muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/3550, Karar No: 2024/6013, Tarih: 31.10.2024

Bu durumda; dava konusu işlemin iptali yolundaki İdare Mahkemesi kararının gerekçeleri arasında her ne kadar, ÇED dosyasının yetersiz/eksik olarak hazırlandığı, proje ile işletilmesi planlanan kırma-eleme tesisinin işletilmesi sürecinde oluşabilecek tozun doğrudan işletme alanının 3 km çapında yoğun olarak bulunan kapama bahçe şeklindeki zeytinlik alanlarına olan etkisinin değerlendirilmediği, bu yönde bir tedbir alınmadığı, tozun zeytinlik alanlara zarar vereceği, zeytinlerin gelişmesine olumsuz etkisi olacağı görüldüğü sonucuna yer verilmişse de; dosyada bulunan dava konusu işleme dayanak İl Tarım ve Orman Müdürlüğünün projeye dair olumlu görüşünün bulunduğu, bu görüş yazısında ise  ''konuyla ilgili olarak yeni bir alanda izin verilmesine gerek olmadığı, aynı sahada mermer ocağı çalışmaları yürütülürken ortaya çıkan pasanın ortadan kaldırılması amacıyla ve ...Valiliği Mahalli Çevre Kurulunun 10/03/020 tarihli kararının 6. maddesinde 'madencilik faaliyetleri kapsamında kurulması planlanan yeni kırma eleme tesislerinin kalıcı malzemelerle tamamen kapalı ortam içerisine alınması, kapalı ortam içinde ve dışında ilgili mevzuat gereğince toz indirgeme sistemlerinin kurulması ve gerekli tedbirlerin alınması' çerçevesinde ... koordinatları arasında kalan önceden izin verilmiş alan içerisindeki 0,15 ha alanda ilgili tesisin yapılmasının uygun mütaala edildiği belirtilmiş olup, buna göre, uyuşmazlık konusu faaliyetin, ocağın zeytinliklere mesafesinin ölçümünün yapılarak, daha önceden izin verilmiş alanın zeytinlik alanlara mesafesinin tespiti ile dava konusu kırma-eleme tesisi kapasite artışı projesi kapsamında zeytinlik alanlara mesafe olarak ne kadar yaklaşıldığının tespit edilerek, zeytinliklerin vegatatif ve generatif gelişmesine mani olacak şekilde kimyevi atık bırakıp bırakmadığı, toz ve duman çıkarıp çıkarmadığı hususu ile projenin, çevre üzerindeki muhtemel olumsuz etkilerinin, alınacak önlemler sonucu ilgili mevzuat ve bilimsel esaslara göre kabul edilebilir düzeylerde olup olmadığının açıklığa kavuşturulması amacıyla (gerekirse yerinde yeniden keşif yaptırılarak) ek rapor hazırlatılması sonrasında, işin esası hakkında bir  karar verilmesi gerekmektedir.

Öte yandan; temyize konu kararda, Dairemizin ... tarih ve E:..., K:... sayılı bozma kararına konu Mahkeme kararından farklı olarak, karar gerekçesine ''... yapılmak istenilen bu proje ile özellikle pasa döküm alanlarının hemen yanında (70 m gibi) bulunan zeytinlik alanlardan başlamak üzere 3 km içinde çok yoğun olarak bulunan bu zeytin ağaçlarının büyük bir bölümünün toz etkisinde kalabileceği, verimli ekili mutlak tarım arazisi ile zeytin dikili özellikli tarım arazilerine söz konusu maden alanı ve kırma eleme tesisinin batısından ve güneyinden 150 metre uzaklıkta bulunduğu, yine söz konusu kırma eleme tesisinin doğusundan 220 metre uzaklıkta başlayan badem ve zeytin dikili özellikteki tarım arazilerinin bulunduğu, maden ocağı ve içinde kurulması planlanan kırma eleme tesisi ile kuzey, batı ve doğusunda bulunan ekili ve dikili zeytinlik alanları arasında bir doğal eşiğin olmadığı, bu tarım alanları ile kırma-eleme tesisi alanı ile pasa döküm alanlarının çok yakın konumda olması nedeniyle ve bu alanların ortasında bir ada şeklinde tepelik alan halinde olan maden sahasının tüm yönlerden esen hafif rüzgarlardan bile etkileneceği, maden sahasına tarım alanlarının 70 metre mesafede başladığı, toz etkisini önleyebilecek doğal eşik özelliğindeki yükseltilerin bulunmadığı, dava konusu kırma-eleme tesisinin tozdan daha düşük yükseklikteki tarım arazilerinin ve yerleşim yerlerinin doğrudan etkileneceği,...'' paragrafı eklenmişse de Mahkeme tarafından önceki bozma kararının gereği olan araştırmanın yapılmadığı, bozma kararında belirtilen hususlara ilişkin olarak ek bilirkişi incelemesi yaptırılmadan karar verildiği, bu sebeple, bozma kararının  gereği yerine getirilmeksizin verilen temyize konu kararda, belirtilen yönden de hukuka uyarlık bulunmamaktadır. 
