muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12860, Karar No: 2023/5320, Tarih: 18.10.2023

B. İlk Derece Mahkemesince Bozma ilamına Uyularak Verilen Karar

Bozma ilamı doğrultusunda yapılan yargılama neticesinde, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, bozma ilamında belirtilen eksikliklerin giderildiği, dava konusu gayrimenkulün dosyada mübrez orman kadastrosu tespitlerine göre orman sayılmayan yerlerden olduğu, bilirkişi heyeti tarafından dosyada mübrez memleket haritası ve hava fotoğraflarının konumunun incelendiği ve dava konusu gayrimenkulün bulunduğu mahallin 1957 ve 2001 yılı basımı memleket haritalarında açık renkli alanda, bu haritaların yapımında kullanılan hava fotoğraflarında da açık renkli alanda gösterildiği, dava konusu gayrimenkulün üzerinde eski bir temelin bulunduğu ve üzerinin böğürtlen ve çeşitli otlar ile kaplı olup, killi kumlu, orta derin toprak yapısına sahip olduğu, davacının dava konusu yeri 1990'lı yıllardan itibaren kullanmaya başladığının davacı tanıklarının beyanı ile sabit olduğu, dava konusu gayrimenkulün zilyetlik koşulları ile kazanılabilecek yerlerden olduğu ve davacı lehine zilyetlik koşullarının oluştuğu, dava tarihinden sonra henüz dava derdest iken Hazine tarafından hazırlanan ihdas folyesine istinaden oluşturulan tapu kaydının mahkemenin kabulüne göre çelişki arz edeceğinden, infaz aşamasında karışıklığa mahal vermemek için davanın tescil davası olduğu, hali hazırda dava sonrasında Hazine adına tapu kaydının oluşturulduğu da değerlendirilerek davanın kabulü ile ... ili ... ilçesi ... Mahallesi ... Mevkiinde bulunan dosyada mübrez 29.07.2018 tarihli fen bilirkişi raporunda ekli krokide A harfi ile gösterilen 107,19 m²lik alanın "arsa" vasıflı olarak davacı Mevlüt kızı Asiye Kundakçılar adına tapuya kayıt ve tesciline, dava konusu gayrimenkul dava tarihinden sonra Hazine adına tapuya kayıt ve tescili yapıldığından infaz aşamasında karışıklığa mahal vermemek için 1 nolu kararda belirtilen tescil hükmünden önce davalı Hazine adına oluşturulan tapu kaydının iptaline, 29.07.2018 fen bilirkişisi raporunun kararın ekinden sayılmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, davalı Hazine vekili, davalı ... vekili ve dahili davalı ... Belediyesi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde; taşınmazın tapuya kayıtlı olduğundan zilyetlikle davacı adına tesciline karar verilmesinin hatalı olduğunu, taşınmazın zilyetlikle kazanılması mümkün olmayan yerlerden olduğunu, eksik ve yetersiz bilirkişi raporu ile karar verildiğini belirterek, bu sebeplerle ve resen dikkate alınacak nedenlerle ilk derece mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

2. Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde; eksik ve yetersiz bilirkişi raporu ile karar verildiğini belirterek, ilk derece mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

2. Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde; eksik ve yetersiz bilirkişi raporu ile karar verildiğini belirterek, ilk derece mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

3. Dahili Davalı ... Belediyesi vekili temyiz dilekçesinde; dosya içerisine sunulan dilekçeleri tekrar ile taşınmazın orman sayılmayan yer olduğu belirtilen bilirkişi raporuna karşı itirazlarının dikkate alınmadığını belirterek, bu sebeple ve resen dikkate alınacak nedenlerle ilk derece mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 ... Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 ... Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 4721 ... Türk Medeni Kanunu' nun (4721 ... Kanun) 713 üncü maddesi, 3402 ... Kadastro Kanunu' nun (3402 ... Kanun) 14 ve 17 nci maddeleri,

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 ... Kanun’un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 ... Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine, davalı ... Belediye Başkanlığı ve dahili davalı ... vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

54,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 215,45 TL'nin temyiz eden davalı ... Belediyesinden ve dahili davalı ... Belediyesinden ayrı ayrı alınmasına,

Taraflarca 1086 ... Kanun'un 440 ıncı maddesinin 1 inci fıkrası gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

