muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/6961, Karar No: 2024/3914, Tarih: 14.10.2024

Yukarıda ifade edildiği üzere, eser sahibinin mali haklarını devretmesi yasal bir hak olup, mali haklarını devretmesi halinde devrettiği bu hak kendi mal varlığından çıkarak hakkı devralan kişinin mal varlığına gireceğinden; eser sahibinin yetki belgesine konu haklardan devredilenler üzerinde tasarruf yetkisinin sona ereceğinde, bu nedenle de yetki belgesinin devredilen haklar bakımından feshedilmiş sayılacağında duraksama bulunmamaktadır. 
Başka bir anlatımla, meslek birlikleri ile üyesi hak sahipleri arasındaki hukuki ilişkinin (yetki belgesinin), ister dava konusu Yönetmeliğin 5. maddesinin 1. fıkrası ile 6. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde açıkça belirtildiği ve davacının iddia ettiği üzere, "tam ruhsat/lisans" kapsamında yer aldığı, yani meslek birliklerinin yetki belgesine konu mali hakları münhasıran kullanma yetkisini haiz olduğu kabul edilsin, isterse doktrinde yer alan diğer görüşler doğrultusunda, "vekalet ilişkisi" çerçevesinde kaldığı veya hem lisans hem vekalet sözleşmesini içinde barındıran sui generis -kendine özgü- bir "menfaatleri koruma sözleşmesi" niteliğinde olduğu kabul edilsin (Meslek birlikleri ile üyesi hak sahipleri arasındaki hukuki ilişkinin niteliği bir sonraki başlık altında irdelenmiştir.)
, eser sahibinin mali haklarını kullanma yetkisini meslek birliklerine devretmiş olması veya meslek birliğini mali haklarının idaresi, takibi, ücretlerin tahsil ve dağıtımı konusunda vekil tayin etmiş olması; bu mali hakların, eser sahibinin mal varlığından çıkması sonucunu doğurmadığından, eser sahibinin yetki belgesine konu mali haklarının kendisini devretmesini engellememektedir.
Bu itibarla, dayanağı Kanun hükmünün uygulamasını açıklayan ve Kanun hükmünün doğal sonucu mahiyetinde olan dava konusu Yönetmeliğin 6. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi ile 8. maddesinin 2. fıkrasında hukuka aykırılık bulunmamaktadır.
 Öte yandan, söz konusu devrin, aksi kararlaştırılmadığı sürece, devir tarihi itibarıyla hüküm ve sonuçlarını doğuracak olmasına karşın, Yönetmeliğin 9. maddesinin 2. fıkrası uyarınca yetki belgesinin herhangi bir şekilde feshi halinde meslek birliğinin, feshin takvim yılı sonunda yürürlüğe gireceğine karar verme, yani feshin hukuki sonuçlarını erteleme yetkisi bulunduğundan, devir tarihi itibarıyla mali hakları kazanan hak sahibinin, yetki belgesinin sona ereceği tarihe kadar dağıtım bedellerinin kendisine ödenmesini talep hakkı olduğu da kuşkusuzdur. Bu nedenle, dava konusu kuralla, hakkın devredildiği kişinin meslek birliğine üye olup olmamasına bakılmaksızın yetki belgesinin geçerliliği süresince dağıtım bedellerinin mali hakkı devralan kişiye yapılmasının öngörülmesinde de dayanağı mevzuata ve hukuka aykırı bir yön görülmemektedir.

