muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/2542, Karar No: 2007/4073, Tarih: 29.03.2007

3116 Sayılı Yasanın 7. maddesi, orman kadastro komisyonlarının yaptığı orman kadastro işlemlerinin, 6831 Sayılı Yasanın 11. maddesi,orman kadastrosu ve orman rejimi dışına çıkarma (2/B) işlemleri sonuçlarının ilan edileceğini ve itiraz süresi içinde itiraz edilmez ve dava açılmazsa işlemlerin kesinleşeceğini bildirilmekte ve yine bu yasalar ile bu konuda çıkartılan yönetmeliklerde ilanın süresi ve nerelerde nasıl yapılacağı, ilamdan sonra kimler tarafından nasıl itiraz edileceği, itirazın nasıl inceleneceği ve davanın kimler tarafından hangi mahkemede açılacağı konuları ayrıntılarıyla gösterildiği gibi 2613, 5602, 766 ve 3402 Sayılı Kadastro Yasaları ve bu yasalar gereği çıkartılan yönetmeliklerde de bu konularda açıklayıcı ve emredici hükümler bulunduğu halde, gerek 08.09.1956 tarihinden önce ve gerekse bu tarihten sonra yapılan makiye ayırma çalışmalarının hiçbiri ilan edilmemiş olduğu gibi yasa, yönetmelik ve talimatnamede, yapılan çalışmanın yerindeliğinin, hangi makam tarafından incelenip denetleneceği ve onanacağı konularında da hiçbir hüküm bulunmamaktadır.

Bu durum, makiye ayırma çalışmalarının Orman İdaresinin bir iç işi olduğu, yapılan işlemin her zaman iptal edilebileceği, ya da yeniden yapılacak bir orman kadastro çalışmasında makiye ayrılan yerlerin orman kadastro sınırı içine alınabileceği, yine kesinleşen orman kadastro sınırı içinde bulunan taşınmaz hakkında yapılan makiye ayırma işleminin orman sınırı ve orman rejimi dışına çıkartma işlemi olmadığı, (20. Hukuk Dairesinin konularla ilgili kararları ve 16. Hukuk Dairesinin 08.10.1996 gün 1996/3416-4415 Sayılı kararı) makiye ayrılmakla birlikte o taşınmazın hukuken orman olmaya ve kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmelidir. Çünkü, "orman niteliğini kaybetme nedeniyle orman rejimi dışına çıkarma" kavramı 1961 Anayasasının 131. Maddesinin, 1970 yılında 1255 Sayılı Yasa ile değiştirilmesinden sonra hukukumuzda yer almış ve Anayasanın bu maddesinin değiştirilmesinden sonra 6831 Sayılı Yasanın 2. Maddesi değiştirilerek “bilim ve ... bakımından orman niteliğini yitirme” nedeniyle orman rejimi dışına çıkartma işlemi orman kadastro komisyonları tarafından yapılmaya başlanılmış ve kesinleşen orman sınırları içinde

iken makiye ayrılan yerler kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek, somut olayda olduğu gibi orman rejimi dışına çıkartılmıştır. Orman Yönetiminin uygulamalarına paralel olan 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili tüm kararlarında ve 1. Hukuk Dairesinin 19/07/2001 gün 8253/9337 Sayılı kararında, orman sınırı içinde olan ancak makilik niteliğini taşımadığı halde makiye ayrılan yer hakkında yapılan makiye ayırma işleminin geçersiz olduğu, o yerin orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir.

10- Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin Y.K.D. Aralık 2001 sayısında yayınlanan 10/05/2001 gün ve 2001/3179-3713 sayılı kararını direnme yoluyla inceleyen ve 20.Hukuk Dairesinin kararında belirtilen ilkeleri aynen ve oybirliği ile benimseyen, Hukuk Genel Kurulunun 03/07/2002 gün ve 2002/20- 558- 588 sayılı kararı ve 20. Hukuk Dairesinin bir çok kararları ile 1. Hukuk Dairesinin 27/06/2000 gün 6766/8652 ve 02/04/2001 gün ve 2670/3847 ve 14/05/2001 gün ve 5062/5949, 7. Hukuk Dairesinin 13.12.2004 gün 2004/4196-4556 ve 17. Hukuk Dairesinin 24.01.2005 gün 2004/13872-165 ve 25.01.2005 gün 2004/13823-163 sayılı kararlarında makiye ayırma çalışmalarının idare tarafından her zaman iptal edilebileceği ve makiye ayrılan yerin halen orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir. Orman Yönetimi de, Maki Yönetmeliği ve Maki Talimatnamesindeki hükümleri bu şekilde anlayıp yorumlayarak, uygulamalarını da buna göre yürütmüş, yasaya aykırı olarak yapılan bir kısım maki çalışmalarını iptal etmiş, kesinleşen orman sınırları içinde makiye ayırma çalışması yapılmışsa bunun hiç bir yasal yasal değeri bulunmadığını kabul ederek, somut olayda olduğu gibi aplikasyon ve 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması yaptığı yerlerde 2/B madde koşullarını taşımayan yerleri orman kadastro paftalarının yenilenmesi (aplikesi) sırasında orman sınırları içinde bırakmış, orman niteliğini yitiren yerleri de 6831 Sayılı Yasanın 1744 Sayılı Yasa ile değişik 2. maddesi yada 2896 ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartmış ya da 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesindeki “… her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayini ve tesbiti, orman kadastro komisyonları tarafından yapılır.” hükmü gereğince çıkartılan 26/Mayıs/1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinin 31. maddesi ve 25 Haziran 1970 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 26-38. ve 19 Ağustos 1974 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 32/j-51. ve 20 Mayıs 1984 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 22/k-35. ve 02 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 17/k-28. ve son olarak 15 Temmuz 2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 20/k-31. maddelerindeki "maki tefrik komisyonlarınca yapılan belirtme tutanağı ve haritaların yapılacak orman kadastrosuna (tahdidine) hazırlık olmak üzere bulunduğu yerlerden getirtilerek orman kadastrosu (tahdidi) çalışmaları sırasında kadastro komisyonlarınca döküman olarak kullanacağı" ve yine “daha önce makiye ayrılan yerlerin orman olduğunun tesbit edilmesi halinde bu yerlerin yapılacak orman kadastrosu sırasında orman kadastrosu sınırları içine alınacağı” hükümleri gereğince, makiye ayrılan bir kısım yerler, sonradan yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alarak işlemleri kesinleştirmiştir. Yargıtay 20

. Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili bir çok kararlarında bu tür yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğu kabul edildiği gibi 16. Hukuk Dairesinin 15.01.1991 gün 1990/5423-121 ve 1. Hukuk Dairenin 19/01/2000 gün 1999/13546- 257 sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 05/02/2003 gün ve 2003/20-84-50 ve 28/05/2003 gün 2003/20- 371- 358 sayılı kararlarında da kabul edilmiştir.

11- Somut olayda, kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritalarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazların 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 5653 Sayılı Yasanın 08.09.1956 tarihinde yürürlüğe giren 6831 Sayılı Yasanın 117. maddesi ile yürürlükten kaldırıldıktan sonra, yürürlükten kaldırılan 5653 Sayılı Yasa ve bu yasa uygulamasını göstermek için çıkarıldığı kabul edilen 17.08.1950 tarihli yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine 5653 Sayılı Yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan maki komisyonunca 1957 yılında Akdeniz Makisi olarak tesbit edilmişse de, 1977 yılında Orman Yönetimi tarafından 1957 yılındaki makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1946 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek yörede 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında orman olarak tapulama tesbiti dışı bırakıldığı, 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı ve 1980 yılında yapılan kadastro sonucu 1345 parsel sayısı ile Hazine adına tesbit edilmişse de, gerçek kişilerin itirazı üzerine Kadastro Mahkemesinin 11.06.1984 gün ve 1984/417-879 sayılı kararı ile bu işlemin ikinci kadastro sayılarak iptal edildiği, 1988 yılında 3402 Sayılı Yasanın 22/2. maddesi ve 2924 Sayılı Yasa gereğince yapılan ek kadastroda orman rejimi dışına çıkartılan yer niteliğiyle yine Hazine adına tesbit edilip, kadastro tesbitinin itirazsız kesinleştiği, davacı tarafın tutunduğu tapu kaydının 20 hektar 2146 m2 yüzölçümünde olup, 1961 genel arazi kadastrosunda yüzölçümünden fazlaya çekişmeli parsellerin çok uzağındaki kadastro parsellerine uygulandığı, tarif edilen sınırları ve yüzölçümüne göre, 3402 sayılı yasanın 20/C maddesi gereğince çekişmeli parselleri kapsadığı söylenemeyeceği, 6831 Sayılı Yasanın değişik 2. ve 2/B madde uygulaması sonucu orman niteliğini kaybetmesi nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların, Anayasanın 170. maddesinde belirtilen kamu hizmetinin yerine getirilmesi için 2924 Sayılı Yasa gereği Orman Bakanlığının emrine geçeceği, başka bir anlatımla, Orman Bakanlığına tahsis edilmiş sayılacağından, 3402 Sayılı Yasanın 17. maddesi ve yine yasalar gereği Hazineye kalan yerler olması nedeniyle aynı yasanın 18. maddesi hükmü karşısında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine konu olamayacağı, yörede 1953 ve 1967 yıllarında diğer taşınmazlarla ilgili ve çekişmeli taşınmazlar hakkında da 1957 yılında yapılan makiye ayırma işleminin hiç bir yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek, 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda orman sınırı içinde olması nedeniyle orman olarak tapulama dışı bırakılan ve 1976 yılında kesinleşen işlemle orman rejimi dışına çıkartılan ve 1988 yılında bu niteliği ile Hazine adına tesbit ve 01.03

.03.1993 tarihinde Hazine adına tescil edildiği anlaşılan taşınmazlar hakkında davacı kişinin açtığı tapu kaydı iptal ve tescil davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik olmadığından, davacı gerçek kişinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden gerçek kişiye yükletilmesine 29/03/2007 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22201, Karar No: 2021/8029, Tarih: 28.09.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/22201 E.  ,  2021/8029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Çarşamba Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.12.2017 gün ve 2017/42 Esas, 2017/276 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmedilen cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a. maddesi uyarınca ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafisinin söz konusu hükme yönelik temyiz isteminin aynı Kanunun 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 28.09.2021 tarihinde üyeler ... ve ...'ın karşı oyları ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olan mağdure Mervenur'un sanık ... ve arkadaşları tarafından zorla kaçırılarak alıkonulduğu ve sanık ... tarafından nitelikli cinsel istismar suçuna maruz kaldığı iddiasıyla yapılan yargılamada;

Mağdurenin Terme Cumhuriyet Başsavcılığında alınan beyanında sanık ... ile henüz 14 (on dört) yaşlarında iken kendi rızası ile kaçtığı, yaşının küçük olması ve ailelerinin araya girmesiyle tekrar ailesine teslim edildiği, sanığın kendisini evlenmek amacıyla kaçıracağı yönünde çevrede dedikodu yaydığı, olay tarihinde sanığın kendisini yanında annesi ve kardeşi olduğu halde komşu ziyaretinden dönerken yanındakilerle birlikte zorla kaçırdığı, adresini bilemediği bir bahçedeki evde zorla alıkoyduğu nitelikli olarak istismarda bulunduğu,

Mağdure Mervenur'un mahkemede verdiği beyanda sanık ile gönül ilişkisi olduğu, ailesinin sanık ile evlenmesine rıza göstermemesi üzerine birlikte kaçma planı yaptıkları, bu plan gereği, kendisinin sanık tarafından zorla kaçırılma görüntüsü verdikleri, sanık ile kendi rızasıyla cinsel birliktelik yaşadığı,

Sanığın alınan beyanında mağdure Mervenur ile gönül ilişkisi olduğu, evlenmek istedikleri ancak mağdurenin ailesinin rızası olmadığı, mağdure ile kullanmış olduğu 05061253124 gsm hattı ve sosyal medya üzerinden mağdure ile uzun zamandan beri görüştüğü, bu hususun telefon kayıtları incelemesinden tespit edilebileceği, mağdure ile daha önceden anlaşarak kaçtıkları ancak mağdurenin yaşının küçüklüğü ve ailelerinin araya girmesi nedeniyle mağdureyi teslim ettiği, olay tarihinde ise mağdureyi daha önceden planladıkları gibi kaçırdığı, zorla kaçırılma görüntüsü verildiği mağdure ile rızaen cinsel ilişkide bulunduğunu beyan ettiği,

Sanık ...'in mağdureyi kaçırdığı günlerde her iki ailenin de tanıdıkları olan kişilerin evine götürdüğü, mağdurenin zorla alıkonulduğu hususunda kimselere bir şey demediği gibi, sevgili gibi davrandığı hususunda tanık beyanlarının dosyada bulunduğu,

Mağdurenin alınan iç beden raporunda zorla cinsel ilişki de olduğuna dair belirti bulunmadığı,

Kabule göre; yukarıda belirtilen sanığa ait sosyal medya hesabı ve telefon kayıtlarının olay tarihinden önce ve sonrası incelenmeden, mevcut delillere göre karar verilmesi, ayrıca mevcut dosya kapsamına göre sanığın eyleminin TCK'nın 104. maddesinde belirlenen suçu oluşturduğu kanaatiyle sayın çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılmıyorum.

KARŞI OY

13.10.1999 doğumlu olup suç tarihi itibariyle 17 yaş 2 ay 20 günlük olan mağdure ...'un sanık ... ve arkadaşları tarafından zorla kaçırılıp alıkonularak zorla ve birden fazla surette nitelikli cinsel istismara maruz kaldığı iddiasıyla görülen davada;

Mağdure Mervenur'un 03/02/2017 günlü Terme C. Savcılığındaki ifadesinde özetle; sanık ... ile iki buçuk yıl önce 14 yaşı içerisinde iken rızası ile kaçtığını ancak yaşının küçük olması nedeniyle ailelerin de araya girmesi ile ailesine teslim edildiğini, o günden beri sanıkla hiç görüşmediğini, çevreden yaşı dolunca sanığın kendisini kaçıracağı yolunda dedikodular da duyduğunu, olay günü annesi ve kardeşleri ile misafirlikten gelirken sanık ... arkadaşlarının yollarını keserek zorla kendisini kaçırdıklarını, annesi ve kardeşlerinin darp edildiğini, rızası dışında bir bağ evinde 26 gün tutulduğunu, bu süre içerisinde iki kez sanığın nitelikli cinsel saldırısına uğradığını, sanıkta tabanca olduğunu, korktuğu için karşı koyamadığını, ayrıca sanığın kendisini ailesine zarar vereceğini söyleyerek tehdit ettiğini, sanıktan şikayetçi olduğunu,

25.05.2017 günlü duruşma ise; önceki beyanlarını değiştirerek olaydan yaklaşık 2 sene kadar önce yine ... ile kaçtığını, sevgili olduklarını, yaşı küçük olduğu için ailesine teslim edildiğini, sanık ile bu süre zarfında yine görüşmeye devam ettiklerini, olay günüde yine kendi rızası ile kaçmaya karar verdiklerini, komşu ziyaretinden dönerken kaçırılma olayını sanık ile planladıklarını, babasına ait olan silahı tamamen göstermelik bir şekilde yanına alıp çıkarttığını fakat ateş etmediğini, annesi ile ablasının yaralanmasının gerçek olduğunu, bir bağ evinde 20-25 gün kaldıklarını, rızasıyla sanık ile cinsel birliktelik yaşadığını ve kızlığının bozulduğunu, daha sonra oradan ayrılarak Samsun'a gittiklerini, ailesinden çekindiği için zorla kaçırıldığını söylediğini ifade etmiş,

Sanık ... ise; tüm aşamalarda mağdure ile aralarında gönül ilişkisi olduğunu, ancak mağdurun ailesinin evlenmelerine müsaade etmediğini, 3 yıldır kendi kullanımındaki 0506 125 31 24 numaralı telefon ve sosyal ağlar üzerinden görüştüklerini, telefon kayıtları ile bu durumun ortaya çıkacağını, öncesinde mağdure ile anlaşarak kaçtıklarını, ancak yaşının küçük olması ve ailelerin araya girmesi sonucu vazgeçtiklerini, olay günü ise mağdurenin sosyal medya üzerinden "..." isimli facebook hesabından haber vermesi üzerine misafirlikten dönerken kaçma konusunda anlaştıklarını ve yaptıkları plan doğrultusunda zorla kaçırılma görüntüsü vererek kendisini kaçırdığını, rızası ile bir kez cinsel ilişkiye girdiğini savunarak hakkındaki suçlamaları reddetmiştir.

Mağdurenin 03.02.2017 ve 06/02/2017 günü alınan raporlarında kendisinde darp ve cebir izi bulunmadığı, hymenin 3, 6 ve 9 hizasına kadar yırtık, yırtığın zamanının tespit edilemeyecek kadar eski olduğu belirtilmiş, öte yandan sanık ile mağdurenin 20.07.2017 günü evlendikleri, 27.05.2018 doğumlu bir çocuklarının olduğu belirlenmiştir.

Sanığın tüm aşamalarda mağdure ile yaklaşık üç yıldır telefon ve sosyal ağlardan görüştüklerine ve kaçırılma olayını birlikte kurguladıklarına ilişkin ısrarlı savunması karşısında; özellikle sanığın kullandığı 0506 125 31 24 numaralı telefon hattı ile mağdurenin kullandığı telefon hattı belirlenerek olay günü ve öncesinde sanık savunmasında belirtildiği şekilde görüşmeler bulunup bulunmadığının, yine tespit edilebilmesi halinde sanık ile mağdurenin sosyal medya üzerinden görüşmelerinin bulunup bulunmadığının tespiti ile sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken mağdur ile sanık arasındaki eskiye dayalı gönül ilişkisi ile olaydan iki yıl önce birlikte kaçmış olmalarına rağmen gerek mağdurenin yaşının küçük olması gerekse ailelerin araya girmeleri nedeniyle mağdurenin ailesine teslim edilmiş olması hususları göz ardı edilerek eksik araştırma ile hüküm verilmiş olması nedeniyle sayın çoğunluğun onama yönündeki kararına iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/2049, Karar No: 2019/14475, Tarih: 15.10.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/2049 E.  ,  2019/14475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hazırlık aşamasında beyanlarına başvurulan tanıkların mahkemede beyanı alınmaksızın eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2-Temel ceza belirlenirken doğrudan TCK'nın 125-3-a maddesi gereğince uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Hakaret suçunun aleni bir yer olan sokakta işlenmesine rağmen, TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanık ... ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görülmekle tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6120, Karar No: 2015/4909, Tarih: 25.06.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/6120 E.  ,  2015/4909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, hizmet alım sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsiline yönelik yapılan icra takiplerine haksız olarak itiraz edilmesi sonucu takiplerin durduğunu ileri sürerek, davalının itirazının iptali ile %40 oranında icra inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hizmetin gereği gibi ifa edilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacının davalı şirkete vermiş olduğu hizmet bedeline ilişkin faturanın aralarında akdedilen sözleşme çerçevesinde KDV dahil 6.882,10 TL olarak düzenlenmesi gerektiği, davalı şirket tarafından davacı şirkete yapılan 6.000,00 TL ödeme konusunda tarafların mutabık olduğu, bu durumda davacı firma alacağının 882,10 TL hesaplandığı, takip öncesi temerrüt koşulları oluşmadığından takip öncesine ilişkin işlemiş faiz talebinin yerinde olmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, icra inkar tazminatı isteminin ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, hizmet alım sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsiline yönelik takibe itirazın iptali istemine ilişkindir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, hizmet alım sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsiline yönelik takibe itirazın iptali istemine ilişkindir.

YHGK'nın 17.10.2012 tarih ve 9-838 E, 715 K. sayılı ilamında da açıklandığı üzere; genel bir kavram olarak “likid (liqiude) alacak”; “tutarı belli (muayyen), bilinebilir, hesaplanabilir alacaktır” Likid bir alacaktan söz edilebilmesi için; ya alacağın gerçek miktarının belli ve sabit olması ya da borçlusu tarafından belirlenebilmesi için bütün unsurların bilinmesi veya bilinmesinin gerekmekte olması; böylece, borçlunun borç tutarını tahkik ve tayin etmesinin mümkün bulunması; başka bir ifadeyle, borçlunun yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilecek durumda olması gerekir. Bu koşullar yoksa, likid  bir alacaktan söz edilemez (YHGK'nın 14.07.2010 gün ve 19-376 Esas 397 Karar Sayılı ilamı). Likid alacak bakımından aranan “borçlunun, talep edilen alacağı veya alacağın bütün unsurlarını bilmesi veya bilmek (kolayca hesap edebilmek) durumunda olması; bu bağlamda alacağın miktarının belirlenmesi için tarafların ayrıca mutabakata varmasına (anlaşmasına) veya mahkemenin tayin edeceği bilirkişi eliyle bir değerlendirme yapılmasına ihtiyaç bulunmaması, diğer bir anlatımla borçlunun, yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilir durumda olması” ölçütü birçok tartışmayı sona erdirmekle beraber, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesinin, alacağın likid olup olmadığı ile ilgili başlı başına bir kıstas olarak kabul edilmesi de doğru değildir. Çünkü mahkeme uygulamasında “hesap işi”, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerden olduğundan borçlunun, kendi başına hesaplayabilecek durumda olduğu asıl alacak ve temerrüt faizine itiraz etmesi halinde, mahkemenin, alacaklının alacağının miktarını, bizzat tespit etmeyip bilirkişi vasıtasıyla belirleneceğinden, likid olan bir alacağın sırf bilirkişi incelemesi yapıldığı gerekçesi ile likid sayılmaması doğru olmayacaktır. (Kuru, Arslan, Yılmaz, Medeni Usul Hukuku, 22. Bası, s. 737, 740). Somut olayda, mahkemece, takip konusu alacağın sözleşme ilişkisinden kaynaklanan faturaya dayalı olup, borcun takip öncesinde bilinebilir, belirlenebilir, hesap edilebilir, diğer anlatımla likit nitelikte olduğunun kabulü ile itirazın haksızlığı belirlenen asıl alacak miktarı üzerinden davacı lehine İİK'nın 67/2. maddesi uyarınca %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle bu istemin reddedilmesi hatalı olmuştur.