Türkiye'ye giriş tarihinden itibaren faiz hesaplanması halinde, ödeme talebinin davalı idarenin kusuru sebebiyle geç tebliğ edilmesinin külfetine katlanmak zorunda kalacakları, dava konusu işlemin dampinge karşı vergiye isabet eden kısmının iptalinin doğal sonucu olarak bu verginin matraha eklenmesinden kaynaklanan katma değer vergisinin hukuki dayanaktan yoksun kalacağı, sebep unsuru bakımından sakatlanan anılan verginin re'sen yargılama ilkesi uyarınca iptali gerektiği ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ÜN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.
Bu durumda, kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, bölge idare mahkemelerince bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.
Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 27/03/2023 tarih ve E:2020/1800, K:2023/1725 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle; 
1. Temyiz isteminin reddine,
2. … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih  ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA, 
3. … TL maktu harç tutarının temyiz eden davacıdan alınmasına,
4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, bu kararın taraflara tebliği ve bir örneğinin de Bölge İdare Mahkemesine gönderilmesini teminen dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, 06/06/2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.