muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/30937, Karar No: 2020/14188, Tarih: 02.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/30937 E.  ,  2020/14188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davalı Sağlık Bakanlığı bünyesinde değişen taşeron firmalar nezdinde temizlik görevlisi olarak çalıştığını, davacının ölüme sebebiyet vermek suçundan 17.01.2013 tarihinde ... Açık Cezaevine girdiğini, iş sözleşmesinin bu nedenle sona erdiğini ancak davalı Bakanlık alt işvereni olan firma tarafından davacıdan noter kanalı ile istifa dilekçesi vermesi istendiğini, davacının işsizlik maaşı almak için o günün koşullarında isteneni yaptığını beyanla kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Sağlık Bakanlığı vekili; davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Sağlık Bakanlığı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde davacının çalışma gün ve saatleri belirtilmeden ayda 230-240 saat çalıştığı beyan edilmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanları esas alınarak davacının Eylül 2013 tarihinden geriye doğru 1,5 yıl süresince (30.03.2012 tarihinden Eylül 2013’e kadar) haftanın 6 günü günde 8 saat çalıştığı, 1 saat ara dinlenmesi olduğu, davacının bu dönemde haftalık çalışma süresinin 42 saat olduğu ve fazla çalışmasının bulunmadığı, ancak tanık beyanlarına göre ayda 8 gün 24 saat nöbet tuttuğu,nöbet günlerinde 24 saatlik çalışmada en çok 14 saat çalışabileceği esasına göre günde 3 saat ve ayda 24 saat fazla çalışmasının bulunduğu tespiti yapılmıştır. Bilirkişi raporunun devamında, davacının 30.03.2012 tarihinden önceki dönemde ise günlük çalışmasının 08:00 -17:00 saatleri arasında olduğu, haftada 1 gün 08:00 – 22:00 arasında çalıştığı ve ayda 8 gün 24 saat nöbet tuttuğu tespiti ile hesaplama yapılmıştır. Ne var ki, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 30.03.2012 tarihinden önceki döneme ilişkin çalışma düzenine ilişkin tespiti üzerine yapılan hesaplama hayatın olağan akışına aykırıdır.

Davalı Sağlık Bakanlığı’na karşı eldeki dosya ile aynı mahiyette olarak bir başka temizlik görevlisi işçi tarafından açılmış olan ve fazla çalışma istemi yönünden eldeki dava dosyasındaki dava dilekçesi ile aynı iddiaları içeren dava dosyasında beyanlarına başvurulan davacı tanıkları eldeki dosyadan farklı olarak temizlik görevlilerinin 2014 yılından önce davalı bünyesinde ... Devlet Hastanesinde iki vardiya halinde 07:00 -17:00 ve 15:00 – 07:00 saat aralığında çalıştıklarını beyan etmişlerdir. Söz konusu dosya Dairemizin 2015/23059 E. - 2016/2449 K. sayılı dosyası ile incelenmiş ve Mahkemenin saat 15.00-07.00 çalışma dönemleri yönünden yaptığı fazla çalışma hesabının hatalı olduğu , saat 15.00-07.00 arasındaki çalışma sisteminde mesainin yarısından fazlası geceye tekabül ettiğinden bu çalışmanın tamamı gece çalışmasıdır. 16 saatlik çalışmada 2 saat ara dinlenmesi düşüldüğünde 7,5 saati geçen 6,5 saat haftalık çalışma süresine bakılmaksızın fazla çalışma yapmaktadır. Mahkemece, davacının saat 15.00-07.00 çalıştığı her gün için 6,5 saat fazla çalıştığı kabul edilerek ve haftalık hesap sistemiyle fazla çalışma alacağı hesaplanması gerektiği gerekçesi ile bozma yapılmıştır. Bu bağlamda; eldeki dava dosyasında Mahkemece yapılması gereken, davacı tanıkları tekrar dinlenerek davacının çalışama düzeninin tereddüde yer bırakmayacak şekilde işe başlama ve bitirme saatleri belirlenerek tespit edilmesi ve sonucuna göre değerlendirilerek karar verilmesidir.

Açıklanan nedenlerle mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 02.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7588, Karar No: 2011/9450, Tarih: 05.07.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/7588 E.  ,  2011/9450 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin yetki yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Dava, davacı şirketin alacağının tahsili amacıyla girişilen icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, mahkemenin yetkisizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddine, dosyanın yetkili ... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu alacak bir miktar para borcuna ilişkin olduğundan B.K.’nun 73/1. ve HUMK.’nun 10. maddesi hükümleri gereğince alacaklının ikametgahı olan icra daireleri yetkilidir. Bu nedenle mahkemece icra dairesinin ve mahkemenin yetkili olduğu gözetilerek işin esasına girilip talebin incelenmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 05.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/928, Karar No: 2019/5330, Tarih: 12.06.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/928 E.  ,  2019/5330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit-alacak(kanal katılım ve şebeke hisse bedeli kaynaklı) davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 491,30 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 12/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17338, Karar No: 2012/15082, Tarih: 26.06.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/17338 E.  ,  2012/15082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın, sokakta bulunan motorsikleti çaldığının anlaşılması karşısında; eylemin TCK'nın 142/1-e maddesine uyduğunun gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından; 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesiyle yapılan uygulamada hesap hatası sonucu hapis cezasının 2 yıl 13 ay 15 gün yerine, 3 yıl 1 ay 15 gün olarak belirlenmesi suretiyle fazla cezaya hükmolunması ise, TCK'nın 35/2. maddesinin uygulanmasıyla sonuç ceza doğru belirlendiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 26.06.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30309, Karar No: 2016/4348, Tarih: 04.05.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/30309 E.  ,  2016/4348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 02/06/2009

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 43, 52/2, 53/1, 58/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, kamyonları ile yola gitmekteyken mola veren katılanların yanına gelerek, kendisini ... ismiyle tanıtıp, kendisinin de kamyonları olduğunu söyleyerek konuşmaya başladığı ve katılanlara ait kamyona binerek ... gitmek istediği, katılanların kabul etmeleri üzerine, sanığın yolda iş teklifinde bulunup güven kazandığı ve üzerinde para olmadığını söyleyerek katılan ...'ten 100 TL para aldığı, telefon numarasını üzerinde " ...." yazılı olan bir kağıda yazarak verdiği, ertesi gün katılan ... ile sanığın buluştukları ancak sanığın, şoförünün oğlunun öldüğünü söyleyerek katılandan 600 TL daha para aldığı, daha sonra da farklı bahanelerle katılandan para aldığı ancak daha sonra katılanın sanığa ulaşamadığı, bu suretle sanığın zincirleme nitelikte dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 04/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13152, Karar No: 2015/6674, Tarih: 15.06.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/13152 E.  ,  2015/6674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırşehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2014

NUMARASI : 2013/356-2014/734

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.06.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve taşınmazın mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 09.07.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacı Hazine, dava konusu taşınmazın geldisi olan 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında ihbar olunan belediye adına tespit edildiği ancak bu taşınmazın 1953 yılında tahsis edilen mera tahsis kararı ve krokisinin sınırlarında kaldığını, anılan taşınmazın ifraz edilerek değişik parsellere gittiğini ve imar uygulaması ile de dava konusu 4479 ada 19 parsel sayılı taşınmazın 5989 m2 arsa vasfıyla Kırşehir Belediyesi adına kayıtlıyken 12.07.2002 tarihinde davalı kooperatif adına satış suretiyle tescil edildiğini ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiştir.

Davalı vekili, dar gelirli üyelerini konut sahibi yapmak amacıyla Kırşehir Belediyesinin 09.04.1999 tarih ve 99/405 no'lu Encümen Kararıyla arsa bedeli ödenerek 09.05.2002 tarihinde taşınmazı tapudan satın aldıklarını, 09.01.2003 tarihinde kat irtifakı tesis edildiğini, taşınmazın çevresinde yapılaşma mevcut olduğunu, 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesi şartlarının oluştuğunu, davanın reddini savunmuştur.

İhbar olunan belediye vekili, taşınmazın 1970 yılında kadastro çalışmalarında valilik makamının uygun görüşü alınarak belediye adına tescil edildiğini 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesi şartlarının oluştuğunu, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın mera vasfında olması ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planı içerisinde kalmakta ise de yoğun yerleşim alanı içerisinde bulunmadığı ve üzerinde yapılaşma olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, tapu kaydının iptaliyle mera olarak sınırlandırılarak özel sicile kaydına karar verilmiştir.

Hükmü, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

27.05.2004 tarihli ve 5178 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 4342 sayılı Mera Kanununun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış ve eklenen geçici 3. madde ile;

Hükmü, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

27.05.2004 tarihli ve 5178 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 4342 sayılı Mera Kanununun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış ve eklenen geçici 3. madde ile;

“Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.

(Ek fıkra: 3/6/2007-5685/1 md.) Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan, Hazine adına tescil edilmesi gerekirken belediyeler adına tescil edilen ve belediyelerce konut veya işyeri yapılmak üzere bedelsiz olarak veya bedeli karşılığında gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine tahsis edilen, daha sonra Hazine tarafından ilgili belediye aleyhine açılan davalar sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilerek mera, yaylak ve kışlak özel siciline yazılan, fakat daha sonra bu Kanun hükümlerine göre mera, yaylak ve kışlak vasfı değiştirilerek Hazine adına tescil edilen taşınmazlardan; herhangi bir kamu hizmeti için gerekli olmayan, Hazinece herhangi bir tasarrufa konu edilmeyen ve halen tapuda Hazine adına kayıtlı olan  taşınmazlar, tahsis tarihindeki arsa değerine devir tarihine kadar geçen süre için yasal faiz eklenerek belirlenecek bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla adlarına tahsis yapılanlara devredilir” hükmü getirilmiştir.

Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken yasanın öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında Hazine adına tescili gereken veya Hazine adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır. Başka bir anlatımla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü, belediye adına tescil edilerek belediyenin özel mülkü haline gelen taşınmazlara uygulanamaz.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen “imar planından” maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.

c)Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında “yerleşim yeri” kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamasız saptanmadan belediye ve diğer kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti bu kurum ve kuruluşlara bırakılamaz. Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Somut olayda, dava konusu taşınmazın 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın ifrazıyla oluşan 4479 ada 19 sayılı imar parseli olduğu anlaşılmaktadır. 13.05.2014 tarihli fen bilirkişi rapor ve krokisinde dava konusu yere ait 1953 tarihli mera sınır krokisi ile kadastro paftasında kuzeydeki Ş... D.. şeklen uyduğu, basit kroki niteliğindeki toprak tevzi belirtmelik tutanaklarının uygulanabilir niteliği olmadığı, dava konusu taşınmazın geldisi

324 ada 146 parsel sayılı taşınmazın şekil itibariyle mera kapsamında kaldığı belirtilmiştir. Ancak mahkemece itibar edilen bilirkişi raporu denetime elverişli olmadığı gibi tereddütleri ortadan kaldırıcı nitelikte de değildir.

324 ada 146 parsel sayılı taşınmazın şekil itibariyle mera kapsamında kaldığı belirtilmiştir. Ancak mahkemece itibar edilen bilirkişi raporu denetime elverişli olmadığı gibi tereddütleri ortadan kaldırıcı nitelikte de değildir.

Davacının dayandığı 02.02.1953 tarihli A.. S. için veilen mera norm kararında mera hudutları belirtilmiştir. Her ne kadar mera paftası fenni sıhhatı haiz değil ise de zeminde bulunan bu sınırlardan mera hudutlarının belirlenmesi mümkün olabilecektir. Bu yüzden mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak gerekirse yöreyi iyi bilen mahalli bilirkişilerden de faydalanılarak konusunda uzman olan üç kişiden oluşan harita mühendisi ve ayrıca ziraatçi bilirkişi ve şehir plancısı aracılığıyla uygulama yapılmalı, mera norm kararındaki sınırlar bilirkişilere sorularak arazi üzerinde tespit ettirilmeli, mera norm kararında belirtilen sınırların dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığı duraksamasız belirlenmeli, saptanan sınırlar ve dava konusu taşınmazların konumu teknik bilirkişinin çizeceği krokide işaret ettirilerek denetime elverişli bir rapor aldırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Yapılan araştırma sonunda dava konusu taşınmazların mera norm kararı sınırlarında kaldığının tespit edilmesi halinde 2981 sayılı Kanunun 10/c maddesi ve imar planı uygulama haritaları kapsamına göre mera olan taşınmazların 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak saptanmalı, öte yandan meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil, imar planları ve ada bazında ziraatçi bilirkişiye incelettirilmeli, HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece belirtilen bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin ve davalı vekilinin vekalet ücreti ve yargı harcına ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 15.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.