muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13675, Karar No: 2015/12753, Tarih: 20.04.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/13675 E.  ,  2015/12753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali-alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile aralarında 10.500 TL bedelli devre mülk satış sözleşmesi düzenlendiğini, tapu kaydının bu güne kadar devrinin sağlanmadığı gibi, teslim tarihinin 2012 Aralık olduğu halde, teslim edilmediğini ve devre mülkten yararlanamadığını, 12.3.2013 tarihli ihtarname ile sözleşmeden cayma hakkını kullandığını ileri sürerek sözleşmenin iptali ile peşin ödenen 10.500 TL'nın tahsilini istemiştir.

Davalı, ...ya da ... Mahkemelerinin yetkili olduğunu savunarak, yetkisizlik itirazında bulunmuş ve davanın esastan reddini dilemiştir.

Mahkemece, devre mülk sözleşmesine konu taşınmazın tapusunun davacıya devredildiği, sözleşmenin feshedilmesi halinde tapunun da iptalinin gerekeceği, bu durumun taşınmazın aynına ilişkin bulunduğu, taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin yetki yönünden reddine, dosyanın Tüketici Mahkemesi sıfatıyla ... Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalı şirket arasında 6.1.2013 ve tarihli hisseli gayrimenkul sözleşmesi (devremülk sözleşmesi)’nin imzalandığı, sözleşmenin konusunu teşkil eden tapunun ise davacıya devredildiği, dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Mahkemece, sözleşmenin iptal edilmesi halinde tapusunun da iptalinin gerekeceği, taşınmazın aynına ilişkin değişiklik içerecek davanın taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde görülmesi gerekeceği kabul edilerek yetkisizlik kararı verilmiştir. Hemen belirtmek gerekir ki, davacının eldeki davadaki talebi sadece sözleşmenin feshi ile uğradığını iddia ettiği maddi ve manevi zararlarının tahsiline ilişin olup, tapu iptal ve tescil gibi taşınmazın aynına ilişkin bir talebi bulunmamaktadır. Öte yandan yargılama esnasında da taşınmazın aynına ilişkin araştırmayı ve tartışmayı gerektirecek bir hususta yoktur. Bu itibarla, eldeki davanın taşınmazın aynına ilişkin dava gibi değerlendirilmesi mümkün değildir.

6100 Sayılı HMK’ nun 6. maddesine göre genel yetkili mahkeme davalının yerleşim yeri mahkemesidir. Ayrıca, 4077 sayılı yasanın 23/3. madde ve fıkrasına göre de, tüketici davalarının tüketicinin ikametgahı mahkemesinde de açılabileceği belirtilmiştir ki, bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. Dosya kapsamından davacının ikametgahının “... Mah... Cad. No:.. ..” olduğu anlaşılmakta olup, yerleşim yeri mahkemesinin ...Tüketici Mahkemeleri’nin olduğuna göre mahkemece, görevli ve yetkili ... Tüketici Mahkemelerine gönderilmesi kararı verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 20.4.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3398, Karar No: 2015/2687, Tarih: 24.02.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/3398 E.  ,  2015/2687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİFKE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/10/2013

NUMARASI : 2011/654-2013/998

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 4 nolu bağımsız bölümün davalılar tarafından haksız olarak kullanıldığını ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davacı ile aralarında inançlı işlem yapıldığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, kayden davacıya ait bağımsız bölüme davalı M.. G..'in haksız elattığı gerekçesi ile onun yönünden davanın kabulüne, diğer davalı Ömer'in ise taşınmazı kullandığı ispatlanamadığından pasif dava ehliyeti yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı M.. G.. vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .......... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, kayden davacıya ait bağımsız bölümü davalı M.. G..'in haklı ve geçerli bir nedeni olmaksızın kullandığı saptanmak, çapın iptale kadar geçerli olduğu gözetilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olduğuna göre; davalı M.. G..'in temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 4.790.66.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalı M.. G..'ten alınmasına, 24.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/39168, Karar No: 2013/1631, Tarih: 16.01.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/39168 E.  ,  2013/1631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin Temmuz 2002 - 15.02.2009 tarihleri arasında davalı işveren nezdinde börek ustası olarak çalıştığını, iş akdinin işverence haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini iddia ederek ücret, kıdem ve ihbar tazminatları ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı veya vekili davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre dava kısmen kabul edilmiştir.

