muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18185, Karar No: 2017/7414, Tarih: 13.03.2017

Karşı Düşünce;

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün, sanık tarafından temyizi üzerine sayın çoğunluğun onamaya ilişkin kararı yerinde değildir. Şöyle ki;

1) Sanık savunmaları, yakınıcı anlatımları, dosya kapsamı ve toplanan deliller göre, yakınıcı .....’ın Haziran 2011’de kuru temizlemeci olan sanığın işyerine, battaniye, tül perde ve 32 adet yer minderini temizletmek için bıraktığı, bir süre sonra battaniye, tül perde ve 16 adet minderi aldığı ancak 16 adet minderin sanığa ait işyerinde kaldığı, sanığın birkaç kez alması için yakınıcıya hatırlatmasına karşın minderlerin alınmaması üzerine 5 ay kadar sonra 100,00 TL alacağı da olan sanığın minderleri 70,00 TL bedelle eskiciye satması şeklinde gerçekleşen eyleminde, birçok kez yakınıcının minderleri alması için sanık tarafından uyarılması, yakınıcının bırakmış olduğu eşyaların çoğunun teslim edilmesi, sadece suça konu 16 adet minderin teslim edilmemesi, kuru temizlemeye bırakılan eşyaların 2 ay içinde alınması gerektiğine ilişkin ihtar, sanığın yakınıcıdan alacağının olması nedeniyle hapis hakkının olması, kuru temizlemeci olan sanığın, kendisine bırakılan eşyaları temizleyip edimini bu şekilde yerine getirmesi ve ayrıca eşyaları saklama yükümlülüğünün bulunmaması birlikte değerlendirildiğinde, sanığın suç işleme kastı bulunmadığı gibi sanık ile yakınıcı arasındaki uyuşmazlığın hukuki mahiyette olması nedenleriyle beraati yerine mahkumiyetine karar verilme gerekçesiyle yerel mahkeme kararının bozulmaması;

2)5237 sayılı TCK.nun 62/2. madde ve fıkrasında "Takdiri indirim nedeni olarak failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar gözönünde bulundurulabilir, takdiri indirim nedenleri kararda gösterilir" hükmüne aykırı olarak bu hususlar irdelenmeden, sanığın mağdurun zararını gidermesi dikkate alınmadan ve silinme koşulları oluşmuş adli sicil kaydı gerekçe gösterilerek "Sanığın geçmişte mahkumiyetinin bulunması ve mazeretsiz ilk duruşmaya gelmemesi …” denilmek suretiyle yasal olmayan gerekçe ile TCK.nun 62. maddesinin uygulanmaması gerekçeleriyle kararın bozulması yerine, yerel mahkemenin usul ve yasaya uygun olmayan kararının onanmasına dair sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz. 13.03.2017
Yargıtay — Esas No: 2015/6646, Karar No: 2015/31171, Tarih: 11.11.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/6646 E.  ,  2015/31171 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/256945

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Konya 11. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2013

NUMARASI : 2013/322 (E) ve 2013/433 (K)

SANIK : H.. E.., M.. Ö..

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme, hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hırsızlık suçunda ise, menkul bir malın sahibinin rızası dışında alınması, mal üzerinde sahibinin zilyetliğine son verilmesi, mağdurun suç konusu eşya üzerindeki zilyetlikten doğan tasarruf haklarını kullanmasının olanaksız hale gelmesi söz konusudur.

Sanıkların hırsızlık yapmak amacıyla anlaşarak sanık H.. E..'e ait ... plakalı araçla gündüz vakti M.. B..'ne ait eski malzemelerin saklandığı depoya gittikleri, sanık ... deponun kapısında bulunan kilidi kırarak kapıyı açtığı ve birlikte içeriye girdikleri, sanıkların yirmi altı adet varil ile bir adet tır dingilini araca yükledikten sonra olay yerinden ayrıldıkları, varillerin yüklü olduğu araçla seyir halindeyken kaza yapmaları neticesinde yakalandıkları, bu suretle sanıkların kamu malına zarar verme ve hırsızlık suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda; sanık ifadeleri, katılan beyanı, tutanaklar ile tüm dosya kapsamına göre sanıkların mahkumiyetlerine yönelik kabulde, aşağıda belirtilen nedenler dışında isabetsizlik görülmemiştir.

Tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık M.. Ö.. hakkında 5237 sayılı TCK' nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıkların yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık M.. Ö.. hakkında 5237 sayılı TCK' nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıkların yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 54/3. maddesine göre, suçta kullanılan eşyanın müsadere edilmesinin, işlenen suça nazaran daha ağır sonuçlar doğuracağı ve bu nedenle hakkaniyete aykırı olacağı anlaşıldığında müsaderesine hükmedilmeyebileceği hükmüne yer verilmekle ve aracın değerinin, hırsızlığa konu variller ve tır dingilinden değerinden çok fazla olması ile suça konu aracın tamamen hırsızlığa konu eşyaya tahsis edilmesi ya da zula oluşturulması durumlarının söz konusu olmaması dikkate alınarak, suçta kullanılan aracın değeri denetime olanak sağlayacak şekilde tespit edildikten sonra, çalınan mallar ile aracın değerinin orantılı olup olmadığı, müsadere kararının işlenen suça nazaran daha ağır ve hukuka aykırı sonuçlar doğurup doğurmayacağı hususları karar yerinde gösterilip tartışılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, suçta kullanıldığından bahisle araç hakkında müsadere kararı verilmesi,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16491, Karar No: 2014/14131, Tarih: 15.04.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/16491 E.  ,  2014/14131 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/324417

MAHKEMESİ : Bakırköy 25. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/04/2011

NUMARASI : 2007/1707 (E) ve 2011/347 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık Ç.. K.. hakkında mala zarar verme ve sanık B.. E.. hakkında hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanık Ç.. K.. hakkında mala zarar verme suçuna yönelik kurulan hükümde; kısa süreli hapis cezası ertelenenler hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/4 fıkrası uyarınca 53/1 fıkrasının uygulanamayacağı, mahkemece sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının ise ertelenmediği anlaşılmakla, özgürlüğü bağlayıcı ceza ile hükümlülüğüne karar verilen sanık hakkında TCK'nın 53. maddesi ile uygulama yapılmamış ise de infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, diğer sanık B.. E.. hakkında hırsızlık suçuna yönelik kurulan hükümde; suça konu malzemelerin önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık Ç.. K..'nun tekerrüre esas alınan ilamında yaş küçüklüğü nedeniyle ceza indirimi uygulanmış olması ve başkaca tekerrüre esas ilamının bulunmaması karşısında, tekerrüre esas alınan ilamın TCK'nın 58/5. maddesine göre tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

2-Katılanın 18.04.2006 tarihli kolluk ifadesine göre, işyerinden 23:50'de ayrılıp, 06:45'de işyerine gittiğinde hırsızlık olduğunu farkettiği ve suç tarihinde güneşin 05:17'de doğduğu göz önünde bulundurularak, sanık B.. E..'nun üzerine atılı hırsızlık eyleminin gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştiğinin kesin olarak belli olmaması nedeniyle, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği eylemin gündüz vakti işlendiğinin kabulü ile hüküm kurulması gerekirken, suç saati kesin olarak tespit edilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmiş olması,

3-Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, sanıklardan müteselsilen alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

3-Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, sanıklardan müteselsilen alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Ç.. K.. müdafii ile sanık B.. E..'nun temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından sanık Ç.. K.. hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılmasına, sanık B.. E.. hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak, aynı Yasanın 142/1-b maddesi gereğince sonuç cezanın 2 yıl hapis cezası olarak belirlenmesine ve “yargılama giderlerinin sanıklardan müteselsilen alınmasına” ilişkin bölümünün çıkarılarak, yerine “2 adet davetiye, 2 adet posta, 1 bilirkişi gideri olmak üzere toplam 27,75 TL yargılama giderinin 13,88 TL'sinin sanık Ç.. K..'dan, 13,88 TL'sinin ise diğer sanık B.. E..'ndan tahsili ile hazineye irat kaydına,” cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanık Ç.. K.. hakkında hırsızlık ve birden fazla kişi ile birlikte işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından, diğer sanık B.. E.. hakkında ise birden fazla kişi ile birlikte işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

1-Dairemizce de benimsenen ve Y.C.G.K.'nın 16.04.2013 günlü, 2012/6-1307 esas ve 2013/151 sayılı kararı uyarınca iddianamelerdeki olayın anlatım biçimi ve uygulanması istenen yasa maddelerine göre; sanıklardan Ç.. K.. hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali, diğer sanık B.. E.. hakkında ise işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından 5271 sayılı CMK'nın 170. maddesine uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığı gibi, iddianame de düzenlenmediğinin anlaşılması karşısında; hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemle sınırlı olduğu gözetilmeden dava konusu dışına çıkılarak 5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesine aykırı davranılması,

2-Katılanın 18.04.2006 tarihli kolluk ifadesine göre, işyerinden 23:50'de ayrılıp, 06:45'de işyerine gittiğinde hırsızlık olduğunu farkettiği ve suç tarihinde güneşin 05:17'de doğduğu göz önünde bulundurularak, hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali eylemlerinin gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştiğinin kesin olarak belli olmaması nedeniyle, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği her iki eylemin de gündüz vakti işlendiğinin kabulü ile hüküm kurulması gerekirken, suç saati kesin olarak tespit edilmeden, sanık Ç.. K.. hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 143., her iki sanık hakkında da işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan TCK'nın 116/2 maddesi yerine 116/4. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmiş olması,

3-Kabule göre de;

a-Sanık Ç.. K..'nun üzerine atılı hırsızlık suçuna konu malzemelerin önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin düşünülmemesi,

b-Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, sanıklardan müteselsilen alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Ç.. K.. müdafii ile sanık B.. E..'nun temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sonuç ceza bakımından kazanılmış hakkın gözetilmesine, 15.04.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3385, Karar No: 2015/10742, Tarih: 20.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/3385 E.  ,  2015/10742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL (KAPATILAN) 28. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/04/2014

NUMARASI : 2013/214-2014/63

Taraflar arasında görülen davada İstanbul (Kapatılan) 28. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/04/2014 gün ve 2013/214-2014/63sayılı kararı düzeltilerek onayan Daire’nin 11/11/2014 gün ve 2014/10113-2014/17304 sayılı kararı aleyhinde fer'i müdahil TMSF vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla, tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Bir davada karar düzeltmede bulunma hakkı, yalnız taraflara veya hüküm ile kendisine yükümlülük yüklenen veya bir hakkı ihlal edilen kimseye veyahut kanunun açıkça belirttiği mercilere aittir.

Mülga HUMK’nın 57'nci maddesi (HMK’nın 66 ve devamı maddeleri) uyarınca, yanında katıldığı tarafla birlikte hareket etmek mecburiyetinde bulunan fer’i müdahilin karara karşı tek başına karar düzeltme hakkı bulunmamaktadır.

Somut olayda, TMSF davada feri müdahil olarak yer almakta olup, davalı Banka karara karşı karar düzeltme isteminde bulunmadığına göre, fer'i müdahil TMSF vekilinin hükme karşı tek başına karar düzeltme hakkı bulunmadığı gibi, hükmedilen tutarda karar düzeltme sınırının altındadır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, fer'i müdahil vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 20/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17689, Karar No: 2015/6118, Tarih: 26.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/17689 E.  ,  2015/6118 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/320720

4207 sayılı Tütün Ürünlerinin Zararlarının Önlenmesi ve Kontrolü Hakkında Kanun'un 3/6. maddesine aykırılıktan kabahatli O.. A.. hakkında anılan Kanun'un 5/4. maddesi gereğince Radyo ve Televizyon Üst Kurulunun 19/09/2013 tarihli ve 63 sayılı idari yaptırım kararı ile uygulanan 73.263,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun kısmen kabulü ile cezanın 1.463,00 Türk lirası olarak değiştirilmesine dair Ankara 18. Sulh Ceza Mahkemesinin 07/04/2014 tarihli ve 2013/282 değişik iş sayılı kararına yönelik Radyo ve Televizyon Üst Kurulu vekili tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin Ankara 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/05/2014 tarihli ve 2014/183 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 10/09/2015 gün ve 59933 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09/10/2015 gün ve KYB.2015-320720 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, tütün ürünlerinin görüntülenmesini engellememek eyleminden kabahatli televizyon kanalının yerel düzeyde yayın lisansı bulunduğu gerekçesi ile idari para cezası miktarı düşürülerek başvuru kabul edilmiş ise de, O... TV isimli televizyon kanalının lisansının yerel yayın düzeyinde olduğu ancak aynı zamanda uydu yayını yapma izninin de bulunduğu cihetle, ulusal düzeyde izleyiciye ulaşma imkanı bulunduğu, 4207 sayılı Kanun'un 5/4. maddesinde yer alan yerel ulusal yayın ayrımının yayın lisansına göre değil, yayının ulaştığı izleyici kitlesine göre yapılmış bir ayırım olarak anlaşılması gerektiği, kabahatli televizyon kanalının uydu üzerinden yayın yaptığı gözetildiğinde, 6112 sayılı Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayın Hizmetleri Hakkında Kanun'un 3. maddesinde yer alan yerel ve ulusal yayın tanımlarına göre ulusal düzeyde yayın yaptığı kabul edilmesi gereken kabahatli hakkındaki idari para cezasına yönelik başvurunun reddedilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararların kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

4207 sayılı Kanun’un eylem tarihinde yürürlükte olan ve yukarıda anılan 5. maddesinin 4. fıkrası uyarınca aynı Kanun’un 3. maddesinin 6. fıkrasında düzenlenen eylemlerin tespiti halinde yayın kuruluşunun ulusal, bölgesel veya yerel yayın yapması hallerine göre farklı miktarlarda idari para cezalarının belirlendiği, buna karşın anılan Kanun’da ulusal, bölgesel ve yerel yayın tabirinden ne anlaşılması gerektiğine ilişkin bir düzenlemenin bulunmadığı, bu hususta ceza vermeye yetkili kurum olarak belirlenen Radyo ve Televizyon Üst Kurulunun kuruluş, teşkilat, görev, yetki ve sorumluluklarının düzenlendiği 6112 sayılı Kanun’un “Tanımlar” başlıklı 3. maddesinde düzenleme bulunduğu, anılan maddede ulusal yayının “Ülke nüfusunun asgarî yüzde yetmişine ve Üst Kurulca belirlenen yerleşim yerlerine karasal ortamdan ulaştırılan yayın hizmetini” ifade ettiğinin belirtildiği, Radyo ve Televizyon Üst Kurulunun eylem tarihinden sonra verdiği 27/11/2013 tarih ve (1) sayılı kararında, 6112 sayılı Kanunda yer alan “ulusal” ve “yerel yayın ” tanımlarının sadece karasal ortamda ulaştırılan yayın hizmetlerini kapsadığı, uydu ve kablo ortamlarından yapılan yayınların söz konusu tanımın içine girmediği sonucunun ortaya çıktığı belirtilerek 4207 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 4. fıkrasındaki düzenlemenin 6112 sayılı Kanun'un 32. maddesinin 2. fıkrasındaki müeyyide sistemine uygun olarak düzenlenmesi yönünde kanun koyucuya öneri yapılmasının karar altına alındığı, anılan bu karardan sonra 10/09/2014 tarih ve 6552 sayılı Kanun'un 111. maddesi ile yapılan yasal değişiklik ile 4207 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 4. fırkasının “3 üncü maddenin altıncı fıkrasındaki yasağın görsel yayın yoluyla ihlal edilmesi hâlinde, yasağa aykırı yayın yapan medya hizmet sağlayıcı kuruluşa ihlalin ağırlığı ve yayının ortamı ve alanı göz önünde bulundurularak, ihlalin tespit edildiği aydan bir önceki aydaki brüt ticari iletişim gelirinin yüzde birinden üçüne kadar idari para cezası verilir. İdari para cezası miktarı, on bin Türk lirasından az olamaz.

Bu cezaya karar vermeye Radyo ve Televizyon Üst Kurulu yetkilidir.” şeklinde yeniden düzenlendiği, bu durumda eylem tarihindeki yasal düzenleme uyarınca karasal ortamda ulaştırılmayan yayın hizmetlerinin 4207 sayılı Kanun kapsamında ulusal yayın olarak değerlendirilemeyeceği ve kabahatlinin yerel olarak karasal ortamda yayın hizmeti yaptığının anlaşılması nedeniyle mahkeme uygulamasının usul ve yasaya uygun bulunması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 26/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11548, Karar No: 2021/4599, Tarih: 11.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/11548 E.  ,  2021/4599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hayasızca hareketler

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkûmiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...’nin temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.