muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/177, Karar No: 2012/548, Tarih: 12.09.2012

O halde, sözleşme konusu iş-eser'in teslimi gereken uygun sürenin belirlenmesi, eser bu süreden önce tamamlanmış olarak teslim olunmuş ise o teslim tarihinin saptanması zorunludur.

Taraflarca eserin teslim süresinin belirlenmediği durumda, davalı-yükleniciye eserin teslimi için sınırsız bir sürenin tanınmış olduğu gibi bir anlam ortaya çıkar ki bunu da gerek sözleşme hukukunun ana ilkeleri ile ve gerekse de TMK’nun 2. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile bağdaştırmak mümkün değildir. Ancak yukarıda da etraflıca açıklandığı üzere, karşılıklı borç yükleyen sözleşmelerde, borçlunun temerrüdü için alacağın muaccel olmasının yanında, borcun aynen ifası için alacaklı tarafından borçluya uygun bir mehil (BK. m.106/1) verilmelidir. Bu süre sonunda borçlu edimini yerine getirmez ise alacaklı BK’nun 106/2. maddesindeki seçimlik haklarından birisini kullanabilir. Ne var ki, BK’nun 107.maddesinde ise, alacaklı tarafından borçluya süre verilmeden de BK’nun 106/2.maddesindeki seçimlik haklardan birisinin kullanılabileceği durumlar sayılmıştır.Alacaklı tarafından borçluya “süre verilmesi etkisiz olacak” ise borçluya aynen ifa için herhangi bir süre verilmeden de alacaklı tarafından seçimlik haklar kullanılabilmektedir.Somut olayda da, davalı-yüklenici Gölcük Belediye Başkanlığı, davacı ile düzenlediği 03.07.2006 tarihli “arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi”nden önceki bir tarih olan 31.05.2006 tarihinde TOKİ ile inşaat yapım işi konusunda anlaşmış, aralarındaki bu sözleşme gereğince de inşaatın yapım işini TOKİ’ye bırakmıştır. Aradan üç yıldan fazla bir süre geçmiş, bu sürede yüklenici/Gölcük Belediye Başkanlığı tarafından bağımsız bölümler davacıya teslim edilmeyince, davacı defalarca gerek yüklenici olan Gölcük Belediyesi’ne ve gerekse de Belediyenin akidi olan TOKİ’ye defalarca başvurmuş; ancak, bağımsız bölümlerin teslimi konusunda herhangi bir sonuç elde edememiştir. Davacı her iki davalıya gönderdiği 14.12.2009, 08.03.2010 ve 10.03.2010 tarihli yazılar ile de bağımsız bölümlerinin teslim edilmesini istemiş ancak davalılar tarafından verilen cevabi yazılarda, bağımsız bölümlerin teslimi konusundaki sorumluluk, davalılarca yerine getirilmeyerek bağımsız bölümler davacıya teslim edilmemiştir.Hal böyle olunca, artık davacının, davalı-yükleniciye süre vermesinin aynen ifa için etkisiz olacağı (BK.m.107/1) her türlü duraksamadan uzaktır.

Davacı ise davalı-yüklenici-borçlunun temerrüdünden dolayı seçimlik haklarından “aynen ifa ve gecikmeden dolayı tazminat” isteme hakkını kullanmış ve bağımsız bölümlerin tesliminin gerektiği tarihten itibaren her ay için rayiç kira bedeli kadar tazminat talebinde bulunmuştur.

Davacı ise davalı-yüklenici-borçlunun temerrüdünden dolayı seçimlik haklarından “aynen ifa ve gecikmeden dolayı tazminat” isteme hakkını kullanmış ve bağımsız bölümlerin tesliminin gerektiği tarihten itibaren her ay için rayiç kira bedeli kadar tazminat talebinde bulunmuştur.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş: konusunda uzman bilirkişiler ile mahallinde keşif yapılarak, yüklenici tarafından derhal işe başlanılmış olmak suretiyle –mücbir ve haklı sebepler hariç tutularak- davaya konu bağımsız bölümlerin inşaat ruhsatının ne kadar sürede alınabileceğinin, bundan sonra da ne kadar sürede (makul süre) inşaatın tamamlanarak –deprem v.s gibi mücbir ve haklı sebepler de gözetilmek suretiyle- iskan ruhsatının alınabileceğinin, emsal inşaatlar da dikkate alınıp tespit edilerek, bu konuda ayrıntılı, açıklayıcı ve denetime elverişli bir rapor alınması, davacının talebinin –taleple bağlılık ilkesi de gözetilerek- değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesinden ibarettir. Mahkemece, açıklanan hususlar göz ardı edilerek karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle, direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçelerle bozulması gerekir.

