muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8928, Karar No: 2013/17250, Tarih: 06.05.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/8928 E.  ,  2013/17250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2013

NUMARASI : 2013/81-2013/98

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus  haciz yoluyla başlatılan takibe karşı borçlunun,   Sivas  İcra Müdürlüğünün yetkili olduğunu belirterek yetki itirazı ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece takip konusu bonoda Kayseri  mahkemelerinin yetkili kılındığı gerekçesi ile yetki itirazının reddine karar verildiği görülmektedir.

İİK.nun 50.maddesi göndermesiyle, bonoya dayalı olarak, borçlunun ikametgahının bulunduğu yerdeki genel yetkili icra dairesinde (HMK.6.md.), bonoda öngörülen ödeme yerinde ancak, TTK'nun 689/3. maddesine göre ödeme yeri gösterilmeyen bonoda, tanzim yerinin ödeme yeri olduğunun kabulü gerekeceğinden, bononun tanzim yerinde icra takibi yapılabilir.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile yürürlükten kaldırılan 1086 Sayılı HUMK.nun 22. maddesinde, tarafların yetki sözleşmesi yapmak suretiyle yetkili olmayan bir mahkemenin yetkisini kabul edebilecekleri, buna göre, tüzel kişilerin yanında gerçek kişilerin de yetki sözleşmesi yapabilecekleri düzenlenmiş bulunmaktaydı.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetki sözleşmesini düzenleyen 17.maddesinde ise; "Tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır" düzenlemesine yer verilmiştir. Görüldüğü üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile getirilen yeniliklerden bir tanesi de yetki sözleşmelerine ilişkin olup, yetki sözleşmesi düzenleyebilecek şahıslar sadece tacirler veya kamu tüzel kişileri olarak belirlenmiştir.

Yetki sözleşmesine ilişkin olarak yapılan bu düzenlemede, tacirler veya kamu tüzel kişileri ile diğer kişiler, yetki sözleşmesi yapmak açısından birbirinden ayırdedilmiştir. Tacirler veya kamu tüzel kişileri, kendi aralarındaki hukuki ilişkilerde hukuken eşit konumda sayılabilirler. Buna karşılık, tacirler veya kamu tüzel kişileri, gerçek kişiye göre, daha güçlü konumda bulunmaktadır. Daha zayıf konumda olan kişilerin daha güçlü olan tacir veya kamu tüzel kişilerine karşı korunma ihtiyacının ortaya çıkması nedeniyle kanun koyucu böyle bir düzenlemeye gitmiştir. Ayrıca belirtmek gerekir ki, yeni düzenlemeye bakıldığında, tacirler veya kamu tüzel kişileri dışındaki diğer kişilerin, kendi aralarında yetki sözleşmesi yapmaları da kabul edilmemiştir.

Sözkonusu düzenleme ile ilgili olarak belirtilmesi gereken bir başka husus da, yetki sözleşmesi yapılmasında, tarafların tacir veya kamu tüzel kişisi olması aranmıştır. Diğer bir anlatımla, maddedeki tacirden anlatılmak istenen, işin ticari nitelikte olması değil, tarafların kanunlarda tacir olarak tanımlanan kişiler olmasıdır. Sözleşmenin konusunun ticari iş olması gerçek kişilere yetki sözleşmesi yapma imkanı vermemektedir.

Yapılan bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; alacaklının 1 adet bonoya dayalı olarak 14.01.2013  tarihinde kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takibe başladığı, takip dayanağı bonoda Kayseri  (icra dairelerinin) mahkemelerinin,  yetkili kılındığı görülmektedir. Bu durumda, HMK.nun 448.maddesi gereğince, bu kanun hükümlerinin tamamlanmış işleri etkilememek kaydıyla (olayımızda tamamlanmış bir iş bulunmadığından) derhal uygulanacağı ilkesi de dikkate alınarak, takip tarihi itibariyle yürürlükte olan HMK.nun 17. maddesi kapsamında itirazın değerlendirilmesi gerekmektedir.

