muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3189, Karar No: 2014/36287, Tarih: 01.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/3189 E.  ,  2014/36287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/11/2012

NUMARASI : 2011/347-2012/482

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin ücretlerinin eksik ödenmesi nedeni ile kendisinin haklı olarak feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdini haksız olarak feshettiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdinin feshinin haklı olduğu gerekçesi ile kıdem tazminatı talebinin kabulüne, yıllık izin, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentleri kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı iş akdini 21.04.2011 tarihli fesih bildirimi ile feshettiğini iddia etmiştir. Mahkemece fesih tarihi açıkça yazılmamış ise de izin dönüşüne tekabul ettiği gerekçesi ile hizmet süresi 18.04.2004-05.05.2011 tarihleri arası olarak kabul edilmiştir. Fesih bildirimine ve davacının iddiasına göre fesih tarihinin 21.04.2011 olarak kabulü gerekirken yanılgılı değerlendirme ile talep de aşılarak 05.05.2011 olarak esas alınması hatalıdır.

3-Tır şoförünün yurt dışında olduğu sırada bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının yazılı delil veya tanık beyanları ile ispatı mümkündür. Tanık beyanları ile kanıtlanan bu tür çalışmalarda pasaport ve benzeri yurda giriş çıkış kayıtları üzerinden inceleme yapılmalı ve işçinin yurt dışında olduğu süreye rastlayan bayram ve genel tatil günleri için hesaplamaya gidilmelidir.

Somut olayda davacı işçi hem yurtiçi hem de yurtdışı tır şoförü olarak çalışmıştır. Tanıklar yurt dışında oldukları dönemlerde ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştıklarını, yurt içinde oldukları dönemlerde çalışmadıklarını beyan etmişlerdir. Mahkemece tanık beyanlarına göre ulusal bayram genel tatil günlerinin yarısında çalıştığı kabul edilerek hesap yapan bilirkişi raporuna göre ilgili alacak hüküm altına alınmıştır. Mahkemenin bu kabulü Dairemizin yerleşik uygulamasına uygun değildir.

Somut olayda davacı işçi hem yurtiçi hem de yurtdışı tır şoförü olarak çalışmıştır. Tanıklar yurt dışında oldukları dönemlerde ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştıklarını, yurt içinde oldukları dönemlerde çalışmadıklarını beyan etmişlerdir. Mahkemece tanık beyanlarına göre ulusal bayram genel tatil günlerinin yarısında çalıştığı kabul edilerek hesap yapan bilirkişi raporuna göre ilgili alacak hüküm altına alınmıştır. Mahkemenin bu kabulü Dairemizin yerleşik uygulamasına uygun değildir.

Mahkemece davacının yurda giriş çıkış kayıtları getirtilerek davacının yurtdışında olduğu dönemler tespit edilmeli ve bu dönemlere rastlayan ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığı kabul edilerek hüküm kurulması gerekirken varsayıma dayalı hesaplamaya göre karar verilmesi hatalıdır.

4- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı aylık net 1.000,00 TL ücret ile çalıştığını iddia etmiştir. Davacı tanıklarından biri net 1.000,00 TL ücretle çalıştığını beyan ederken, diğer davacı tanığı kendisinin işten ayrıldığı tarih olan 2010 yılı mayıs ayında 750,00 TL ücret aldığını, davacının kendisinden 75,00 TL daha fazla ücret aldığını beyan etmiştir. Davalı tanıkları ise davacının 750,00 TL ücret aldığını beyan etmişlerdir. Ücret seviyesinin davacı tarafça ispatlanması gerektiği göz önüne alınıp, gerekirse emsal ücret araştırması da yapılarak tanık beyanları ile birlikte değerlendirilerek davacının aylık ücretinin tespit edilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2017/1211, Karar No: 2017/4423, Tarih: 23.05.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/1211 E.  ,  2017/4423 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, itirazın iptali ve icra inkâr tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 101. maddesinde, bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde bu Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceği, Kanunun 88. maddesinin 19. fıkrasında Kurumun prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usûlü Hakkında Kanunun uygulamasından doğacak uyuşmazlıkların çözümlenmesinde Kurumun alacaklı biriminin bulunduğu yer iş mahkemesinin yetkili olduğu düzenlenmiştir. Bu düzenleme dışında, 5510 sayılı Kanunda mahkemelerin yetkisi ile ilgili özel bir düzenleme bulunmadığı görülmektedir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesinde, İş mahkemelerinde açılacak her davaya açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabileceği, bunlara aykırı sözleşmelerin muteber sayılmayacağı düzenlenmiş olmakla birlikte, aynı yasanın 15.maddesinde de, bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümleri uygulanacağına ilişkin düzenleme mevcuttur.

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işçinin işinin yapıldığı yer mahkemeleri de yetkili kılınmıştır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 5. maddesindeki düzenleme ile Kanun koyucu, anılan Kanunun 1' inci maddesi gereğince görevli bulunan iş mahkemelerinin, yer itibariyle yetkisini saptamaktadır. Bu maddenin kapsamı, sadece İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesine göre açılacak davalarla sınırlı bulunmaktadır. Diğer Kanunlar bakımından, örneğin 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu, 1479 sayılı Bağ-Kur Kanunu’na göre açılacak davalar, bu maddenin kapsamına dâhil değildir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 5. maddesindeki düzenleme ile Kanun koyucu, anılan Kanunun 1' inci maddesi gereğince görevli bulunan iş mahkemelerinin, yer itibariyle yetkisini saptamaktadır. Bu maddenin kapsamı, sadece İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesine göre açılacak davalarla sınırlı bulunmaktadır. Diğer Kanunlar bakımından, örneğin 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu, 1479 sayılı Bağ-Kur Kanunu’na göre açılacak davalar, bu maddenin kapsamına dâhil değildir.

Bu aşamada, genel ve özel yetki kurallarının açıklığa kavuşturulmasında yarar vardır. Bütün davalar için uygulanan yetki kuralına genel yetki kuralı denilmekte olup, genel yetkili mahkeme, davalının ikametgâhı mahkemesidir. Eş deyişle, her dava, Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça açıldığı tarihte davalının ikametgahı sayılan yer mahkemesinde görülür (HMK md.6, HUMK.md.9/1). Bundan ayrı, bazı davalar için davalının ikametgâhı mahkemesinin yanında, başka yer mahkemeleri de yetkili kılınmıştır. Bu istisnai nitelikteki yetki kurallarına “özel yetki” kuralları denilmektedir. İlke olarak, özel yetki kuralları genel yetkiyi kaldırmaz, onunla birlikte uygulanır. Ancak istisna olarak, bazı davaların mutlaka belli bir yer mahkemesinde açılması öngörülmüştür ki, bu halde kesin yetki söz konusudur. Kesin yetki halleri, genel yetkiye istisnadır. Bunun dışında, bir dava için özel yetki kuralı bulunsa bile, davacının genel yetki ile özel yetki arasında bir seçim hakkı vardır. Özel yetki kuralları ilke olarak kamu düzenine ilişkin değildir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 08.07.2009 gün 2009/10-236-345 sayılı kararında da aynı ilkeler benimsenmiştir. Ayrıca 6100 sayılı H.M.K m.19/2 hükmünde şöyle denilmiştir: “... Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir”   hükmü de göz önünde bulundurulmalıdır.

6100 sayılı HMK’nın 19/2. maddesine göre, yetkinin kesin olmadığı davalarda yetki itirazının cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi, birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz.

Tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde; kamu düzenine ilişkin yetki kuralını düzenleyen 5521 sayılı Kanunun 5. maddesinin, işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanununa dayanan alacak ve hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarına uygulanacağı kabul edilmelidir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 29.05.2013 gün 2012/10-1615 E., 2013/777 K.)

Tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde; kamu düzenine ilişkin yetki kuralını düzenleyen 5521 sayılı Kanunun 5. maddesinin, işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanununa dayanan alacak ve hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarına uygulanacağı kabul edilmelidir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 29.05.2013 gün 2012/10-1615 E., 2013/777 K.)

Eldeki davada, 5510 sayılı Kanunun 101 ve 5521 sayılı Kanunun 15. maddesi gereğince, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetkiyi düzenleyen hükümlerinin somut olaya uygulanması gerekir. Somut olayda, davacı tarafından Sivas İş Mahkemesine dava açılmış olup, davalının süresinde verdiği cevap dilekçesinde usulüne uygun şekilde bir yetki itirazında bulunduğu, yetkili mahkemenin...Asliye Hukuk Mahkemesi olduğunu belirttiği, ancak Mahkemece yetki itirazı hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmediği, aslen davalının ikametgâhının da Sulusaray ilçesinde olduğu anlaşılmakta olup, mahkemece yetkisizlik iddiası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 23.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/40992, Karar No: 2024/12839, Tarih: 17.10.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/40992 E.  ,  2024/12839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında fuhuş suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve kararı temyiz ettiğine ilişkindir.

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak karar verilmediğine, vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve resen tespit edilecek sebeplerle bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Anayasa’nın 41. maddesinde ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevinin Devlete ait olduğu, aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı, 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun’un 20/2. maddesi gereğince Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği, ancak Bakanlığın davaya katılmasının doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup Bakanlığa yüklenen bir kamu görevi olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 237. ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı gözetilerek vekalet ücretine hükmedilmemesinde isabetsizlik görülmeyerek yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen fuhuş eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümününde açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemenin kararında sanık müdafii ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

IV. KARAR

Gerekçe bölümününde açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemenin kararında sanık müdafii ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1666, Karar No: 2012/7020, Tarih: 12.11.2012

