muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8516, Karar No: 2015/22721, Tarih: 14.10.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/8516 E.  ,  2015/22721 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2014/408810

MAHKEMESİ : Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/05/2010

NUMARASI : 2007/101 (E) ve 2010/163 (K)

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması ve dolandırıcılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizin 26.03.2014 gün ve 2013/427–2014/7842 esas-karar sayılı sanıkların katılan T.. Y..'a yönelik kredi kartının kötüye kullanılması suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün düzeltilerek onanmasına dair karar kaldırılarak yeniden yapılan inceleme sonunda;

Hükmolunan cezanın miktarına göre sanık A.. A.. müdafiinin duruş- malı inceleme talebinin CMUK.nun 318. maddesi uyarınca oybirliğiyle (REDDİNE),

Tüm sanıklar yönünden dosya üzerinden yapılan incelemede;

I- Katılanlar S.. Y.. ve Z.. K.. vekilinin, dolandırıcılık suçun- dan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak sure- tiyle verilen beraat kararları usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılanlar vekilinin, suçun sübut bulduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hü- kümlerin oybirliğiyle (ONANMASINA),

II- Katılanlar M.. A.., A.. A.., H.. B.., İ.. O..,

N.. T.., A.. B..'e karşı kredi kartının kötüye kullanılması suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar B.. Ç.. ve müdafii ile sanık M.. K..'nın temyizlerine gelince:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık B.. Ç.. müdafii ile sanık M.. K..'nın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Temel hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, aynı gerekçelerle adli para cezasına esas birim gün sayısının alt sınırın üstünde belirlenmesi suretiyle hükümde çelişkiye neden olunması,

Temel hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, aynı gerekçelerle adli para cezasına esas birim gün sayısının alt sınırın üstünde belirlenmesi suretiyle hükümde çelişkiye neden olunması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanıklar hak- kında katılan M.. A.. yönünden TCK.nun 245/1. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında tayin olunan adli para cezasına esas alınan 30 birim gün sayısı 5 güne, aynı yasanın 62. maddesi uyarınca 25 günün 4 güne ve aynı yasanın 52. maddesi uyarınca tayin olunan 500 lira adli para cezasının ise 80 liraya, diğer katılanlar yönünden ise TCK.nun 245/1. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında tayin olunan adli para cezasına esas alınan 30 birim gün sayısı 5 güne, aynı yasanın 43. maddesiyle 37 günün 6 güne, aynı yasanın 62. maddesi uyarınca 30 günün 5 güne ve aynı yasanın 52. maddesi uyarınca tayin olunan 600 lira adli para cezasının ise 100 liraya indirilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin oybirliğiyle (DÜZELTİLEREK ONAN- MASINA),

III- Sanıklar B.. Ç.. ve müdafii ile sanık M.. K..'nın katılan T.. Y.. nedeniyle ve sanıklar H.. Ç.. ve sanık A.. A.. ile müdafiilerinin haklarında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyizlerine gelince:

1- Sanık A.. A..'nın, diğer sanıklar B.. Ç.. ile M.. K..'nın eylemlerine iştirak ettiğine ve suçun faili olduğuna ilişkin savunmasının aksine varsayımdan öte mahkumiyete yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, beraati yerine yetersiz gerekçeye dayanarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanıklar B.. Ç.. ve M.. K..'nın, işyeri sahibi olup dos- yada kendisine ait bir kredi kartının kullanıldığına dair iddia ve delil bulunmayan, bu haliyle kredi kartının kötüye kullanılması suçundan zarar görmediği anlaşılan şikayetçi T.. Y..'a yönelik eylemlerinden dolayı mahkumiyetlerine karar verilmesi,

3- Sanık H.. Ç..'in, tanık N.K.'ın beyanı dışında diğer sanık- ların eylemlerine birden fazla katıldığına dair delil bulunmadığı halde, tek suç yerine hakkında yedi kez mahkumiyet hükmü kurulması,

4- Kabule göre de; sanıklar hakkında temel hürriyeti bağlayıcı cezalar alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hürriyeti bağlayıcı cezaların yanında tayin olunan adli para cezalarının farklı gerekçe göstermeksizin alt sınırın üstünde tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar ve sanık B.. Ç.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. mad- desi gereğince (BOZULMASINA), 14.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12127, Karar No: 2010/15464, Tarih: 27.09.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/12127 E.  ,  2010/15464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Polatlı 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :12.3.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Toplanan delillerden birlik görevlerini yerine getirmeyen, eşine şiddet uygulayan davacı kocanın tamamen kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Davalı kadının kusurunun varlığı kanıtlanamamıştır. Fiili ayrılık tek başına boşanma nedeni de değildir.

Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterlen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.27.09.2010(Pzt)
Yargıtay — Esas No: 2016/17380, Karar No: 2020/14989, Tarih: 20.10.2020

**7. Ceza Dairesi         2016/17380 E.  ,  2020/14989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Düşme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava konusu kaçak akaryakıtın sanık Cilvegözü Sınır Kapısından geçtikten hemen sonra yapılan yol uygulamasında ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında; Gıyabi kararın suçtan zarar gören Gümrük İdaresine tebliğ edilmediği anlaşılmakla, gerekçeli kararın usulüne uygun olarak Gümrük İdaresine tebliği ile temyiz edilmesi halinde bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 20/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/814, Karar No: 2023/4139, Tarih: 09.05.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/814 E.  ,  2023/4139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/600 E., 2021/140 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ... 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.12.2014 tarihli ve 2014/340 Esas, 2014/368 Karar sayılı kararı ile ... 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/413 Esas sayılı dosyası ile aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunması sebebiyle her iki dosyanın birleştirilmesine, yargılamaya ... 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/413 Esas sayılı dosyası üzerinden devam olunmasına karar verilmiştir.

B. ... 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.04.2015 tarihli ve 2014/413 Esas, 2015/122 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 10 yıl 5 ay hapis ve 2.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

B. ... 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.04.2015 tarihli ve 2014/413 Esas, 2015/122 Karar sayılı kararının, sanık ... ve sanıklar müdafileri taraflarından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 05.11.2015 tarihli ve 2015/15114 Esas, 2015/4534 Karar sayılı kararı ile;

"Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25/11/2014 tarih 2013/9-610 esas 2014/512 sayılı kararında da belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK'nın 2/e, 161 ve 2559 sayılı PVSK'nın Ek 6. maddeleri uyarınca bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenen kolluğun derhal Cumhuriyet savcısına olayı haber verip emri doğrultusunda soruşturma işlemlerine başlaması gerekmekte olup, usulüne uygun adli arama emri veya kararı almadan delil elde etmek amacıyla yapılan arama işleminde usulüne uygun verilmiş bir arama kararı bulunmadığında arama açıkça hukuka aykırı olup, bu arama sonucunda elde edilen delillerin hükme esas alınması da mümkün değildir. Bu nedenle;

a) Öncelikle, kolluk tarafından oluşturulan Cumhuriyet savcısıyla yapılan görüşme ve alınan talimatlara, yakalanan şahısların üstlerinin, eşyalarının ve otolarının CMK 116-119. maddeleri gereğince aranmaları için Cumhuriyet savcısının imzasının bulunduğu bir tutanağın olup olmadığının tespiti ile varsa dosya içerisine konulması,

b) Böyle bir tutanak yoksa, şüphelilerin üstlerinin ve otolarının aranmasına ilişkin başka bir arama kararı ya da yazılı emir olup olmadığının araştırılıp varsa temini ile dosyaya eklenmesi,

c) Oto ve üst aramalarına ilişkin bir arama kararı ya da yazılı emir bulunmaması halinde, yapılan arama ve bunun sonucu hukuka aykırı elde edilen delillerin Anayasanın 38/6, CMK 206/2-a, 217/2 ve 230/1-b maddelerine göre hükme esas alınamayacağı, bu şekilde ele geçen suçun maddi konusunun yok sayılması gerektiği dikkate alınarak sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırmaya dayalı olarak hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan, emanetin 2014/12175 sırasında kayıtlı bulunan uyuşturucu maddelerin ve tanık numunelerin TCK’nın 54. maddesinin 4.fıkrası uyarınca müsaderesi yerine, TCK’nın 54. maddesinin 1. fıkrası gereğince müsaderesine karar verilmesi"

Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.12.2015 tarihli ve 2015/203961 sayılı itirazı üzerine Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 28.01.2016 tarihli ve 2016/5 Esas, 2016/415 Karar sayılı kararı ile; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmeyip itirazın incelenmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

D. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.05.2019 tarihli ve 2016/20-459 Esas, 2019/370 Karar sayılı kararı ile;

"1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a) 16.08.2014 tarihinde ele geçirilen uyuşturucu maddeye dair yapılan arama işleminin hukuka uygun olup olmadığı, bu bağlamda sanıklar...ve... hakkında eksik araştırmaya dayalı hüküm kurulup kurulmadığı ile hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan soruşturma evresinde ayırma kararı verilen tanık ...'da 05.09.2014 tarihinde ele geçirilen uyuşturucu maddeye dair arama işleminin hukuka uygun olup olmadığına ilişkin uyuşmazlıklar bakımından KABULÜNE,

b) Sanık .....e ait... plaka sayılı araçta ve sanık ...'a ait... plaka sayılı araç ile kuaför dükkanında 05.09.2014 tarihinde ele geçirilen uyuşturucu maddelere dair arama işlemlerinin hukuka uygun olup olmadığı, bu bağlamda sanıklar ... ve ... hakkında eksik araştırmaya dayalı hüküm kurulup kurulmadığına ilişkin uyuşmazlıklar bakımından REDDİNE,

2- Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 05.11.2015 tarihli ve 15114-4534 sayılı bozma kararının sanıklar...... ve ... yönünden KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın öncelikle; sanıklar...... ve ... hakkındaki hükümlerin esasının incelenmesi için Yargıtay 20. Ceza Dairesine,

2- Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 05.11.2015 tarihli ve 15114-4534 sayılı bozma kararının sanıklar...... ve ... yönünden KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın öncelikle; sanıklar...... ve ... hakkındaki hükümlerin esasının incelenmesi için Yargıtay 20. Ceza Dairesine,

4- Yargıtay 20. Ceza Dairesince sanıklar...... ve ... hakkında gerekli incelemenin yapılmasından sonra dosyanın, 05.09.2014 tarihinde sanık ...'ın iş yeri ve aracında arama yapılmasına olanak sağlayan bir arama kararı ya da yazılı arama emri bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiğine ilişkin bozma nedeni doğrultusunda işlem yapılmak üzere mahalline gönderilmesine"

Karar verilmiştir.

E. ... 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.03.2021 tarihli ve 2019/600 Esas, 2021/140 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis ve 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

2. Arama kararının hukuka aykırı olduğuna,

3. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına,

4. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İhbar üzerine kolluk güçlerince olay yerine gidildiğinde sanık ...'ın otların arasından esrar maddesinin bulunduğu poşeti alarak hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan hakkında verilen mahkûmiyet kararı kesinleşen dosyanın diğer sanığı......'e verdiği, kolluk güçlerince suça konu uyuşturucu maddenin suçüstü hali dolayısıyla arama kararı bulunmaksızın aracın arka koltuğunda ele geçirildiği olayda; tüm dosya kapsamından sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği; Mahkemenin, suçun vasfına ve sübutuna, arama kararında bir hukuka aykırılık bulunmadığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, aşağıdaki hususlar dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

A. 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunduğu,

A. 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunduğu,

B. Sanığa verilen adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca taksitlendirilmesine karar verildikten sonra kararda, “ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği” belirtilmeyerek 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrasının son cümlesine aykırı davranılmasının, hukuka aykırı olduğu,

Değerlendirilmiş; ancak her iki hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.03.2021 tarihli ve 2019/600 Esas, 2021/140 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar

yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün;

A. 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili bölümünün çıkarılması ve yerine; "Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli iptal kararı ile 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler sonrası oluşan durumuna göre, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53 ncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına", ibarelerinin eklenmesi,

B. İlk Derece Mahkemesi hüküm fıkrasının, sanığa verilen adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin paragrafına “...diğerlerinin de tamamının tahsil edileceği...” ibaresinden sonra gelmek üzere “ve ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği” ibaresinin eklenmesi,

Suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3990, Karar No: 2014/4614, Tarih: 01.07.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/3990 E.  ,  2014/4614 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Tavşanlı 2. Asliye Hukuk Hakimliği (Tüketici Mah. Sıf)

Tarihi :10.09.2013

Numarası :2012/611-2013/568

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı-k.davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan ve iş sahibi tarafından açılan ayıplı ifa nedeniyle meydana gelen zararın tazmini; birleşen dava ise, yüklenici tarafından açılan Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptali istemlerine ilişkin olup, mahkemece asıl davanın kabulüne ve birleşen davanın reddine dair verilen karar davalı birleşen dosya davacısı yüklenici vekilince temyiz edilmiştir.

Asıl ve birleşen davaların birleştirilerek görülmesi, bu davaların bağımsız dava olma niteliklerini değiştirmez. Birleşen davanın, niteliği itibariyle Tüketici Mahkemesi tarafından görülerek karara bağlanması gereken bir dava olduğunda duraksama bulunmamaktadır. Buna karşılık, dava ve karar tarihinde yürürlükte bulunan ve bu nedenle olaya uygulanması gereken 4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.02.2003 gün ve 2003/15-127 Esas ve 2003/102 Karar sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda, asıl dosyada iş sahibi tarafından açılan davada taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, yerel mahkemece görevsizlik kararı verilerek davaya Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, 4077 Sayılı Yasa uygulanarak Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde değildir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş, eldeki dosya ile birleştirilmesine karar verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptali istemli birleşen davanın 6100 sayılı

Bu durumda mahkemece yapılacak iş, eldeki dosya ile birleştirilmesine karar verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptali istemli birleşen davanın 6100 sayılı

HMK'nın 167. maddesi gereğince bu davadan tefrikine ve ayrı bir esasa kaydına, bu davanın Tüketici Mahkemesi sıfatıyla görülmesine; asıl dosyada ise görevsizlik kararı verilerek davaya Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılması, gerektiğinde Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılan ve bu dosyadan tefrik edilecek dosyada verilecek kararın da 6100 sayılı HMK'nın 165. maddesi gereğince bekletici mesele yapılması suretiyle sonucuna uygun bir karar verilmesinden ibarettir.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı birleşen dosyada davacı yüklenici vekilinin temyiz itirazının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-k.davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 01.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.