muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/905, Karar No: 2007/932, Tarih: 28.11.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/9-905 E.  ,  2007/932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 3.İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2007

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kartal 3.İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 02.04.2007 gün ve 2006/1585-2007/244 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 10.07.2007 gün ve 2007/19914-23071 sayılı ilamı ile; (“…Davacı  işçi 19.11.2001 tarihinde imzalan protokolün  geçersiz olduğunu ileri sürmüş ve 1.10.2000- 30.9.2002 tarihleri arasında yürürlükte olan toplu  iş sözleşmesinin 39. maddesinde  öngörülen  ücret artışından kaynaklanan fark  ücret ile  kıdem tazminatı ile ihbar tazminatı  farkı  isteklerinde bulunmuştur. Davalı  işveren  protokolün  toplu  iş sözleşmesi  imzalayan yetkili kişiler tarafından imzalandığını ve geçerli  olduğunu  savunmuştur.

Mahkemece  ihbar tazminatı dışındaki isteklerin kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

İşyerinde, 28.8.2000 tarihinde  sendika tarafından verilen yetkiye istinaden  16.2.2001 tarihinde imzalanan toplu iş sözleşmesi 1.10.2000- 30.9.2002 tarihleri arasında yürürlükte kalmıştır. Toplu iş sözleşmesini imzalayan sendika yetkililerinin bir kısmı ile işveren temsilcileri arasında 19.11.2001 tarihinde imzalanan protokolle, 1.10.2001 tarihinde yürürlüğe giren  ücret artış  hükmü tadil edilmiş ve ücret artışı  oranı düşürülmüştür. Yine 1.4.2002 tarihinde yürürlüğe girecek  olan ücret artışı hükmünde değişiklik yapılmıştır.

Sözü edilen protokolü sendika adına imzalayanlardan 5 kişi 28.8.2000 tarihli  sendika yetki yazısında  münferiden ve müştereken  toplu  iş sözleşmesi imzalamaya yetkili kılınmışlardır. Toplu  iş sözleşmesi imzalama konusunda  verilen yetki sendika tarafından daha sonra geri alınmış değildir. Toplu  iş sözleşmesinde değişiklik  yapılması için  ise sendika tarafından özel bir yetki verilmesine gerek bulunmamaktadır. Toplu  iş sözleşmesinde değişiklik  yapma konusunda sendika yönetim kurulunun bir karar alması da gerekmemektedir. Sendika yetkilileri tarafından anılan yetkiye dayanılarak 16.2.2001 tarihinde toplu  iş sözleşmesi imzalanmasının ardından 9 ay sonra değişen koşullara göre bazı hükümlerde değişikliğe gidildiği görülmektedir.

Somut olayda, 19.11.2001 tarihinde toplu  iş sözleşmesini birlikte ve tek başına imzalamaya yetkili  olan  aralarında sendika genel  başkanı  işe şube yöneticisinin de bulunduğu 5 kişi protokolü sendika adına düzenlemişler ve işyerinde anılan protokol uygulanmaya başlamıştır. Bu konuda sendika ile işveren  arasında bir  uyuşmazlık ortaya çıkmamıştır.  İşçiler de  protokole yapılan uygulamaya karşı çıkmaksızın çalışmalarını sürdürmüşlerdir. Sonraki dönemlerde yeni toplu  iş sözleşmeleri imzalanmış ve işçilerin almakta oldukları  ücretleri  üzerinden  ücret artışları öngörülmüştür. Anılan sözleşmelerin imzalanması aşamalarında da 19.11.2001 tarihinde imzalanana protokolün geçersizliği sendika ile işveren arasında bir çekişme konusu olmamıştır. Böyle olunca bahsi geçen protokolün sendika adına yetkili kişiler tarafından imzalanmadığının kabulü doğru  olmaz.

Mahkemece kararın gerekçesinde daha  önce aynı konuda kesinleşen mahkeme kararlarından söz edilmişse de, anılan protokolün  ileriye dönük  olarak sonuçlarını doğuracağı yönünde yerel mahkeme kararlarının onandığı Dairemiz  kararları da mevcuttur. Bu itibarla her dosyadaki delil durumuna göre çözüme gidilmelidir.

Dairemizin kararlılık kazanmış  olan uygulamasına göre toplu  iş sözleşmesi imzalamaya yetkili kişiler tarafından düzenlenen protokolle toplu  iş sözleşmesi hükümlerini ileriye dönük  olarak değiştirilmesi  imkan dahilindedir. Somut olayda protokolün  ilk maddesinde 1.10.2001 tarihinde yürürlüğe girmiş olan ücret artışı hükmü tadil edilmekle bu değişiklik, geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz. Böyle olunca davacının 1.10.2001 - 19.11.2001 tarihleri arasında kalan dönem için protokolün sonuç doğurmayacağı kabul edilmeli ve anılan dönem için  ücret farkı  hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.  Protokolün imzalandığı tarih sonrasında ise protokol hükümleri doğrultusunda yapılan işveren uygulaması yerinde olduğundan  19.11.2001 tarihi sonrası için ücret farkı ile kıdem tazminatı farkı isteklerinin   reddine karar verilmelidir...”) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle HUMK.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle HUMK.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre ve özellikle toplu iş sözleşmesinin eki niteliğinde bulunan protokol uyarınca toplu iş sözleşmesinin yasaca cevaz verilen hükümlerinin ileriye dönük olarak değiştirilebilmesinin mümkün bulunmasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç  : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 28.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2932, Karar No: 2020/8229, Tarih: 26.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/2932 E.  ,  2020/8229 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANTALYA Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Mahkûmiyet: Denizli 6. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 14/05/2019 tarih, 2018/498 esas ve 2019/252 sayılı kararı

2- İstinaf başvurularının esastan reddi: Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi'nin 04/02/2020 tarih, 2019/1544 esas ve 2020/112 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen hüküm temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Hükmün 14/02/2020 ve 19/02/2020 tarihlerinde sanık tarafından, 10/02/2020 tarihinde ise sanık müdafileri Av. ... ve Av. ... tarafından temyiz edilmesinden sonra, sanık müdafilerince Honaz Noterliği'nin 31/07/2016 tarihli vekaletnamesindeki temyiz isteminden vazgeçme yetkilerine istinaden 09/09/2020 tarihli dilekçe ile temyiz incelemesinden vazgeçtiklerini belirttiklerinden, temyizden vazgeçme nedeniyle hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA,

B) Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile, CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin temyiz isteminin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilen dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında TCK'nın 53. maddesi uygulanırken, aynı maddenin 1. fıkrasının b bendinin uygulanmasına karar verilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu nedenlerle yerinde olduğundan CMK'nın 302. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, ancak bu durumun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 303. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, ilk derece mahkemesi hükmünün TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümünün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine "Sanık hakkında, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına" ibaresinin yazılması suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi hükmünün DÜZELTİLEREK TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Denizli 6. Ağır Ceza Mahkemesi'ne; kararın bir örneğinin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine,

26/11/2020 tarihinde Üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

(K.O)

Karşı Oy

(Sanık ... hakkında)

Dosya kapsamında Narkotik Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü’nce yapılan çalışmalarda ... ve ...’nın ellerinde bulunan esrarı tedbir amacıyla küçük paketler halinde 50-100 gram miktarında sattıklarına ilişkin bilgi edinilmesi üzerine, ... ve ...’nın kullandığı telefon hatlarının iletişiminin dinlenilmesine ilişkin karar alındığı, dinlemeler sırasında 16.03.2018 tarihinde ... isimli şahsın ...’ı telefon ile aradığı ancak aralarında herhangi bir konuşma tespit edilmediği, bu durumun görevlilerce buluşmak için anlaştıkları olarak değerlendirildiği, akabinde Fiziki Takip Tarassut Tutanağına göre saat 14.30 da iki ekibin Saraylar Mahalllesi 146. sokak üzerinde beklemeye başladığı, saat 14.48 sıralarında ... plakalı araçla ...’ın 146. sokağa gelip arabasını park ettiği, ...’un ise... plakalı araçla geldiği ...’in, ... ile görüştüğü al ver yaptığı görüldüğü daha sonra ...’in ... plakalı araçla oradan ayrıldığı takip sonunda 230. sokak üzerinde durdurulduğu, ...’in görevlilere cebinden çıkardığı net 0,96 gram esrarı teslim etmsi üzerine karakola götürüldüğü ancak Sanık ...’ın yakalanması için görevlilerce bir girişimde bulunulmadığı, ...’in ise tüm aşamalarda verdiği ifadelerinde üzerindeki esrarı ...’dan almadığını, bu maddeyi Karşıyaka mahallesinde bir çocuktan aldığını beyan ettiği; sanık ...’ında hiçbir aşamada suçlamayı kabul etmediği sabittir.

Fiziki Takip Tutanağını düzenleyen ... yargılamada tanık olarak verdiği ifadesinde ‘‘... ile ...’ın bir şeyler alıp verdiğini gördük.’’ ... ‘‘Bizim verdiği şeyin uyuşturucu olup olmadığını tam olarak görmemiz mümkün değildir. Sadece aradaki alışverişi gördük’’ şeklinde beyanda bulunduğu ve Sanık ...’ın yakalanması için bir talimat verilmediğini bu nedenle ... yakalamadıklarını ayrıca parmak izi ve arama konusunda talimat verilmediğini de beyan etmiştir.

Yine Fiziki Takip Tutanağın da imzası bulunan tutanak düzenleyici ... tanık olarak verdiği ifadesinde, araç şoförü olduğu için geride kaldığını, diğer arkadaşlarının yakalamayı yaptığını, diğer görevli ... daha ilerde olduğu için alış veriş işini de onun gördüğünü beyan etmiştir.

Bu duruma göre ... ile ... arasında bir alış veriş var olduğu kabul edilsede alış veriş konusunun ne olduğu bilinememektedir. ..., ...’e uyuşturucu madde verme eylemini kabul etmemekte; ...’de üzerindeki uyuşturucu maddeyi ...’dan almadığını beyan etmekte, tutanak düzenleyici tanık ise alışveriş konusunu görmediği, bilmediği halde, ...’in üzerinde bulunan maddenin bu alışveriş konusu olduğu düşüncesindedir.

Bu duruma göre ... ile ... arasında bir alış veriş var olduğu kabul edilsede alış veriş konusunun ne olduğu bilinememektedir. ..., ...’e uyuşturucu madde verme eylemini kabul etmemekte; ...’de üzerindeki uyuşturucu maddeyi ...’dan almadığını beyan etmekte, tutanak düzenleyici tanık ise alışveriş konusunu görmediği, bilmediği halde, ...’in üzerinde bulunan maddenin bu alışveriş konusu olduğu düşüncesindedir.

Sorun, aslında soruşturmanın eksik yapılmış olması nedeniyle kovuşturma sonunda verilecek kararın etkilenmesi hadisesidir.

Ceza yargılaması sonunda, sanığın iddia edilen suç fiillerini işlediğine kanaat getirebilmesi için; duruşmaya getirilen ve tartışılan bütün delillerle sanığın yüklenen suçu işlediğinin hiçbir tereddüde ve kuşkuya yer bırakmayacak derecede açıkça ispat edilmiş olması gerekir.

Sanık tarafından gerçekleştirildiği şüpheli ve tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar, sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Cezaya mahkûmiyet ulaşılan ihtimali kanaate değil, kesin ve açık ispata dayanmalıdır.

Ceza Muhakemesinin en önemli ilkelerinden biri olan ve Latince “İn dubio pro reo” olarak ifade edilen “kuşkudan sanık yararlanır” ilkesi uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel şartı, suçun şüpheye yer vermeyen bir kesinlikte ispat edilmesidir.

Yargıtay CGK 22.04.2014 tarihli, 2012/1417 Esas ve 2014/207 Kararında

Ceza Muhakemesinin en önemli ilkelerinden biri olan ve Latince “İn dubio pro reo” olarak ifade edilen “kuşkudan sanık yararlanır” ilkesi uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel şartı, suçun şüpheye yer vermeyen bir kesinlikte ispat edilmesidir.

Yargıtay CGK 22.04.2014 tarihli, 2012/1417 Esas ve 2014/207 Kararında

“Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza yargılamasının en önemli ve evrensel ilkelerinden birisi de öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkân vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecegi..’’ açıkça belirtilmiştir.

Aynı doğrultuda Yargıtay CGK’nın 01.04.2014 Tarih, 2014/46 E., 2014/167 K. sayılı ve benzer birçok kararı vardır.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde sanıktan madde aldığı iddia olunan ... ve tutanak düzenleyici tanıkların beyanları ile sanığın savunması gözetildiğinde, sanığın savunmasının aksine atılı suçu işlediği şüphe boyutunda kaldığından, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereğince beraatine karar verilmesi gerektiği düşüncesinde olduğumdan, sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 26.11.2020
Yargıtay — Esas No: 2015/8690, Karar No: 2015/6666, Tarih: 24.12.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/8690 E.  ,  2015/6666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

