muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/8245, Karar No: 2006/11154, Tarih: 14.09.2006

Kesinleşmiş orman kadastro haritasının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazın 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 1952 yılında 5653 Sayılı Yasaya ve yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan ... tefrik komisyonunca, ... makisi olarak tesbit edildiği, 1978 yılında Orman Yönetimi tarafından, makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1947 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı, Orman Yönetiminin açtığı dava sonunda, 1744 sayılı yasa döneminde yapılan bu işlemin ... İdare Mahkemesinin 15.01.1987 gün ve 1985/711-17 sayılı kararıyla, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu belirlenerek, makiye ayırma işlemine değer verilmeden iptal edildiği, kararın Danıştay tarafından onandıktan sonra kesinleştiği, daha sonra 1989 yılında 3373 sayılı yasa döneminde yapılan aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 3302 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B madde uygulaması sırasında, yine hakem kararına ve makiye ayırma işlemine değer verilmeden, orman kadastro komisyonunca ilkin taşınmazın orman sınırları içinde aplike edildiği ve 3302 sayılı yasayla değişik 6831 sayılı yasanın 2/B madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, bu işlemin dahi itirazsız kesinleştiği göz önünde bulundurulmadan, 2981 Sayılı Yasa uygulaması sonucu, ifrazen kadastro parselinden yada ihdasen ... Belediyesi adına oluşturulan ve fiilen bu parseller içinde kalan imar parselinin, geldikleri parsellerin ...(ler)i adına tapuya tescil edildiği saptanmıştır. Oysa, orman ve orman rejimi dışına çıkartılan yerlerde 2981 ve 3194 Sayılı Yasa uygulaması yapılacağı konusunda hiç bir yasa hükmü bulunmadığı gibi, aksine 3194 Sayılı İmar Yasasının 4. Maddesindeki "... diğer özel yasalar ile belirlenen veya belirlenecek olan yerlerde, bu (imar) yasanın özel yasalara aykırı olmayan hükümleri uygulanır" hükmü ve 2981 Sayılı Yasanın 3290 sayılı Yasa ile değişik Geçici 2. Maddesinin (e) bendi hükmünü iptal eden Anayasa Mahkemesinin 27.09.1995 gün ve 1995/13-51 Sayılı kararı ve H.G.K.'nun 07.12.1997 gün ve 1997/1-655-1003 Sayılı kararı ile kabul edilen "... kamu malı niteliğini kazanan bir taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak özel mülkiyete dönüştürmeye idari mercilerin yetkileri yoktur. Başka bir anlatımla, idari mercilerin yasadan kaynaklanan bir yetkileri bulunmayan konularda aldıkları kararlar yok hükmünde olup, buna dayanan tescil de M.Y.'nın 1024.(932.) maddesi gereğince yolsuz tescil niteliğindedir. Anayasanın 169 ve 170. maddelerindeki 2924 Sayılı Yasada ve 3402 Sayılı Yasanın 16/D maddesinde özel olarak

-6- 2006/8245-11154

-6- 2006/8245-11154

düzenlenen Devlet Ormanları ve nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılan yerler özel yasalarına tabidir. H.G.K'nun 24.03.1999 gün 1999/1-170-167 ve 21.02.1990 gün 1989/1-700-101 kararlarında belirtildiği gibi, aslında özel mülkiyete konu olmayan taşınmazlar her nasılsa tapuya tescil edilmiş olsa bile, bu durum taşınmazın niteliğini değiştirmeyeceğinden tescil işlemi yok hükmünde olup, bu tür taşınmazlar hakkında M.Y.'nın 1023. (931.) maddesinde belirtilen iyi niyetle iktisap iddiasında bulunulamaz. Yasalarımız nasıl oluşursa oluşsun, yanlış ve yolsuz tescillere dayalı olarak tapu sicilinde yapılacak değişiklikleri öngören iptal davaları görevini Adliye Mahkemelerine vermiştir(M.Y.- Md. 1025.(933).

Diğer taraftan, 2896 ve 3302 sayılı yasalar ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B maddesi gereğince, orman sınırları dışına çıkarma işlemi Hazine adına yapılacağından, 2896 ve 3302 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B maddesi gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların Kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinilmesine olanak yoktur.

H.G.K.’nın 21.02.1990 gün ve 1989/1-700-101 sayılı, 05.05.1999 gün ve 1999/1-302 -258 sayılı ve aynı gün 1999/1-304 -260 ve 30.06.1999 gün ve 1999/1-544-561 Sayılı kararlarında kabul edildiği gibi Hazinenin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası ile açacağı iptal davaları 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesindeki 10 yıllık hak düşürücü süreye tabi değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan hususlar gözetilerek, Hazine davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı tarafın tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 14/09/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2727, Karar No: 2023/2482, Tarih: 22.06.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/2727 E.  ,  2023/2482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1158 E., 2022/466 K.

...

HÜKÜM/KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Manisa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi (Asliye Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2018/206 E., 2019/92 K.

Taraflar arasında kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkillerinin kooperatifin ana sözleşmesinde belirtilen ortaklık şartlarına sahip olmaması ve ortaklık şartlarını yerine getirmemesi nedeniyle kooperatif üyeliğinden çıkarıldığını, müvekkilinin üyelik şartlarına yönelik eksikliği tespit edildikten sonra öncelikle bu eksikliğin giderilmesi yönünde bir ihtar çekilmesi ve mehil verilmesi gerektiğini, ancak müvekkilleri tarafından ortaklık şartlarında bulunan eksikliğin verilen mehil içerisinde giderilmemesi halinde ortaklıktan çıkarılmalarına karar verilmesinin mümkün olduğunu ileri sürerek müvekkilinin ortaklıktan ihracına ilişkin kararın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; kooperatif ana sözleşmesinin 10 ncu maddesi gereğince kooperatife ortak olmak için "kooperatifin amacına uygun motorlu aracı bulunmak" ve "taşıyıcılığı bilfiil meslek edinmiş esnaf olma" şartlarına sahip olmak gerektiğini, davacılar hakkında kooperatifin amacına uygun motorlu aracının bulunmaması, taşıyıcılık hizmeti yapmaması ve taşıma hizmeti için ilgili makamlardan alınması gerekli belgelere sahip olmadığından ortaklıktan çıkarıldıklarını, kooperatif yönetim kurulunca davacılarının doğrudan üyelikten çıkarılmasına dair karar alınmasının usul ve yasaya uygun olduğunu, davacılardan ...'nün üyeliği devraldığını, ancak bu davacının üyelik şartlarını taşımadığından üyelik kaydının yapılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı tarafça davacı ...'nün üyelik şartlarını taşımadığından üyelik kaydı yapılmadığı ileri sürülmüşse de bu davacının ortaklıktan çıkarılmasına karar verilmesi değerlendirildiğinde daha önce üye olduğunun kabul edildiği, yönetim kurulunca ortaklıktan çıkarılma gerekçeleri olarak belirtilen eksikliklerin giderilmesi için davacılara kooperatifçe ihtar çekilerek süre verilmediği, davacılara böyle bir süre içeren ihtar gönderilmeden haklarında ihraç kararı verilmesinin iyiniyet kurallarına aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının üyelik şartlarını en baştan itibaren taşımadığını, bu hususta da mahkemece gerekli araştırmanın yapılmadığını, davacıların adına kayıtlı kooperatif amacına uygun taşımacılık hizmeti yapabileceği aracı olmadığını, ayrıca taşımacılık faaliyeti için gerekli olan belgelerinin bulunmadığını, davacıların doğrudan üyelikten çıkarılmasına dair karar alınmasının usul ve yasaya uygun olduğunu, ana sözleşmede ve Kooperatifler Kanununda anılan ortaklık koşullarını kaybedenler için ihraç öncesinde ihtar gönderilmesine dair bir madde bulunmadığını, davacılardan ...'nün üyelik şartlarını taşımadığından üyelik kaydının yapılmadığını, tanıkları dinlenmeden karar verildiğini, bu durumun hukuki dinlenilme hakkının açık bir ihlali olduğunu beyanla ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin 2011/3224 Esas, 2012/1326 Karar sayılı ilamında, kooperatif anasözleşmesinin ortaklık şartlarını belirleyen 10 uncu maddesinde kooperatife ortak olabilme şartları arasında kooperatifin amacına uygun motorlu aracın bulunması da gösterilmiş ise de ortağın bu nitelikte bir aracının olmamasının hemen ortaklık sıfatını yitirmesi sonucunu doğurmayacağı, ortağın her zaman yeniden araç sahibi olma veya ortaklığı devir etme ihtimali bulunduğu, anılan şartın olmaması halinde buna dayalı olarak ortaklıktan çıkarma kararı verilmeden önce bu konuda ortağa uygun bir süre içerisinde araç sahibi olması yönünde bir ihtar yapılması, yapılan ihtara rağmen bu şartı yerine getirmediği takdirde ihracına karar verilmesi hayatın olağan akışına, iyiniyet kurallarına ve kooperatifin amacına uygun olduğu, davalı kooperatif anasözleşmesinde öngörülen taşıyıcılığı bilfiil meslek edinmiş esnaf olmak koşuluyla ilgili çıkarma nedeniyle kooperatifin amacına uygun motorlu aracı bulunmak şeklinde düzenlenen çıkarma sebebi arasında çok sıkı bir bağlantı bulunması dolayısıyla bu iki çıkarma nedeninin bir arada tartışılıp değerlendirilmesi gereğinin vurgulandığı, somut olayda davacı ortağa, davalı kooperatifin üyelik şartlarını yerine getirmesi için ihtarname tebliği ile şartları yerine getirmesi için önel vermediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesinin ana sözleşme ile usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, temyiz dilekçesinde istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kooperatif yönetim kurulu ihraç kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/904, Karar No: 2007/931, Tarih: 28.11.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/9-904 E.  ,  2007/931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 3.İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2007

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kartal 3.İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 02.04.2007 gün ve 2006/1584-2007/243 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 10.07.2007 gün ve 2007/19913-23070 sayılı ilamı ile; (“…Davacı  işçi 19.11.2001 tarihinde imzalan protokolün  geçersiz olduğunu ileri sürmüş ve 1.10.2000- 30.9.2002 tarihleri arasında yürürlükte olan toplu  iş sözleşmesinin 39. maddesinde  öngörülen  ücret artışından kaynaklanan fark  ücret ile  kıdem tazminatı ile ihbar tazminatı  farkı  isteklerinde bulunmuştur. Davalı  işveren  protokolün  toplu  iş sözleşmesi  imzalayan yetkili kişiler tarafından imzalandığını ve geçerli  olduğunu  savunmuştur.

Mahkemece  ihbar tazminatı dışındaki isteklerin kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

İşyerinde, 28.8.2000 tarihinde  sendika tarafından verilen yetkiye istinaden  16.2.2001 tarihinde imzalanan toplu  iş sözleşmesi 1.10.2000- 30.9.2002 tarihleri arasında yürürlükte kalmıştır. Toplu iş sözleşmesini imzalayan sendika yetkililerinin bir kısmı ile işveren temsilcileri arasında 19.11.2001 tarihinde imzalanan protokolle, 1.10.2001 tarihinde yürürlüğe giren  ücret artış  hükmü tadil edilmiş ve ücret artışı  oranı düşürülmüştür. Yine 1.4.2002 tarihinde yürürlüğe girecek  olan ücret artışı hükmünde değişiklik yapılmıştır.

Sözü edilen protokolü sendika adına imzalayanlardan 5 kişi 28.8.2000 tarihli  sendika yetki yazısında  münferiden ve müştereken  toplu  iş sözleşmesi imzalamaya yetkili kılınmışlardır. Toplu  iş sözleşmesi imzalama konusunda  verilen yetki sendika tarafından daha sonra geri alınmış değildir. Toplu  iş sözleşmesinde değişiklik  yapılması için  ise sendika tarafından özel bir yetki verilmesine gerek bulunmamaktadır. Toplu  iş sözleşmesinde değişiklik  yapma konusunda sendika yönetim kurulunun bir karar alması da gerekmemektedir. Sendika yetkilileri tarafından anılan yetkiye dayanılarak 16.2.2001 tarihinde toplu  iş sözleşmesi imzalanmasının ardından 9 ay sonra değişen koşullara göre bazı hükümlerde değişikliğe gidildiği görülmektedir.

Somut olayda, 19.11.2001 tarihinde toplu  iş sözleşmesini birlikte ve tek başına imzalamaya yetkili  olan  aralarında sendika genel  başkanı  işe şube yöneticisinin de bulunduğu 5 kişi protokolü sendika adına düzenlemişler ve işyerinde anılan protokol uygulanmaya başlamıştır. Bu konuda sendika ile işveren  arasında bir  uyuşmazlık ortaya çıkmamıştır.  İşçiler de  protokole yapılan uygulamaya karşı çıkmaksızın çalışmalarını sürdürmüşlerdir. Sonraki dönemlerde yeni toplu  iş sözleşmeleri imzalanmış ve işçilerin almakta oldukları  ücretleri  üzerinden  ücret artışları öngörülmüştür. Anılan sözleşmelerin imzalanması aşamalarında da 19.11.2001 tarihinde imzalanana protokolün geçersizliği sendika ile işveren arasında bir çekişme konusu olmamıştır. Böyle olunca bahsi geçen protokolün sendika adına yetkili kişiler tarafından imzalanmadığının kabulü doğru  olmaz.

Mahkemece kararın gerekçesinde daha  önce aynı konuda kesinleşen mahkeme kararlarından söz edilmişse de, anılan protokolün  ileriye dönük  olarak sonuçlarını doğuracağı yönünde yerel mahkeme kararlarının onandığı Dairemiz  kararları da mevcuttur. Bu itibarla her dosyadaki delil durumuna göre çözüme gidilmelidir.

Dairemizin kararlılık kazanmış  olan uygulamasına göre toplu  iş sözleşmesi imzalamaya yetkili kişiler tarafından düzenlenen protokolle toplu  iş sözleşmesi hükümlerini ileriye dönük  olarak değiştirilmesi  imkan dahilindedir. Somut olayda protokolün  ilk maddesinde 1.10.2001 tarihinde yürürlüğe girmiş olan ücret artışı hükmü tadil edilmekle bu değişiklik, geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz. Böyle olunca davacının 1.10.2001 - 19.11.2001 tarihleri arasında kalan dönem için protokolün sonuç doğurmayacağı kabul edilmeli ve anılan dönem için  ücret farkı  hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.  Protokolün imzalandığı tarih sonrasında ise protokol hükümleri doğrultusunda yapılan işveren uygulaması yerinde olduğundan  19.11.2001 tarihi sonrası için ücret farkı ile kıdem tazminatı farkı isteklerinin   reddine karar verilmelidir...”) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle HUMK.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle HUMK.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre ve özellikle toplu iş sözleşmesinin eki niteliğinde bulunan protokol uyarınca toplu iş sözleşmesinin yasaca cevaz verilen hükümlerinin ileriye dönük olarak değiştirilebilmesinin mümkün bulunmasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç  : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 28.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21918, Karar No: 2021/8086, Tarih: 30.09.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/21918 E.  ,  2021/8086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı, cinsel taciz, hakaret, tehdit

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 30.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5433, Karar No: 2022/7798, Tarih: 14.12.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/5433 E.  ,  2022/7798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine asıl davada 15.07.2009, birleştirilen davada 01.06.2018 tarihlerinde verilen dilekçeler ile ecrimisil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; asıl davanın kısmen kabulüne, birleştirilen davanın da reddine dair verilen 19.11.2020 tarihli hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... ... dışındaki davalılar vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili: asıl davada, 7289 ada, 4 parsel sayılı taşınmazda davalı belediyeler tarafından yapılan imar uygulamaları neticesinde davacının mülkiyet ... sahibi durumuna geldiğini, davalı belediyelerin imar çalışması ile diğer davalılarca Milli Kütüphane Hizmet Binası ve eklentileri ile ayrıca otopark sahası ve buna dair eklentiler yapılması neticesi taşınmaza kamulaştırmasız el atmanın oluştuğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 5 yıl için 300.000,00 TL ecrimisilin, ait olduğu dönemlerden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiş; birleştirilen Ankara 23. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/377 Esas sayılı dosyasında ise, asıl davada düzenlenen 18.04.2017 ve 02.04.2018 tarihli bilirkişi raporları ile müvekkili kurumun ecrimisil alacağının davalılardan Kültür Bakanlığı'ndan 920.533,85 TL, ...'ndan 32.128,21 TL, ...'ndan 1.755,27 TL olarak belirlendiğini, asıl davada şimdilik 300.000,00 TL talep edilmiş olup bilirkişilerce belirlenen 954.857,48 TL’den ilk dava ile talep edilen 300.000,00 TL’nin mahsubu ile 654.417,33 TL ecrimisilin davalılardan yasal faizi ile birlikte müştereken tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece ilk kararda; "davanın taraflarının tamamının kamu kuruluşu olduğu, kamu kuruluşları arasındaki ecrimisile ilişkin davaların Hakem Mahkemesinde görülmesi gerektiğinden bahisle davanın Hakem Mahkemesince sonuçlandırılması gerektiği kanaatiyle davanın görev yönünden reddine, hükmün kesinleşmesi durumunda süresinde taraf vekillerince istenilmesi halinde dosyanın görevli Ankara Hakem Mahkemesine gönderilmesine..." karar verilmiş, karara karşı davacı vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

Yargıtay 3. Hukuk Dairesince; "...davacı ... Genel Müdürlüğü'nün 2954 sayılı Yasa'nın 33 ve devam eden maddeleri uyarınca sermayesinin tamamı devlete ait bulunmadığından, davaya konu olayda 3533 sayılı Kanunun uygulanma olanağının bulunmadığı, bu nedenle genel hükümlere göre işin esası incelenip bir karar verilmesi gerektiği" gerekçesiyle karar bozulmuş, davalı ... Belediyesi Başkanlığının karar düzeltme talebi reddedilmiştir.