18.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1040, Karar No: 2012/5239, Tarih: 29.02.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/1040 E.  ,  2012/5239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, ticari senet nedeniyle menfi tesbit istemine ilişkindir.Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 19.Hukuk Dairesinindir. Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 29.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4500, Karar No: 2016/10272, Tarih: 20.06.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/4500 E.  ,  2016/10272 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, malûllük aylığı tahsisi istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyarak ilâmında belirtildiği şekilde, davanın kabulüyle davacının çalışma gücünün en az %60'ının kaybettiğinin tespiti ile malûlüyet başlangıç tarihinin 26/11/2013 olduğunun ve bu tarihi takip eden ay başından itibaren davacıya malûllük aylığının başlatılması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun’un 25’inci maddesi ile tüm sigortalılar açısından “malûl sayılma” şartları yeniden düzenlenmiştir. Bu kapsamda; 4/a ve 4/b’li sigortalılar için “...çalışma gücünün veya iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünün en az %60’ını kaybettiği...” Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurullarınca usulüne uygun düzenlenecek raporlar ve dayanağı tıbbi belgelerin incelenmesi sonucu Kurumun Sağlık Kurulunca tespit edilenlerin malul sayılacağı belirtilmiştir.

Anılan Kanun’un 26’ncı maddesinde ise; “Sigortalıya malûllük aylığı bağlanabilmesi için sigortalının;

a) 25'inci maddeye göre malûl sayılması,

b) En az on yıldan beri sigortalı bulunup, toplam olarak 1800 gün veya başka birinin sürekli bakımına muhtaç derecede malûl olan sigortalılar için ise sigortalılık süresi aranmaksızın 1800 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş olması,

c) Malûliyeti nedeniyle sigortalı olarak çalıştığı işten ayrıldıktan veya işyerini kapattıktan veya devrettikten sonra Kurumdan yazılı istekte bulunması, halinde malûllük aylığı bağlanır.

Ancak, 4'üncü maddenin birinci fıkrasının (b) bendine göre sigortalı sayılanların kendi sigortalılığı nedeniyle genel sağlık sigortası primi dahil, prim ve prime ilişkin her türlü borçlarının ödenmiş olması zorunludur.” hükmü getirilerek, “malullük aylığı” bağlanma şartları düzenlenmiştir.

Sigortalı olmak ve sigorta haklarından yaralanmak kamu düzenine ilişkin, kişiye bağlı, vazgeçilemez ve kaçınılamaz hak ve yükümlülük doğuran bir hukuksal statü meydana getirmektedir.

Ancak, 4'üncü maddenin birinci fıkrasının (b) bendine göre sigortalı sayılanların kendi sigortalılığı nedeniyle genel sağlık sigortası primi dahil, prim ve prime ilişkin her türlü borçlarının ödenmiş olması zorunludur.” hükmü getirilerek, “malullük aylığı” bağlanma şartları düzenlenmiştir.

Sigortalı olmak ve sigorta haklarından yaralanmak kamu düzenine ilişkin, kişiye bağlı, vazgeçilemez ve kaçınılamaz hak ve yükümlülük doğuran bir hukuksal statü meydana getirmektedir.

