muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/38689, Karar No: 2017/18849, Tarih: 21.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/38689 E.  ,  2017/18849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile ... ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17/07/1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27/02/2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21/09/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8267, Karar No: 2016/6936, Tarih: 31.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/8267 E.  ,  2016/6936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nın 157/1, 62/1, 52/2, 52/4, 53 maddeleri gereğince sanığın 1 yıl 3 ay hapis cezası ve 5.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın katılanı telefonla arayarak kendisini Jale Kuaför isimli işyerinin sahibi olarak tanıttığı, bir müşterisi için börek yaptıracağını söylediği, katılanın ... Kuaför isimli işyerine gittiği burda sanığı gördüğü, tekrar iş yerine dönüp sipariş için börekleri yapmaya başladığı, sanığın telefonla katılanı arayıp işçilerinin çalıştıklarını gelemeyeceklerini, börekleri katılanın getirmesini, gelirken sarraftan beş adet cumhuriyet altını almasını istediği, katılanın börekleri götürdüğünde altınları ve börekleri aldığı, üzerinde bulunan paranın eksik çıktığını bahane edip kuaför salonuna girdiği, katılanın kapıda beklemesine rağmen sanığın dönmemesi üzerine kuaför salonuna girdiğinde, sanığın başka kapıdan çıktığını, salondakilere de bayan müşteri getireceğini söylediği anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 31.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24830, Karar No: 2016/17090, Tarih: 03.10.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/24830 E.  ,  2016/17090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait ... isimli televizyon kanalında grafiker olarak çalışırken iş sözleşmesini ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle feshettiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti ve genel tatil ücretinin ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı .... vekili, davacının tüm alacaklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece verilen davanın kısmen kabulüne dair kararın davalı vekilince temyizi üzerine; Dairemizin 28.03.2016 tarih ve 2014/36214 – 2016/7344 sayılı kararı ile “ Davacı, davalıya ait TV kanalında grafiker olarak çalıştığını iddia etmiş, davalı bu iddiayı doğrulamıştır.Bireysel iş sözleşmesinde davacının görevi “grafiker tanıtım” şeklinde yazılı olup aylık 2.000,00 TL ücretine fazla çalışmaların karşılığının dâhil olduğu belirtilmiştir.Davalı ..., davacının teknik yönetmen olarak çalıştığını söylemiştir.Ücret bordrolarında, davacıya fazla çalışma % 5 fazla alacağı ödemeleri bulunmaktadır.Yargıç, yasayı re'sen uygulamak zorundadır. İşçinin hangi yasaya göre çalıştığı kamu düzenine ilişkindir.Mahkemece, davacının yaptığı işe göre Basın İş Kanunu kapsamında fikir işçisi olup olmadığı araştırılıp tartışılmadan eksik inceleme ile 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında olduğunun kabulünün hatalı olduğu " gerekçesiyle bozulmuş, bozma ilamı sonrasında tarafların alınan beyanlarında bu husus da uyuşmazlık bulunmadığını davacının 4857 Sayılı İş Kanunu’na tabi olarak çalıştığını belirttiklerinden,mahkemece önceki kararda olduğu gibi davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, söz konusu hükümlerin yıllık 270 saatle sınırlı olarak geçerli olduğunu kabul etmektedir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, söz konusu hükümlerin yıllık 270 saatle sınırlı olarak geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Somut uyuşmazlıkta,davalı ... tarafından dosyaya 02/02/2011 başlangıç tarihli iş sözleşmesi sunulmuş olup bu sözleşmede fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğuna ilişkin hüküm bulunmaktadır. Buna göre davacının fazla çalışma ücreti hesabında anılan sözleşme hükmü gereği yıllık 270 saatlik çalışma ( haftalık 5.2 saat) dışlanmak suretiyle hesap yapılması gerekirken bu hususun göz ardı edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2670, Karar No: 2020/2006, Tarih: 28.09.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/2670 E.  ,  2020/2006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Ölüme sebebiyet verecek şekilde kasten yaralamak

HÜKÜM :...7. Ağır Ceza Mahkemesinin atılı kasten öldürme suçundan verdiği 2018/447 E - 2019/309 K sayılı "sanığın TCK'nin 81/1, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına" ilişkin mahkumiyet hükmünün kaldırılarak; sanığın TCK'nin 39/2-c maddesi delaletiyle, 87/4-2, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası.

TEMYİZ EDENLER : Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı, sanık müdafii, katılan

TÜRK MİLLETİ ADINA

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının mahkeme kararına karşı 20.01.2020 tarihinde süresi içinde süre tutum dilekçesi verdiği, UYAP üzerinden yapılan incelemede Cumhuriyet savcısının gerekçeli kararı 04.02.2020 tarihinde gördüğü ve aynı gün gerekçeli temyiz dilekçesi verdiği, dolayısıyla temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldığından, tebliğnamedeki temyiz talebinin süreden reddi düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık ... müdafii süresinde temyiz başvurusunda bulunmuş ise de, sanık cezaevi idaresinden havaleli 27.01.2020 tarihli dilekçesi ile temyizden vazgeçtiğini ve hükmün onanmasını talep ettiğini bildirmekle, CMK’nin 266. maddesi uyarınca temyizden vazgeçme olarak kabul edildiğinden, hüküm katılan ... ve Cumhuriyet savcısının temyizi ile sınırlı olarak incelenmiştir.

../..

S/2

Sanık ... hakkında maktul ...’a karşı kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün katılan ... ve Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede;...Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin vermiş olduğu 17.01.2020 tarih ve...K. sayılı kararının, katılan ... ve Cumhuriyet savcısının sanığın kastının öldürmeye yönelik olduğuna ilişkin sebeplerle temyiz edildiği görülmekle, bu sebeplerle sınırlı olarak yapılan temyiz incelenmesinde, temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Mahkemenin kabul ve takdirine göre, katılan ... ve Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; suç tarihinde sanığın, aralarında alacak verecek meselesi nedeniyle anlaşmazlık bulunan maktulü, ölüm sonucunu gerçekleştirmeye elverişli demir çubuk ile baş ve yüz kısmına birden çok kez vurmak suretiyle yaraladığı, olayı gören tanık Celal'e küfür ederek maktule yardım etmesini engellediği, bu hususun tanıklar Celal ve ...'ın beyanları ile sabit olduğu, maktulün yüzünde ve kafatasında meydana gelen çok sayıda kırık nedeniyle beyin kanaması sonucu kaldırıldığı hastanede öldüğü olayda, sanığın kastının öldürmeye yönelik olduğu gözetilmeden, yasal unsurları oluşan kasten öldürme suçundan eylemine uyan TCK'nin 81/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5271 sayılı CMK’nin 302/2. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, bozmaya konu kararın niteliği de gözetilerek aynı Kanunun 304/2. maddesi uyarınca dosyanın takdiren...Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28/09/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5523, Karar No: 2014/308, Tarih: 16.01.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/5523 E.  ,  2014/308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4. fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz omadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca; gümrük idaresi lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin hüküm fıkrasının hükümden çıkarılması suretiyle, sair kısmları aynen bırakılan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.01.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14404, Karar No: 2017/10748, Tarih: 19.12.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/14404 E.  ,  2017/10748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı/karşı dosya davalısı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi, dosya incelendi gereği düşünüldü;

K A R A R

Davacı/karşı dosya davalısı ... 21/01/2013 havale tarihli dava dilekçesi ile adına kayıtlı olan ... ili,... ilçesi, ... köyü 504 parsel sayılı 1540 m² taşınmazın ormanla ilgisi olmadığı halde; 2012 yılında yapılan orman kadastro çalışması sonucunda orman sınırı içine alındığını belirterek, taşınmazın orman sınırı dışına çıkarılması istemiyle dava açmıştır.

Davalı/karşı dosya davacısı Orman Yönetimi vekili 28/03/2013 havale tarihli karşı dava dilekçesi ile taşınmazların kesinleşen orman sınırı içinde kaldığı iddiasıyla tapu kaydının iptaline, orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece, davacı gerçek kişinin orman kadastrosuna itiraz davasının reddine; Davalı/karşı dosya davacısı Orman Yönetiminin tapu iptali tescil davasının tefrikine karar verilmiş, hüküm davacı/karşı dosya davalısı ... tarafından temyiz edilmiştir.Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 1948 yılında kesinleşen orman kadastrosu, 25/12/2012 tarihinde ilân edilip kesinleşen, sınırlama dışı kalmış ormanların kadastrosu ve 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanunla değişik 2/B madde uygulaması, 1955 yılında yapılan arazi kadastrosu vardır.Dava, orman kadastrosuna itiraza ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi kurulu raporuna göre çekişmeli taşınmazın 1948 yılında kesinleşen orman kadastro sınırları içinde olduğu, 2013 yılında yapılan orman kadastrosu ve aplikasyon çalışmasında da durumun değişmediği, taşınmaz ile ilgili yeni bir orman sınırı içine alma işleminin bulunmadığı, 02.09.1986 tarihinde yürürlüğe giren 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması hakkındaki Yönetmeliğin 44. ve 25523 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak 15.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren Yönetmeliğin 43 ve devamı maddelerine göre, aplikasyon işleminin de davacılara yeni dava hakkı vermeyeceği, ilk orman kadastrosuna itiraz için hakdüşürücü sürenin çoktan geçtiği gözönünde bulundurularak davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır, ancak kadastro mahkemesince 3402 sayılı Kadastro Kanununun 31/son maddesi gereğince vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre vekalet ücreti hesaplanmış olması doğru değil ise de bu yanılgının giderilmesi hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. Bu sebeple hükmün 4. paragrafının hükümden çıkarılarak, bunun yerine “3402 sayılı Kadastro Kanununun 31/son maddesi gereğince takdir edilen 500.-TL maktu vekalet ücretinin davacı taraftan alınarak davalılara müştereken verilmesine" sözleri yazılmak suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 19/12/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/39999, Karar No: 2017/21495, Tarih: 03.10.2017

**4. Ceza Dairesi         2014/39999 E.  ,  2017/21495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında, katılanların konutuna girerek eşyaları dışarı çıkarttıkları ve ayrıca katılanları tehdit ettiklerinin iddia edilmesi karşısında, maddi gerçeğin açığa çıkarılması amacıyla, katılan ...'un görevsiz mahkemede vermiş olduğu tanık listesi dikkate alınarak, listede ismi geçenlerin tanık sıfatıyla ifadelerine başvurulmasından ve olay esnasında evde olan katılanların çocuğunun da tanık olarak dinlenilmesinden sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek, sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği düşünülmeden eksik inceleme sonucu yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve katılanlar ... ve ...'un temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.