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1.Temyiz isteminin kabulüne,
2.Temyize konu ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının BOZULMASINA,
3.Yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın anılan İdare Mahkemesine gönderilmesine,
4.2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 20/A-2-(i) maddesi uyarınca, kesin olarak, 31/10/2024 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.
(X) KARŞI OY :
Dava; ...ili, ... ilçesi, ...  Mahallesi Mevkinde yer alan ... Mad. San Tic. Ltd. Şti. tarafından yapılması planlanan Kırma Eleme Tesisi Kapasite Artışı ve Pasa Değerlendirme Projesi ile ilgili olarak Çevresel Etki Değerlendirmesi Yönetmeliğinin 14. maddesi gereğince tesis edilen ... tarih ve ... sayılı "Çevresel Etki Değerlendirmesi Olumlu" kararının iptali istemiyle açılmıştır.

(X) KARŞI OY :
Dava; ...ili, ... ilçesi, ...  Mahallesi Mevkinde yer alan ... Mad. San Tic. Ltd. Şti. tarafından yapılması planlanan Kırma Eleme Tesisi Kapasite Artışı ve Pasa Değerlendirme Projesi ile ilgili olarak Çevresel Etki Değerlendirmesi Yönetmeliğinin 14. maddesi gereğince tesis edilen ... tarih ve ... sayılı "Çevresel Etki Değerlendirmesi Olumlu" kararının iptali istemiyle açılmıştır.
Temyize konu Mahkeme kararına esas alınan bilirkişi heyeti raporu incelendiğinde;, dava konusu Çevresel Etki Değerlendirmesi Olumlu kararının maden, çevre ve jeoloji mühendisliği açısından uygun bulunduğu, ziraat mühendisliği ve orman mühendisliği açısından ise proje ile işletilmesi planlanan kırma-eleme tesisinin işletilmesi sürecinde oluşabilecek tozun doğrudan işletme alanı çevresindeki 3 km sınırı içinde kalan daha düşük seviyede bulunan tarım alanları ve zeytinlik alanların üzerinde birikim göstereceği, dava konusu ÇED dosyasının incelenmesinden maden işletme sürecinin uzunluğu ve yıl içindeki çalışma süresi dikkate alındığında toz etkisinin devamlı ve etkili olacağı, projenin bulunduğu alan ve çevresinin 3 km sınırı içinde bulunan ova-yamaç şeklindeki fizyografyadaki alanların bölgede zeytin ağacı tarımının yapıldığı en eski tarım alanlarından biri olması, kırma-eleme tesisinin 3 km çapında yoğun olarak bulunan kapama bahçe şeklindeki zeytinlik alanlara olası etkileri ile ilgili açıklamaların ve alınacak önlemlerin yeterince açıklanmadığı, bu yönü ile ÇED dosyasının yetersiz/eksik hazırlanıldığı, proje alanında ve yapılacak yeni yollar ile kullanılan yolların güzergahlarının ve uzunluğunun belirlenmediği, yeni yolların yapımı ve kullanılan yolların ihyası sırasında kaç ağacın kesileceği, cinsi ve yaşları ile sahanın işletme süreci boyunca ağaçların artım miktarı kaybı hesaplanmadığı, güzergahın belirlenmesinde ormanların entansif ormancılığın yapılabileceğinden daha küçük parçalara bölünmemesinin dikkate alınmadığı, Bern sözleşmesi EK-II listesinde olan sürüngen ve kuş türlerinin nasıl korunacağı açıklanmadığı bilgilerine yer verildiği ve ilgili ÇED dosyasının yetersiz/eksik olarak hazırlandığı, proje ile işletilmesi planlanan kırma-eleme tesisinin işletilmesi sürecinde oluşabilecek tozun doğrudan işletme alanının 3 km çapında yoğun olarak bulunan kapama bahçe şeklindeki zeytinlik alanlarına olan etkisinin değerlendirilmediği, bu yönde bir tedbir alınmadığı, tozun zeytinlik alanlara zarar vereceği, zeytinlerin gelişmesine olumsuz etkisinin olacağı tespit edilmiş olup, tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde, dosyada bilirkişilerden ek rapor alınması ya da yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılmasına gerek olmadığı düşüncesi ile  temyiz isteminin reddi ile Mahkeme kararının onanması gerektiği oyuyla aksi yöndeki çoğunluk kararına katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2020/4424, Karar No: 2024/4398, Tarih: 31.10.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2020/4424
Karar	No : 2024/4398                                                                                
DAVACI	: ... Trans Uluslararası Nakliyat ve Ticaret A.Ş.
