muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2019/3212, Karar No: 2024/5377, Tarih: 11.12.2024

kapamaya ilişkin değerlendirmede, yukarıda yer verilen hususların yanı sıra fiili piyasa kapamayla ilgili olası deliller olarak davacı şirkete yapılan başvuruların sonuçlanma oranı, başka bir ifadeyle fiilen paylaşıma açılan altyapı unsurlarının oranı dikkate alındığında tesis paylaşımı sürecinin etkin bir şekilde işlemediğinin görüldüğü, davacı şirketin tesis paylaşımı hizmetine ilişkin olarak sözleşme yapmayı reddetmesinin, rakiplerinin faaliyetlerini zorlaştırdığı ve rekabet karşıtı piyasa kapamaya yol açtığı kanaatine varıldığı, sonuç olarak davacı şirketin sözleşme yapmanın reddi yoluyla 4054 sayılı Kanun'un 6

. maddesini ihlal ettiği sonucuna ulaşıldığının belirtildiği, öte yandan, tesis paylaşımı yükümlüsü tarafından parçalı güzergah bildirilmesinin temel olarak söz konusu güzergahın işletilmesi, bakımı ve ortaya çıkacak arızaların giderilmesi bakımından birtakım zorlukları içerdiği ve bu durumun gerek tesis paylaşım sürecinin etkin bir şekilde işletilmesini gerekse sunulan hizmetin kalitesini etkileyebileceğinin anlaşıldığı, ortaya çıkan bu zorlaştırıcı durumun, davacı şirket tarafından rakip teşebbüslerin faaliyetlerini kısıtlama niyetiyle gerçekleştirilmediği, Ulaştırma Bakanlığı ve BTK tarafından yapılan düzenlemelerde parçalı güzergah teklif edilmesi özelinde bir düzenlemenin yer almamasından kaynaklandığının görüldüğü, bu noktada, tesis paylaşımı sürecinde parçalı güzergah durumunun ortaya çıktığı hallerde tesis paylaşımı talep eden teşebbüsler için geçiş izni gibi alternatif yolları seçebilme hakkına sahip olmasının ilgili pazardaki rekabeti olumlu yönde etkileyeceğinin değerlendirildiği, bu tür bir düzenlemede parça sayısı veya parça uzunluğu gibi bazı kısıtlamaların da getirilebileceği düşünülmekle birlikte bu yöndeki teknik detayların ilgili düzenleyici kurumlar tarafından belirlenmesinin daha uygun olacağı kanaatine varıldığı belirtilerek Ulaştırma Bakanlığı ve BTK’ya, parçalı güzergah bildirilmesinin tesisi paylaşım sürecine olan olumsuz etkileri aktarılarak, paylaşım taleplerinin parçalı güzergah ile karşılanabilmesinin mümkün olduğu durumların tesis paylaşımı talep eden teşebbüsler lehine düzenlenmesi yönünde bir görüş gönderilmesinin pazardaki rekabetin tesisi adına önem taşıdığı hususunun belirtildiği;

Bu durumda, davacı şirketin tesis paylaşımı hizmetine ilişkin rakiplerinin faaliyetlerini zorlaştırdığı ve rekabet karşıtı piyasa kapamaya yol açtığı dolayısıyla kendisine yapılan tesis paylaşımı başvurularına yönelik bazı uygulamaları ile sözleşme yapmayı reddetmek suretiyle 4054 sayılı Kanunun 6. maddesini ihlal ettiği sonucuna ulaşıldığından,  davacı şirkete idari para cezası verilmesine ve paylaşım taleplerinin parçalı güzergah ile karşılanabilmesinin mümkün olduğu durumların tesis paylaşımı talep eden teşebbüsler lehine düzenlenmesi yönünde görüş gönderilmesine ilişkin dava konusu Kurul kararında hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
Belirtilen gerekçelerle dava konusu işlem hukuka uygun bulunarak davanın reddine karar verilmiştir.
	Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesince; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI	: Davacı tarafından, dava konusu Kurul kararının davalı idare ile BTK arasında imzalanan 22/01/2015 tarihli "Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu ile Rekabet Kurulu Arasındaki İşbirliği Protokolü" hükümlerine aykırı olduğu, Kurulun BTK'nın regülasyon alanına müdahale ettiği, sonraki tarihli bir mevzuatla getirilen düzenlemeler kıyaslanarak bir uygulamanın makul olmadığına karar verilmesinin hukuki güvenlik ilkesine aykırı olduğu, sonradan uygulamanın değişmesinin imzalandığı dönem için geçerli olan sözleşmeleri rekabete aykırı hale getirmeyeceği, yer etüdüne ilişkin sürelerin ROYTEPT ve 2013/DK-SRD/187 sayılı Kurul kararına uygun olduğu, regülatif bir zorunluluk olmadığı sürece kimseden ekstra bir maliyet ve iş gücü kalemi oluşturacak sürelerde etüt yapmasının beklenilemeyeceği, bakım işletme hizmetinin kendilerinden alınmasını şartının RETPAFT ile kaldırılması sebep gösterilerek daha önceki BTK uygulamalarına uygun davranışın cezalandırıldığı, bakım işletme ücretlerine ilişkin işletmecilerin 4 damarlı kablo talep etmesi nedeninin aylık bakım ücreti olduğuna ilişkin çıkarımın bir niyet okuması olduğu, aylık bakım ücreti uygulamasının kaldırıldığı dönemde de işletmecilerin 4 damarlı kablo kullanımına devam ettiği, hizmet seviyesi taahhüdü yükümlülüğünün RETPAFT'ın yürürlüğe girmesi ile birlikte getirildiği, bu yükümlülüğün olmadığı bir dönemde hizmet seviyesi taahhüdü talebinin karşılanmasının beklenilemeyeceği, kabloların demontajının veya değiştirilmesinin güzergahın tespiti, mevcut altyapının incelenmesi, demontaj planının oluşturulması, kesinti planı yapılması, ortak çalışma planı yapılması, kablonun temin süreci, kablo test süreci gibi aşamalar içerdiği, büyük bir iş gücü harcaması gerektirdiği, RETPAFT'ta değişim ve demontajın da yeni talep olarak kabul edildiği, RETPAFT yürürlüğe girene kadar işletmecilerin BTK nezdinde uzlaştırma prosedürünü işletmediği, tesis paylaşım sürecinin zorlaştırılmadığı, tesis paylaşımın geçiş hakkı için ön şart olmaması gerektiği yönünde Bakanlığa görüş verildiği, işletmecilerin ihtirazi kayıt koymadan imzaladıkları sözleşmelerdeki hükümleri şikayet ettikleri, dava konusu Kurul kararının somut veriler incelenmeksizin tesis edildiği, ...'ın işletmecilere kendisinin sunduğu sözleşmelerde hizmet seviyesi taahhüdünün yer almadığı, iş programı sürecinin yıllardır uygulanan bir süreç olduğu, müdahil şirketin tesis paylaşım taleplerinin gerçek talepler olmadığı, ... tarafından zamanında cevap verilmesini engellemek amacıyla bayram tatili öncesi binlerce talepte bulunulduğu, sözleşme yapmanın reddi açısından vazgeçilmezlik unsurundan bahsedilemeyeceği, alt pazarda rekabetin artarak devam ettiği, tüketici zararının bulunmadığı, tekerrüre esas alınması mümkün olmayan bir Kurul kararının tekerrüre esas alındığı, ihlal süresinin 1 yıldan uzun sürmediği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI	: Davalı idare tarafından, savunma ve istinaf başvurusuna cevap dilekçelerindeki savunmalar tekrar edilmek suretiyle temyiz isteminin reddi gerektiği;  müdahil ... ... Hizmetleri A.Ş. tarafından, dava konusu Kurul kararında BTK görüşünün alındığı, davacı şirketin davranışları BTK tarafından onaylanmış olsa dahi bu uygulamalar hakkından Kurulun 4054 sayılı Kanun kapsamında ihlal değerlendirmesi yapabileceği, mevzuat uyarınca azami 30 gün olması gereken yer etüt sürelerinin bu sürenin 10 katına varan sürelerde gerçekleştirildiği, bakım hizmetleri konusunda herhangi bir onay prosedürünün bulunmadığı, işletmecilerin uzlaştırma için BTK'ya başvurulmadığı iddiasının rekabet hukuku ilkeleriyle uyuşmadığı, dava konusu Kurul kararının hukuka uygun olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ ...'UN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının gerekçeli onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
	Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesince, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
 
İNCELEME VE GEREKÇE :
	MADDİ OLAY : 
	Rekabet Kurumuna, ... ... Hizmetleri A.Ş., ... İletişim Hizmetleri A.Ş. ve ... İletişim Hizmetleri A.Ş.
 tarafından davacı şirketin kendisine yapılan tesis paylaşımı başvurularını geciktirmek, zorlaştırmak ve/veya engellemek suretiyle 4054 sayılı Kanun’u ihlal ettiği iddialarıyla yapılan başvurular üzerine, davacı şirket hakkında önaraştırma yapılmasına ve elde edilen deliller üzerine de soruşturma açılmasına karar verilmiştir. 
	Davacı şirketin tesis paylaşımı başvurularını geciktirdiği, zorlaştırdığı ve/veya engellediği ileri sürülen davranışları  Kurul tarafından birer birer incelenerek davacı şirketin 9 davranışının  tesis paylaşımı başvurularını geciktirdiği, zorlaştırdığı ve/veya engellediği sonucuna ulaşılmış, bu davranışların sözleşme yapmanın reddi eylemi oluşturduğundan bahisle 4054 sayılı Kanun'un 6. maddesinin ihlal edildiği sonucuna varılmıştır.
	Bununla birlikte; 19/11/2008 tarihli ve 08-65/1055-411 sayılı Kurul kararıyla, genişbant internet erişim hizmetleri sektörüne ilişkin yürütülen soruşturma neticesinde davacı şirkete 4054 sayılı Kanun'un 6. maddesini ihlali nedeniyle idari para cezası verildiğinden, ''Rekabeti Sınırlayıcı Anlaşma, Uyumlu Eylem ve Kararlar ile Hakim Durumun Kötüye Kullanılması Halinde Verilecek Para Cezalarına İlişkin Yönetmelik"in (Yönetmelik) tekerrür hükmünün uygulanması gerektiği kanaatine varılmıştır.

Bununla birlikte; 19/11/2008 tarihli ve 08-65/1055-411 sayılı Kurul kararıyla, genişbant internet erişim hizmetleri sektörüne ilişkin yürütülen soruşturma neticesinde davacı şirkete 4054 sayılı Kanun'un 6. maddesini ihlali nedeniyle idari para cezası verildiğinden, ''Rekabeti Sınırlayıcı Anlaşma, Uyumlu Eylem ve Kararlar ile Hakim Durumun Kötüye Kullanılması Halinde Verilecek Para Cezalarına İlişkin Yönetmelik"in (Yönetmelik) tekerrür hükmünün uygulanması gerektiği kanaatine varılmıştır.
	Sonuç olarak dava konusu Kurul kararıyla davacı hakkında; kendisine yapılan tesis paylaşımı başvurularına yönelik bazı uygulamaları ile sözleşme yapmayı reddetmek suretiyle 4054 sayılı Kanun’un 6. maddesini ihlal ettiği ve ihlalin bir yıldan uzun beş yıldan kısa sürdüğü tespit edildiğinden temel para cezasına esas oran olarak belirlenen %0,5 oranı yarısı kadar artırılarak %0,75 oranına ulaşıldığı, tekerrür hükmü dikkate alınarak, temel para cezası yarısı oranında artırılması sonucunda %1,125 oranına ulaşıldığı, daha sonra davacı şirketin ihlal konusu faaliyetinin yıllık gayrisafi gelirler içerisindeki payının çok düşük olması nedeniyle para cezası beşte üç oranında indirilmesi sonucunda 2015 yılı sonunda oluşan yıllık gayri safi gelirlerinin takdiren %0,45 oranı üzerinden idari para cezası uygulandığı anlaşılmaktadır. 
	Bunun üzerine bakılan dava açılmıştır.
	İLGİLİ MEVZUAT: 
	4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanun'un "Hakim Durumun Kötüye Kullanılması" başlıklı 6. maddesinde, "Bir veya birden fazla teşebbüsün ülkenin bütününde ya da bir bölümünde bir mal veya hizmet piyasasındaki hakim durumunu tek başına yahut başkaları ile yapacağı anlaşmalar ya da birlikte davranışlar ile kötüye kullanması hukuka aykırı ve yasaktır. 
	Kötüye kullanma halleri özellikle şunlardır:
	a) Ticari faaliyet alanına başka bir teşebbüsün girmesine doğrudan veya dolaylı olarak engel olunması ya da rakiplerin piyasadaki faaliyetlerinin zorlaştırılmasını amaçlayan eylemler,
	b) Eşit durumdaki alıcılara aynı ve eşit hak, yükümlülük ve edimler için farklı şartlar ileri sürerek, doğrudan veya dolaylı olarak ayırımcılık yapılması,
	c) Bir mal veya hizmetle birlikte, diğer mal veya hizmetin satın alınmasını veya aracı teşebbüsler durumundaki alıcıların talep ettiği bir malın veya hizmetin, diğer bir mal veya hizmetin de alıcı tarafından teşhiri şartına bağlanması ya da satın alınan bir malın belirli bir fiyatın altında satılmaması gibi tekrar satış halinde alım satım şartlarına ilişkin sınırlamalar getirilmesi,
	d) Belirli bir piyasadaki hakimiyetin yaratmış olduğu finansal, teknolojik ve ticari avantajlardan yararlanarak başka bir mal veya hizmet piyasasındaki rekabet koşullarını bozmayı amaçlayan eylemler,
	e) Tüketicinin zararına olarak üretimin, pazarlamanın ya da teknik gelişmenin kısıtlanması." kuralına yer verilmiştir.

d) Belirli bir piyasadaki hakimiyetin yaratmış olduğu finansal, teknolojik ve ticari avantajlardan yararlanarak başka bir mal veya hizmet piyasasındaki rekabet koşullarını bozmayı amaçlayan eylemler,
	e) Tüketicinin zararına olarak üretimin, pazarlamanın ya da teknik gelişmenin kısıtlanması." kuralına yer verilmiştir.
	Kanunun 16. maddesinin üçüncü fıkrasında, Kanunun 4, 6 ve 7. maddelerinde yasaklanmış davranışlarda bulunanlara, ceza verilecek teşebbüs ile teşebbüs birlikleri veya bu birliklerin üyelerinin nihai karardan bir önceki mali yıl sonunda oluşan veya bunun hesaplanması mümkün olmazsa nihai karar tarihine en yakın mali yıl sonunda oluşan ve Kurul tarafından saptanacak olan yıllık gayrisafi gelirlerinin yüzde onuna kadar idari para cezası verileceği; aynı maddenin beşinci fıkrasında, Kurulun, üçüncü fıkraya göre para cezasına karar verirken, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 17. maddesinin ikinci fıkrası bağlamında, ihlalin tekerrürü, süresi, teşebbüs veya teşebbüs birliklerinin piyasadaki gücü, ihlalin gerçekleşmesindeki belirleyici etkisi, verilen taahhütlere uyup uymaması, incelemeye yardımcı olup olmaması, gerçekleşen veya gerçekleşmesi muhtemel zararın ağırlığı gibi hususları dikkate alacağı; son fıkrasında ise, para cezalarının tespitinde dikkate alınan hususların, Kurul tarafından çıkarılacak yönetmeliklerle belirleneceği kurala bağlanmış; Kanun'un 27. maddesinde de Kurula, Kanun'un uygulanması ile ilgili olarak tebliğler çıkarmak ve gerekli düzenlemeleri yapmak görev ve yetkisi verilmiştir.
	Anılan kurallar doğrultusunda, Kanun'un 4. ve 6. maddelerinde yasaklanmış davranışlarda bulunan teşebbüs ve teşebbüs birlikleri ile bunların yönetici ve çalışanlarına, Kanun'un 16. maddesinin üçüncü ve dördüncü fıkraları uyarınca verilecek para cezalarının tespitine ilişkin usul ve esasları düzenlemek üzere, ceza yönetmeliği niteliğindeki ''Rekabeti Sınırlayıcı Anlaşma, Uyumlu Eylem ve Kararlar ile Hakim Durumun Kötüye Kullanılması Halinde Verilecek Para Cezalarına İlişkin Yönetmelik" (Yönetmelik) çıkarılmıştır.
	Yönetmeliğin "Temel para cezaları" başlıklı 5. maddesinin birinci fıkrasında, "Temel para cezası hesaplanırken, Kanun'un 4. ve 6. maddelerinde yasaklanmış davranışlarda bulunan teşebbüs ile teşebbüs birlikleri veya bu birliklerin üyelerinin, nihai karardan bir önceki mali yıl sonunda oluşan veya bunun hesaplanması mümkün olmazsa nihai karar tarihine en yakın mali yıl sonunda oluşan ve Kurul tarafından saptanacak olan yıllık gayrisafi gelirlerinin; a) Karteller için, yüzde ikisi ile yüzde dördü, b) Diğer ihlaller için, binde beşi ile yüzde üçü arasında bir oran esas alınır." kuralı yer almıştır. Yönetmelik’in 6. maddesi kapsamında temel para cezasının ağırlaştırılmasını gerektiren haller düzenlenmiş, birinci fıkrasının (a) bendinde ağırlaştırıcı hallerden ihlalin tekerrürü halinde temel para cezasının yarısından bir katına kadar artırılacağı kurala bağlanmıştır.

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 3. maddesiyle Kanun’un genel niteliğine vurgu yapılmış; "İdari para cezası" başlıklı 17. maddesinin ikinci fıkrasında, “İdari para cezası, kanunda alt ve üst sınırı gösterilmek suretiyle de belirlenebilir. Bu durumda, idari para cezasının miktarı belirlenirken işlenen kabahatin haksızlık içeriği ile failin kusuru ve ekonomik durumu birlikte göz önünde bulundurulur” kuralına yer verilmiş; 20. maddesinin üçüncü fıkrasında ise, nispi idari para cezasını gerektiren kabahatlerde zamanaşımı süresi sekiz yıl olarak belirlenmiştir. 
	HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
	Dava konusu Kurul kararı incelendiğinde davacı hakkında idari para cezasının; boru, kanal, göz, menhol, direk ve kule gibi fiziksel altyapı unsurları ve aydınlatılmamış fiber pazarında hakim durumda olduğu tespit edilen davacı şirketin, kendisine yapılan tesis paylaşımı başvurularını geciktiren, zorlaştıran ve/veya engelleyen davranışlarıyla sözleşme yapmayı reddetmek suretiyle 4054 sayılı Kanun'un 6. maddesini ihlal ettiği gerekçesiyle verildiği anlaşılmaktadır.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
	Dava konusu Kurul kararı incelendiğinde davacı hakkında idari para cezasının; boru, kanal, göz, menhol, direk ve kule gibi fiziksel altyapı unsurları ve aydınlatılmamış fiber pazarında hakim durumda olduğu tespit edilen davacı şirketin, kendisine yapılan tesis paylaşımı başvurularını geciktiren, zorlaştıran ve/veya engelleyen davranışlarıyla sözleşme yapmayı reddetmek suretiyle 4054 sayılı Kanun'un 6. maddesini ihlal ettiği gerekçesiyle verildiği anlaşılmaktadır.
	Dava konusu Kurul kararı, davacıya isnat edilen ve yukarıda yer alan "İlk Derece Mahkemesi kararının özeti" kısmında belirtilen 1.,2.,3.,4.,6.,8. ve 9. davranışlar yönünden incelendiğinde; tesis paylaşımı başvuruları için davacı şirket tarafından sunulan yer etüdü sürelerinin uzun olduğu ve uzun yer etüdü sürülerinin tesis paylaşımını zorlaştırıcı nitelikte olduğu, davacı şirket tarafından damar başına talep edilen aylık bakım ve işletme ücretlerinin tesis paylaşım talebinde bulunan teşebbüsleri asgari kapasitede kablo talep etmeye yöneltecek şekilde makul kabul edilemeyecek düzeyde olduğu, tesis paylaşım hizmetin davacı şirketten alan işletmecilere bakım ve işletim hizmetlerini de davacı şirketten alınmasını zorunlu hale getiren sözleşme hükmünün tesis paylaşımı başvuru sürecini geciktirici ve zorlaştırıcı nitelikte olduğu, altyapı paylaşım taleplerinin iletilmesi ve değerlendirilmesine ilişkin süreçler bakımından sözleşmelerde davacı şirkete tek başına değişiklik yapma hakkı tanınmasına ilişkin sözleşme hükmünün ve tesis paylaşımı taleplerini değerlendirmeye almak için sözleşme imzalanmasının zorunlu tutulması uygulamasının tesis paylaşımı başvuru sürecini zorlaştırıcı nitelik arz ettiği, 2013/DK-ETD/187 sayılı BTK kararında yer verilen sürelere uyulmaksızın sözleşmede tesis paylaşımına konu altyapının davacı şirketin iş programı esas alınarak hazır hale getirileceği düzenlemesinin tesis paylaşım sürecinde öngörülemezlik oluşturarak süreci zorlaştırdığı, davacı şirketin yer etüdü sırasında söz konusu problemlerin giderilmesi için ilave çalışma yapmak yerine, menholün kayıp olması, menhol üzerinde araç park etmesi ve menholün su ve/veya toprakla dolu olması gibi nedenlerle yer etüdünün tamamlanamadığını belirtmesinin ilave çalışma olarak değerlendirilebilecek ve çözümlenebilecek bu hususta tesis paylaşımının zorlaştırılması sonucu doğurduğu anlaşıldığından, dava konusu Kurul kararının bu kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmaktadır.

Dava konusu Kurul kararı, davacıya isnat edilen ve yukarıda yer alan "İlk Derece Mahkemesi kararının özeti" kısmında belirtilen 5. ve 7. davranışlar yönünden incelendiğinde; tesis paylaşımı hizmetini davacı şirketten alan işletmecinin, tesis paylaşımı talebine ileride yapılabilecek kapasite artırımı dışındaki taleplerinin yeni talep olarak değerlendirilmesi ve başvuru ücreti talep edilmesinin makul olmadığı Kurul tarafından değerlendirilmişse de, 17/06/2014 tarihli ve 2014/DK-ETD/324 sayılı BTK kararı ile onaylanan ve 01/08/2014 tarihinde yürürlüğe giren RETPAFT'ın "Başvuru Usul ve Esasları" başlıklı Ek-3 bölümünde işletmecinin ileride yapacağı yeni taleplerin (ilave, değişim, demontaj vb.) yeni başvuru olarak değerlendirileceği düzenlemesinin yer aldığı, davacı şirketin sözleşmelerinde yer alan hükmün de RETPAFT'ta yer alan söz konusu hükmün tekrarı niteliğinde olduğu; ... ve davacı şirket arasında imzalanmış olan sözleşmede hizmet seviyesi taahhüdünün bulunmaması Kurul tarafından mevzuatta bu yönde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen makul bir davranış olarak değerlendirilmemişse de, davacı şirkete herhangi bir BTK kararı ve hukuki düzenleme ile hizmet seviyesi taahhüdü sunma yükümlülüğü getirilmediği bir dönemde, daha sonra yürürlüğe girecek olan bir düzenleme kapsamında sunulan yükümlülükler örnek gösterilerek davacı şirketin ...’ın hizmet seviyesi taahhüdü talebini karşılamasının gerekli olduğu yönünde dava konusu Kurul kararında yapılan değerlendirmede isabet bulunmadığı anlaşıldığından, davacıya yöneltilen dokuz fiilin yedisinde ihlalin dayanağı olması bakımından hukuka aykırılık bulunmadığı, diğer iki fiil yönünden ise yapılan değerlendirmelerin hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmıştır.
	Bir idari işlemin birden fazla belirleyici sebebe dayanması durumunda, bu sebeplerden birinin hukuka aykırı olduğunun tespit edilmesinin işlemin hukuka aykırı olması sonucu doğurup doğurmayacağının irdelenmesi gerekmektedir.
	Bu kapsamda yapılan incelemede, davacıya Kurul kararında yer verilen bütün isnatlar yönünden de savunma hakkı tanındığı ve dava aşamasında adil yargılanma hakkı kapsamındaki tüm güvencelerin temin edildiği anlaşılmakta olup hukuka uygun olan sebeplerin, dava konusu Kurul kararının alınmasına tek başına dayanak teşkil edip etmeyeceğinin idari para cezası oranının hesaplanmasına ilişkin uygulama bakımından ele alınması önem arz etmektedir.

Bu kapsamda yapılan incelemede, davacıya Kurul kararında yer verilen bütün isnatlar yönünden de savunma hakkı tanındığı ve dava aşamasında adil yargılanma hakkı kapsamındaki tüm güvencelerin temin edildiği anlaşılmakta olup hukuka uygun olan sebeplerin, dava konusu Kurul kararının alınmasına tek başına dayanak teşkil edip etmeyeceğinin idari para cezası oranının hesaplanmasına ilişkin uygulama bakımından ele alınması önem arz etmektedir. 
	Davacının kendisine yapılan tesis paylaşımı başvurularına yönelik bazı uygulamaları ile sözleşme yapmayı reddetme eyleminde bulunduğunun sabit olduğu, bu nedenle 4054 sayılı Kanun’un 6. maddesini ihlal ettiği, aynı Kanun’un 16. maddesi uyarınca hakkında idari para cezası uygulanması gerektiği, temel para cezasının tespitine ilişkin hususların belirlendiği Yönetmeliğin 5. maddesinin ilk fıkrasında, temel para cezasının belirlenmesi bakımından “karteller” ve “diğer ihlaller” şeklinde bir ayrım yapıldığı, davacının fiilinin "diğer ihlaller" kapsamında olduğu, Yönetmelikte belirtilen en alt ceza sınırı olan %0,5 oranının temel ceza olarak belirlenmesi halinde, ihlalin bir yıldan uzun beş yıldan kısa süre boyunca gerçekleşmesi nedeniyle ihlalin süresi nedeniyle temel cezanın yarısı kadar artırılmasının hukuka uygun olduğu, Türk Telekom Şebekesinde Altyapı Paylaşım Sözleşmesi’nde hizmet seviyesi taahhüdünün bulunmaması dışında söz konusu sözleşmede yer alan ve Kurul tarafından makul bulunmayan bazı sözleşme hükümlerinin bir yıldan uzun süredir mevcut olduğu, tekerrür hükmü dikkate alınarak, temel para cezasının yarısı oranında artırıldığı, davacı şirketin ihlal konusu faaliyetinin yıllık gayrisafi gelirler içerisindeki payının çok düşük olması nedeniyle para cezası beşte üç oranında indirilmesi durumunda 2015 yılı sonunda oluşan yıllık gayri safi gelirlerinin %0,45'i oranında idari para cezası uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.