Her ne kadar davacı tarafından, Yönetmeliğin 8. maddesinin 2. fıkrasının, mali hakların bölünmezliği ilkesine aykırı olduğu, yetki belgesine konu hakların bir kısmı hak sahibinde kalırken diğer kısmının başkasına devredilmesinin, meslek birliklerinin kuruluş amacı olan toplu takip imkânını ve eser sahiplerine toplu hak takibi sayesinde sağlanan korumayı ortadan kaldıracağı ileri sürülmüş ise de; 5846 sayılı Kanun'un 20. maddesinde,  mali hakların birbirine bağlı olmadığı, bunlardan birinin tasarrufu ve kullanılmasının diğerine etki etmeyeceği açıkça hükme bağlanmıştır. Dolayısıyla, 5846 sayılı Kanun'da mali hakların bölünmezliği ilkesi bulunduğundan söz edilemeyeceği açıktır. Diğer taraftan, meslek birliklerinin kuruluş amacı olan mali hakların toplu takibinden maksadın, hak sahibi olan üyelerin mali haklarının hepsi için tek meslek birliğine yetki vermesi olmadığı gibi mali haklarını başkasına devrinin yasaklanması da olmadığı, aksi kabulün 5846 sayılı Kanun'un 42. maddesinin 2. fıkrasına (aynı alanda başka bir meslek birliği kurulabileceği) ve 48. maddesine (mali hakların devredilebileceği) açıkça aykırılık teşkil edeceği, söz konusu "toplu takip"ten amacın, hak sahibi olan üyelerin mali haklarının idaresi, takibi, ücretlerinin tahsil ve dağıtımını meslek birlikleri dışında başka kuruluşlarla yapmasının yasaklanması sonucu, meslek birliklerinin kaydettiği üye sayısının sağladığı toplu takip ve tahsil gücü olduğu sonucuna varılmaktadır. Bu itibarla, anılan iddiaya da itibar edilmemiştir.
c) Dava konusu Yönetmeliğin 8. maddesinin 1. fıkrası yönünden:
Anılan kuralda, yetki belgesi veren hak sahibinin, yetki belgesine konu hakkı başka kişilere kullandırmasının, yalnızca  meslek birliğinin izniyle mümkün olduğu; ancak hak sahiplerinin, meslek birliğini yetkilendirmiş olsalar dahi, eserlerinin ve bağlantılı hak konularının ticari olmayan amaçlarla kullanımına, meslek birliğince belirlenmiş yönteme uygun olarak izin verme hakkına sahip oldukları öngörülmüştür.
Yukarıda ifade edildiği üzere, meslek birlikleri ile üyesi hak sahipleri arasındaki ilişki, dava konusu Yönetmeliğin 5. maddesinin 1. fıkrası ile 6. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde, "tam ruhsat/lisans" kapsamında ele alınmış, yani meslek birliklerinin yetki belgesine konu mali hakları münhasıran kullanma yetkisini haiz olduğu benimsenmiş ve davacı tarafından da bu husus -menfaati doğrultusunda- aynen kabul edilmiş olup; davanın tarafları arasında bahse konu ilişkinin hukuki niteliğinin "tam ruhsat" olduğu hususunda ihtilaf bulunmamakta ve bu husus dava konusu edilmemektedir.

Bununla birlikte, dava konusu fıkrada, yetki belgesi veren hak sahibinin yetki belgesine konu hakkı başka kişilere kullandırmasının, meslek birliğinin iznine bağlı olduğu düzenlendiğinden ve bu düzenleme yetki belgesinin "tam ruhsat" niteliğinde kabul edilmesinin doğal sonucu olduğundan, dava konusu fıkranın hukuka uygunluk denetiminin yapılabilmesi için, meslek birlikleri ile üyesi hak sahipleri arasında düzenlenecek yetki belgesinin hukuki niteliğinin açıklığa kavuşturulması gerekmektedir. 
Meslek birlikleri ile üyesi hak sahipleri arasındaki ilişkinin, dolayısıyla yetki belgesinin hukuki niteliğinin ortaya konulması bakımından, 5846 sayılı Kanun'un ilgili hükümlerine bakıldığında; 42. maddesinin 1. fıkrasında, meslek birliklerinin, üyelerinin ortak çıkarlarını korumak ve bu Kanun ile tanınmış hakların idaresini ve takibini, alınacak ücretlerin tahsilini ve hak sahiplerine dağıtımını sağlamak üzere kurulacağının; 3. fıkrasında, meslek birliklerinin özel hukuka tabi tüzel kişiler olduğunun hükme bağlandığı; 42/A maddesinin 1. fıkrasında, meslek birliklerinin yükümlülükleri arasında kuruluş amacına uygun olarak "üyesi olan hak sahiplerinin faaliyetlerinden kaynaklanan