Somut olayda, takip dayanağı bonoda tanzim yerinin ve muteriz borçlunun adresinin Sivas  olduğu, ödeme emrinin de bu adreste borçluya tebliğ edildiği görülmektedir. Takibe konu bonoda Kayseri mahkemelerinin(icra dairelerinin) yetkili olduğunun yazılması yetki sözleşmesi  niteliğinde olup, takip tarihi itibari ile yürürlükte olan 6100 Sayılı HMK'nun 17. maddesi gereğince yetki sözleşmesi  geçersizdir.

O halde mahkemece, borçlunun yetkiye yönelik itirazının kabulü yerine  yazılı gerekçe ile istemin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3642, Karar No: 2007/6492, Tarih: 16.04.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/3642 E.  ,  2007/6492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar murisinin iş kazası sonucu ölümünden dolayı ölüm aylığı bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendi kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2- Dava, davacılar murisinin iş kazası sonucu ölümünden dolayı haksahibi davacılara ölüm aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda, davacılar murisi ...nın Bolvadin ilçesinde TEDAŞ'ta çalışırken 14.07.1999 tarihinde işkazası sonucu öldüğü Kurumca 06.11.2001 gün ve 152/Ar.Sor.50 sayılı Müfettişler... ve... ile 23.05.2000 tarih ve Ar.Sor. 27/38-27 sayıl müfettiş ...nun olayla ilgili raporlarının ve davacı ...'nın 7363925 nolu sigorta dosyasının dosya da bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun “Ana ve Babaya Gelir Bağlanması” başlığını taşıyan 24. maddesidir. Madde üzerinde 4958 sayılı Kanunun 35. maddesi ile yapılan değişiklikten önce, ana ve babanın anılan gelirden yararlanabilmelerinin koşulu, ölen sigortalının sağlığında onların geçimini sağlamış olması iken, 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren düzenlemeyle sigortalının ana ve babasına gelir bağlanmasının ikinci koşulu, “sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi çalışmayan veya 2022 sayılı Kanuna göre bağlanan aylık hariç olmak üzere buralardan her ne ad altında olursa olsun gelir veya aylık almayan” biçiminde değiştirilmiştir. İşte uyuşmazlık, anılan değişikliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce ölen sigortalının ana ve babasının, bu düzenlemeden yararlanıp yararlanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Bu kapsamda uyuşmazlığın çözümü, hem sosyal güvenlik hukukunun niteliğinin irdelenmesini, hem de kanunların zaman bakımından uygulanmasına ilişkin kuralların incelenmesini zorunlu kılmaktadır. Kanunların geriye yürümesi konusunda mevzuatımızda genel bir düzenleme yoktur. Konu ile ilgili Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 13.10.2004 gün ve 528/533 sayılı kararında da açıkça belirtildiği gibi, kural olarak; her kanun, yürürlüğe girdiği tarihten itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurmaya başlar ve bu tarihten sonra meydana gelen olaylara ve ilişkilere uygulanır. Bu kuralın doğal sonucu da, kanunların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilemeyeceği, başka bir anlatımla geriye yürümeyecekleridir. Ancak şu husus da belirtilmelidir ki; sosyal güvenlik hukukunun kamusal niteliği itibarıyla, devam eden uyuşmazlıklarda, tamamlanmamış hukuki durumlara yeni kanun veya düzenleyici kural “derhal yürürlüğe girme” niteliği nedeniyle uygulanacak ve hukuki sonuçlarını doğuracaktır. Tamamlanmış hukuki durumları yeni kanun veya düzenleyici kuralın etkilememesi ve onlar üzerinde hukuki sonuç doğurmaması ise kazanılmış hakları saklı tutma amacı gütmektedir.

Kanunların zaman yönünden uygulanmalarında temel kural bu olmakla birlikte; uyuşmazlığın dayanağını oluşturan inceleme konusu 4958 sayılı Kanunda yürürlüğe ilişkin özel bir düzenlemenin bulunmaması nedeniyle sonuç olarak 24. maddeyle ilgili eldeki uyuşmazlıklarda her iki düzenlemeden ana ve baba yararına olan düzenlemenin uygulanması gerekmektedir.

Bu nedenle davacıların şartlarını taşımaları halinde ölüm aylığına yasanın yürürlüğe gireceği tarihten sonra hak kazanacakları açık olup davacı temyizi bulunmadığıda gözetilerek mahkeme kararı davacı Anne Fatma Işıklı yönünden doğru ise de dosyadaki belgelerden baba Ali Osman Işıklı'nın S.S.K. sigortalısı olduğu anlaşılmakla birlikte mahkemece bu davacıya dava tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlandığı halde dava tarihi olan 25.05.2005 tarihinde ve sonrası S.S.K.'na tabi bir çalışmasının bulunup bulunmadığı yönünde bir araştırma yapılmadığı gibi davalı Kurumca davacıların yasa değişikliğinden sonra kuruma müracaatlarının bulunmadığı müracaatta bulunmadan bu davanın açıldığı dava açılmasına kurum sebebiyet vermediğinden avukatlık ücreti ve yargılama giderlerinden sorumlu olmayacakları ileri sürüldüğünden davacıların yasa değişikliğinden sonra kuruma müracaat edip etmediklerinin de tesbit edilmediği görülmektedir.

Mahkemece, yapılacak iş, 506 sayılı Yasa'nın 24. maddesi gereğince davacı ...'nın sigorta dosyası ile S.S.K. hizmet cetvelinin getirtilerek dava tarihi ve sonrası S.S.K.'na tabi bir çalışmasının bulunup bulunmadığını, anılan müfettiş raporlarını ve ölüm aylığı bağlanması ile ilgili Kurumda bulunan tüm belgeleri getirterek davacıların yasa değişikliğinden sonra S.S.K.'na aylık bağlanması için müracaatta bulunup bulunmadıklarını tesbit etmek ve çıkacak sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1774, Karar No: 2021/1670, Tarih: 24.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1774 E.  ,  2021/1670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 24.04.2019 tarih ve 2018/196 E- 2019/213 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 22.01.2020 tarih ve 2019/745 E- 2020/49 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili şirketin ulusal ve uluslararası piyasada süt ve süt ürünleri ile peynir sektöründe "MURATBEY" markası ile tanınmış olduğunu, burgu peynir olarak piyasada tanıtılan peynirin tasarımını bularak dünyada ilk kez burgu şekliyle piyasaya sunduğunu, 2015/28257 sayılı "ŞEKİL" markasının da peynir şekli olarak müvekkili adına tescilli olduğunu, burgu peynirin Türkiye'nin en çok tercih edilen peynir çeşitlerinden olduğunu, davalı şirketin müvekkilinin peyniri ile aynı sunum şekli, aynı kap ve su içinde aynı şekil markalı peyniri pazarladığını, ayrıca ambalaj üzerinde şekil markası görselini de kullandığını, davalının müvekkili peynirinin helezonik yapısını da aynen uygulayarak peyniri birebir taklit ettiğini, tüketici nazarında davalının peynirinin BURGU ismi ile işlem gördüğünü, bu ürünleri davalının ... ve ... isimleri altında taklit üretimlerini gerçekleştirdiğini, anılan ihlallerin Ankara 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2018/59 D. iş sayılı dosyasında tespit edildiğini, müvekkili adına tescilli 2015/28257 sayılı markaya konu peynir şeklinin orijinal bir ürün görseli niteliğinde olduğunu, ürünün bilinen/yaygın şekli olmayan ve ayırt ediciliği bulunan müvekkili markasının benzerinin tespite konu üründe kullanılmasının iltibasa yol açacağını ileri sürerek davalının müvekkiline ait 2015/28257 sayılı şekil markasına vaki tecavüzün tespitine, tecavüzün men ve ref'i ile hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının işbu davaya mesnet aldığı tescilli şekil markası ile müvekkilinin kullanmış olduğu şeklin farklı olduğunu, ambalaj kutusu üzerindeki davacı kullanımlarının "BURGU" ve "MURATBEY BURGU" şeklinde bulunduğunu, müvekkilinin kullanmış olduğu ambalajlar üzerinde ise "... BÜKME" ibaresinin yer aldığını, ambalajlar üzerinde yer alan peynir görsellerinin asli nitelikte markasal bir fonksiyon ifade etmediğini, müvekkili kullanımlarının marka, logo, şekli unsurlar ve bütünsel olarak davacının 2015/28257 sayılı şekil markası ile benzer olmadığını, kullanımlarının sadece peynir görselinden değil ... BÜKME ve diğer pek çok şekil unsurundan oluştuğunu, tüm bu unsurların parçalara bölünerek değil de bir bütün olarak göz önünde bulundurulduğunda aynı ya da ayırt edilemeyecek kadar benzerlik arz etmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; dava konusu davalı eylemlerinin davacının marka tescilinden doğan haklarına tecavüz oluşturduğu, davalının, davacı adına tescilli ve fiilen de kullanılan şekil içeren markayla peynir ürünü sunulduğunu bilmemesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davalının, davacının 2015/28257 sayılı şekil markasına tecavüz ettiğinin tespitine, tecevüzün meni ve refine, hüküm özetinin ilanına karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce; davacı şirket adına tescilli markanın dört şeritten oluşan sarmal bir yapıdaki peynir şeklinden ibaret olduğu, davalının kullanımına konu ambalajın ise "... Bükme peynir" ibaresi ile bir yığın halindeki bükme peynir şekillerinden oluştuğu, ambalaj üzerinde ayrıca domates fotoğrafları ile ambalaj kapağına paralel iki adet sarı çizgiye yer verildiği, söz konusu ambalaj ile davacı adına tescilli üç boyutlu peynir şeklinden ibaret marka arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığı, davacı markasının zayıf ayırt edici niteliği gözetildiğinde davalının satışa konu ettiği ürünle davacı markası arasında da iltibas tehlikesinin bulunmadığı, aksinin kabulü halinde örgü şeklindeki tüm peynir türlerinin davacı markası ile iltibasa yol açacağı sonucuna varılacağı, böyle bir tekel hakkının ise davacıya tanınmasının doğru olmayacağı, 556 sayılı KHK'nın 7/son maddesi uyarınca kullanım sonucu ayırt edici kılınmakla marka olarak tescili sağlanan ibarelerin sadece tescilin sağlandığı gerekçesiyle kullanım tekelinin kimseye bırakılamayacağı, davacının tescilli markasının koruma kapsamının dar olduğu ve davalı kullanımlarının davacı markası ile iltibasa yol açmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 24.02.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3271, Karar No: 2020/3149, Tarih: 24.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2018/3271 E.  ,  2020/3149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 02/05/2016 gün ve 2016/76 - 2016/357 sayılı kararı onayan Daire'nin 24/04/2018 gün ve 2016/11089 - 2018/3035 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili şirketle imzalamış olduğu iş akdinin 14/f ve 14/h maddeleri uyarınca haklı nedenle feshedildiğini, davalının iş akdinin haklı sebeple feshedilmesi nedeniyle cezai şart ödemesi gerektiğini ileri sürerek cezai şartın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dava, taraflar arasında imzalanmış bulunan iş akdi uyarınca davacının davalıdan cezai şart talebine ilişkindir.

Davalı ile davacı arasında 28.07.2010 tarihli iş sözleşmesi mevcut olup, buna göre davalı davacı yanında genel müdür olarak çalışmaktadır. Anılan iş sözleşmesine aykırılık iddiası ile davacı haklı nedenle iş akdini feshettiğini bildirmiştir. Yine anılan iş bu sözleşmenin 14/h maddesi uyarınca da cezai şart talebinde bulunmuştur. Söz konusu madde, “ Emniyeti kötüye kullanan, işverenin veya iş yerinin mesleki sırlarını yayan eleman derhal bir tutanak tutularak işten çıkarılır. Bu durumda iş gören, işverene son aldığı aylık brüt ücretin 12 katından aşağı olmamak üzere cezai şart bedeli öder. Ayrıca işverenin maddi ve manevi tazminat hakkı mahfuzdur.” hükmünü içermektedir.

Mahkemece, cezai şart talebini içeren yukarıda bahsi geçen madde metninde yer alan “emniyeti suiistimal” ibaresi TCK kapsamında teknik bir suçu içerecek şekilde değerlendirilmiş ve davalı yanın eylemlerinin emniyeti suiistimal suçuna vücut vermeyeceği ve bu hali ile cezai şart talebinin yersiz olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, cezai şart talebini içeren yukarıda bahsi geçen madde metninde yer alan “emniyeti suiistimal” ibaresi TCK kapsamında teknik bir suçu içerecek şekilde değerlendirilmiş ve davalı yanın eylemlerinin emniyeti suiistimal suçuna vücut vermeyeceği ve bu hali ile cezai şart talebinin yersiz olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Ancak, davacı ve davalı arasında vekalet ilişkisi söz konusu olup bu ilişkinin türü gereği taraflar arasında yoğun güven ilişkisinin olması beklenir. Hal böyle iken, mahkemenin emniyeti suistimal kavramını ceza kanununda tanımını bulan bir suç türüne indirgeyerek dar yorum yapması doğru olmadığı gibi, davacının davalı tarafın şirketi kârlı göstererek fazladan prim aldığı iddiası da dahil diğer iddialarının şirket bilançosu, taraflar arasında görülen ceza davası dosyası incelenmeksizin hüküm tesisi de doğru olmamış, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin onama ilamının kaldırılarak, mahkemece verilen kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 24.04.2018 tarih, 2016/11089 Esas-2018/3035 Karar sayılı onama ilamının kaldırılarak, mahkemece verilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harcının karar düzeltme isteyen davacıya iadesine, 24/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4359, Karar No: 2011/9525, Tarih: 02.06.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/4359 E.  ,  2011/9525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava, tacirler arası sözleşmeden doğan alacak davasıdır.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 11. Hukuk Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan dosyanın Hukuk Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere Hukuk Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 02.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17256, Karar No: 2015/1271, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/17256 E.  ,  2015/1271 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/9638, Karar No: 2017/3593, Tarih: 05.06.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/9638 E.  ,  2017/3593 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 3. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1-Sanık ...'de herhangi bir uyuşturucu madde ele geçirilmediği gibi suçlamalarıda kabul etmediği, 03.10.2010 Tarihli olay tutanağına göre; yakalama anında sokakta yürümekte olan ... şüphe üzerine yapılan üst aramasında net 2.45 gram esrar maddesinin ele geçmesinden sonra ... ile yapılan görüşmede esrar maddesini alırken yanında Berkant isimli arkadaşının da olduğunu beyan etmesi şeklinde gerçekleşen olayda; sanığın savunmasının aksine, suç konusu uyuşturucu maddeler ile ilgisinin olduğuna ilişkin kuşkuyu aşan kesin ve yeterli delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında atılı suçtan beraati yerine mahkûmiyet kararı verilmesi,

2-Gerekçeli karar başlığında sanık ... yönünden suç adının "Uyuşturucu madde ticareti yapma" yerine "Kullanmak İçin Uyuşturucu ve Uyarıcı Madde Satın Almak" olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 05.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.