muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4682, Karar No: 2023/3506, Tarih: 25.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/4682 E.  ,  2023/3506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.01.2015 tarihli ve 2014/42 Esas, 2015/5 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkrası uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

Hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Mağdurenin sanığa on beş yaşında olduğunu söylediğine, sanığın mağdurenin bu beyanına itibar ederek cinsel ilişkiye girdiğine, sanığın mağdurenin on beş yaşından küçük olduğunu bilmediğine bu nedenle 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi kapsamında hata hükümlerinin tatbik edilerek sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ... mağdurenin 5 aydır arkadaşlık yaptıkları, birbirleri ile evlenmek istedikleri ancak mağdurenin ailesinin evliliğe müsaade etmediği, sanık ... mağdurenin 26.12.2013 günü ...'dan sanığın arkadaşı inceleme dışı ...'un kiralamış olduğu araç ile Adana iline geldikleri, sanığın mağdureyi ... mahallesinde boş bir inşaata götürdüğü, burada mağdurenin rızası ile cinsel ilişkiye girdikleri,ertesi gün aynı yerde tekrar cinsel ilişkiye girdikleri ve kalacak yerleri olmadığı için polis merkezine giderek teslim oldukları kabul edilen olayda,

Mağdure hakkında düzenlenen 27.12.2013 tarihli beden ve iç muayene raporuna göre mağdurenin anal muayenesinde hymen de taze yırtık tespit edildiği ve mağdurenin bakire olmadığının bildirildiği görülmüştür.

Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulundan alınan 24.10.2014 tarihli mağdurenin yaşı hakkında alınan rapora göre suç tarihinde mağdurenin on üç yaşını bitirmiş olup on dört yaşı içerisinde olduğu ve on dört yaşını bitirmediğinin tespit edildiği bildirilmiştir.

Mağdure hakkında düzenlenen 27.12.2013 tarihli beden ve iç muayene raporuna göre mağdurenin anal muayenesinde hymen de taze yırtık tespit edildiği ve mağdurenin bakire olmadığının bildirildiği görülmüştür.

Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulundan alınan 24.10.2014 tarihli mağdurenin yaşı hakkında alınan rapora göre suç tarihinde mağdurenin on üç yaşını bitirmiş olup on dört yaşı içerisinde olduğu ve on dört yaşını bitirmediğinin tespit edildiği bildirilmiştir.

Adana Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 04.02.2014 tarihli raporuna göre mağdurenin anal bölgesinden alınan meni örneğinin sanık ...'un kan örneği ile uyumlu olduğu, mağdurenin anal bölgesinden alınan örnekte sanık ... mağdurenin kan örneklerinin karışık halde bulunduğu bildirilmiştir.

Sanık savunmasında mağdurenin yaşını kendisine on beş olarak söylediğini, mağdure ile evlenmek için mağdurenin ailesiyle görüştüğünü ancak evlenmelerine rıza göstermediklerini,olay tarihinde mağdurenin baskı altında olmasından kendisini alarak Adana'ya geldiklerini, Adana'da farklı tarihlerde iki kez cinsel ilişkiye girdiklerini, cinsel ilişkiye mağdurenin rızası ile girdiklerini beyan ettiği, mağdure beyanında sanık ile birlikte rızasıyla Adana'ya geldiklerini, sanık ile farklı günlerde birer kez olmak üzere iki kez cinsel ilişkiye girdiklerini, sanık ...'a yaşını on beş olarak söylemediğini, sanıktan şikayetçi olmadığını beyan ettiği,