haklarının idaresini hakkaniyete uygun koşullarda sağlama" ile "üyelerinin haklarının idaresine ilişkin faaliyetlerinden elde ettikleri gelirleri, dağıtım plânlarına uygun olarak hak sahiplerine dağıtma"nın sayıldığı, bu hükümlerle kanun koyucunun, meslek birliği ile üyesi arasındaki ilişkinin çerçevesini çizerek "mali hakların idaresi ve takibi ile ücretlerin tahsili ve dağıtımını" mutlaka içereceğini kurala bağladığı, nitekim 5846 sayılı Kanun'un 42. maddesinin gerekçesinde yer alan "(yediemini) sıfatiyle kullanmak ve icabında müdafaa etmek" ibaresinin de bunu gösterdiği; 42/A maddesinin son fıkrasında, meslek birliğine üye eser veya bağlantılı hak sahiplerinin alenileşmiş veya yayımlanmış tüm eser, icra, fonogram, yapım ve yayınlarına ilişkin haklarının takibinin meslek birliğine verilecek yetki belgesine göre yapılacağının, yani özel hukuk sözleşmesi niteliğindeki yetki belgesinin (Kanuna ve ahlaka uygun olmak ve imkansız bulunmamak koşuluyla) taraflarca özgür iradelerine göre kararlaştırılabileceğinin öngörüldüğü; 56. maddesinde de, mali hakların kullanımının basit veya tam ruhsat şeklinde devredilebileceğinin, Kanun veya sözleşmeden aksi anlaşılmadığı sürece her ruhsatın basit ruhsat olarak kabul edileceğinin, dolayısıyla mali hakların kullanım yetkisinin devredildiği sözleşmelerde, taraflara basit ya da tam ruhsat verme konusunda seçimlik hak tanındığının ve aksi açıkça belirtilmediği sürece -kural olarak- bu sözleşmelerin basit ruhsat/lisans sözleşmesi olarak dikkate alınacağının düzenlendiği görülmektedir.

Ayrıca, meslek birliklerinin kuruluş amacı ile Kanun'un 56. maddesi birlikte değerlendirildiğinde; mali hakların "idaresi" ifadesinin, meslek birliklerinin, üyesi hak sahiplerinin mali haklarını kendi adlarına ve üyeleri hesabına kullanarak üçüncü kişilerle lisans sözleşmesi yapmayı içerdiği, esasen 5846 sayılı Kanun'un 42. maddesinin gerekçesinde yer alan "(yediemini) sıfatiyle kullanmak" ibaresinin de bunu doğruladığı, nitekim uygulamanın da bu yönde olduğu, dolayısıyla meslek birlikleri ile üyeleri arasında imzalanacak yetki belgesinin de meslek birliğine üçüncü kişilerle lisans sözleşmesi yapma yetkisini tanıması gerektiği ve bu yetkinin meslek birliği tarafından "kendi adına, üyesi hesabına" kullanılması gerektiği anlaşılmaktadır. 
Buna göre, kanun koyucunun, hükümete tanınan yetki kapsamında kabul ettiği meslek birliklerinin kuruluş amacını ve faaliyetlerini saymak suretiyle belirlemesine karşın, özel hukuk gerçek/tüzel kişileri olan hak sahipleri ile özel hukuk tüzel kişileri olan meslek birlikleri arasındaki özel hukuk sözleşmesi niteliğindeki yetki belgesinin içeriğine yönelik sınırlayıcı bir hüküm sevk etmediği ve bu haliyle özel hukuk sözleşmeleri alanındaki hakim ilke olan sözleşme serbestisi ilkesi çerçevesinde tarafları özgür iradeleri ile yetki belgesinin içeriğini ve dolayısıyla hukuki niteliğini (vekâlet, basit/tam ruhsat, sui generis) belirleme konusunda tam yetkili kıldığı, ancak bu yetkinin, 5846 sayılı Kanunla meslek birliklerine verilen görev ve yükümlülükleri (hakların idaresi ve takibi ile ücretlerin tahsili ve dağıtımını) içermek ile sınırlı olduğu, daha açık bir ifadeyle, tarafların yetki belgesinin içeriğini, yetki belgesine konu mali hakların idaresi ve takibi ile ücretlerin tahsili ve dağıtımını içermek kaydıyla belirlemekte serbest olduğu, davalı idareye Kanun'un 42/A maddesinin son fıkrasında tanınan yetkinin ise, yetki belgesinin hukuki geçerliliğinin (52. madde hükmüne uygunluğunun) sağlanması ve konusu ile kapsamının müphem kalmasının engellenmesi bakımından içermesi gereken asgari gerekliliklerin (örneğin, meslek birliğine kendi adına ve üyesi hesabına üçüncü kişilerle lisans sözleşmesi yapmak üzere izin verildiğinin) yer almasını temin etmek olduğu sonucuna varılmaktadır.
