muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/27448, Karar No: 2015/9362, Tarih: 12.05.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/27448 E.  ,  2015/9362 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, 2926 sayılı Kanun ile 5510 sayılı Kanun'un 4,b/4. maddesi kapsamında Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ....tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Sigortalılık süresine ilişkin uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte olan 2926 sayılı Kanunun “Sigortalılığın başlangıcı ve zorunlu oluşu” başlığını taşıyan 5 inci maddesinin birinci fıkrasında, “2 nci madde kapsamına girenler, on sekiz yaşını doldurdukları tarihi takip eden yıl başından itibaren sigortalı sayılırlar. Ancak, 7. maddede belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülükleri kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden ay başından itibaren başlar.”, ikinci fıkrasında, “Bu suretle sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemez ve kaçınılamaz.” hükmü öngörülmüş olup; sigortalı olmak, kamu düzenine ilişkin, kişiye bağlı, vazgeçilemez ve kaçınılamaz hak ve yükümlülük doğuran bir hukuksal statü meydana getirmektedir. Kişilerin ve sosyal güvenlik kuruluşlarının bu statünün oluşumundaki rolü, yenilik doğurucu ve iradi bir durum değil, kanun gereği kendiliğinden oluşan statüyü belirlemekten ibarettir. Dolayısıyla, sosyal güvenlik hakkından Hukuk Muhakemeleri Kanununun 307 nci (HUMK md. 91) maddesi kapsamında feragat olanaksızdır ve açılan sigortalılığın ve sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davadan da vazgeçilemez. Davacı ancak, anılan Kanunun 123 üncü (HUMK md.185) maddesinde düzenlenen hakkını kullanabilir ve ileride yeniden dava açabilme hakkını saklı tutarak, davalının rızası ile davanın takibinden vazgeçebilir veya Kanunun 150 nci (HUMK md. 409) maddesi hükmü gereğince davayı takip etmeyerek yenileninceye kadar dosyanın işlemden kaldırılması ve giderek davanın açılmamış sayılması sonucunu elde edebilir.

Bu nedenle; inceleme konusu davada mahkemece tespiti istenilen süreye ilişkin olarak davadan vazgeçilemeyeceği davacı vekiline bildirilmeli, feragat beyanının Hukuk Muhakemeleri Kanununun 123 ve 150 nci (HUMK md. 185 veya 409) maddelerinde düzenlenen haklardan birinin kullanımı niteliğinde olup olmadığı kendisine sorulmak suretiyle belirlenmeli, beyanın anılan anlamlarda kullanıldığı saptandığı takdirde duruma göre 123. veya 150. maddesinde öngörülen prosedür işletilmeli, aksi durumda ise elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda, Mahkemece verilen kararın, usul ve yasaya aykırı olduğu belirgin olup, bozulması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda, Mahkemece verilen kararın, usul ve yasaya aykırı olduğu belirgin olup, bozulması gerekmektedir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/2591, Karar No: 2011/3259, Tarih: 07.06.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/2591 E.  ,  2011/3259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

K A R A R

Hazine vekili tarafından verilen temyiz dilekçesi Malatya Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesi kanalı ile Akçadağ Sulh Hukuk Mahkemesi’ne gönderildiğinden temyiz dilekçesinin Malatya Sulh Hukuk Mahkemesi’nin taşra temyiz kayıt defterine hangi tarihte kaydedildiği dosyadan anlaşılamamaktadır. HUMK.nun 434/2. maddesi hükmüne göre, temyiz isteği harca tabi değilse dilekçenin temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılır. Temyiz isteğinin süresinde yapılıp yapılmadığının belirlenmesi bakımından dilekçenin hangi tarihte temyiz defterine kaydedildiğinin kayıtlara dayanılarak belirlenmesi gerekir.

Somut olayda, temyiz dilekçesi Malatya Sulh Hukuk Mahkemesi aracılığıyla gönderildiğinden; mahkemece, o yer sulh hukuk mahkemesine müzekkere yazılarak özellikle temyiz dilekçesinin kaydedildiği defter sahifesinin onaylı örneği getirtilip eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın yerel Sulh Hukuk Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 07.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3044, Karar No: 2009/3762, Tarih: 25.03.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/3044 E.  ,  2009/3762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 08.05.2006 gününde verilen dilekçe ile satış vaadi sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29.12.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar arsa maliki ... ile diğer davalı ... Konut Yapı Kooperatifi arasında 29.12.1993 tarihinde düzenlenen arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca 294 ada 7 parselde inşa edilen binadaki 4 numaralı bağımsız bölümü 7.9.1995 tarihinde düzenlenen taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile aldığını belirterek adına tescili isteğinde bulunmuştur.

Davalı ..., satış vaadi sözleşmesinin muvazaalı olduğunu belirterek davanın reddini istemiş, diğer davalı ise inşaatın devam ettiğini, kat irtifakı yada kat mülkiyeti kurulmadığından tescil olanağının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı ... temyiz etmiştir.

Mahkemece, davaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılarak sonuçlandırılmıştır. Ancak, dosya kapsamına göre davacı arsa maliki ile yaptığı taşınmaz satış vaadi sözleşmesine dayanmakta olup, arsa malikinin yüklenici sıfatı bulunmamaktadır. Kaldı ki davacı, dava konusu bağımsız bölümü davalı kooperatiften edinmiş olsa dahi, 1163 sayılı Kooperatifler Kanununun 1.maddesi kooperatifleri tacir saymamış, “teşekkül” olarak tanımlamıştır.

Kooperatifler ortaklarına belirli ekonomik yararlar sağlamak üzere mevcut yararlarını koruma, arttırma amacını taşır. Bu özellikleri gereği de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun 3/1.maddesindeki satıcı tanımı içinde düşünmek mümkün değildir.

Eldeki davacı, bağımsız bölümü yüklenici-satıcı sıfatı bulunmayan arsa maliki ile düzenlenmiş olan taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile edinmiş bulunmasına göre uyuşmazlığın Tüketicinin Korunması Hakkındaki 4077 sayılı Kanunun 23.maddesi kapsamında değerlendirilerek Tüketici Mahkemesinde görülmesi olanaksızdır. Görevli mahkeme dava konusu bağımsız bölümün dava tarihindeki değerine göre Asliye Hukuk Mahkemesidir.

Kamu düzenine ilişkin olan görev hususunun resen gözetilmesi gerektiğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı ...’in temyiz itirazlarının açıklanan nedenle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 25.03.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10332, Karar No: 2017/7018, Tarih: 19.12.2017

**10. Ceza Dairesi         2014/10332 E.  ,  2017/7018 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında bu suç tarihinden önce,aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 19.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/43119, Karar No: 2016/4534, Tarih: 16.02.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/43119 E.  ,  2016/4534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili; müvekkilinin, dar gelirli aileleri konut edindirme projesinden yararlanmak için davalı belediyeye yaptığı başvurunun kabul edildiğini ve yapılan noter çekilişi ile 150 m² yüzölçümlü arsa tahsisinin yapıldığını, ancak satış bedelinin müvekkilince taksitler halinde ödenmesine rağmen, davalı belediyenin arsa tahsislerini iptal ettiğini, akabinde ise bölgenin imar planının değiştirildiğini, bu nedenlerle arsanın devrinin talep edilmesinin imkânsız hale geldiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, müvekkiline tahsis edilmiş olan 150 m² lik arsanın dava tarihindeki rayiç değerinden şimdilik 10.000 TL'sinin dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiş, 02.09.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 40.107,45 TL’ye çıkarmıştır.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 40.107,45 TL'nin davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, bu bedelin 10.000 TL'lik kısmına dava tarihinden, 30.107,45 TL'lik kısmına 02/09/2015 ıslah tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki 2. bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki 2. bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı vekili eldeki dava ile dar gelirli aileleri konut edindirme projesinden yararlanmak için müvekkili tarafından davalı belediyeye yapılan başvurunun kabul edildiğini, yapılan noter çekilişi ile 150 m² yüzölçümlü arsa tahsisinin yapıldığını, satış bedelinin müvekkilince taksitler halinde ödenmesine rağmen, davalı belediyenin arsa tahsislerini iptal ettiğini, akabinde ise bölgenin imar planının değiştirildiğini, bu nedenlerle arsanın devrinin talep edilmesinin imkânsız hale geldiğini ileri sürerek; müvekkiline tahsis edilmiş olan 150 m² lik arsanın, ödediği satış bedeline oranla ıslahen 40.107,45 TL’nin faizi ile birlikte tahsilini talep etmiş, davalı vekili; davacının alacağının rayiç bedel üzerinden değil denkleştirici adalet ilkelerine göre ödenmesi gerektiğini, müvekkili belediyenin yargı kararları çerçevesinde ödeme yapma çağrılarına rağmen başvuruda bulunmayan davacının kötüniyetli olarak dava açma yoluna gittiğini savunarak davanın reddini dilemiştir. Mahkemece; bilirkişi raporu hükme esas alınarak; dava konusu taşınmazın imar tadilatı nedeni ile davacıya yapılan tahsisin ifasının imkansız hale geldiği, davacının sözleşme gereği satış bedelinin %58,86’sını ödediği, bu bedeli davalının ödemesi gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı belediyenin, arsa vasfındaki taşınmazını, konutu olmayan ihtiyaç sahibi kimselere 775 sayılı yasa hükümleri çerçevesinde tahsis etmek amacıyla 17.03.2003 gün ve 1095 ile 1096 sayılı, 27.01.2004 gün ve 106 sayılı, 12.03.2004 gün ve 335 sayılı Encümen kararlarını aldığı, bu nedenle davalı belediyeye başvuran davacıya 150 m² yüzölçümlü arsanın tahsis edilerek 05.11.2003 tarihli “Nüve Konutlar Arsa Tahsis” sözleşmesinin imzalandığı, akabinde davacının satış bedelini taksitler halinde davalı belediyeye ödemeye başladığı, ancak davalı belediye encümeninin kararıyla davacıya tahsis edilen arsanın da aralarında bulunduğu bir kısım arsalara ilişkin tahsis işlemlerinin iptaline karar verildiği, dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Buna göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; davalı Belediyenin maliki bulunduğu taşınmazı 775 sayılı Gecekondu Kanunu'nun 25 ve 26. maddeleri uyarınca davacıya satışına ilişkin sözleşmeden kaynaklandığı anlaşılmaktadır.Taraflar arasında yapılan satış sözleşmesi geçerlidir ve geçerli sözleşmenin ifa edilmemesi nedeniyle davacı, satış bedelini ödediğini ispat etmek koşuluyla taşınmazın ifasının imkânsız hale geldiği tarihteki rayiç değeri isteyebilir. Bu nedenle, mahkemenin davacının tahsis edilen arsanın rayiç değerini isteyebileceği yönündeki değerlendirmesi yerindedir.

Ne var ki; Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin 2014/21242E-2015/8377K sayılı onama ilamında, onanmasına karar verilen mahkeme kararında, 2014/12104E-2015/2379K, 2014/14173E-2015/2378K, 2014/10574E-2015/2191K, 2014/10577E-2015/2193K, 2014/10604E-2015/2676K, 2014/10575E-2015/2192K, 2014/10594E-2015/2194K, 2014/10607E-2015/2195K, 2014/10736E-2015/2677K, 2014/12074E-2015/2377K, 2014/12075E-2015/2196K, 2014/12118E-2015/2374K, 2014/12106E-2015/2197K, 2014/12117E-2015/2678K, 2014/15434E-2015/2680K, 2014/15433E-2015/2679K, 2014/15435E-2015/2198K, 2014/15436E-2015/2681K, 2014/15437E-2015/2682 K sayılı düzelterek onamaya ilişkin ilamlarında, düzeltilerek onanmasına karar verilen mahkeme kararlarında hükme esas alınan bilirkişi raporları incelendiğinde; davalı belediye tarafından tahsisleri yapılan ve Gaziantep İli Bağlarbaşı mahallesi 259/1 parselde kayıtlı iken imar uygulaması sonucu 259/2, 209/2, 246/2, 213/4 ve 214/4 numaralı parsellere dönüşen alanda bulunan arsaların ifasının imkansız hale geldiği tarih olarak belirlenen 2009 yılında metre kare değerinin 300,00 TL, 2010 yılında ise 320,00 TL olarak belirlendiği görülmüştür. Somut uyuşmazlıkta ise; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davaya konu yerin ifasının imkansız hale geldiği tarih olan 30.10.2009 tarihindeki metrekare değerinin 470,00 TL olarak tespit edildiği anlaşılmaktadır. Bununla birlikte, davalı belediye tarafından tahsisi yapılan ve dosya kapsamından aynı yerde bulunduğu anlaşılan arsaların metrekare değerleri arasında bu denli bir fark bulunmasının nedenlerinin raporda ve mahkeme gerekçesinde açıklanmadığı, böylece davalı tarafından tahsisleri yapılan arsaların metrekaresine, ifanın imkansız hale geldiği benzer tarihlerde, farklı değerler biçilerek, neticeten ulaşılacak olan rayiç değerde belirgin bir farklılık oluşturulduğu görülmüştür.

Diğer taraftan davacı, davaya konu arsa için davalıya 2003-2004 yılları arasında toplam ödemesi gereken 2.255,00 TL’den 1.265,62 TL ödeme yapmıştır. Bilirkişiler 2009 yılında arsanın rayiç değerini 70.500,00 TL olarak belirlemişler ancak aradan geçen 6 yıllık süreçte arsanın değerinde bu oranda artış olmasına neden olan olayların sebeplerini raporda açıklamamışlardır.

HMK'nın 266 ve devamı maddeleri uyarınca çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde hakim, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Bilirkişi raporunu hazırlarken, raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. Bilirkişi raporu Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde bilgi ve belgelere dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak, bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hükme dayanak yapılabileceğinin gözden uzak tutulmaması gerekir. Bu bağlamda mahkemece hükme esas alınan rapor; hüküm kurmaya yeterli ve Yargıtay denetimine elverişli değildir.

Hal böyle olunca mahkemece; yukarıda sayılan hususlar göz önüne alınarak yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulundan Yargıtay denetimine imkân veren, bilimsel verileri içeren rapor alınarak hasıl olacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle davalının 2. bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 16.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17404, Karar No: 2018/2181, Tarih: 18.04.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/17404 E.  ,  2018/2181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davalı ile arkadaşı ...'nun davacı ve dava dışı ...'ın ortak çalıştıkları emlak ofisine gelerek ... 'in davalıya olan borcu nedeniyle onu öldürmekle tehdit ederek davacıya zorla 100.000,00-TL bedelli senedi imzalattıklarını,senedin ... . İcra Müdürlüğü'nün 2009/7394 Esas sayılı dosyasıyla takibe konulduğunu, davalı ve arkadaşının bu fiilleri ve tehditlerinin devam etmesi üzerine davacı ve ortağı ...'ın suç duyurusunda bulunduklarını, şüpheliler hakkında yağma suçundan ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/110 ssas sayılı dosyası ile kamu davası açıldığını, burada yapılan yargılama sırasında davalı ve ...'nun davacı ...'ın davalı ...'a herhangi bir borcu olmadığını ancak senedi zorla imzalatmadıklarını belirttiklerini, dolayısıyla davacının kendilerine herhangi bir borcu olmadığını kabul ettiklerini, ayrıca davacının uzun yıllardan beri psikolojik rahatsızlıklarının bulunduğunu, rahatsızlığı nedeniyle çoğu zaman normal bir insanın davrandığı şekilde davranmadığını, baskı ve tehdit altında kalması sebebiyle kendini savunamadığını ve hiçbir borcu olmadığı halde 100.000,00-TL'lik senede imza atmak zorunda kaldığını ileri sürerek borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından açılan davanın haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, davacının dava dışı ... ile aralarındaki duygusal ilişki nedeniyle borcunu ödeme için senedi imzaladığını,... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/110 esas sayılı dava dosyasında davalı hakkında buna ilişkin açılan yağma suçunda beraat kararı verildiğini, davacının iddialarının soyut olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davacı tarafından imzalanan dava konusu senedin dava dışı ...'ın davalıya olan borçlarının bir kısmının davacının ...'la duygusal ilişkisi bulunması ve evlenme umudundan faydalanılmak suretiyle ... borçlarını üstlendiği için davacı tarafından tanzim edildiği, daha sonra da zorla, tehditle tanzim edildiği iddiasıyla ağır ceza dosyasına konu edildiği ancak davacı ile davalı arasında herhangi bir alacak borç ilişkisinin bulunmadığı ,davacının davalıya gerçek bir borcu olmadığının ceza yargılaması sırasında anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş,hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava ikrah nedeniyle tanzim edilen bonodan dolayı borçlu olmadığının tespitine ilişkindir. Gerek dava dosyasında dinlenen tanık beyanları ve gerekse ceza mahkemesince verilen beraat kararından ikrah hususu ispatlanamamıştır. Mahkemece davalının ceza mahkemesinde vermiş olduğu beyanda davacının bizatihi kendisine bir borcu bulunmadığı ,üçüncü bir kişinin borcunu üstlenmek amacıyla senedin tanzim edilip verildiği şeklindeki beyanı üzerine davanın kabulüne karar verilmiş ise de kambiyo senetleri doğrudan taraflar arasındaki alacak borç ilişkisini taahhüt ettiği için tanzim edilebileceği gibi üçüncü bir kişinin borcunu taahhüt amacıyla da tanzim edilmesi de mümkündür. Dolayısıyla tek başına bu husus senedi bedelsiz hale getirmez. Açıklanan bu nedenlerle davanın reddi gerekirken dosya kapsamıyla bağdaşmayan gerekçeye istinaden kabul kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 18/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9935, Karar No: 2017/15581, Tarih: 26.12.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/9935 E.  ,  2017/15581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Ceza verilmesine yer olmadığına

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mahkemenin kabulüne göre, 23 TL değerinde kaşar peyniri ve 20 TL değerinde deodorant ve temizlik malzemesi çalan sanıklar hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle, TCK'nın 145. maddesi gereğince sanıklara verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 26.12.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.