Somut olayda; ... Kurulu’nun 21.05.2014 tari..Kurulu raporunda ise davacının beden çalışma gücünün en az %60’ını kaybettiği ve malûl.. raporları arasında açık çelişki bulunduğundan, malûllüyetin başlangıcı yönünden ...ndan rapor alınarak çelişki giderilmeli, davacının çalışma gücü kayıp oranının %60 oranında bulunup bulunmadığı ve başlangıç tarihi belirlenerek, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa'nın malullük aylığı şartlarını düzenleyen 25 ve devamı maddelerindeki düzenlemeler ile malûllüyet başlangıç tarihinin 01.10.2008 sonrası olduğunun tespiti halinde 5510 sayılı yasanın 54. maddesindeki düzenlemeler hep birlikte değerlendirilerek, varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, davacının ... sevki ile mevcut çelişkinin giderilmesi ve davacının en az %60 oranında malulüyetinin tespit edilmesi halinde, başlangıç tarihi de belirlenmek suretiyle Kanunda sayılan şartları taşıyıp taşımadığının belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı ve davalı Kurum avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 20.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23886, Karar No: 2014/6776, Tarih: 09.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/23886 E.  ,  2014/6776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, mağdur ...'ın doktor olarak çalıştığı özel hastaneye gelip tehditle para istediği, olumsuz cevap üzerine bu sefer aynı yerde bulunan mağdur ...'ten tehditle para istediği yok cevabı üzerine tehditlerine devam etmesi nedeniyle doktor olan mağdur ...'ın talimatı ile mağdur ...'in kasadaki 40 TL parayı sanığa vermesi biçiminde gerçekleşen, eylemin tek yağma suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Sanığın, işyeri niteliğindeki hastane içinde, mağdur ...’i yağmaladığı halde, hakkında TCK’nun 149/1-d maddesi yerine yazılı biçimde uygulama yapılması ve yakalandığında, üzerinde yapılan arama sonucu suça konu yağmalanan paranın 30 lirasının ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında, koşulları bulunmadığı halde sanık hakkında TCK’nun 168. maddesinin uygulanması suretiyle, cezasından indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 09.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17573, Karar No: 2015/1273, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/17573 E.  ,  2015/1273 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2024/5812, Karar No: 2024/9677, Tarih: 09.12.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/5812 E.  ,  2024/9677 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/179 Esas, 2023/203 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Kahramanmaraş 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.08.2023 Tarihli ve 2023/155 Esas, 2023/269 Karar Sayılı Kararı

Muris ...'un kayıtlı son ikamet adresinin Şehit İbrahim Kundakçı Mahallesi 700. Sokak No:9 Kadirli/Osmaniye adresi olduğu, davalının da kolluk kuvveti tarafından tespit edilen ve kendisi tarafından beyan edilen adresinin Tahta Köyü No:50 Kadirli/Osmaniye olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Kadirli 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 01.11.2023 Tarihli ve 2023/179 Esas, 2022/203 Karar Sayılı Kararı

Mirasçılık belgesinin iptali davasının mirasçılık belgesinin verildiği veya tarafların yerleşim yerinde açılıp görülebileceği, bu kapsamda her ne kadar davalının yerleşim yeri Kadirli Mahkemelerinin yargı çevresi içinde kalmakta ise de yetki itirazı olmaksızın mahkemenin kesin yetki hali dışında kendiliğinden yetkisizlik kararı vermesi mümkün olmadığı, dosyada kesin yetki halinin olmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 598 inci maddesi uyarınca alınan mirasçılık belgesinin iptali ve yeni mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Mirasçılık belgesi” başlıklı 598 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Başvurusu üzerine yasal mirasçı oldukları belirlenenlere, sulh mahkemesince veya noterlikçe mirasçılık sıfatlarını gösteren bir belge verilir.”

3. 6100 sayılı Kanun’un “Mirastan doğan davalarda yetki” başlıklı 11 inci maddesi şöyledir:

“(1) Aşağıdaki davalarda, ölen kimsenin son yerleşim yeri mahkemesi kesin yetkilidir:

a) Terekenin paylaşılmasına, yapılan paylaşma sözleşmesinin geçersizliğine, ölüme bağlı tasarrufların iptali ve tenkisine, miras sebebiyle istihkaka ilişkin davalar ile mirasçılar arasında terekenin yönetiminden kaynaklanan davalar.

b) Terekenin kesin paylaşımına kadar mirasçılara karşı açılacak tüm davalar.

(2) Terekede bulunan bir mal hakkında açılmak istenen istihkak davası, terekenin yazımı ve tespiti zamanında mal nerede bulunuyorsa, orada da açılabilir.

(3) Mirasçılık belgesinin iptali ve yeni mirasçılık belgesi verilmesine ilişkin davalarda, mirasçıların her birinin oturduğu yer mahkemesi de yetkilidir.”

b) Terekenin kesin paylaşımına kadar mirasçılara karşı açılacak tüm davalar.

(2) Terekede bulunan bir mal hakkında açılmak istenen istihkak davası, terekenin yazımı ve tespiti zamanında mal nerede bulunuyorsa, orada da açılabilir.

