muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/21454, Karar No: 2015/8127, Tarih: 02.06.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/21454 E.  ,  2015/8127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/09/2013

NUMARASI : 2009/528-2013/383

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ..... Sigorta A.Ş. vekili, davalılar ..... İnş. ve Yapı Mal. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve B.. Ç.. vekili ile katılma yoluyla davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların maliki, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın tam kusurlu olarak 24/09/2004 tarihinde müvekkillerinin eşi ve babası olan yaya M. Ç.'ya çarparak ölümüne neden olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.500 TL destekten yoksun kalma tazminatı ile eş Birgül ve 5 çocuk için ayrı ayrı 20.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiş, 14/05/2013 tarihli ıslah dilekçesiyle maddi tazminat talebini eş Birgül için 9.074,05 TL’ye, çocuk Erkut için 388,00 TL’ye, çocuk Ferdi için 2.404,84 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı...... Sigorta A.Ş vekili, poliçe limitinin 40.000 TL olduğunu, ancak davacılara davadan önce 31/12/2004 tarihinde 9.452,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı ödenerek tüm zararın karşılandığını, ıslah talebinin zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalılar ...... İnş. ve Yapı Mal. San. ve Tic. Ltd.Şti. ve B.. Ç.. vekili, olayın meydana gelmesinde destek M. Ç.'nın 1. derecede, sürücü B.. Ç..'nin ise 2. derecede kusurlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, kazada davalı sürücü B.. Ç..'nin %30 oranında, destek Mustafa Çamcı'nın %70 oranında kusurlu olduğu, zamanaşımı def’inin ıslaha karşı ileri sürülemeyeceği gerekçesiyle davacı eş Birgül için 9.074,05 TL, davacı çocuk Erkut için 388,00 TL, davacı çocuk Ferdi için 2.404,84 TL destekten yoksun kalma tazminatının ölüm tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline, davacı eş Birgül için 8.000,00 TL, davacı çocuk Ferdi için 4.000,00 TL, diğer çocuklar için ayrı ayrı 5.000,00 TL manevi tazminatın ölüm tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ..... İnş. ve Yapı Mal. San. ve Tic. Ltd. Şti. ile B.. Ç..’den müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ..... Sigorta A.Ş. vekili, davalılar .... İnş. ve Yapı Mal. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve B.. Ç.. vekili ile katılma yoluyla davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacılar vekili ile davalılar ..... İnş. ve Yapı Mal. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve B.. Ç.. vekilinin tüm temyiz itirazlarının, davalı ...... Sigorta A.Ş. vekilinin aşağıdaki (2) ve (3) nolu bentler dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2)Dava, trafik kazası nedeniyle destekten yoksun kalma ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı KTK’nun 109. maddesinde “Motorlu araç kazalarından doğan maddi zararların tazminine ilişkin talepler, zarar görenin, zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten başlayarak iki yıl ve herhalde, kaza gününden başlayarak on yıl içinde zamanaşımına uğrar. Dava, cezayı gerektiren bir fiilden doğar ve ceza kanunu bu fiil için daha uzun bir zaman aşımı süresi öngörmüş bulunursa, bu süre, maddi tazminat talepleri için de geçerlidir.” hükmü düzenlenmiştir.

Davaya konu trafik kazası 24/09/2004 tarihinde gerçekleşmiş olup, davacıların 14/05/2013 tarihli ıslah dilekçesine karşı, davalı Yapı Kredi Sigorta A.Ş. vekilinin süresinde verdiği dilekçeyle ıslah edilen bölüm için zamanaşımı def’inde bulunduğu anlaşılmaktadır. Kaza tarihi itibarıyla eylem yürürlükte bulunan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu gereğince 455/1 maddesindeki suçu oluşturduğundan, ceza zamanaşımı süresi olan 5 yıllık zamanaşımına tabidir. Olay tarihinden ıslah tarihine kadar geçen zaman dilimi gözetildiğinde 5 yıllık sürenin geçtiği anlaşılmaktadır. Bu halde mahkemece, zaman aşımı def’i kabul edilerek ıslah edilen bölümün zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde zamanaşımı def’inin ıslah talebine karşı ileri sürülemeyeceği gerekçesiyle karar verilmesi doğru olmamış, hükmün temyiz eden davalı ........ Sigorta A.Ş. yararına bozulması gerekmiştir.