SONUÇ: Davalı Gölcük Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanun’un 440.maddesi uyarınca hükmün tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 12.09.2012 gününde yapılan ikinci görüşmede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1749, Karar No: 2019/5056, Tarih: 06.11.2019

**4. Hukuk Dairesi         2017/1749 E.  ,  2019/5056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili ... tarafından, davalı ... aleyhine 14/11/2014 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın usulden reddine dair verilen 03/12/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yediemin ücreti alacağının icra marifeti ile takibi sırasında davalı/borçlu tarafından takibe itiraz üzerine takibin durması ve duran takibe davacı/alacaklının itirazın iptali istemi ile açılmıştır. Mahkemece davanın görev yönünden usülden reddine karar, verilmiş; karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalı borçlunun dava dışı üçüncü kişiye karşı başlattığı icra takip dosyasında haczedilen taşınırların davacıya ait özel bir yediemin deposuna konulduğunu, taraflar arasında saklama sözleşmesinin kurulmuş olduğunu, buna karşın davalı borçlunun davacıya herhangi bir ödemede bulunmadığını, bunun üzerine davalı hakkında icra takibi başlatıldığını, davalının icra takibine karşı haksız olarak itiraz ettiğini belirterek itirazın iptali isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece İİK 88/6 maddesinde yedieminlik ücretinden kaynaklanan uyuşmazlıkların icra mahkemesi tarafından çözümleneceğinin düzenlendiği gerekçesi ile davanın görev yönünden usulden reddine karar verilmiştir.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 88/6 maddesinde "İcra dairesi, depo ve garajlarda ve yediemin olarak kendisine haczedilen malın bırakılmış olduğu üçüncü kişilerde saklanıp da hukuken artık muhafazasına gerek kalmayan malı, vereceği uygun süre içinde geri almasını ilgililere resen bildirir. Verilen süre içinde eşya geri alınmazsa, icra müdürü tetkik merciinin kararı ile taşınır mal satışlarına ilişkin hükümler uyarınca bunları satar. Elde edilen miktardan muhafaza ve satış giderleri ödenir. Artan miktar 9'uncu madde hükmüne göre muhafaza olunur. Bu konuda ortaya çıkan ihtilaflar tetkik mercii tarafından basit yargılama usulüne göre çözülür." düzenlemesi mevcuttur.

Davacı taraf bu yola başvuracağına İİK 67. maddesindeki hakkını kullanarak genel mahkemelerde itirazın iptali davası açmıştır. Taraflar arasındaki akdi ilişki saklama sözleşmesine dayalı olup icra tetkik mercilerine itirazın iptali yolu ile talepte bulunulması ya da İİK 88/6 maddesi uyarınca uyuşmazlığın çözümünün istenilmesi, akdi ilişkiye dayanarak asliye hukuk mahkemesine başvurmasını engelleyecek hükümler değildir. Davacı, yargılama ve araştırması genel mahkemelere göre daha dar olan icra tetkik mercine başvuracağına her açıdan araştırma ve delil toplama hak ve yetkileri daha geniş olan asliye hukuk mahkemesine başvurarak kesin hüküm temin etme yoluna gidebilir. Kaldı ki, davacı ile davalı arasında saklama sözleşmesinden kaynaklanan davanın münhasıran tetkik mercinin görevinde olduğunu kabul etmek bir çok açıdan itirazın iptali davalarını ortadan kaldıracak nitelik taşımaktadır.

Şu durumda, davanın mahiyeti itibariyle genel mahkemeler görevlidir. Bu nedenle mahkemece verilen görevsizlik kararı yerinde değildir. Mahkemece, davanın esasına ilişkin olarak inceleme yapılması gerekirken, görev yönünden davanın usulden reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/11/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24997, Karar No: 2012/22813, Tarih: 15.10.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/24997 E.  ,  2012/22813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, idari para cezasını uygulama talebinin haksız olduğuna karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davayı yetki yönünden reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı iş müfettişlerinin tanzim ettiği rapora göre öngörülen idari para cezasını uygulama talebinin haksız olduğunun, rapora konu sözleşmenin ise işin ihale sonucu idare tarafından sözleşme ile verilmiş olması gözetilerek hukuka uygun olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuş ve yetki itirazında bulunmuştur.

Mahkemece, davacı şirkete tahakkuk ettirilen idari para cezasına, davacı şirketçe itiraz edildiği, ancak iş mahkemelerinde açılacak her davanın açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 17. maddesine göre işin yapıldığı yerin ... Termik Santrali İşletme Müdürlüğü olduğu, bu işletmede yapılan faaliyetten bahisle davalı Bakanlığın Gaziantep Bölge Müdürlüğü müfettişlerince idari para cezasının uygulandığı, işin yapıldığı yer itibariyle Afşin Asliye (İş) Hukuk mahkemelerinin yetkili olduğu, yine davalı Bakanlığın merkezinin Ankara olması nedeniyle Ankara iş mahkemelerinin davaya bakmakla yetkili bulunduğu gerekçesi ile mahkemenin yetkisizliğine ve yetki yönünden dava dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Somut olayda taraflar arasında mahkemenin yetkisi uyuşmazlık konusudur. Bu itibarla öncelikle görevli yargı yeri ile mahkemenin ve eğer iş mahkemesi görevli ise yetkili mahkemenin tespit edilmesi gerekmektedir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 108. maddesine göre, bu kanunda öngörülen idari para cezaları, 101 ve 106. maddelerdeki idari para cezaları hariç, gerekçesi belirtilmek suretiyle Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Bölge Müdürünce verilir. 101 ve 106. maddeler kapsamındaki idari para cezaları ise doğrudan Türkiye İş Kurumu il müdürü tarafından; birden fazla ilde işyerleri bulunan işverenlere uygulanacak idari para cezası ise işyerlerinin merkezinin bulunduğu yerdeki Türkiye İş Kurumu il müdürünce verilir ve genel esaslara göre tahsil edilir.

Yine 4857 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrasında “Bu Kanunun 2 nci maddesinin altıncı fıkrasına göre iş alan alt işveren; kendi işyerinin tescili için asıl işverenden aldığı yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte, birinci fıkra hükmüne göre bildirim yapmakla yükümlüdür. Bölge müdürlüğünce tescili yapılan bu işyerine ait belgeler gerektiğinde iş müfettişlerince incelenir. İnceleme sonucunda muvazaalı işlemin tespiti halinde, bu tespite ilişkin gerekçeli müfettiş raporu işverenlere tebliğ edilir. Bu rapora karşı tebliğ tarihinden itibaren altı işgünü içinde işverenlerce yetkili iş mahkemesine itiraz edilebilir. İtiraz üzerine verilen kararlar kesindir.” ifadesine yer verilmiştir.

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 3. maddesinde, "Bu Kanunun; a)İdarî yaptırım kararlarına karşı kanun yoluna ilişkin hükümleri, diğer kanunlarda aksine hüküm bulunmaması halinde, b)Diğer genel hükümleri, idarî para cezası veya mülkiyetin kamuya geçirilmesi yaptırımını gerektiren bütün fiiller hakkında, uygulanır" denilirken yine aynı Kanun’un “Başvuru Yolu” başlıklı 27. maddesinin 1. fıkrasında ise, “İdari para cezası ve mülkiyetin kamuya geçirilmesine ilişkin idari yaptırım kararına karşı, kararın tebliği veya tefhimi tarihinden itibaren en geç onbeş gün içinde, sulh ceza mahkemesine başvurulabilir. Bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması halinde idari yaptırım kararı kesinleşir” düzenlemesine yer verilmiştir.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114/1. maddesine göre yargı yolu ve mahkemenin görevi dava şartlarından olup, yargılamanın her aşamasında mahkemece resen ve öncelikle dikkate alınmalıdır. Yine, davanın açıldığı tarihte yürürlükte olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 191. maddesi gereğince bir davada görev ve yetki uyuşmazlığı birleştiği takdirde önce görev meselesinin çözülmesi gerekir. Çünkü yetkisizliğe ilişkin ilk itirazı halledecek mahkeme, esas davayı görmeye salahiyettar olan mahkemedir. Yine aynı Kanun’un 27. maddesi uyarınca, görevsizlik kararından sonra dosyanın geldiği görevli mahkemede bakılan dava ise, yeni bir dava olmayıp, görevsiz mahkemede açılmış olan davanın devamı sayılır.