D) Temyiz:

Hükmü davacı vekili, feshin işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak gerçekleştirildiği, bu hususun tanık beyanı ile sabit olduğu ve bu nedenle ihbar tazminatı talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken reddinin hatalı olduğu gerekçesi ile temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık feshin kim tarafından ve ne şekilde yapıldığı konularında toplanmaktadır.

Davacı hizmet akdinin işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak sona erdirildiğini iddia ederek dava açmış, davalı taraf usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen davaya cevap vermemiştir.

Davacının hizmet akdinin haklı nedenle sona erdiğini ispat yükü davalı işverene ait olup, davalı işveren haklı feshi savunmadığı gibi işçinin feshini de savunmamıştır.

Hükme dayanak yapılan davacı tanıklarının beyanlarına göre işyerinde ücretlerin geç alınması ya da hiç alınamaması ile ilgili olarak işverenle konuşulması üzerine işverenin “ bu şekilde çalışacaksınız, çalışmak istemiyorsanız defolup gidersiniz” dediği ve davacı işçinin bunun üzerine işyerini terk ettiği anlaşılmıştır.

Mahkemece bu şekildeki beyanın işveren feshi olarak kabul edilmesi ve ihbar tazminatı talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken bu beyanlar dikkate alınmaksızın işçinin ücretlerini alamaması nedeni ile işyerini terk etmek suretiyle haklı olarak feshettiği gerekçesi ile ihbar tazminatının reddine karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2906, Karar No: 2012/6957, Tarih: 05.04.2012

**6. Ceza Dairesi         2010/2906 E.  ,  2012/6957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın ... kabul edilen eylemi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kapsamı dışında kalan bir cezanın hükmolunması gerekirken, yanılgılı uygulama sonucu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanabilme sınırı içerisine giren bir cezanın verilmesi halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez. Aksi halin, sanığın; önceki yanılgılı uygulama sebebiyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının sağlanmasına, hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin zedelenmesine yol açacağını belirten Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.03.2008 gün ve 2008/6-47 esas-2008/43 sayılı kararı gereğince, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede; suçun gece vakti işlenmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesiyle cezada arttırım yapılırken arttırım üst sınırdan 1/3 oranı üzerinden uygulanması karşısında hüküm fıkrasında 1/3 oranının yerine 1/2 oranının yazılması yerinde düzeltilmesi olanaklı maddi hata olarak kabul edilmiş, 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden ve öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın, sanık hakkında aynı Yasanın 145. maddesi uyarınca indirim yapılması karşı temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamış,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

TCK’nun 53.maddesinin (c) fıkrasındaki kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverilme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Ancak,

TCK’nun 53.maddesinin (c) fıkrasındaki kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverilme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “53. maddenin uygulanmasına” ilişkin bölümün çıkartılarak, yerine “Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinin (a), (b), (d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar; (c) bendinde yazılı “kendisinin alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri” açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9008, Karar No: 2011/9633, Tarih: 03.10.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/9008 E.  ,  2011/9633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, iklim koşulları, arazinin toprak ve topoğrafik yapısı ile bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı vb) gözetildiğinde, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan Ülkemizin değişik yörelerindeki sulu tarım arazilerinin değerlendirilmesinde, (değeri önemli biçimde etkileyen, kanıtlanmış farklı ve özel bir etkenin bulunması durumu dışında) kapitalizasyon faiz oranı %5 olarak alınmaktadır. Hal böyle iken değerlendirmeye esas alınan bilirkişi kurulu raporunda taşınmazın değerinin belirlenmesinde kapitalizasyon faizi oranının %5 yerine %4 olarak kabulü,

2-Ülkemizde zeytin üretiminin en çok yapıldığı Marmara, Ege ve Akdeniz bölgelerinde dekarda zeytin veriminin genelde ortalama 400-500 kg civarında olduğu, yıllardır Yargıtay’a gelen kamulaştırma dosyalarından bilinmektedir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda zeytinde verimin 900 kg üzerinden değerlendirme yapıldığı belirtilmiş ise de, ülke genelinde geçerli ortalama miktarın dikkate alınması ve böylece en fazla 500 kg verim miktarına göre hesaplama yapılıp bedel tespit edilmesi gerektiğinin düşünülmemiş olması,

3-2942 Sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir.

2011/9008-9633

Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

2011/9008-9633

Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen İlçe Tarım Müdürlüğünün 12.08.2011 tarihli yazısında 2009 yılında zeytin üretim giderinin 669 TL bildirildiği halde dosya içerisinde bulunan 08.01.2010 tarihli yazıda ise 699 TL bildirilmiştir. İlçe Tarım Müdürlüğünden üretim gideriyle ilgili bu çelişkinin sorularak giderilmesi gerekirken üretim giderini 400 TL ve kg. başına satış fiyatının da 2 TL yerine 1,2 TL alınmak suretiyle değerlendirme yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan zeytin veriminin 500 kg. olarak değerlendirileceği de gözönünde tutularak İlçe Tarım Müdürlüğünden 2009 yılı itibariyle çelişkinin giderildiği ortalama dekar başına üretim giderini gösteren veri cetveli getirtilerek, bu veri cetveline göre ve kg. başına satış fiyatı da 2 TL alınmak suretiyle kapitalizasyon faizinin %5 alınarak değerlendirme yapılan ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 03.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/890, Karar No: 2019/4955, Tarih: 09.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/890 E.  ,  2019/4955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık ... hakkında müşteki ...'a yönelik gerçekleştirmiş olduğu hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından ve müşteki ...'e yönelik gerçekleştirmiş olduğu hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında müşteki ...'a yönelik gerçekleştirmiş olduğu mala zarar verme suçu yönünden zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

I-Sanık ... hakkında müşteki ...'a yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali ile müşteki ...'a yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5560 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, Yargıtay tarafından incelenmesini gerektiren temyiz yolu bulunmadığından, yasal süre içerisinde yapılan itiraz için gereğinin itiraz merciince yerine getirilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II-Sanık ... hakkında müştekiler ... ve ...'e yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık

suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olaylarda ise;

a)Sanığın müşteki ...'a yönelik gerçekleştirmiş olduğu 92,00 TL tutarındaki parayı çalma eylemi hakkında;

b)Müşteki ...'e yönelik gerçekleştirdiği müştekinin cadde üzerine park ettiği halk otobüsünün içerisinden yaklaşık 75 adet boş akıllı elektronik kartları çalma şeklindeki eylem hakkında; boş akıllı otobüs kartlarının suç tarihi olan 03/02/2015 tarihindeki edinme tutarının araştırılıp tespit edildikten sonra toplam tutar nazara alınarak sonucuna göre;

Sanığın işlediği hırsızlık suçlarına konu para ve eşyaların değeri göz önüne alınarak TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 09/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3850, Karar No: 2013/7001, Tarih: 12.11.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/3850 E.  ,  2013/7001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve karşı alacak davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, karşı davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl davada davalı-karşı davada davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl davada davacı, karşı davada davalı vekili, müvekkilinin de aralarında bulunduğu arsa sahipleriyle davalı yüklenici arasında düzenlenen 20.06.2006 tarihli düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca inşaat ruhsatı tarihinden itibaren 24 ayda teslimi gereken iki dairenin teslim tarihi olan 19.10.2009 tarihinde teslim edilmediğini ileri sürerek, iki daire için 11.180 TL gecikme tazminatının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslahla alacağını 13.987,00 TL'sına yükseltmiş, karşı davanın reddini istemiştir.

Asıl davada davalı karşı davada davacı vekili, gecikmenin müvekkilinden kaynaklanmadığını, müvekkilinin sözleşme dışı imalat yaptığını, davacıya arsa payından fazla daire verilmesi nedeniyle sözleşme uyarınca fazla kısmın rayiç bedelini ödemesi gerektiğini ileri sürerek, asıl davanın reddi ile karşı davada şimdilik 1.000,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca asıl davadaki davacıya 20.10.2009-14.02.2011 tarihleri arasındaki gecikme nedeniyle 13.987,00 TL gecikme tazminatı alacağı bulunduğu, karşı davanın 20.10.2011 tarihli duruşmada takipsiz bırakıldığı ve üç ay içinde harcı ödenerek davanın yenilenmediği, davanın işlemden kaldırılmasına ilişkin ara kararı verilmemesinin sonuca etkili olmadığı gerekçesiyle asıl davanın kabulü ile 13.978,00 TL'nin faiziyle birlikte tahsiline, karşı davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalı-karşı davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada davalı-karşı davada davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davalı-karşı davada davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.Başkan