muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/7068, Karar No: 2019/19196, Tarih: 06.11.2019

H) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dosya içeriğine göre; itiraza konu yetki tespitinde davacı işverenliğe ait hangi işyerlerinin, özellikle de merkez işyerinin dikkate alınıp alınmayacağı ve buna bağlı olarak da davalı Sendika’nın gerekli çoğunluğu sağlayıp sağlamadığı hususlarının açıklığa kavuşturulması gereklidir.

Somut uyuşmazlıkta; davalı Bakanlıkça yapılan yetki tespitinde, davacı Şirkete ait Şişli/İSTANBUL da bulunan ... sicil numaralı ve Odunpazarı/ESKİŞEHİR de bulunan ... sicil numaralı işyerlerinde toplam çalışan sayısı 156, üye sayısı ise 81 olduğu ve bu nedenle davalı Sendika’nın 06.11.2017 başvuru tarihi itibariyle işletmesel düzeyde gerekli çoğunluğu sağladığı saptanmıştır.

Davacı vekili ise müvekkili Şirkete ait şantiyelerde dahil olmak üzere 20 işyeri olduğu, bu işyerlerinde yetki başvuru tarihi itibariyle toplam çalışan sayısının 370 olmasına karşın davalı Bakanlık tarafından sadece iki işyerinin olduğu kabul edilerek toplam 156 çalışan sayısı üzerinden işletme toplu iş sözleşme yapma yetkisinin verildiği ve özellikle de müvekkili Şirketin 0598575 SGK sicil nolu Genel Müdürlük işyerinin hiç dikkate alınmadığını, Genel Müdürlük yerine pasif olan ... nolu işyerinin dikkate alındığını iddia ederek yapılan yetki tespitine itiraz etmiştir.

Dosyadaki bilgi, belge ve bilhassa yoklama fişinden yetki tespitine konu ... sicil numaralı İstanbul’daki işyerinin yetki başvuru tarihinden önce kapatıldığı ve bu tarih itibariyle de gayrifaal olduğu anlaşılmaktadır. Nitekim bu olgu Mahkemenin de kabulündedir.

Ne var ki, bu işyeri yetki tespitine dahil edilmemiş olsa dahi kayıtlara göre aynı işverenliğe ait aynı işkolunda başka bir işyeri bulunmaması nedeniyle bu defa tespit talebi işletme değil de işyeri düzeyinde değerlendirileceği ve bu durumda da davalı Sendika'nın Yasanın aradığı çoğunluğu (%51,92) sağlayacağı gözetildiğinde, bu olgunun sonuca etkisinin olmadığı anlaşılmaktadır.

İlk Derece Mahkemesi de, “merkezle birlikte Eskişehir Fabrikasının yetki tespitinde nazara alınması gerektiği, bu doğrultuda yetki tespitinde esas alınan işletme düzeyindeki iki işyerinin üye sayısı içeriğine göre toplam çalışan sayısının 232 olduğu, çoğunluğun da bu doğrultuda hesaplanması gerektiği” değerlendirmesiyle 81 üyeye sahip davalı Sendikanın bu çoğunluğu sağlayamadığını kabul etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi de, “merkezle birlikte Eskişehir Fabrikasının yetki tespitinde nazara alınması gerektiği, bu doğrultuda yetki tespitinde esas alınan işletme düzeyindeki iki işyerinin üye sayısı içeriğine göre toplam çalışan sayısının 232 olduğu, çoğunluğun da bu doğrultuda hesaplanması gerektiği” değerlendirmesiyle 81 üyeye sahip davalı Sendikanın bu çoğunluğu sağlayamadığını kabul etmiştir.

O halde davacı Şirkete ait merkez işyerinin yetki tespitindeki gerekli çoğunluk hesabına dahil edilip edilemeyeceği meselesinin özellikle açıklığa kavuşturulması gereklidir ki dosya içeriğine göre davacı Şirkete ait olup dava dilekçesinde belirtilen ..., ..., ... SGK sicil numaralı işyerlerinin 52.10 Nace koduyla İşkolları Yönetmeliği’nin 16 sıra numaralı "Gemi Yapımı ve Deniz Taşımacılığı, Ardiye ve Antrepoculuk" işkoluna; ... SGK sicil numaralı işyerinin 52.24 Nace koduyla İşkolları Yönetmeliği’nin 15 sıra numaralı "Taşımacılık" işkoluna; ..., ..., ... SGK sicil numaralı işyerlerinin 82.111, 46.13, 70.22 Nace kodlarıyla İşkolları Yönetmeliği’nin 10 sıra numaralı "Ticaret, Büro, Eğitim ve Güzel Sanatlar" işkoluna; ... SGK numaralı işyerinin 16.10 Nace koduyla İşkolları Yönetmeliği’nin 06 sıra numaralı "Ağaç ve Kağıt" işkoluna; 0598575.034, ... SGK sicil numaralı işyerlerinin ise 71.12, 43.39, 41.20, 43.32 Nace kodlarıyla İşkolları Yönetmeliği’nin 13 sıra numaralı "İnşaat" işkoluna davacı işverence tescil ettirildiği anlaşılmaktadır. Uyuşmazlık konusu tespit ise davacı işverene ait olup, metal işkoluna tescil ettirilen işyerlerine ilişkindir. Bu durumda yetki başvuru tarihi itibariyle davacı işverenliğin metal işkolu dışında muhtelif işkollarına ait kayıtlı birçok işyeri bulunmakta olup, bu meyanda merkez işyerinin faaliyetlerinin tespiti yapılan işyerlerine hasredilmediği de açıktır. Yine kayıtlarda merkez işyerinin İşkolları Yönetmeliği’nin 10 sıra numaralı “büro” iş kolunda tescil ettirildiği de sabittir. Bu durumda merkez işyerinin çoğunluk hesabına dahil edilmesi dosya içeriğine göre yerinde değildir.

Yapılan bu tespit ve açıklamalara göre, davalı Sendika’nın işyeri düzeyinde Yasa’nın aradığı gerekli çoğunluğu sağladığının kabulü ile açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 06.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/24125, Karar No: 2010/20524, Tarih: 15.12.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/24125 E.  ,  2010/20524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar savunmanı

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre, silinme şartları oluşmamış kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanıklar hakkında, 5271 sayılı CMK'nm 231.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede:

Mahkumiyetin yasal sonucu olarak, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki "malın değerinin azlığı" kavramının; 765 sayılı TCY'nm 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, "değerin azlığı'nm 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde indirim yapılması ve suça konu malların isteğe bağlı olarak iade edilmediğinin anlaşılması karşısında koşulları bulunmadığı halde, TCK'nun 168/1. maddesi uyarınca indirim yapılması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ... hakkında kurulmuş olan hüküm yönünden;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kurulmuş olan hükmün incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre eleştiri dışında diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/12/2002 tarih 2001/30 esas 2002/436 karar sayılı ilamı ile ilgili olarak, 5237 sayılı TCK.nun 51/7. maddesi yerine, aynı Yasanın 58/7. maddesi uyarınca aynen infazına karar verilmesi yanlış olduğu gibi, anılan hükmün uyarlama yapıldıktan sonra aynen yerine getirme koşullarının değerlendirilmesi için Mahkemesine ihbarda bulunulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde "tamamen infazına" karar verilmesi,

Ancak;

Sanık hakkında İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/12/2002 tarih 2001/30 esas 2002/436 karar sayılı ilamı ile ilgili olarak, 5237 sayılı TCK.nun 51/7. maddesi yerine, aynı Yasanın 58/7. maddesi uyarınca aynen infazına karar verilmesi yanlış olduğu gibi, anılan hükmün uyarlama yapıldıktan sonra aynen yerine getirme koşullarının değerlendirilmesi için Mahkemesine ihbarda bulunulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde "tamamen infazına" karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından; sanık hakkında İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.12.2002 tarih 2001/30 esas 2002/436 karar sayılı ilamı ile ilgili cümleden, "58/7. maddesi uyarınca TAMAMEN İNFAZINA," ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine " 51/7. maddesi uyarınca gereğinin takdiri için Mahkemesine yazı yazılmasına" tümcesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/12/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14359, Karar No: 2014/16743, Tarih: 08.07.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/14359 E.  ,  2014/16743 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/132118

Mahkemesi : Didim 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 16/03/2012