Görüldüğü üzere, 4857 sayılı Kanun’da idari para cezasına karşı başvurulacak kanun yoluna ilişkin özel bir düzenleme yer almadığından bu konudaki genel düzenlemeler olan Kabahatler Kanunu’nun 3 ve 27. maddelerindeki düzenlemelerden ayrılmayı gerekli kılacak bir durum mevcut değildir. Nitekim Uyuşmazlık mahkemesi de 02/05/2012 gün, 28280 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 09/04/2012 gün, 2012/17 esas, 2012/70 sayılı kararıyla bu konuda görevli yargı yolunun adli yargı, görevli mahkemenin ise sulh ceza mahkemesi olduğunu ifade etmiştir.

Dosya içeriğine göre, davacının iş müfettişince yapılan alt işverenlik ilişkisinin muvazaaya dayalı olduğuna dair tespitine ve bu tespite dayanan idari para cezasına itiraz ettiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacının iş müfettişince yapılan alt işverenlik ilişkisinin muvazaaya dayalı olduğuna dair tespitine ve bu tespite dayanan idari para cezasına itiraz ettiği anlaşılmaktadır.

Dosyada itiraza uğrayan iş müfettişi raporu mevcut olmadığı gibi bu raporun davacıya bildirilmesine dair belge ya da belgeler de yoktur. Şu halde mahkemece öncelikle söz konusu eksiklikler giderilmeli, daha sonra davacının alt işverenlik ilişkisindeki muvazaa tespitine itiraza ve buna dayanan idari para cezasına itiraza ilişkin talepleri farklı mahkemelerin görev alanlarına girdiğinden ayrıştırılmalıdır. Bundan sonra ise mahkemenin görevli olduğu alt işverenlik ilişkisinin muvazaaya dayandığına dair tespite yapılan itirazlar kapsamında ise uyuşmazlığı çözecek kararın kesin olduğu ve itiraz konusu raporun Gaziantep Bölge Çalışma Müdürlüğü tarafından düzenlendiği de dikkate alınarak yetkili olup olunmadığı da tartışılıp bir karar verilmelidir. İdari para cezasına itiraz bakımından ise görevsizlik kararı verilerek dosya görevli ve yetkili sulh ceza mahkemesine gönderilmelidir.

2-Birden çok yer mahkemesinin yetkili bulunduğu durumlarda, seçim hakkı davacıya ait olduğu için, yetkili mahkemenin bu seçim hakkını göz önünde bulundurması ve bu yönden gerekli yargılama işleminin yapılması gerekir.

Bir dava için birden fazla (genel ve özel) yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasının bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiç birisinde açmaz ve yetkisiz bir mahkeme de açar ise, o zaman seçme hakkı davalılara geçer. Eğer davalı seçim hakkını kullanmaz ise seçim hakkı tekrar davacıya geçer. Davalı cevap dilekçesi ile yetkili mahkemenin ... ve Ankara mahkemeleri olduğunu ... sürmüştür. Mahkeme karar kesinleştiğinde dosyanın Afşin veya Ankara mahkemelerine gönderilmesi şeklinde hüküm kurmuştur.

Bu noktada mahkemenin kabulüne göre de, mahkemece belirtilen esaslara aykırı olarak birden fazla mahkemeyi kararda yetkili olarak belirtmesi isabetsizdir. Bu husus ayrıca bozma sebebi yapılmıştır.

3-Öte taraftan 6100 sayılı Kanun'un "Esastan Sonuçlanmayan Davada Yargılama Gideri" başlığı altındaki 331. maddesinin 2. fıkrasındaki "görevsizlik, yetkisizlik veya gönderme kararlarından sonra davaya bir başka mahkemede devam edilmesi halinde, yargılama giderlerine o mahkeme hükmeder" hükmü uyarınca yetkisizlik kararı sonucu verilen ret kararları, henüz davayı esastan sonuçlandırmadığından davaya bir başka mahkemede devam edilmesi halinde yargılama giderine de o mahkemece hükmolunmalıdır.

Yine kabule göre, yetkisizlik kararı verildiği halde 6100 sayılı Kanun'un 331/2. ve 323/1-ğ maddeleri gereğince yargılama giderlerine ve yargılama giderlerinden sayılan vekâlet ücretine de hükmolunması hatalı olup kararın bu yönden de bozulması gerekmiştir.

Yine kabule göre, yetkisizlik kararı verildiği halde 6100 sayılı Kanun'un 331/2. ve 323/1-ğ maddeleri gereğince yargılama giderlerine ve yargılama giderlerinden sayılan vekâlet ücretine de hükmolunması hatalı olup kararın bu yönden de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16512, Karar No: 2015/1262, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/16512 E.  ,  2015/1262 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/5512, Karar No: 2023/8381, Tarih: 19.09.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/5512 E.  ,  2023/8381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2020/49 E., 2020/605 K.

KARAR : Ret, Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davalı ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili, davalı ... ve davalı ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçelerinde özetle; davalı belediyenin kendi tesislerini kiraya verdiğini, ihaleyi ...'nın aldığını, ...'nın vekaletname ile işveren vekili olarak ...'ı atadığını, ...'ın işyerinin tamir işleri ile ilgilenmeye başladığını, tamir işinin Üçel İnşaat yetkilisi olan...'a verildiğini,...'un işi yaptırmak için piyasada çalışan ... ile anlaştığını, ...'nın ise işçi olarak ... ve ... ile 20.05.2011 tarihinde davalıların yanında işe başladığını, müvekkilinin sigorta bildiriminin hiç yapılmadığını, 31.05.2011 tarihinde iş kazası geçirdiğini ve kalıcı maluliyet oluştuğunu ileri sürerek 93.759,34 TL maddi, 35 bin TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkili belediyenin taşınmazı ihale yolu ile kiraladığını, davacının binanın bakımsız olması nedeniyle değil iş yerinde güvenlik tedbirleri alınmaması nedeniyle iş kazası geçirdiğini, bu nedenle müvekkili belediye açısından husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalılar Üçel İnş. Ot. Tur. Can. Hay. San. ve Tic. Ltd. Şti., ..., Abdüldakir Akburun ve ...'ya dava dilekçesi ile duruşma gün ve saatini bildirir davetiye tebliğ edilmesine karşın adı geçen davalılarca cevap dilekçesi ibraz edilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 21.01.2016 tarih ve 2013/201 Esas, 2016/65 Karar sayılı kararıyla; kazanın meydana gelişinde davacının %25, davalı ...’nin %15, davalı ...’nın %20, davalı ...’in davalı ...'ya verilen %20’nin içindeki %5, davalı Üçel Şirketinin %40 oranında kusurlu oldukları, davacı kazalının yargılamaya konu iş kazasından dolayı %40,00 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığından bahisle davacının maddi ve manevi tazminat istemlerinin kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesi'nin 21.01.2016 tarih ve 2013/201 Esas, 2016/65 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davalı ..., davalı ... ve davalı ... temyiz isteminde bulunmuştur.

Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesi'nin 26.11.2019 tarih, 2018/7115 Esas, 2019/7196 Karar sayılı kararı ile temyiz edenin sıfatına, temyizin kapsam ve nedenlerine göre; davalılar ...ve Metin'in tüm temyiz itirazlarının reddine, davalı ... Belediyesi'nin temyiz itirazlarının kabulüne, somut olayda, davalı ... Belediyesi'nin kendisine ait düğün salonu, çay bahçesi ve restoranı 5 yıl süreyle işletilmek üzere kiraya verdiği, bu durumun onu asıl işveren konumuna getirmediği, bu nedenle düğün salonunun çatı tadilatı işinin yapılması sırasında kiralayan sıfatındaki Belediye'nin gözetim ve denetim yapmak gibi bir sorumluluğu bulunmadığı açık olduğuna göre,...Belediyesi yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken sorumluluğu yoluna gidilmesi isabetsiz olduğundan bahisle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyulduktan sonra verilen temyiz incelemesine konu 07.10.2020 tarih ve 2020/49 Esas, 2020/605 Karar sayılı kararla, davalı ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesi'nin 07.10.2020 tarih ve 2020/49 Esas, 2020/605 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davacı vekili, davalı ... ve davalı ... temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri