muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/5236, Karar No: 2007/6891, Tarih: 24.05.2007

3116 Sayılı Yasanın 7. maddesi, orman kadastro komisyonlarının yaptığı orman kadastro işlemlerinin, 6831 Sayılı Yasanın 11. maddesi,orman kadastrosu ve orman rejimi dışına çıkarma (2/B) işlemleri sonuçlarının ilan edileceğini ve itiraz süresi içinde itiraz edilmez ve dava açılmazsa işlemlerin kesinleşeceğini bildirilmekte ve yine bu yasalar ile bu konuda çıkartılan yönetmeliklerde ilanın süresi ve nerelerde nasıl yapılacağı, ilamdan sonra kimler tarafından nasıl itiraz edileceği, itirazın nasıl inceleneceği ve davanın kimler tarafından hangi mahkemede açılacağı konuları ayrıntılarıyla gösterildiği gibi 2613, 5602, 766 ve 3402 Sayılı Kadastro Yasaları ve bu yasalar gereği çıkartılan yönetmeliklerde de bu konularda açıklayıcı ve emredici hükümler bulunduğu halde, gerek 08.09.1956 tarihinden önce ve gerekse bu tarihten sonra yapılan makiye ayırma çalışmalarının hiçbiri ilan edilmemiş olduğu gibi yasa, yönetmelik ve talimatnamede, yapılan çalışmanın yerindeliğinin, hangi makam tarafından incelenip denetleneceği ve onanacağı konularında da hiçbir hüküm bulunmamaktadır.

Bu durum, makiye ayırma çalışmalarının Orman İdaresinin bir iç işi olduğu, yapılan işlemin her zaman iptal edilebileceği, ya da yeniden yapılacak bir orman kadastro çalışmasında makiye ayrılan yerlerin orman kadastro sınırı içine alınabileceği, yine kesinleşen orman kadastro sınırı içinde bulunan taşınmaz hakkında yapılan makiye ayırma işleminin orman sınırı ve orman rejimi dışına çıkartma işlemi olmadığı, (20. Hukuk Dairesinin konularla ilgili kararları ve 16. Hukuk Dairesinin 08.10.1996 gün 1996/3416-4415 Sayılı kararı) makiye ayrılmakla birlikte o taşınmazın hukuken orman olmaya ve kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmelidir. Çünkü, "orman niteliğini kaybetme nedeniyle orman rejimi dışına çıkarma" kavramı 1961 Anayasasının 131. Maddesinin, 1970 yılında 1255 Sayılı Yasa ile değiştirilmesinden sonra hukukumuzda yer almış ve Anayasanın bu maddesinin değiştirilmesinden sonra 6831 Sayılı Yasanın 2. Maddesi değiştirilerek “bilim ve ... bakımından orman niteliğini yitirme” nedeniyle orman rejimi dışına çıkartma işlemi orman kadastro komisyonları tarafından yapılmaya başlanılmış ve kesinleşen orman sınırları içinde iken makiye ayrılan yerler kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek, somut olayda olduğu gibi orman rejimi dışına çıkartılmıştır. Orman Yönetiminin uygulamalarına paralel olan 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili tüm kararlarında ve 1. Hukuk Dairesinin 19/07/2001 gün 8253/9337 Sayılı kararında, orman sınırı içinde olan ancak makilik niteliğini taşımadığı halde makiye ayrılan yer hakkında yapılan makiye ayırma işleminin geçersiz olduğu, o yerin orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir.

10- Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin Y.K.D. Aralık 2001 sayısında yayınlanan 10/05/2001 gün ve 2001/3179-3713 sayılı kararını direnme yoluyla inceleyen ve 20.Hukuk Dairesinin kararında belirtilen ilkeleri aynen ve oybirliği ile benimseyen, Hukuk Genel Kurulunun 03/07/2002 gün ve 2002/20- 558- 588 sayılı kararı ve 20. Hukuk Dairesinin bir çok kararları ile 1. Hukuk Dairesinin 27/06/2000 gün 6766/8652 ve 02/04/2001 gün ve 2670/3847 ve 14/05/2001 gün ve 5062/5949, 7. Hukuk Dairesinin 13.12.2004 gün 2004/4196-4556 ve 17. Hukuk Dairesinin 24.01.2005 gün 2004/13872-165 ve 25.01.2005 gün 2004/13823-163 sayılı kararlarında makiye ayırma çalışmalarının idare tarafından her zaman iptal edilebileceği ve makiye ayrılan yerin halen orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir. Orman Yönetimi de, Maki Yönetmeliği ve Maki Talimatnamesindeki hükümleri bu şekilde anlayıp yorumlayarak, uygulamalarını da buna göre yürütmüş, yasaya aykırı olarak yapılan bir kısım maki çalışmalarını iptal etmiş, kesinleşen orman sınırları içinde makiye ayırma çalışması yapılmışsa bunun hiç bir yasal yasal değeri bulunmadığını kabul ederek, somut olayda olduğu gibi aplikasyon ve 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması yaptığı yerlerde 2/B madde koşullarını taşımayan yerleri orman kadastro paftalarının yenilenmesi (aplikesi) sırasında orman sınırları içinde bırakmış, orman niteliğini yitiren yerleri de 6831 Sayılı Yasanın 1744 Sayılı Yasa ile değişik 2. maddesi yada 2896 ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartmış ya da 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesindeki “… her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayini ve tesbiti, orman kadastro komisyonları tarafından yapılır.” hükmü gereğince çıkartılan 26/Mayıs/1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinin 31. maddesi ve 25 Haziran 1970 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 26-38. ve 19 Ağustos 1974 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 32/j-51. ve 20 Mayıs 1984 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 22/k-35. ve 02 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 17/k-28. ve son olarak 15 Temmuz 2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 20/k-31. maddelerindeki "maki tefrik komisyonlarınca yapılan belirtme tutanağı ve haritaların yapılacak orman kadastrosuna (tahdidine) hazırlık olmak üzere bulunduğu yerlerden getirtilerek orman kadastrosu (tahdidi) çalışmaları sırasında kadastro komisyonlarınca döküman olarak kullanacağı" ve yine “daha önce makiye ayrılan yerlerin orman olduğunun tesbit edilmesi halinde bu yerlerin yapılacak orman kadastrosu sırasında orman kadastrosu sınırları içine alınacağı” hükümleri gereğince, makiye ayrılan bir kısım yerler, sonradan yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alarak işlemleri kesinleştirmiştir. Yargıtay 20

. Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili bir çok kararlarında bu tür yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğu kabul edildiği gibi 16. Hukuk Dairesinin 15.01.1991 gün 1990/5423-121 ve 1. Hukuk Dairenin 19/01/2000 gün 1999/13546- 257 sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 05/02/2003 gün ve 2003/20-84-50 ve 28/05/2003 gün 2003/20- 371- 358 sayılı kararlarında da kabul edilmiştir.

11- Somut olayda, kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritalarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazların 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; çekişmeli 3380 ve 3390 sayılı parsellerin maki uygulamasına konu edilmediği, çekişmeli 3448 sayılı parselin 5653 Sayılı Yasanın 08.09.1956 tarihinde yürürlüğe giren 6831 Sayılı Yasanın 117. maddesi ile yürürlükten kaldırıldıktan sonra, yürürlükten kaldırılan 5653 Sayılı Yasa ve bu yasa uygulamasını göstermek için çıkarıldığı kabul edilen 17.08.1950 tarihli yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine 5653 Sayılı Yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan maki komisyonunca 1957 yılında Akdeniz Makisi olarak tesbit edilmişse de, 1977 yılında Orman Yönetimi tarafından 1957 yılındaki makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1947 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek yörede 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında orman olarak tapulama tesbiti dışı bırakıldığı, 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı ve 1980 yılında yapılan kadastro sonucu 1345 parsel sayısı ile Hazine adına tesbit edilmişse de, gerçek kişilerin itirazı üzerine Kadastro Mahkemesinin 11.06.1984 gün ve 1984/417-879 sayılı kararı ile bu işlemin ikinci kadastro sayılarak iptal edildiği, 1988 yılında 3402 Sayılı Yasanın

22/2. maddesi ve 2924 Sayılı Yasa gereğince yapılan ek kadastroda orman rejimi dışına çıkartılan yer niteliğiyle yine Hazine adına tesbit edilip, kadastro tesbitinin itirazsız kesinleştiği, davacı tarafın tutunduğu tapu kaydının 27 dönüm yüzölçümünde olup, 1961 genel arazi kadastrosunda yüzölçümünden fazlaya çekişmeli parsellerin çok uzağındaki kadastro parsellerine uygulandığı, tarif edilen sınırları ve yüzölçümüne göre, 3402 sayılı yasanın 20/C maddesi gereğince çekişmeli parselleri kapsadığı söylenemeyeceği, 6831 Sayılı Yasanın değişik 2. ve 2/B madde uygulaması sonucu orman niteliğini kaybetmesi nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların, Anayasanın 170. maddesinde belirtilen kamu hizmetinin yerine getirilmesi için 2924 Sayılı Yasa gereği Orman Bakanlığının emrine geçeceği, başka bir anlatımla, Orman Bakanlığına tahsis edilmiş sayılacağından 3402 Sayılı Yasanın 17. maddesi ve yine yasalar gereği Hazineye kalan yerler olması nedeniyle aynı yasanın 18. maddesi hükmü karşısında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine konu olamayacağı, yörede 1953, 1957ve 1967 yıllarında yapılan makiye ayırma işleminin hiç bir yasal dayanağının bulunmadığı, 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda orman sınırı içinde olması nedeniyle orman olarak tapulama dışı bırakılan ve 1976 yılında kesinleşen işlemle orman rejimi dışına çıkartılan ve 1988 yılında bu niteliği ile Hazine adına tesbit ve 01.03.1993 tarihinde Hazine adına tescil edildiği anlaşılan taşınmaz hakkında davacı kişilerin açtığı tapu kaydı iptal ve tescil davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığından, davacı gerçek kişinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının temyiz eden gerçek kişi yükletilmesine 24/05/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2156, Karar No: 2021/6755, Tarih: 29.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/2156 E.  ,  2021/6755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 6292 sayılı Kanun uyarınca satışı yapılmış taşınmazda, davalı gerçek kişi adına oluşan tapu kaydının iptali ile tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 6. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Karasu 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/159 E. - 2018/285 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 6292 sayılı Kanun uyarınca satışı yapılmış taşınmazda, davalı gerçek kişi adına oluşan tapu kaydının iptali ile tescil istemine ilişkindir.

İlk derece Karasu 1. Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden, Sakarya İli, Karasu İlçesi, ... Köyü, 102 ada 11 parsel sayılı, 10.736,62 m² yüzölçümlü taşınmazın 2010 yılında Kadastro Kanununun ek 4. maddesi gereğince yapılan kadastro çalışmaları sırasında orman sınırları dışına çıkarıldığı ve parsel üzerindeki fındık ağaçları ve 2 katlı kargir evin davalı ...'nın kullanımında olduğu beyanlar hanesine şerh verilmek suretiyle tarla vasfı ile Hazine adına tespit edildiği, tespitin itirazsız olarak 09/07/2010 tarihinde kesinleştiği, taşınmazın 27/02/2014 tarihinde 6292 sayılı Kanun gereği satış işlemi nedeniyle davalı adına tescil edildiği, 24/10/2014 tarihinde yapılan cins değişikliği ile cinsinin iki katlı kargir ev ve fındık bahçesi olarak değiştirildiği, eldeki davanın 08/05/2017 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

3402 sayılı Kadastro Kanununun ek 4. maddesi uyarınca yapılan ve sonuçları 09/06/2010 ilâ 08/07/2010 tarihleri arasında ilan edilen kadastroda dava konusu 102 ada 11 parsel sayılı taşınmazın davalının kullanımında olduğunun belirlendiği ve 6292 sayılı Kanun uyarınca dava tarihinden önceki bir tarihte, kullanım kadastrosu sırasında hak sahibi olduğu belirlenen davalıya satılarak 27/02/2014 tarihinde davalı adına tapuya tescil edildiği, kullanım kadastrosu kesinleşerek tapuya tescil edilen taşınmazın beyanlar hanesindeki şerhe yönelik davanın dinlenebilmesi için davanın 6292 sayılı Kanun uyarınca taşınmazın satış işleminden önceki bir tarihte ve Hazineye yöneltilerek açılmasının gerektiği, taşınmazı satın alan kişi adına tapuya tescil edilip mülkiyet belirlendikten sonra, şahsi hak niteliğindeki şerhe yönelik olarak açılacak davaların dinlenme olanağı bulunmadığı anlaşıldığından davanın reddine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5252, Karar No: 2022/9377, Tarih: 22.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/5252 E.  ,  2022/9377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 15.05.2019 tarih ve 2019/9 E- 2019/367 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 24.03.2021 tarih ve 2019/1226 E- 2021/431 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süresi içinde, davalı vekilinin ise süresi dışında verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Şahinler Metal San ve Tic AŞ’nin hissedarı olduğunu,10.09.2018 tarihinde yapılan olağanüstü genel kurulda alınan kararla şirketin sermayesinin 85.200.000.-TL daha artırılmasına, bunun 19.676.813,95 TL’sinin iç kaynaklardan sermayeye eklenmesine, 65.523.186,05 TL’nin ise nakit olarak şirket hissedarlarının rüçhan haklarını kullanmaları suretiyle paylarına tekabül eden sermayeleri karşılığı ödenmesi gereken miktardan karşılanmasına karar verildiği, kararın 22.11.2018 tarihinde ticaret siciline tescil edildiğini ve 27.11.2018 tarih ve 9711 sayılı Türkiye Ticaret Sicil Gazetesi’nde ilan edildiğini, sermaye artırımlarının temel nedeninin müvekkilinin şirketten çıkması halinde hissesinin azaltılması olduğunu, şirketin sermaye artışını gerekli kılacak bir durumunun olmadığını ileri sürerek davalı Şahinler Metal San ve Tic A.Ş.’nin 10.09.2018 tarihinde yapılan olağanüstü genel kurulda alınan şirketin sermayesinin 85.200.000.-TL daha artırılmasına ilişkin sermaye artırım kararının feshine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, şirketin büyüyen ticaret hacmi ve yabancı kaynak imkanlarının genel ekonomik sorunlardan dolayı azalması ve finansman maliyetlerinin aşırı yükselmesi dolayısıyla artan özkaynak ihtiyacının karşılanması için sermaye artırım kararı alındığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, şirketin büyüyen ticaret hacmi ve yabancı kaynak imkanlarının genel ekonomik sorunlardan dolayı azalması ve finansman maliyetlerinin aşırı yükselmesi dolayısıyla artan özkaynak ihtiyacının karşılanması için sermaye artırım kararı alındığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, davacı vekilinin 10/09/2018 tarihli genel kurul toplantısında, davacı tarafın henüz oylamalara ve gündem maddelerine geçilmeden önce, herhangi bir görüşmeye ve müzakereye gerek kalmadan, gündem maddelerine, davalı şirket ile aralarındaki şirket payları ile ilgili davaların devam ettiği gerekçesiyle red oyu kullandığının anlaşıldığı, genel kurul toplantısına iştirak etmiş olan bir paydaşın genel kurul kararının iptalini isteyebilmesi için, TTK 446.maddesi uyarınca, red oyundan sonra ayrıca karara muhalif olduğunu belirterek muhalefetini zapta geçirmesinin gerekli olduğu, ancak, oylama öncesi yapılan görüşme sırasında, alınacak karara esas olması muhtemel bir öneriye karşı olunduğunun belirtilmesi, alınan karara muhalif olunduğu anlamı taşımadığı, muhalefetin görüşen öneriye değil, alınan karara karşı yapılması gerektiği, davacı tarafın, gündem maddelerine geçilmeden görüşülecek tüm gündem maddelerine yönelik muhalefetini dile getirmesi kanunun aradığı tarzda usulüne uygun bir muhalefet olmadığı, davacı tarafından genel kurul gündem maddelerine karşı ileri sürülen peşinen muhalefetin geçerli olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince iptali istenen sermaye artırımına ilişkin genel kurul kararının alındığı 10.09.2018 tarihinden itibaren üç aylık hak düşürücü sürenin dolduğu 10.12.2018 tarihinden sonra davanın 08.01.2019 tarihinde açılmış olduğu anlaşılmış olmakla öncelikle HMK'nın 114/2. maddesi anlamında özel dava şartı niteliğindeki TTK'nın 445/1. maddesi gereği 3 aylık hak düşürücü süre içinde açılmadığından davanın dava şartı yokluğu sebebiyle HMK'nın 115/2. maddesi uyarınca davanın usulden reddi gerektiği ilk derece mahkemesince gözetilmeksizin yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesinin doğru görülmediği, ayrıca, iptali istenen genel kurul kararında TTK'nın 447. maddesi uyarınca butlan hallerinden birinin varlığının da saptanmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 355. maddesi gereği kabulüne ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, TTK'nın 445/1. maddesi delaletiyle HMK'nın 114/2. maddesi gereği iptali istenen genel kurul karar tarihinden itibaren 3 aylık hak düşürücü sürede açılmamış olması sebebiyle HMK'nın 115/2. maddesi uyarınca davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın davalı vekiline 04.05.2021 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekili tarafından temyize başvurulmuşsa da, başvurunun 2 haftalık yasal süre geçtikten sonra 04.06.2021 tarihinde yapıldığı görülmüştür. Bu durumda 6100 sayılı HMK’nın 366. maddesinin yaptığı yollamayla somut olaya uygulanması gereken aynı Kanunun 346/1. maddesi hükmüne göre, süresinde yapılmayan temyiz istemiyle ilgili olarak Bölge Adliye Mahkemesince karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davalı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince, İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, (2) numralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 22.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/161, Karar No: 2012/216, Tarih: 21.03.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2012/13-161 E.  ,  2012/216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gölcük 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2011

Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Gölcük 1.Asliye Hukuk Mahkemesince davalı TOKİ yönünden davanın reddine, davalı Gölcük Belediye Başkanlığı yönünden davanın kabulüne dair verilen 17.01.2011 gün ve 2010/253 E., 2011/16 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili ile davalılardan Gölcük Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 06.09.2011 gün ve 2011/4194-14038 sayılı ilamı ile,

(…Davacı arsa maliki, taşınmazına konut yapılması konusunda davalılar Gölcük Belediye Başkanlığı İle Toplu Konut İdaresi Başkanlığı’nın kendi aralarında “Kocaeli-Gölcük Toplu Konut Projesi kapsamında Arsa Bedeli karşılığı Konut Devrine“ ilişkin 31.05.2006 tarihli sözleşme imzaladıklarını, arsa maliki olarak taşınmazını tapuda 3.7.2006 tarihli şartlı bağış sözleşmesi ile davalı Gölcük Belediyesine devrettiğini, davalı Belediyenin de bu taşınmazı diğer davalı Tokiye konut yapması için devrettiğini, davalıların kendi aralarında imzaladıkları protokolde konutların tesliminin ruhsat alım tarihinden itibaren 16 ay içinde yapılmasının kararlaştırıldığı halde konutların halen teslim edilmediğini ileri sürerek geç teslim nedeni ile mahrum kalınan kira bedeli olan 17.967,00 TL nin faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davalı Toki aleyhine açılan davanın husumet nedeni ile reddine, diğer davalı aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı Belediye Başkanlığı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının bütün temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı Gölcük Belediye Başkanlığının temyiz itirazlarının incelenmesinde;