2)Davalı ....... Sigorta A.Ş. aracın trafik sigortacısı olup, 2918 sayılı KTK.nun 99/1. maddesi ile Trafik Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta Poliçesi Genel Şartları`nın B-2-b maddesi uyarınca rizikonun, bilgi ve belgeleri ile birlikte sigortacıya ihbar edildiği tarihten itibaren 8 iş günü sonrasıdır. Somut olayda davadan önce davalı sigorta şirketine ihbar yapılmış ve davacılara 31.12.2004 tarihinde ödeme yapılmıştır. Bu halde mahkemece davacıların sigorta şirketine başvuru tarihi araştırılarak, tespit edilecek temerrüt tarihinden itibaren faiz işletilmesi (başvuru tarihi tespit edilemiyorsa davadan önceki kısmi ödeme tarihi temerrüt tarihi olarak kabul edilerek) gerekirken, kaza tarihinden itibaren faiz işletilmesi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekili ile davalılar ...... İnş. ve Yapı Mal. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve B.. Ç.. vekilinin tüm, davalı ..... Sigorta A.Ş. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün davalı ..... Sigorta A.Ş. yararına BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1.600,19 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar ...... inş. Ve Yapı Mal. San. ve Tic. Ltd. Şti ve B.. Ç..'den alınmasına, aşağıda dökümü yazılı 27,70 TL onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ..........Sigorta AŞ'ye geri verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 27,70 TL onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 02.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24542, Karar No: 2014/34488, Tarih: 04.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/24542 E.  ,  2014/34488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2013

NUMARASI : 2011/146-2013/412

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; duruşma gününün taraflara tebliği için davetiyeye yapıştırılacak posta pulu bulunmadığından duruşma isteğinin reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işyeri yetkilisi tarafından her hangi bir gerekçe bildirilmeden ve haklı sebep olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, izin, vergi iadesi, fazla çalışma, hafta ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, şirkete iki kez zarar veren davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini ardından istifa ederek ayrıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, vinç operatörü olarak çalışan davacı aylık net ücretinin 3.300,00 TL olduğunu ileri sürmektedir. Dosyada mevcut ücret bordroları imzasız olap 1.300,00 TL ve banka hesap ekstreleri incelendiğinde davacı adına ırak hesabı adı altında iki kez 3.000,00 TL ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Yapılan emsal araştırmada Türkiye makine mühendisleri odası net 1.500,00 TL ücret alabileceğini belirtmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda 3.067,00 TL net ücret üzerinden yapılan hesaplamaya itibar edilerek hüküm kurulmuştur. Dosya kapsamına göre yapılan emsal ücret araştırması yetersizdir. Bu sebeple, araştırma genişletilerek, işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek ünvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği sorulmalı, neticeye göre tüm deliller yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda davacının fazla çalışma talebi şahit anlatımlarına göre hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının hafta içi 08:00-18:00 arası bir saat ara dinlenme ile kırkbeş saat ve cumartesi 08:00-12:00 arası dört saat çalışması sonucu haftalık dört saat ve saha çalışmasına ilişkin tır ile taşıma ve vinç kurulum aşamalarındaki çalışmalarına karşılık dört saat daha eklenerek haftalık sekiz saat fazla çalışma yaptığı hesaplanmış ise de şahit anlatımları, yapılan işin niteliği, davacının çalıştığı işyeri ve dosyadaki diğer delillere göre davacının saha çalışmasına ilişkin tır ile taşıma ve vinç kurulum aşamalarındaki çalışma saatleri kesin ve somut olarak ispatlanamadığından, haftalık dört saat fazla çalışma yaptığının kabulü dosya içeriğine daha uygun düşmektedir.

Belirtilen yön gözetilmeden verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26116, Karar No: 2015/21588, Tarih: 08.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/26116 E.  ,  2015/21588 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ankara 8. İş Mahkemesi

Tarihi :30.01.2014

No :2010/474-2014/97

Dava, yersiz ödemenin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçeler ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalının avukatının temyiz etmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)506 sayılı Kanunun yersiz alınan primlerin iadesini düzenleyen 84. maddesinin “İşverenlere geri verilecek primler için Kurumca kanuni faiz de ödenir. Bu faiz, primin Kuruma yatırıldığı tarihi takibeden aybaşından iadenin yapıldığı ayın başına kadar geçen süre için hesaplanır.” hükmü çerçevesinde faizin hüküm altına alınması yerine yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün "1" numaralı bendindeki "ödeme tarihinden itibaren" ibaresi silinerek yerine "her bir ödemeden sonraki aybaşından iadenin yapıldığı ayın başına kadar geçen süre için işleyecek" ibaresi yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1114, Karar No: 2024/9420, Tarih: 25.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/1114 E.  ,  2024/9420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1481 Esas, 2023/1343 Karar

HÜKÜM : Yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/36 E., 2020/242 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin “...” ad ve logolu televizyon kanalını uzun yıllardır kullandığını, izleyici tarafından tanınmış ve bilinen bir marka yaptığını, müvekkilinin “...” ibaresi içerir muhtelif markaların sahibi olduğunu, yine müvekkilinin www.yirmidort.tv alan adlı web sitesinden web tv yayını yaptığını, davalının “Kobi ...” şeklinde 38, 42 ve 09. sınıflarda tescil başvurusuna konu ettiği 2016/67670 sayılı markanın müvekkili şirkete ait olan ve uzun yıllardır faaliyet gösteren “...” markaları ile benzerlik gösterdiğini, başvuruya yapılan itirazın YİDK tarafından nihai olarak reddedildiğini, özellikle aynı sınıf mal ve hizmetlerde markaların iltibas ihtimalinin daha da kuvvetleneceğini, dava konusu “kobi ...” markasının tescilinin müvekkili, markasının itibarına ve tanınmışlığına zarar verebileceğini, davalının anılan ibareyi tescil başvurusuna konu etmesinin hiçbir haklı nedeninin bulunmadığını, davalının kötü niyetli olduğunu, haksız rekabete sebebiyet vereceğini ileri sürerek 2017-M-10437 sayılı YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; dava konusu marka ile itiraza dayanak markaların farklı olduklarını, dava konusu markada itiraz markalarında yer almayan şekil unsurlarına ayrıca “kobi” ibaresinin de eklendiğini, markalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde görsel, işitsel ve de kavramsal olarak birbirleri ile kıyaslanmayacak derecede farklılık arz ettiğini, ... ibaresinin tek başına ayırt ediciliğinin düşük olduğunu, anılan ibarenin günün ... saatini ifade eden yaygın kullanımı bulunan bir işaret olduğunu, dolayısıyla markaların bütünü ile bıraktıkları algıların birbirlerinden farklı olduklarını, önceye dayalı kullanım ve tanınmışlık koşullarının oluşmadığını, haksız rekabet ve kötü niyet gerekçeli itirazlara, markalar benzer olmadığından ve sunulan bilgi ve belgeler yeterli olmadığından, işbu dava kapsamında itibar edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

2.Davalı Gökhan Gürsoy davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı Gökhan Gürsoy davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dava konusu davalıya ait “Kobi ...+şekil” marka başvurusu kapsamında 38. sınıfta yer alan hizmetler ile davacının önceki markaları kapsamında aynı sınıfta yer alan hizmetler, birbiri ile aynı ya da aynı tür emtialar olduğu, 09 ve 42. sınıflar yönünden markalar arasında ayniyet yada benzerlik ilişkisi bulunmadığı, şu hâlde 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi yönünden tescil engellerinde aranan şartlardan birinin 38. sınıfta yer alan belirli emtialar yönünden gerçekleştiği, taraf markalarının ayırıcı unsurları olan "..." ibareleri arasında benzerlik olduğu ve karıştırılma ihtimalinin de 38. sınıf emtialar yönünden gerçekleştiği, dosya kapsamına davacı tarafından sunulan dokümanların markanın tanınmışlığının veya önceye dayalı üstün hakkın tespiti için yeterli olmadığı, bir an için tanınmışlık kabul edilse dahi benzer bulunmayan mal ve hizmet sınıfları ile davacının markaları arasında imaj transferi olacağı, davalının haksız yarar elde edeceği, davacının marka değerinin zarar görebileceği hususlarını da ispata yarar emare bulunmadığı, davalının kötü niyetli hareket ettiğine dair de dosyaya delil sunulmadığı gerekçesiyle, davanın 38. sınıf yönünden kabulüne, diğer mal ve hizmet sınıfları yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı ... vekilince istinaf edilmiştir.

IV.BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı ... vekilinin istinaf itirazları yönünden dosyada mevcut bilirkişi raporunda da açıklandığı üzere başvuru kapsamında 38. sınıfta yer alan hizmetler, davacının önceki markaları kapsamında aynen yer aldığından 38. sınıf yönünden emtia benzerliğine ilişkin koşul gerçekleştiği, işaretlerin karşılaştırılmasında dava konusu başvurunun "Kobi ..." ibareli olduğu, mavi renkte "kobi" sözcüğü ve yeşil renkle

yazılmış "..."

şeklinde,

yazılmış "..."

şeklinde,

köşesinde ise bir saat figürüne yer verildiği, davacı markalarının ise turuncu bir daire içerisinde ... sayısından oluştuğu, daire ile saat algısı yaratılmaya çalışıldığının görüldüğü, buna göre gerek dava konusu başvurunun gerekse de davacı markalarının asli unsurunun "..." ibaresinden oluştuğu, İlk Derece Mahkemesinin kabulünün aksine bu ibareye "kobi", şekil ve renk unsurları ile yeterli ayırt edicilik sağlandığı gibi 38. sınıf hizmetlerin kullanıcısının da bilinçli olduğu, nitekim Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 18.12.2018 tarih, 2017/2325 E., 2018/8031 K. sayılı kararında bu hususun "Dairemizin 25.10.2017 tarih 3563/5709 sayılı kararında da benimsendiği üzere başvuru konusu 9, 16 ve 38. sınıf mal ve hizmetler bakımından işaretlerin benzer olmasına karşın başvuru kapsamına alınan mal ve hizmetlerin ortalama alıcılarının dikkatli ve seçici kişilerden oluşacağı ve bu nedenlerle bahse konu mal ve hizmetler bakımından iltibas tehlikesine yol açmayacağının kabulü gerekirken.." biçiminde vurgulandığı, tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde, markalar arasında görsel, işitsel ve kavramsal olarak tüketiciler üzerinde bıraktıkları genel intiba yönünden ilişkilendirilme ihtimali dahil karıştırılma tehlikesinin bulunmadığı kanaatine varıldığı, İlk Derece Mahkemesince, 38. sınıf hizmetler yönünden taraf markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrası anlamında karıştırılma tehlikesinin bulunmadığı, başvuruya yeterli ayırt ediciliğin sağlandığı, tanınmışlık, önceye dayalı hak sahipliği, haksız rekabet koşullarının oluşmadığı, dava konusu başvurunun kötü niyetli yapıldığının ispat edilemediği gözetilerek davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yerinde olmayan gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V.TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, başvuru ve itiraza mesnet markalar arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında ortalama tüketiciler nezdinde ilişkilendirme ihtimali de dahil karıştırma ihtimali olacak şekilde benzerlik bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi.

3. Değerlendirme

Dava, YİDK kararının iptali talebine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi yönünden tescil engellerinde aranan şartlardan birinin 38. sınıfta yer alan belirli emtialar yönünden gerçekleştiği, taraf markalarının ayırt edici unsurları olan "..." ibareleri arasında benzerlik olduğu ve karıştırılma ihtimalinin de 38. sınıf emtialar yönünden gerçekleştiği gerekçesiyle davanın 38. sınıf yönünden kabulüne karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesinin kabulünün aksine dava konusu markada "kobi", şekil ve renk unsurları ile yeterli ayırt edicilik sağlandığı gibi 38. sınıf hizmetlerin kullanıcısının da bilinçli olduğu, başvuru kapsamına alınan mal ve hizmetlerin ortalama alıcılarının dikkatli ve seçici kişilerden oluşacağı ve bu nedenlerle bahse konu mal ve hizmetler bakımından iltibas tehlikesine yol açmayacağı gerekçesiyle davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi "Tescil için başvurusu yapılan marka, tescil edilmiş veya tescil için daha önce başvurusu yapılmış bir marka ile aynı veya benzer ise ve tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış bir markanın kapsadığı mal veya hizmetlerle aynı veya benzer ise, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış markanın halk tarafından karıştırılma ihtimali varsa ve bu karıştırılma ihtimali tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış bir marka ile ilişkili olduğu ihtimalini de kapsıyorsa, marka sahibinin ticari vekili veya temsilcisi tarafından markanın kendi adına tescili için, marka sahibinin izni olmadan ve geçerli bir gerekçe gösterilmeden yapılan başvuru, marka sahibinin itirazı üzerine red edilir." hükmünü amirdir.

Davacının "..." esas unsurlu markaları olup, davalı başvuru markası ise "kobi ..." tür. Somut olayda karıştırılma ihtimalinin bilinçli tüketici nezdinde değil ortalama tüketici düzeyinde tespit edilmesi gerekir. Buna göre taraf markaları arasında ortalama tüketici nezdinde karıştırmaya sebebiyet verecek şekilde görsel,işitsel ve kavramsal olarak benzerlik bulunduğu kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile TV yayınlarının tüm tüketici kesimleri tarafından izlendiği değerlendirilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.