Esasen, söz konusu ilişkinin ve yetki belgesinin hukuki nitelendirmesine ilişkin yargı kararlarında da, yetki belgesinin içerik ve kapsamı ile meslek birliğince sunulan hizmetin niteliğine göre hukuki tasnif ve tanımlamasının yapıldığı görülmektedir.

Esasen, söz konusu ilişkinin ve yetki belgesinin hukuki nitelendirmesine ilişkin yargı kararlarında da, yetki belgesinin içerik ve kapsamı ile meslek birliğince sunulan hizmetin niteliğine göre hukuki tasnif ve tanımlamasının yapıldığı görülmektedir.
Örneğin, 5846 sayılı Kanun'un 41. maddesinin 12. fıkrasında yer alan "ancak" ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 24/03/2010 tarihli ve E:2007/33, K:2010/48 sayılı kararıyla, meslek birliklerinin, mahallerde kullanılan ya da iletimi yapılan eser, icra, fonogram, yapım ve yayınların kullanımı veya iletiminden kaynaklanan ödemeleri talep konusunda, hak sahibi ve birliğe yetki belgesi veren üyelerinin "temsilcisi" konumunda olduğu, itiraza konu kuralda geçen "ancak" sözcüğü sebebiyle hak sahiplerinin, doğrudan adlî ve idarî mercilere başvurabilmek yerine, sadece meslek örgütleri aracılığıyla hak aramaya zorlanmalarının, hak arama hürriyetine daraltıcı bir müdahale niteliğinde olduğu ve bu haliyle Anayasa'nın 13. ve 36. maddesine aykırı bulunduğu gerekçesiyle iptaline karar verildiği; dolayısıyla, en azından, yetki belgesine konu mali haklardan kaynaklanan ödemeleri talep konusunda hak sahipleri ile meslek birlikleri arasındaki ilişkinin hukuki niteliğinin "tam ruhsat/lisans" yerine "vekalet" sözleşmesi olarak kabul edildiği görülmektedir. Yine Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 08/03/2010 tarihli ve E:2008/11757, K:2010/2567 sayılı kararı da bu yöndedir. Aynı Dairenin 11/03/1999 tarihli ve E:1998/9958, K:1999/3423 sayılı kararında da, meslek birliklerine mali hakkın ruhsat verilmesi anlamında devrinin değil, hak sahibi adına korunmasının söz konusu olduğu vurgulanmıştır.
Dolayısıyla, özel hukuk sözleşmesi niteliğinde bulunan ve kanun koyucu tarafından sözleşme serbestisi ilkesi çerçevesinde içeriğinin, sınırlara uymak kaydıyla, taraflarca serbestçe belirlenebileceği öngörülen yetki belgesinin, her halûkârda "tam ruhsat" olarak düzenlenmesi gerektiğinden bahsedilemeyeceği, bu durumun 5846 sayılı Kanun'un lafzına (m.42/A, m.56) açıkça aykırılık teşkil edeceği sonucuna varılmıştır.
Aktarılan açıklamalar çerçevesinde, meslek birlikleri ile üyesi hak sahipleri arasında düzenlenen yetki belgesinin hukuki niteliğinin her halûkârda "tam ruhsat/lisans" olduğu kabul edilmemekle birlikte, bu konuda davanın tarafları arasında ihtilaf bulunmadığından, dava konusu fıkraya yönelik hukuka uygunluk incelemesi, davacının menfaati ile iddiaları çerçevesinde, kuralın, tam ruhsat ilişkisine uygun olup olmadığı ile sınırlı olarak yapılmıştır. 
Bu kapsamda, 5846 sayılı Kanun'un 56. maddesine göre, mali hakkı kullanma yetkisinin münhasıran tek kişiye devredilmesi, yani tam ruhsat verilmesi halinde, mali hakkı kullanma imkânı yalnızca ruhsat sahibine ait olduğundan, mali hak sahibi ruhsata konu olan hakkı bizzat kendisi kullanamayacağı gibi, bu yetkiyi bir başkasına da tanıyamamaktadır.

Bu kapsamda, 5846 sayılı Kanun'un 56. maddesine göre, mali hakkı kullanma yetkisinin münhasıran tek kişiye devredilmesi, yani tam ruhsat verilmesi halinde, mali hakkı kullanma imkânı yalnızca ruhsat sahibine ait olduğundan, mali hak sahibi ruhsata konu olan hakkı bizzat kendisi kullanamayacağı gibi, bu yetkiyi bir başkasına da tanıyamamaktadır. 
Dava konusu fıkranın ilk cümlesi de, hak sahibinin, yetki belgesine konu hakkı ticari amaçlarla başka kişilere kullandırmasını meslek birliğinin iznine tâbi kıldığından, Kanun'da öngörülen tam ruhsat ilişkisinin doğal sonucu niteliğinde bulunmaktadır. Esasen Yönetmeliğin 5. maddesinin 1. fıkrasında yer alan, meslek birliklerinin yetki belgesine konu hakları tam ruhsat şeklinde kullanma yetkisine sahip ve bu hakların idaresi ve takibi, telif ücretlerinin tahsili ve dağıtımı konularında münhasıran yetkili olduğuna ilişkin kural da, Yönetmeliğin dava konusu 8. maddesinin 1. fıkrasını tamamlayıcı, bütünleyici mahiyette bulunmaktadır. Bu nedenle, dava konusu Yönetmeliğin 8. maddesinin 1. fıkrasında, davacının menfaati ve iddiaları ile sınırlı olarak yapılan incelemede, dayanağı mevzuata ve hukuka aykırılık görülmemiş olup; anılan kuralın, Yönetmeliğin 5. maddesinin 1. fıkrası ile bağdaşmadığı yönündeki davacı iddiasına da itibar edilmemiştir.
Bunun yanında, dava konusu fıkranın ikinci cümlesinde, hak sahiplerinin yetki belgesine konu mali haklarının ticari olmayan amaçlarla kullanımına izin verme hakkına sahip olduğu öngörülmüş olup, davacı meslek birliği tarafından, bu kuralın tam ruhsat ilişkisine aykırı olduğu iddia edilmiştir.
Meslek birliklerinin görev ve yetki alanı, esas itibarıyla tam ruhsata (yetki belgesine) konu mali hakların ticari kullanımını kapsamakta olup; meslek birliklerinin, üyelerinin ortak çıkarlarını koruyarak mali haklarının semerelerini üyelerine dağıtma noktasındaki nihai kuruluş amacı da bunu göstermektedir. Ancak meslek birliğinin yetki belgesine konu mali hakların idare ve takibini sağlama noktasındaki görev ve yükümlülüklerini gereği gibi yerine getirebilmesini teminen hak sahibine tanınan "mali haklarının ticari olmayan amaçlarla kullanımı noktasında üçüncü kişilere izin verme" yetkisinin sınırsız kabul edilmesi de mümkün değildir. 
Bu itibarla, dava konusu cümleyle, hak sahibine tanınan "mali haklarının ticari olmayan amaçlarla kullanımı noktasında üçüncü kişilere izin verme" yetkisinin, meslek birliğince belirlenmiş yönteme uygun kullanılması şartına bağlandığı, bir başka ifadeyle hak sahibinin izin yetkisini kullanırken, meslek birliğinin iznini/onayını alması zorunlu kılınmamakla birlikte mali hakların toplu idaresini ve takibini de zorlaştırmayacak bir yöntemi izlemesi gerektiği kabul edilmiştir.

Bu itibarla, dava konusu cümleyle, hak sahibine tanınan "mali haklarının ticari olmayan amaçlarla kullanımı noktasında üçüncü kişilere izin verme" yetkisinin, meslek birliğince belirlenmiş yönteme uygun kullanılması şartına bağlandığı, bir başka ifadeyle hak sahibinin izin yetkisini kullanırken, meslek birliğinin iznini/onayını alması zorunlu kılınmamakla birlikte mali hakların toplu idaresini ve takibini de zorlaştırmayacak bir yöntemi izlemesi gerektiği kabul edilmiştir.