Yapılan yargılama neticesinde sanığın olaya ilişkin samimi ikrarda bulunmuş olması, mağdurenin olayın gelişimi ve sanık ikrarına uygun beyanda bulunmuş olması, mağdure hakkında alınan doktor raporunda mağdurenin bakire olmaması ve hymen de rapor tarihi itibariyle taze yırtık tespit edilmiş olması, mağdure ve sanıktan alınan kan örnekleri ile mağdureden alınan anal sıvapların karşılaştırılmasında sanığın vücut sıvısı örneklerinin bu bölgeden alınan örneklerde tespit edilmiş olması,mağdurenin yaşı itibariyle hukuken geçerli rıza açıklaması olamayacağı hususları nazara alınarak sanığın üzerine atılı organ sokmak suretiyle çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği ve eyleminin sabit olduğu,sanık ikrarı ve mağdure beyanları göz önüne alınarak sanığın mağdureye yönelik cinsel saldırı eylemini farklı tarihlerde tekrarladığı anlaşılmakla sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulandığı, sanık savunmasında mağdurenin yaşı konusunda hataya düştüğünü savunmuşsa da mağdurenin dış görünüşü itibariyle yaşının küçük olduğunun ilk bakışta anlaşılabilecek durumda olması ,mağdure hakkında yaşı konusunda alınan adli tıp kurumu raporu, mağdurenin yaşı konusundaki beyanları ve şikayetçi beyanları nazara alınarak sanık savunmalarının mağdurenin yaşına yönelik kısmının suçtan kaçmaya kurtulmaya yönelik samimi olmayan beyanlar olduğu mahkemece kabul görmüş ve itibar edilmeyerek sanığın zincirleme şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Hükümden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı dosya kapsamına uygun, yeterli ve kanuni gerekçelerle tartışıldıktan sonra hüküm kurulduğu anlaşıldığından, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Sanık hakkında kurulan hükümde, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde düzeltme nedeni dışında bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (1) numaralı bentte açıklanan nedenle Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.01.2015 tarihli ve 2014/42 Esas, 2015/5 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün çıkartılarak yerine “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı da nazara alınmak kaydıyla sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarının uygulanmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1463, Karar No: 2015/779, Tarih: 21.01.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1463 E.  ,  2015/779 K.**

* KAZANDIRICI ZAMANAŞIMI ZİLYETLİĞİNE DAYALI KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

* TAPUDA KAYITLI OLMAYAN TAŞINMAZLARDA BAĞIŞ

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 234

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 237

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 240

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Geçici Madde 3

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “kadastro tespitine itiraz” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Beyşehir Kadastro Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 07.12.2011 tarih, 2008/95 E. 2011/24 K. sayılı kararın incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 02.11.2012 tarih, 2012/1344 E. 2012/7498 K. sayılı ilamı ile;

(...Kadastro sırasında dava konusu 139 ada 94 parsel sayılı 553,32 m² yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak 1/2 hisse ile davalılar S.. Ç.. ve K.. Ç.. adına tespit edilmiştir. Davacılar N.. G.. ve C.. Ç.. bağışlamaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu 139 ada 34 parsel sayılı taşınmazın 1/2 hisse ile davacılar N.. G.. ve C.. Ç.. adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalılar S.. Ç.. ve K.. Ç.. tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece dava konusu taşınmazın öncesinde davacıların babası olan davalı Selim ve davacılar ile Selim'in ortak miras bırakanı olan davacıların anneleri Hatice'ye ait iken davacılara bağışlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmişse de yapılan araştırma ve soruşturma hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.

Dava konusu 139 ada 94 parsel sayılı taşınmazın tespitine herhangi bir belge esas alınmadığı gibi yargılama sırasında taraflar da herhangi bir kayda dayanmamışlardır. Davacılar taşınmazın anneleri Hatice ile babaları davalı Selim tarafından kendilerine bağışlandığını öne sürerek dava açmışlardır. Hâl böyle olunca, uyuşmazlığın zilyetlik hükümlerine göre çözümlenmesi zorunludur. Somut olayda taşınmazın öncesinde 1/2 payının davalı Selim’e ait olduğu hususunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık taşınmazın 1/2 payının davacılar ve davalı Selim'in ortak miras bırakanı olan davacıların anneleri Hatice'ye ait olup olmadığı ve taşınmazın davacı tarafa bağışlanıp bağışlanmadığı noktasında toplanmaktadır. Davacıların dayandığı senet içeriğine göre ölüme bağlı olarak davacılara bağışlandığı ancak zilyetliğin davalı tarafta olduğu dosya içeriğiyle belirlendiğine göre zilyetliğin davacı tarafa devredilmediği dikkate alındığında bağışlamanın gerçekleştiğinden sözedilemez, ne var ki bağış kabul edilmediğinde ve taşınmazın 1/2 payının muris Hatice’ye ait olması halinde Hatice mirasının paylaşılıp paylaşılmadığı araştırılıp varılacak sonuca göre uyuşmazlığın çözülmesi zorunludur.

O halde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için yerel bilirkişiler, tanıklar, senet tanıkları ve tespit bilirkişilerinin tümünün huzuruyla yapılacak keşifte; öncelikle taşınmazın kime ait olduğu, kim tarafından ne zamandan beri ne şekilde kullanıldığı duraksamasız belirlenmeli, Selim’e ait olduğunun belirlenmesi durumunda zilyetlik devri olmadığı için bağışlama işleminin gerçekleşmediği düşünülmeli, taşınmazın 1/2 payının davacılar ile davalı Selim’in ortak miras bırakanı Hatice’ye ait olduğunun belirlenmesi halinde mirasının paylaşılıp paylaşılmadığı, paylaşılmışsa kime düştüğü, Selim’in ikinci eşi olan davalı Keziban'ın dava konusu taşınmaz üzerinde nasıl pay sahibi olduğu hususu sorulup saptanmalı, Hatice mirasının paylaşılmadığının belirlenmesi halinde Hatice payı üzerinde davalı Keziban'ın Hatice'nin 1/2 payı üzerinde 3.kişi olması sıfatı ile herhangi bir şekilde hak sahibi olamayacağı, davacıların dava dilekçesindeki iddiaları dikkate alındığında tereke adına dava açmadıkları gözetilerek sadece Hatice'den kendilerine intikal eden miras payları oranında uyuşmazlığın çözümleneceği düşünülmeli, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir...)

gerekçesi ile bozularak yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Davacılar vekili, 94 parsel sayılı taşınmazın davacıların babası olan, davalı Selim ile, anneleri Hatice Ç..'e ait iken, 30.08.1996 tarihli hibe senedi ile davacılara bağışlandığını, o tarihten beri de üzerinde ev bulunan taşınmazın mülkiyetinin davacılara ait olduğunu, davalı Keziban’ın babalarının ikinci eşi olduğunu, davalıların taşınmazla ilgilerinin olmamasına rağmen kadastro sırasında her iki davalı adına tespit edildiğini ileri sürüp, tespite itiraz ederek, ½’şer pay oranında davacılar adına tescilini istemiştir.

Davalılar vekili, senedin geçerli olmadığını bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın ve üzerindeki evin davalı S.. Ç.. ile merhume Hatice 'ye ait olduğu ve 20 yılı aşkın süredir zilyet oldukları, 30.08.1996 tarihinde hibe senedi ile taşınmazı ve evi çocukları Cansay ve Nazife'ye bağışlayarak, senette ölünceye kadar kendilerine, öldükten sonra da çocuklarına ait olduğunu belirttikleri, senedin son kısmında da "tapu kadastro geçtiğinde ise tapuda isimlerine de tescil ettireceklerdir" ibaresinin yer aldığı dikkate alınarak davanın kabulüne, taşınmazın davacılar adına ½’şer oranda tesciline karar verilmiştir.

Yerel Mahkemece; dosya içerisinde aslı mevcut olan 30.08.1996 tarihli hibe senedinin, Yargıtayca değerlendirilmediği ve bu durumun tarafların iradesine değer verilmemesi olarak yorumlanıp hakkaniyete aykırı bulunduğu, hibe senedi incelendiğinde, hibe edenlerin ve hibe alanların senette imzalarının bulunduğu, düzenlenen senette iki şahit ile ilgili tarihteki muhtarın ve azanın imzalarının bulunduğu dikkate alındığında senedin şekil şartlarını taşıdığı ve geçerli olduğu, senette S.. Ç.. ve Hatice'nin birlikte imzası bulunup bu hususun, davalı Selim'in, muris Hatice 'nin dava konusu parseldeki iki katlı ev ve bahçe üzerinde 1/2 hissesi olduğunu kabul ettiğini gösterdiği, bu nedenle dava konusu taşınmazda muris Hatice 'nin hakkı olup olmadığının araştırılmasının gerekmediği, kaldı ki araştırılması gerekse bile muris Hatice ve S.. Ç..'in aile olmaları nedeniyle mahalli bilirkişi, tespit bilirkişileri ve taraf tanıklarının net bilgilerinin olamayacağı ortada olup yapılan keşifte de bu yönde beyanlarının bulunduğu, muris Hatice’nin, 1996 tarihli hibe senedi ile iki katlı ev ve bahçe üzerindeki hissesini iradi olarak çocukları C.. Ç.. ve Nazife Çeviker'e bağışladığı, bağışın da çocukları C.. Ç.. ve Nazife tarafından kabul edildiği, taraflar arasında anlaşmaya varıldığına göre mahkemenin muris Hatice'nin iradesini yok saymaması, bu senedi esas alarak dava konusu taşınmazda 1/2 hissesi bulunan Hatice 'nin bağış yolu ile bu hissesini çocukları C.. Ç.. ve Nazik 'e devrettiğini, ölünceye kadar da dava konusu taşınmaz üzerindeki zilyetliğini her iki çocuğu adına sürdürdüğünü kabul etmek gerektiği, muris Hatice ölmeden evvel dava konusu taşınmaz üzerindeki 1/2 hissesini çocuklarına bağışladığına göre, murisin terekesinde dava konusu taşınmaz üzerindeki 1/2 hissesinin yer almadığının ortada olduğu, bu nedenle murisin tereke mallarının paylaşılıp paylaşılmadığının, paylaşılmamış ise davacı ve davalıların miras payları oranında muris Hatice'nin 1/2 hissesinin paylaştırılmasının gerektiği düşüncesine katılmanın mümkün olmadığı, davalı Selim'in dava konusu taşınmazda 1/2 hissesinin bulunduğu 30.08.1996 tarihli senetten anlaşıldığı, bağışlama senedi irdelendiğinde davalı S.. Ç..'in de 1/2 hissesini çocukları C.. Ç.. ve Nazife'ye bağışladığı, yapılan bu bağışın hibe edilenlerce kabul edildiği ve senedin geçerlilik şartlarını taşıdığı bu nedenle dava konusu taşınmaz üzerinde davalı Selim'in sürdürdüğü zilyetliğin, yurt dışında yaşayan davacılar adına olduğu; ayrıca, senette kadastro çalışmaları esnasında taşınmazın hibe edilenler adına tespitinin yaptırılacağı belirtildiğinden, davalı tarafça içeriğine ve imzasına itiraz edilmeyen bu senede itibar edilerek taşınmazın davacılar adına tescilinin yapılmasının senetteki tarafların iradesine uygun düşen bir durum olduğu, davalı S.. Ç.

.. Ç..’in kendi iradesi ile 1996 tarihli senetle dava konusu taşınmaz üzerindeki hissesini çocukları davacılara hibe ettiği ve kadastro çalışmaları başlayana kadar da bağışlama iradesinden dönmediği, kadastro çalışmaları esnasında davalı S.. Ç..’in, dava konusu taşınmazın 1/2 hissesini 2004 yılında evlendiği eşi K.. Ç.., 1/2 hissesini de kendi adına tespit ettirdiğinden artık davalı Selim'in taşınmazı bağışlama iradesinden söz edilemeyeceğini, yapılan tespitten itibaren dava konusu taşınmaz üzerinde davalı Selim'in sürdürdüğü zilyetliği, kendi adına sürdürdüğünün kabulünün gerekli olup, o tarihten itibaren Kadastro Kanunu’nun 14. maddesinde yer alan nizasız ve fasılasız sürdürülen 20 yıllık zilyetliğin davalılar adına oluşup oluşmadığının araştırılmasının gerekliliğinin ortaya çıktığı, kadastro çalışmaları ve dava tarihi göz önüne alındığında davalıların Kadastro Kanunu’nun 14. maddesinde yer alan şartları süre yönünden taşımadıklarının anlaşıldığı, hibe senedinde, muris Hatice Çeviker ve davalı S.. Ç.. ölünceye kadar dava konusu taşınmazın hibe edenlere ait olacağını şart koşmuş iseler de, davacıların bu şartın gerçekleşmesini beklemeleri ve şart gerçekleştikten sonra dava açmaları halinde kanunda düzenlenen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olma ihtimali bulunduğundan, şayet bu hak düşürücü süre geçtikten sonra dava açılırsa, dava süre yönünden reddedileceğinden ve bu hukuki sonuç ile de 30.08.1996 tarihinde serbest irade ile düzenlenen senedin hiçbir anlamı kalmayacağından davacıların kadastro tespitine itiraz etmelerinin hakkaniyete uygun olduğu gerekçesi ile önceki kararda direnilmiştir.

Direnme kararını temyize davalılar vekili getirmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu 139 ada 94 nolu parselin “avlulu üç katlı kargir ev vasfı” ile senetsiz ve belgesizden S.. Ç.. ile K.. Ç.. adına ½’şer payla 07.11.2007 tarihinde tespit edildiği, tutanağın edinim kısmında Selim ve Keziban’ın 20 yılı aşkın zilyet olduklarının belirtildiği, davalı Selim’in ilk eşi Hatice’nin 20.04.2003 tarihinde vefat ettiği, ikinci eş davalı Keziban ile de 18.12.2004 tarihinde evlendiği anlaşılmaktadır. Davacıların dayandığı 30.8.1996 tarihli senet başlıklı adi yazılı düzenlenen belge içeriğinde; “ mülkiyeti bana ait olan …üç katlı ev ve bahçesi ölünceye kadar bizler S.. Ç.. ve Hatice Ç..’in olup, öldükten sonra ise C.. Ç.. ile Nazik ’indir. Bizler muhtar ve azalarla, şahitler huzurunda iş bu ev ve bahçesini hibe etme senedini imzalarımızla parmak izimizle tasdik ettik ve rücu kabil olmamak üzere, diğer mirasçılarımızın hiçbir hak ve alakaları kalmamak üzere bir bodrum, iki katlı (üç kat) evi çocuklarımızdan hibe ettiğimiz C.. Ç.. ile Nazik ’e devrettik. Kendi aralarında ikisi evi ve bahçesini taksim edeceklerdir, şimdilik birliktedirler. Tapu kadastro geçtiğinde ise tapuda isimlerine de tescil ettireceklerdir.” denilmek suretiyle belge sağlar arası bağış niteliğinde düzenlenmiştir.

Davalı Selim senede karşı beyanında; köy azalarından birinin imzası olmaması nedeniyle senedin şekil şartlarını taşımadığını, senette ölünceye kadar taşınmazın kendisine ait olacağının belirtildiğini, kendisinin sağ olduğunu, taşınmazın zilyetliğinde olduğunu bildirmiştir.

Bilindiği üzere, tapuda kayıtlı olmayan taşınmazlarda bağış, resmi şekle tabi olmayıp, menkullerde olduğu gibi zilyetliğin teslimi ile vücut bulur, her türlü delil ile kanıtlanabilir ve şarta bağlı yapılabilir (818.s.BK m 234, 237, 240). Davacıların dayanağı senet başlıklı adi yazılı belgede, Hatice parmak bastığından, bu parmak izinin anılan kişiye ait olduğuna dair muhtar ve ihtiyar heyetinin tasdiki şekil şartı olup, bu kurala uyulmamış ise de, dava konusu taşınmaz kadastro öncesinde tapuda kayıtlı olmadığından, menkul mallar gibi değerlendirildiğinden zilyetlik ve bağışın varlığı her türlü delille kanıtlanabilir.

Somut olayda; dosya kapsamı, dinlenen bilirkişi ve tanık beyanlarından anlaşıldığı üzere senet içeriği kanıtlanmıştır. Davacıların dayanağı senet başlıklı belgede, bağış koşulu olarak taşınmazların davalı Selim ile anne Hatice’nin ölümünden sonra davacılara geçeceği hususunun düzenlendiği de anlaşılmaktadır.

Bu bilgiler ışığında bağışlamaya konu edilen davalı Selim ve Hatice payı yönünden somut olayın ayrı ayrı irdelenmesi gerekmektedir:

Somut olayda; dosya kapsamı, dinlenen bilirkişi ve tanık beyanlarından anlaşıldığı üzere senet içeriği kanıtlanmıştır. Davacıların dayanağı senet başlıklı belgede, bağış koşulu olarak taşınmazların davalı Selim ile anne Hatice’nin ölümünden sonra davacılara geçeceği hususunun düzenlendiği de anlaşılmaktadır.

Bu bilgiler ışığında bağışlamaya konu edilen davalı Selim ve Hatice payı yönünden somut olayın ayrı ayrı irdelenmesi gerekmektedir:

I- Davalı Selim payı yönünden yapılan incelemede; her ne kadar 30.08.1996 tarihli belgeye göre payını çocukları olan davacılara bağışladığını bildirmişse de, davalı Selim sağ olduğundan, bağış koşulunun gerçekleşmediği, zilyetliği kendi adına sürdürdüğü ve davacılar lehine bu pay yönünden zilyetlikle edinim koşullarının oluşmadığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar 30.08.1996 tarihli senedin son bölümünde “Tapu kadastro geçtiğinde ise tapuda isimlerine de tescil ettireceklerdir.” ibaresi yazılı ise de, senet metninin bütünü incelendiğinde bu ibarenin senedin birinci paragrafında yazılı “mülkiyetin ölünce geçeceğine dair” temel koşulu ortadan kaldıran bir ibare olmadığı, aksine, koşullar gerçekleştikten sonra tapuya tescilin sağlanacağına dair bir açıklama niteliğinde olduğu görülmektedir. Bu nedenle davacıların isteminin davalı Selim payı yönünden reddine karar verilmelidir.

II- Hatice payı yönünden yapılan incelemede ise; öncelikle bağışlamaya ilişkin 30.08.1996 tarihli belgede S.. Ç.. ve Hatice 'nin birlikte imzası bulunup, içeriğine davalı Selim tarafından itiraz edilmemekle, davalı Selim'in, muris Hatice Ç..'in dava konusu parselde bulunan iki katlı ev ve bahçe üzerinde 1/2 hissesi olduğunu kabul ettiği gözetilerek, dava konusu taşınmazda muris Hatice Ç..'in payının bulunup bulunmadığı hususunda ayrıca araştırma yapılması gerekmemektedir.

Buna göre dava konusu taşınmazda kadastro öncesinde davalı Selim ile muris Hatice’nin ½’şer oranda paya sahip oldukları sabittir.