muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2650, Karar No: 2013/3616, Tarih: 22.02.2013

bara yükselterek durumu normal hale getirdiğini belirttiği, 16.08.2010 tarihli tutanakta, nöbeti davacıya devreden işçinin, 14.08.2010 tarihinde likit oksijen tankının 9,5 bar olduğunu gördüğünü, basıncı düşürmek için hastane gazlaştırma vanasından sevkiyat yaptığını, diğer kontrolleri yaptıktan sonra atölyeye geldiğini, davacıya tankla ilgili bilgileri yazılı ve sözlü olarak verdiğini beyan ettiği, 16.08.2010 tarihli tutanakta, 15.08.2010 tarihinde 09.30 sıralarında yenidoğan yoğunbakım servisinde oksijen basınçlarının düşmesi nedeniyle vantilatörlerin çalışmadığı, hastaların saatlerce ambulanmak zorunda kalındıkları, bu durumun teknik bakıma bildirildiği, basıncın 13.00 sıralarında eski halini aldığı, hastaların ciddi hayati tehlike atlattıkları, genel durumlarının bozulduğu hususlarının belirtildiği, tutanak mümzilerin olayları doğruladıkları, hastaların ambulanmak durumunda kalındıkları, hayati tehlike atlattıkları ve genel durumlarının bozulduğuna ilişkin davalı hastanece Par şirketine yazı yazıldığı, Par şirketince yazı üzerine, davacı hakkında soruşturma açılmasının istendiği, davacının tuttuğu 16.08.2010 tarihli tutanakta, nöbeti devralırken çocuk hastanesi oksijen tankının gazdan gittiğinin nöbeti devredence kendisine sözlü ve yazılı olarak söylendiğini, yapılan kontrollerde bir soruna rastlamadığını, gece dişinin ağrıması sebebiyle kontrolleri yapamadığını, 15.08.2010 tarihinde gündüz nöbetçisine durumu sözlü olarak bildirdiğini, nöbeti teslim ettiği sırada nöroloji servisinden basıncın düşük olduğuna dair telefon geldiğini, nöbetinde bir vukuat olmadığından istirahat için hastaneden ayrıldığını beyan ettiği, 27.08.2010 tarihli müfettiş raporunda, davacının şikayet dilekçesinde hastabakıcı olarak çalıştırıldığını, primlerinin Par şirketince ödendiğini, muvazalı işlem yapıldığını, Hastanenin asıl çalışanı olduğunun tesbitini talep etmesi üzerine, davacının temizlik işçisi olarak işe girdiği, sonradan kendi isteği ile teknik birimlerde çalıştığı, en son oksijen vakum teknisyenliği işi yaptığı, teknik bakım işlerinde çalışan işçilerin hastanenin asıl işçisi olduğunun, muvazalı işlem yapıldığının kabul edilmesi gerektiğinin bildirildiği, Kayseri 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/615 esas sayılı dosyasında, müştekisinin ..., sanığın ..., konusunun kamu malına zarar verme olduğu, davacı sanığının 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilip hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, davalılar arasında, üniversite ve hastaneleri temizlik ve destek hizmetleri alım sözleşmesine göre, sekreterlik ve büro hizmetleri, hasta ve ziyaretçi yönlendirme hizmetleri, anestezi, radyoloji ve radyoterapi teknisyenliği hizmetleri, laboratuvan teknisyenliği hezmetleri, teknik bakım ünitesi teknisyenliği hizmetleri, hasta taşıma hizmetleri, yemek dağıtım hizmetleri, yemek yapım hizmetlerinin Par şirketince hizmet alımı yoluyla yapılması konusunda sözleşme imzaladıkları anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının kendisine yazılı ve sözlü olarak bildirilmesine rağmen gaz basıncı hakkında uyarıldığı halde, görevini yapmayarak yoğun bakım ünitesinde yatan hastaların hayati tehlike geçirmelerine sebep olma eylemi ile, işveren yetkilisine hakaret ederek kapıya yumruk atarak zarar vermesine yönelik eylemlerinin, işverenin başka bir çalışanına hakaret, güveni kötüye kullanma ve iş güvenliğini tehlikeye düşürme sebepleriyle 4857 sayılı İş Kanunun 25/II-b,e,ı bendlerindeki olumsuz davranışlar olduğu, haklı sebeple fesih şartlarını oluşturduğu ortadadır. Mahkemece, davacının alt işveren işçisi olduğu, belli temizlik, güvenlik, yemek gibi hizmetlerde çalıştırılabileceği, teknik arızanın işçinin kontrolü dışında geliştiği ve her zaman meydana gelebileceği bilgi ve tecrübesi yetersiz ise başka işte değerlendirilmesi gerekip, işten çıkarmanın son çare olarak düşünülmesi gerektiği, ceza mahkemesi davasnın kamu malına zarar vermenin sözleşmenin feshinden dolayı, davacının kızgınlığı neticesinde meydana geldiği, fesih sebebi olmadığı gerekçesiyle feshin geçersiz olduğu kabul edilmiş ise de, davacının uzun zamandır teknik işlerde çalıştığı, bu duruma itiraz etmediği, teknik görevindeki işine iadesini talep ettiği, bu durumda görevi dışındaki işlerde çalıştırılma olgusundan bahsedilmesinin doğru olmayacağı, basınç ile ilgili sorunun tecrübesizlik sebebiyle giderilemediğine dair bir iddia ileri sürülmediği, sorunun davacının ihmali sebebiyle meydana geldiği, fesih bildirimi yapılması sırasında oluşan psikolojik durumun davacıya işverenin başka bir çalışanına hakaret hakkı doğurmayacağı feshin haklı sebebe dayandığı gözetilmeden davanın reddi yerine kabulüne yönelik yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanun'un 20.maddesinin 3.fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalıların yaptığı 130,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 22.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6193, Karar No: 2013/362, Tarih: 22.01.2013

**14. Ceza Dairesi         2011/6193 E.  ,  2013/362 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanıklar ... ve ...'in yapılan yargılamaları sonunda; teselsülen çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve teselsülen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetlerine dair Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.12.2007 gün ve 2005/326 Esas, 2007/338 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların mağdura yönelik işledikleri her cinsel eylemden sonra bu olayı kimseye söyleme yoksa seni döveriz şeklinde tehdit ettiklerinin iddia edilmesi karşısında, zincirleme şekilde tehdit suçundan haklarında zamanaşımı süresince kamu davası açılması mümkün görülmüştür.

Sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde,

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümleri incelemeye gelince;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdur hakkında Pamukkale Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 18.11.2006 tarihli, mağdura post travmatik stres bozukluğu major depresyon tanısı konulup uğradığı cinsel tacizden ruhsal olarak ağır etkilendiğine dair rapor ile Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 27.08.2007 günlü mağduresi bulunduğu olay nedeniyle ruh sağlığının bozulmadığına dair düzenlenen rapor karşısında oluşan çelişkinin giderilmesi için mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu Kanununun 15. maddesine göre Adli Tıp Genel Kurulundan nihaî rapor alınması suretiyle sonucuna göre TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

5237 sayılı TCK.nın 103/3. maddesine "birden fazla kişi" ibaresinin eklendiği değişiklik, 5377 sayılı ve 29.06.2005 günlü Kanunla getirilmiş olup bu Kanunun 08.07.2005 tarihinde yürürlüğe girdiği de düşünüldüğünde suç tarihi olan Haziran 2005'te yürürlükte bulunmaması nedeniyle sanıklar hakkında söz konusu maddenin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde fazla ceza tayini,

5237 sayılı TCK.nın 103/3. maddesine "birden fazla kişi" ibaresinin eklendiği değişiklik, 5377 sayılı ve 29.06.2005 günlü Kanunla getirilmiş olup bu Kanunun 08.07.2005 tarihinde yürürlüğe girdiği de düşünüldüğünde suç tarihi olan Haziran 2005'te yürürlükte bulunmaması nedeniyle sanıklar hakkında söz konusu maddenin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde fazla ceza tayini,

Sanıkların zorla ve birden çok kez nitelikli cinsel istismar fiilini işlediklerinin anlaşılması karşısında, TCK.nın 61. maddesindeki meydana gelen zarar ve tehlike ile faillerin kastlarının ağırlığı mağdurun vücudundaki etkileri, nazara alınarak TCK.nın 3. maddesindeki orantılılık ilkeside göz önünde bulundurulup, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle tayini gerektiğinini gözetilmemesi,

TCK.nın 43. maddesi gereğince zincirleme suç hükümleri gereğince cezasında artırım yapılırken oluş ve dosya kapsamına uygun olmayacak şekilde en az oranda artırım yapılması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sanıkların ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek hükümlerin CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 22.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5332, Karar No: 2019/335, Tarih: 10.01.2019

**12. Ceza Dairesi         2016/5332 E.  ,  2019/335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

2863 sayılı Kanunun 65. maddesinin, 20/08/2016 tarihinde kabul edilip, 07/09/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6745 sayılı Kanunun 25. maddesi ile değiştirildiği ve anılan değişikliğin, “izinsiz inşai ve fiziki müdahale” fiili yönünden, 2863 sayılı Kanunun 6498 sayılı Kanun ile değişik 65. maddesine göre aleyhe bir düzenleme getirdiği dikkate alınarak yapılan incelemede;

2863 sayılı Kanunun 65. maddesinin, 20/08/2016 tarihinde kabul edilip, 07/09/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6745 sayılı Kanunun 25. maddesi ile değiştirildiği ve anılan değişikliğin, “izinsiz inşai ve fiziki müdahale” fiili yönünden, 2863 sayılı Kanunun 6498 sayılı Kanun ile değişik 65. maddesine göre aleyhe bir düzenleme getirdiği dikkate alınarak yapılan incelemede;

1-... Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 15/08/1991 tarih ve 1932 sayılı kararı ile tescil edilip, ... Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 23/12/2004 tarih ve 482 sayılı kararı ile, kurul onaylı 1/25000 ölçekli sit haritasının... Köyü ve ...Köyünü de kapsayan 1/10000 ölçekli kadastral haritaya yapılan aplikasyonunun uygun olduğuna karar verilen kentsel sit alanı içerisindeki suça konu tescilsiz taşınmazın, 03/09/2008 tarihi itibariyle sanığın mülkiyetinde bulunduğu, ihbar üzerine... Belediyesi Fen İşleri Müdürlüğünce düzenlenen 10/11/2011 tarihli yapı tatil zaptında, mevcut avluya 7.50 x 11.50 metre ebadında, tek kat üzeri teras olarak bırakılan betonarme ilave bina yapıldığının belirtildiği, 23/12/2004 tarih ve 482 sayılı kurul kararı ... tarafından mahallinde ilan edildiği gibi, sanığın Cumhuriyet savcılığında müdafii huzurunda verdiği ifadede, ... Köyü sakini olarak, köyün yapısal özelliğinin 2863 sayılı Kanuna aykırı şekilde bozulmaması için, köyde devam etmekte olan otel inşaatını çeşitli idari kurumlara ve Cumhuriyet Başsavcılığına bildirdiğini söylediği, dolayısıyla, bölgenin kentsel sit alanı niteliğiyle tescilli olduğunun sanık tarafından bilindiğinde tereddüt bulunmadığı, sanığın aşamalardaki savunmalarında, evinin dışında izinsiz inşai faaliyet yapmadığını, evin dışındaki uygulamaların, evi satın aldığında mevcut olduğunu beyan ettiği anlaşılmakla; olay yerinde yeniden keşif yapılarak, kullanılan malzemelerin cinsi, yıpranma durumu, renk solmaları, paslanma ve karbonlaşma gibi teknik veriler ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek, 10/11/2011 tarihli yapı tatil zaptında sözü edilen dava konusu betonarme ilave binanın yapılış zamanının (sanığın taşınmazı satın aldığı 03/09/2008 tarihinden önce mi sonra mı yapıldığının) tereddütsüz şekilde belirlenmesi, müdahalenin sanık tarafından gerçekleştirildiği sonucuna varılması halinde, taşınmazın bulunduğu bölgede, İl Özel İdaresi bünyesindeki koruma uygulama ve denetim bürosunun yetkili olduğuna dair ... Belediyesi Fen İşleri Müdürlüğünün 27/03/2014 tarihli cevabi yazısı dikkate alınarak değerlendirme yapılması gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ve 6498 sayılı Kanun değişikliğine yönelik hatalı değerlendirme ile sanığın beraatine karar verilmesi,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “26/09/2011” şeklinde gösterilmesi,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “26/09/2011” şeklinde gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 10/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17796, Karar No: 2013/1249, Tarih: 30.01.2013

**6. Hukuk Dairesi         2012/17796 E.  ,  2013/1249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tahliye

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, akte aykırılık nedeni ile tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, ihtara rağmen akte aykırılığın giderilmediği gerekçesi ile sadece davanın kabulüne karar verilmiş ve ancak tahliye ile ilgili açık bir hüküm fıkrası oluşturulmamış, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davaya konu mecurda davalı kiracının projeye aykırı tadilatlar ve ilaveler yaptığını, ihtara rağmen aykırılıkların giderilmediğini ve davalının kiraladığı alan dışındaki taşınmazda da fuzuli işgalci olduğunu belirterek tahliyeye karar verilmesini talep etmiş; 24.11.2010 tarihli celse sırasında sunduğu dilekçe ile, dava konusu taşınmazın 2886 Sayılı Yasanın 75. maddesine göre tahliye edildiğini ve kiralananın yıkıldığını davanın konusuz kaldığını bildirmiştir. Davalı vekili ise, taşınmazın halen kullanıldığı şekli ile kiralandığını 20 yıla yakın süredir taşınmazın bu şekilde kullanıldığını, davacının projeye onay verdiğini, ancak buna rağmen onaylamanın davacı tarafından inkar edildiğini belirterek davanın reddini savunmuş, 24.11 2010 tarihli celsede bilfiil tahliyenin gerçekleştiğini beyan etmiştir.

Davacı vekilinin 24.11.2010 tarihli celse sırasında kiralananın 2886 Sayılı Yasaya göre tahliye edildiğini ve hatta yıkıldığını beyan ettiği ve bu durumun davalı tarafça da kabul edildiği anlaşılmakta olup, taraflar arasında kiralananın tahliye edildiği konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu durumda, konusuz kalan davada karar verilmesine yer olmadığına karar vermek gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 30.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17965, Karar No: 2017/6916, Tarih: 27.09.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/17965 E.  ,  2017/6916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 27.08.2013 gününde verilen dilekçe ile mera iddiası ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 01.06.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, dava konusu 4438 ada 14 parsel sayılı taşınmazın geldisi olan 324 ada 23, 24, 26, 28 parsel sayılı taşınmazların kadastro çalışmaları sırasında davalı belediye adına tespit edildiği ancak bu taşınmazın 1953 yılında tahsis edilen mera tahsis kararının sınırlarında kaldığını, taşınmazın ifraz edilerek değişik parsellere gittiğini ve imar uygulaması ile de dava konusu taşınmazın arsa vasfı ile 4342 sayılı Mera Kanunun 3. maddesindeki şartların oluşmamasına rağmen davalı Belediye adına tescil olunduğu, bu tescilin yolsuz tescil niteliğinde olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve Hazine adına tescilini talep etmiştir.Davalı, 4342 sayılı Mera Kanunun 3. maddesi şartlarının oluştuğunu ve tapuya güven ilkesi gereğince davanın reddi gerektiğini savunmuştur.Mahkemece, dava konusu taşınmazların yoğun yerleşim alanında kalmadığı, üzerinde yapı ve ağaç bulunmadığı ve 4342 sayılı Mera Kanunun Geçici 3. maddesindeki koşulların oluşmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile dava konusu taşınmazların mera olarak sınırlandırılarak özel sicile kaydına karar verilmiştir. Hükmü, davacı Hazine vekili ve davalı temyiz etmiştir.Mahkemece verilen hükmün, Dairemizin 14.04.2015 tarih 2014/12288 -1015/4104 E-K Sayılı ilamı ile, Taşınmazın 02.02.1953 Tarihli ... mera norm kararında belirtilen sınırlar içerisinde olup olmadığı mahalli bilirkişilerden de istifade edilerek belirlendikten sonra 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak saptanması, artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün olup olmadığı imar planı ve ada bazında araştırılıp tespit edilmesi gereğince bozulmasına karar verilmiştir.Bozmaya uyularak yapılan Yargılama sonunda mahkemece, ziraat bilirkişisinin mera vasfını yitirdiği mera niteliği ile kullanma olanağının kalmadığını bildirmiş ise de, yerleşim yeri olarak işgal edilme şartı bulunmadığı ancak 2.2.1953 tarihli mera norm krokisinin fenni sıhhate haiz olmadığı, bölgedeki meranın sınırlarını bilecek mahalli bilirkişi tespinin mümkün olmadığı, davacının iddiasının ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.Hükmü, davacı Hazine vekili temyiz etmiştir.27.05.2004 tarihli ve 5178 sayılı Yasanın 5. maddesi ile 4342 sayılı Mera Kanununun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış ve eklenen geçici 3. Madde ile; “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir

.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.

(Ek fıkra: 3/6/2007-5685/1 md.) Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan, Hazine adına tescil edilmesi gerekirken belediyeler adına tescil edilen ve belediyelerce konut veya işyeri yapılmak üzere bedelsiz olarak veya bedeli karşılığında gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine tahsis edilen, daha sonra Hazine tarafından ilgili belediye aleyhine açılan davalar sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilerek mera, yaylak ve kışlak özel siciline yazılan, fakat daha sonra bu Kanun hükümlerine göre mera, yaylak ve kışlak vasfı değiştirilerek Hazine adına tescil edilen taşınmazlardan; herhangi bir kamu hizmeti için gerekli olmayan, Hazinece herhangi bir tasarrufa konu edilmeyen ve halen tapuda Hazine adına kayıtlı olan  taşınmazlar, tahsis tarihindeki arsa değerine devir tarihine kadar geçen süre için yasal faiz eklenerek belirlenecek bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla adlarına tahsis yapılanlara devredilir” hükmü getirilmiştir.

Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken yasanın öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında Hazine adına tescili gereken veya Hazine adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır. Başka bir anlatımla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü, belediye adına tescil edilerek belediyenin özel mülkü haline gelen taşınmazlara uygulanamaz. Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a) Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.b) Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içerisinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen “imar planından” maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.