muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4566, Karar No: 2019/3336, Tarih: 10.04.2019

2- Davacı taraf harçtan muaf olduğu için Harçlar Kanunu gereğince karar tarihi itibariyle alınması gereken 1.455,10 TL nispi harcın (davalı ... İnş. Tic. Ltd. Şti.’nin 1.247,70 TL'den, diğer davalılar ile birlikte müştereken ve müteselsil sorumlu olacağı gözetilmek kaydıyla) davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak hazineye gelir kaydına,

3- Davacı tarafından yapılan 409,75 TL posta gideri, 1.450,00 TL bilirkişi ücreti olmak üzere toplam 1.859,75TL yargılama giderinin (davalı ... İnş. Tic. Ltd. Şti.’nin 1.594,65 TL'den, diğer davalılar ile birlikte müştereken ve müteselsil sorumlu olacağı gözetilmek kaydıyla) davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

4- Karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan A.A.Ü.T. m. 12/1 uyarınca 2.556,17 TL nispi vekalet ücretinin (davalı ... İnş. Tic. Ltd. Şti’nin 2.191,84 TL'den diğer davalılar ile birlikte müştereken ve müteselsil sorumlu olacağı gözetilmek kaydıyla) davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, 1.500,00 TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalı ... İnş. Tic. Ltd. Şti.’ye verilmesine” ibarelerin yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan Handar Çelik Konstrüksiyon İmalat İnş. Tic. Ltd. Şti.'ye iadesine, 10.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3688, Karar No: 2014/8397, Tarih: 19.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/3688 E.  ,  2014/8397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ve müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1021, Karar No: 2015/2732, Tarih: 29.04.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/1021 E.  ,  2015/2732 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/107493

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1.Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 29/01/2013, 2011/78 (E) ve 2013/9 (K)

SUÇ : Kan gütme saikiyle kasten öldürmeye teşebbüs etmek

1-) Sanıklar F.. D.. ve M.. D.. müdafiinin, sanıklar hakkında kurulan beraat hükümlerinin gerekçesine yönelik olmayan temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-) Mağdur M.. T..'ın, suça sürüklenen çocuk M.. D.. hakkında açılan kamu davasına 30.07.2010 tarihinde katılmasına karar verildiği, sanıklar F.. D.. ve M.. D.. hakkında açılan davanın 22.02.2012 tarihinde bu dosya ile birleştiği, birleşen dosya yönünden de vekilinin sanıkların cezalandırılmalarını

isteyerek katılma talebinde bulunduğu, ancak bu dava yönünden katılma talebi ile ilgili mahkemece olumlu veya olumsuz bir karar verilmediği anlaşılmakla, mağdur M.. T..'ın suçtan doğrudan zarar görmesi ve bu hususta herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasına gerek bulunmaması nedeniyle, mağdur M.. T..'ın sanıklar F.. D.. ve M.. D.. hakkında açılan kamu davalarına da 5271 sayılı CMK’nun 237/2. maddesi uyarınca katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk M.. D..'in katılan M.. T..'ı kan gütme saikiyle öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, sanıklar F.. D.. ve M.. D.. hakkında elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, suça sürüklenen çocuk M.. D.. müdafiinin bir nedene dayanmayan, katılan M.. T.. vekilinin diğer sanıklar ... ve ... da cezalandırılmaları gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

a-) Sanıklar F.. D.. ve M.. D.. hakkında katılan M.. T..'ı kasten silahla yaralama suçundan kurulan beraat hükümlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

b-) Suça sürüklenen çocuk M.. D.. hakkında katılan M.. T..'ı kan gütme saikiyle öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm yönünden;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuğun, sağ orbita çatısında fraktür, sağ frontalde çökme kırığı, sol zygomada 6\*2 cm. büyüklüğünde kesi oluşturacak, beyin parankiminde kontüzyona, pnömosefaliye ve hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde, demir sopa ile vurarak katılanı yaraladığı olayda; TCK’nun 13 yıldan 20 yıla kadar hapis cezası öngören 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında tehlike ve zararın ağırlığına göre üst sınıra yakın bir ceza yerine 15 yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye aykırı olanrak BOZULMASINA, 29/04/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28277, Karar No: 2013/32489, Tarih: 11.10.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/28277 E.  ,  2013/32489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/07/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363/1.maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı kanunun ek 1.maddesinin 1.fıkrası uyarınca 01.01.2013 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu değerin 5.240,00 TL.yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur.

Temyiz dilekçesinin (REDDİNE), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/38690, Karar No: 2017/18850, Tarih: 21.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/38690 E.  ,  2017/18850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile ... ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17/07/1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27/02/2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21/09/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8351, Karar No: 2016/15683, Tarih: 22.11.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/8351 E.  ,  2016/15683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

03/02/2009 tarihinde suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 12/03/2009 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde 15/02/2012 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle suça sürüklenen çocuğun yargılanarak mahkumiyetine karar verildiği ve mahkumiyet kararının kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda uzman hekim raporu alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 145. maddesindeki "malın değerinin azlığı” kavramı ile 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerlik bulunmadığı, "değer azlığının" 5237 sayılı Kanun'a özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma halinde, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği, somut olayda suça sürüklenen çocuğun, müştekinin işyerine ait pencerenin tahtalarını sökmek suretiyle girerek 45 TL bozuk parayı ve deri cüzdanı çaldığının anlaşılması karşısında, oluşa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre; 5237 sayılı Kanunu'nun 145. maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığı gözetilmeden suça sürüklenen çocuk hakkında, hırsızlık suçundan hükmolunan cezadan TCK'nın 145. maddesi uyarınca indirim yapılması,

3- 5237 sayılı TCK'nın 50/3.maddesi uyarınca daha önce hapis cezasına mahkûm edilmeyen ve fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin yasal bir zorunluluk olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- 5237 sayılı TCK'nın 50/3.maddesi uyarınca daha önce hapis cezasına mahkûm edilmeyen ve fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin yasal bir zorunluluk olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

4- Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 142/1-b ve 143. maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 4 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 145. maddesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapılırken 1 yıl 2 ay hapis cezası yerine hesap hatası sonucu 1 yıl 1 ay hapis cezasına, aynı kanunun 31/2 maddesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapılırken 7 ay hapis cezası yerine 6 ay 15 gün hapis cezasına ve 62. madde uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığı sırada 5 ay 25 gün hapis cezası yerine 5 ay 5 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle suça sürüklenen çocuk hakkında eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine 22.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3478, Karar No: 2024/5649, Tarih: 08.07.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/3478 E.  ,  2024/5649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI :2021/311 Esas, 2023/391 Karar

HÜKÜM :Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2020/6 E., 2020/319 K.

Taraflar arasındaki markanın hükümsüzlüğü ve sicilden terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; ''... börek'' markasını kendi adına tescil ettirdiğini, tanınmış marka olduğunu, davalı adına tescilli “... ... BÖREK 1988’den bu güne” markasının kendi markası ile ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, davalının kötü niyetli olduğunu, davalı şirketin daha önce “... Börek Simit Cafe”, “... Börek Cafe” markalarının tescili için kuruma başvurduğunu, müvekkil markası nedeniyle başvurularının reddedildiğini, dolayısıyla, “... Börek” markasının müvekkil adına tescilli olduğunu zaten bildiğini, bu durum üzerine, “... Börek” markasını kullanma isteğinden bir türlü vazgeçmeyen davalının, bu kez “... Börek” markasının önüne “...” ibaresini ekleyerek tekrar kuruma başvurduğunu belirterek “... ... BÖREK 1988’den bu güne” markasının hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının markasından haberi olmadığını, davacıya ait markanın tescilinden uzun yıllar önce müvekkilinin zaten bu işletme adları ile faaliyet yaptığını, markaların benzer olmadığını, davacının markasının tanınmış olduğunu iddia etmesine karşılık buna dair delil sunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı şirketin 2017/27181 tescil numaralı "... börek" ibareli markasının 30 uncu sınıf emtiasında 24.03.2017 başvuru tarihli olarak tescilli olduğu, davalının 2019/00669 tescil numaralı ''... ... BÖREK 1998'den Bu Güne'' ibareli markasının 30 uncu sınıf emtiasında 04.01.2019 başvuru tarihli olarak tescilli olduğu, markaların aynı olmasalar da ayırt edilemeyecek kadar benzer oldukları, tüketici grubu düşünüldüğünde "... börek" dışındaki ibarelerin zayıf olmasından dolayı davacının ... ilindeki şubesi izleniminin oluşabileceği de belirtildiğinden davacı markası ile davalı markasının ayniyet derecesinde benzer olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranrlar