muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/734, Karar No: 2024/2658, Tarih: 26.06.2024

TEMYİZ	EDENLERİN	İDDİALARI : 
	Davacılardan ... tarafından, dava konusu olayın su akışına engel olan imalatlar nedeniyle olduğu, doğal afet ve mücbir sebep olarak %50 kusur indirimi yapılmasının kabul edilemez olduğu, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.
	Davalı Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından, İdare Mahkemesince mahallinde yapılan keşif neticesinde düzenlenen bilirkişi raporunda idarelerinin kusuru bulunmadığı yönünde görüş ve tespitlere yer verildiği halde idareleri yönünden tazminata hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu, idareleri yönünden davanın reddi gerektiği, idarelerinin harçtan muaf olduğu ileri sürülmektedir.
	Davalı Burhaniye Belediye Başkanlığı tarafından, idarelerinin herhangi bir hizmet kusuru bulunmadığı, dava konusu olayın yol genişletme çalışmaları sırasında diğer davalı Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından yolun daraltılması ve PMS Tarım Ürünleri Gıda Çarşısı’nın uygun deşarj kanalı yapmamasından kaynaklandığı, idareleri yönünden davanın reddi gerektiği ileri sürülmektedir.
	Müdahale Talebinde Bulunan ve Katılma Yoluyla Temyiz İsteminde Bulunan ... San. ve Tic. A.Ş. tarafından, şirketlerinin olay tarihinde M OİL Akaryakıt İstasyonun kiracısı konumunda olduğu, akaryakıt istasyonunu inşa eden ya da malik konumunda olmadığı, şirketlerine yönelik kusur izafe edilemeyeceği, şirketlerine yönelik belirlenen kusur oranının kabul edilemez olduğu, Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
TARAFLARIN	SAVUNMALARI: 
	Davacılardan ... tarafından davalı idarelerin temyiz istemlerinin reddi gerektiği savunulmakta olup diğer davacılar tarafından savunma verilmemiştir.
	Davalı idarelerden Burhaniye Belediye Başkanlığı tarafından, davacı ...'ın temyiz istemlerinin reddi gerektiği savunulmakta olup, diğer davalı Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından savunma verilmemiştir. 
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : ...
DÜŞÜNCESİ	: İdare Mahkemesince bozma kararına uyularak verilen kararda, davacı tarafın temyiz talebinin bulunmadığı, bozma kararının davalı idarenin temyiz talebinin kabulü ile gerçek zararın ortaya konulması için verildiği hususu dikkate alınmak suretiyle aleyhe hüküm verme yasağı uyarınca bir karar verilmesi gerektiğinden Mahkeme kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren 2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun Ek 1. maddesi uyarınca Danıştay Onuncu ve Sekizinci Dairelerinden oluşan Müşterek Kurulca Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten dosya tekemmül ettiğinden davalı idarelerden Burhaniye Belediye Başkanlığının yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin işin gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE :		
	MADDİ OLAY :

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren 2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun Ek 1. maddesi uyarınca Danıştay Onuncu ve Sekizinci Dairelerinden oluşan Müşterek Kurulca Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten dosya tekemmül ettiğinden davalı idarelerden Burhaniye Belediye Başkanlığının yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin işin gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE :		
	MADDİ OLAY : 
	Davacılar tarafından, Balıkesir ili, Burhaniye ilçesinde 03/12/2012 tarihinde meydana gelen sel hadisesi nedeniyle, ... - ... Yolu, ... mevkii, ... parselde yer alan bahçeli evde ikamet eden ve davacılardan ...'ın annesi, diğer davacıların kardeşi olan ...'ın hayatını kaybetmesi ve müteveffanın sahibi olduğu konut ile ... plakalı aracının hasar görmesinde davalı idarelerin hizmet kusuru bulunduğu ileri sürülerek ... için, destekten yoksun kalma, araç ve konut hasarına karşılık 1.000,00 TL (miktar artırım dilekçesiyle 28.000,00 TL) maddi ve 40.000,00 TL manevi tazminat,..., ... ve ... için ayrı ayrı 20.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihten itibaren işletilecek en yüksek mevduat faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istemiyle bakılan dava açılmıştır. 
HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
	 Hukuk sistemimizde "Taleple Bağlılık İlkesi" geçerlidir. Nitekim, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesine göre; "Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir."
Taleple bağlılık ilkesinin en önemli sonuçlarından biri de "Aleyhe Bozma Yasağı"dır.  Aleyhe bozma yasağı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun, "Sanık lehine başvurma hâlinde verilecek hüküm" başlığını taşıyan 283. maddesinde "İstinaf yoluna yalnız sanık lehine başvurulmuşsa, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz." denilmek suretiyle açıkça düzenlenmiş bulunmaktadır.
	Medeni yargılama hukukuna ilişkin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ve idari yargılama hukukuna ilişkin 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nda, 5271 sayılı Kanunda olduğu gibi açık bir düzenleme olmamakla birlikte, "Aleyhe Bozma Yasağı" gerek hukuk yargılamasında, gerekse idari yargı alanında uygulanan temel prensiplerden biridir.
	Bir hüküm, davanın taraflarından yalnız biri tarafından temyiz edilirse, kamu düzenine ilişkin emredici kurallar hariç olmak üzere, temyiz edilen hüküm temyiz eden tarafın aleyhine olarak bozulamaz. Buna dar anlamda aleyhe bozma yasağı denilmektedir. 
	Taraflardan yalnız birinin temyizi halinde ya da taraflardan yalnız birinin lehine olarak verilen bozma kararında, bozma kararına uyan ilk derece mahkemesi artık temyiz eden tarafın, önceki (bozulan) karardan daha aleyhine olan bir hüküm veremez. Buna, geniş anlamda aleyhe bozma yasağı ya da aleyhe hüküm verme yasağı denilmektedir.

Taraflardan yalnız birinin temyizi halinde ya da taraflardan yalnız birinin lehine olarak verilen bozma kararında, bozma kararına uyan ilk derece mahkemesi artık temyiz eden tarafın, önceki (bozulan) karardan daha aleyhine olan bir hüküm veremez. Buna, geniş anlamda aleyhe bozma yasağı ya da aleyhe hüküm verme yasağı denilmektedir. 
	Taraflardan yalnız birinin temyizi üzerine verilen bozma kararına uyan mahkemenin temyiz eden tarafın, bozulan karara oranla daha aleyhine olan bir hüküm verememesi ilkesi, usule dair kazanılmış hak müessesesi ile yakından ilgilidir. Yargıtay ... Hukuk Dairesinin ... tarih ve E...., K... sayılı kararında da "Önceki karar davacı tarafından temyiz edilmemiş olduğundan, o kararda hükmedilen miktar davalı yararına kazanılmış bir hak oluşturmuştur. O halde, mahkemenin davalı yararına kazanılmış hakkı ihlal ederek aleyhe hüküm verme yasağına aykırı olacak şekilde karar vermiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir." denilmektedir. 
	Buna göre, davalı idarenin temyiz talebi üzerine, davalı idare lehine verilen bozma kararına uyulmak suretiyle verilen kararda, davalı idarenin önceki (bozulan) karardan daha aleyhine bir hüküm kurulamayacağı açıktır.

Buna göre, davalı idarenin temyiz talebi üzerine, davalı idare lehine verilen bozma kararına uyulmak suretiyle verilen kararda, davalı idarenin önceki (bozulan) karardan daha aleyhine bir hüküm kurulamayacağı açıktır.
	Bakılmakta olan davada ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; davacı ... tarafından, maddi tazminat talebi olarak, dava dilekçesinde 1.000,00 TL tutarında bir talepte bulunulduğu, uğranılan ve belgelendirilen maddi zarar miktarının 28.850,00 TL olduğu, ancak işbu kararın verildiği tarihe kadar miktar artırım yoluna gidilmemiş olduğu dikkate alınarak tam yargı davalarında geçerli olan "taleple bağlılık" ilkesi uyarınca, tazmini istenilen 1.000,00 TL maddi tazminatın, olayın meydana gelmesine hizmet kusuru işlemek suretiyle sebebiyet vermiş olan davalı Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından davacının görevsiz yargı yerine (... Asliye Hukuk Mahkemesi - E:... sayılı dosya) başvurduğu tarih olan 09/05/2013 tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte davacı ...'a ödenmesine fazlaya ilişkin faiz isteminin reddine, dava konusu olayın oluş şekli ve davalı idarenin olayın meydana gelmesindeki kusur durumu birlikte değerlendirildiğinde takdiren, davacı ... için 20.000,00 TL, diğer davacılar ..., ...,... için ayrı ayrı 5.000,00 TL olmak üzere, toplam 35.000,00 TL manevi tazminatın, olayın meydana gelmesine hizmet kusuru işlemek suretiyle sebebiyet vermiş olan davalı idarece, davacıların görevsiz yargı yerine (... Asliye Hukuk Mahkemesi - E:... sayılı dosya) başvurduğu tarih olan 09/05/2013 tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte davacılara ödenmesine fazlaya ilişkin manevi tazminat istemlerinin reddine karar verildiği; mahkeme kararının kabule ilişkin kısımının davalı idare tarafından temyiz edildiği, davacılar tarafından ise temyiz taleplerinin bulunmadığı, Danıştay Onuncu Dairesinin 03/12/2020 tarih ve E:2015/548, K:2020/5772 sayılı kararıyla bozulması üzerine ... İdare Mahkemesince bozma kararına uyulmak suretiyle verilen kararda, ...'ın maddi tazminat isteminin 7.000,00 TL'sinin kabulü ile davalı idareler tarafından 1/2 oranında görevsiz yargı yerine (... Asliye Hukuk Mahkemesi  E:... sayılı dosya) başvurduğu tarih olan 09/05/2013 tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte ...'a ödenmesine, davacı ... için 40.000,00 TL, diğer davacılar ..., ...,... için ayrı ayrı 20.000,00 TL olmak manevi tazminatın, olayın meydana gelmesine hizmet kusuru işlemek suretiyle sebebiyet vermiş olan davalı idarelerce 1/2 oranında, davacıların görevsiz yargı yerine (... Asliye Hukuk Mahkemesi - E:... sayılı dosya) başvurduğu tarih olan 09/05/2013 tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte davacılara ödenmesine  fazlaya ilişkin manevi tazminat istemlerinin reddine karar  verildiği görülmektedir.

Uyuşmazlıkta, her ne kadar bozma kararına uyulmak suretiyle karar verilmiş ise de, ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla, davacı  ... için 1.000,00 TL maddi tazminat ile 20.000,00 TL manevi tazminat, diğer davacılar ..., ...,... için ayrı ayrı 5.000,00 TL manevi tazminat talebinin kabulüne, fazlaya ilişkin manevi tazminat istemlerinin reddine karar verildiği ve  davacılar tarafından temyiz isteminde bulunulmadığı, mahkemece bozma kararına uyularak verilen kararda ise ... için 7.000,00 TL maddi tazminat ile 40.000,00 TL manevi tazminat, diğer davacılar ..., ...,... için ayrı ayrı 20.000,00 TL manevi tazminat talebinin kabulüne karar verilmek suretiyle aleyhe hüküm verme yasağına uyulmadığı, davalı idarenin usuli kazanılmış hakkının ihlal edildiği anlaşılmaktadır.
	Bu itibarla, Mahkemece bozma kararına uyularak verilen kararda davacı tarafın temyiz talebinin bulunmadığı, bozma kararının davalı idarenin temyiz talebinin kabulü ile gerçek zararın ortaya konulması için verildiği hususu dikkate alınmak suretiyle aleyhe hüküm verme yasağı uyarınca davacı ... için 1.000,00 TL maddi tazminat ile 20.000,00 TL manevi tazminat, diğer davacılar ..., ...,... için ayrı ayrı 5.000,00 TL manevi tazminat talebinin tutarını aşmaması gerekirken, davalı idarenin önceki (bozulan) karardan daha aleyhine olacak şekilde ... için 7.000,00 TL maddi tazminat ile 40.000,00 TL manevi tazminat, diğer davacılar ..., ...,... için ayrı ayrı 20.000,00 TL manevi tazminat isteminin kabulü yolunda verilen Mahkeme kararında hukuki isabet bulunmamaktadır.
