muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/15383, Karar No: 2007/1165, Tarih: 01.02.2007

10- Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin Y.K.D. Aralık 2001 sayısında yayınlanan 10/05/2001 gün ve 2001/3179-3713 sayılı kararını direnme yoluyla inceleyen ve 20.Hukuk Dairesinin kararında belirtilen ilkeleri aynen ve oybirliği ile benimseyen, Hukuk Genel Kurulunun 03/07/2002 gün ve 2002/20- 558- 588 sayılı kararı ve 20. Hukuk Dairesinin bir çok kararları ile 1. Hukuk Dairesinin 27/06/2000 gün 6766/8652 ve 02/04/2001 gün ve 2670/3847 ve 14/05/2001 gün ve 5062/5949, 7. Hukuk Dairesinin 13.12.2004 gün 2004/4196-4556 ve 17. Hukuk Dairesinin 24.01.2005 gün 2004/13872-165 ve 25.01.2005 gün 2004/13823-163 sayılı kararlarında makiye ayırma çalışmalarının idare tarafından her zaman iptal edilebileceği ve makiye ayrılan yerin halen orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir. Orman Yönetimi de, Maki Yönetmeliği ve Maki Talimatnamesindeki hükümleri bu şekilde anlayıp yorumlayarak, uygulamalarını da buna göre yürütmüş, yasaya aykırı olarak yapılan bir kısım maki çalışmalarını iptal etmiş, kesinleşen orman sınırları içinde makiye ayırma çalışması yapılmışsa bunun hiç bir yasal yasal değeri bulunmadığını kabul ederek, somut olayda olduğu gibi aplikasyon ve 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması yaptığı yerlerde 2/B madde koşullarını taşımayan yerleri orman kadastro paftalarının yenilenmesi (aplikesi) sırasında orman sınırları içinde bırakmış, orman niteliğini yitiren yerleri de 6831 Sayılı Yasanın 1744 Sayılı Yasa ile değişik 2. maddesi yada 2896 ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartmış ya da 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesindeki “… her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayini ve tesbiti, orman kadastro komisyonları tarafından yapılır.” hükmü gereğince çıkartılan 26/Mayıs/1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinin 31. maddesi ve 25 Haziran 1970 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 26-38. ve 19 Ağustos 1974 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 32/j-51. ve 20 Mayıs 1984 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 22/k-35. ve 02 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 17/k-28. ve son olarak 15 Temmuz 2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 20/k-31. maddelerindeki "maki tefrik komisyonlarınca yapılan belirtme tutanağı ve haritaların yapılacak orman kadastrosuna (tahdidine) hazırlık olmak üzere bulunduğu yerlerden getirtilerek orman kadastrosu (tahdidi) çalışmaları sırasında kadastro komisyonlarınca döküman olarak kullanacağı" ve yine “daha önce makiye ayrılan yerlerin orman olduğunun tesbit edilmesi halinde bu yerlerin yapılacak orman kadastrosu sırasında orman kadastrosu sınırları içine alınacağı” hükümleri gereğince, makiye ayrılan bir kısım yerler, sonradan yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alarak işlemleri kesinleştirmiştir. Yargıtay 20

. Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili bir çok kararlarında bu tür yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğu kabul edildiği gibi 16. Hukuk Dairesinin 15.01.1991 gün 1990/5423-121 ve 1. Hukuk Dairenin 19/01/2000 gün 1999/13546- 257 sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 05/02/2003 gün ve 2003/20-84-50 ve 28/05/2003 gün 2003/20- 371- 358 sayılı kararlarında da kabul edilmiştir.

11- Somut olayda, kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritalarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazların 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 5653 Sayılı Yasanın 08.09.1956 tarihinde yürürlüğe giren 6831 Sayılı Yasanın 117. maddesi ile yürürlükten kaldırıldıktan sonra, yürürlükten kaldırılan 5653 Sayılı Yasa ve bu yasa uygulamasını göstermek için çıkarıldığı kabul edilen 17.08.1950 tarihli yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine 5653 Sayılı Yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan maki komisyonunca 1957 yılında Akdeniz Makisi olarak tesbit edilmişse de, 1977 yılında Orman Yönetimi tarafından 1957 yılındaki makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1946 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek yörede 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında orman olarak tapulama tesbiti dışı bırakıldığı, 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı ve 1980 yılında yapılan kadastro sonucu 1345 parsel sayısı ile Hazine adına tesbit edilmişse de, gerçek kişilerin itirazı üzerine Kadastro Mahkemesinin 11.06.1984 gün ve 1984/417-879 sayılı kararı ile bu işlemin ikinci kadastro sayılarak iptal edildiği, 1988 yılında 3402 Sayılı Yasanın 22/2. maddesi ve 2924 Sayılı Yasa gereğince yapılan ek kadastroda orman rejimi dışına çıkartılan yer niteliğiyle yine Hazine adına tesbit edilip, kadastro tesbitinin itirazsız kesinleştiği, davacı tarafın tutunduğu tapu kaydının 20 hektar 2146 m2 yüzölçümünde olup, 1961 genel arazi kadastrosunda yüzölçümünden fazlaya çekişmeli parsellerin çok uzağındaki kadastro parsellerine uygulandığı, tarif edilen sınırları ve yüzölçümüne göre, 3402 sayılı yasanın 20/C maddesi gereğince çekişmeli parselleri kapsadığı söylenemeyeceği, 6831 Sayılı Yasanın değişik 2. ve 2/B madde uygulaması sonucu orman niteliğini kaybetmesi nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların, Anayasanın 170. maddesinde belirtilen kamu hizmetinin yerine getirilmesi için 2924 Sayılı Yasa gereği Orman Bakanlığının emrine geçeceği, başka bir anlatımla, Orman Bakanlığına tahsis edilmiş sayılacağından, 3402 Sayılı Yasanın 17. maddesi ve yine yasalar gereği Hazineye kalan yerler olması nedeniyle aynı yasanın 18. maddesi hükmü karşısında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine konu olamayacağı, yörede 1953 ve 1967 yıllarında diğer taşınmazlarla ilgili ve çekişmeli taşınmazlar hakkında da 1957 yılında yapılan makiye ayırma işleminin hiç bir yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek, 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda orman sınırı içinde olması nedeniyle orman olarak tapulama dışı bırakılan ve 1976 yılında kesinleşen işlemle orman rejimi dışına çıkartılan ve 1988 yılında bu niteliği ile Hazine adına tesbit ve 01.03

.03.1993 tarihinde Hazine adına tescil edildiği anlaşılan taşınmazlar hakkında davacı kişinin açtığı tapu kaydı iptal ve tescil davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik olmadığından, davacı gerçek kişinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygu olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden gerçek kişiye yükletilmesine 01.02.2007 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5109, Karar No: 2012/20257, Tarih: 26.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/5109 E.  ,  2012/20257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında tayin olunan hapis cezasının yasal sonucu olan hak yoksunluklarına ilişkin 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, suçta kullanılan belgenin dosyada saklanmasına karar verilmesi esnasında 5237 sayılı TCK' nun 54. maddesinde düzenlenen müsadereye ilişkin sevk maddesinin gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olduğu, iftira suçundan zamanaşımı süresince dava açılabileceği kabul edilmiş, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma konusu yapılmamıştır.

Daha önce kasıtlı suçtan mahkumiyetleri sebebiyle CMK'nun 231. maddesinin uygulanma imkanı bulunmayan sanık hakkında toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiriler dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 26.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6802, Karar No: 2022/10223, Tarih: 14.09.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/6802 E.  ,  2022/10223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ...1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen haksız eylem nedeniyle maddi tazminat davasında verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin hüküm hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davalı vekilinin istinaf talebinin kabulüne dair verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili; davacının ... ili ...ilçesi,...mahallesi, 1037 parselde taşınmazı bulunduğunu, taşınmazına sınır bölgede davalı kurum tarafından 2017 yılı Ocak ayından bu yana '... yolu projesi'' yapıldığını, yol çalışmaları nedeniyle su kaynaklarının yeri defalarca değiştirildiğini, zemine yerleştirilen kaya blokların toprak altındaki suyun çıkışını engellediği için müvekkilin bahçesindeki su seviyesinin yükseldiğini, bu nedenle ağaçların havasız kaldığını ve ağaçların çoğunun ölümünün gerçekleştiğini, ...Sulh Hukuk Mahkemesinin 2019/3 d.iş sayılı dosyası ile zararın tespit edildiğini, tüm bu nedenlerle değişik iş dosyası ile tespit edilen 320.625,00-TL zararın ve şimdilik 375,00-TL mahrum kalınan ürün bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalıya dava dilekçesi tebliğ edilmiş ancak davalı cevap dilekçesi vermemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre davanın kısmen kabulüne, 175.680,00TL zararın 22/02/2019 tarihinden ve 47.728,00TL mahrum kalınan ürün bedelinin dava tarihi olan 02/04/2019 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesince; davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b/2. maddesi hükmü uyarınca düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmek üzere ...1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 28/07/2020 tarih ve 2019/71 Esas, 2020/177 Karar sayılı kararının kaldırılmasına, Davanın HMK'nın 114/1.b maddesi gereğince yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle usulden reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerekçeye ve özellikle HMK’nın 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK’nın 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine, temyiz peşin harcın onama harcının mahsubuna, 14/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/406, Karar No: 2014/6114, Tarih: 06.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/406 E.  ,  2014/6114 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/6725

MAHKEMESİ : Adana 4. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19.10.2011

NUMARASI : 2011/694 Esas, 2011/2201 Karar

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre, olay yerinde ele geçen tombala makinesi şeklindeki oyun aletinin 1072 sayılı Kanunun 1. maddesi kapsamında kalıp kalmadığı, bu nedenle eylemin anılan kanuna muhalefet suçunu oluşturup oluşturmadığının tayin ve takdiri ile davaya bakma, kanıtları değerlendirme ve suç niteliğinin tayini görevinin üst dereceli Asliye Ceza Mahkemesine ait olduğu nazara alınarak görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2322, Karar No: 2017/4911, Tarih: 02.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/2322 E.  ,  2017/4911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/12/2015 tarih ve 2014/461-2015/391 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "BİZİM BÖREK BB 2002" ibareli marka tescil başvusuruna davalı şirketin "BİZİM" ibareli markalarına dayanarak yaptığı itirazın davalı kurum tarafından kabul edildiğini, ancak "BİZİM" ibaresinin müvekkilinin başvurusunun tesciline engel teşkil etmeyeceğini, davalının "BİZİM BÖREK" ibareli markasının müvekkili işaretinin kapsadığı 30. sınıf mallarda tescilli olmadığını ileri sürerek TPE YİDK'nın 2014-M-11955 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir. İtiraza mesnet markaların Besler Gıda ve Kimya Sanayi ve Tic. A.Ş'ne devredildiğinin öğrenilmesini müteakip davacı tarafından aynı iddialarla devralan şirkete karşı açılan davada birleştirme kararı verilmiştir.

Davalı TPE vekili, davacı başvurusuna konu işarette yer alan "BÖREK" ibaresinin ayırt ediciliğinin bulunmadığını, "BB" harflerinin işaretteki kelimelerin ilk harfleri olduğunu, 2002 sayısının kuruluş yılı olarak algılanacağını, bu itibarla markalardaki ayırt edici unsurun "BİZİM" kelimesi olup bu hususun da iltibasa sebebiyet vereceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Yıldız Holding A.Ş. ve Besler Gıda ve Kimya Sanayi ve Tic. A.Ş. vekili, redde mesnet gösterilen markaların Besler Gıda ve Kimya San. ve Tic. A.Ş'ne devredildiğini, bu markalar arasında "BİZİM" ibareli markalar yer aldığı gibi "BİZİM BÖREK" ibareli markaların da bulunduğunu, müvekkili markalarının yarısından fazlasının 30. sınıfta tescilli olduğunu, başvurunun tescilinin iltibasa sebebiyet vereceğini ve müvekkilinin seri markalarından sanılacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Yıldız Holding A.Ş. ve Besler Gıda ve Kimya Sanayi ve Tic. A.Ş. vekili, redde mesnet gösterilen markaların Besler Gıda ve Kimya San. ve Tic. A.Ş'ne devredildiğini, bu markalar arasında "BİZİM" ibareli markalar yer aldığı gibi "BİZİM BÖREK" ibareli markaların da bulunduğunu, müvekkili markalarının yarısından fazlasının 30. sınıfta tescilli olduğunu, başvurunun tescilinin iltibasa sebebiyet vereceğini ve müvekkilinin seri markalarından sanılacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, redde mesnet alınan markaların "BİZİM" ibareli olduğu, bu markaların asıl ve ayırt edici unsurunun "BİZİM" ibaresinden oluştuğu, davacının başvurusunun da "BİZİM BÖREK BB 2002" ibaresini taşıdığı, markalarda BİZİM ibaresinin ortak unsur olduğu, bu halin başvuru konusu işaret ile redde mesnet markalar arasında anlamsal, görsel ve sesçil olarak iltibasa neden olabilecek şekilde benzerlik tesis ettiği, redde mesnet alınan markaların 30. sınıftaki ürünleri kapsadığı, başvuru konusu işaretin de 30. sınıftaki bir kısım ürünler için reddedildiği, her iki markanın aynı tür ürün ve hizmetleri içerdikleri, bir kısım alıcıların/ yararlanıcıların iki farklı marka karşısında bulunduğunu algılayabilse bile marka ve işaretin birbirleriyle idari ve ekonomik olarak bağlantılı şirketlere ait olduğu yönünde algılamada bulunacakları, başvuru konusu işaretin, davalıların markasının serisi yahut yeni bir şekilde düzenlenmiş versiyonu sanılacağı gerekçesiyle TPE ile Besler Gıda ve Kimya Sanayi ve Tic. A.Ş'ne karşı açılan davanın reddine, Yıldız Holding A.Ş'ne karşı açılan davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5460, Karar No: 2014/181, Tarih: 14.01.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/5460 E.  ,  2014/181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4.fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe, temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.01.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17553, Karar No: 2015/30182, Tarih: 05.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/17553 E.  ,  2015/30182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/04/2014

NUMARASI : 2013/31-2014/161

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalıya ait işyerinde güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesini işçilik haklarının ödenmemesi üzerine haklı sebebe dayanarak feshettiğini belirterek, müvekkilinin kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ve fazla mesai ücreti alacağı isteklerinin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, istekler kısmen hüküm altına alınmıştır.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, işyerindeki çalışma düzenine ilişkin puantaj ve benzeri belgeler sunulmamış, yargılama sırasında dinlenen tanık beyanlarına göre alacak hesaplanarak hüküm altına alınmıştır. Tanık beyanlarının birlikte değerlendirilmesinde, davacının hafta içi çalışmasının 08:30-18:00 arası geçtiği anlaşılmaktadır. Mahkemece bu şekildeki çalışmaya göre alacak yeniden hesaplatılarak bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

Somut olayda, işyerindeki çalışma düzenine ilişkin puantaj ve benzeri belgeler sunulmamış, yargılama sırasında dinlenen tanık beyanlarına göre alacak hesaplanarak hüküm altına alınmıştır. Tanık beyanlarının birlikte değerlendirilmesinde, davacının hafta içi çalışmasının 08:30-18:00 arası geçtiği anlaşılmaktadır. Mahkemece bu şekildeki çalışmaya göre alacak yeniden hesaplatılarak bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

3-4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiş olup, dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat, 7,5 saat ile 11 saat (onbir saat dahil) çalışmalarda en az bir saat, 11 saati aşan çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir. Bu durumda kabule göre, onikibuçuk saat günlük çalışmadan bir saat ara dinlenmesi düşülmesi de hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1942, Karar No: 2011/6693, Tarih: 13.06.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/1942 E.  ,  2011/6693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı ....., Sos. Hiz. Mef.Dek. ve Temizlik Malz.Ltd. Şti vekili Avukat ..............,tarafından, davalı ... aleyhine 06/06/2005 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/03/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının 18.40 TL.sinin davacıya, 425.00 TL.sinin de davalıya yükletilmesine ve peşin alınan harcların bundan mahsubuna 09/06/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.