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALILAR	: 1- ... Bakanlığı / ANKARA
VEKİLİ	: Av. ..., Av. ...
 
		2- ... Bakanlığı / ANKARA
VEKİLİ	: Av. ...
DAVANIN_KONUSU	: Davacı şirket tarafından, ticari işlerinde kullandığı ... plakalı çekici için düzenlenen ağır kusur dereceli araç muayene raporu ile bu raporun dayanağı olan 12/01/2012 tarih ve 28171 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Takograf Cihazları Muayene ve Damgalama Yönetmeliğinin, 07/01/2016 tarih ve 23586 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelikle değişik Geçici 3. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendinin iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI 	: Uluslararası Karayolu Taşımacılığı Yapan Taşıtlarda Çalışan Personelin Çalışmalarına İlişkin Avrupa Anlaşması (AETR) ve Avrupa Birliği mevzuatında 16/06/2010 tarihinden önce tescil edilmiş anolog takograflı taşıtlar için dijital takograf taktırma zorunluluğunun bulunmadığı, ancak arıza, satış ya da kaza durumunda dijital takografa geçildiği, dava konusu düzenlemede ise dijital takografa otomatik geçiş öngörülerek dijital takograf cihazı taktırmayanlara muayene sonucu ağır kusur atfedildiği, uluslararası taşımacılık yapan araçların trafikten men edilerek ülke ekonomisine zarar verildiği, dijital cihaza geçiş zorunluluğunun cihaz ithalatını artıracağı, hangi araçların hangi takograf cihazını takacağını belirleme yetkisinin İçişleri Bakanlığına ait olduğu, araç muayene ve uygulamalarının İçişleri Bakanlığı ile Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığının görev, yetki ve sorumluluğu kapsamında olduğu, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığının takograf cihazı ile ilgili yönetmelik tesis etme yetkisinin bulunmadığı, yeterli uzman personel bulunmadan dijital takografa geçişin anlamsız olacağı, ülke ekonomisine katkı yapan araçlardaki çalışan anolog takograf cihazının sökülmesini dayatmanın kamu yararı taşımadığı, muayeneye tabi olmayan yabancı araç ve şoförün arttığı ülkemizde ne tür takograf kullanıldığının artık önemi olmadığı, normlar hiyerarşisine aykırı, keyfi ve kamu yararı gütmeyen düzenleme yapıldığı ileri sürülmektedir.

DAVALILARIN SAVUNMALARI	: Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı tarafından, usule ilişkin olarak, davanın süresinde açılmadığı; esasa ilişkin olarak ise, ulusal alanda cihazların teknik kriterlerinin belirlenmesi, belgelendirme ve piyasaya arz işlemleri, doğru ayarda kullanılmalarını teminen gerçekleştirilen muayene ve damgalama işlemleri gibi hususların Bakanlıklarının yetkisinde olduğu, Uluslararası Karayolu Taşımacılığı Yapan Araçlarda Kullanılan Takograf Cihazları Hakkında Yönetmelik hükümleri uyarınca Bakanlıklarının tip onay otoritesi, yani takograf cihazı türlerini belirlemeye yetkili otorite olarak açıkça belirlendiği,  AETR anlaşması ile 16/06/2010 tarihinden önce trafiğe tescil olan araçlarda dijital cihazın zorunlu hale getirilmediği, ancak söz konusu anlaşmanın ulusal taşımacılık ile ilgili düzenleme getirmediği, yalnızca AETR’ye taraf ülkeler arasında yapılacak uluslararası taşımacılık ile ilgili düzenleme getirdiği, bir aracın hem ulusal hem de uluslararası taşımacılık yapması durumunda her iki düzenleme alanı ile ilgili düzenlemelerde belirtilen gereklilikleri sağlaması gerektiği, ulusal alanda zorunlu hale getirilen dijital cihazın AETR ile çelişmediği, kayıtlarına güvenilen doğru çalışan bir takograf cihazının hem kazaların önlenmesinde hem de kaza sonrası kusurun tespitinde önemli rol oynadığı, ülkedeki araçların yaşları itibari ile dijital takografa geçişin olmaması durumunda on yıllarca müdahale ve manipülasyona açık takograf cihazlarının kullanımının devam edeceği, bunun yanında dijital takografa bir anda geçilmediği, geçiş süreci öngörülerek mağduriyetlerin önlendiği, yerli olarak üretilen dijital takograf cihazlarının bulunduğu, Bakanlıklarının servisleri yetkilendirdiği ve yetkili takograf servisi altyapısı ile takograf cihazlarının montaj, muayene, tamir gibi hizmetlerinin yaygın bir şekilde sağlanabilceği bir altyapıya ulaşıldığı savunulmaktadır.
Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı tarafından ise, araç muayenelerinin mevzuata uygun olarak Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı tarafından hazırlanan ve kendilerince Yönergeye işlenen düzenlemelere uygun olarak yapıldığı savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Dava; davacı şirketin ticari işlerinde kullandığı ... plakalı çekici için düzenlenen ... tarih ve ... sayılı ağır kusur dereceli araç muayene raporu ile bu raporun dayanağı olan 07/01/2016 tarih ve 29586 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Takograf Cihazları Muayene ve Damgalama Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 1. maddesiyle değiştirilen asıl Yönetmeliğin Geçici 3. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendinin iptali istemiyle açılmıştır.

DANIŞTAY SAVCISI	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Dava; davacı şirketin ticari işlerinde kullandığı ... plakalı çekici için düzenlenen ... tarih ve ... sayılı ağır kusur dereceli araç muayene raporu ile bu raporun dayanağı olan 07/01/2016 tarih ve 29586 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Takograf Cihazları Muayene ve Damgalama Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 1. maddesiyle değiştirilen asıl Yönetmeliğin Geçici 3. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendinin iptali istemiyle açılmıştır.
Dava dosyasının incelenmesinden; davacı şirketin  ticari işlerinde kullandığı ... plakalı çekicinin, araç muayene istasyonunda yapılan muayenesi sonucunda, araçta takılı bulunan analog takografın dijital takograf ile değiştirilmemesi nedeniyle "13.10.2 Takograf: ilgili mevzuatında belirtilen niteliğe uygun değil " ibaresiyle ... tarih ve ... sayılı ağır kusur dereceli araç muayene raporu düzenlenerek araç muayenesinin onaylanmaması üzerine, anılan raporun ve dayanağı 07/01/2016 tarih ve 29586 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Takograf Cihazları Muayene ve Damgalama Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 1. maddesiyle değiştirilen asıl yönetmeliğin Geçici 3. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendinin iptali istemiyle bakılan davanın açıldığı anlaşılmaktadır. 
2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun "Araçlarda bulundurulması zorunlu gereçler" başlıklı 31. maddesinin birinci fıkranın (b) bendinde, kamyon, çekici ve otobüslerde ayrıca takoğraf, taksi otomobillerinde ise taksimetre bulundurulması ve kullanılır durumda olmasının zorunlu olduğu, takoğraf cihazlarının mekanik, elektronik olabileceği gibi elektro mekanik de olabileceği; "Araçların muayenesi" başlıklı 34. maddesinin birinci fıkrasında ise, trafiğe çıkarılacak motorlu araçların teknik şartlara uyup uymadığının ekonomik yapıları da, dikkate alınmak suretiyle belirli zamanlarda muayene edilerek tespit edeceği kurala bağlanmıştır.
Davaya konu Takograf Cihazları Muayene ve Damgalama Yönetmeliğinin dayanağı olan 3516 sayılı Ölçüler ve Ayarlar Kanununun 9. maddesinin birinci fıkrasında,  ölçü ve ölçü aletlerinin madde metninde bentler halinde sayılan muayenelere tabi tutulacağı, ikinci fıkrasında, bu muayenelerin usul ve esasları, kimler tarafından ne şekilde ve surette yapılacakları ve muayeneye tabi ölçü ve ölçü aletleri sahiplerinin veya bunları kullananların görev ve sorumlulukları ile tabi olacakları yasakların Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelikte gösterileceği kuralına yer verilmiştir.

Anılan Kanun uyarınca çıkartılan ve 12/01/2012 tarih ve 28171 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Takograf Cihazları Muayene ve Damgalama Yönetmeliğinin "Amaç" başlıklı 1. maddesinin 1. fıkrasında, Yönetmeliğin amacının, karayolu taşımacılığı yapan araçlarda kullanılması zorunlu olan takograf cihazlarına verilecek servis hizmetleri ile takograf cihazları kullanıcılarının sorumluluklarına ilişkin usul ve esasları düzenlemek olduğu; "Kapsam" başlıklı 2. maddesinin  1. fıkrasında da,  Yönetmeliğin, ulusal veya uluslararası karayolu taşımacılığı yapan araçlarda kullanılan analog, elektronik ve dijital takograf cihazlarının muayene ve damgalanması ile ilgili usul ve esasları kapsadığı ifade edilmiştir. 
Aynı Yönetmeliğin "Dijital takograf cihazlarının kullanımı" başlıklı 20. maddesinin 1. fıkrasında,
"(1) (Değişik: RG-12/5/2012-28290) Yurt içinde taşımacılık yapan ve dijital takograf cihazı kullanması zorunlu olan araçlardan; 
(a) İlk defa tescil edilerek trafiğe çıkarılacak olanlarda,
(b) 1996 model ve sonrası olup, ilk defa takograf cihazı takılacak olanlarda, dijital takograf cihazının kullanılması zorunludur. " hükmü; 2. fıkrasında ise, 
 
"(2) (Ek:  RG-29/4/2015-29341) Analog ve Elektronik  takograf cihazı kullanan araçlardan Geçici 3 üncü maddede belirtilen süreler ve durumlara tabi olanlarda dijital takograf cihazının kullanılması zorunludur." kuralı yer almıştır.
 Yönetmeliğin dijital takografa geçiş sürecine ilişkin düzenleme içeren ve 20. maddesinin 2. fıkrasıyla göndermede bulunulan  Geçici 3. maddesinin 1. fıkrasında,
"(1) Yurt içinde taşımacılık yapan ve takograf kullanması zorunlu olan 1996 model ve sonrası araçlarda kullanılan analog veya elektronik takograf cihazlarının, aşağıda belirtilen yıl içindeki ilk araç muayenesinden önce dijital takograf ile değiştirilmesi zorunludur.
(a) 1996-1998 model araçlar, birinci yıl içinde,
(b) 1999-2001 model araçlar, ikinci yıl içinde,
(c) 2002-2004 model araçlar, üçüncü yıl içinde,
(ç) 2005-2007 model araçlar, dördüncü yıl içinde,
(d) 2008 ve sonrası model araçlar, beşinci yıl içinde."
 düzenlemesine yer verilmiş, aynı Yönetmeliğin "Yürürlük" başlıklı 23. maddesinde, Geçici 3. maddenin 01/01/2014 tarihinde yürürlüğe gireceği düzenlenmiş; 27/11/2013 tarih ve 28834 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Takograf Cihazları Muayene ve Damgalama Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelikle söz konusu Geçici 3. maddenin yürürlük tarihi 30/06/2014 olarak belirlenmiş, 07/01/2016 tarih ve 29586 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Takograf Cihazları Muayene ve Damgalama Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 1. maddesiyle, Yönetmeliğin Geçiçi 3. maddesinin 1. fıkrası,
“(1) Yurt içinde taşımacılık yapan ve takograf kullanması zorunlu olan 1996 model ve sonrası araçlarda kullanılan analog veya elektronik takograf cihazlarının, aşağıda belirtilen sürelerde dijital takograf ile değiştirilmesi zorunludur:
(a) 1996-1998 model araçlar, 30/6/2016 tarihine kadar.

“(1) Yurt içinde taşımacılık yapan ve takograf kullanması zorunlu olan 1996 model ve sonrası araçlarda kullanılan analog veya elektronik takograf cihazlarının, aşağıda belirtilen sürelerde dijital takograf ile değiştirilmesi zorunludur:
(a) 1996-1998 model araçlar, 30/6/2016 tarihine kadar.
(b) 1999-2001 model araçlar, 31/12/2016 tarihine kadar.
(c) 2002-2004 model araçlar, 31/12/2017 tarihine kadar.
(ç) 2005-2007 model araçlar, 31/12/2018 tarihine kadar.
(d)2008 ve sonrası model araçlar, 31/12/2019 tarihine kadar.” şeklinde değiştirilmiştir. 
	Yukarıda yer verilen mevzuat hükümlerinin birlikte değerlendirilmesinden;  mekanik, elektronik ya da elektro mekanik olabilen takograf  cihazlarının, kamyon, çekici ve otobüslerde bulundurulması ve kullanılır durumda olmasının zorunlu olduğu; karayolu taşımacılığı yapan araçlarda kullanılması zorunlu olan takograf cihazının  taşıması gereken teknik özellikler, takograf cihazı türlerini belirleme ve bu cihazı kullananların görev ve sorumluluklarına ilişkin düzenleme yapma yetkisinin davalı Sanayi ve Teknoloji Bakanlığına ait olduğu ve bu yetkinin yönetmelik çıkarmak suretiyle kullanılacağı sonucuna varılmaktadır.
Takograf cihazı, kullanıldığı aracın hareketlerini ve sürücülerin sürüş ve dinlenme sürelerini kaydeden ve denetlenmesine olanak sağlayan bir cihaz olup, yasal düzenlemeler gereği uyulması gereken hız ve sürüş süresi denetimleri bu cihaz üzerinden yapıldığından, trafikte seyir güvenliğinin sağlanması açısından, takograf cihazının güvenilir ve doğru çalışması önem arz etmektedir.
Bu kapsamda, müdahale ve manipülasyonlara karşı yeterli güvenlik önlemleri bulunmayan analog ve elektronik takograf cihazları yerine mevcut durumda en güvenilir cihaz olan dijital takograf cihazının kullanılmasının zorunlu hale getirilmesinde kamu yararının bulunduğu tartışmasızdır.   
Dava konusu Yönetmeliğin 20. maddesi ile, ulusal düzeyde dijital takograf uygulaması zorunlu  hale getirilmiş,  Yönetmeliğin Geçiçi 3. maddesi ile de, bir yandan analog ve elektronik  takograf cihazı kullanan araçlar için dijital takografa geçişte belirli süreler öngörülürken, öte yandan, söz konusu değişikliğe uyum sağlanması ve dijital  takograf cihazlarının üretilmesi amacıyla Yönetmeliğin 23. maddesinde yapılan düzenleme ile, Geçici 3. maddenin 01/01/2014 tarihinde yürürlüğe gireceği kurala bağlanmış, ardından Yönetmelikte yapılan değişiklikle bu süre, araç modelleri dikkate alınarak, en erken 30/6/2016, en geç 31/12/2019 tarihine kadar ötelenmiştir. 
Dijital takografın zorunlu hale getirilmesinde kamu yararı bulunduğu, bu zorunluluğa ilişkin düzenleme içeren Yönetmelik 12/01/2012 tarihli olmasına rağmen, süreçten etkilenen tarafların bu değişime uyum sağlaması ve dijital takograf cihazının üretimine hız verilmesi amacıyla Yönetmeliğin Geçici 3. maddesi ile verilen sürenin yeterli olduğu dikkate alındığında, iptali istenen Yönetmelik maddesi ile getirilen düzenlemede mevzuata ve hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

Dijital takografın zorunlu hale getirilmesinde kamu yararı bulunduğu, bu zorunluluğa ilişkin düzenleme içeren Yönetmelik 12/01/2012 tarihli olmasına rağmen, süreçten etkilenen tarafların bu değişime uyum sağlaması ve dijital takograf cihazının üretimine hız verilmesi amacıyla Yönetmeliğin Geçici 3. maddesi ile verilen sürenin yeterli olduğu dikkate alındığında, iptali istenen Yönetmelik maddesi ile getirilen düzenlemede mevzuata ve hukuka aykırılık bulunmamaktadır.  
Davacı şirketin ticari işlerinde kullandığı ... plakalı çekici için düzenlenen ... tarih ve  ... sayılı ağır kusur dereceli araç muayene raporunun iptali istemine gelince; 
2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun "Araçların muayenesi" başlıklı 34. maddesinin birinci fıkrasında, trafiğe çıkarılacak motorlu araçların teknik şartlara uyup uymadığının ekonomik yapıları da, dikkate alınmak suretiyle belirli zamanlarda muayene edilerek tespit edeceği; "Muayeneye yetkili kuruluşlar" başlıklı 35. maddesinde, araçların muayenelerinin Ulaştırma Bakanlığına ait muayene istasyonlarında veya bu Bakanlık tarafından işletme yetki belgesi ile yetki verilmesi halinde ise, yetki verilen gerçek veya tüzel kişilere ait muayene istasyonlarında yapılacağı kurala bağlanmıştır.