Numarası : 2010/262 - 2012/120

Suç : 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İzmir 2 numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 03.02.1988 tarih ve 67 sayılı kararıyla 3. derece arkeolojik sit alanı ilan edilen D.. ilçesi, Fevzipaşa mahallesi, .. ada, ...ve ... sayılı parsellerde yer alan ve sanığın temsile yetkili şirket müdürlüğünü yaptığı C.. P.. isimli otelin deniz kıyısı ile arasında kalan kısımda izin alınmadan üzeri demir profil üzeri ahşap platform ile kapatılmış yürüme yolu yapıldığının ve zemindeki kimi seramiklerin iş makinesi marifetiyle söküldüğünün İlçe Jandarma görevlilerince tespit edildiği ve durumdan D.. Müze Müdürlüğü'ne bilgi verildiği, D.. Müze Müdürlüğü görevlilerince de düzenlenen 10.03.2010 tarihli rapordan da anlaşılacağı üzere, denize giden yürüme yolunun üzerinin demir profil üzeri ahşap platform ile kapatıldığı ve böylece üstü kapalı bir galeri yapıldığı, çocuk havuzu ile etrafındaki seramiklerin iş makinesi ile söküldüğü, yine 12.01.2011 tarihli olay yeri keşfine iştirak eden inşaat mühendisinden alınan 26.01.2011 tarihli rapor ve ekindeki fotoğrafların incelenmesiyle de, yapılan kapalı yürüyüş yolunun 3,5 metre genişliğinde, 104 metre uzunluğunda ve 2,5 metre yüksekliğinde olduğu, 28x4 metre genişliğinde demir profil üzeri ahşap kaplama gölgelik, 1,4x20 metre genişliğinde ahşap kapalı alan, 23x34 metre, 13x11 metre, 7x18 metre ve 34x26 metre genişliğinde pvc malzemeden restoran amaçlı kapalı alanlar ile otelin batı cephesine 6x8 metre genişliğinde ilave 6 oda ve 6x4 metre genişliğinde ilave 4 oda yapıldığı, bu tespitler üzerine sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan davanın açıldığı, her ne kadar yargılama aşamasında Didim Ticaret Sicil Memurluğu'ndan alınan 14.06.2010 tarihli yazıda sanığın 28/03/2005-28/03/2007 tarihleri arasında C.. P.. Otel D.. Şubesi'nin yetkilisi olduğunun belirtilmesi üzerine, sanık M.. O.. hakkında beraate, suç faili hakkında Cumhuriyet Savcılığı'na suç duyurusunda bulunulmasına karar verilmiş ise de, sanığın verdiği ifadelerinde ve özellikle yargılama aşamasında 13.07.2010 tarihli celsede verdiği ifadesinde, kendisinin suç tarihinde otelin işletme müdürü olduğuna ve halen de aynı görevi yürüttüğüne dair beyanı karşısında, sanığın eylemleri sabit olduğundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5747, Karar No: 2016/8317, Tarih: 07.12.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/5747 E.  ,  2016/8317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümlerin sanık müdafileri tarafından temyiz edilmesi ve sanık müdafii Av. ... tarafından incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, 30.11.2016 Çarşamba saat 13.30’a duruşma günü tayin olunarak sanık müdafiine çağrı kağıdı gönderilmişti.

Belli günde Hâkimler Kurulu duruşma salonunda toplanarak Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine sanık müdafiin gelmediği, ayrıca bir talepte de bulunmadığı anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Savcısının uygun görülen talep ve mütalaası dairesinde DURUŞMASIZ inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek, vaktin darlığına binaen dosyanın incelenmesi başka bir güne bırakılmıştı.

