muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/14122, Karar No: 2006/17936, Tarih: 20.12.2006

-7-

2006/14122 - 17936

maddelerindeki "... tefrik komisyonlarınca yapılan belirtme tutanağı ve haritaların yapılacak orman kadastrosuna (tahdidine) hazırlık olmak üzere bulunduğu yerlerden getirtilerek orman kadastrosu (tahdidi) çalışmaları sırasında kadastro komisyonlarınca döküman olarak kullanacağı" ve yine “daha önce makiye ayrılan yerlerin orman olduğunun tesbit edilmesi halinde bu yerlerin yapılacak orman kadastrosu sırasında orman kadastrosu sınırları içine alınacağı” hükümleri gereğince, makiye ayrılan bir kısım yerler, sonradan yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alarak işlemleri kesinleştirmiştir. Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili bir çok kararlarında bu tür yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğu kabul edildiği gibi 16. Hukuk Dairesinin 15.01.1991 gün 1990/5423-121 ve 1. Hukuk Dairenin 19/01/2000 gün 1999/13546- 257 sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 05/02/2003 gün ve 2003/20-84-50 ve 28/05/2003 gün 2003/20- 371- 358 sayılı kararlarında da kabul edilmiştir.

10) Davaya konu; taşınmaz ... 1958 tarih 48 numaralı tapu kaydı uygulanarak 1970 yılında yapılıp 12.12.1970 tarihinde kesinleşen genel arazi kadastrosu sonucu oluşturulan 312650 m2 yüzölçümünde ... ... Vakfı adına tesbit ve tescil edilen 199 sayılı kadastro parselinin, ifrazı ile oluşturulmuş ve tapu satış sonucu davalıya geçmiştir. ... Genel Müdürlüğünün Agustos 1936 tarih 1 numaralı tapu kaydına dayanarak Tapu Genel Müdürlüğü aleyhine açtığı dava, Yargıtay 8. Hukuk Dairesi Başkanı tarafından Hakem sıfatıyla görülen 09.04.1973 gün ve 1974/40-48 sayılı kararıyla sonuçlandırılmıştır. Bu dosyada Ağustos 1936 tarih ve 1 sıra numaralı tapu kaydı kapsamında kalan ve ... elemanı bilirkişi ... tarafından düzenlenen 28.05.1970 tarihli krokide gösterilen taşınmaza, Orman Yönetiminin el atmasının önlenmesine karar verilmişse de, Hakem kararına ilişkin dava dosyası yada kesinleştirme onaylı örneği ve eki ... elemanı bilirkişi krokisi bulunamadığı gibi Hakem kararının kesinleşip kesinleşmediğinin anlaşılamadığı, Hakem tarafından 1947 yılında kesinleşen orman kadastrosunun iptal edilmediği ve mahkemece yapılan keşif sonucu orman ve ... elemanı bilirkişi tarafından düzenlenen raporda, Hakem kararının dayanağı ... tarafından düzenlenen krokide hakem kararına konu olan taşınmazın kuzey sınırında ... Çayının gösterildiği, ... Çayının ... değiştirmeyip sabit sınır olması nedeniyle ... Çayının kuzeyinde bulunan çekişmeli parselin hakem kararı kapsamında kalmayacağının belirtildiği,

11) Kesinleşmiş orman kadastro haritasının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazın 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 1952 yılında 5653 Sayılı Yasaya ve yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan ... komisyonunca, ... makisi olarak tesbit edilmişse de, 1978 yılında Orman Yönetimi tarafından, makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1947 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı, ancak Orman Yönetiminin açtığı dava sonunda, 1744 Sayılı Yasa döneminde yapılan bu işlemin ... İdare Mahkemesinin 15.01.1987 gün ve 1985/711-17 sayılı kararıyla, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu ve bu niteliğini yitirmediğinden belirlenerek, (makiye ayırma işlemine değer verilmeden) orman rejimi dışına çıkarma işleminin iptal edildiği, kararın Danıştay tarafından onandıktan sonra kesinleştiği, daha sonra 1989 yılında 3373 sayılı yasa döneminde yapılan aplikasyon ve sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sırasında, yine hakem kararına ve makiye ayırma işlemine değer verilmeden, orman kadastro komisyonunca taşınmazın 1947 yılında kesinleşen orman sınırları içinde aplike edildikten sonra 3302 Sayılı Yasayla değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sonucu Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, bu işlemin dahi itirazsız kesinleştiği ancak bu işlemler göz önünde bulundurulmadan, 1997 yılında dava konusu taşınmazın içinde bulunduğu 199 sayılı parsel 2981 Sayılı Yasa uygulaması sonucu, ifrazen pay sahibi olanlar adına tapuya tescil edildiği, ancak, orman ve orman rejimi dışına çıkartılan yerlerde 2981 ve 3194 Sayılı Yasa uygulamasının yapılacağı konusunda hiç bir yasa hükmünün bulunmadığı, aksine 3194 Sayılı İmar Yasasının 4. Maddesindeki "... diğer özel yasalar ile belirlenen veya

