muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/559, Karar No: 2024/974, Tarih: 23.10.2024

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Beyana dayalı vergilendirmenin esas olduğu vergi sistemimizde vergi kanunlarının mükelleflere yüklediği defter ve belge düzenine uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak mükellefler, vergilendirmeyle ilgili olguları belgelendirmek ve yasal defterlerine yansıtmakla yükümlüdür. Bir mükellef, defter ve belge düzenine uymak suretiyle beyanların, defter ve belgelerin doğruluğu hakkındaki ilk görünüş karinesinden yararlanır. Bununla birlikte vergi idaresi de mükellefler tarafından beyan edilen hususların doğruluğunu araştırma, tespit etme ve değerlendirme yetkisini haizdir.
	Mükelleflerce beyan dışı bırakılan vergilendirmeye konu bir unsurun varlığının vergi idaresince tespit edilmesi halinde ikmalen, re'sen veya idarece tarh yoluyla vergi tarhiyatı yapılabilmektedir.
	Re'sen vergi tarhının yapılabilmesi ise vergi matrahının tamamen veya kısmen defter, kayıt ve belgelere veya kanuni ölçülere dayanılarak tespitine imkan bulunmayan hallerin varlığına bağlıdır.	Vergi matrahının bu tarh yöntemine göre saptanma koşulları 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 30. maddesinde gösterilmiş ve anılan maddenin ikinci fıkrasında re'sen tarh yöntemine başvurulması için gerekli koşulların oluştuğunun varsayıldığı haller altı bent halinde belirlenmiştir. Sayılan bu sebeplerin varlığı halinde vergi inceleme elemanlarınca ilgili dönem matrahı re'sen takdir edilebileceği gibi takdir komisyonuna başvurularak da matrahın takdir edilmesi sağlanabilecektir.
	Diğer taraftan, kanun koyucu, Kanun’un 30. maddesinin dördüncü fıkrasında,  vergi beyannamelerinin kanuni süresinden sonra verilmesi durumuna özgü olarak ilk iki fıkrasında düzenlenen re’sen tarh hallerinden ayrı ve özel bir re’sen tarhiyat hali daha öngörmüştür.
	Kanun’un 30. maddesinin dördüncü fıkrasına göre re’sen tarhiyat yapılabilmesinin ilk şartı beyanname verme süresi geçtikten sonra ilgili beyannamenin verilmiş olmasıdır. Bu beyannamenin yasal süresi geçtikten sonra ilk defa verilmesi ile beyanname süresinde verilmekle birlikte bu süre geçtikten sonra ilk beyanların düzeltilmesine yönelik düzeltme beyannamesi verilmesi arasında uygulanacak hukuk kuralları ve bunların doğurduğu hukuki sonuçlar yönünden herhangi bir farklılık bulunmamaktadır. Her iki durumda da verilen beyannamelerde gösterilen matrah üzerinden gerekli tarhiyat re'sen yapılır. 
	Kanuni süresi geçtikten sonra verilen beyannamede gösterilen matrah üzerinden re'sen tarhiyat yapılabilmesinin diğer bir şartı ise anılan beyannamenin verildiği tarihte, mükellef hakkında vergi incelemesine başlanmamış veya mükellefin takdir komisyonuna sevk edilmemiş olmasıdır.

Kanuni süresi geçtikten sonra verilen beyannamede gösterilen matrah üzerinden re'sen tarhiyat yapılabilmesinin diğer bir şartı ise anılan beyannamenin verildiği tarihte, mükellef hakkında vergi incelemesine başlanmamış veya mükellefin takdir komisyonuna sevk edilmemiş olmasıdır. 
	Öte yandan, beyanname verme süresi geçtikten sonra ilgili beyannamenin verilmesi nedeniyle zamanında tahakkuk etmeyen vergi nedeniyle kesilecek vergi ziyaı cezasının indirimli olarak (%50 oranında) uygulanabilmesinin şartları Kanun'un 344. maddesinin üçüncü fıkrasında ayrıca düzenlenmiş olup bu şartlar Kanun'un 30. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca re'sen tarhiyat yapılabilmesi için öngörülen şartlar ile aynı mahiyettedir.
	Kanuni süresi içinde verilen beyannamenin düzeltilmesine ilişkin düzeltme beyannamesinin vergi incelemesine başlandıktan sonra verilmesi halinde ise vergi idaresince cezalı tarhiyat Kanun’un 30. maddesinin dördüncü fıkrasına ve 344. maddesinin üçüncü fıkrasına göre değil vergi inceleme raporu uyarınca tespit edilen re'sen tarh nedenine bağlı olarak yapılacaktır.
	Vergi idaresince, kanuni süresi içinde verilen beyannamenin düzeltilmesine ilişkin düzeltme beyannamesinin vergi incelemesine başlandıktan sonra verildiği hususu göz ardı edilerek 213 sayılı Kanun'un 30. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca tarhiyat yapılması halinde, vergi inceleme raporu uyarınca (mükellefin ilk beyannamesindeki bilgilere göre) yapılacak tarhiyat ile verilen beyanname üzerine yapılan tarhiyatın aynı maddi nedenden kaynaklanması durumunda, mükerrer vergilendirmeye sebebiyet verileceği de izahtan varestedir.  Zira kanun koyucu bu durumu mükellefin beyanlarının ilk görünüş karinesinden yararlanma ilkesinin bir istisnası olarak kabul etmiş ve  nihai vergilendirmenin vergi denetim araçlarından biri olan vergi incelemesinin sonucuna göre tespit edilmesini istemiştir.
	Uyuşmazlığın çözümü için davacı tarafından ihtirazi kayıtla verilen beyannamelerin, vergi incelemesine başlandıktan sonra verilip verilmediğinin ortaya konulması gerekmektedir.
	Olayda, davacı tarafından, ilgili beyannameler süresinde verilmekle birlikte bu süre geçtikten sonra ilk beyanların düzeltilmesine yönelik düzeltme beyannameleri 01/04/2021 tarihinde verilmiş, davalı idarece, ihtirazi kayıtla verilen bu beyannamelerde gösterilen matrah üzerinden, indirim hesaplarından çıkarılan katma değer vergileri de dikkate alınarak Kanun'un 30. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca re'sen tarhiyat yapılmış, vergi ziyaı cezaları, vergilerin %50'si oranında kesilmiş, ayrıca tarh edilen vergiler üzerinden gecikme faizi hesaplanmıştır.

Davacı tarafından verilen düzeltme beyannamelerine istinaden tarh edilen vergiler, kesilen cezalar ve hesaplanan gecikme faizleri, adı geçen firmadan temin edilen faturaların gerçek bir emtia teslimine dayanmadığının tespit edilmesinden kaynaklanmaktadır. Anılan vergilendirme ile ilgili olay, 01/04/2021 tarihinden önce başlanan vergi incelemesine de konu edilmiştir. Anılan incelemenin sonucunda düzenlenen vergi inceleme raporunda adı geçen firmadan temin edilen faturaların gerçek bir emtia teslimine dayanmaması nedeniyle anılan faturalarda gösterilen katma değer vergisi indirimleri reddedilmiş, ilk beyannamede yer alan bilgiler dikkate alınarak katma değer vergisi beyan tablosu yeniden düzenlenmiş ve anılan rapora göre davacı adına cezalı tarhiyat yapılmıştır.	Söz konusu cezalı tarhiyata karşı açılan davada verilen karara yöneltilen temyiz istemi, Danıştay Dokuzuncu Dairesinin E:2024/2232 sayılı dosyada derdest olup hakkında henüz bir karar verilmemiştir.