Bugün dava evrakı incelenerek aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi ve 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan hususlar nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;
Yargıtay — Esas No: 2024/2734, Karar No: 2024/4639, Tarih: 12.03.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/2734 E.  ,  2024/4639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2022/249 E., 2023/137 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında görülen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde 01.05.2006-14.04.2008 ve 04.06.2011-20.01.2014 tarihleri arasında tır şoförü olarak çalıştığını, iş sözleşmesine haklı bir neden olmaksızın son verildiğini, fazla çalışma yapmasına, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatillerde çalışmasına karşın ücretlerinin ödenmediğini ve yıllık izin ücreti alacağı bulunduğunu ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile izin, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 17.01.2014 tarihinde yönetiminde bulunan ve müvekkili Şirkete ait olan araç ile yurt dışına gitmek üzere yola çıktığını, Kapıkule'de dinlenme tesisinde aracı terk ederek kaçtığını, davacının terk sırasında üzerinde 1.418,00 Euro ile 1.500,00 TL bulunduğunu, olaydan sonra Edirne Cumhuriyet Başsavcılığına şikâyette bulunulduğunu, ayrıca üzerinde bulunan emanet paraları iade etmesinin istendiğini, davacının 01.02.2010 tarihinde işe başladığını ve 21.01.2013 tarihinde kendi isteğiyle işten ayrıldığını, 5.065,00 TL'nin davacının banka hesabına yatırıldığını, buna ilişkin dekont ve ibraname bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 22.04.2016 tarihli ve 2014/11 Esas, 2016/147 Karar sayılı kararıyla; iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız olarak sona erdirildiğinin anlaşıldığı, denetime ve hüküm kurmaya elverişli olan 11.08.2015 tarihli bilirkişi raporunun hükme esas alındığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

2. Dairemizin 11.02.2020 tarihli ve 2016/26109 Esas, 2020/1875 Karar sayılı kararı ile; gerekçesiz karar yazılmasının adil yargılanma hakkının ihlali olduğu gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Birinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

2. Dairemizin 11.02.2020 tarihli ve 2016/26109 Esas, 2020/1875 Karar sayılı kararı ile; gerekçesiz karar yazılmasının adil yargılanma hakkının ihlali olduğu gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Birinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 04.12.2020 tarihli ve 2020/89 Esas, 2020/265 Karar sayılı kararıyla; iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından kıdem tazminatının ödenmemesini gerektirecek haklı bir neden bulunmaksızın feshedildiğinin anlaşılmasına göre davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, davalı işveren tarafından önel verilmemesi nedeniyle ihbar tazminatı isteminin kabulü gerektiği, davacının fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma yaptığına ilişkin iddiası yönünden beyanlarına başvurulan tanık anlatımlarına göre davacının sefere çıktığı zamanlarda haftanın 7 günü 11 saat dinlenme saatleri hariç aralıksız çalışıldığı, bu seferlerin ayda iki kere olduğu, sefere çıkılmayan zamanlarda ise cumartesi pazar çalışılmadığı, haftanın 5 günü sabah 08.00 ile akşam 18.00 saatleri arasında çalışıldığı, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 12.05.2022 tarihli ve 2022/4970 Esas, 2022/5929 Karar sayılı kararı ile; davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, uluslararası tır şoförü olan davacı işçinin yurt dışına gitmek üzere yola çıktıktan sonra davalıya ait tırı park yerinde bırakıp aracı terk ettiği ve aynı anda işi de bıraktığı, haklı nedenle dahi olsa iş sözleşmesini fesheden tarafın ihbar tazminatı talep edemeyeceği gözetilerek buna yönelik istemin reddi gerektiği, davacının yapılan işin niteliği itibarıyla fazla çalışma ücretine hak kazanmasının mümkün olmadığı, davacının talep döneminde yurt dışında bulunduğu sürelere ilişkin pasaport kayıtları temin edilerek hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının bu kayıtlara göre belirlenerek sonucuna göre bu alacaklar ve kıdem tazminatı talebi hakkında karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

D. Mahkemece İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozmaya uyularak bilirkişiden ek rapor alındığı, 05.04.2023 tarihli bilirkişi raporunun denetime ve hüküm kurmaya yeterli olduğu buna göre hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ile kıdem tazminatı taleplerinin hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

D. Mahkemece İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozmaya uyularak bilirkişiden ek rapor alındığı, 05.04.2023 tarihli bilirkişi raporunun denetime ve hüküm kurmaya yeterli olduğu buna göre hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ile kıdem tazminatı taleplerinin hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; fazla çalışma ücret alacağı ile ihbar tazminatı alacağının reddine ilişkin verilen kararın hatalı olduğunu ileri sürerek temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacının ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti alacağı bulunup bulunmadığı noktasındadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17, 41 ve 63 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında özellikle temyiz edenin sıfatına göre bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

12.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.