	Öte yandan iş bu bozma kararı sonrasında Mahkemece yeniden bir karar verilecek olduğundan ... San. ve Tic. A.Ş.'nin müdahale talebinin de İdare  Mahkemesince değerlendirilmesi gerekmektedir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
Davacılardan ...'ın temyiz isteminin REDDİNE,
2. Davalı idarelerin temyiz istemlerinin KABULÜNE,
3. Temyize konu ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının BOZULMASINA,
4. Yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,
5. 2577 sayılı Kanun'un (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin 1. fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen 15 (on beş) gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/06/2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/2010, Karar No: 2024/4182, Tarih: 26.06.2024

"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
 DÖRDÜNCÜ DAİRE  
Esas     No : 2024/2010
Karar	No : 2024/4182    
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: … Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi	  
VEKİLİ	: Av. …
KARŞI TARAF (DAVALI)	: … Bakanlığı (E-Tebligat)
VEKİLİ	: Av. …
İSTEMİN KONUSU	: ... İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.   
YARGILAMA SÜRECİ	:
	Dava konusu istem:  Antalya İli, Muratpaşa İlçesi, … Mahallesi, … Mevkii, ... pafta, … ada, …, …, …, …, …, … sayılı parseller üzerinde turizm tesisi gerçekleştirmek üzere davacı şirket lehine tesis edilen ve daha sonra süresi içerisinde turizm işletme belgesi alınamadığından bahisle iptal edilen kesin tahsisin ihya edilmesi   ve turizm işletme belgesinin düzenlenerek verilmesi istemiyle 01/08/2022 tarihinde yapılan   başvurunun zımnen reddine ilişkin Kültür ve Turizm Bakanlığı Yatırım ve İşletmeler Genel Müdürlüğü işleminin  iptali istenilmiştir.
	İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: İdare Mahkemesince verilen kararda; olayda, davacı şirket adına yapılan kesin tahsis işleminin, turizm işletme belgesi alma zorunluluğunu yerine getirilmediğinden bahisle iptal edildiği, bu işleme karşı açılan davanın  süre yönünden reddi olundaki Mahkeme kararının temyiz incelemesinden geçmek suretiyle kesinleştiği, ardından davacı şirket tarafından İmar Kanununun Geçici 16.maddesi kapsamında alınmış olan yapı kayıt belgeleriyle kesin tahsis işleminin iptalinin gerekçesi olan onaylı plan ve projede yer alan aykırılıkların ortadan kaldırıldığı gerekçesiyle kesin tahsis hakkının ihyasına yönelik başvurusunun reddine ilişkin işleme karşı açılan davanın  reddine karar verildiği ve anılan kararın kesinleştiği, dava dilekçesinde ve idareye başvuru dilekçesinde ileri sürülen hususların (kesin tahsis hakkının iptal edilmesine rağmen irtifak hakkı bedeli tahakkuk ettirilmesinin projeye aykırı uygulamaların yeni projeye işletilerek uygun hale getirildiği iddiasının) davacıya kesin tahsis hakkı tanımayacağı, yukarıda ayrıntısıyla anlatılan yargısal süreçlerden geçerek hukuka uygunluğu ortaya konulan bir kesin tahsis hakkının iptali işleminin davacının ileri sürdüğü hususlar sebebiyle sakatlanmayacağı, diğer yandan idarenin  davacının başvurusu kapsamında tahsisi yeniden ihya etme ve bu kapsamda turizm işletme belgesini düzenlenmesi hususunda yargı kararıyla karar almaya zorlanamayacağı hususları birlikte değerlendirildiğinde dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI	: Temyize konu Mahkeme kararı ile söz konusu karara dayanak olarak gösterilen önceki Mahkeme kararlarının davalı idarenin Mahkemelere eksik bilgi ve belge göndermesi neticesinde verildiği,  idareden istenilmesi talep edilen bilgi ve belgelerin Mahkemece idareden talep edilmediği, gelinen aşamada mülkiyet hakkının ihlal edilmiş olduğu, irtifak hakkı bedelinin tahsiline devam edilmesinin kesin tahsisin varlığını gösterdiği, olayda yanlış yönetmeliğin uygulandığı ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI	: Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.