-8-

2006/14122 - 17936

-8-

2006/14122 - 17936

belirlenecek olan yerlerde, bu (imar) yasanın özel yasalara aykırı olmayan hükümleri uygulanır" hükmü ile 2981 Sayılı Yasanın 3290 sayılı Yasa ile değişik Geçici 2. Maddesinin (e) bendi hükmünü iptal eden Anayasa Mahkemesinin 27.09.1995 gün ve 1995/13-51 Sayılı kararı ve H.G.K.'nun 07.12.1997 gün ve 1997/1-655-1003 Sayılı kararında kabul edilen "... kamu malı niteliğini kazanan bir taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak özel mülkiyete dönüştürmeye idari mercilerin yetkileri yoktur. Başka bir anlatımla, idari mercilerin yasadan kaynaklanan bir yetkileri bulunmayan konularda aldıkları kararlar yok hükmünde olup, buna dayanan tescil de M.Y.'nın 1024.(932.) maddesi gereğince yolsuz tescil niteliğinde olduğu" Anayasanın 169 ve 170. maddelerindeki 2924 Sayılı Yasada ve 3402 Sayılı Yasanın 16/D maddesinde özel olarak düzenlenen Devlet Ormanları ve nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılan yerler, özel yasalarına tabi olduğu, H.G.K'nun 24.03.1999 gün 1999/1-170-167 ve 21.02.1990 gün 1989/1-700-101 kararlarında belirtildiği gibi, aslında özel mülkiyete konu olmayan taşınmazlar her nasılsa tapuya tescil edilmiş olsa bile, bu durum taşınmazın niteliğini değiştirmeyeceğinden tescil işleminin yok hükmünde olacağı, bu tür taşınmazlar hakkında M.Y.'nın 1023. (931.) maddesinde belirtilen iyi niyetle iktisap iddiasında bulunulamayacağı, yasalarımız nasıl oluşursa oluşsun, yanlış ve yolsuz tescillere dayalı olarak tapu sicilinde yapılacak değişiklikleri öngören iptal davaları görevini Adliye Mahkemelerine verdiği (M.Y.- Md. 1025.(933)).

Diğer taraftan, 6831 Sayılı Yasanın değişik 2 ve 2/B madde uygulaması sonucu nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların, Anayasanın 170. maddesinde belirtilen kamu hizmetinin yerine getirilmesi için 2924 Sayılı Yasa gereği Orman Bakanlığının emrine geçeceği, başka bir anlatımla, Orman Bakanlığına tahsis edilmiş sayılacağından 3402 Sayılı Yasanın 17. maddesi ve yine yasalar gereği Hazineye kalan yerler olması nedeniyle aynı yasanın 18. maddesi hükmü karşısında Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların Kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinilmesine olanak bulunmadığı,

