muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/19233, Karar No: 2024/11671, Tarih: 11.12.2024

II.GEREKÇE

Rusya'dan hava yolu ile gelen sanığın Atatürk Havalimanı gelen yolcu bölümünde "gümrüğe tabi eşyam yoktur" anlamına gelen yeşil hattı geçtikten sonra, Türkiye'ye giriş yapmak üzere iken çıkış kapısında şüphe üzerine durdurularak yapılan x-ray taramasında, şüpheli yoğunluk tespit edilmesi üzerine valizinde

yapılan aramada, Rus Gümrük ambarına ait olduğu düşünülen mühürlü poşet içerisinde ziynet eşyaları ele geçirildiği, sanığın savunmasında ele geçen takıları daha önce Türkiye'ye geldiğinde fuardan satın aldığını, takıları Rusya'ya götürdüğünde havalimanında hakkında işlem yapıldığını, eşyanın kutulara konulup mühürlenerek tekrar Türkiye'ye götürmesinin istendiğini, bu nedenle eşyaları Türkiye'ye getirdiğini ve iade edeceğini, Türkiye'ye girerken ayrıca bildirmesi gerektiğini bilmediğini belirttiği, dosyada mevcut bilirkişi raporunda eşyanın yabancı menşeili olduğu ve CIF değerinin 22.588 Dolar olarak belirlendiği, İstanbul Kuyumcular Odasının raporunda ise eşyanın değerinin 29.084,00 TL olarak belirlendiği, yine dosyada mevcut kaçak eşyaya mahsus tespit varakasında eşyanın gümrüklenmiş değerinin 47.920,49 TL olarak belirlenmesi karşısında; dosyada eşyanın değerine ilişkin mevcut belgeler arasında çelişki bulunduğu anlaşılmakla, 1567 sayılı Türk Parasının Kıymetini Koruma Hakkındaki 32 sayılı Karar'ın "Tanımlar" bölümünde yer alan 2 nci maddesinin j/iii bendinde işlenmiş altının "işçilik uygulanarak ziynet ve süs eşyası haline dönüştürülmüş altını," ifade ettiği düzenlenmiş olup aynı Karar'ın 7 nci maddesinin beşinci fıkrasında yer alan "Yolcular, beraberlerindeki kendilerine ait değeri 15.000 ABD dolarını aşmayan ve ticari amaç taşımayan ziynet eşyası niteliğinde kıymetli madenlerden ve taşlardan yapılmış eşyaları yurda getirebilirler ve yurtdışına çıkarabilirler. Daha fazla değerdeki ziynet eşyalarının yurtdışına çıkarılması, girişte beyan edilmiş olmasına veya Türkiye'de satın alındığını tevsik etme şartına bağlıdır" hükmü de gözetildiğinde, sanıktan beyan edilmeden yurda sokulmak istenirken ele geçen ve yukarıda bahsi geçen Karar'da niteliği belirlenen "işlenmiş altın" cinsi eşyanın ticari amaçla yurda getirildiğine dair dosya kapsamında delil de bulunmadığı hususları dikkate alınarak ele geçen eşyanın müsaderesi ya da iadesi konusunda bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hukuka aykırı bulunmuştur.

III.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden ele geçen eşya hakkındaki hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 11.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/19078, Karar No: 2012/3147, Tarih: 28.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2007/19078 E.  ,  2012/3147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar ... ve ... hakkındaki hükmün temyiz incelemesinde:

5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi uyarınca verilen ‘hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına’ ilişkin karara karşı, itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığından, sanıklar ... ve ... savunmanının bu konudaki temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, aynı maddenin 2. fıkrasına göre itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkemeye iletilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince:

5237 Sayılı TCY’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Ancak;

Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, “Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12341, Karar No: 2013/21718, Tarih: 29.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/12341 E.  ,  2013/21718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02.12.2010 gün ve 2008/144-2010/214 sayılı kararı onayan Daire’nin 02.05.2013 gün ve 2011/5826-2013/8824 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin kurulduğu andan itibaren “misspoem" ibaresini tekstil endüstrisi ve piyasası nezdinde 18, 24, 25, 35 ve 43. sınıflarda bilfiil kullandığını ve 1999 yılından itibaren de tescil ettirdiğini, davalının müvekkili adına tescilli “miss poem” markaları ile birebir aynı olan “misspoem” markasını müvekkili şirket markalarının tescil edildiği sınıflar ile direk bağlantılı 3. sınıfta marka olarak tescil ettirdiğini, davalının marka tescilinin müvekkiline ait marka tescilleri ile birebir aynı olup, aynı türdeki emtialar için kullanılacak olmasının iltibas yaratacağını, müvekkilinin “miss poem” markasını uzun yıllardır kullandığını, sektörde bu ibareyi maruf hale getirdiğini, davalı tescilinin kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, davalı adına tescilli 2006/48229 nolu “misspoem” markasının hükümsüzlüğüne, markalar sicilinden terkinine ve hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2011/5826 E, 2013/8824 K sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davalı vekili bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 29.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2783, Karar No: 2017/8467, Tarih: 30.03.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/2783 E.  ,  2017/8467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nun 155/2, 62/1, 52/2, 51/1-7-8 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılan firmaya ait markette mağaza sorumlusu olarak çalıştığı dönemde hesap açığını kapatmak için nakit satışlardan elde edilen bir kısım parayı nakit dökümünde göstermediği, bunun yerine pos makinesi günlük hesabının son miktarını yüksek göstererek deftere işlediği, bu suretle sanığın üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği gerekçesine dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın suç işlemediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,30.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10925, Karar No: 2014/3233, Tarih: 27.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/10925 E.  ,  2014/3233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4.fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamışır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca; gümrük idaresi lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin hüküm fıkrasının hükümden çıkarılması suretiyle, sair kısımları aynen bırakılan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.02.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5364, Karar No: 2014/7842, Tarih: 28.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/5364 E.  ,  2014/7842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2012/483-2013/172

Taraflar arasında görülen davada Sakarya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/05/2013 tarih ve 2012/483-2013/172 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait bilgisayarın İstanbul'daki servisine bakım için gönderilmek üzere davalının Adapazarı'ndaki şubesine teslim edildiğini, söz konusu emtianın davalı tarafından ilgili servise ulaştırılmadığını, kendi bünyelerinde kaybolduğunun müvekkili şirkete bildirildiğini, davacı şirket tarafından davalıya irsaliyeli fatura düzenlenerek tebliğ edildiğinin faturaya rağmen davalının borcunu ödemediğini ve zararı tazmin etmediğini, bu amaçla yapılan icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptaline, takibin devamına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin olayda herhangi bir kusurunun olmadığını, dava konu kargonun hasarsız olarak alıcına teslim edildiğini, eşya kabul edildikten sonra hasar tespitinin sekiz gün içerisinde yapılması gerektiğini, teslim anında kargonun içeriği ve değerinin müvekkiline bildirilmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca davacı şirket yetkilisinin şirkete ait bilgisayarı İstanbul'daki servisine bakım için gönderilmek üzere 26.03.2012 tarihinde davalının E. Şubesine teslim ettiği, kargoya verilen bilgisayarın nerede kaybolduğunun tespit edilemediği,davacı firmanın kayıp kargo ürün tazmin bedeli ve KDV' den oluşan 2.350,00 TL lik irsaliyeli faturası düzenleyip davalıya gönderdiği, fatura bedelinin ödenmemesi nedeniyle davacının davalı hakkında icra takibi yaptığı, itiraz üzerine takibin durduğu, ambar tesellüm fişinde kargo cinsinin ve adedinin " 1 paket " olarak belirtildiği, uygulamada bu fişin teslim alan kargo şirketi tarafından doldurulmasının gerektiği, muhteviyatın ve kargo içeriğinin ayrıntılı olarak yazılması mükellefiyetinin kargo şirketine ait olduğu, irsaliyeli faturaya yasal süresi içerisinde davalı şirketin itiraz etmediği gerekçesiyle davanın kabulü ile davalının Sakarya 1.İcra Müdürlüğü'nün 2012/4688 esas sayılı dosyasına yaptığı itirazın iptaline, takibin devamına, şartlar oluşmayan icra inkar tazminatı talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Davacı davalı taşıyan tarafından kaybedilen emtianın bedelini tahsil için yapılan takibe vaki itirazın iptalini talep etmiştir. Taşıma Adapazarı'ndan İstanbul'a yapılmış olmakla TTK 785. maddesi gereğince belirlenecek bedele hükmetmek gerekir. Bu nedenle, mahkemece taşınan emtianın mahiyeti de gözetilerek bilirkişiden rapor alınmak suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, davalı vekilinin bu yöndeki temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7987, Karar No: 2022/8950, Tarih: 12.10.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/7987 E.  ,  2022/8950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ile gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan mağdure vekili ile O Yer ... Savcısının yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 12.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7964, Karar No: 2012/30577, Tarih: 19.09.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/7964 E.  ,  2012/30577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

TCK'nun 62.maddesinin uygulanmasında hapis cezasının “3 ay 22 ...” yerine “3 ay 20 ...” olarak gösterilmesi sonuç ceza itibarıyle bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

1-Katılanın kovuşturma esnasında gözüne darbe aldığına dair iddiası ve buna ilişkin rapor karşısında bu konuda ATK'nun ilgili ihtisas dairesinden uygun rapor aldırılıp sanığın hukuki durumunun tespiti gerekirken, yetersiz rapor ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm verilmesi,

2-Sanığın suça konu eylemi silahtan sayılan taşla işlediğinden hüküm kurulurken TCK'nun 86/3-e maddesinin uygulanması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi ile eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12285, Karar No: 2015/18261, Tarih: 13.10.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/12285 E.  ,  2015/18261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hatay 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 13/05/2014

NUMARASI : 2013/64-2014/301

E.. Ç.. ile M.. Ç.. aralarındaki dava hakkında Hatay 1. Aile Mahkemesi'nden verilen 13.05.2014 tarih ve 64/301 sayılı hükmün Daire'nin 03.03.2015 gün ve 2014/17692-2015/5365 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Davalı M.. Ç.. vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve Yargıtay ilamında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve HUMK'nun 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE ve anılan Kanunun 442. maddesi uyarınca (6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi gereğince 1086 sayılı HUMK'nun 427 ila 454. maddeleri yürürlükte bulunduğundan) takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye irad kaydına ve aşağıda dökümü yazılı 57,60 TL peşin harcın red harcına mahsubuna, 13.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7929, Karar No: 2010/13727, Tarih: 16.07.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/7929 E.  ,  2010/13727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza vermekten vazgeçilmesine

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Yakınan ...’in aşamalardaki, “Sabah evimden 7:20 sıralarında çıkıp aşağıya indiğimde sanık ve yakalanamayan iki arkadaşını gördüm. Kendilerine ne yaptıklarını sordum. Sanık ve yanındaki iki arkadaşı "alenen hırsızlık yapıyoruz" demeleri üzerine bırakın teybi dedim ancak sanık ve yanındaki iki arkadaşı ellerindeki bıçaklarla üzerime doğru yürüdüler ve yanlarında teyp de olduğu halde kaçtılar” şeklindeki anlatımı karşısında, sübutu halinde bu yakınana karşı sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin kanıtları takdir ve tartışmanın üst dereceli Çocuk Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, adı geçen yakınana yönelik eylemle ilgili yargılamaya devam edilerek yazılı biçimde uygulama yapılması,

2-765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, sanığın kastı ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde bu maddeye düzenleme amacının dışında yorumlar getirilerek ceza vermekten vazgeçilmesine şeklinde karar verilmesi,

3-5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, 765 sayılı Yasaya göre hırsızlık suçunu oluşturan eylem nedeniyle uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılması gerekirken, 765 sayılı Yasa uyarınca verilmesi gereken ceza gösterilmeden, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,

4-Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 493/1-son, 522 (pek hafif), 55/3. maddeleriyle hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun aynı suça uyan 142/1-b, 31/3. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddeleri ışığında; 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olduğunun gözetilmesi zorunluğu,

4-Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 493/1-son, 522 (pek hafif), 55/3. maddeleriyle hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun aynı suça uyan 142/1-b, 31/3. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddeleri ışığında; 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olduğunun gözetilmesi zorunluğu,

5-Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 23, 24. maddelerinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, yakınan ...’e yönelik eylemle ilgili diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 16/07/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.