muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/498, Karar No: 2011/572, Tarih: 28.09.2011

Belirtilmelidir ki, asıl edimin muaccel hale gelmemesi nedeniyle borçlu temerrüdünün gerçekleşmediği durumda, doğal olarak temerrüt faizine de, hükmedilemez. Öyleyse, tam iki tarafa borç yükleyen sözleşmelerde, karşılıklı edimlerin aynı anda ifasına karar verilmesi halinde, asıl edim niteliğindeki borçlunun para borcunun ifası muaccel hale gelmeden faiz de doğmayacak; dolayısıyla borçlu temerrüdü gerçekleşmeden, daha önceki bir tarihten başlayacak şekilde temerrüt faizine de, karar verilemeyecektir.

O halde, alıcı edimini yerine getirmesine rağmen (satıma konu aracı iade etmesi-somut olayda tescil ve fiili teslimle-), borçlunun (satıcının) para borcunu iade etmemesi durumunda, satıcının para borcunu iadesinde temerrüdü gerçekleşeceğinden temerrüt faizine de, malın iade tarihinden itibaren hükmedilmesi gerekir.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Mahkemece, ayıp nedeniyle davacı/alıcının elindeki satıma konu araç bedeli olan 30.120,92 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline aynı anda ayıplı aracın davalılara iadesine karar verilmiştir.

Bu karar gereğince, davacı/alıcı satıma konu aracı davalılara fiilen teslim borcu altındadır. Alıcının ediminin ifası karşılığında ise, davalı satım bedelini ödemekle yükümlüdür. Direnmeye konu ilk karar tarihi itibariyle, satıma konu araç halen davacı/alıcının elinde bulunmaktadır (direnme kararından sonra temyiz aşamasında teslim edilmiştir).

Görüldüğü üzere, hakim kararıyla tarafların edimlerinin aynı anda ifası söz konusu olduğuna göre, asıl edim (borçlunun yükümlülüğü bakımından satım bedeline ilişkin para borcu) muaccel hale gelmeden, bu tarihten önce borçluyu temerrüde düşürmeye yönelik olarak gönderilen ihtar da, hukuki bir sonuç doğurmaya yeterli ve elverişli sayılamaz. Dolayısıyla, bu ihtar esas alınarak asıl edimin muaccel hale gelmediği bir dönemden başlamak üzere, temerrüt faizine de, hükmedilemez.

O halde, Hukuk Genel Kurulu’nca da, benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı HUMK’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 28.09.2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

.

.
Yargıtay — Esas No: 2021/310, Karar No: 2021/852, Tarih: 25.02.2021

**5. Ceza Dairesi         2021/310 E.  ,  2021/852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Antalya 8. Ağır Ceza Mahkemesi ile İzmir 20. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

UYAP'tan yapılan incelemede Antalya 8. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen 30/11/2020 tarihli, 2020/181 Esas, 2020/181 Karar sayılı yetkisizlik kararına karşı sanık müdafii tarafından süresinde itiraz edildiğinin anlaşıldığı, CMK'nın 18/3. maddesine göre adli yargı içerisindeki mahkemeler bakımından verilen yetkisizlik kararlarının itirazı kabil kararlardan olması ve itiraz konusundan merciince bir karar verilmemiş olması nedeniyle Antalya 8. Ağır Ceza Mahkemesinin yetkisizlik kararının kesinleşmediği, bu nedenle ortada çözümü gereken yetki uyuşmazlığı henüz oluşmadığından, vaki itiraz konusunda merciince karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 25/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16947, Karar No: 2014/5331, Tarih: 27.02.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/16947 E.  ,  2014/5331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/325337

MAHKEMESİ : Fatih 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2011

NUMARASI : 2010/96 (E) ve 2011/548 (K)

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmün gerekçe bölümünde mükerrirliğe esas alınan ilamın gösterildiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki 2 nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın aşamalardaki savunmasında atılı suçu işlemediğini ve suça konu aracı noter kanalıyla satın aldığını belirtmesi karşısında, sanıktan noter işlemlerine ait evraklar istenip sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 27.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6138, Karar No: 2019/273, Tarih: 16.01.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/6138 E.  ,  2019/273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİLER : ..., ..., ...

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçiler ..., ... ve ...'in Orman Kanunu'na aykırılık suçundan doğrudan zarar görmemeleri sebebiyle kamu davasına katılmalarına karar verilmesinin hukuken geçersiz olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın Kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 16/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13557, Karar No: 2015/6715, Tarih: 16.06.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/13557 E.  ,  2015/6715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2014

NUMARASI : 2013/160-2014/567

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 02.04.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, dava konusu taşınmazların geldisi olan 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında davalı belediye adına tespit edildiği ancak bu taşınmazın 1953 yılında tahsis edilen mera tahsis kararının sınırlarında kaldığını, 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın ifraz edilerek değişik parsellere gittiğini ve imar uygulaması ile de dava konusu taşınmazların arsa vasfıyla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesindeki şartların oluşmamasına rağmen davalı belediye adına tescil edildiğini ve bu tescilin yolsuz tescil niteliğinde olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Davalı, Mera Kanununun geçici 3. maddesindeki şartların oluştuğunu, taşınmazların mera vasfını kaybettiklerini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazların yoğun yerleşim alanında kalmadığı, üzerinde yapı ve ağaç bulunmadığı ve 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesindeki koşulların oluşmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile dava konusu taşınmazların mera olarak sınırlandırılarak özel sicile kaydına karar verilmiştir.

Hükmü, taraf vekilleri temyiz etmişlerdir.

27.05.2004 tarihli ve 5178 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 4342 sayılı Mera Kanununun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış ve eklenen geçici 3. madde ile;

"Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.

(Ek fıkra: 3/6/2007-5685/1 m.) Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan, Hazine adına tescil edilmesi gerekirken belediyeler adına tescil edilen ve belediyelerce konut veya işyeri yapılmak üzere bedelsiz olarak veya bedeli karşılığında gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine tahsis edilen, daha sonra Hazine tarafından ilgili belediye aleyhine açılan davalar sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilerek mera, yaylak ve kışlak özel siciline yazılan, fakat daha sonra bu Kanun hükümlerine göre mera, yaylak ve kışlak vasfı değiştirilerek Hazine adına tescil edilen taşınmazlardan; herhangi bir kamu hizmeti için gerekli olmayan, Hazinece herhangi bir tasarrufa konu edilmeyen ve halen tapuda Hazine adına kayıtlı olan  taşınmazlar, tahsis tarihindeki arsa değerine devir tarihine kadar geçen süre için yasal faiz eklenerek belirlenecek bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla adlarına tahsis yapılanlara devredilir" hükmü getirilmiştir.

Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken yasanın öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında Hazine adına tescili gereken veya Hazine adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır. Başka bir anlatımla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü, belediye adına tescil edilerek belediyenin özel mülkü haline gelen taşınmazlara uygulanamaz.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

A)Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

A)Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen “imar planından” maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.

c)Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında “yerleşim yeri” kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamasız saptanmadan belediye ve diğer kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti bu kurum ve kuruluşlara bırakılamaz. Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Somut olayda, dava konusu taşınmazların 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın ifrazı ile oluşan 324 ada 146 parsel sayılı taşınmazın imar görmesiyle oluşan imar parselleri olduğu anlaşılmaktadır. Ek bilirkişi raporunda Aşıkpaşa semti 2 no'lu mera paftasının fenni sıhhate haiz olmadığından uygulanabilir nitelikte olmadığı ancak dava konusu taşınmazın geldiği 324 ada 146 parsel sayılı taşınmazın şekil itibariyle mera kapsamında kaldığı belirtilmiştir. Ancak mahkemece itibar edilen bilirkişi raporu denetime elverişli olmadığı gibi tereddütleri ortadan kaldırıcı nitelikte de değildir.

Davacının dayanağı olan 02.02.1953 tarihli A.., M.. ve A.. Beldesi için verilen mera norm kararında mera hudutları belirtilmiştir. Her ne kadar mera paftası fenni sıhhate haiz değilse de zeminde bulunan bu sınırlardan mera hudutlarının belirlenmesi mümkün olabilecektir. Bu yüzden mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak gerekirse keşifte yöreyi iyi bilen mahalli bilirkişilerden de faydalanılarak konusunda uzman olan üç kişiden oluşan harita mühendisi ve ayrıca ziraatçi bilirkişi ve şehir plancısı aracılığıyla uygulama yapılmalı, mera norm kararındaki sınırlar bilirkişilere sorularak arazi üzerinde tespit ettirilmeli, mera norm kararında belirtilen sınırların dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığı duraksamasız belirlenmeli, saptanan sınırlar ve dava konusu taşınmazların konumu teknik bilirkişinin çizeceği krokide işaret ettirilerek denetime elverişli bir rapor aldırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Yapılan araştırma sonunda dava konusu taşınmazların mera norm kararı sınırlarında kaldığının tespit edilmesi halinde 2981 sayılı Kanunun 10/c maddesi ve imar planı uygulama haritaları kapsamına göre mera olan taşınmazın 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak saptanmalı, öte yandan meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil, imar planları ve ada bazında ziraatçi bilirkişiye incelettirilmeli, HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece belirtilen bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin ve davalı vekilinin vekalet ücreti ve yargı harcına ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 16.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11690, Karar No: 2021/13444, Tarih: 14.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/11690 E.  ,  2021/13444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER: Suça sürüklenen çocuklar müdafiileri

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

I-)Müştekinin suça konu tırı bıraktığı Netoil şirketinin otoparkında, suç yerinin belirlenmesi amacıyla öncelikle suça sürüklenen çocuklar ve müştekiden bu hususlar sorulup gerektiğinde keşif ve bilirkişi incelemesi de yaptırılarak sonucuna göre suça sürüklenen çocukların hukuki durumunun belirlenmesi ile olay tarihi itibariyle bina veya eklentisi niteliğinde olması halinde eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesinde tanımlanan suçu, aksi halde ise aynı Kanunun 142/1-e. maddesinde tanımlanan suçu oluşturacağı gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

II)Kabule göre de; suç tarihi itibarı ile TCK'nın 142/1-e maddesinin belirlediği asgari temel ceza 3 yıl hapis cezası olduğu halde 2 yıl hapis cezası şeklinde asgari temel ceza belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden suça sürüklenen çocukların kazanılmış haklarının korunmasına, 14/09/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12987, Karar No: 2019/14926, Tarih: 03.07.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/12987 E.  ,  2019/14926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü (EÜAŞ) vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı ... Anonim Şirketi alt işvereninde 15/10/1997 yılında temizlik görevlisi olarak çalışmaya başladığını, hizmet akdinin 06/11/2013 tarihinde malulen emeklilik nedeniyle sona erdiğini, toplam çalışma süresinin 16 yıl 21 gün olduğunu, davacıya bazı yıllara ilişkin yıllık ücretli izninin kullandırıldığını, çoğu izin hakkının verilmediğini iddia ederek, kıdem tazminatı alacağı ve yıllık izin ücreti alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ...Ş. Genel Müdürlüğü (EÜAŞ) vekili, davacının müvekkili kurum işçisi olmadığını, diğer davalı ... Temizlik Hizmetleri Bilgi İşlem Otomasyon İnş. San. Tic. Ltd. Şti. adlı şirketin işçisi olduğunu, davacının müvekkil kurum işçisi olmadığı gibi hukuki bir ilişkiyi de kuruma karşı ileri sürmesi, iş akdinin son bulduğunu ileri sürerek Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü'nü hasım göstermesi hukuken mümkün olmadığını, bu nedenle davanın öncelikle husumetten reddine karar verilmesini, davalı ...Ş. Genel Müdürlüğü'nün sorumlu olacağına ilişkin sözleşme hükmünün olmadığı gibi aksine çalıştırdığı işçilerin tüm ücret ve masraflarının yükleniciye ait olacağının kararlaştırıldığını, savunarak davanın usul ve esas yönünden reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Temizlik Hizmetleri Bilgi İşlem Otomasyon İnş. San. Tic. Ltd. Şti. vekili, davacının müvekkili şirket bünyesinde 01/05/2012 tarihli belirsiz süreli iş akdi çerçevesinde çalışmaya başladığını, geçirdiği rahatsızlık sonucu 06/11/2013 tarihinde malulen emekli olacağını beyan ederek iş akdini kendi isteğiyle feshettiğini, şirketin aldığı hizmetin ihale sözleşmesinde belirtilen 1 yıllık süre için geçerli olduğunu, bu sürenin hitamında müvekkil şirketin alt işveren sıfatının da sona erdiğini, bu nedenle ... Termik Santrali'nde asıl işveren sıfatındaki Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü'nün ihale süresinin bitiminde alt işverenin hak ediş olarak tabir edilen ücretini; tüm işçi alacakları, tazminatların ödendikten sonra alt işverene ödediğini ve yeni ihaleyi ancak bu noktadan sonra açtığını, müvekkil şirketin gerek davacı gerekse diğer işçilere ilişkin tüm tazminat, işçilik hak ve alacaklarını ödemeksizin Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü'nden şirket alacaklarını talep etmesinin dahi söz konusu olmadığını, dolayısıyla şirketin davacıya ait herhangi bir ödenmemiş tazminat ve alacak kaydının söz konusu olmadığını, savunarak davacıya tüm yasal hakları ve işçilik alacaklarının ödendiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ...Ş. Genel Müdürlüğü (EÜAŞ) vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ...Ş. Genel Müdürlüğü'nün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı davalı işyerinde 15.10.1997 tarihinde çalışmaya başlamış olup, 4857 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 10.06.2003 tarihine kadar 1475 sayılı Yasaya tabi olarak çalıştığı 5 tam yıl için davacının izin hakkı yıllık 12 günden 60 gün, 15.10.2002-15.10.2012 tarihleri arasındaki 10 yıllık 4857 sayılı Yasa dönemindeki çalışma için ise yıllık 20 günden 200 gün ve 15.10.2012-06.11.2013 tarihleri arasındaki 1 tam yıl içinde 26 gün olmak üzere davacının hak ettiği ücretli izin toplamı 286 gündür. Davacının 82 gün izin kullandığı da kayıtlarla belli olup kullanılmayan izni 204 gündür. Ücretli izin alacağı hesabının buna göre yapılması gerekirken kullanılmayan izin süresinin 204 gün yerine 244 gün olarak kabulü hatalıdır.

3-Davacı malulen emekli olarak iş akdini bu sebeble sonlandırmış olup bu fesih şekline göre kıdem tazminatının faiz başlangıcı emekli aylığının bağlandığına ilişkin yazının işverene verilmesi halinde bu tarih, verilmemesi halinde ise dava tarihidir.

Somut uyuşmazlık bakımından söz konusu yazının işverene verildiğine ilişkin veri bulunmadığından kıdem tazminatı faiz başlangıcının dava tarihi olması gerekirken fesih tarihi olarak belirlenmesi hatalıdır.

4-Hükmedilen alacakların net mi, brüt mü olduğunun belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de ayrıca hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir..

F) SONUÇ: