muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/14130, Karar No: 2006/17924, Tarih: 20.12.2006

-8-

2006/14130-2007/1792

madde uygulaması sırasında, yine hakem kararına ve makiye ayırma işlemine değer verilmeden, orman kadastro komisyonunca taşınmazın 1947 yılında kesinleşen orman sınırları içinde aplike edildikten sonra 3302 Sayılı Yasayla değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sonucu Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, bu işlemin dahi itirazsız kesinleştiği ancak bu işlemler göz önünde bulundurulmadan, 1997 yılında dava konusu taşınmazın içinde bulunduğu 199 sayılı parsel 2981 Sayılı Yasa uygulaması sonucu, ifrazen pay sahibi olanlar adına tapuya tescil edildiği, ancak, orman ve orman rejimi dışına çıkartılan yerlerde 2981 ve 3194 Sayılı Yasa uygulamasının yapılacağı konusunda hiç bir yasa hükmünün bulunmadığı, aksine 3194 Sayılı İmar Yasasının 4. Maddesindeki "... diğer özel yasalar ile belirlenen veya belirlenecek olan yerlerde, bu (imar) yasanın özel yasalara aykırı olmayan hükümleri uygulanır" hükmü ile 2981 Sayılı Yasanın 3290 sayılı Yasa ile değişik Geçici 2. Maddesinin (e) bendi hükmünü iptal eden Anayasa Mahkemesinin 27.09.1995 gün ve 1995/13-51 Sayılı kararı ve H.G.K.'nun 07.12.1997 gün ve 1997/1-655-1003 Sayılı kararında kabul edilen "... kamu malı niteliğini kazanan bir taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak özel mülkiyete dönüştürmeye idari mercilerin yetkileri yoktur. Başka bir anlatımla, idari mercilerin yasadan kaynaklanan bir yetkileri bulunmayan konularda aldıkları kararlar yok hükmünde olup, buna dayanan tescil de M.Y.'nın 1024.(932.) maddesi gereğince yolsuz tescil niteliğinde olduğu" Anayasanın 169 ve 170. maddelerindeki 2924 Sayılı Yasada ve 3402 Sayılı Yasanın 16/D maddesinde özel olarak düzenlenen Devlet Ormanları ve nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılan yerler, özel yasalarına tabi olduğu, H.G.K'nun 24.03.1999 gün 1999/1-170-167 ve 21.02.1990 gün 1989/1-700-101 kararlarında belirtildiği gibi, aslında özel mülkiyete konu olmayan taşınmazlar her nasılsa tapuya tescil edilmiş olsa bile, bu durum taşınmazın niteliğini değiştirmeyeceğinden tescil işleminin yok hükmünde olacağı, bu tür taşınmazlar hakkında M.Y.'nın 1023. (931.) maddesinde belirtilen iyi niyetle iktisap iddiasında bulunulamayacağı, yasalarımız nasıl oluşursa oluşsun, yanlış ve yolsuz tescillere dayalı olarak tapu sicilinde yapılacak değişiklikleri öngören iptal davaları görevini Adliye Mahkemelerine verdiği (M.Y.- Md. 1025.(933)).

Diğer taraftan, 6831 Sayılı Yasanın değişik 2 ve 2/B madde uygulaması sonucu nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların, Anayasanın 170. maddesinde belirtilen kamu hizmetinin yerine getirilmesi için 2924 Sayılı Yasa gereği Orman Bakanlığının emrine geçeceği, başka bir anlatımla, Orman Bakanlığına tahsis edilmiş sayılacağından 3402 Sayılı Yasanın 17. maddesi ve yine yasalar gereği Hazineye kalan yerler olması nedeniyle aynı yasanın 18. maddesi hükmü karşısında Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların Kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinilmesine olanak bulunmadığı,

Yukarıda açıklanan gerekçelerle ve H.G.K.’nın 21.02.1990 gün ve 1989/1-700-101 sayılı, 05.05.1999 gün ve 1999/1-302 -258 sayılı ve aynı gün 1999/1-304 -260 ve 30.06.1999 gün ve 1999/1-544-561 sayılı kararlarında kabul edildiği gibi Hazinenin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası ile açacağı iptal davaları 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesindeki 10 yıllık hak düşürücü süreye tabi olmadığı gözetilerek Hazine davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı gerçek kişinin ve ihbar edilen ... Yönetiminin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine 20/12/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18531, Karar No: 2012/25648, Tarih: 16.10.2012

**7. Ceza Dairesi         2009/18531 E.  ,  2012/25648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanıkların hükümlülüklerine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5187 sayılı Basın Yasasının 26.maddesi uyarınca "Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu Kanunda öngörülen diğer suçlarla ilgili ceza davalarının günlük süreli yayınlar yönünden iki ay, diğer basılmış eserler yönünden dört ay içinde açılması zorunludur."

CMK.nun 175/1.maddesinde "iddianamenin kabulüyle, kamu davası açılmış olur ve kovuşturma evresi başlar." amir hükmü bulunmaktadır.

Günlük süreli yayınlarda hak düşürücü nitelikte olan 2 aylık süre, yayının Cumhuriyet Başsavcılığına teslim edildiği tarihte, teslim edilmemişse öğrenildiği tarihte başlar. Somut olayda bu sürenin 17.07.2007 günü başlayacağı, iddianamenin ise 21.09.2007 tarihinde kabul edilmesi ve kamu davasının da bu tarihte açılmış sayılacağının kabulünün gerektiği ve davanın kovuşturma koşulu olan iki aylık süre içinde açılmadığı anlaşıldığından, kamu davasının düşürülmesi yerine yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, Basın Yasasının 26 ve 5271 sayılı CMK.nun 223. maddeleri uyarınca kamu davasının DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.10.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6727, Karar No: 2024/13824, Tarih: 07.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/6727 E.  ,  2024/13824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/261 E., 2019/210 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Diyarbakır 5.Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/802 E., 2019/365 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9 ve 63 üncü maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1. Mahkumiyete esas alınan, suçun sübutu, vasfının tayini ve cezanın kişiselleştirilmesi bakımından tanıkların doğrudan aleni duruşmada sanığın huzurunda veya 5271 sayılı CMK’nın 196/4 maddesi gereğince SEGBİS kullanılmak ya da anılan Kanun'un 181/1 maddesinde öngörülen usule riayet edilmek suretiyle istinabe yoluyla dinlenip AİHS’in 6/3-d ve Anayasa'nın 36 ncı maddeleri ile teminat altına alınan “iddia/kamu tanıklarını sorguya çekmek veya çektirmek” hakkı tanınması gerektiği gözetilmeden; tanık İbrahim Z.'nin talimat mahkemesinde dinlenilmesi ile yetinilmesi,

2. Sanık hakkındaki veri inceleme raporuna göre örgüt içerisinde "“örgüt mensubu olup 'gassalın elindeki meyyit'" yani “SAYA” olarak nitelendirilen sanığın; vekili, zümre başkanı ve öğretmeni konumundaki şahıslara dair bilgiler içermesi karşısında, sanığın öğretmeni gösterilen "..."' kod adlı ve zümre başkanı olarak gösterilen "Halit Bey" kod adlı şahısların tanık sıfatıyla dinlenmesi ile haklarında FETÖ/PDY silahlı terör örgütü üyeliğinden yürütülen kovuşturma dosyalarının getirtilip incelenmesi ve beyanlarının okunması, UYAP veri havuzundan araştırma yapılarak sanık hakkında herhangi bir tanık veya itirafçı beyanı olup olmadığının saptanması, bulunması halinde tüm bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin dosya içerisine getirilip CMK’nın 217 nci maddesi uyarınca duruşmada sanık ve müdafiine okunması, gerekmesi halinde ilgili şahısların tanık olarak dinlenmelerinin sağlanması suretiyle sanığın hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ve yetersiz belgelere dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi, bozmayı gerektirmiş olup,

Sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7845, Karar No: 2015/5804, Tarih: 15.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/7845 E.  ,  2015/5804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Vize Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2013

NUMARASI : 2012/83 - 2013/584

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar H.. Y.. ve arkadaşları ile davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yörede 2006 yılında yapılan kadastro sırasında, çekişmeli Küçükyayla köyü 102 ada 339 ve 340 parsel sayılı sırasıyla 233 m2 ve 1066 m² yüzölçümündeki taşınmazlar çalılık; 102 ada 465 parsel sayılı 58300 m2 yüzölçümündeki taşınmaz ise Fındık Pınarı Devlet Ormanı olarak Hazine adına tespit ve tapuya tescil edilmiştir.

Davacı gerçek kişiler 339 ve 340 sayılı parsellerin tamamının; 465 sayılı parselin ise bir bölümünün kendilerine ait 341 sayılı parsel ile birlikte kullanıldığı ve 341 sayılı parsele uygulanan 47540 m2 yüzölçümlü Hazine ve Orman Yönetiminin taraf olduğu asliye hukuk mahkemesinin 1999/598 sayılı tescil kararı ile oluşan tapu kaydı kapsamında kaldığını ileri sürerek bu yerlerin tapusunun iptaliyle adlarına tescili istemiyle asliye hukuk mahkemesinde dava açmışlar, dava değeri bakımından mahkemece görevsizlik kararı verilerek dosya sulh hukuk mahkemesine aktarılmış; mahkemece davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 102 ada 339 ve 340 sayılı parsellere ait tapu kayıtlarının iptaliyle, payları oranında davacılar adına tapuya tesciline; 465 sayılı parselin 29/08/2013 tarihli bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen 4119 m2 bölümüne yönelik davanın reddine dair verilen karar, davalı Hazine tarafından 339 ve 340 sayılı parsellere; davacılar tarafından 465 sayılı parsele; davalı Orman Yönetimi tarafından tamamına yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde ilk kez 1969 yılında seri bazda yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 2004 yılında 3402 sayılı Kanunun uygulamalarına esas olmak üzere yapılan orman kadastrosu ve 3302 sayılı Kanunla değişik 2/B uygulamaları yapılmış ve kesinleşmiştir.

1) Davalı Orman Yönetiminin temyiz itirazları bakımından;

Çekişmeli 339 ve 340 sayılı parsellerin çalılık niteliğiyle Hazine adına tespit ve tescil edildiği, Orman Yönetiminin bu taşınmazlara yönelik davasının veya açılmış davaya harçlı katılımının bulunmadığı, sadece 465 numaralı orman parseli nedeniyle davalı sıfatıyla davada taraf olduğu ve bu taşınmaz yönünden açılan davanın da reddedildiği gözönünde bulundurulduğunda, hükmü temyiz etmekte hukukî yararı bulunmayan Orman Yönetiminin temyiz dilekçesinin reddi gerekmiştir.

2) Davalı Hazinenin 339 ve 340 sayılı parsellere yönelik temyiz itirazları yönünden;

2) Davalı Hazinenin 339 ve 340 sayılı parsellere yönelik temyiz itirazları yönünden;

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi raporlarına göre, çekişmeli 339 ve 340 sayılı parseller çalılık niteliği ile Hazine adına tespit ve tescil edilmiş ise de; davacıların tutunduğu, asliye hukuk mahkemesinin 1999/598 sayılı tescil dosyasının dayanağı olan tescil krokisi kapsamında ve kesinleşen orman sınırı dışında kaldığı gibi; 1959 ve 1977 tarihli resmî belgelerde orman sayılmayan yerlerden olduğu saptanarak, yazılı biçimde karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığından, davalı Hazinenin bu taşınmazlara yönelik temyiz itirazlarının reddi ile 339 ve 340 sayılı parseller yönünden verilen hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2) Davacı gerçek kişilerin 465 sayılı parselin (A) ve (D) harfleri ile gösterilen bölümüne yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece sözü edilen taşınmaz bölümlerinin orman sayılan

yerlerden olduğu gibi 2004 yılında yapılıp kesinleşen orman sınırları içinde kaldığı gerekçesiyle bu bölümler hakkındaki davanın reddine karar verilmiş ise de; yapılan araştırma ve uygulama hükme yeterli bulunmamaktadır.

Şöyle ki; davacıların dayandığı, Orman Yönetimi ve Hazinenin taraf olduğu tescil kararı ile oluşan tapu kaydı 47540 m2 yüzölçümlü olup, 339 ve 340 parsel sayılı, çalılık niteliğiyle Hazine adına tescillerine karar verilen taşınmazlar ile 465 parselin (A) harfi ile işaretli 4119 m2 ve (D) işaretli 4110 m2 bölümünün, yine dava dışı 350 parseldeki (B) harfi ile işaretli 545 m2 taşınmazın tapu kaydının kapsamında kaldığı, tapunun revizyon gördüğü 341 sayılı parselin kaydındaki yüzölçümü 47540 m2 olarak gösterilmiş ise de; zeminde 37300 m2 olarak ölçüldüğü belirlenmiştir. Uzman bilirkişi raporunda (A) ve (D) harfleri ile gösterilen bölümlerinin ilk orman kadastro sınırları dışında iken 2004 yılında yapılan orman kadastro çalışmasında, eylemli durumları (kullanılmamaları) nedeniyle orman sınırı içine alındığı bildirilmişse de; dosyaya sunulan bilirkişi raporlarında yörede 1966 yılında ve 2004 yılında yapılan orman kadastrosu çalışmasının birarada gösterildiği bir uygulamanın bulunmadığı; yine, tarım uzmanı bilirkişiler tarafından, iki ayrı keşif sonucu düzenlenen raporların hiçbirinde (A) ve (D) harfleri ile gösterilen bölümleri üzerinde bulunan ağaçların cinsi, yaşı, sayısı, taşınmazdaki dağılımı, baskın ağaç türünün ne olduğu konusunda açıklama yapılmamış olduğu görülmüştür. Eksik incelemeye dayalı bilirkişi raporlarına dayanılarak hüküm kurulmaz.

Bu nedenle, mahkemece, önceki keşiflerde yer almamış bir fen ve üç uzman orman bilirkişi yardımıyla yeniden keşif yapılmalı, yörede 1969 ve 2004 yıllarında yapılan orman kadastro haritaları ile davanın açıldığı 2008 yılından geriye doğru 20 yıl öncesine ait tasarruf sınırlarının gösterildiği topoğrafik orijinal renkli memleket haritası ve bu haritanın yapımına esas alınan hava fotoğraflarının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ve hava fotoğrafı ile kesinleşen orman kadastro haritaları ölçeğine çevrildikten sonra, komşu ve yakın komşu parselleri de  içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların konumu gösterilmeli, tarım uzmanı bilirkişiden (A) ve (D) harfleri ile gösterilen bölümünde ayrı ayrı olmak üzere ağaçların cinsi, yaşı, sayısı, taşınmazdaki dağılımı, baskın ağaç türünün ne olduğu konusunda krokili rapor alınmalı, taşınmaz ilk tahdidin dışında olup, 6831 sayılı Kanunun 4999 sayılı Kanun ile değişik 7. maddesinde yazılı "Devlet Ormanlarının, hükmü şahsiyeti haiz amme müesselerine ait ormanların, özel ormanların ve evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların orman kadastrosu ve bu ormanların içinde ve bitişiğinde bulunan her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayin ve tesbiti orman kadastro komisyonlarınca yapılır" hükmü gereğince öncesi itibari ile orman olduğu halde herhagi bir nedenle orman sınırları dışında bırakılan yerlerden olmadığının belirlenmesi halinde Hazine ve Orman Yönetimi ile Salim Yalaz ve arkadaşları arasında görülüp kesinleşen Vize Asliye Hukuk Mahkemesinin 1999/598 sayılı tescil dosyası kararının taraflar arasında kesin hüküm oluşturacağı düşünülmeli, bundan sonra oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Kabule göre de; reddedilen kısım bakımından, ret sebebi ortak olan davalı Hazine ve Orman Yönetimi yararına tek vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken, ayrı ayrı 816,40.-TL vekâlet ücretine hükmedilmesi de doğru değildir.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde gösterilen nedenler ile davalı Orman Yönetiminin temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde iadesine,

2) İkinci bentde gösterilen nedenler ile davalı Hazinenin 339 ve 340 sayılı parsellere yönelik temyiz itirazlarının reddi ile bu parseller yönünden usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına,

3) Davacıların 465 sayılı parselin (A) ve (D) harfleri ile gösterilen bölümüne yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile bu taşınmazlar yönünden verilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 15/06/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15036, Karar No: 2017/13594, Tarih: 08.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/15036 E.  ,  2017/13594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 01.04.2008-06.08.2010 tarihleri arasında davalı şirkette tır şoförü olarak çalıştığını, maaş bordrolarının asgari ücret üzerinden düzenlendiğini, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, davacının çalıştığı dönemde haftanın yedi günü 06.00-19.00 saatleri arasında çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, hafta tatili ücreti verilmediğini, yıllık izinlerini kullanmadığını, davacının ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığını ancak ücretlerinin ödenmediğini, 2010 yılı Temmuz ve Ağustos ayı ücretlerinin ödenmediğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin devamsızlık nedeni ile haklı nedenle feshedildiğini, davacının başka bir şantiyede görevlendirildiğini ancak davacının görevlendirmeyi kabul etmediğini, davacının imzaladığı 25.08.2009 tarihli sözleşmede fazla mesai ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücretinin aylık ücretine dahil olduğunu, işyerinde çalışma saatlerinin 07.15-17.45 arası olduğunu, davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışması nedeni ile ihbar tazminatı talep hakkının bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm temyiz itirazları ile davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davanın kanuni dayanağı 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesindeki, “işveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21. madde hükümlerine göre dava açabilir” şeklindeki düzenlemedir.

Çalışma şartlarında değişiklik, işverenin yönetim hakkı ile doğrudan ilgilidir. İşveren işyerinin karlılığı, verimliliği noktasında işin yürütümü için gerekli tedbirleri alır. İş görme ediminin yerine getirilmesi şeklini ve zamanını, hizmetin niteliğini işveren belirler. İşverenin yönetim hakkı, taraflar arasındaki iş sözleşmesi ya da işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinde açıkça düzenlenmeyen boşluklarda uygulama alanı bulur.

İşverenin yönetim hakkı kapsamında kalan ya da geçerli sebebe dayanan değişiklikler, çalışma şartlarında esaslı değişiklik olarak nitelendirilemez. Geçerli neden işçinin verimi ile davranışlarından ya da işyeri gereklerinden kaynaklanabilir.

Somut olayda, ... ili ... ilçesinde tır şoförü olarak çalışan davacıya ... ili ... ilçesinde işyeri değişiklik teklifinde bulunulduğu ve davacının bu teklifi reddetmesi üzerine işveren tarafından ... işyerinde çalışmaya devam etmediğinden bahisle 4857 sayılı Kanun'un 25.II.g-h. bentleri uyarınca iş sözleşmesinin feshedildiği anlaşılmaktadır. Yukarıda açıklanan ilkeler uyarınca işveren yaptığı değişikliğin geçerli sebebe dayandığını ortaya koyabilmiş değildir. Dosya kapsamına göre yapılan teklif işçinin çalışma hayatı açısından esaslı değişiklik niteliğinde olduğundan bu gerekçe ile işveren tarafından iş sözleşmesinin feshi halinde kıdem ve ihbar tazminatının kabulü gerekirken yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12468, Karar No: 2012/12232, Tarih: 25.06.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/12468 E.  ,  2012/12232 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı adına Av. ... arasındaki dava hakkında Konya 1. İş Mahkemesinden verilen 15.05.2012 günlü ve 829/291 sayılı hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacının sigortalı bilgilerinde tescili yapıldıktan sonra 19 kodu ile terkinin verildiği ve daha sonra yeniden tescili yapıldığı anlaşıldığına göre;

- 19 kodunun, sigortalılığın durdurulmasını mı, yoksa sigortalılığın terkini mi, ifade ettiği,

- Durdurma ise, durdurulmayıp da devamı halinde davacının, sigortalılık süresinin hangi tarihler arasında olabileceği,

Kurumdan sorularak gelecek cevabın eklenmesinden sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.