muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/11028, Karar No: 2018/13449, Tarih: 30.05.2018

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir; aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur, böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, ... 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir ... izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanunun 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya ... birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki...hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa...hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, ... 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında eldeki davaya konu somut olayın özellikleri dikkate alınarak belirsiz alacak davası yönünden yapılan değerlendirmede; davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı görülmektedir. Mahkemece, talep aşılarak kısmi sonuçlandırılması hatalıdır. Davacının ıslahla dava türünü değiştirmediği göz önüne alındığında ve ayrıca Hukuk Genel Kurulu'nun 17.01.2018 tarih, 2016/2181 esas ile 2018/24 karar sayılı kararı ile somut olayın özelliklerine göre belirsiz alacak davası açılabileceği anlaşıldığından Mahkemece belirsiz alacak davası olarak değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 30/05/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9844, Karar No: 2014/14154, Tarih: 15.09.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/9844 E.  ,  2014/14154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/09/2013

NUMARASI : 2010/544-2013/353

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, davalı A.. G.. ve diğer davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesi ile isteğin ıslah edilen tutar üzerinden kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delilerden; tarafların ortak murisi A. G.'ın 01.09.2006 tarihinde vefat ettiği, ecrimisil isteğine konu 9394 ada 4 parsel sayılı taşınmazdaki 7, 8 ve 9 numaralı bağımsız bölümlerde muris A. G.'ın ½ pay sahibi olduğu, diğer ½ payın dava dışı S. G. adına kayıtlı bulunduğu, aynı yerdeki 13 numaralı bölüme ait tapu kaydının dosya arasında bulunmadığı, dava konusu yapılan öteki taşınmalar olan .. ada ..parsel sayılı taşınmaz ile 14 parsel sayılı taşınmazdaki 16 numaralı bağımsız bölüm ve Kuşadası İlçesi, .. parsel sayılı taşınmazdaki 4 numaralı bağımsız bölümde ise ortak murisin tam pay malik olduğu, davacının Yenimahalle 5. Noterliğinin 28.08. 2008 tarihli ihtarnamesi ile kendi bilgisi ve onayı dışında taşınmazlarla ilgili tasarrufta bulunulması halinde ecrimisil talep edeceğini tüm davalılara bildirdiği, anılan ihtarın davalı G.. Ö..'a 03.09.2008 tarihinde bizzat, diğer davalılara ise 17.10.2008 tarihinde Tebligat Yasasının 21. maddesi uyarınca tebliğ edildiği, dava konusu 14 parsel sayılı taşınmazdaki 16 numaralı bağımsız bölümde murisin ölünceye değin oturduğu, ölümünden sonra da eşi (davalı) H.. G.. ile oğlu (davalı) A.. G..'ın oturmaya devam ettikleri, 9394 ada 4 parsel sayılı taşınmazdaki 9 numaralı bağımsız bölümün 01.11.2008 tarihli sözleşme ile ( aylık 450 TL bedelle), 8 numaralı bağımsız bölümün 01.11.2008 tarihli sözleşme ile (aylık 400 TL bedelle), 7 numaralı bölümün ise 15.10.2008 tarihli sözleşme ile (aylık 450 TL bedelle) davalı H.. G.. tarafından dava dışı kişilere kiraya verildiği, mahkemece yapılan keşif sonucunda bilirkişilerin 4 parsel sayılı taşınmazdaki 13 numaralı bağımsız bölümün boş ve kapalı olduğunu, ..ada.. parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan gecekondu niteliğindeki yapının ise harabe vaziyette olduğunu, hali hazır durumu ile kiraya verilmesinin olanaklı bulunmadığını rapor ettikleri anlaşılmaktadır.

Davacı, ortak mirasbırakan A. G.adına kayıtlı taşınmazların diğer mirasçılar olan davalılar tarafından kullanıldığını, keşide ettiği ihtara karşın kendisine her hangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek eldeki davayı açmış, davalılar ise; kiraya verilen taşınmazlardan elde edilen gelirden taşınmazların vergi, tamir vs.gibi giderleri karşılandıktan sonra kalan paranın davalı H.. G.. adına açılan ortak hesapta toplandığını, bu paraya dokunmadıklarını, dava konusu 13 numaralı işyeri vasfındaki bağımsız bölüm ile gecekondu niteliğindeki taşınmazı ise kullanmadıklarını, kiraya da vermediklerini belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Hemen belirtilmelidir ki, paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vâki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması hâlleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

../...

ESAS NO : 2014/9844

KARAR NO : 2014/14154 -3-

Yukarıda açıklanan ilkeler, dosya içeriği ve toplanan deliler ışığında somut olaya bakıldığında, davalıların ortak kararı ile kiraya verilerek gelir (hukuksal semere) elde edildiği saptanan Kuşadası İlçesi, 241 parsel sayılı taşınmazdaki 4 numaralı bağımsız bölüm ile 9394 ada 4 parsel sayılı taşınmazdaki 7, 8 ve 9 numaralı bağımsız bölümler için ayrıca intifadan men koşulunun aranmayacağı, davalılar H.. G.. ile A.. G..'ın bizzat oturmak suretiyle tasarruflarında bulundurdukları saptanan mesken niteliğindeki 16 numaralı bağımsız bölüm bakımından ise intifadan men koşulunun davacının gönderdiği ihtarname ile gerçekleştiği gözetilmek ve davalılarca yapıldığı belgelendirilen faydalı ve zorunlu giderlerin, ıslah dilekçesindeki davacı kabulü de dikkate alınarak hesaplanan ecrimisilden mahsup edilmek suretiyle mahkemece bu taşınmazlar için haksız kullanım tazminatına karar verilmiş olmasında kural olarak olarak bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalıların adı geçen taşınmazlar hakkındaki açıklanan yönlere değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

1-Davalıların, parsel ve bağımsız bölüm numaraları belirtilen bu taşınmazlara ilişkin sair temyiz itirazlarına gelince;

Yukarıda açıklandığı üzere; çekişmeli 9394 ada 4 parsel sayılı taşınmazdaki 7, 8 ve 9 numaralı bağımsız bölümlerde ortak muris ½ pay sahibi olup, kalan ½ paylar dava dışı Sait Gedar adına kayıtlıdır. Bu durumda, davacının mirasbırakan (malik) Ali Gedar'ın taşınmazlardaki hissesi üzerinden kendi miras payı oranında ecrimisil talep edebileceği gözetilmeksizin taşınmazların tamamı üzerinden belirlenen ecrimisil tutarı esas alınmak suretiyle, bu miktar üzerinden davacının miras payına isabet eden tazminata hükmedilmiş olması isabetsizdir.

Öte yandan, dava konusu 14 parsel sayılı taşınmazı davalılardan sadece H.. G.. ile A.. G..'ın oturmak suretiyle tasarruflarında bulunmalarına karşın, mesken vasıflı taşınmazda oturmayan, başka adreslerde ikamet ettikleri anlaşılan diğer davalıların bu daire için ecrimisilden sorumlu tutulmaları doğru olmadığı gibi, ecrimisilin davacı tarafından keşide edilen ihtarmamenin tebliğ tarihinden, diğer bir deyişle davacının taşınmazdan yararlanma isteğini bildirdiği, dolayısıyla intifadan men koşulunu gerçekleştiği tarihten itibaren hesaplanması gerekirken, mirasbırakanın ölüm tarihinden itibaren hesaplanan ecrimisilin hüküm altına alınmış olması da doğru değildir.

Ayrıca, dava dilekçesinde davacının geçmiş günler için kademeli faiz talep ettiği gözetilmeksizin, talep aşılmak suretiyle belirlenen ecrimisilin tamamına 01.09.2008 tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmiş olması da isabetsizdir.

2- Davalıların, çekişme konusu 4 parsel sayılı taşınmazdaki 13 numaralı bağımsız bölüm ile 36790 ada 2 parsel sayılı taşınmaza ilişkin temyiz itirazları bakımından ise;

Bilindiği üzere; ispat yükü kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi yararına hak çıkaran tarafa aittir. İspatın konusunu tarafların üzerinde anlaşamadıkları ve uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek vakıalar oluşturur ve bu vakıaların kanıtlanması için de taraflarca delil gösterilir.

