muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2021/7304, Karar No: 2024/3747, Tarih: 13.06.2024

İLGİLİ MEVZUAT:
	Anayasa'nın 169. maddesinde, Devletin, ormanların korunması ve sahalarının genişletilmesi için gerekli kanunları koyacağı ve tedbirleri alacağı, bütün ormanların gözetiminin Devlete ait olduğu,	kamu yararı dışında irtifak hakkına konu olamayacağı,	ormanlara zarar verebilecek hiçbir faaliyet ve eyleme müsaade edilemeyeceği düzenlemesine yer verilmiştir.
	6831 sayılı Orman Kanunu'nun, 16. maddesinde, "Devlet ormanları içinde maden aranması ve işletilmesi ile madencilik faaliyeti için zorunlu; tesis, yol, enerji, su, haberleşme ve altyapı tesislerine, fon bedelleri hariç, bedeli alınarak Çevre ve Orman Bakanlığınca izin verilir. Ancak, temditler dahil ruhsat süresince müktesep haklar korunmak kaydı ile Devlet ormanları sınırları içindeki tohum meşcereleri, gen koruma alanları, muhafaza ormanları, orman içi dinlenme yerleri, endemik ve korunması gereken nadir ekosistemlerin bulunduğu alanlarda maden aranması ve işletilmesi, Çevre ve Orman Bakanlığının muvafakatine bağlıdır. Genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin; baraj, gölet, liman ve yol gibi yapılarda dolgu amaçlı kullanacağı her türlü yapı hammaddesi üretimi için yapacağı madencilik faaliyetleri ile zorunlu tesislerinden bedel alınmaz." hükmüne yer verilmiştir.
	HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
	Anayasa'nın 169. maddesinde ormanların ülke yönünden taşıdığı büyük önem gözetilerek, korunmaları ve geliştirilmeleri konusunda ayrıntılı düzenlemelere yer verilmiştir. Bu özel ve ayrıntılı düzenlemenin ülkemizde  orman  örtüsünün  sürekli  yok edilmesi  gerçeğinden kaynaklandığı kuşkusuzdur. Anayasa'nın 169. maddesinden gerekçesinde de belirtildiği gibi maddenin birinci fıkrası doğal kaynaklarımızın en önemlilerinden biri olan ormanların korunması ve sahaların genişletilmesi için Devlete gereken tedbirleri alıp kanun koymayı ve bütün ormanların gözetimi ödevini getirmektedir. (ANYM., 13.09.2000 tarih ve E:2000/21, K:2000/16 sayılı kararı)
	Ormanlık alanda verilen izne konu edilen kamu yararı ile ormanın muhafazasındaki kamu yararının karşılaştırılmasının yapılması zorunluluğu Anayasa'nın 169. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "Ormanlara zarar verebilecek hiçbir faaliyet ve eyleme müsaade edilemez." hükmünden kaynaklanmaktadır.
	Anayasa Mahkemesi'nin 22.11.2007 tarih ve E:2004/67, K:2007/83 tarihli kararında; zaruret halinin, talep edilen faaliyetin orman ekosistemi dışında gerçekleştirilmesi imkanı bulunmaması durumu olarak anlaşılması gerektiği vurgulanmaktadır.
	Dava konusu uyuşmazlığın çözümü için, Kamu yararı sağlayan iki etkinlikten hangisinde “kamu yararının” daha çok olduğunun, hukuksal anlamda “üstün kamu yararının” hangisinde olduğunun belirlenmesi gerekmektedir. Bu nedenle izin işleminde ormanların devamlılığının sağlayacağı Kamu yararı ile madencilik iznine ait Kamu yararı kıyaslamasında "üstün kamu yararı" kavramının değerlendirilmesi uygun olacaktır.

Dava konusu uyuşmazlığın çözümü için, Kamu yararı sağlayan iki etkinlikten hangisinde “kamu yararının” daha çok olduğunun, hukuksal anlamda “üstün kamu yararının” hangisinde olduğunun belirlenmesi gerekmektedir. Bu nedenle izin işleminde ormanların devamlılığının sağlayacağı Kamu yararı ile madencilik iznine ait Kamu yararı kıyaslamasında "üstün kamu yararı" kavramının değerlendirilmesi uygun olacaktır.
	Bu durumda; dava konusu edilen orman izni verilmemesine ilişkin işlem yönünden, davalı idarenin sahanın verimli orman niteliğinde olduğu yönündeki iddiaları ile  07.09.2020 tarihli "izin raporu" başlıklı rapor içeriğinde, davaya konu sahanın meşcere tipinin 3 kapalı orman olarak gösterildiği anlaşılmakla, orman izni verilmesinde kamu yararı karşılaştırması ve faaliyetin söz konusu saha dışında yapılmasının mümkün olmadığına dair zaruret halinin varlığına ilişkin somut tespitlere yer verilmesi ve söz konusu sahanın bulunduğu yerin orman niteliğinin, meşcere örtüsünün kapalılık durumunun dikkate alınması suretiyle verimli orman niteliğinde olup olmadığının, keşif bilirkişi incelemesi yapılmak suretiyle tespit edilerek tartışılması gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak dava konusu işlemi iptal eden Mahkeme kararında hukukî isabet bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
Bu itibarla, dava konusu işlemin iptali  yönündeki ...  İdare Mahkemesi kararına yönelik istinaf isteminin reddine ilişkin temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1.  2577 sayılı Kanun'un 49. maddesine uygun bulunan temyiz isteminin kabulüne,
2.  ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin ...  tarih ve E:... , K:... sayılı kararının BOZULMASINA,
3. Yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın yukarıda belirtilen Bölge İdare Mahkemesi İdari Dava Dairesine gönderilmesine, 
4. Kesin olarak 13/06/2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2020/3575, Karar No: 2024/3748, Tarih: 13.06.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas   No : 2020/3575
Karar  No : 2024/3748  
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: ... Mad. İnş. Gıda Tur. San. Ve Tic. Ltd. Şti.
VEKİLİ	: Av. ... 
KARŞI TARAF (DAVALI)            : ... Genel Müdürlüğü	
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN KONUSU	:  ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin  ... tarih ve E:... , K:... sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. 
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Muğla ili, Köyceğiz ilçesi hudutları dahilindeki S:...  sayılı IV (a) grubu maden işletme ruhsatı sahibi davacı hakkında işletme ruhsatına ilişkin ruhsat yürürlük tarihinden itibaren üç yıl içinde işletme izni alınmadığından bahisle 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24. maddesinin 11. fıkrası uyarınca ruhsat yürürlük tarihinden 19.03.2015 tarihine kadar olan dönem için 62.743,00TL, 19.03.2015-19.03.2016 tarihine kadar olan dönem için 62.743,00 TL, 19.03.2016 tarihinden 19.03.2017 tarihine kadar olan dönem için 62.743,00 TL  olmak üzere toplam 188.229,00 TL idari para cezası verilmesi ile 2017 yılı işletme ruhsat bedeli ödenmediğinden bahisle Maden Kanunu'nun 13. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 25.098 TL olmak üzere davacıya toplam 213.327,00 TL idari para cezası verilmesi ile 2013, 2014, 2015 yılı işletme ruhsat harç borçları ile 2016 ve 2017 yılı işletme ruhsat bedellerinin %70'lik kısımlarının (sırasıyla 14.781,00 TL ve 15.347,00 TL ) tahsili için ilgili vergi dairesine bildirimde bulunulmasına ilişkin Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğü'nün ... tarihli ...  sayılı işleminin iptali ile ruhsat iptal tarihinin 19.03.2015 olarak düzeltilmesi  istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının  özeti:  ... İdare Mahkemesince verilen  ... tarih ve E:...,  K:...  sayılı kararda; davacının uhdesinde bulunan ruhsatın düzenlendiği tarihte yürürlükte bulunan mevzuat hükmünde, üç yıl içinde yükümlülükler tamamlanarak işletme izninin alınmaması halinde ruhsatın iptal edileceği düzenlemesinin yer aldığı, her ne kadar üç yıllık süre dolmadan mevzuat hükmü değişerek, ruhsat iptali yaptırımı yerine üç yıl sonunda devam eden her yıl için para cezası takdir edileceği ve ruhsatın ancak ruhsat süresi sonunda iptal edileceği kuralı getirilmişse de, davacının ruhsatı aldığı tarihteki düzenlemelerin davacı lehine sonuç doğuracak şekilde geçerli olması gerektiği, aksi halin hukuki güvenlik ilkesini zedeleyeceği görüldüğünden, 19/03/2012 yürürlük tarihli ruhsatın 19/03/2015 tarihinde kendiliğinden iptal edilerek ortadan kalkacağı, haliyle davacıya Maden Kanununun 24/11. fıkrası uyarınca herhangi para cezası verilmesine gerek olmadığı, öte yandan 2015 yılı içerisinde iptal edilmiş bir ruhsat nedeniyle 2016 ve 2017 yılı ruhsat bedeli veya bu bedelin yatırılmayışından dolayı Kanunun 13/1. maddesi uyarınca para cezası yaptırımının da uygulanamayacağı, dava konusu