muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11761, Karar No: 2016/4585, Tarih: 28.03.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/11761 E.  ,  2016/4585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)Sanığın inşaat alanındaki malzemeleri, operatörlüğünü yaptığı vincin kapalı bölmelerine taşıdığı esnada kamera görüntülerini izleyen görevli tarafından farkedildiği ve çıkışta güvenlik görevlileri tarafından durdurulduğu, aldığı malzemelerinde ele geçirildiği anlaşılmakla; sanığın suça konu malzemeleri hakimiyet alanına geçiremeden yakalandığının tespiti karşısında eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi,

2)Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 28/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3120, Karar No: 2012/52, Tarih: 16.01.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/3120 E.  ,  2012/52 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmişse de mahiyeti itibariyle bu istemin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin davalıların yöneticisi olduğu kooperatifin ortağı olup, yönetim kurulunun 08.06.2006 tarih 2006/5 sayılı kararı ile anasözleşmenin 10.maddesinde sayılan taşıyıcılığı bilfiil meslek edinmiş esnaf olmak ve kooperatifin amacına uygun aracı olmak şartlarını taşımadığı gerekçesiyle ortaklıktan çıkartılmasına karar verildiğini, müvekkiline ortaklık için gerekli olan şartları yerine getirmesi için ihtar gönderilip süre verilmediğini ileri sürerek, ihraç kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili kooperatifin ilk kuruluşta otobüs, minibüs, taksi sahiplerinin oluşturduğu bir kooperatif olduğunu uzun zamandır müvekkili kooperatif ile ilişkisini kesen davacının fiilen biten ortaklığının kooperatifçe bittiğine dair bildirimi gerekçe göstererek bu davayı açmasının MK 2 deki dürüstlük kuralına aykırı olduğunu, dava kabul edilse dahi tahditli plaka uygulaması gereğince kooperatif ortaklığının kağıt üzerinde kalmış olacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, "taşıyıcılığı bilfiil meslek edinmiş esnaf olmak" ve "kooperatifin amacına uygun araç bulundurmak" şeklindeki üyelik koşullarıyla ilgili belgelerin sunulması ya da bu mesleği bil fiil yapan esnaf olduğunu uygun araçlarla kanıtlanması için gönderilecek ihtarname ile davacıya makul bir süre verilmesi gerekirken, doğrudan davacının bu koşulları yerine getirmediğine dayanılarak hakkında çıkarma kararı verilemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulü ile davalı S.S.46 nolu.... ve Çevresi Minübüsçüler Kooperatifi'nin 08.06.2006 tarihli davacının ihracı ile ilgili kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına,16.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16662, Karar No: 2012/27449, Tarih: 27.11.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/16662 E.  ,  2012/27449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-TCK’nın 184/4. maddesinin; "Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır" hükmü uyarınca mücavir alanda anılan maddenin 1. fıkrasının uygulanamaması nedeniyle, suça konu yapının belediye mücavir alanında kalıp kalmadığı kuşkuya yer vermeyecek biçimde saptanarak, mücavir alanda veya özel imar rejimine tabi yerler dışında kaldığı takdirde atılı suçun oluşmayacağı gözetilmeden, eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

2-Sabıkasız olan sanığa yükletilen imar kirliliğine neden olma suçunun kişilere ve kamu idaresine karşı doğrudan bir zarara yol açtığının kanıtlanmamış bulunması ve ruhsatsız yapının eski hale getirilmesinin ise ancak TCK’nın 184/5. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması bakımından gözetilebilecek olması karşısında, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının bu doğrultuda değerlendirilmesi gerekirken, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle CMK’nın 231/5. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık ...’in temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8865, Karar No: 2014/16645, Tarih: 10.09.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/8865 E.  ,  2014/16645 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : KDZ.Ereğli 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 11/04/2014

Numarası : 2013/162-2014/119

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 01.06.2012 tarihinde davalıya ait işyerinde temizlik personeli, hasta bakıcılığı ve bir çok yardımcı hizmetlerde çalıştığını, iş akdinin 31.01.2012 tarihinde işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının davalı şirkete ait hastaneye başvuran bir hastanın özel hayatını ifşa ettiğini, ayrıca temizlik işleri görevlisi olduğu halde görevini yapmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının görevini hangi yönlerden aksattığına ilişkin somut isnat ya da belirlemelerin yapılmadığı, davacının arkadaşlarını zor durumda bırakma ile ilgili olarak somut verinin dosya kapsamında bulunmadığı, yine hasta masumiyetini ihlal etmek iddiasını bakımından da ilgili hastanın kürtaj olması olgusunun davacı tarafından dedikodu malzemesi yapıldığı iddiasının dosya içeriği ile tam olarak kanıtlanmadığı, davacı tarafça dayanılan fesih gerekçelerinin yerinde olmadığı, davalı tarafça sunulan işten ayrılış bildirgesinde işten çıkış kodunun 04 olarak gösterildiği, bu kodunda iş akdinin işverence haklı bir neden olmaksızın tek taraflı bildirimsiz fesih niteliği taşıdığı saptanmış bu doğrultuda davacının iş akdinin feshinde davalı yanın haklı nedenlerin varlığını kanıtlamadığı gözetilerek davacı yanın ihbar tazminatı talep koşullarının oluştuğu kanaatine ulaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı tarafça davacının iş akdinin feshine konu hasta masumiyetini ihlal ve kendisine verilen temizlik görevini yapmadığına dair tutanaklar sunulduğu ve davacının da savunmalarının alındığı görülmektedir.

Davalı tarafça davacının iş akdinin feshine konu hasta masumiyetini ihlal ve kendisine verilen temizlik görevini yapmadığına dair tutanaklar sunulduğu ve davacının da savunmalarının alındığı görülmektedir.

Davalı işyerinde ebe olarak görev yapan E. B..tutanak başlıklı dilekçesinde; 16.01.2013 tarihinde bir hastaya kürtaj işlemi uygulandığını, müdahale öncesinde hazırladığı hastanın hastanede çalışan davacı Tülay isimli personeli tanıdığını ve görmemesini istediğini belirttiğini, sorumlu ebeyle durumu paylaşarak Tülay Hanım’ı doğumhaneden Yoğun Bakım Ünitesine gönderdiklerini, personel geri geldiğinde dışarıda o hastayı gördüğünü ve neden gönderildiğini anladığını belirttiğini, hastayı tanıdığını söylediğini ve hakkında konuştuğunu, hasta kendisinden rica ettiğinden doğumhane ve yenidoğan yoğun bakımdaki hemşirelerle bir aradayken dışarıda konuşmamasını tembihlediklerini, yalnızken Tülay Hanım’a bilgi vermediğini beyan etmiştir.

Davacı ise 30/01/2013 tarihinde istenen savunma talebine karşı verdiği yazılı cevapta; söz konusu hastanın ailesini tanıdığını, ancak hastanın davacıyı tanıdığını, 2.katta bulunan doğumhane sorumlusu Ayşe ebenin kendisini doğumhaneye almayıp uzaklaştırdığını, bu nedenle hastayla görüşmediğini, ancak hasta gittikten sonra Esma Ebenin kendisine; hastanın davacıyı tanıdığını ve kesinlikle davacının kendisini görmesini istemediğini söylediğini, kendisinin de bayanın kim olduğunu sorduğunu, hastanın kim olduğunu öğrendiğinde ise arkadaşının kızı olduğunu, duyarsa çok üzülür dediğini, sonuç olarak hasta mahremiyetine özen gösterdiğini ve kimseye bir şey demediğini beyan etmiştir. Davacı yazılı savunmasında hastanın kimliğini öğrendiğinde kürtaj olan hastanın arkadaşının kızı olduğunu, arkadaşı duyarsa çok üzüleceğini söylediğini kabul etmekte olup davacının bu sözleri de hasta masumiyetini ihlal mahiyetinde olup davalı feshi haklıdır. Bu nedenle davacının ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının fazla mesai alacağının hesaplanması sırasında davacının gece vardiyasında 24 saat şeklinde nöbet tuttuğu, bu nöbet süresinden 4 saatlik dinlenme ve ihtiyaç süresinin indirilmesi ile davacının nöbetlerde fiilen 20 saat çalıştığı, 7,5 saati aşan 12,5 saatin fazla çalışma olduğu kabul edilmiştir. Ancak davacının 24 saatlik çalışmasından ara dinlenmeleri düşüldüğünde 20 saat çalıştığının kabul edilmesi Dairemizce de benimsenen Hukuk Genel Kurulu’nun 24 saatlik çalışmalarda ara dinlenmeler dışında kalan fiili çalışma süresinin 14 saat olabileceği yönündeki kararına aykırı olup hatalı bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması da ayrı bir bozma nedenidir. Ayrıca aynı bilirkişi raporunda fazla mesai ücreti alacağından hakkaniyet indirimi yapılırken hakkaniyet indiriminin hesaplanacak miktar üzerinden yapılması gerekirken çalışma saatleri üzerinden yapılması da hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 10/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6080, Karar No: 2013/2397, Tarih: 28.03.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/6080 E.  ,  2013/2397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık ...’un mahkemeye bildirdiği adrese 28/02/2008 tarihli duruşma gününe ilişkin davetiyenin usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, 05/12/2008 tarihinde adresine yapılan gerekçeli karar tebliğinin Tebligat Kanunun 35. maddesine göre geçerli bulunması karşısında hakkındaki hükmün kesinleştiği, sanığın 22/06/2009 tarihli temyiz itirazının yasal bir haftalık temyiz süresinden sonra yapılmış olduğu anlaşılmakla CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, sanık ...'a ise belirtilen adreste daha önce usulüne uygun yapılmış bir tebligat bulunmamasına göre, gerekçeli kararın Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca tebliğinin geçersiz olması karşısında, temyizi süresinde kabul edilerek inceleme yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve kamu görevlisine alenen hakaret suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz incelemesinde;

