muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2022/284, Karar No: 2024/2605, Tarih: 31.10.2024

3194 sayılı İmar Kanunu'nun 1. maddesinde, "Bu Kanun, yerleşme yerleri ile bu yerlerdeki yapılaşmaların; plan, fen, sağlık ve çevre şartlarına uygun teşekkülünü sağlamak amacıyla düzenlenmiştir." hükmü yer almıştır. 
Bu Kanun uyarınca çıkarılan ve 03/07/2017 tarih ve 301131 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin 1. maddesinde; bu Yönetmeliğin amacının; plan, fen, sağlık ve sürdürülebilir çevre şartlarına uygun yapı ve yapılaşma ile projelendirmeye ve denetime ilişkin usul ve esasları belirlemek olduğu belirtilmiş; 2. maddesinde ise, Yönetmeliğin kapsamının uygulama imar planı bulunan alanlar olduğu kurala bağlanmıştır.
Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin 69. maddesinin 2. fıkrasında, "Bu Yönetmeliğin birinci, ikinci, altıncı, yedinci, sekizinci, dokuzuncu bölümleri, geçici maddeleri ile 19 uncu ve 20 nci maddelerinde yer alan hükümler, planlarla ve ilgili idarelerce çıkarılacak yönetmeliklerle değiştirilemez ve planlarda bu hükümlere aykırı olarak getirilecek hükümler uygulanamaz." hükmüne yer verilmiştir.
 Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin "Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımları"nı belirleyen 1. Bölüm, "Genel İlkeler"i belirleyen 2. Bölüm, "Projeler ve Yapı İzin Belgeleri"ni düzenleyen 6. Bölüm, "Denetime Dair Hükümler"i belirleyen 7. Bölüm, "Yönetmeliğin uygulanmasına ilişkin esaslar"ı düzenleyen 8. Bölüm, Yönetmeliğin 9. Bölümünde yer alan "Çeşitli ve Son Hükümler" kısmındaki hususlar, Yönetmeliğin "Parsel kullanım fonksiyonlarına göre yapılaşma koşulları"nı düzenleyen 19. maddesi, "Taban alanı"na ilişkin esasları düzenleyen 20. maddesi ve Yönetmeliğin geçici maddeleri ile düzenlenen hususların, idarelerin çıkaracağı diğer Yönetmelikler ve planlarla değiştirilemeyeceğinin kurala bağlanmış olduğu göz önünde bulundurulduğunda, Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin bu hükümler yönünden çerçeve çizen genel bir düzenleme olduğunun kabulü gerekmekte olup, idarelerce çıkarılacak Yönetmelikler ile planlarda yer alan bu hususların, Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nde yer alan hükümlere aykırı olamayacağı açıktır.
 Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin yukarıda yer verilen hususlar yönünden genel bir düzenleyici işlem olması, bu hükümlerde yer alan hususların niteliği de göz önünde bulundurulduğunda, 3194 sayılı İmar Kanunu'nun, yerleşme yerlerindeki imar düzeni ile bu yerlerdeki yapılaşma koşullarının, plan, fen, sağlık ve çevre şartlarına uygun teşekkülünü sağlamak amacına da uygun olduğu hususunda kuşku bulunmamaktadır.
Zira, aksi yöndeki yaklaşımın, sağlıklı bir imar düzeni ve yapılaşma koşulları oluşturulması için gerekli, imar mevzuatının temel usul ve esasları yönünden farklı uygulamalara sebebiyet vereceği açık olup, bunun da İmar Kanunu'nun yukarıda yer verilen amacına aykırı olacağı şüphesizdir.
Nitekim Daire kararında da, Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin genel bir düzenleme olduğu tespitine yer verilmiştir.

Zira, aksi yöndeki yaklaşımın, sağlıklı bir imar düzeni ve yapılaşma koşulları oluşturulması için gerekli, imar mevzuatının temel usul ve esasları yönünden farklı uygulamalara sebebiyet vereceği açık olup, bunun da İmar Kanunu'nun yukarıda yer verilen amacına aykırı olacağı şüphesizdir.
Nitekim Daire kararında da, Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin genel bir düzenleme olduğu tespitine yer verilmiştir.
Öte yandan, Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin 69. maddesinin 2. fıkrasında sayılan maddelerin dışındaki hükümler yönünden, planlar ve idarelerce çıkarılan Yönetmelikler ile Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nden farklı hususlar düzenlenebilmesi mümkündür.
Yukarıda yer verilen açıklamalar doğrultusunda, dava konusu Otopark Yönetmeliği ile,  Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin 69. maddesinin 2. fıkrasında belirtilen maddelere aykırı bir düzenleme getirilemeyeceğinin kabulü gerekmektedir.
 Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin  69. maddesinin 2. fıkrasında sayılan  hükümler yönünden çerçeve çizen genel bir düzenleme olduğu göz önünde bulundurulduğunda, dava konusu Otopark Yönetmeliği'nin bu hususlar yönünden, anılan Yönetmelik maddelerine aykırı olamayacağı açıktır.
Bu doğrultuda, Otopark Yönetmeliği ile tanımlanan kullanımlar ve bunlara ilişkin usul ve esasları düzenleyen maddelerde, Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği ile öngörülen tanımların kapsam ve içeriğini aşacak nitelikte hükümler getirilmesi hukuken mümkün görülmemektedir.
Uyuşmazlıkta, Otopark Yönetmeliği'nin dava konusu 3. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendi ile yeşil saha, parklar ile kamu kurum ve kuruluşlarına ait veya tahsisli taşınmazların bahçelerinin, tamamen tabii veya tesviye edilmiş zemin altında kalan kısımlarında, belirli koşullarla otopark yapılabilmesine olanak verecek şekilde yeraltı otoparkı tanımlanmış, bu maddenin uygulanmasına yönelik olarak da,  Yönetmeliğin dava konusu 6. maddesinin 4. fıkrasında;  yeşil saha ve parklar ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarınca uygun görülen, Milli Eğitim Bakanlığına bağlı eğitim tesis alanları hariç, bu kuruluşlara ait veya tahsisli taşınmazların bahçelerinin tamamen tabii veya tesviye edilmiş zemin altında kalan kısımlarında, bölge ve genel otopark yapılabilmesi düzenlenmiştir.
 Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin planlar ve idarelerce çıkarılacak diğer yönetmelikler ile değiştirilmesi mümkün olmayan 1. Bölümünde yer alan 4. maddesinin 1. fıkrasının;
(ööö) bendinde; "Resmi bina: Genel ve özel bütçeli idarelerle, denetleyici ve düzenleyici idarelere, il özel idaresi ve belediyelere veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara, Kanunla veya Kanunun verdiği yetki ile kurulmuş kamu tüzel kişilerine ait bina ve tesisler" şeklinde;

Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin planlar ve idarelerce çıkarılacak diğer yönetmelikler ile değiştirilmesi mümkün olmayan 1. Bölümünde yer alan 4. maddesinin 1. fıkrasının;
(ööö) bendinde; "Resmi bina: Genel ve özel bütçeli idarelerle, denetleyici ve düzenleyici idarelere, il özel idaresi ve belediyelere veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara, Kanunla veya Kanunun verdiği yetki ile kurulmuş kamu tüzel kişilerine ait bina ve tesisler" şeklinde;
(rrr)  bendinde; "Sağlık tesisleri alanı: Hastane, sağlık ocağı, aile sağlık merkezi, doğumevi, dispanser ve poliklinik, ağız ve diş sağlığı merkezi, fizik tedavi ve rehabilitasyon merkezi, entegre sağlık kampüsü gibi fonksiyonlarda hizmet veren gerçek veya tüzel kişilere veya kamuya ait tesisler için uygulama imar planında özel veya kamu tesisi alanı olduğu belirtilmek suretiyle ayrılan alanlar" şeklinde;
(vvvv) bendinde ise "Yeşil alanlar: Toplumun yararlanması için ayrılan oyun bahçesi, çocuk bahçesi, dinlenme, gezinti, piknik, eğlence, rekreasyon ve rekreaktif alanları toplamını (Metropol ölçekteki fuar, botanik ve hayvan bahçeleri ile bölgesel parklar bu alanlar kapsamındadır.), 19 uncu maddede yer alan işlevleri ve yapılaşma koşullarını içeren yeşil alanlar;
1)  Çocuk bahçeleri: Çocukların oyun ve dinlenme ihtiyaçlarını karşılayan, bitki örtüsü ile çocukların oyun için gerekli araç gereçleri, toplamda 6 m2’yi geçmeyen büfe ile süs havuzu, pergola ve genel tuvalet dışında başka tesis yapılamayan alanlar,
2)  Parklar: Kentte yaşayanların yeşil bitki örtüsü ile dinlenme ihtiyaçları için ayrılan, 19 uncu maddedeki kullanımlara da yer verilebilen alanlar,
3) Piknik ve eğlence (rekreasyon) alanları: Kentin açık ve yeşil alan ihtiyacı başta olmak üzere, eğlence, dinlenme, piknik ihtiyaçlarının karşılanabildiği, kent içinde ve çevresinde günübirlik kullanıma yönelik olarak imar planı ile belirlenmiş yerler" şeklinde tanımlanmış olup, söz konusu kullanımların tamamen tabii veya tesviye edilmiş zemin altında kalan kısımlarında yeraltı otoparkı yapılabileceğine ilişkin herhangi bir düzenleme yer almamıştır.
Oysa Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin 4. maddesinin 1. fıkrasının (ddd) bendinde; meydan tanımı yapılırken, bu kullanımın altının otopark olarak kullanılabileceği düzenlenmiş iken, anılan Yönetmelik'te, yeşil saha, parklar ile kamu kurum ve kuruluşlarına ait veya tahsisli taşınmazların bahçelerinin altında kalan kısımlarında, herhangi bir otopark kullanımı öngörülmemiştir.
Bu itibarla, genel düzenleme niteliğindeki Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği ile tanımlanan kullanımları aşacak nitelikte, yeşil saha, parklar ile kamu kurum ve kuruluşlarına ait veya tahsisli taşınmazların bahçelerinin altında otopark kullanımı öngören, dava konusu Yönetmelik hükümlerinde hukuka uyarlık bulunmamaktadır.

Bu itibarla, genel düzenleme niteliğindeki Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği ile tanımlanan kullanımları aşacak nitelikte, yeşil saha, parklar ile kamu kurum ve kuruluşlarına ait veya tahsisli taşınmazların bahçelerinin altında otopark kullanımı öngören, dava konusu Yönetmelik hükümlerinde hukuka uyarlık bulunmamaktadır.
Bu durumda, temyize konu kararın, Otopark Yönetmeliği'nin dava konusu 3. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendinin "yeşil saha, parklar ile kamu kurum ve kuruluşlarına ait veya tahsisli taşınmazların bahçelerinin" ibareleri ile  6. maddesinin 4. fıkrasının "yeşil saha ve parklar ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarınca uygun görülen, Milli Eğitim Bakanlığına bağlı eğitim tesis alanları hariç, bu kuruluşlara ait veya tahsisli taşınmazların bahçeleri" ibarelerine ilişkin kısmının bozulması gerektiği oyuyla kararın bu kısmına katılmıyoruz.
 
KARŞI OY
XXX- Otopark Yönetmeliği'nin; 3. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendinin  "yeşil saha, parklar ile kamu kurum ve kuruluşlarına ait veya tahsisli taşınmazların bahçelerinin" ibareleri ile 6. maddesinin 4. fıkrasının "yeşil saha ve parklar ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarınca uygun görülen, Milli Eğitim Bakanlığına bağlı eğitim tesis alanları hariç, bu kuruluşlara ait veya tahsisli taşınmazların bahçeleri" ibareleri yönünden;
 Otopark Yönetmeliği'nin dava konusu 3. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendinde; "Yeraltı otoparkı",  "Yol, meydan, yeşil saha, parklar ile kamu kurum ve kuruluşlarına ait veya tahsisli taşınmazların bahçelerinin, tamamen tabii zemin veya tesviye zeminin altında kalmak üzere, uygulama imar planı kararı ile belirlenmek ve mevcut ağaç dokusu ve zemin yapısı dikkate alınarak, ağaçlandırma ve bitkilendirme için yeterli derinlikte toprak örtüsü bırakılmak, mevcut dokuya zarar vermemek ve ilgili standartları sağlamak şartı ile yapılan kapalı otoparklar” şeklinde tanımlanmıştır.

Yukarıda yer verilen düzenlemenin uygulanmasına ilişkin olarak da Yönetmeliğin 6. maddesinin 4. fıkrasında; “Ana arter yollarda cadde altı, imar mevzuatının izin verdiği meydan, yeşil saha ve parklar ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarınca uygun görülen, Milli Eğitim Bakanlığına bağlı eğitim tesis alanları hariç, bu kuruluşlara ait veya tahsisli taşınmazların bahçelerinde; tamamen tabii veya tesviye edilmiş zemin altında kalan kısımlarda, otopark giriş ve çıkışlarında can ve mal güvenliğinin sağlanması, giriş ve çıkışların bu alanların giriş ve çıkışlarından ayrı olması ve kullanımını etkilememesi koşullarıyla, mevcut ağaç dokusu dikkate alınarak; korunması gerekli ağaçlara hiçbir şekilde zarar verilmemesi, ağaçlandırma ve bitkilendirme için yeterli derinlikte toprak örtüsü bırakılması ve standartların sağlanması kaydıyla bölge ve genel otopark yapılabilir. Yer altı otoparkları, her durumda trafik tedbirleri alınarak ve yerel trafik etütleri yaptırılmak kaydıyla; trafik yükü hesaplanarak planlanır ve projelendirilir. Bu tür otoparkların yapımı için kurumlar arası (idare ve ilgili kurum) mutabakat ve konuyla ilgili UKOME ya da trafik/ulaşım komisyonu kararı alınması gerekir.” hükmüne yer verilmiştir.
Söz konusu Yönetmelik maddeleri ile yeşil saha ve parklar ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarınca uygun görülen, Milli Eğitim Bakanlığına bağlı eğitim tesis alanları hariç, bu kuruluşlara ait veya tahsisli taşınmazların bahçelerinde, tabii veya tesviye edilmiş toprak zemin altında kalmak üzere kapalı otopark yapılabileceği öngörülmüştür.
Öte yandan, öngörülen park, resmi kurum ve eğitim tesis alanı kullanımının konumu ve büyüklüğüne bağlı olarak içerisinde kendi ihtiyacının karşılanabileceği ölçüde otopark yapılması mümkündür.
Ancak düzenleme incelendiğinde, ne parkın/resmi kurumun/eğitim alanının büyüklüğüne ne de bu kullanımlar içerisinde ayrılacak otoparkın vasfı ve miktarına yönelik bir ayrıma yer verilmediği görülmektedir.
Bu durumda, parkın/resmi kurum alanının/eğitim alanının ihtiyacının karşılanması amacıyla öngörülebilecek otopark ihtiyacını aşacak nitelikte, kamunun genel otopark ihtiyacının karşılanmasına yönelik "otopark" alanının, bu alanlara ait veya tahsisli taşınmazların bahçelerinin altında otopark yapılmasına imkan sağlayan düzenlemelerde, parkın/resmi kurum alanının/eğitim alanının özelliği dikkate alındığında imar mevzuatına uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
Bu itibarla, temyize konu kararın, Otopark Yönetmeliği'nin dava konusu 3. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendinin "yeşil saha, parklar ile kamu kurum ve kuruluşlarına ait veya tahsisli taşınmazların bahçelerinin" ibareleri ile  6. maddesinin 4. fıkrasının "yeşil saha ve parklar ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarınca uygun görülen, Milli Eğitim Bakanlığına bağlı eğitim tesis alanları hariç, bu kuruluşlara ait veya tahsisli taşınmazların bahçeleri" ibarelerine ilişkin kısmının bozulması gerektiği oyuyla kararın bu kısmına katılmıyorum.
	KARŞI OY

KARŞI OY
XXXX- Otopark Yönetmeliği'nin 5. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendi yönünden;
Yönetmeliğin 5. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendinde "Ticaret alanları, ticaretin yapılabildiği karma kullanımlar ile ticaretin yapılabildiği konut alanlarında, binanın ihtiyacı olan otoparkını parsel veya bina bünyesinde karşılamak, otopark dışında hiçbir kullanım getirmemek, bahçe mesafelerini korumak şartıyla, bağımsız bölüm olarak bodrum katlarında ve girişi zemin kattan da olabilen ticari amaçlı otoparklar yapılabilir. Ticari amaçlı dışa dönük olarak kullanılan otoparklarda, 634 sayılı Kanun uyarınca parsel maliklerinin muvafakati ve UKOME ya da trafik/ulaşım komisyonu görüşü alınarak uygulama yapılır. Bu otoparkların, giriş ve çıkışlarının binanın kullanımına ait otoparklardan ayrı düzenlenmesi, tavan döşemelerinde ve diğer bağımsız bölümlere bitişik duvarlarında ilgili mevzuatına göre ses, ısı ve su yalıtımı yapılması, dışa bakan cephelerinin bina estetiğiyle uyumlu olması zorunludur." hükmüne yer verilmiştir.
Genel düzenleme niteliğinde olan Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin 19. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendinde; "Konut alanı: Bu alanda;  ilgili idare meclisince yol boyu ticaret olarak teşekkül ettiği karar altına alınan konut alanlarında bulunan parsellerin; zemin kat ve yol seviyesinde veya açığa çıkan bodrum katlarının yoldan cephe alan mekânlarında ya da binanın birinci katında veya bodrum katlarında zemin katta yer alan mekanla içten bağlantılı olan ve binanın ortak merdivenleri ile ilişkilendirilmeyen, getirilecek kullanıma ilişkin otopark ihtiyacını karşılamak kaydıyla, gürültü ve kirlilik oluşturmayan ve imalâthane niteliğinde olmayan, gayrisıhhi özellik taşımayan, halkın günlük ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik dükkân, kuaför, terzi, eczane, Sağlık Bakanlığınca aranan şartlar sağlanmak kaydıyla, günübirlik sağlık hizmeti sunulan sağlık kabini, muayenehane ve lokanta, pastane gibi konut dışı hizmetler verilebilir." hükmü yer almıştır. Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin anılan maddesinde, konut alanlarında ne tür kullanımların yer alabileceği düzenlenmiş olup, bu kullanımların içerisinde ticari otoparklara yer verilmemiştir.
Bu itibarla, genel düzenleme olan Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'ni aşacak nitelikte, bu Yönetmelik'te konut alanları içerisinde yer almayan ticari otopark kullanıma, Otopark Yönetmeliği'nin dava konusu maddesinde yer verilmesinde hukuka uyarlık görülmemiştir. 
Bu durumda, temyize konu kararın, Otopark Yönetmeliği'nin 5. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendine ilişkin kısmının bozulması gerektiği oyuyla kararın bu kısmına katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2020/2924, Karar No: 2024/4334, Tarih: 31.10.2024

"İçtihat Metni"
            T.C.
   D A N I Ş T A Y
ONÜÇÜNCÜ DAİRE
Esas   No : 2020/2924
Karar  No : 2024/4334 
DAVACILAR	: 1. ...
	  2. ...
VEKİLİ	: Av. ...
 
DAVALI	: ... Kurulu  
VEKİLİ	: Av. ...
DAVANIN KONUSU	:
	VI-104.1 sayılı Piyasa Bozucu Eylemler Tebliği'nin 5. maddesinin iptaline karar verilmesi istenilmektedir.
DAVACILARIN İDDİALARI :
	Davalı idare tarafından yapılan tanımın belirsiz olduğu, Anayasa’nın 38. maddesinin üçüncü fıkrasına aykırı davranıldığı, Anayasa Mahkemesinin benzer kararlarının da bu yönde olduğu, önemli veya etkili kabul edilebilecek nitelikteki ibaresinin de belirsizlik yarattığı, fiilin objektif şekilde tanımlanmadığı, sübjektif uygulamalara yer verildiği, benzer bir mevzuatta önemli kabul edilebilecek işlemlerin idare tarafından tanımlandığı, 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu’nun 104. maddesiyle sınırları çizilmiş şekilde idareye fiili belirleme yetkisi verildiği ancak idarenin yeterli düzenleme yapmadığı, keyfi uygulamalara yol açıldığı, hukuk devleti ilkesine aykırı davranıldığı, ikincil mevzuatta suç tanımlaması yapılamayacağı, yasama yetkisinin devredilemeyeceği, dava konusu düzenleyici işlemin hukuka aykırı olduğu, piyasadaki yatırımcı sayısının az olması nedeniyle az miktarlı işlemlerin bile endekslerde değişikliklere yol açabildiği, uyuşmazlık konusu piyasadaki el değiştirme oranının çok düşük olduğu, Türkiye’deki el değiştirme oranının Avrupa’daki el değiştirme oranına göre çok düşük olduğu, bu piyasasının neden geliştirilemediğinin sorgulanması gerektiği, mevzuatın Avrupa’dan iktibas edildiği ancak Türkiye’deki piyasanın Avrupa’ya benzemediği, Türkiye’deki piyasanın henüz emeklediği, mevzuatın piyasaya geniş geldiği, dava konusu idari işlemin hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.
DAVALININ SAVUNMASI :
	Dava konusu düzenleyici işlemin hukuka uygun olduğu, kabahatlerde kanunilik ilkesinin suçlara göre daha esnek olduğu, Avrupa’da da işlem kalıpları kabul edilerek ceza verildiği, kanunla çerçevesi çizilen fiillerin içinin idare tarafından ikincil düzenlemelerle doldurulduğu, ikincil düzenlemeyle suç ihdas edildiği iddiasının dayanaksız olduğu, işlem temelli piyasa dolandırıcılığı suçu için özel kast arandığı, piyasa bozucu işlem fiilinin gerçekleşmesi için özel amaç aranmadığı, piyasa dolandırıcılığı suçunun ispatındaki zorluk nedeniyle piyasa bozucu eylemlerin idari para cezasına bağlandığı, yapılan düzenlemelerin 596/2014 sayılı Avrupa Birliği Tüzüğü’ne uygun olduğu, madde bir bütün olarak okunduğunda belirsizlik bulunmadığı, farklı piyasaların farklı işlem kalıpları olduğu, bu nedenle sınırlı sayıda düzenleme yapılmasının imkansız olduğu, düzenlemelerin gelişmiş piyasa ekonomisi olan ülkelerin uygulamaları dikkate alınarak yapıldığı, yargı yerlerince yerindelik denetimi yapılamayacağı, davacılar tarafından gerçekleştirilen işlemlerle piyasa bozucu eylemlerde bulunulduğu, dava konusu işlemin hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir. 
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ :

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ : 
	Davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI ...'UN DÜŞÜNCESİ : 
	Dava; Piyasa Bozucu Eylemler Tebliği'nin 5. maddesinin iptali istemi ile açılmıştır.
	6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu'nun "Amaç" başlıklı 1. maddesinde, "Bu Kanunun amacı; sermaye piyasasının güvenilir, şeffaf, etkin, istikrarlı, adil ve rekabetçi bir ortamda işleyişinin ve gelişmesinin sağlanması, yatırımcıların hak ve menfaatlerinin korunması için sermaye piyasasının düzenlenmesi ve denetlenmesidir." hükmü, "Piyasa bozucu eylemler" başlıklı 104. maddesinde; "Makul bir ekonomik veya finansal gerekçeyle açıklanamayan, borsa ve teşkilatlanmış diğer piyasaların güven, açıklık ve istikrar içinde çalışmasını bozacak nitelikteki eylem ve işlemler, bir suç oluşturmadığı takdirde, piyasa bozucu nitelikte eylem sayılır. Kurulca belirlenen piyasa bozucu eylemleri gerçekleştiren kişilere Kurul tarafından yirmi bin Türk Lirasından beş yüz bin Türk Lirasına kadar idari para cezası verilir. Ancak, bu suretle menfaat temin edilmiş olması halinde verilecek idari para cezasının miktarı bu menfaatin iki katından az olamaz." hükmü yer almaktadır.
	6362 sayılı Kanun'un 104. maddesine dayanılarak, 21/01/2014 günlü ve 28889 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren VI-104.1 sayılı Piyasa Bozucu Eylemler Tebliği'nin, "Amaç ve kapsam" başlıklı 1. maddesinde, "Bu Tebliğin amacı, makul bir ekonomik veya finansal bir gerekçeyle açıklanamayan, borsa ve teşkilatlanmış diğer piyasaların güven, açıklık ve istikrar içinde çalışmasını bozacak nitelikteki eylem ve işlemlerin belirlenmesi ile bu eylem ve işlemleri gerçekleştirenler hakkında uygulanacak yaptırımların belirtilmesidir." hükmü, "Emir veya işlemlere ilişkin piyasa bozucu eylemler" başlıklı 5. maddesinde; " Tek başına ya da birlikte hareket eden kişiler tarafından borsa ve teşkilatlanmış diğer piyasalarda gerçekleştirilen, sermaye piyasası araçlarının fiyatları, fiyat değişimleri, işlem hacimleri, işlem miktarları, işlem oranları, emir miktarları, emir oranları, emir iptal miktarları, emir iptal oranları veya emir gerçekleşme oranları gibi sermaye piyasalarının işleyişi veya sermaye piyasası araçlarının fiyatlarının belirlenmesiyle ilgili veriler dikkate alındığında önemli veya etkili kabul edilebilecek nitelikte;
a) Alım veya satım yapılması, hesap hareketi gerçekleştirilmesi, emir verilmesi, emir iptali veya emir değiştirilmesi,
b) Farklı fiyat kademelerine emir iletilmesi,
c) Bir dakikadan daha az zaman dilimlerinde piyasadaki en iyi alım fiyatına eşit veya piyasadaki en iyi alım fiyatından daha düşük fiyatlı satım emri ya da piyasadaki en iyi satım fiyatına eşit veya piyasadaki en iyi satım fiyatından daha yüksek fiyatlı alım emri iletmek şeklinde yön değiştiren emirler verilmesi,
ç) Kendinden kendine veya karşılıklı işlemler gerçekleştirilmesi,
d) Açılış veya kapanış fiyatlarını etkilemeye yönelik işlemler yapılması,