	İhtirazi kayıt içeren düzeltme beyannamelerinin verildiği 01/04/2021 tarihinden önce beyannameye ihtirazi kayıt koyma nedenleriyle ilgili vergi incelemesine başlandığından, davacı tarafından yasal süresinden sonra verilen düzeltme beyannameleri üzerine re'sen tarhiyat yapılabilmesi ve vergi ziyaı cezalarının, vergilerin %50 oranında kesilebilmesi için Kanun'un 30. maddesinin dördüncü fıkrası ile 344. maddesinin üçüncü fıkrasında aranan şartlar olayda gerçekleşmemiştir.
	Bu durumda, beyannameye ihtirazi kayıt koyma nedenleriyle ilgili, düzeltme beyannamelerinin verildiği tarihten önce vergi incelemesine başlandığı hususu göz ardı edilerek ihtirazi kayıtla verilen bu beyannamelerde gösterilen matrah üzerinden, indirim hesaplarından çıkarılan katma değer vergileri de dikkate alınarak Kanun'un 30. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca re'sen tarhiyat yapılmasında ve Kanun'un 344. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca vergi ziyaı cezaları kesilmesinde hukuka uygunluk görülmemiştir.
	Diğer taraftan, tarh edilen vergilerde hukuka uygunluk görülmediğinden, tarhiyatın tahakkuk ettiğinden de söz edilemeyeceğinden hesaplanan gecikme faizlerinde de hukuka uygunluk bulunmamaktadır.
	Bu nedenle ısrar kararının bozulması gerekmiştir.
 
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1-	Davacının temyiz isteminin KABULÜNE,
2-	... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı ısrar kararının BOZULMASINA,
3-	Yeniden verilecek kararda karşılanacağından, yargılama giderleri hakkında hüküm kurulmasına gerek bulunmadığına,
23/10/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/1636, Karar No: 2024/988, Tarih: 23.10.2024

"İçtihat Metni"
                       T.C.
	D A N I Ş T A Y
VERGİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2023/1636
Karar	No : 2024/988
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Defterdarlığı - ...
		(... Vergi Dairesi Müdürlüğü)
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ... Sendikası
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN	KONUSU	:	... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı ısrar kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ :
	Dava konusu istem: Davacı sendika tarafından, Toprak Mahsulleri Ofisi (TMO) Genel Müdürlüğüne ait lojmanlardan istifade eden sendika üyesi personelden tahsil edilen lojman kirası ve yakıt bedeli üzerinden TMO Genel Müdürlüğü tarafından tevkif edilerek davalı idareye ödenen 2019 yılının Ağustos dönemine ilişkin katma değer vergisinin kaldırılması ve yasal faiziyle birlikte sendika üyelerine iadesi istemiyle dava açılmıştır.
... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı: 
Davalı idarece davacı sendikanın dava açma ehliyetinin bulunmadığı belirtilmiştir. Ancak 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları ve Toplu Sözleşme Kanunu'nun "Sendika ve konfederasyonların yetki ve faaliyetleri" başlıklı 19. maddesinin ikinci fıkrasında sendika ve konfederasyonların kuruluş amaçları doğrultusunda toplumsal cinsiyet eşitliğini gözeterek bulunabileceği faaliyetler sıralanmış; aynı fıkranın (f) işaretli bendinde sendika ve konfederasyon üyelerinin idare ile ilgili doğacak ihtilaflarında, ortak hak ve menfaatlerinin izlenmesinde veya hukuki yardım gerekliliğinin ortaya çıkması durumunda üyelerin veya mirasçılarının, her düzeyde ve derecedeki yönetim ve yargı organları önünde temsil edilmesi veya ettirilmesi, dava açılması ve bu nedenle açılan davalarda taraf olunması değinilen faaliyetler arasında düzenlenmiştir. 
 Dava konusu olayda, TMO Genel Müdürlüğüne ait lojmanlardan istifade eden sendika mensubu personel adına dava açarak ihtilaf konusu dönemde sendika mensubu personelden tahsil edilen lojman kira ve yakıt bedelleri üzerinden kesinti yoluyla alınan katma değer vergisi tutarlarının iadesi isteminde bulunan davacı sendikanın dava açma ehliyetinin bulunduğu sonucuna varıldığından davalı idarenin aksi yöndeki iddiasına itibar edilmemiştir.
 Davacı sendika üyeleri tarafından TMO Genel Müdürlüğüne ait kamu konutlarından istifade edilmesi ticari bir faaliyet kapsamında bulunmadığından uyuşmazlık konusu dönemde davacı sendikanın üyelerinden tahsil edilen lojman kira ve yakıt bedellerinden tevkif edilen katma değer vergilerinde hukuka uygunluk bulunmamaktadır.
Bu nedenle haksız yere tahsil edilen verginin 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun'da öngörülen oranda faiz uygulanarak davacıya iade edilmesi gerekmektedir.
Mahkeme bu gerekçeyle davanın kabulüne karar vermiştir.  
Davalının istinaf istemini inceleyen ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı:

Bu nedenle haksız yere tahsil edilen verginin 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun'da öngörülen oranda faiz uygulanarak davacıya iade edilmesi gerekmektedir.
Mahkeme bu gerekçeyle davanın kabulüne karar vermiştir.  
Davalının istinaf istemini inceleyen ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı:
Vergi Dava Dairesi, istinaf istemine konu edilen kararın kaldırılmasını gerektiren bir nedenin bulunmadığı gerekçesiyle istinaf istemini reddetmiştir. 
Davalının temyiz istemini inceleyen Danıştay Dördüncü Dairesinin 14/02/2023 tarih ve E:2021/2110, K:2023/744 sayılı kararı:
Sendika ve üst kuruluşlarının bizzat taraf oldukları hukuki ilişkiler dolayısıyla, davacı ve davalı oluş sıfatları ile ortak çıkarların korunması için tanınan davacı olabilme sıfatından başka hukuki yardım gerekliliğinin ortaya çıkması durumunda üyelerini veya bunların mirasçılarını her derecedeki yargı organları önünde temsil etme ve dava açma hakkı olduğu, sendika ve üst kuruluşların diğer tüzel kişiliklere genel hükümler uyarınca tanınan taraf olma ve dava açma ehliyetinin dışında, üyelerini ve bunların mirasçılarını temsil etme ve ettirme yetkisi ile donatılmış olduğu görülmektedir.
 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları ve Toplu Sözleşme Kanunu'nun "Sendika ve konfederasyonların yetki ve faaliyetleri" başlıklı 19. maddesinin ikinci fıkrasının (f) işaretli bendinin sendikalara ve üst kuruluşlarına tanıdığı yetkinin temsil yetkisi bağlamında değerlendirilmesinin gerektiği, bu düzenleme ile idare tarafından sendika üyesi olan kamu görevlisi hakkında tesis edilen bireysel (subjektif) işlemler nedeniyle bu ilişkinin tarafı olmayan sendika ve üst kuruluşa, üyesinin isteğine bağlı olarak uyuşmazlığın çözümünde taraf olarak kendisini temsil etme yetki ve sorumluluğunun verildiği anlaşılmaktadır.
Buna göre, sendikaların üyelerine yönelik tesis edilen bireysel (subjektif) işlemlere karşı, toplu sözleşmeden ve diğer konulardan dolayı çalışanları temsilen bizzat taraf olarak açacağı davalardan farklı olarak üyelerinin talebi ile yazılı başvuru üzerine temsil belgesi ile açabileceği; sendika üyesi olan kamu görevlisinin isteği üzerine, statüsü ve bu statüsünden kaynaklanan hak, yükümlülük, görev ve sorumlulukları ile atama, nakil, disiplin ve personel hukukuna ilişkin diğer düzenlemelere dayalı olarak üyeleri hakkında tesis edilen bireysel (subjektif) işlemlere karşı, üyelerini temsilen avukatları aracılığıyla dava açabilecekleri ve bu nedenle açılan davalarda taraf olabilecekleri sonucuna ulaşılmaktadır.

Davacı sendikanın TMO Genel Müdürlüğü lojmanlarından istifade eden üyelerinden tahsil edilen yakıt ve kira bedelleri üzerinden yapılan katma değer vergisi kesintisi üyelerin menfaatini etkileyen bireysel bir işlemdir. Buna ilişkin davacı sendika tarafından sendika üyelerinin talebine binaen yazılı başvuruları üzerine temsil belgesi ile dava açılabileceği, böyle bir başvuru bulunmadığı için de sendikanın dava açma ehliyetinin bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Bu nedenle davanın ehliyet yönünden reddi gerekirken bu husus gözetilmeden verilen Vergi Dava Dairesi kararında usul ve yasaya uygunluk bulunmamaktadır.
Daire bu gerekçeyle kararı bozmuştur.
... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı ısrar kararı:  
Vergi Dava Dairesi, aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle ilk kararında ısrar etmiştir.  
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Davacı sendikanın dava açma ehliyetinin bulunmadığı, davacı sendika üyeleri adına herhangi bir tarhiyat yapılmadığından ve ceza kesilmediğinden dava konusu vergilerin fazla veya yersiz alındığına ilişkin iddiaların ancak özel hukuk hükümlerine göre TMO Genel Müdürlüğüne karşı açılan davada ileri sürülebileceği, 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye tabi olarak faaliyet gösteren bir iktisadi devlet teşekkülü olan  TMO Genel Müdürlüğünün ticari faaliyeti kapsamında kanunla istisna getirilmeyen her türlü teslim ve ifasının katma değer vergisine tabi olduğu, anılan kurum ile yapılan yazışmalar neticesinde kiraya verilen lojmanların kurumun aktifinde kayıtlı olduğu ve bilançosunda yer aldığının anlaşıldığı, kural olarak özel hukuk hükümlerine tabi olarak faaliyet gösteren kurumun aktifinde kayıtlı olan lojmanların kiraya verilmesi işlemin Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 17. maddesinin (4) numaralı fıkrasının (d) bendi kapsamında katma değer vergisinden istisna olmasının mümkün olmadığı belirtilerek ısrar kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.   
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Cevap verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ: 	Olayda, kamu işvereni olan TMO Genel Müdürlüğü tarafından kiraya verilen lojmanlardan yararlanan sendika üyelerinden tahsil edilmek suretiyle davalı idareye ödenen dava konusu katma değer vergilerinin anılan üyelerin ekonomik menfaatini etkilediğinde tereddüt bulunmamaktadır. 4688 sayılı Kanun'un 3. maddesinin birinci fıkrasının (f) işaretli bendinde, sendikanın kamu görevlilerinin ortak ekonomik, sosyal ve mesleki hak ve menfaatlerini korumak ve geliştirmek için oluşturdukları tüzel  kişiliğe  sahip  kuruluş  olarak  tanımlandığı ve davacı sendikanın Ana Tüzüğü'nün 3. maddesinde sayılan kuruluş amaçları arasında üyelerin ekonomik, sosyal, kültürel ve mesleki hak ve menfaatlerinin korunmasının da bulunduğu dikkate alındığında davacı sendikanın anılan vergilerin kaldırılması istemiyle üyelerini temsilen 4688 sayılı Kanun'un 19. maddesinin ikinci fıkrasının (f) işaretli bendi uyarınca dava açma yetkisinin bulunduğu sonucuna varılmaktadır.

Bununla birlikte sendikalara verilen üyeleri adına tesis edilen bireysel işlemlere ilişkin dava açma yetkisi kanunla verilen özel bir temsil yetkisi olduğundan davacı sendika tarafından değinilen yetkiye istinaden üyeleri adına açılan davada temsil yetkisine ilişkin bilgi ve belgelerin dava dosyasına sunulması gerekmektedir. 
	Uyuşmazlık konusu olayda, davacı sendika tarafından, menfaati ihlal edilen üyelere ilişkin üyelik formu, yetki belgesi, lojman tahsis belgesi gibi belgeler dava dosyasına sunulmak suretiyle menfaati ihlal edilen üyeleri temsilen dava açılması mümkün olmakla birlikte değinilen bilgi ve belgelere yer verilmeksizin bizzat dava açıldığı anlaşılmaktadır.
	Öte yandan dava konusu edilen 2019 yılının Ağustos ayına ilişkin katma değer vergilerinin toplam tutarı ile hangi tarihlerde ödendiğine ilişkin bilgi ve belgelere dava dilekçesi ve ekinde yer verilmediği görülmektedir.
	Dolayısıyla davacı sendika tarafından, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 3. maddesi uyarınca dava dilekçesinde gösterilmesi zorunlu olan hususlar ile üyeleri adına dava açma yetkisini ortaya koymaya elverişli bilgi ve belgelere yer verilmeksizin açılan davada İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 15. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (d) işaretli bendi uyarınca dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerektiği sonucuna ulaşıldığından uyuşmazlığın esası incelenerek verilen karara yöneltilen istinaf isteminin reddine dair ısrar kararının bu gerekçeyle bozulması gerektiği düşünülmektedir. 
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE :
	MADDİ OLAY: 
	Toprak Mahsulleri Ofisi (TMO) Genel Müdürlüğü tarafından, aktifinde yer alan lojmanlardan istifade eden sendika mensuplarından tahsil edilen kira ve yakıt bedelleri üzerinden hesaplanan katma değer vergileri davalı vergi dairesi müdürlüğüne ihtirazi kayıt konulmaksızın beyan edilerek ödenmiştir. 
	Davacı sendika tarafından, lojmanlardan yararlanan sendika mensuplarından tahsil edilen kira ve yakıt bedelinden kesinti suretiyle ödenen 2019 yılının Ağustos dönemine ilişkin katma değer vergilerinin hukuka aykırı olduğu, TMO Genel Müdürlüğünün iktisadi işletme sıfatıyla asıl faaliyeti ile ilişkili olmayan tahsise bağlı kiralama işleminin personelin barınması amacıyla yapıldığı ve açıkça katma değer vergisinin konusuna girmediği iddialarıyla  kaldırılması ve kesilen vergilerin sendika mensuplarına faiziyle birlikte iadesi istemiyle dava açılmıştır. 
 
	VI- İLGİLİ HUKUK
	A- İlgili Mevzuat

VI- İLGİLİ HUKUK
	A- İlgili Mevzuat
	2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İdari dava türleri ve idari yargı yetkisinin sınırı" başlıklı 2. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (a) işaretli bendinde, iptal davalarının idari işlemler hakkında yetki, sebep, şekil, konu ve maksat yönlerinden biri ile hukuka aykırı olduklarından dolayı menfaatleri ihlal edilenler tarafından açılacağı; "Dilekçeler üzerine ilk inceleme" başlıklı 14. maddesinin (3) numaralı fıkrasında, dilekçelerin, görev ve yetki, idari merci tecavüzü, ehliyet, idari davaya konu olabilecek kesin ve yürütülmesi gereken bir işlem olup olmadığı, süre aşımı, husumet ve aynı Kanun'un 3. ve 5. maddelerine uygun olup olmadıkları yönlerinden sırasıyla inceleneceği; "İlk inceleme üzerine verilecek karar" başlıklı 15. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendinde ise, ehliyet konusunda Kanun'a aykırılık görülmesi halinde davanın reddedileceği hükümlerine yer verilmiştir. 
	4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları ve Toplu Sözleşme Kanunu'nun "Tanımlar" başlıklı 3. maddesinin birinci fıkrasının (f) işaretli bendinde, "sendika", kamu görevlilerinin ortak ekonomik, sosyal ve mesleki hak ve menfaatlerini korumak ve geliştirmek için  oluşturdukları tüzel  kişiliğe  sahip  kuruluş  olarak  tanımlanmış; aynı Kanun'un "Sendika ve konfederasyonların yetki ve faaliyetleri" başlıklı 19. maddesinin ikinci fıkrasında sendika ve konfederasyonların kuruluş amaçları doğrultusunda toplumsal cinsiyet eşitliğini gözeterek bulunabileceği faaliyetler sıralanmış; aynı fıkranın (f) işaretli bendinde sendika ve konfederasyon üyelerinin idare ile ilgili doğacak ihtilaflarında, ortak hak ve menfaatlerinin izlenmesinde veya hukuki yardım gerekliliğinin ortaya çıkması durumunda üyelerin veya mirasçılarının, her düzeyde ve derecedeki yönetim ve yargı organları önünde temsil edilmesi veya ettirilmesi, dava açılması ve bu nedenle açılan davalarda taraf olunması değinilen faaliyetler arasında düzenlenmiştir. 
	233 sayılı Kamu İktisadi Teşebbüsleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin 2. maddesinin (1) numaralı bendinde "Teşebbüs", iktisadi devlet teşekkülü ile kamu iktisadi kuruluşunun ortak adı olarak; (2) numaralı bendinde de "Teşekkül", sermayesinin tamamı devlete ait, iktisadi alanda ticari esaslara göre faaliyet göstermek üzere kurulan, kamu iktisadi teşebbüsü olarak tanımlanmıştır. Aynı Kanun Hükmünde Kararname'nin 4. maddesinin (2) numaralı fıkrası uyarınca tüzel kişiliğe sahip teşebbüsler anılan Kanun Hükmünde Kararname ile saklı tutulan hususlar dışında özel hukuk hükümlerine tabi olup söz konusu Kanun Hükmünde Kararname'de kamu iktisadi teşebbüslerinin 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu karşısındaki durumlarını düzenleyen özel bir hüküm bulunmamaktadır.

3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 1. maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde, Türkiye'de yapılan ticari, sınai, zirai faaliyet ve serbest meslek faaliyeti çerçevesinde yapılan teslim ve hizmetlerin; (3) numaralı bendinin (f) alt bendinde, Gelir Vergisi Kanunu'nun 70. maddesinde belirtilen mal ve hakların kiralanması işlemlerinin katma değer vergisine tabi olduğu belirtilmiştir. Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 17. maddesinin (4) numaralı fıkrasının (d) bendinde ise iktisadi işletmelere dahil olmayan gayrimenkullerin kiralanması işlemlerinin katma değer vergisinden istisna olduğu hükme bağlanmıştır.
193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun 70. maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde, arazi, bina (döşeli olarak kiraya verilenlerde döşeme için alınan kira bedelleri dahildir), maden suları, menba suları, madenler, taş ocakları, kum ve çakıl istihsal yerleri, tuğla ve kiremit harmanları, tuzlalar ve bunların mütemmim cüzileri ve teferruatının, (5) numaralı bendinde ise işletme hakkının sahipleri, mutasarrıfları, zilyedleri, irtifak ve intifa hakkı sahipleri veya kiracıları tarafından kiraya verilmesinden elde edilen iratların gayrimenkul sermaye iradı olduğu; ikinci fıkrasında, birinci fıkrada yazılı mal ve hakların ticari veya zirai bir işletmeye dahil bulunduğu takdirde bunların iratlarının ticari veya zirai kazancın tespitine müteallik hükümlere göre hesaplanacağı düzenlenmiştir.  
	B- İlgili Yargı Kararı
	4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları ve Toplu Sözleşme Kanunu'nun 19. maddesinin ikinci fıkrasının (f) işaretli bendi uyarınca kamu görevlileri sendikaları ve üst kuruluşlarının, üyeleri hakkında tesis edilen bireysel (subjektif) işlemlere karşı dava açıp açamayacakları konusunda Danıştay dairelerince verilen kararlar arasındaki aykırılığın içtihatların birleştirilmesi suretiyle giderilmesi istemi üzerine Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulunca 18/06/2006 tarih ve 26202 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 03/03/2006 tarih ve E:2005/1, K:2006/1 sayılı karar ile içtihatların birleştirilmesine karar verilmiştir. Anılan kararın ilgili bölümü şu şekildedir: