muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/2948, Karar No: 2024/1473, Tarih: 11.09.2024

"İçtihat Metni"
                      T.C.
           D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2023/2948
Karar	No : 2024/1473                                                                       
TEMYİZ EDEN (DAVALILAR)	: 
1- ... Bakanlığı
VEKİLİ: Huk. Müş. ...
 
2- ... Bakanlığı
VEKİLİ: Av. ...
 
3- ... Bakanlığı
VEKİLİ: I. Huk. Müş. Yrd. V. ...
4- ... Bakanlığı
VEKİLİ: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ...
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN KONUSU	: Danıştay Sekizinci Dairesinin 13/04/2023 tarih ve E:2019/5114, K:2023/2041 sayılı kararının,  davalı idarelerce iptale ilişkin kısmının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ       :
Dava konusu istem: 25/10/2017 tarih ve 30221 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Okul Servis Araçları Yönetmeliği'nin 3. maddesinin 1. fıkrasının (m) bendinin; 4. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (ı), (l) ve (m) bentlerinin; 5. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendinin ve  aynı maddenin 3. fıkrasının; 6. maddesinin 2. fıkrasının (a) ve (b) bentlerinin; 9. maddesinin 1. fıkrasının (c) ve (ğ) bentlerinin ve aynı maddenin 2. fıkrasının (a) ve (c) bentlerinin; Geçici 2. maddesinin 1. fıkrasının iptali istenilmiştir.
Daire kararının özeti: Danıştay Sekizinci Dairesinin 13/04/2023 tarih ve E:2019/5114, K:2023/2041 sayılı kararıyla;
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 10, 12, 13, 20, 41 ve 90/5; Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'nin 3;	2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 75; 5258 sayılı Aile Hekimliği Kanunu'nun 2 ve 5/3; Aile Hekimliği Uygulama Yönetmeliği'nin 4/3; Karayolları Trafik Yönetmeliği'ni 75 ve 76; Okul Servis Araçları Yönetmeliği'nin 1. maddesine yer verilerek;
Yönetmelik'in  9. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendi yönünden;
Anılan hükmün "D sınıfı sürücü belgesi için en az beş yıllık, D1 sınıfı sürücü belgesi için en az yedi yıllık sürücü belgesine sahip olmak" kısmı yönünden incelenmesinden;
Karayolları Trafik Yönetmeliğinin "Sürücü belgelerinin sınıfları" başlıklı 75. maddesinin, 17/04/2015 tarih ve 29329 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Yönetmelik ile yeniden düzenlendiği, değişiklik öncesinde minibüs kullanacaklar için "B" sınıfı sürücü belgesi, otobüs kullanacaklar için ise "E" sınıfı sürücü belgesi verilirken, değişiklik sonrasında sürücü belgesi sınıflarında değişiklikler yapıldığı ve minibüs kullanacaklar için "D1" sınıfı, otobüs kullanacaklar için ise "D" sınıfı sürücü belgesi verileceğinin düzenlendiği,

Ayrıca Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin "Sürücü Adaylarında Aranacak Şartlar" başlıklı 76. maddesinin de anılan Yönetmelik ile değiştirildiği ve değişiklik öncesinde minibüs kullanmak amacıyla alınması gereken "B" sınıfı sürücü belgesi için 18 yaşını bitirmiş olmak, otobüs kullanmak amacıyla alınması gereken "E" sınıfı sürücü belgesi için 22 yaşını bitirmiş olmak şartları aranmakta iken, değişiklik sonrasında minibüs kullanmak amacıyla alınması gereken "D1" sınıfı sürücü belgesi için 21 yaşını bitirmiş olmak, otobüs kullanmak amacıyla alınması gereken "D" sınıfı sürücü belgesi için 24 yaşını bitirmiş olmak şartlarının getirildiği,
Dava konusu Yönetmelik maddesi ile de Karayolları Trafik Yönetmeliğinin sürücü belgesi sınıflarında yapılan değişiklik üzerine mülga Okul Servis Araçları Hizmet Yönetmeliğinde yer alan;  "Şoförler; E Sınıfı Sürücü Belgesi için 5 yıllık, B Sınıfı Sürücü Belgesi için 7 yıllık sürücü belgesine sahip olmak" hükmü; "D sınıfı sürücü belgesi için en az beş yıllık, D1 sınıfı sürücü belgesi için en az yedi yıllık sürücü belgesine sahip olmak" şeklinde  düzenlendiği,
 Yönetmelik'in 9. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde, okul servis araçlarını kullanan şoförlerin 26 yaşından gün almış olmalarının gerektiğinin düzenlendiği, okul servis araçlarında çalışan şoförlerin bu görevini yerine getirebilmesi için araç içindeki öğrencilerden daha üstün yaşa ve tecrübeye dolayısıyla sorumluluk düzeyine sahip olmasının gerekli olduğu, 
Yönetmelik'in dava konusu 9. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan "D sınıfı sürücü belgesi için en az beş yıllık, D1 sınıfı sürücü belgesi için en az  yedi yıllık sürücü belgesine sahip olmak" cümlesi ile Karayolları Trafik Yönetmeliğinin sürücü belgesinin alınabilme yaş sınırlarını düzenleyen 76. maddesinde yer alan "D" sınıfı sürücü belgesinin 24 yaşını bitirmiş olmak ve minibüs kullanmak için alınması gereken "D1" sınıfı sürücü belgesinin ise 21 yaşını bitirmiş olmak düzenlemeleri birlikte değerlendirildiğinde, otobüs kullanmak için alınması gereken "D" sınıfı sürücü belgesi ile okul servis araçlarında şoför olarak çalışabilecek kişilerin en erken 29 yaşında, "D1" sınıfı sürücü belgesi ile okul servis araçlarında şoför olarak çalışabilecek kişilerin ise en erken 28 yaşında olmaları gerektiği sonucunun ortaya çıktığı,
 Getirilen düzenleme ile her ne kadar okul servis araçları şoförlerinin tecrübeli kişilerden oluşması amaçlanmışsa da 9. maddenin 1. fıkrasının (a) bendinde yer alan yaş sınırı ile Okul Servis Araçları Yönetmeliği'nin 9. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan "D sınıfı sürücü belgesi için en az beş yıllık, D1 sınıfı sürücü belgesi için en az  yedi yıllık sürücü belgesine sahip olmak" cümlesi arasında uyumsuzluk bulunduğu,
Bu nedenle, Yönetmeliğin 9. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan "D" sınıfı sürücü belgesi için en az beş yıllık, "D1" sınıfı sürücü belgesi için en az yedi yıllık sürücü belgesine sahip olmak" cümlesinde hukuka uyarlık bulunmadığı,

Bu nedenle, Yönetmeliğin 9. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan "D" sınıfı sürücü belgesi için en az beş yıllık, "D1" sınıfı sürücü belgesi için en az yedi yıllık sürücü belgesine sahip olmak" cümlesinde hukuka uyarlık bulunmadığı,
Yönetmelik'in  Geçici 2. maddesinin 1. fıkrası yönünden;
Dava devam ederken anılan madde hükmünde 14/08/2018, 27/07/2019, 12/09/2020, 25/08/2021 ve son olarak 05/08/2022 tarihinde değişiklikler yapıldığı ve maddenin son halinin "(1) Bu Yönetmeliğin 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (i), (l), (m) ve (o) bentleri kapsamındaki şartlar; a) 2017 model okul servis araçları için 1/7/2024,  b) 2016 model okul servis araçları için 1/7/2025, c) 2015 ve öncesi model okul servis araçları için 1/7/2026, tarihinden sonraki ilk periyodik muayenesine kadar aranmaz." şeklini aldığı,
Dava konusu maddede geçiş hükümlerine yer verildiği, taşımacılara araçlarını Yönetmelik'te öngörülen şartlara uygun hale getirmeleri için süre tanındığı, dava sürerken yapılan değişiklikler ile araçlar model yılına göre sınıflandırılarak geçiş sürecinin de uzatıldığının görüldüğü, yapılan düzenlemelerin farklı kurallar içerdiği anlaşıldığından, işin esasının incelenmesine olanak bulunmadığı,
 Yönetmelik'in dava konusu edilen diğer maddelerinde ise üst hukuk normlarına ve hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle,
Dava konusu Yönetmelik'in 9. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan "D" sınıfı sürücü belgesi için en az beş yıllık, "D1" sınıfı sürücü belgesi için en az yedi yıllık sürücü belgesine sahip olmak" ibaresinin iptaline, geçici 2. maddesinin 1. fıkrası yönünden karar verilmesine yer olmadığına, dava konusu edilen Yönetmelik'in diğer hükümleri yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir.