TETKİK HÂKİMİ	: …
DÜŞÜNCESİ	: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
	Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca duruşma istemi yerinde görülmeyerek işin gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE	:
	İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU	:
	Açıklanan nedenlerle;
	1.	Temyiz isteminin reddine,
	2.	Temyize konu ... İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:…  sayılı kararının ONANMASINA,
	3.	Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına,
	4.	Dosyanın anılan İdare Mahkemesine gönderilmesine,
	5.	2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 20/A-2-(i) maddesi uyarınca, kesin olarak, 26/06/2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2021/1156, Karar No: 2024/4361, Tarih: 26.06.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y 
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2021/1156
Karar No : 2024/4361
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ...  Vergi Dairesi Müdürlüğü 
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ...  Dijital Pazarlama Hizmetleri Anonim Şirketi 
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN	KONUSU	: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:...  sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin ...  Bölge İdare  Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ...  tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması  istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacı adına, kanuni ve iş merkezi Türkiye'de bulunmayan kurumlardan internet ortamında alınan reklam hizmeti ödemelerinden tevkifat yapılmaması gerektiği ihtirazi kaydıyla verilen muhtasar beyannamesi üzerine söz konusu çekinceye itibar edilmeksizin 2019 yılının Kasım dönemi için tahakkuk ettirilen kurumlar (stopaj) vergisinin ihtirazi kayda konu kısmının kaldırılması ve ödenen tutarın kanuni faiziyle iadesi  istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 3. maddesine göre, dar mükellefiyete tabi kurumların sadece Türkiye'de bulunan iş yerlerinde elde ettikleri kazançları üzerinden vergilendirileceği, uyuşmazlık konusu reklam hizmetini veren kurumların, çifte vergilendirmeyi önleme anlaşmaları hükümlerine uygun şekilde Türkiye'de iş yerlerinin yerinin bulunduğundan dolayısıyla tevkifata tabi kazanç elde ettiklerinden söz edilemeyeceğinden, ihtirazi kaydının kabul edilmemesi suretiyle yapılan tahakkukta hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu tahakkuk iptal edilmiş ve ödenen tutarın yasal faiziyle iadesine hükmedilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ	EDENİN	İDDİALARI					: 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 11. maddesinin yedinci fıkrası uyarınca alınan 18/12/2018 tarih ve 476 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı ile  dar mükellefiyete tabi kurumlardan internet ortamında alınan reklam hizmetine ilişkin olarak bu hizmeti verenlere ya da aracılık edenlere yapılacak ödemeler üzerinden %15 oranında vergi kesintisi yapılması zorunluluğu getirildiği, anılan düzenlemeye uygun olarak yapılan dava konusu tahakkukta hukuka aykırılık bulunmadığı, yargı yerleri tarafından iadesine hükmolunan vergilere faiz uygulanacağına yönelik yasal bir düzenleme bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Uyuşmazlık konusu ödemelerden vergi kesintisi yapılma zorunluluğu getiren düzenlemenin Anayasanın 73. maddesine aykırı olduğu, reklam hizmeti alınan kurumların Türkiye'de  iş yeri bulunmadığından vergilendirilebilecek bir kazançtan söz edilemeyeceği, tam mükellef kurumlar için tevifat oranının farklı belirlenmesinin vergilemede adalet ilkesine aykırı olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	...'IN	DÜŞÜNCESİ		: Dava konusu uyuşmazlıkta uygulanacak kural 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 11. maddesinin yedinci fıkrası olup söz konusu kural Anayasanın vergilendirme ve mülkiyet hakkına ilişkin ilkelerine aykırı olduğundan dosya kapsamında değinilen kanuni düzenlemenin somut norm denetimine konu edilmesi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:	
	MADDİ OLAY : 
	 Davacı şirketin kanuni ve iş merkezi Türkiye'de bulunmayan kurumlardan internet ortamında reklam hizmeti aldığı, söz konusu hizmetin Türkiye'den erişim sağlanan web sayfaları ve/veya mobil uygulamalar üzerinden verildiği, buna ilişkin ödemelerden kurumlar vergisi tevkifatı yapılmaması gerektiği yolunda ihtirazi kaydıyla verilen muhtasar beyannamesi üzerine söz konusu çekinceye itibar edilmeksizin dava konusu tahakkukun yapıldığı anlaşılmaktadır.