(3) Mirasçılık belgesinin iptali ve yeni mirasçılık belgesi verilmesine ilişkin davalarda, mirasçıların her birinin oturduğu yer mahkemesi de yetkilidir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

C. Değerlendirme

1. Mirasçılık belgesi verilmesi davalarında kesin yetki kuralı bulunmayıp mirasçıların her birinin oturduğu yer mahkemesinin de yetkili olup, bir davada birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

2. Dosya kapsamından, dava tarihi itibariyle yerleşim yeri Onikişubat/Kahramanmaraş olan davacının birden çok mahkemenin yetkili olduğu ve kesin yetki kuralının bulunmadığı bu davada, davayı kendi yerleşim yerinin bulunduğu Kahramanmaraş ilinde açarak yetkili mahkemeyi seçmiş olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Kahramanmaraş 2. Asliye Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Kahramanmaraş 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,09.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21133, Karar No: 2012/25594, Tarih: 12.12.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/21133 E.  ,  2012/25594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:TİCARET MAHKEMESİ

Davada, taraflar tacir olup şirketler arasındaki teminat mektubundan kaynaklanan alacağın tahsili istenilmektedir.Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 19.Hukuk Dairesinindir.Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmesine, 12.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5994, Karar No: 2014/10970, Tarih: 01.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/5994 E.  ,  2014/10970 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

9. Hukuk Dairesi

Y A R G I T A Y İ L A M I

ESAS NO : 2012/5994

KARAR NO : 2014/10970

MAHKEMESİ : ANKARA 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/12/2011

NUMARASI : 2010/907-2011/1039

DAVA :Davacı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız fesih edildiğini ileri sürerek, ihbar tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, davacının 13.09.2010-14.09.2010 tarihinde işe gelmediği için haklı nedenlerle iş aktinin feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Ücret miktarının tespiti hususunda taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

Mahkemece davacının aylık net 900 TL çıplak ücretine ilave olarak sefer başına 2 TL prim aldığı kabul edilerek tespit edilen giydirilmiş ücret üzerinden hesaplama yapıldı. Ancak davacı tanığı A.. T.. ifadesinde 01.06.2010 tarihinden itibaren sefer başına 2 TL prim alındığını beyan etmesi karşısında 01.06.2010 tarihinden önce davalı savunması gibi sefer başına 1 TL aldığı kabul edilerek sonuca gidilmesi gerekirken tüm çalışma dönemi itibariyle sefer başına 2 TL prim aldığının kabulü ile yapılan hesaplamaya itibarla sonuca gidilmesi hatalıdır.

3-2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 49. maddesi ile taşıt kullanma sürelerine uyma zorunluluğu getirilmiş olup bu yasağın esas ve usullerinin yönetmelikle belirleneceği belirtilmiştir. 2182 sayılı Karayolları Trafik Yönetmeliği’nin 98/1-A bendinde ise ticari amaçla yük taşımacılığı yapan şoförlerin bir günde dokuz saatten fazla araç kullanamayacakları yönünde yasal düzenleme mevcuttur.

3-2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 49. maddesi ile taşıt kullanma sürelerine uyma zorunluluğu getirilmiş olup bu yasağın esas ve usullerinin yönetmelikle belirleneceği belirtilmiştir. 2182 sayılı Karayolları Trafik Yönetmeliği’nin 98/1-A bendinde ise ticari amaçla yük taşımacılığı yapan şoförlerin bir günde dokuz saatten fazla araç kullanamayacakları yönünde yasal düzenleme mevcuttur.

Fazla mesai alacağının tanık beyanlarıyla kanıtlandığı 01.04.2010-12.09.2010 tarihleri arasındaki döneme ilişkin Karayolları Trafik Yönetmeliğine göre ağır vasıta sürücülerinin günde 9 saatten fazla araç kullanamayacağı gözetildiğinde günlük 7,5 saatlik süreyi aşan 1,5 saatlik süre için fazla mesai ücret alacağına hükmedilmesi gerekirken sırf davacı tanık beyanlarına itibarla haftalık 53 saat fazla mesai ücret alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

4-Hafta tatil günlerindeki çalışma karşılığı ayrıca talepte bulunulmuş olup mahkemece bu alacak hüküm altına alındığı halde aynı sürenin fazla çalışma alacağı hesabında da hesaba dahil edilerek mükerrer ödemeye sebebiyet verecek şekilde fazla çalışma hesabı hatalıdır. Fazla çalışma haftada 6 gün üzerinden hesaplanıp, hafta tatili çalışmasının 7,5 saatten fazlası eklenerek haftalık fazla çalışma süresi belirlenmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.