muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5156, Karar No: 2014/2944, Tarih: 10.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/5156 E.  ,  2014/2944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istimarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32673, Karar No: 2019/19858, Tarih: 13.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/32673 E.  ,  2019/19858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işyerinde yurt içi ve yurt dışı tır şöförü olarak çalıştığını,davalının davacının yaptığı seferlerde aracın tüketiline bağlı ödenmesi gerekli yakıt bedelleri yükün ağırlığı,yol ve hava durumuna göre değişiklik gösterdiğinde yakıt ölçer cihazlar olmasına karşın aylık ücretleri ve sefer ücretlerinden kesinti yaptığını, davacının Azeraycan'a yaptığı sefer ücretlerini ödemediğini ve 950 TL borçlandırıldığını, davacının yurt dışı seferler dışında kalan günlerde yurt içi seferlere de gönderildiğini ancak ücretlerinin ödenmediğini,sigorta primlerinin gerçek ücret üzerinden yatırılmadığını, fazla çalışma ücretinin ödenmediğini,davacının seferlerine rastlayan tüm milli bayram ve genel tatillerde çalıştığını ancak bu çalışmaların ücretinin ödenmediğini ve davacının hizmet süresi ve prim ödeme gün sayısı itibarı ile emekliliğe hak kazanması sebebi ile iş aktini feshettiğini davalıya bildirdiğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, iş aktinin davacının devamsızlığı sebebi ile sona erdiğini,iş aktinin feshine kendisi sebep olan davacının kıdem tazminatına hak kazanamayacağını,dini milli bayramlarda çalışmadığını ve Avrupa'da araç kullanma sürelerinin dışında araç kullanmanın yasak olduğunu,yıllık izinlerinin kullandırıldığını,yurt dışı görevine giden sürücülere gidecekleri ülkeye göre değişen miktarlarda seyyanen harcırah ödendiğini,davacıdan yapılan kesintiler var ise buna kendi kusuru ile sebep olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının davacının devamsızlığının olduğunu bildirdiği 02.12.2013/03.12.2013 ve 04.12.2013 tarihlerinde davacı tarafından iş akti feshedilmiş, davacı 02.02.2013 tarihinde davalıya iş aktini emeklilik sebebi ile feshettiğini de bildirmiş, davalının davacının devamsızlık savunmasına itibar etmek mümkün olmamakla devamsızlık olduğu savunulan tarihlerde davacının iş akti zaten sona ermiş olduğu, davalının haklı feshi ispat edemediği ve davacının iş aktinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde davacı tarafından feshedildiği kabül edilmiş ve davacının kıdem tazminatı talebinin kabülüne,yurt içi ve yurt dışı tır sürücüsü olarak çalıştığı ve yurt dışı seferleri için Avrupa ülkelerine gittiği, Avrupa'da günde 8 saatten fazla araç kullanma yasağı olduğu ve davacının fazla çalışma yaptığı iddiasını ispat edemediğinden fazla çalışma ücreti alacağı talebinin reddine,davacının yurt dışı giriş çıkış kayıtlarına göre davacının yurt dışında iken Türkiye'deki genel tatillerde çalıştığı anlaşılmış, dosya kapsamından davalı işyerinde kullanmadığı 90 gün yıllık izni olduğu ve davalının davacının yıllık izinlerini kullandığını işyerinde usülüne uygun olarak tutulmuş davacının imsazı olan yıllık izin defteri veya eşdeğer belge ile ispat edemediğinden yıllık izin ücreti alacağının davalıdan alınması tespiti ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacının fazla mesai ücreti talebi yönünden ispat edemediğinin anlaşılmasına göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı Bakırköy 40. noterliğinden gönderdiği 02.12.2013 tarih ve 29021 yevmiye nolu ihtarname ile bir kısım işçilik alacaklarının ödenmesini talep etmiştir. Davalının da kabulünde olan ihtarname davalıya ne zaman tebliğ edildiğine yönelik tebliğ bilgisi yoktur.

Mahkemece temerrüt tarihi araştırılarak davacının ihtarname ile talep ettiği alacaklar bakımından temerrüt tarihi itibariyle faize hükmedilmesi gerekir.

3-Davacı dava dilekçesi ile izin talebinde bulunmuş olup Mahkeme izin formlarına göre kullandığı anlaşılan 18 günlük izni hakedilen izin miktarından düşülerek hesaplama yoluna gitmiştir. Davacının 21 gün izin kullandığına yönelik yemin etmesi ve Mart 2008 ayı bodrosunda izin ücreti ödendiği anlaşılmakla davacının beyanı ve izin tahakkukları düşülerek yeniden hesaplama yapılması gerekmektedir. Eksik inceleme nedeniyle verilen kararın bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 13/11/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20766, Karar No: 2014/14251, Tarih: 10.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/20766 E.  ,  2014/14251 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı...A.Ş. avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 23.11.2006 gün ve E:2003/10, K:2006/106 sayılı kararı ile 26. maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptali sonrasında, Kurumun rücu hakkının, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı, ya da, hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında; kurumun rücu alacağının ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunması, bununla birlikte fiili ödemenin mevcudiyeti halinde ise, kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet ilk peşin sermaye değerli gelir, fiili ödeme miktarından düşük ise o takdirde ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine fiili ödeme miktarı ilk peşin değerden düşük ise o takdirde de fiili ödeme miktarının esas alınması gerekmesi karşısında, iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya yapılan fiili ödeme 5.680,77TL’nın açıklanan ilkeler doğrultusunda, % 60 kusur karşılığı olan 3.408,46TL kısmına hükmedilebilmesi gerekirken yazılı şekilde ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı fazla alacağa hükmedilmiş olması,

Sigortalıya yapılan geçici iş göremezlik ödemesinin kusur karşılığı olan 975,22TL ‘ya ıslah dilekçesi ile talep edilen ödeme tarihi olan 17.03.2005 yerine 17.03.2003 tarihinden itibaren faiz işletilmesi,

Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca davacı kurum yararına, hükmolunan miktar üzerinden hesaplanan nispi vekalet ücreti yerine, 1.320,00 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, hükmü temyiz etmeyen davalı ... yönünden davacı Kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak gözetilerek 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi uyarınca 1086 sayılı Kanunun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, hükmü temyiz etmeyen davalı ... yönünden davacı Kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak gözetilerek 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi uyarınca 1086 sayılı Kanunun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün 1. paragrafının sonuna, “ (davalı... A.Ş. yönünden davanın kısmen kabulüne) sözcüklerinin eklenmesine, 1 numaralı bendinin sonuna "(davalı ... A.Ş. sorumluluğunun 7.493,62TL. ile sınırlı olmasına)" sözcüklerinin eklenmesine; 2 numaralı bendinde yazılı bulunan “ 5.482,32TL’sinin” rakam ve sözcüklerinden sonra gelmek üzere, "(davalı...A.Ş. sorumluluğunun 3.408,46TL. ile sınırlı olmasına)" sözcüklerinin eklenmesine; aynı bentte yazılı bulunan “ 17.03.2003 tarihinden” sözcüklerinden sonra gelmek üzere, “"(davalı ... A.Ş. faiz alacağından sorumluluğunun 17.03.2005 tarihinden itibaren sınırlı olmasına) sözcüklerinin eklenmesine, 3 numaralı bendinin sonuna, "(davalı ... A.Ş. sorumluluğunun 511,88TL. ile sınırlı olmasına) sözcüklerinin eklenmesine, 4 numaralı bendinin sonuna, "(davalı ....A.Ş. sorumluluğunun 899,23TL. ile sınırlı olmasına) sözcüklerinin eklenmesine, 5 numaralı bendinin sonuna, "(davalı ... A.Ş. sorumluluğunun 1.141,14TL. ile sınırlı olmasına) sözcüklerinin eklenmesine ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı şirketten alınmasına, 10.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15667, Karar No: 2017/14634, Tarih: 06.11.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/15667 E.  ,  2017/14634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı Maliye Hazinesine izafeten...beyli Mal Müdürlüğü tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı, dava konusu olan ve Hazine adına kayıtlı bulunan 127 ada 35 ve 36 parsellerin Karayolları tarafından yapılan yol istimlakı nedeniyle bu taşınmazlar üzerindeki 58 adet kiraz, 5 adet elma, 5 adet üzüm asması ve 3 adet trabzon hurması ile sulamada kullanılan su havuzunun davacıya aidiyetinin tespitini talep etmiştir.

Davalı Maliye Hazinesine izafeten... Beyli Mal Müdürlüğü; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulü ile 127 ada 35 ve 36 parsellerde bulunan 1 adet sulama havuzu ile karışık meyve bahçesi olan muhdesatın mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine karar vermesi üzerine hüküm, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava; dava konusu taşınmazlar üzerindeki muhdesatların tespiti isteğine ilişkindir.

1-Karayolları Genel Müdürlüğü'nden gelen 05.07.2017 tarihli ve 72357778-752.01/E. 212804 sayılı yazıda ve keşif sonrası fen bilirkişi tarafından 14.11.2014 tarihinde düzenlenen raporda 127 ada 35 parselin kamulaştırılan alanda kalmadığı bildirildiği ve tespit edildiği halde bu parsel üzerindeki muhdesatlar hakkında hukuki yarar yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

2-Bilindiği üzere 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 684.maddesi hükmünde, bir şeye malik olan kimsenin, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olacağı, bütünleyici parçanın, yerel adetlere göre asıl şeyin temel unsuru olan ve o şey yok edilmedikçe, zarara uğratılmadıkça veya yapısı değiştirilmedikçe ondan ayrılmasına olanak bulunmayan parça olduğu, aynı Kanun 718. maddesi hükmünde de, arazi üzerindeki mülkiyetin, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsayacağı, bu mülkiyetin kapsamına yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynakların da gireceği açıklanmıştır. Bu hükümler karşısında taşınmaz üzerinde bulunan

ve bütünleyici parça niteliğindeki bina, ağaç gibi muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemeyeceğinden kural olarak ve aksine bir kanun hükmü bulunmadıkça muhdesatların mülkiyetinin tespiti dava edilemez ve mahkemelerce de anılan kanun hükümleri gözardı edilerek mülkiyet tespitine karar verilemez. Böyle bir durumda "Çoğun içinde az da vardır" kuralı gereği ve davacının istemi içinde muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tespiti isteminin bulunduğu gözetilerek sonuçlandırılması gereklidir.

Diğer yandan, 127 ada 36 parselde bulunan muhdesatlar kesin olarak belirlenmeden kabul kararı verilmesi doğru olmamıştır.

Diğer yandan, 127 ada 36 parselde bulunan muhdesatlar kesin olarak belirlenmeden kabul kararı verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca usul ve yasaya aykırı kararın BOZULMASINA, taraflarca HUMK.nun 440/1. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4363, Karar No: 2017/15002, Tarih: 18.12.2017

**18. Ceza Dairesi         2017/4363 E.  ,  2017/15002 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince beş kez 1.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Gaziantep 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/05/2015 tarihli ve 2015/442 esas, 2015/752 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26/05/2017 gün ve 32957 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “5237 sayılı Kanun'un 125/1. maddesinin son cümlesinde yer alan; "Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilat ederek işlenmesi gerekir." şeklindeki düzenleme karşısında, gıyapta hakaret suçunun "ihtilat" unsurunun somut olayda müştekiler ..., ..., ..., ... ve...... için gerçekleşmemesi nedeniyle sanığın anılan müştekilere yönelik eylemlerinden dolayı beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın “hakaret” başlıklı 125. maddesinde; “Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmü yer almaktadır.

Hakaret suçu mağdurun olmadığı veya mağdurun doğrudan vakıf olamayacağı bir şekilde işlendiğinde gıyapta hakaret suçu oluşmaktadır. Ancak gıyapta hakaret suçunun cezalandırılması için, failin mağdur dışında toplu veya dağınık en az üç kişiyle ihtilat ederek bu suçu işlemesi gerekmektedir. Suçun faili ihtilatı bilerek ve isteyerek gerçekleştirmelidir. İhtilat kişilerle birebir görüşerek gerçekleşebileceği gibi, üç veya daha fazla kişiye mektup göndermek, telefon etmek, SMS veya e-mail göndermek suretiyle de gerçekleştirilebilir. Ancak ihtilat unsurunun gerçekleşmesi için, failin sözleri en az üç kişinin duyabileceği bir ortamda ve şekilde söylemesi yeterli olmayıp, muhatapların bizzat anlamaları ve vakıf olmaları lazımdır.

İnceleme konusu somut olayda; sanık ...’ın, müştekiler ..., ..., ..., ... ve ...... gıyabında, müşteki ... huzurunda hakaret içerikli sözler sarfettiği iddiasıyla dava açılmış, mahkemece de eylem bu şekilde kabul edilerek müşteki sayısınca mahkumiyet kararı verilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; sanık ...’ın, müştekiler ..., ..., ..., ... ve ...... gıyabında, müşteki ... huzurunda hakaret içerikli sözler sarfettiği iddiasıyla dava açılmış, mahkemece de eylem bu şekilde kabul edilerek müşteki sayısınca mahkumiyet kararı verilmiştir.

Ancak sanığın gıyapta hakaret teşkil eden bu sözleri yalnızca müşteki ... tarafından duyulmuş ve bu kişi tarafından diğer müştekilere iletilmiştir. Bu nedenle gıyapta hakaretin gerçekleşmesi için aranan “fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi” unsuru somut olayda müştekiler ..., ..., ..., ... ve ......açısından gerçekleşmediğinden, bu kişilere karşı eylemler bakımından sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Hakaret suçundan sanık ... hakkında, Gaziantep 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/05/2015 tarihli ve 2015/442 esas, 2015/752 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Hükümdeki hukuka aykırılık sanığa verilen cezaların kaldırılmasını gerektirmekle, anılan Kanun maddesinin 4-d fıkrası gereğince, sanığın, müştekiler ..., ..., ..., ... ve ..... karşı hakaret suçundan ayrı ayrı BERAATİNE,

3- Hükmolunan cezaların çektirilmemesine, kararın diğer yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, 18.12.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6369, Karar No: 2017/8974, Tarih: 27.09.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/6369 E.  ,  2017/8974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre; mağdura ait evden çalınan Grundig marka televizyonun kolluk tarafından yapılan arama esnasında sanığın ikametinde ele geçtiği, geri kalan zararın ise kovuşturma aşamasında sanığın babası tarafından giderildiğinin anlaşılması karşısında; gerçekleşen kısmi iade nedeniyle mağdurdan kısmi iade hükümlerinin uygulanmasına rızası bulunup bulunmadığı açıkça sorularak sonucuna göre hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, anılan hükmün uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 27/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5733, Karar No: 2015/6513, Tarih: 21.12.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/5733 E.  ,  2015/6513 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı K.. Ş.. ile davalı A.. A.. arasındaki davadan dolayı Bilecik 2. Asliye Hukuk Hakimliğince (Tic.Mah.Sıf.) verilen 08.10.2015 gün ve 2015/237-2015/326 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, iş makinesi kiralama sözleşmesinden kaynaklandığından, kararın temyizen incelenmesi görevi Dairemize ait olmayıp, Yargıtay Yüksek 6. Hukuk Dairesi'nin görev alanında kalmaktadır. 11.04.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanun'un 2. maddesi ile 2797 sayılı Kanun'un 60. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca mahkeme kararının temyizen incelenmesinde görevli Dairenin belirlenmesi için dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 21.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28379, Karar No: 2014/23573, Tarih: 24.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/28379 E.  ,  2014/23573 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/9703

Mahkemesi : Alaşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 02/10/2012

Numarası : 2012/20 - 2012/427

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Alaşehir İlçe Emniyet Müdürlüğü'ne yapılan, sanık Y.. A..'ın kültür varlığı bulundurduğuna dair ihbar üzerine başlatılan soruşturmada, sanık Y.. A..'ın ikametgahında aramanın yapıldığı, ancak yapılan aramada bir suç eşyasına rastlanmadığı, kolluk görevlilerince yapılan araştırmada sanık Y.. A..'ın, mahkumiyetlerine karar verilip haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulanan ve kararları temyiz incelemesine gelmeyen sanıklar M.. T.. ile A.. T..'in işlettiği börek fırınındaki bir odada bir süre kalmış olduğu, daha sonra aramanın yapıldığı evi kiralayarak taşındığı bilgisine ulaşıldığı, bunun üzerine Alaşehir Cumhuriyet Başsavcılığı'nca verilen arama kararına binaen börek fırınında yapılan aramada, Alaşehir Sulh Ceza Mahkemesi'nin 10.12.2011 tarih, 2011/980 değişik iş sayılı kararıyla el koyma işlemlerinin onaylanmasına karar verilen 820 adet sikkenin bulunduğu, her ne kadar sikkelerin ele geçirildiği börek evini işleten ve kararları temyiz incelemesine gelmeyen sanıklar M.. T.. ile A.. T.. yanında, börek evinde bulunan ve sikkelerin ele geçirildiği odada önceden bir süre kalan sanık Y.. A.. hakkında da 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açılmış ise de; sanık Y.. A..'ın verdiği ifadelerinde üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini, sikkeleri kendisinin koymadığını ve bu odada 1 yıl kadar önce kalmakta iken, 1 yıldır kiraladığı evde ikamet ettiğini beyan ettiği, sanıklar M.. T.. ile A.. T..'in de verdiği ifadelerde, sikkelerin sanık Y..a ait olduğuna veya Y.. tarafından odaya bırakıldığına dair beyanlarının bulunmadığı, dosya kapsamında bulunan ifadelerde, sikkelerin ele geçirildiği odada en son olarak sanık Y..un kaldığı ve ondan sonra kimsenin odada kalmadığı beyan edilmiş ise de, bu beyanların başlı başına sanık Y.. A..'ın mahkumiyetine karar verilebilmesi için yeterli olmadığı, sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi için her türlü şüpheden uzak ve yeterli delillerin bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın delil yetersizliği nedeniyle beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.