Sanığın ... ile birlikte birden fazla polis memuruna direndiği anlaşılmakla, cezasında TCK'nın 265/3 ve 43. maddeleri gereğince arttırım yapılmaması ve tekerrüre esas sabıkası bulunduğu halde TCK'nın 58/6 - 7. maddelerinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ...'ın çalıştığı inşaatın karşısında bulunan bir eve izinsiz girmeye çalışması üzerine olay yerine gelen polis memurlarınca karakola götürülmek için ekip otosuna bindirildiği esnada görevlilere sinkaflı küfürlerde bulunduğu, kendisini yakalamak isteyen görevlilere direnerek saldırdığı, olay yerinde bulunan inşaattan aldığı demir bükme aletini müştekilerin üzerine doğru fırlattığı, bu şekilde görevli memurlara direndiği suç tutanakları, müşteki beyanları ve tüm dosya kapsamından anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre hakaret suçundan kurulan hükme yönelik sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Kamu görevlilerine karşı alenen hakaret suçundan kurulan hükümde TCK'nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılırken 1 yıl 5 ay 15 gün yerine 1 yıl 4 ay 15 gün hapis cezasına, 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası yerine hesap hatası sonucu 1 yıl 3 ay 22 gün hapis cezası belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Ancak;

Kamu görevlilerine karşı alenen hakaret suçundan kurulan hükümde TCK'nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılırken 1 yıl 5 ay 15 gün yerine 1 yıl 4 ay 15 gün hapis cezasına, 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası yerine hesap hatası sonucu 1 yıl 3 ay 22 gün hapis cezası belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 325. maddeleri gereğince BOZULMASINA, ancak bu cihetin yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki 1 yıl 4 ay 15 gün ve 1 yıl 3 ay 22 gün hapis cezalarının sırasıyla 1 yıl 5 ay 15 gün ve 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası olarak düzeltilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK, direnme suçundan verilen hükmün ise doğrudan ONANMASINA, 28/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16889, Karar No: 2018/9831, Tarih: 22.03.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/16889 E.  ,  2018/9831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Evlat Edinme

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı ... vekili tarafından açılan ve davalı ...'nın evlat edinilmesi davasında verilen ve Yargıtay’ca incelenmeksizin kesinleşen (Kapatılan) ... 1. Aile Mahkemesi'nin 16.02.2006 günlü ve 2005/945-2006-68 sayılı kararının, yürürlükteki hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca kanun yararına bozulması istenildiğinden, dosyadaki bilgi be belgeler okunup gereği düşünüldü:

Dava dilekçesinde, davacı ...'ın eşinin vefatı ile yalnız kaldığından, yeğeni davalı ...'i evlat edinmek istediği, Didem'in de bu isteği kabul ettiği, mahkemece dinlenen davacı tanık beyanları ve aldırılan sosyal inceleme raporları gözardı edilerek davanın kabulü ile davacı ...'ın davalı ...'yı evlat edinmesine karar verildiği, hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Dava, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 313. maddesi kapsamında ergin olan kişinin evlat edinilmesi istemine ilişkindir.

Evlatlık ilişkisi, genel olarak, evlat edinen ile evlatlık arasında mahkeme kararı ile kurulan yapay soybağını ifade etmek için kullanılan hukuki bir terimdir. Dolayısıyla, evlatlık ilişkisinin kurulması (evlat edinme), sonradan hukuk düzenince tanınan bir soybağı kurma yoludur. [Akıntürk, Turgut, Türk Medeni Hukuku Yeni Medeni Kanuna Uyarlanmış Aile Hukuku, İkinci Cilt, Yenilenmiş 9. Bası, ...Dağıtım AŞ, İstanbul, Mayıs, 2004, s.359; Koç, Evren (İÜHFM C. LXXIII, S. 1, 364 s. 363-388, 2015 )]

Ergin bir kişinin evlat edinilmesi TMK 313.maddesinde belli şartlara bağlanmıştır. kılınmıştır. Buna göre; bedensel veya zihinsel engeli sebebiyle sürekli olarak yardıma muhtaç ve evlât edinen tarafından en az beş yıldan beri bakılıp gözetilmekte ise veya evlât edinen tarafından, küçükken en az beş yıl süreyle bakılıp gözetilmiş ve eğitilmiş ve diğer haklı sebepler mevcut ve evlât edinilen, en az beş yıldan beri evlât edinen ile aile hâlinde birlikte yaşamakta iseler evlat edinme kararı verilebilecektir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacı ...'ın .../İstanbul'da; davalı ...'in ise İzmit/Kocaeli'nde ikamet ettiği, yani davacı ile davalının en az beş yıldan beri aile hâlinde birlikte yaşamadıkları, tanık beyanlarında da bu yöne dair bir bilgi olmadığı, küçükken okul harçlığı vermenin en az beş yıl süreyle bakılıp gözetilmiş ve eğitilme şartını karşılamadığı gibi sosyal inceleme uzmanından alınan rapora göre davacının asıl amacının menkul ve gayrimenkullerinin ileride davalı tarafından sahiplenilmesi olduğu, bu amaca ulaşmak için davalının mutlak surette evlat edinilmesine gerek olmadığının görüş olarak bildirildiği anlaşılmaktadır.

O halde tüm bu açıklamalar ışığında; ergin olan davalının evlat edinilmesi için TMK'nın 313.maddesinde sayılan şartların hiçbirisinin somut olayda gerçekleşmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu evlat edinme kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK'nun 427. maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla kanun yararına BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 22.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14957, Karar No: 2014/11285, Tarih: 05.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/14957 E.  ,  2014/11285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4.fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe, temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1 .maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından Gümrük İdaresi lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.06.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5450, Karar No: 2006/6895, Tarih: 26.09.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/5450 E.  ,  2006/6895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili ve karşı dava dilekçesi ile 200.000.000TL'nın faizi ile tahsili istenil- miştir. Mahkemece davanın kabulü ile karşı davanın reddine karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacı vekili ile bir kısım davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davacı vekili Av.... .... ile davalı vekili Av.....geldi. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Karşı dava yönünden davalı tarafça temyize konu edilen miktar 1090 YTL'sını geçmemektedir.

HUMK'nun 5219 sayılı yasa ile değişik 427. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca miktar veya değeri 1090 YTL'yı geçmeyen kararlar kesin olduğundan miktar itibarıyla bir kısım davalı vekilinin karşı dava yönünden temyiz dilekçesinin reddine karar verildi.

Asıl dava yönünden ise;

Mahkemece dava konusu taşınmazın tarım arazisi olarak kabulünde bir isabetsizlik yoksa da bilirkişi kurulunca düzenlenen rapor hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik ll.maddesinin l.fıkrasının f bendi uyarınca bilirkişi kurulları, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise bilirkişi kurullarınca –taşınmazın sulu ya da kuru niteliğine göre- münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını içeren veri cetvelleri İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip, değerlendirmenin bu verilere uygun biçimde yapılması ilkesi benimsenmiştir.