I- Sanıklar ... ve ... hakkında verilen karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüklere yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında verilen karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanığın UYAP kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 15.02.2015 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, kamu davasının 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14798, Karar No: 2007/2166, Tarih: 22.02.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/14798 E.  ,  2007/2166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... 27.12.2002 tarihli dilekçesiyle, ... (...)-... Mahallesi 1719, 1727, 1804, 1806, 1932, 1762 ve 1990 sayılı parsellerin 1946 orman sınırları içindeyse de, 1952 yılında makiye ayrılmakla, orman ile ilgisinin kalmadığı, önceki zilyetler tarafından imar ihya edildiği, ... alanı olarak ... sıfatıyla zilyet edildiği, Mart 1952 tarih ve 22 sıra numaralı tapu kaydı kapsamında olduğu gibi, Hazine adına tesbit ve tescilinin kesinleştiği tarihe kadar yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği koşullarının oluştuğu, yapılan imar uygulamasında bu parseller yerine Hazineye 1746 ada 2, 1727 parsel yerine 1701 ada 6, 1705 ada 2, 1722 ada 1, 1804 parsele karşılık 1690 ada 5 parselden 99/1150 pay, 1806 parsele karşılık 1571 ada 1 parselden 180/8448 pay, 1611 ada 3 parselin tamamı, 1690 ada 5 parselden 99/1150 pay, 1958 ada 1 parselden 393/10025 pay, 1932 parsele karşılık 1552 ada 4 parselin tamamı, 1595 ada 2 parselden 145/7649 pay, 1603 ada 2 parselin tamamı, 1762 parsele karşılık 1710 ada 1 parselden 190/9523 pay, 1711 ada 9 parselin tamamı, 1713 ada 2 parselden 500 m2, 1990 parsele karşılık 1667 ada 4 parselden 111/3200 pay, 1690 ada 5 parselden 949/1150 pay verildiği, iddiasıyla, Hazine adına olan tapu kayıtlarının ve payların iptali ve adına tapuya tescilini istemiştir. Mahkemece, davanın Reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescile ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde dava tarihinden önce 1946 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 24.03.1976 tarihinde ilan edilerek dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması, 1987 yılında yapılıp, 04.06.1987 tarihinde ilan edilen ve 04.12.1987 tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

... (...)-... Mahallesinde 1988-1992 yılları arasında yapılıp, 28.01.1993 ila 01.03.1993 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşen arazi kadastrosunda; 1719, 1727, 1804, 1806, 1932, 1762 ve 1990 parsel sayılı taşınmazların Mart 1952 tarih 22, Şubat 1953 tarih ve 95, Ocak 1956 tarih 29, Nisan 1956 tarih 42 sıra numaralı tapu kayıtları kapsamında kaldığı, kesinleşen orman kadastro sınırları içindeyken yine kesinleşmiş 2/B madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, Hazine adına tapuya kayıt edildiğinden söz edilip, ...’in kullanımında olduğu beyanlara yazılıp, Hazine adına tesbiti itirazsız kesinleşerek tapu kayıtları oluşmuştur.

-2- 2006/14798-2007/2166

-2- 2006/14798-2007/2166

Kesinleşmiş orman kadastro haritasının, maki tefrik haritası ve 6831 Sayılı Yasanın 2. madde tutanakların ve haritalarının uygulamasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla çekişmeli parsellerin 1946 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu sınırları içindeyken, 1953 ve 1957 yıllarında 1719, 1727, 1762, 1804, 1806 ve 1932 sayılı parsellerin makiye ayrıldığı, 1990 sayılı parselin ... ormanı olarak tesbit edildiği, 1961 yılında yapılıp kesinleşen genel arazi kadastrosunda parsellerin orman olarak tapulama dışı bırakıldıkları, 1976 yılında yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 2. madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, 1345 parsel sayısı ile 1980 yılında Hazine adına tescil edildiği, gerçek kişilerin itirazı üzerine Kadastro Mahkemesinin 11.06.1984 gün ve 1984/417-879 sayılı kararı ile bu tecilin ikinci kadastro sayılarak iptal edildiği, 1988 yılında tekrar Hazine adına tesbit edilip, kadastro tesbitinin itirazsız kesinleştiği belirlenmiştir.

Davacı tarafın tutunduğu, kadastro tesbitinde de sözü edilen tapu kaydı 27 dönüm yüzölçümünde olup, 1961 genel arazi kadastrosunda yüzölçümünden fazlaya çekişmeli parsellerin çok uzağındaki kadastro parsellerine uygulanıp arada, sınırlaması itirazsız kesinleşmiş, orman kadastrosunda orman olarak sınırlandırması kesinleşmiş, devlet ormanının bulunduğundan, tarif edilen sınırları ve yüzölçümüne göre, 3402 Sayılı Yasanın 20/C maddesi gereğince çekişmeli parselleri kapsadığı söylenemez.

Davacı, çekişmeli taşınmazların makiye ayrılan yer olduğunu, bu nedenle aleyhindeki mahkeme hükmünün bozulması isteğiyle kararı temyiz ettiğinden, davanın özelliği nedeniyle maki tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.