muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/32057, Karar No: 2012/5614, Tarih: 23.02.2012

Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda makine mühendisi teknik bilirkişi tarafından teknik takip ve takometre kayıtları esas alınarak Kasım 2005- Ocak 2007 arasındaki süre için günlük işe başlama ve işi bırakma zamanı ile hareket süresi gösterilerek 8 saatten fazla çalıştığı fazla çalışma ücretleri adı altında hesaplama yapılmıştır.

Hukukçu bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise araç takip kayıtlarının bulunmadığı dönemler için tanık beyanları esas alınarak haftada ortalama 8 saat fazla çalışma yaptığı, ayda 2 hafta tatilinde çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır

Davalılar Oyak savunma ve güvenlik sisteminden gelen CD nin kayıt dökümünün yapılmadığını ve raporda gösterilmediğini, raporda yer alan saatlerin gerçek verilere ve kayıtlı bilgilere dayanmadığını, günlük araç kullanma sürelerinin raporda açıkça gösterilmediğini, günlük çalışma süreleri, günü aşan sürelerin izleyen günde görünüp görünmediği konusunun açıklanmadığını, günlük ve haftalık çalışma sürelerinin dikkate alınmadığını belirterek rapora itiraz etmişlerdir.

Davalıların bilirkişi raporuna itirazları Mahkemece değerlendirilmemiştir.Teknik bilirkişinin raporun da haftalık ve günlük çalışma süreleri açıkça belirlenmemiş, haftalık 45 saatlik çalışma esasına göre değil aylık olarak hesaplama yapılmış ve 8 saati aşan çalışmaların fazla çalışma yı oluşturduğu kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.Rapor bu yönüyle soyut olup denetime elverişli değildir. Davalının teknik bilirkişi raporuna karşı somut itirazları karşılanmadan ve fazla çalışma ücretinin hesabına ilişkin yukarıda belirtilen ilke kararımız doğrultusunda hesaplama yapılmadan oluşturulan rapora göre karar verilmesi hatalıdır.

Mahkemece yapılacak iş davalıların itirazları doğrultusunda denetime elverişli rapor alınarak tüm dosya kapsamı ile birlikte değerlendirilmek suretiyle davacının varsa fazla çalışma ücretleri hüküm altına alınmalıdır. Denetime elverişli olmayan, 4857 sayılı Kanun daki düzenlemelere uygun düşmeyen teknik bilirkişi raporuna itibar edilerek davacının fazla çalışma yaptığının kabulü isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20080, Karar No: 2018/6784, Tarih: 20.06.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/20080 E.  ,  2018/6784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne, yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 153.50.TL bakiye temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 20.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7067, Karar No: 2012/21054, Tarih: 09.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/7067 E.  ,  2012/21054 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

No : 208-404

Dava, eksik hesaplandığı iddiasıyla yaşlılık aylığı farklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Kendisine 5434 sayılı Kanun kapsamındaki çalışmaları birleştirilmek suretiyle 01.09.1997 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı bağlanan davacı, yaşlılık aylığının eksik hesaplandığı ve tüketici fiyat endeksi ile refah payı dâhil olmak üzere artışların aylığına yansıtılmadığı ve ıslahen 2003 ve 2006 yıllarında yapılması gereken artışların yapılmadığı iddiasıyla 2.000,00 TL. fark aylığın davalı Kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, davacının yaşlılık aylığına 2003 yılında %3,25 ve 2007 yılında %2,25 oranında olmak üzere artış yapılması gerektiği gerekçesiyle, davacının 1.942,11 TL. ile dava tarihi itibariyle 552,33 TL. faiz alacağının tahsiline, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