Somut olayda, davacı bu bentte sayılan taşınmazların da davalılar tarafından kullanıldığını ileri sürmüş, davalılar ise taşınmazların boş olduğunu belirterek, herhangi bir tasarrufta bulunmadıklarını savunmuşlardır. Mahkemece yapılan keşifte ise; savunmada belirtildiği gibi taşınmazların boş olduğu, kullanılmadığı, hatta gecekondu niteliğindeki taşınmazın harabe vaziyette bulunduğu saptanmıştır. Davacı, davalıların savunmasının aksini ispat için tanık deliline dayanmamış, anılan taşınmazların davalıların tasarrufunda olduğuna ilişkin başkaca bir kanıtta sunmamıştır.

O halde, çekişme konusu 4 parsel sayılı taşınmazdaki 13 numaralı bağımsız bölüm ile 36790 ada 2 parsel sayılı taşınmaz için ileri sürülen iddianın kanıtlanmadığı gözetilmeksizin, yazılı olduğu üzere ecrimisile karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalıların temyiz itirazları yukarıda açıklanan yönler itibariyle yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2970, Karar No: 2020/235, Tarih: 03.02.2020

**1. Ceza Dairesi         2018/2970 E.  ,  2020/235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Tasarlayarak öldürme ve bu suça yardım.

HÜKÜM : ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/03/2017 tarihli kararı;

a) ... hakkında; TCK'nin 82/1-a, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası,

b) ... hakkında; TCK'nin 82/1-a, 39/1, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası,

Ayrı ayrı İstinaf Başvurularının Esastan Reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... müdafii süresinde temyiz başvurusunda bulunmuş ise de, sanık cezaevi idaresinden havaleli 23.01.2020 tarihli dilekçesi ile temyizden vazgeçtiğini ve hükmün onanmasını talep ettiğini bildirmekle, CMK’nin 266. maddesi uyarınca temyizden vazgeçme olarak kabul edildiğinden, sanık ... hakkındaki hüküm inceleme dışı bırakılmış, sanık ... hakkındaki nitelikli kasten öldürmeye ilişkin hüküm sanık ... müdafiinin temyizi ile sınırlı olarak incelenmiştir.

Sanık ... hakkında; maktul ...’yı nitelikli kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 12.05.2017 gün ve 2017/1148 esas, 2017/1180 sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ve duruşmalı incelemedeki tasarlamanın olmadığına, TCK.nin 25 ve 27/2. maddelerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrikin varlığına yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın ... 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03/02/2020 gününde oy birliği ile karar verildi. 03/02/2020 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'ın yokluğunda 06/02/2020 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2009/2966, Karar No: 2012/5504, Tarih: 20.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/2966 E.  ,  2012/5504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın hırsızlık suçunu gece 22.00 sıralarında yakınanın görev yaptığı mahalle muhtarlığı binasından işlediğinin anlaşılması karşısında, geceleyin işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan zamanaşımı içerisinde kamu davası açılması olanaklı görülmüş, Kasıtlı suçtan hükümlülükleri bulunan sanık ... hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231.maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükmünün uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanığın Tilkidögen olan soy isminin karar başlığında yanlış yazılması, yerinde düzeltilmesi olanaklı görülmüş,

5237 sayılı TCY.nın 145. maddesindeki “ malın değerinin azlığı ” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif “ veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum oldukları hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum oldukları hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından; 5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine “ Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına, ” cümlesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.03.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26986, Karar No: 2020/1139, Tarih: 16.01.2020

**4. Ceza Dairesi         2015/26986 E.  ,  2020/1139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Sanığın adli sicil kaydındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararının kesinleşme tarihinin, 5271 sayılı Kanunun 231/8. maddesinin yürürlüğe girme tarihi olan 28.06.2014'ten önce olması nedeniyle, CMK’nın 231. maddesinin uygulanmasına engel teşkil etmemesi karşısında, daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunduğundan bahisle; ayrıca geçmişi ve yargılamadaki davranışları olumlu bulunarak ertelemeye gerekçe gösterildiği halde çelişkili şekilde CMK’nın 231. maddesinin uygulanmasına engel gösterilerek, sanık hakkında ertelemeye göre daha lehe olan CMK’nın 231. maddesinin uygulanmaması,

2) Kabulü göre de; mahkum olduğu 1 yıl 8 ay hapis cezası ertelenen sanık hakkında belirlenen denetim süresinin, TCK’nın 51/3. maddesi uyarınca, ertelenmesine karar verilen hapis cezasının süresinden az olamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.