işlemin, davacıya Kanunun 24/11. maddesi uyarınca verilen 188.229,00 TL para cezası ile 2017 yılı ruhsat bedelini yatırmadığı gerekçesiyle verilen 25.098,00 TL para cezasında ve 2016 ile 2017 yılı ruhsat bedelinin %70'inin ödenmesinin istenilmesine ilişkin kısmında  mevzuata ve hukuka uygunluk görülmediği, davanın, 2013-2014-2015 yıllarına ait ruhsat harçlarının ödenmesinin istenilmesine ilişkin kısmı yönünden ise, davacının uhdesinde bulunan ruhsatın 19/03/2015 tarihinde iptal edilmiş sayılacağı tarihe kadar yürürlükte olduğu, yürürlükte olduğu süre boyunca, ruhsatın yıllık harç ve bedellerini ödeme yükümlülüğünün bulunduğu anlaşıldığından,  anılan yıllara ait ruhsat harç ve borçlarının ödenmesinin istenilmesinde  mevzuata ve hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle dava konusu işlemin, davacıya Maden Kanununun 24/11. maddesi uyarınca verilen 188.229,00 TL para cezası ile 2017 yılı ruhsat bedelini yatırmadığı gerekçesiyle verilen 25.098,00 TL para cezasında ve  2016 ve 2017 yılları ruhsat bedelinin %70'inin ödenmesinin istenilmesine  ilişkin kısmı yönünden ise dava konusu işlemin iptaline, davanın 2013-2014-2015 yıllarına ait ruhsat harçlarının ödenmesine ilişkin kısmı yönünden davanın reddine  karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:	Davacının istinaf başvurusunun reddine, davalı idarenin istinaf başvurusu yönünden ise 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24. maddesinin 11. fıkrasının, 18/02/2015 tarihinde yürürlüğe giren 6592 sayılı Kanun ile değiştirildiği, bu değişikliklerin, ruhsat iptali ve teminatın irat kaydedilmesi yaptırımlarının, idari para cezasına dönüştürülmesinden ibaret olduğu, ruhsat iptali yaptırımı yerine idari para cezası uygulanmasının ruhsat sahipleri açısından daha lehe bir uygulama olduğu, uyuşmazlıkta, işletme ruhsatının düzenlendiği 19/03/2012 tarihinden itibaren 3 yıl içinde işletme izninin alınabilmesi için gerekli olan ÇED belgesi, işyeri açma ve çalışma ruhsatı ile mülkiyet izninin davalı idareye sunulmadığı sabit olup, davacıya 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24/11 maddesi uyarınca 2015-2016 ve 2017 yılları için toplamda 188.229-TL idari para cezası verilmesinde hukuka aykırı bir yön görülmediği, 3213 sayılı Maden Kanunu'un 13. maddesi uyarınca, yürürlükteki ruhsatlar için her yıl ocak ayının sonuna kadar ruhsat bedelinin tamamının yatırılmasının zorunlu olduğu, davacı şirketin 2017 yılı ruhsat bedelini o yıl Ocak ayının sonuna kadar yatırmadığı sabit olup davacıya 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 13/1.maddesi uyarınca 25.098-TL idari para cezası verilmesinde, ayrıca davacıdan 2016 ve 2017 yılı ruhsat bedelinin %70'lik kısmının ödenmesinin istenilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı, öte yandan, 2577 sayılı Kanunun 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca idare mahkemeleri idari işlem niteliğinde yargı kararı veremeyeceğinden, davacının ruhsat iptal tarihinin 19.03.2015 olarak düzeltilmesi istemi yönünden davanın incelenmeksizin ret kararı verilmesi gerektiği sonucuna varıldığından, davalı idarenin istinaf başvurusunun kabulü ile ... İdare Mahkemesi'nin ... gün ve E:... , K:...  sayılı kararının iptale ilişkin kısmının kaldırılmasına, bu kısım yönünden davanın reddine , ruhsat iptal tarihinin 19.03.2015 olarak düzeltilmesi talebinin incelenmeksizin reddine  karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI         : Davacı  tarafından, işletme ruhsatı alındıktan sonra Kanunun değişikliğe uğradığı, ruhsat iptal yaptırımı yerine idari para cezası yaptırım getirildiği,  ruhsatının alındığı tarihten itibaren üç yıl içinde izinlerin alınmaması nedeniyle ruhsatının iptal edilmesi gerekirken idari para cezası uygulanmasının hukuka aykırı olduğu, kabul anlamına gelmemekle birlikte hakkında uygulanan idari para cezalarının ilgili yıllara ait miktarlar olmayıp işlem tarihinde geçerli olan miktarlar olduğu, 2013,2014,2015 yılı ruhsat harçlarının Vergi Dairesine ödendiği ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI     :  Davalı idare tarafından, dava konusu ruhsatın terk edilmediği veya başka bir nedenle iptal edilmediği sürece ruhsat hukuku uyarınca davacı hakkında tesis edilen işlemin hukuka uygun olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI     :  Davalı idare tarafından, dava konusu ruhsatın terk edilmediği veya başka bir nedenle iptal edilmediği sürece ruhsat hukuku uyarınca davacı hakkında tesis edilen işlemin hukuka uygun olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur. 
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ... 'NUN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının kısmen onanması kısmen bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davacının duruşma istemi yerinde görülmeyerek işin gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:	
	MADDİ OLAY : 
	Davacı Muğla ili, Köyceğiz ilçesi hudutları dahilinde  S:... sayılı IV-a grubu, 19/03/2012-19/03/2022 tarihleri arasında geçerli olan maden işletme ruhsatının sahibidir. 
	 Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğü'nün ...  tarihli ...  sayılı işlemi ile davacıya S:... sayılı maden işletme ruhsatına ilişkin 2016 yılı işletme ruhsat bedeli yatırılmadığından bahisle Maden Kanunun 13. maddesinin 1. fıkrası uyarınca  21.116 TL para cezası verilmesi ile ruhsat bedelinin üç ay içinde tamamlanmaması halinde ruhsatın iptal edileceğine ilişkin yazının davacının adresine tebliğ edilemediğinden anılan yazı 20/08/2017 tarihinde ilanen tebliğ edilebilmiş ve ilanen tebliğ tarihinden sonra üç ay içinde 2016 yılı ruhsat bedelinin tamamlanmaması üzerine 20/11/2017 tarihi itibarıyla davacının ruhsatı iptal edilmiştir. 
	Davacı tarafından 20/11/2017 tarihi itibariyle iptal edilen S:... sayılı ruhsatı kapsamında 3213 sayılı Maden Kanununun 24. maddesinin 11. fıkrası uyarınca 188.229,00 TL, aynı Kanunun 13. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 25.098,00 TL idari para cezası verildiği, bunun yanında 2013, 2014, 2015 yıllarına ait işletme ruhsat harçlarının, 2016 ve 2017  yıllarına  ait işletme ruhsat bedellerinin %70'lik kısımlarının (sırasıyla 14.781,00 TL ve 15.347,00 TL ) tahsili için ilgili vergi dairesine bildirimde bulunulmasına ilişkin Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğü'nün ...  tarihli ...  sayılı işleminin iptali ile ruhsat iptal tarihinin 19.03.2015 olarak düzeltilmesi istemiyle bakılan dava açılmıştır.
 
	İLGİLİ MEVZUAT:

İLGİLİ MEVZUAT:
 3213 sayılı Maden Kanununun, işletme ruhsatının alındığı tarihte yürürlükte olan 24. maddesinin 11. fıkrasında "Ruhsat sahibince, işletme ruhsatı yürürlük tarihinden itibaren üç yıl içinde bu Kanunun 7 nci maddesine göre alınması gerekli olan çevresel etki değerlendirmesi kararı, mülkiyet izni, işyeri açma ve çalışma ruhsatı ile Genel Müdürlüğün kayıtlarına işlenmiş alanlar ile ilgili diğer izinlerin alınarak Genel Müdürlüğe verilmesini müteakip işletme izni düzenlenir. Yükümlülükleri yerine getirilmeyen ruhsatların teminatı irad kaydedilerek ruhsat iptal edilir." hükmü, yine ruhsatın veriliş tarihinde yürürlükte olan 13. maddesinin 1. fıkrasında ise "Ruhsatların verilmesi için harç ve teminatın yatırılması zorunludur.Ruhsat teminatı, ruhsat aşamasına ve ruhsat süresine bağlı olarak hektar başına yıllık ruhsat harcının % 1’ idir. Bu oranı %50’si oranında artırmaya veya aynı oranda eksiltmeye Bakanlar Kurulu yetkilidir. Teminat miktarı 10.000 TL’den az olamaz. Bu miktar her yıl yeniden değerleme oranı nispetinde artırılır. Arama dönemi üretim izni ve üretim için işletme izni talep edildiğinde çevre ile uyum teminatı alınır. Bu teminat, özel kanunlarında belirtilen hükümler hariç yıllık işletme ruhsat harç bedeli kadar her yıl Haziran ayının son günü mesai saati bitimine kadar yatırılır. Bu teminatın süresi sonuna kadar yatırılmaması halinde ruhsat teminatı irad kaydedilir. Faaliyet sonrası sahanın çevre ile uyumlu hale getirilmesini müteakip, çevre ile uyum teminatı iade edilir." hükmü yer almaktadır.

Aynı Kanunun 18/02/2015 tarihinde yürürlüğe giren 6592 sayılı Yasa ile değişikliğe uğrayan ve halen yürürlükte olan 24. maddesinin 11. fıkrasında, "Ruhsat sahibince, işletme ruhsatı yürürlük tarihinden itibaren üç yıl içinde 7 nci maddeye göre alınması gerekli olan çevresel etki değerlendirme kararı, mülkiyet izni, işyeri açma ve çalışma ruhsatı ile Genel Müdürlüğün kayıtlarına işlenmiş alanlar ile ilgili izinlerin Genel Müdürlüğe verilmesini müteakip, işletme izni düzenlenir. Süresi içinde yükümlülükleri yerine getirilmeyen ruhsatlar için her yıl 50.000 TL idari para cezası verilir. İşletme ruhsat süresi sonuna kadar bu fıkrada belirtilen izinlerden dolayı işletme izninin alınamaması hâlinde ruhsat süresi uzatılmaz." ; 13. maddesinin 1. fıkrasında ise "Yürürlükteki ruhsatlar için her yıl ocak ayının sonuna kadar ruhsat bedelinin tamamının yatırılması zorunludur. İşletme ruhsat bedelinin %70’i genel bütçeye gelir kaydedilmek üzere ilgili muhasebe birimi hesabına, %30’u çevre ile uyum planı çalışmalarını gerçekleştirmek üzere ruhsatı veren idarenin muhasebe birimi hesabına aktarılmak üzere Bakanlığın belirlediği bankada açılacak teminat hesabına yatırılır. I. Grup (a) bendi madenlerin ruhsat bedelleri ise, büyükşehir belediyesi dışındaki illerde il özel idaresi hesabına yatırılır. Ruhsat bedelinin yatırılmaması veya eksik yatırılması hâlinde 20.000 TL idari para cezası verilir ve ruhsat bedelinin üç ay içinde tamamlanması istenir. Bu süre içinde ruhsat bedelinin yatırılmaması durumunda ruhsat iptal edilir." hükmüne yer verilmiştir.
 
	HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
	 Dava konusu işlemin 2013, 2014, 2015 yılları işletme ruhsat harç borçları ile 2016 ve 2017 yılı işletme ruhsat bedellerinin %70'lik kısımlarının tahsili için ilgili Vergi Dairesine bildirimde bulunulacağına ilişkin kısmı ile davacı tarafından ruhsat iptal tarihinin 19.03.2015 olarak düzeltilmesi istemi yönünden yapılan inceleme: 
	Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Dava konusu işlem ile 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24. maddesinin 11. fıkrası uyarınca ruhsat yürürlük tarihinden 19.03.2015 tarihine kadar olan dönem için 62.743,00TL, 19.03.2015-19.03.2016 tarihine kadar olan dönem için 62.743,00 TL, 19.03.2016 tarihinden 19.03.2017 tarihine kadar olan dönem için 62.743,00 TL  olmak üzere toplam 188.229,00 TL idari para cezası verilmesi ile 2017 yılı işletme ruhsat bedeli ödenmediğinden bahisle Maden Kanunu'nun 13. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 25.098 TL olmak üzere davacıya toplam 213.327,00 TL idari para cezası verilmesi kısmı yönünden yapılan inceleme:

5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 5. maddesinde; "26.9.2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun zaman bakımından uygulamaya ilişkin hükümleri kabahatler bakımından da uygulanır. Ancak, kabahatler karşılığında öngörülen idarî yaptırımlara ilişkin kararların yerine getirilmesi bakımından derhal uygulama kuralı geçerlidir. Kabahat, failin icraî veya ihmali davranışı gerçekleştirdiği zaman işlenmiş sayılır. Neticenin oluştuğu zaman, bu bakımdan dikkate alınmaz." kuralı yer almaktadır.
Uyuşmazlıkta davacı tarafından işletme ruhsatının yürürlüğe girdiği 19.03.2012 tarihinden itibaren madeni işletilebilmek için Maden Kanunun 7. maddesi kapsamında alınması gereken izinlerle ilgili kurumlara başvuruda bulunulmadığı dolayısıyla madeni işletmek amacıyla bir girişimde bulunmadığı bu nedenle de davacı şirkete idari para cezası verilmesi gerekmekte ise de somut olayda verilen idari para cezalarının miktarının doğru verilip verilmediği konusunda inceleme yapılması gerekmektedir. 
Davacı adına  Maden Kanunu'nun 24. maddesinin 11. fıkrası uyarınca 19.03.2012-19.03.2015 tarihine kadar olan dönem için 62.743,00TL,  19.03.2015-19.03.2016 tarihine kadar olan dönem için 62.743,00 TL, 19.03.2016 tarihinden 19.03.2017 tarihine kadar olan dönem için 62.743,00 TL  olmak üzere toplam 188.229,00 TL idari para cezası verilmiştir. Davalı idarece 3213 sayılı Kanunun 24. maddesinin 11. fıkrasında cezalandırılan her eylemin gerçekleştirildiği yıllarda yürürlükte olan mevzuat hükümlerine göre idari yaptırım uygulanması ve anılan her bir yıla ait olmak üzere mevzuatta öngörülen tutarda idari para cezası verilmesi gerekirken, ilgili yıllar itibariyle gerçekleşen eylemleri için  davacı  şirketin, dava konusu işlem tarihinde geçerli olan yeniden değerleme oranı tekraren uygulanarak 2018 yılı için geçerli olan idari para cezası ile tecziyesi yönünde tesis edilen dava konusu işlemde bu yönüyle hukuka ve mevzuata uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
Öte yandan davacı Maden Kanunun 7. maddesinde yer alan izinleri almak konusunda hiç bir girişimde bulunmadığından kusurlu olduğu açık olduğundan, idarece ilgili dönemlerdeki doğru idari para cezası miktarları üzerinden Maden Kanunun 24. maddesinin 11. fıkrası uyarınca yeni bir işlem tesis edebileceği tabiidir. 
Dava konusu işlem ile   2017 yılı işletme ruhsat bedeli ödenmediğinden bahisle Maden Kanunu'nun 13. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 25.098,00 TL idari para cezası yönünden yapılan inceleme:
7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "Bilinen adreste tebligat" başlıklı 10. maddesinde, "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.

Dava konusu işlem ile   2017 yılı işletme ruhsat bedeli ödenmediğinden bahisle Maden Kanunu'nun 13. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 25.098,00 TL idari para cezası yönünden yapılan inceleme:
7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "Bilinen adreste tebligat" başlıklı 10. maddesinde, "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.
(Ek fıkra: 11/1/2011-6099/3 md.) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." düzenlemesine; "Hükmî şahıslara ve ticarethanelere tebligat" başlıklı 12. maddesinde, "Hükmî şahıslara tebliğ, salâhiyetli mümessillerine, bunlar birden ziyade ise, yalnız birine yapılır.	Bir ticarethanenin muamelelerinden doğan ihtilaflarda ticari mümessiline yapılan tebliğ muteberdir." düzenlemesine; "Hükmî şahısların memur veya müstahdemlerine tebligat" başlıklı 13. maddesinde, "Hükmî şahıslar namına kendilerine tebliğ yapılacak kimseler herhangi bir sebeple mutat iş saatlerinde iş yerinde bulunmadıkları veya o sırada evrakı bizzat alamayacak bir hâlde oldukları takdirde tebliğ, orada hazır bulunan memur veya müstahdemlerine yapılır." düzenlemesine yer verilmiştir.
 Aynı Kanunun ''Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina'' başlıklı 21. maddesinde, ''Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.
(Ek fıkra: 11/1/2011-6099/5 md.) Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.'' hükmüne yer verilmiştir.