**15. Hukuk Dairesi         2012/1666 E.  ,  2012/7020 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Mahkemece, her iki davalı yönünden de dava kısmen kabul edilmiş, karar davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davada, her iki davalının birlikte verdiği sipariş üzerine davalı ... adına kayıtlı araç üzerine sondaj makinesi monte edildiği, iş bedeline karşılık diğer davalı ... tarafından 11.250,00 TL bedelli 4 adet çek verilmişse de karşılıksız çıktığı, faiz ve takip masraflarıyla birlikte alacağın 20.925,00 TL'ye ulaştığı iddia edilerek bu miktar alacağın davalılardan tahsili istenmiştir. Davalılar davaya cevap vermemişler, duruşmalara da katılmamışlardır. Mahkemece her iki davalıyla da akdî ilişki kurulduğu kabul edilerek 13.250,00 TL alacağın davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Eser sözleşmesinden doğan uyuşmazlıklarda akdî ilişkinin varlığını ispat yükü bu yönde iddiada bulunan tarafa aittir. Davalı ... davaya cevap vermemek suretiyle akdî ilişkiyi inkâr etmiştir. İspat yükü kendisine düşen davacı da, davalı ...'la akdî ilişki kurulduğuna dair herhangi bir yazılı delil ibraz edememiş, iddiasını kanıtlayamamıştır. Sözleşme konusu aracın trafikte davalı ... adına kayıtlı bulunması, bu davalı ile akdî ilişki kurulduğunu kabul için yeterli sayılamaz. Nitekim davalı ... vekili tarafından temyiz dilekçesine ekli olarak sunulan ... 2. Noterliği'nin 30.04.2007 tarih 06358 sayılı kat'i satış sözleşmesinden aracın 30.04.2007 tarihinde dava dışı ...'a satıldığı, satış sözleşmesinde aracın özellikleri belirtilirken üzerinde sondaj makinesi montajı bulunduğundan bahsedilmediği anlaşılmaktadır. İş bedeli karşılığı verilen çeklerin davalı ... tarafından verilmiş olması, ilk çekin 30.06.2007 tarihli olup satış tarihinden sonra keşide edilmesi akdî ilişkinin davacı ile diğer davalı ... arasında kurulduğunu göstermektedir. Esasen davalı ... tarafından

temyiz yoluna başvurulmadığından akdî ilişkinin bu davalıyla kurulduğu kesinleşmiştir. Davada davalı ...'ın, akdî ilişkinin tarafı olan diğer davalı ...'ın borcundan kefil ya da garanti veren sıfatıyla sorumlu olduğu da iddia edilmiş ve kanıtlanmış değildir. Bu durumda davalı ... hakkındaki davanın akdî ilişkinin kanıtlanamamış olması nedeniyle pasif husumet yokluğundan reddi gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kabulü doğru olmamıştır. Öte yandan dava dilekçesinde asıl alacak olarak 11.250,00 TL talep edildiği halde talebin aşılarak 13.250,00 TL'ye hükmedilmesi de kabul şekli bakımından hatalıdır.

Açıklanan nedenlerle kararın bozulması uygun bulunmuştur.

Açıklanan nedenlerle kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı ... yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı ...'a geri verilmesine, 12.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22278, Karar No: 2011/34394, Tarih: 22.09.2011

**2. Ceza Dairesi         2010/22278 E.  ,  2011/34394 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/247302

MAHKEMESİ : Fatih 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2008

NUMARASI : 2008/211

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-) Katılan kurum görevlileri tarafından düzenlenen 08.05.2004 tarihli Kaçak elektrik tesbit tutanağında, “sayacı delmek” suretiyle kaçak elektrik kullanıldığının belirtilmesi, sanığın atılı suçu kabul etmeyerek suç tarihinde, suç tutanağı düzenlenen yerde C. L.’ ın oturduğunu savunması karşısında, suça konu sayacın bulunduğu evde suç tarihi ve öncesinde kim yada kimlerin oturduğunu kolluk aracılığı ile araştırılıp, sanık adına kayıtlı, telefon, su ve doğalgaz faturaları da getirtilip, duraksamaya yer bırakmayacak şekilde saptandıktan sonra tutanak düzenleyici tanıklara kaçak kullanım şekli açıklattırılıp, gerektiğinde uzman bilirkişi aracılığı ile keşif yaptırılarak kurulu güç belirlenip, suç tarihinden önceki ve sonraki bir yıllık dönemleri içeren tüketim belgeleri karşılaştırılarak tüketimde belirgin bir düşme olup olmadığı tüketimin kurulu güce uygunluğu araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve soyut değerlendirmeyi içeren yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-)Bilirkişi F. A.’ ın, İl Adli Yargı Adalet Komisyonu tarafından düzenlenen listede yer alan bilirkişiler arasından atanıp atanmadığının belirtilmemesi ve anılan listede yer alan bilirkişiler tarafından atanmamış ise yeminin yaptırılmaması, yaptırılmış ise buna ilişkin tutanağının dosyaya konulmaması suretiyle 5271 sayılı CMK’ nun 63. Ve 64. Maddelerine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11401, Karar No: 2021/5763, Tarih: 23.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/11401 E.  ,  2021/5763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-f maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasa'nın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumun da temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden sanık ...’ün temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.