Yukarıda açıklanan gerekçelerle ve H.G.K.’nın 21.02.1990 gün ve 1989/1-700-101 sayılı, 05.05.1999 gün ve 1999/1-302 -258 sayılı ve aynı gün 1999/1-304 -260 ve 30.06.1999 gün ve 1999/1-544-561 sayılı kararlarında kabul edildiği gibi Hazinenin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası ile açacağı iptal davaları 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesindeki 10 yıllık hak düşürücü süreye tabi olmadığı gözetilerek Hazine davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı gerçek kişinin ve ihbar edilen ... Yönetiminin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine 20/12/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9525, Karar No: 2023/221, Tarih: 17.01.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/9525 E.  ,  2023/221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davacı-karşı davalı erkeğin davasının reddine, davalı-karşı davacı kadının davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı karşı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı-karşı davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; davalı-karşı davacı kadının birlik görevlerini yerine getirmediğini, zamanın çoğunu ailesinin yanında geçirerek müvekkilini mağdur ettiğini, müvekkilini aşağıladığını, hakaret ettiğini, ilgisiz davrandığını, 22.02.2016 tarihinde evi terk ettiğini, eve terk etmeden 15 gün önce de yatakları ayırdığını iddia ederek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, maddî ve manevî tazminat taleplerinin saklı tutulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davacı-karşı davalı erkek vekili süresi içerisinde sunduğu karşı davaya ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; davalı-karşı davacı kadının iddialarının asılsız olduğunu, davalı-karşı davacı kadının babasının zorlaması ile müvekkili ile evlendiğini, davalı-karşı davacı kadının evi terk etmesinden sonra eve dönmesi için çaba sarfettiğini, noter marifeti ile eve dön çağrısında bulunduğunu, buna karşı davalı-karşı davacı kadının, eşini istemediğini, ondan iğrendiğini belirterek ortak haneye dönmediğini belirterek tarafların boşanmalarına, 35.000,00 TL maddî ve 5.000,00 TL manevî tazminatın davalı karşı davacı kadından alınarak müvekkile verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; davacı-karşı davalı erkeğin iddialarının asılsız olduğunu, davacı-karşı davalı erkeğin müvekkilini üzdüğünü, rencide ettiğini, namaz kılmasına ve kuran okumasına engel olduğunu, baskı kurduğunu, fiziksel şiddet uyguladığını, öldürmekle tehdit ettiğini, ailesine de kötü muamelede bulunduğunu, evde sürekli yalnız bıraktığını, sürekli aşağıladığını, müvekkilinin bir aylık hamile iken çocuğun karnında öldüğünü, davacı-karşı davalı erkeğin bu süreçte de eşine ilgi göstermediğini, evliliği boyunca ailesi ile görüştürmediğini, akrabalarının yanına gitmemesi için baskı yaptığını iddia ederek, asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, davalı-karşı davacı kadın yararına aylık 500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 20.000,00 TL maddî, 20.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı-karşı davalı erkeğin eşine eve geri dönmesi için noter aracılığıyla ihtar çektiği, duruşmada da eşim gelmek istiyorsa gelsin şeklinde beyanda bulunmak sureti ile davalı-karşı davacı kadının eylemlerini affettiği en azından hoşgörü ile karşıladığı, bu nedenle davalı-karşı davacı kadına kusur yüklenemeyeceği, buna karşın davacı-karşı davalı erkeğin, eşini babasının evine gönderdiği, eşine hakaret ettiği, hastalandığında ilgilenmediği, namaz kılması ilgili hususlarda söylemlerde bulunduğu gerekçesi ile boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davacı-karşı davalı erkeğin tamamen kusurlu olduğu belirtilerek, davacı-karşı davalı erkeğin davasının reddine, davalı-karşı davacı kadının davasının kısmen kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, davalı-karşı davacı kadın yararına aylık 150,00 TL tedbir nafakasına, 3.000,00 TL toplu yoksulluk nafakasına, 4.000,00 TL maddî ve 4.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1-Davacı-karşı davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; boşanma hüküm haricinde İlk Derece Mahkemesi karının tüm yönleri ile usul ve kanuna aykırı olduğu belirtilerek, reddedilen davası, kusur belirlemesi aleyhine hükmedilen nafaka ve tazminatlar yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

2-Davalı-karşı davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; hüküm altına alınan nafaka ve tazminat miktarlarının çok düşük olduğunu belirtilerek, nafaka ve tazminatların miktarı yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

2-Davalı-karşı davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; hüküm altına alınan nafaka ve tazminat miktarlarının çok düşük olduğunu belirtilerek, nafaka ve tazminatların miktarı yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddi kararının hatalı olduğu, tanık beyanları ile sabit olduğu üzere evi zaman zaman terk eden, birlik görevlerini yerine getirmeyen ve müvekkilinin mağduriyetine neden olan kadın yararına yoksulluk nafakası ve tazminatlara hükmedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu belirterek kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen yoksulluk nafakası ve tazminatlar yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında kusur belirlemesi ile davalı-karşı davacı kadın yararına yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği ve miktarları noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı, 174 üncü, 175 inci ve 176 ncı maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5196, Karar No: 2014/6148, Tarih: 15.12.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/5196 E.  ,  2014/6148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 81/1, 35, 29, 62, 63 ve 54, 53/1-2 maddeleri uyarınca; 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Mağdur ...’nın uzun yıllar önce sanık ...'ın eşi... hakkında olumsuz konuşmalar yapmaktan ve olay günü sanığa küfredip üzerine yürümekten ibaret tahrik oluşturan haksız söz ve eylem nedeniyle 1/4'ten 3/4'e kadar cezada indirim öngören TCK.nun 29. maddesinin uygulanması sırasında makul bir indirim yerine 3/4 oranında indirim yapılarak yazılı şekilde eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın mağdur ...'yı öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasfı tayin, eleştiri sebebi saklı kalmak üzere kusurluluğu etkileyen nedenlerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri sebebi dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafıinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 15/12/2014gününde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/9447, Karar No: 2014/13929, Tarih: 27.10.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/9447 E.  ,  2014/13929 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...Ş. aleyhine 28/02/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama esnasında verilen ihtiyati tedbir isteminin reddine dair verilen 28/02/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlal edilmesi nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, tensip ara kararıyla ihtiyati tedbir isteminin reddine karar verilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun 21/02/2014 tarih ve 2013/1 Esas, 2014/1 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla, ihtiyati tedbir isteminin kabulü veya reddine ilişkin mahkemece verilen kararlara karşı temyiz yolunun kapalı olduğu karara bağlanmıştır. Bu nedenle, davacının temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz edilme olanağı bulunmayan karara ilişkin temyiz isteminin REDDİNE 27/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2468, Karar No: 2023/11574, Tarih: 14.06.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/2468 E.  ,  2023/11574 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/663 E. 2016/289 K.

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, ceza verilmesine yer olmadığına

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karacabey Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.12.2015 tarihli ve 2015/1462 No.lu iddianamesi ile sanık hakkında tehdit ve hakaret suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 125 inci maddesinin birinci fıkrası 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemli kamu davası açılmıştır.

2. Yapılan yargılama sonucu Karacabey 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli ve 2015/663 Esas, 2016/289 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

a) Hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) benti uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına,

b) Tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesi, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) benti, uyarınca 7.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına

K

arar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 18.10.2020 tarihli ve 2016/279513 sayılı, onama ve bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. GEREKÇE

b) Tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesi, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) benti, uyarınca 7.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına

K

arar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 18.10.2020 tarihli ve 2016/279513 sayılı, onama ve bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. GEREKÇE

İddianame anlatımına göre; sanığın yetkilisi olduğu ... Tarım Hayvancılık Ltd. Şti. adına kredi çekerek satın aldığı 16 ... .. plakalı tırı aralarında sözleşme yaparak daha önceden tanıdığı katılana işletme hakkını verdiği, sözleşme uyarınca ödenmesi gereken ücretin katılan tarafından ödenmediğini öğrenen sanığın 16.01.2015 tarihinde Hollanda ülkesinde iken sanığı telefonla arayarak ''tırı vermeyeceğiz, senin fabrikadaki işini bozacağız, sen hiç haberleri izlemiyorsun heralde ...'da öldürülenleri görmüyorsun, seni de öldürürüz'' şeklinde ölümle tehditte bulunduğu, yine 26.01.2015 tarihinde katılanın kullanımında bulunan telefona ''gelince görüşeceğim seninle o telefonu götüne sokacam, geliyim görüşeceğiz, sakla bu mesajlarımı sana lazım olacak'' şeklinde hakaret ve tehditte bulunduğunun iddia edildiği olay nedeniyle, sanığın eyleminin yağma suçu yahut 5237 sayılı Kanun'da düzenlenen yağma suçunda daha az cezayı gerektiren hal başlıklı 150 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında kalıp kalmadığı hususundaki delilleri takdir ve tartışmanın, üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, duruşmaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Karacabey 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli ve 2015/663 Esas, 2016/289 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

14.06.2023 tarihinde karar verildi.