1- Davanın yasal dayanaklarından olan ve 08.09.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4447 sayılı Kanunun Geçici 4’üncü maddesinde “Bu Kanunun 24’üncü maddesinin yürürlüğe gireceği tarihe kadar, bu Kanunun 16’ncı maddesi ile 506 sayılı Kanuna eklenen Ek 38’inci maddesine göre Sosyal Sigortalar Kurumundan gelir ve aylık almakta olanlara yapılan ödemeler ile 29’uncu maddesi ile değiştirilen 1479 sayılı Kanunun 36’ncı maddesinin son fıkrasına göre Bağ-Kur tarafından ödenen aylıklarda dönem sonunda kadar yapılan artış oranının, aynı dönemin başında memur aylıklarında yapılan ortalama artış oranının altında kalması halinde, söz konusu ödemeleri aradaki fark kadar artırmaya Bakanlar Kurulunun yetkili olduğu” hükmüne yer verilmiş ve bu yetki Kanununa dayanılarak çıkarılan ve 01.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararında “4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu’na eklenen Geçici 4’üncü maddesine göre; 506 sayılı Kanunun Ek 38’inci maddesine göre Sosyal Sigortalar Kurumundan gelir, emekli ve diğer aylık almakta olanlara yapılan ödemeler ve 1479 sayılı Kanunun 36’ncı maddesinin son fıkrasına göre Bağ-Kur tarafından ödenen emekli ve diğer aylıklarda 01.01.2002 – 31.12.2002 tarihleri arasında yapılan artış oranı ile aynı dönemde memur aylıklarında yapılan artış oranından kaynaklanacak fark Aralık ayında hesaplanarak, söz konusu aylık ve ödemelere yansıtılacağı” karara bağlanmış ise de; anılan karar 17.01.2003 tarihinde yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının 11 ve 12’nci maddeleri ile 01.11.2002 tarihi itibariyle yürürlükten kaldırılarak, 506 ve 2925 sayılı Kanunlara göre gelir ve aylık alanlar için yeni bir artış düzenlemesi yerine sosyal destek ödemesi öngören başka bir düzenleme getirilmiş ve bu düzenleme de kararın 11’inci maddesinde belirtildiği üzere 01.01.2003 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Somut olayda uyuşmazlık; 01.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararını 01.01.2003 tarihinde yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile baştan itibaren yürürlükten kaldırılmasına rağmen kararın yürürlükte olduğu 01.11.2002 – 01.01.2003 tarihleri arasındaki süre itibariyle davacı yararına uygulanıp Aralık 2002 aylığının bu karar uyarınca artırılıp artırılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda uyuşmazlık; 01.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararını 01.01.2003 tarihinde yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile baştan itibaren yürürlükten kaldırılmasına rağmen kararın yürürlükte olduğu 01.11.2002 – 01.01.2003 tarihleri arasındaki süre itibariyle davacı yararına uygulanıp Aralık 2002 aylığının bu karar uyarınca artırılıp artırılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Bakanlar Kurulu Kararı düzenleyici bir işlem olup; objektif hukuk kuralı niteliğindeki bir düzenleyici işlemin yürürlüğe girdikten bir süre sonra baştan itibaren kaldırılması durumunda yürürlükte kaldığı sürede şahıslar yararına kazanılmış hak oluşturabilmesi için, kuralın ilgilisi olan kişi hakkında uygulanmış ve kişiselleştirilmiş olması gerekir. Başka bir deyişle; kazanılmış haktan söz edilebilmesi için bu hakkın yeni düzenlemeden önce yürürlükte olan kurallara göre bütün sonuçlarıyla fiilen elde edilmiş olması veya düzenleyici işlemin başlangıçta yöneldiği belirsiz sayıdaki kişileri hedef alma özelliği somutlaşarak bireysel işleme dönüşmesi gerekir. Dava konusu olayda, sonradan yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlük tarihinden itibaren ortadan kaldırılan 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının davacı açısından kişiselleştiğini gösteren bir işlem yapıldığına ilişkin bir belge dosya kapsamında bulunmamaktadır. Bu nedenle; anılan Bakanlar Kurulu Kararının davacı hakkında bireysel bir işleme dönüşüp dönüşmediği ve giderek bu karar ile davacının somut bir hak elde edip etmediği davalı Kurumdan sorulduktan sonra, deliller değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

2- 01.01.2007 tarihinde yürürlüğe giren 5565 sayılı 2007 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanununun 30’uncu maddesinin 6’ncı fıkrasında “506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu, 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu, 2925 sayılı Tarım İşçileri Sosyal Sigortalar Kanunu ve 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanununa göre gelir ve/veya aylık ödenenlere, bu kanunlar gereğince ödenmekte olan gelir ve/veya aylık tutarlarında (506 sayılı Kanuna göre gelir ve/veya aylık ödenenlerin bu Kanunun geçici 76’ncı maddesine göre yapılan telafi edici ödemeler dahil), 2006 yılı için 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanuna göre yapılan yıllık kümülatif artış oranı ile aynı dönemde memur aylıklarında katsayıların yükseltilmesi suretiyle yapılan kümülatif artış oranı arasındaki farkı telafi edecek şekilde hesaplanacak fark tutarları 2006 yılı Temmuz - Aralık ayları ödeme dönemleriyle sınırlı olmak üzere bir defada ayrıca ödenir. 2006 yılı ikinci altı aylık döneminde altı aydan daha az süreyle gelir ve/veya aylık almış olanlara yapılacak ödemelerde fiilen yararlanılan gelir ve/veya aylık ödeme döneme sayısı dikkate alınır. Bu şekilde yapılacak ödemenin bir aylık tutarının 2006 yılı Aralık ayı ödeme dönemi gelir ve/veya aylık tutarına ilave edilmesi sonucunda bulunacak tutar, 2007 yılı Ocak ayı ödeme döneminde yapılacak artışlara esas alınır.” düzenlemesi bulunmaktadır. Söz konusu düzenleme uyarınca Kurumun 29.01.2007 tarih 2007/8 sayılı Genelgesinde bu yasal düzenleme dikkate alınarak 2006 yılı memur aylıklarında kat sayı yükseltilmesi nedeniyle kümülatif artış %7,5 oranında gerçekleşmesine rağmen aynı dönemde 5454 sayılı Kanuna göre 506 ve 2925 sayılı Kanunlara göre ödenen gelir ve aylıklardaki kümülatif artış oranı %6,09 oranında gerçekleştiğinden aradaki farkın kapatılması için %1,33 oranında artış yapılmasının öngörüldüğü anlaşılmaktadır. Ancak Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda anılan artış miktarı gerekçesiz olarak (toplamda %3,58 olacak şekilde) %2,25 kabul edildiği gibi davacıya davalı Kurum tarafından uygulanan artış oranı sorulmadan hesaplama yapılmıştır. Bu nedenle; ilgili resmi kurumdan artış oranları sorularak davalı Kurum artışları ile karşılaştırılarak sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usûl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7120, Karar No: 2019/3654, Tarih: 13.02.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/7120 E.  ,  2019/3654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu'na 06.02.2014 tarihinde 6518 sayılı Kanun'un 22. maddesiyle eklenen ek 9. maddeye göre hakkında koruma kararı bulunan mağdurlar yönünden Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın kamu davasını takip edebileceği ve katılan sıfatını alabileceği, 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un da 20.03.2012 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğüne girdiği hususları gözönüne alınarak, dosya içerisinde hakkında koruma kararı bulunmayan mağdureyle ilgili yürütülen soruşturma sonucunda Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2012/792 soruşturma, 2012/488 karar sayılı, 30.01.2012 tarihinde verilen kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın, karara itiraz hakkı olan mağdureye 07.02.2012 tarihinde tebliğ edildiği ve karara itiraz edilmeyerek kesinleştiği, bilahare Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin 28.02.2012 tarihli "soruşturma sonucu verilecek karar örneği veya dava açıldıysa CMK'nın 237. maddesi uyarınca davaya müdahele edileceğinden" bahisle duruşmalardan haberdar olmak istediklerini bildirdiği dilekçesi nedeniyle kararın kuruma gönderildiği ve yapılan itiraz üzerine kovuşturmaya yer olmadığı kararırının mercii tarafından kaldırılarak sanık hakkında açılan dava sonucu mahkumiyetine hükmedilmiş ise de, yürütülen soruşturmaya suç tarihi ve kovuşturmaya yer olmadığı karar tarihi itibarıyla katılma ve itiraz hakkı olmayan Bakanlık vekilinin hukuken geçersiz itirazı üzerine verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararının kaldırılarak sanık hakkında dava açıldığının anlaşılması karşısında mahkemece açılan dava hakkında 5271 sayılı CMK'nın 223/7. maddesi uyarınca ret hükmü verilmesi yerine, yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'ın gerekçeli kararın yazımından önce 01.03.2019 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2007/5162, Karar No: 2007/6849, Tarih: 24.05.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/5162 E.  ,  2007/6849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi ... ve Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı; Orman Genel Müdürlüğü tarafından 25-50 yıl önce üzerine bina yapılarak kamu hizmeti amacıyla kullanılan ve Orman İşletmesinin demirbaşlarında kayıtlı taşınmazın Medeni Yasanın 713. maddesine göre Orman Genel Müdürlüğü adına tescilini istemiştir. Mahkemece; kamu tüzel kişilerinden sadece köy tüzel kişiliği ile özel hukuk kişilerinin, Medeni Yasanın 713. maddesinde yazılı koşullarla çekişmesiz, aralıksız ... gibi yirmi yıl süreyle zilyetliklerinde bulundurması halinde o taşınmazın tescilini isteyebileceğini, kamu tüzel kişisi olan Orman Genel Müdürlüğüne, yasaların bu ... tanımadığı gerekçesiyle, Yönetimin davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmekle dairece onanmıştır. Bu kez, davacı ... vekilinin kararın düzeltilmesini istemesi üzerine bozulmuştur.

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 18.07.2006 gün 2006/5795-10767 sayılı bozma kararında “3402 Sayılı Yasanın 14. maddesinde; “tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü ... toprakta 40, ... toprakta 100 dönüme kadar olan taşınmaz malı çekişmesiz aralıksız en az 20 yıldan beri ... sıfatıyla zilyetliğini belgelerle, bilirkişi ve yahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir" yine aynı yasanın 16/A maddesinde "Kamu hizmetinde kullanılan bütçelerinde ayrılan, ödenen veya yardımlarla yapılan resmi bina ve tesisler... kayıt, belge veya özel yasalarına göre Hazine, kamu kurum ve kuruluşları, il, belediye, köy veya mahalli idare birlikleri tüzelkişiliği adlarına tespit olunur" hükümlerinin mevcut olduğu, 4721 Sayılı Medeni Yasanın 713 maddesinde de “…Tecil davası, Hazineye ve ilgili kamu tüzel kişilerine veya varsa tapuda ... gözüken kişinin mirasçılarına karşı açılır… Davalılar ve itiraz edenler aynı davada kendi adlarına tescile karar verilmesini isteyebilirler” hükmünün bulunduğu, 3402 Sayılı Yasanın 14. maddesinde tüzel veya gerçek kişiler arasında bir ayırım yapılmadığı gibi, 4721 Sayılı Medeni Yasanın 713/6. maddesinde açıkça tescil davasında davalı konumunda olan, Hazine ya da ilgili kamu tüzel kişilerinin dava konusu taşınmazları adlarına tescilini isteyebileceklerinin kabul edildiği, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 03.10.1975 gün ve 8440-9945 ve 12.02.1993 ve 629/1257 ve 17. Hukuk Dairesinin 26.02.1993gün, 1992/14687-1928 sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 22.01.1986 gün 1-4/5 sayılı kararlarında kabul edilen ilkeye göre, köy tüzel kişiliklerinin kazandırıcı zamanaşımı yolu ile taşınmaz edinebileceği gibi; yine, Orman Genel Müdürlüğü Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki 3234 Sayılı Yasa gereğince, katma bütçeli ve tüzel kişiliğe sahip bir kamu kuruluşu olan Orman Genel Müdürlüğünün de, 943 Sayılı Y.H.K.'nin 6. maddesi ile değiştirilen 178 Sayılı Yasa Hükmündeki Kararnamenin 13. maddesi hükmüne göre, Maliye Hazinesinden tahsis isteyebileceği gibi, Medeni Yasanın 713 ve 3402 Sayılı Yasanın 14. maddesinde yazılı koşulların yararına gerçekleşmiş olması halinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak tescil davası açabileceği veya ilgili kamu tüzelkişisi olması nedeniyle aleyhine açılan davada Medeni Yasanın 713/6. maddesi gereğince, dava konusu taşınmazın adına tescilini isteyebileceğini kabul etmek gerektiği, nitekim 8. Hukuk Dairesinin 25.04.2000 gün 5634/6777 ve 25.01.2005 gün 8/373 ve 30.03.2006 gün 1157/1803 ve 20. Hukuk Dairesinin 07.12.1994 gün 1993/12880-15058 ve 08.06.2006 gün, 2006/5312-8056 sayılı kararlarının da bu doğrultuda olduğu, bu sebeple; kamu tüzel kişisi olan Orman Genel Müdürlüğü’nün, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinebileceğini önleyen bir yasa hükmü bulunmadığından, davanın esasına girilerek, davacı ..

. Hukuk Dairesinin 25.04.2000 gün 5634/6777 ve 25.01.2005 gün 8/373 ve 30.03.2006 gün 1157/1803 ve 20. Hukuk Dairesinin 07.12.1994 gün 1993/12880-15058 ve 08.06.2006 gün, 2006/5312-8056 sayılı kararlarının da bu doğrultuda olduğu, bu sebeple; kamu tüzel kişisi olan Orman Genel Müdürlüğü’nün, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinebileceğini önleyen bir yasa hükmü bulunmadığından, davanın esasına girilerek, davacı ... Genel Müdürlüğü yararına kazandırıcı zamanaşımı yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluşup oluşmadığı yönünde araştırma inceleme yapılması gerekirken, aksi düşünce ile yazılı şekilde hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğu” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kabulüne ve ... bilirkişi ... Kalender tarafından düzenlenen 02.05.2003 tarihli krokili raporda gösterilen 465 m2 yüzölçümündeki taşınmazın ve üzerindeki kargir koruma binası ve kargir kömürlüğün davacı ... Genel Müdürlüğü adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm ... tarafından yargılama giderleri ve vekalet ücretine, Hazine tarafından esasa yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, 4721 Sayılı Yasanın 713. maddesi uyarınca açılan tescil davası niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede genel arazi kadastrosu ve orman kadastrosu yapılmamıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 24/05/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23312, Karar No: 2013/18222, Tarih: 18.09.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/23312 E.  ,  2013/18222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 Sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerekmekte ise de, aleyhe temyiz olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasından "Katılan kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık asgari ücret tarifesi gereğince 1.000 TL'nin sanıktan alınarak katılana verilmesine" kısmı çıkarılarak hülmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.09.2013 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

4733 sayılı yasanın 8/4 fıkrasında "ambalajlarında bandrol, etiket, hologram, pul, damga veya benzeri işaret bulunmayan ürünleri yada taklit işaretleri taşıyan ürünleri ticari amaçla bulunduran, nakleden, satışa arz eden veya satanlar ile ambalajlar üzerinde bulunan ürün bilgileri ile bandrol, etiket, hologram, pul, damga veya benzeri işaretleri içerdiği bilgilerin farklı olması halinde bu ürünleri üreten veya ithal edenlere" müeyyide getirilmiş olup bu fıkranın uygulanabilmesi için ürünün yurt içinde üretilmesi veya yurt dışından yasal olarak ithal edilmesi gerekir. Yurt dışından kaçak getirilen eşyaya bandrol, etiket, pul, hologram vs konması mümkün değildir. Dolayısıyla 4733 sayılı yasa yönünden işlenemez suç söz konusu olduğundan kaçak sigara bulunduranlar için ancak 5607 sayılı kaçakçılık yasası uygulanabilir. İzah edilen nedenlerle mahkemece verilen karar doğrudur. Ancak;

Gümrükler Genel Müdürlüğü'nün 18157 sayı ve 22.07.2008 tarihli yazısı ile eşyanın müsaderesinin mümkün olmaması halinde gümrüklenmiş değer ya da kaim değeri eşit tutarda zararın sanıktan tahsili ile kamu zararının karşılanacağı benzer dosyalarda bildirilmiş olması nedeniyle mevcut davada da suç eşyasına el konulmuş ve zoralımına karar verilmiş olmasına göre zoralım nedeniyle idarenin zararı olmamasına rağmen “zararın giderilmediği” gerekçesiyle ayrıca CMK 231/9.fıkraya göre tazminatın denetim süresince de giderilmesi mümkün olduğundan CMK 231.maddenin uygulanmaması usul ve yasaya aykırı olup hükmün bu nedenle de bozulması yerine çoğunluğun düzeltilerek onama kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/6671, Karar No: 2019/12324, Tarih: 11.11.2019

**14. Ceza Dairesi         2016/6671 E.  ,  2019/12324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 11.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.