Dava konusu Yönetmelik'in 9. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan "D" sınıfı sürücü belgesi için en az beş yıllık, "D1" sınıfı sürücü belgesi için en az yedi yıllık sürücü belgesine sahip olmak" ibaresinin iptaline, geçici 2. maddesinin 1. fıkrası yönünden karar verilmesine yer olmadığına, dava konusu edilen Yönetmelik'in diğer hükümleri yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir. 
 
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davalı idarelerden Milli Eğitim Bakanlığı ve Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı tarafından, öğrenci servis araçları ile ilgili ülke genelinde son zamanlarda yaşanan olumsuzluklar ve basında yer alan haberler nedeniyle sorunun çözümlenmesi ve bir standarda bağlanarak yükümlülüklerini yerine getirmeyenlere cezai müeyyidelerin artırılması amacıyla yapılan düzenlemede hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek Daire kararının iptale ilişkin kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmüş, davalı idarelerden Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı tarafından, ülke genelindeki tüm çocukların korunması, haklarının ve esenliklerinin güvence altına alması amacıyla dava konusu Yönetmelik hükmünün düzenlendiği, Yönetmelik'in 9. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde, servis şoförlüğü yapacak kişilerin yaşının alt sınırının düzenlendiği, aynı fıkranın (c) bendinde ise sürücülerde aranan tecrübeye ilişkin düzenleme yapıldığı, bu nedenle her iki madde farklı hususu düzenlediğinden aralarında uyumsuzluk olduğundan söz edilemeyeceği belirtilerek Daire kararının iptale ilişkin kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmüş, davalı idarelerden İçişleri Bakanlığı tarafından, Okul Servis Araçları Yönetmeliği'nde hem tecrübe hem de yaş şartlarının bir arada bulunmasının çocukların beden ve ruh sağlığının korunmasına yönelik olduğu, Karayolları Trafik Yönetmeliği'nde daha önce yaş şartlarında yapılan değişiklik ve ileride yapılabilecek değişiklikler göz önünde bulundurulduğunda, okul servisi aracı kullanacak şoförler için hem asgari yaş şartı hem de belli bir deneyim şartının Yönetmelik'te yer almasının kamu yararı açısından gerekli olduğu ve iptal edilen hükmün Yönetmelik'te bir uyumsuzluğa sebebiyet vermediği belirtilerek Daire kararının iptali ilişkin kısmının bozulması gerektiği i̇leri sürülmüştür.             
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI       : Davacı tarafından, savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Daire kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan;
	"a) Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması,
	b) Hukuka aykırı karar verilmesi,

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan;
	"a) Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması,
	b) Hukuka aykırı karar verilmesi,
	c)Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen kararın iptale ilişkin kısmı usul ve hukuka uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar kararın bu kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Davalı idarelerin temyiz istemlerinin reddine,
2. Danıştay Sekizinci Dairesinin 13/04/2023 tarih ve E:2019/5114, K:2023/2041 sayılı kararının, dava konusu Yönetmelik'in yukarıda özetlenen gerekçeyle iptaline ilişkin kısmının ONANMASINA, 
3. Kesin olarak, 11/09/2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/11776, Karar No: 2024/4615, Tarih: 11.09.2024

"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
 DÖRDÜNCÜ DAİRE  
Esas     No : 2023/11776
Karar	No : 2024/4615                                                                   
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: ... Yapı Kimyasalları Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi 
VEKİLİ	: Av. .. 
KARŞI TARAF (DAVALI)	: ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı 
VEKİLİ	: Av. ... 
İSTEMİN KONUSU	: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdare Dava Dairesinin  ... tarih ve E:... , K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. 
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: 2872 sayılı Çevre Kanununun 8. maddesi ile Hafriyat Toprağı, İnşaat ve Yıkıntı Atıklarının Kontrolü Yönetmeliği hükümlerinin ihlal edildiğinden bahisle, aynı Kanunun 20. maddesinin (r) bendi uyarınca İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığının ... günlü, ... sayılı idari yaptırım kararıyla davacı şirkete verilen  idari para cezasının tahsili amacıyla düzenlenen 25/10/2019 tarihli 216.591,00-TL'lik ödeme emrinin iptali istenilmiştir.   
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:  ...  İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; dava konusu ödeme emrindeki borcun dayanağı olan idari para cezasına açılan davanın reddedildiği, dolayısıyla kamu alacağının kesinleştiği anlaşıldığından, kesinleşen kamu alacağının tahsili amacıyla tanzim ve tebliğ olunan ödeme emrinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı  tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI	:  Dava konusu ödeme emrinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkındaki Kanun hükümlerine uygun düzenlendiği ileri sürülmektedir. 
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI	: Cevap verilmemiştir. 
TETKİK HÂKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE	:
Dosyanın incelenmesinden; davalı idare elemanlarınca 17/06/2019 ve 25/07/2019 tarihlerinde düzenlenen tutanak ve eki fotoğraflarla, davacı şirket tarafından faaliyetlerinin yürütüldüğü İstanbul ili, Arnavutköy ilçesi, ...  Mahallesi, ... sayılı parsel çevresindeki tarla vasıflı alana izinsiz moloz ve hafriyat döküldüğü tespit edilmiş, bu tutanak dayanak yapılmak suretiyle davacı şirkete İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı tarafından ... günlü, ... sayılı yaptırım kararıyla verilen 216.591,00 TL. para cezasının tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin iptali istemiyle bakılan dava açılmıştır.

6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanunun 54. maddesinde; ödeme müddeti içinde ödenmeyen amme alacağının, tahsil dairesince cebren tahsil olunacağı, aynı Kanunun 55. maddesinde; kamu alacağını vadesinde ödemeyenlere yedi gün içinde borçlarını ödemeleri veya mal bildiriminde bulunmaları hususunda bir ödeme emri tebliğ olunacağı; 58. maddesinde ise, kendisine ödeme emri tebliğ olunan şahsın, böyle bir borcu olmadığı, veya kısmen ödediği veya zamanaşımına uğradığı iddialarıyla, tebliğ tarihinden itibaren yedi gün içinde dava açabileceği öngörülmüştür.
	2872 sayılı Çevre Kanununun "İdarî yaptırımların uygulanması, tahsil usûlü ve itiraz" başlıklı 25. maddesinin ikinci fıkrasında; "İdarî yaptırım kararlarına karşı tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde idare mahkemesinde dava açılabilir. Dava açmış olmak idarece verilen cezanın tahsilini durdurmaz." hükmüne; üçüncü fıkrasında ise; "İdarî para cezalarının tahsil usûlü hakkında 30/3/2005 tarihli ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu hükümleri uygulanır." hükmüne yer verilmiştir.
Dava konusu ödeme emrine dayanak alınan para cezasının iptali istemiyle açılan dava sonucunda verilen, davanın reddi yolundaki İdare Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun reddine ilişkin İdare Dava Dairesi kararının, Danıştay Altıncı Dairesinin 29/03/2023 tarihli, E:2021/10988, K:2023/3179 sayılı kararıyla bozulması üzerine, dava dosyası yeniden incelenerek dava konusu işlemin iptali yolunda ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdare Dava Dairesince verilen ... tarihli E:..., K:...  sayılı kararın Dairemizin 28/12/2023 tarihli E:2023/13916, K:2023/7546 sayılı kararı ile onandığı ve kesinleştiği anlaşılmaktadır.
Bu durumda; dava konusu işlemin dayanağı olan idari para cezasının iptali istemiyle açılan davanın, dava konusu işlemin iptali ile sonuçlandığı dikkate alınmak suretiyle bakılmakta olan davada da yeniden bir karar verilmesi gerekeceğinden, davanın reddi yolundaki İdare Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun reddi yolundaki İdare Dava Dairesi kararında hukuki isabet bulunmamaktadır.   
KARAR SONUCU	:
            Açıklanan nedenlerle;
1.	Temyiz isteminin kabulüne,
2.	Temyize konu ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdare Dava Dairesinin  ... tarih ve E:..., K:...  sayılı kararının  BOZULMASINA,
3.	Yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın İdare Dava Dairesine gönderilmesine, 11/09/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/4264, Karar No: 2024/2833, Tarih: 11.09.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2024/4264
Karar	No : 2024/2833                                                                                
DAVACI: ...
DAVALI: ... Bakanlığı
DAVANIN_ÖZETİ: Tıbbi farmakoloji uzmanı olan davacı tarafından, 04/06/2024 tarih ve 32566 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Tıbbi Laboratuvarlar Yönetmeliği'nde tıbbi farmakoloji uzmanlarına laboratuvar açma ve laboratuvar işletme yetkisi vermemesi nedeniyle ilgili maddelerinin iptali istenilmektedir. 
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ: ...
DÜŞÜNCESİ	: 2577 sayılı Kanun'un 3. maddesine uygun bulunmayan dava dilekçesinin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca hazırlanan Tetkik Hakiminin raporu ve sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra dava dilekçesi öncelikle 2577 sayılı Kanun'un 14. maddesinin 3. fıkrasının (g) bendi uyarınca anılan Kanun'un 3. maddesine uygun olup olmadığı yönünden incelenerek gereği görüşüldü:
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 3. maddesinde, idari davaların, Danıştay, idare mahkemesi ve vergi mahkemesi başkanlıklarına hitaben yazılmış imzalı dilekçelerle açılacağı; dilekçelerde, tarafların ve varsa vekillerinin veya temsilcilerinin ad ve soyadları veya unvanları ve adreslerinin, davanın konusu ve sebepleri ile dayandığı delillerin, davaya konu olan idari işlemin yazılı bildirim tarihinin gösterileceği, ayrıca dava konusu kararın ve belgelerin asılları veya örneklerinin dava dilekçesine ekleneceği, dilekçeler ile bunlara ekli evrakın örneklerinin karşı taraf sayısından bir fazla olacağı hükmü yer almış; 14. maddesinde, dilekçelerin 3. ve 5. maddelere uygun olup olmadıkları hususu ilk inceleme konuları arasında sayılmış; 15. maddesinde de, dilekçelerin, 3. ve 5. maddelere uygun olmaması halinde otuz gün içinde uygun şekilde yeniden düzenlenmek veya noksanlıkları tamamlanmak üzere reddine karar verileceği kuralı getirilmiştir.
Yargılama hukukunun temel ilkelerinden biri taleple bağlılıktır. Bu ilke uyarınca iptali istenen idari işlemle sınırlı olarak mahkemelerce inceleme yapılması gerekmekte olup, talebin incelemeye konu olabilecek nitelikte açık, her türlü tereddütten uzak, belirli ve somut olması gerektiği kuşkusuzdur.

Yargılama hukukunun temel ilkelerinden biri taleple bağlılıktır. Bu ilke uyarınca iptali istenen idari işlemle sınırlı olarak mahkemelerce inceleme yapılması gerekmekte olup, talebin incelemeye konu olabilecek nitelikte açık, her türlü tereddütten uzak, belirli ve somut olması gerektiği kuşkusuzdur.
İdarenin düzenleme yetkisini kullanarak yürürlüğe koyduğu düzenlemenin kapsaması gereken belirli, konu, kişi veya grupları kapsama almaması hususu "eksik düzenleme" olarak nitelendirilmektedir. Birden fazla maddeyi ihtiva eden düzenleyici işlemler aleyhine eksik düzenleme yapıldığı iddiasıyla açılacak olan iptal davalarında, iddia edilen eksik düzenlemenin düzenleyici işlemin hangi maddesine ya da kısmına yönelik olduğunun hukuka aykırılık sebepleriyle birlikte açıkça gösterilmesi ve bu madde ya da kısıma yönelik  iptal istemine de yer verilmesi gerekmektedir. Zira, eksik düzenleme içerdiği iddiasıyla düzenleyici işlemin ilgili maddesi/kısmı belirtilmeden ve bu madde/kısma yönelik iptal isteminde de bulunulmadan düzenleyici işlemin bütününe yönelik iptal isteminde bulunulması, düzenleyici işlemin hangi maddesinin/kısmının eksik düzenleme nedeniyle iptalinin istenildiği hususunda tereddüte yol açacacak ve taleple bağlılık ilkesinin uygulanmasını imkansız hale getirecektir.
Dava dilekçesinin incelenmesinden, dilekçenin "Dava konusu" ve  "Sonuç ve istem" kısımlarında, Tıbbi Laboratuvarlar Yönetmeliği'nde tıbbi farmakoloji uzmanlarına laboratuvar açma ve laboratuvar işletme yetkisi vermemesi sebebiyle ilgili maddelerinin eksik düzenleme içerdiğinden bahisle iptali istemine yer verildiği görülmekle birlikte; Tıbbi Laboratuvarlar Yönetmeliği'nin eksik düzenleme içerdiği iddia edilen madde/maddelerinin belirtilmediği anlaşılmaktadır.
Bu durumda, dava dilekçesinin 2577 sayılı Kanun'un 3. maddesine uygun olarak düzenlenmediği sonucuna varılmış olup, 04/06/2024 tarih ve 32566 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Tıbbi Laboratuvarlar Yönetmeliği'nin eksik düzenleme içerdiği iddiasıyla iptali istenilen maddelerinin/kısımlarının açıkça belirtilmesi ve bunlara yönelik iptal talebine yer verilmesi, iptali istenilen düzenlemelerin hukuka aykırılık sebepleri ve bu düzenlemelerin davacının menfaatini ne şekilde etkilediğinin iptali istenen her bir kısım yönünden ayrı ayrı açıklanması, istemin dava dilekçesinin konu, içerik ve sonuç kısımlarında uyumlu bir şekilde belirtilmesi suretiyle 2577 sayılı Kanun'un 3. maddesine uygun olarak yenilenen, Danıştay Başkanlığına hitaben yazılmış açık ve anlaşılabilir bir dilekçeyle dava açılması gerekmektedir.
KARAR SONUCU	:
Açıklanan nedenlerle;
1) 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 15. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca, bu kararın tebliğinden itibaren 30 (otuz) gün içinde, yukarıda belirtilen hususlar netleştirilmek suretiyle imzalı iki nüsha dilekçe ile dava açmakta serbest olmak üzere DAVA DİLEKÇESİNİN REDDİNE,

KARAR SONUCU	:
Açıklanan nedenlerle;
1) 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 15. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca, bu kararın tebliğinden itibaren 30 (otuz) gün içinde, yukarıda belirtilen hususlar netleştirilmek suretiyle imzalı iki nüsha dilekçe ile dava açmakta serbest olmak üzere DAVA DİLEKÇESİNİN REDDİNE,
2) Aynı Kanun'un 15. maddesinin 5. fıkrasına göre dilekçenin reddi üzerine yeniden verilecek dilekçede de aynı yanlışlıkların yapılması halinde davanın reddedileceğinin davacıya duyurulmasına, 
3) Davanın yenilenmesi hâlinde yeniden harç alınmamasına, davanın yenilenmemesi durumunda yapılan yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına ve posta gideri avansından artan miktarın istemi halinde davacıya iadesine, 11/09/2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/8187, Karar No: 2024/11856, Tarih: 11.09.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
BEŞİNCİ DAİRE 
Esas  No : 2024/8187
Karar No : 2024/11856
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Bakanlığı / ...
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ...
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN KONUSU : ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdare Dava Dairesinin... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ       :
Dava konusu istem: Davacı tarafından, 7145 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen Geçici 35. maddesi kapsamında kamu görevinden çıkarılmasına ilişkin İçişleri Bakanlığının ... tarih ve... sayılı işleminin iptali ile mahrum kaldığı maddi ve parasal haklarının kamu görevinden çıkarıldığı tarihten itibaren hesaplanacak yasal faiziyle birlikte ödenmesine, özlük haklarının iadesine karar verilmesi istenilmektedir.