	İLGİLİ MEVZUAT:

MADDİ OLAY : 
	 Davacı şirketin kanuni ve iş merkezi Türkiye'de bulunmayan kurumlardan internet ortamında reklam hizmeti aldığı, söz konusu hizmetin Türkiye'den erişim sağlanan web sayfaları ve/veya mobil uygulamalar üzerinden verildiği, buna ilişkin ödemelerden kurumlar vergisi tevkifatı yapılmaması gerektiği yolunda ihtirazi kaydıyla verilen muhtasar beyannamesi üzerine söz konusu çekinceye itibar edilmeksizin dava konusu tahakkukun yapıldığı anlaşılmaktadır.
	İLGİLİ MEVZUAT:
	5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 3. maddesinin 2. fıkrasında, Kanun'un 1. maddesinde sayılan kurumlardan kanuni ve iş merkezlerinin her ikisi de Türkiye'de bulunmayanların dar mükellef olduğu ve sadece Türkiye'de elde ettikleri kazançları üzerinden vergilendirileceği, 3. fıkrasında, dar mükellefiyette ticari kazancın, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu hükümlerine uygun Türkiye'de iş yeri olan veya daimî temsilci bulunduran yabancı kurumlar tarafından bu yerlerde veya bu temsilciler vasıtasıyla yapılan işlerden elde edilen kazanç olduğu, 30. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendinde, dar mükellefiyete tâbi kurumlara Vergi Usul Kanununun 11. maddesinin yedinci fıkrası kapsamında yapılan ödemeler üzerinden % 15 oranında kurumlar vergisi kesintisi yapılacağı düzenlenmiştir.			213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 3. maddesinde, vergi kanunlarının lafzı ve ruhu ile hüküm ifade edeceği, lafzın açık olmadığı hallerde vergi kanunlarının hükümlerinin, konuluşundaki maksat, hükümlerin kanunun yapısındaki yeri ve diğer maddelerle olan bağlantısı göz önünde tutularak uygulanacağı, vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu, 11. maddesinin yedinci fıkrasında, Cumhurbaşkanının, ödeme yapılan kişilerin mükellef olup olmamasına, ödeme yapan veya ödemeye aracılık edenlerin vergi kanunlarına göre vergi kesintisi yapmak zorunluluğu bulunup bulunmamasına, ödemenin konusunun mal veya hizmet alım satımı olup olmamasına, elektronik ortamda gerçekleştirilip gerçekleştirilmemesine, ödeme yapılanın bu tutarı vergi matrahının tespitinde indirim konusu yapıp yapmamasına bakılmaksızın, vergiye tabi işlemlere taraf veya aracı olanlara vergi kesintisi yaptırmaya, iş grupları, iş nevileri, sektörler ve emtia grupları itibarıyla, vergiye tabi işlemle ilgili, vergi kanunlarında belirtilen alt ve üst limitler arasında olmak şartıyla, farklı kesinti oranları tespit etmeye yetkili olduğu, 156. maddesinde, ticari, sınai, zirai veya mesleki faaliyette işyerinin, mağaza, yazıhane, idarehane, muayenehane, imalathane şube, depo, otel, kahvehane, eğlence ve spor yerleri, tarla, bağ, bahçe, çiftlik, hayvancılık tesisleri, dalyan ve voli mahalleri, madenler, taş ocakları, inşaat şantiyeleri, vapur büfeleri gibi ticari, sınai, zirai veya mesleki bir faaliyetin icrasına tahsis edilen veya bu faaliyetlerde kullanılan yer olduğu kural altına alınmıştır.