muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/10300, Karar No: 2024/4428, Tarih: 27.06.2024

Bakılmakta olan davada, dava konusunun sebep unsurunu oluşturan Cumhurbaşkanı Kararı’nın dayandığı 213 sayılı Kanunun 11’inci maddesinin yedinci fıkrasında ise vergi sorumlusunu belirlemenin ötesinde vergi kesintisi yapma zorunluluğu getirme yetkisi tanınmıştır. 
	Yedinci fıkra ile Cumhurbaşkanına iki yetki verilmiştir:
	Fıkrada, ilk olarak, “ödeme yapılan kişilerin mükellef olup olmamasına, ödeme yapan veya ödemeye aracılık edenlerin vergi kanunlarına göre vergi kesintisi yapmak zorunluluğu bulunup bulunmamasına, ödemenin konusunun mal veya hizmet alım satımı olup olmamasına, elektronik ortamda gerçekleştirilip gerçekleştirilmemesine, ödeme yapılanın bu tutarı vergi matrahının tespitinde indirim konusu yapıp yapmamasına bakılmaksızın, vergiye tabi işlemlere taraf veya aracı olanlara vergi kesintisi yaptırmaya” denilerek sayılanlara bakılmaksızın/bağlı kalınmaksızın vergiye tabi işlemlere taraf veya aracı olanlara yapacakları ödemelerden vergi kesintisi yapma zorunluluğu getirme yetkisi verilmiştir.
	Diğer yetki de, “iş grupları”, “ iş nevileri”, “sektörler” ve “emtia grupları” itibarıyla farklı kesinti oranları belirleme yetkisidir. Kesinti oranlarının tespitinde, yasanın öngördüğü alt ve üst sınırlar içinde olmak koşulu yetki kuralında yer almıştır.
	Kurumlar Vergisi Kanunu’nun, yukarıda belirtildiği gibi, verginin kanuniliği ilkesi gereği, dar mükellefiyette vergi kesintisinin düzenlendiği 30. maddesinde, tevkifat yapılması mecburi olan, diğer deyişle kesintinin konusuna giren, kazanç, irat ve ödemeler fıkra içinde yer alan bentlerde sayılmış; bu kazanç ve iratları (avanslar da dahil olmak üzere) nakden veya hesaben ödeyen veya tahakkuk ettirenlerde kurumlar vergisi kesintisi yapmakla yükümlü kılınmıştır. 6745 sayılı Kanun ile de maddeye (d) bendi eklenerek Vergi Usul Kanunu'nun 11’inci maddesinin yedinci fıkrası kapsamında belirlenecek ödemelerin de tevkifata tabi tutulması öngörülmüştür. Bendde, “Vergi Usul Kanununun 11'inci maddesinin yedinci fıkrası kapsamındaki ödemelerden” denilmiş olmakla sınırları belirsiz ve öngörülmesi mümkün olmayan ödemeler için tevkifat yapma sorumluluğu getirilmiştir. Bu bendin varlığı tek başına hukuki güvenlik ve belirliliği sağlamamaktadır. Belirliliğin sağlanması, Vergi Usul Kanunu’nun 11’inci maddesinin yedinci fıkrası kapsamında yetkinin kullanımına bağlıdır. Başka deyişle; kesinti yapılacak ödemelerin, belirli ve öngörülebilir şekilde düzenlenmiş bir kanun hükmüne dayanması gerekir. Anayasa Mahkemesi’nin sıkça vurguladığı gibi kanunun şeklen var olması yeterli olmayıp, yasal kuralların keyfiliğe izin vermeyecek şekilde belirli, ulaşılabilir ve öngörülebilir düzenlemeler niteliğinde olması gerekir.

Dar mükellefiyete tâbi kurumların Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 30’uncu maddesinde sayılan kazanç ve iratları üzerinden, bu kazanç ve iratları (avanslar da dahil olmak üzere) nakden veya hesaben ödeyen veya tahakkuk ettirenler tarafından % 15 oranında kurumlar vergisi kesintisi yapılması yasa gereğidir. Ayrıca maddenin (1) numaralı fıkrasının (d) bendi uyarınca, yasada sayılan tevkifat yapılması gereken ödemeler dışında, yetki kapsamında belirlenecek olan ödemelerden de vergi kesintisi yapılması zorunlu hale getirilmiştir. Bu şekilde vergi kesintisi yapılması zorunluluğu getirilmesi yetkisi verilmesinin, yetki kullanıldığında, yedinci fıkrada ödeme yapılan kişilerin mükellef olup olmaması gibi sayılarak bakılmayacağı/bağlı kalınmayacağı belirtilenler birlikte değerlendirildiğinde, kanunda yer almadığı halde hem kesinti yapan hem de tevkifat yapılan için vergi yükümlülüğü getirmeye dönüşmesi kaçınılmazdır.  
	Anayasa’nın 73’üncü maddesinin üçüncü fıkrasındaki verginin kanuniliği ilkesi, takdire dayalı keyfî uygulamaları önleyecek sınırlamaların kanunda yer almasını gerektirmekte ve vergi yükümlülüğüne ilişkin düzenlemelerin konulması, değiştirilmesi veya kaldırılmasının kanun ile yapılmasını zorunlu kılmaktadır. Anayasa’daki bu kural, Anayasa Mahkemesi’nin pek çok kararlarında belirtildiği gibi, mali yükümlülüğün yalnızca kanun ile konulabileceği ve kanunun hiçbir şekilde bu konuda yürütme organını ve idareyi yetkili kılamayacağı anlamına gelmektedir. Vergi Usul Kanunu’nun 11’inci maddesinin yedinci fıkrasındaki gibi yasada öngörülmeyen ödemeler üzerinden “vergi kesintisi yaptırma" yetkisi verilmesi, verginin kanuniliği ilkesi ile bağdaşmamaktadır. Nitekim söz konusu yetki kullanımı ile internet ortamında reklam hizmeti verenlere veya bu hizmetin verilmesine aracılık hizmeti verenlere yapılan ödemeler vergi kesintisi kapsamına alınmış; bu ödemeleri yapanlara ise, kendisine ödeme yapılan kişilerin mükellef olup olmamasına bakılmaksızın, vergi kesintisi yapma zorunluluğu getirilmiştir. Ödeme yapılan kişilerin mükellef olup olmamasına, ödeme yapan veya ödemeye aracılık edenlerin vergi kanunlarına göre vergi kesintisi yapmak zorunluluğu bulunup bulunmamasına, ödemenin konusunun mal veya hizmet alım satımı olup olmamasına, elektronik ortamda gerçekleştirilip gerçekleştirilmemesine, ödeme yapılanın bu tutarı vergi matrahının tespitinde indirim konusu yapıp yapmamasına bakılmaksızın, vergiye tâbi işlemlere taraf veya aracı olanlara vergi kesintisi yaptırılması ve bunun ödenmesinden sorumlu tutabilme yetkisi, sınırsız bir yetki olup kesintinin düzenlendiği madde kapsamında olmayan ve maddede belirtilen vergiye tabi işlemleri aşan bir belirleme yetkisidir.

Diğer yandan, Anayasa’nın 73’üncü maddesinin dördüncü fıkrasındaki kurala göre, Cumhurbaşkanına, vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi verilebilecektir. Vergi Usul Kanunu’nun 11’inci maddesinin yedinci fıkrasındaki yetki Anayasa’da öngörülen bu sınırlı, koşullu yetkiler arasında sayılmış değildir.
	Açıklanan nedenlerle, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 11’inci maddesinin yedinci fıkrası ile 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu’nun 30’uncu maddesinin (1) numaralı fıkrasının (d) bendinin Anayasa’nın 2, 7 ve 73’üncü maddelerine aykırı olduğu sonucuna varıldığından iptalleri için Anayasa Mahkemesi’ne başvurulması gerektiği görüşüyle karara katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2023/1876, Karar No: 2024/4308, Tarih: 27.06.2024

Danıştay 6. Daire Başkanlığı         2023/1876 E.  ,  2024/4308 K.


"İçtihat Metni"
T.C.
D A N I Ş T A Y
ALTINCI DAİRE  
Esas     No : 2023/1876
Karar    No : 2024/4308                                                              
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: … Belediye Başkanlığı/…  
VEKİLİ	: Av. …
 
DİĞER DAVALI İDARE	: … Bakanlığı
KARŞI TARAF (DAVACI)	: 1- …	2- …
VEKİLİ	: Av. …
 
İSTEMİN	ÖZETİ	   :… Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararın, usul ve hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek bozulması istenilmektedir.       
DAVACININ SAVUNMASI: Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ:	Temyiz isteminden vazgeçilmesi nedeniyle temyiz istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Altıncı Dairesince Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:   
 İstanbul ili, Çekmeköy ilçesi, … Mahallesi, … ve … parsel sayılı taşınmazlara ilişkin olarak Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı tarafından 02/08/2021 tarihinde onaylanan 1/5.000 ölçekli revizyon nazım imar planı ile 1/1.000 ölçekli revizyon uygulama imar planı değişikliklerinin iptali istemiyle açılan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına ilişkin … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun reddi yolundaki … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı karar davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir. 
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 31. maddesi ile göndermede bulunulan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 307. maddesinde, feragat, davacının talep sonucundan kısmen veya tamamen vazgeçmesi olarak tanımlandığı, 309. maddesinin 1. fıkrasında, feragat ve kabulün, dilekçeyle veya yargılama sırasında sözlü olarak yapılabileceği, 311. maddesinde de feragat ve kabulün, kesin hüküm gibi hukuki sonuç doğuracağı kurala bağlanmıştır.     
Dosyanın incelenmesinden, davalı vekili Av. … tarafından, UYAP üzerinden 25/04/2024 tarihinde gönderilen dilekçeyle yasal şekle uygun olarak temyiz talebinden vazgeçildiği anlaşıldığından temyiz talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekmektedir.
Açıklanan nedenlerle, … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı karara yönelik davalının temyiz istemi hakkında, vazgeçme nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına,  bu kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de belirtilen İdari Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, 27/06/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/1561, Karar No: 2024/4299, Tarih: 27.06.2024

"İçtihat Metni"
T.C.
D A N I Ş T A Y
ALTINCI DAİRE  
Esas     No : 2023/1561
Karar    No : 2024/4299        
 
TEMYİZ EDEN (DAVACILAR)	: 1- …	   2- …	  
		3- …	  
		4- … Yapı İnşaat Taahhüt Turizm ve Ticaret AŞ
		5- … Emlak Turizm ve Ticaret Anonim Şirketi	  
		6- …	                   7- …	  
		8- …	                    9- …	  
	10- …
	11- … İnşaatçılık Turizm Danışmanlık Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi	  
	…
169- …	  
VEKİLİ	: Av. …
KARŞI TARAF (DAVALI)	: … Bakanlığı-…
VEKİLİ	: Av. …
 
İSTEMİN	ÖZETİ	: …Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararın, usul ve hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek bozulması istenilmektedir.          
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem:  İstanbul ili, Eyüpsultan İlçesi, … Mahallesi sınırları içerisinde yer alan … ve …ada, … parsel sayılı taşınmazı da kapsayan alana ilişkin olarak 3194 sayılı İmar Kanununun 18. maddesi uyarınca Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının  … tarihli ve  … sayılı işlemi ile onaylanan parselasyon işleminin iptali istenilmektedir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:…  sayılı kararı  ile; davacıların parselasyon işlemine dahil edilen taşınmazları bulunmadığı, komşu parsel malikleri olduğu, uyuşmazlıkta doğrudan mülkiyet hakkına yönelik subjektif nitelikte bir işlem olan parselasyon işlemine karşı komşu parsel maliki sıfatıyla dava açılmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın ehliyet yönünden reddine karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi İdari Dava Dairesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve istinaf dilekçelerinde ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI           : Dava konusu parselasyon işlemine konu düzenleme sahasına komşu oldukları, dayanak imar planlarının da iptali istemi ile dava açtıkları ileri sürülmektedir.   
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI      : Bölge İdare Mahkemesince verilen kararın hukuk ve usule uygun olduğu belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.  
DANIŞTAY	TETKİK	HAKİMİ…'IN  DÜŞÜNCESİ : Davacı … bakımından davadan feragat beyanı hakkında ek karar verilmek üzere dosyanın Bölge İdare Mahkemesine gönderilmesi, kalan kısım bakımından ise temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi İdari Dava Dairesi kararının onanması,   gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Altıncı Dairesince Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:
            İNCELEME VE GEREKÇE:
            MADDİ OLAY:

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Altıncı Dairesince Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:
            İNCELEME VE GEREKÇE:
            MADDİ OLAY: 
             İstanbul ili, Eyüpsultan İlçesi, … Mahallesi sınırları içerisinde yer alan … ve … ada, … parsel sayılı taşınmazı da kapsayan alana ilişkin olarak 3194 sayılı İmar Kanununun 18. maddesi uyarınca Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının  … tarihli ve  … sayılı işlemi ile parselasyon işleminin onaylanması üzerine düzenleme sınırına komşu parsel malikleri tarafından görülmekte olan dava açılmıştır.
 İLGİLİ MEVZUAT :
	2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 31. maddesiyle atıfta bulunulan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun, feragatin hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabileceğini kurala bağlayan 310. maddesine, 28/07/2020 tarih ve 31199 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7251 sayılı Kanun'un 29. maddesiyle birinci fıkradan sonra gelmek üzere iki yeni fıkra eklenmiştir. Temyiz isteminde bulunulmasından sonra davadan feragat edilmesine ilişkin üçüncü fıkrasında da, "Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” hükmüne yer verilmiştir.
           HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Davacı ... tarafından temyiz aşamasında verilen feragat dilekçesi yönünden:
          Yukarıda yer verilen Kanun değişikliğine ilişkin 310. maddenin gerekçesinde; "Maddeye eklenen üçüncü fıkrada ise, feragat veya kabulün dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılması hâlinde Yargıtayın temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye göndermesi gerektiği hüküm altına alınmaktadır. Düzenlemeyle, mevcut hükümden kaynaklanan ve feragat veya kabulün hükmün verilmesinden sonra gerçekleşmesi hâlinde yapılan farklı uygulamaların önüne geçilmesi amaçlanmaktadır. Ayrıca Yargıtayın, davaya son veren taraf işlemleri olan feragat ve kabulün kanun yolu süresi içinde yapılması hâlinde, hükmü veren mahkemenin davadan el çekmiş olması sebebiyle dava hakkında bir karar veremeyeceği, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtaya gönderilmesi gerektiği şeklindeki içtihadı ile feragat veya kabulün dosya Yargıtayda iken yapılması hâlinde kararın bozularak gerekli kararın verilmesi için dosyanın hükmü veren mahkemeye gönderilmesi yönündeki içtihadından kaynaklanan usul ekonomisine aykırılığın da önüne geçilmesi hedeflenmektedir." açıklaması yer almıştır.
	Dosyanın incelenmesinden, temyiz incelemesi sırasında davacı vekili … tarafından verilen ve Uyap kayıtlarına giren 10/06/2024 tarihli dilekçe ile davacı … yönünden davadan feragat edildiği anlaşılmıştır.

Dosyanın incelenmesinden, temyiz incelemesi sırasında davacı vekili … tarafından verilen ve Uyap kayıtlarına giren 10/06/2024 tarihli dilekçe ile davacı … yönünden davadan feragat edildiği anlaşılmıştır.
	Bu durumda; dosyanın temyiz incelemesi aşamasında davadan feragat edilmesi karşısında, kararın davadan feragat eden davacıya ilişkin kısmı yönünden temyiz incelemesi yapılmaksızın feragat hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.  
          Diğer davacıların temyiz istemini yönünden;
            Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
	Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri, kararın  bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
 
 
         KARAR SONUCU	:
            Açıklanan nedenlerle;
           1-  Temyize konu kararın davadan feragat eden davacı … 'ya ilişkin kısmı yönünden feragat hususunda ek karar verilmek üzere dosyanın Bölge İdare Mahkemesi İdari Dava Dairesine GÖNDERİLMESİNE,
2- Diğer davacıların temyiz isteminin reddine, temyize konu …Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı karar ve dayandığı gerekçe hukuk ve usule uygun olup bozulmasını gerektirecek bir sebep bulunmadığından, anılan kararın ONANMASINA,
3-Dosyanın feragat beyanı hakkında ek karar verilmek üzere Bölge İdare Mahkemesi İdari Dava Dairesine gönderilmesine, ardından  İdari Yargılama Usulü Kanununun 50. maddesi uyarınca, onama kararının taraflara tebliğini ve bir örneğinin de belirtilen İdari Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, 27/06/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/1977, Karar No: 2024/3832, Tarih: 27.06.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
İKİNCİ DAİRE
Esas	No : 2024/1977
Karar	No : 2024/3832
YETKİLİ  YARGI  YERİNİN  BELİRLENMESİ  KARARI
Davacı ... vekili Av. ... tarafından; Isparta İl Jandarma Komutanlığında jandarma üsteğmen rütbesinde görev yapmaktayken, 29/08/2023 tarihinde sözleşmesi yenilenmeyerek ilişiği kesilen müvekkili hakkında yürütülen disiplin soruşturması neticesinde, "yetkisini veya nüfuzunu kendisine veya başkalarına çıkar sağlamak amacıyla ya da kin ve dostluk gibi nedenlerle kötüye kullanmak" fiilini işlediğinden bahisle 7068 sayılı Genel Kolluk Disiplin Hükümleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin Kabul Edilmesine Dair Kanun'un 8/6-ç maddesi uyarınca iki kez, "Mesleğin saygınlığını zedeleyecek şekilde uygunsuz yerlere gitmek" fiilini işlediğinden bahisle 8/6-i maddesi uyarınca bir kez olmak üzere toplam üç kez "meslekten çıkarma" cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin 06/10/2023 günlü, 2023/... sayılı Jandarma Genel Komutanlığı Yüksek Disiplin Kurulu kararının iptali istemiyle İçişleri Bakanlığı ve Jandarma Genel Komutanlığına karşı açılan davada; Ankara 2. İdare Mahkemesince; uyuşmazlığın görüm ve çözümünde, 2577 sayılı Kanun'un 33/2. maddesinde öngörülen özel yetki kuralı uyarınca davacının son görev yaptığı yer olan Isparta ilinin idari yargı yönünden bağlı bulunduğu Isparta İdare Mahkemesinin yetkili olduğu yolunda verilen 05/04/2024 günlü, E:2024/587, K:2024/559 sayılı kararı ile Isparta 2. İdare Mahkemesince, dava tarihi itibariyle kamu görevlisi sıfatının bulunmadığı görülmekle, 2577 sayılı Kanun'un 32. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen genel yetki kuralına göre, dava tarihinde kamu görevlisi sıfatını taşımayan davacı hakkında dava konusu işlemi tesis eden Jandarma Genel Komutanlığının bulunduğu yer idare mahkemesi olan Ankara İdare Mahkemesinin yetkili olduğu yolunda verilen 15/05/2024 günlü, E:2024/473, K:2024/467 sayılı karar üzerine ortaya çıkan yetki uyuşmazlığına ilişkin dosya  2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 43. maddesinin (b) bendi uyarınca incelenerek  gereği görüşüldü: 
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 33. maddesinin 2. fıkrasında; kamu görevlilerinin görevlerine son verilmesi, emekli edilmeleri veya görevden uzaklaştırılmaları ile ilgili davalarda yetkili mahkemenin, kamu görevlisinin son görev yaptığı yer idare mahkemesi olduğu  kurala bağlanmıştır.
Dosyanın incelenmesinden; uyuşmazlığın, Isparta İl Jandarma Komutanlığı emrinde jandarma üsteğmen rütbesinde görev yapan davacının, kamu görevinden ayrıldıktan sonra meslekten çıkarma cezası ile cezalandırılmasına ilişkin işlemden kaynaklandığı anlaşıldığından; davanın görüm ve çözümünün, davacının son olarak görev yaptığı Isparta İdare Mahkemesinin yetkisinde olduğu sonucuna varılmıştır.

Dosyanın incelenmesinden; uyuşmazlığın, Isparta İl Jandarma Komutanlığı emrinde jandarma üsteğmen rütbesinde görev yapan davacının, kamu görevinden ayrıldıktan sonra meslekten çıkarma cezası ile cezalandırılmasına ilişkin işlemden kaynaklandığı anlaşıldığından; davanın görüm ve çözümünün, davacının son olarak görev yaptığı Isparta İdare Mahkemesinin yetkisinde olduğu sonucuna varılmıştır.
Açıklanan nedenlerle, dava dosyasının, davanın görüm ve çözümünde yetkili olduğu belirlenen Isparta 2. İdare Mahkemesine gönderilmesine, kararın  Ankara 2. İdare Mahkemesine ve taraflara bildirilmesine, 27/06/2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/1982, Karar No: 2024/3833, Tarih: 27.06.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
İKİNCİ DAİRE
Esas	No : 2024/1982
Karar	No : 2024/3833
	    		YETKİLİ  YARGI  YERİNİN  BELİRLENMESİ  KARARI
	Samsun İl Emniyet Müdürlüğü emrinde emniyet amiri olarak görev yapmaktayken yaş haddi sebebiyle emekliye ayrılmasına karar verilen davacı ... vekili Av. ... tarafından; müvekkilinin 2024 yılı Yüksek Değerlendirme Kurulu gündeminden çıkarılarak rütbe terfi sınavlarına alınmamasına ilişkin 26/02/2024 günlü, ... sayılı işlemin iptali istemiyle Emniyet Genel Müdürlüğüne karşı açılan davada; Ankara 9. İdare Mahkemesince; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 33. maddesinin üçüncü fıkrasında, kamu görevlilerinin emekli edilmeleri ile ilgili davalarda yetkili mahkeme, kamu görevlisinin son görev yaptığı yer idare mahkemesi olarak düzenlendiği, uyuşmazlığın kamu görevlisi olan davacının emekli edilmesinden kaynaklandığı, davanın görüm ve çözümünde, davacının son görev yaptığı yer olan Samsun ilinin idari yargı yönünden bağlı olduğu Samsun İdare Mahkemesinin yetkili olduğu yolunda verilen 02/04/2024 günlü, E:2024/570, K:2024/546 sayılı karar ile Samsun 2. İdare Mahkemesince; davanın konusunun, davacının rütbe terfisi ile ilgili olduğu, bu hâliyle görevde yükselme işleminden kaynaklandığı, ancak, dava açma tarihi itibarıyla davacının emekliye ayrılmış olması nedeniyle davaya konu uyuşmazlığın çözümünde 2577 sayılı Kanun'un 32. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen genel yetki kuralı uyarınca dava konusu işlemi tesis eden Emniyet Genel Müdürlüğünün bulunduğu yer olan Ankara ilinin bağlı olduğu Ankara İdare Mahkemesinin yetkili olduğu yolunda verilen 07/05/2024 günlü, E:2024/470, K:2024/643 sayılı karar üzerine ortaya çıkan yetki uyuşmazlığına ilişkin dosya 2577 sayılı Kanun'un 43/1-b maddesi uyarınca incelenerek gereği düşünüldü:
	2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 32/1. maddesinde; "Göreve ilişkin hükümler saklı kalmak şartıyla bu Kanunda veya özel kanunlarda yetkili idare mahkemesinin gösterilmemiş olması halinde, yetkili idare mahkemesi, dava konusu olan idari işlemi veya idari sözleşmeyi yapan idari merciin bulunduğu yerdeki idare mahkemesidir." hükmü yer almaktadır.
	Aynı Kanunun 33. maddesinin 2. fıkrasında; "Kamu görevlilerinin görevlerine son verilmesi, emekli edilmeleri veya görevden uzaklaştırılmaları ile ilgili davalarda yetkili mahkeme, kamu görevlisinin son görev yaptığı yer idare mahkemesidir." hükmüne yer verilmiş, 3. fıkrasında ise; kamu görevlilerinin görevle ilişkisinin kesilmesi sonucunu doğurmayan disiplin cezaları ile ilerleme, yükselme, sicil, intibak ve diğer özlük ve parasal hakları ve mahalli idarelerin organları ile bu organların üyelerinin geçici bir tedbir olarak görevden uzaklaştırılmalarıyla ilgili davalarda yetkili mahkemenin ilgilinin görevli bulunduğu yer idare mahkemesi olduğu kurala bağlanmıştır.