Buna göre, hak sahibinin anılan yetkiyi kullanma yöntemini belirleme konusunda meslek birliğine inisiyatif tanıyan ve meslek birliğinin kuruluş amacı doğrultusunda faaliyetlerine devam etmesinin sağlanmasına yönelik bulunan dava konusu düzenlemede tam ruhsat ilişkisine aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
Nitekim, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 11/01/2024 tarihli ve E:2022/5677, K:2024/215 sayılı kararında da bu husus kabul edilmiş ve "... tv programında davacı meslek birliği üyesi olan sanatçılara ait eserler davacıdan izinsiz şekilde kullanılmış ise de; yayınların tematik ve anma amacı taşıyan bir nitelikte olduğu, yayında kullanılan eserlerin oldukça kısa süreli birer alıntı şeklinde olduğu, yayınların eserin izinsiz kullanılması amacıyla değil sanatçıların hayatları ve eserleri hakkında bilgi verilmesi amacı ile yayınlandığı görülmüştür. Öte yandan davaya konu programlara (mali hak sahibi) Barış Manço'nun varisleri ile Alpay'ın bizzat kendisinin de katıldığı, programlarda eserlere yer verilmesinin ticari kullanım amacı taşımadığı" belirtildikten sonra, mali hak sahibinin bizzat verdiği iznin yeterli olduğu, meslek birliği tarafından ayrıca bir izin verilmesi gerekmediğinden meslek birliğince açılan davanın reddi gerektiği gerekçesiyle mahkeme kararını bozmuştur.
Her ne kadar davacı tarafından, Yönetmeliğin 6. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi ile 8. maddesinin 1. fıkrasının birbiriyle çeliştiği iddia edilmekte ise de; Yönetmeliğin 6. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendinde düzenlenen husus "mali hakların devredilmesi" iken, 8. maddesinin 1. fıkrasında "mali hakları kullanma yetkisinin devri" düzenlendiğinden her iki kuralın kapsam ve içeriğinin farklı olduğu, bu nedenle iki hüküm arasında çelişkiye yönelik değerlendirme yapılmasının olanaksız olduğu sonucuna varılmaktadır. 
Diğer taraftan, eser sahibi dışında kalan diğer hak sahiplerinin de 5846 sayılı Kanun'un 80. maddesi uyarınca mali haklara sahip olması, dolayısıyla hem mali haklarını hem de bunları kullanma yetkisini devretme hakları bulunması karşısında; Yönetmeliğin 6. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi ile 8. maddesiyle ilgili olarak eser sahibi bakımından belirtilen gerekçelerin, diğer hak sahipleri yönünden de geçerli olduğunda duraksama bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU	:
 Açıklanan nedenlerle;
DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ...TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,

KARAR SONUCU	:
 Açıklanan nedenlerle;
DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ...TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca ...  TL  vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 14/10/2024 tarihinde oy birliğiyle  karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/3432, Karar No: 2024/5484, Tarih: 14.10.2024

"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
 ALTINCI DAİRE  
Esas  No : 2024/3432
Karar No : 2024/5484                                                                    
TEMYİZ EDEN (DAVACILAR)    : 1- ...
                                                       2- ...
                                                       3- ...
DİĞER DAVACI                           : ...
 
KARŞI TARAF (DAVALILAR)	: 1- ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı 
VEKİLİ	: Av. ...
	  2- ... Belediye Başkanlığı 
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN	KONUSU	           : ... Bölge İdare Mahkemesi  ... İdari Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.          
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: İzmir ili, Torbalı ilçesi, ... Mahallesi, ... ada, ... parsel sayılı taşınmazı kapsayan alanda 3194 sayılı İmar Kanununun 18. maddesi uyarınca yapılan ve Torbalı Belediye Encümeninin ... tarihli, ... sayılı kararı ile kabul edilip İzmir Büyükşehir Belediye Encümeninin ... tarihli, ... sayılı kararıyla onaylanan parselasyon işleminin ve anılan işleme yapılan itirazın reddine ilişkin Torbalı Belediye Encümeninin ... tarihli, ... sayılı kararı ile anılan kararın onaylanmasına ilişkin İzmir Büyükşehir  Belediye Encümeninin ... tarihli, ... sayılı kararının anılan parsele ilişkin kısmının iptali istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:...,  K:... sayılı kararda; mahallinde yaptırılan keşif ve bilirkişi incelemesi üzerine düzenlenen raporun dosyada bulunan bilgi ve belgelerle birlikte değerlendirilmesi sonucunda, davaya konu taşınmazın 1/1000 ölçekli uygulama imar planında "ayrık nizam 6 kat, Taks. 0,30 Kaks. 1,80 yapılaşma koşullu ticaret- konut alanı " kullanımında kaldığı,  düzenleme sahasında bulunan parsellerden alınan düzenleme  ortaklık payı (DOP) kesintisinin yasal (%45) sınıra uygun olduğu, DOP  kesintisi yapıldıktan sonra kalan hissenin  dava konusu parselde bulunan ruhsatlı yapının yolda kalmayan kısımları da korunmak suretiyle aynı yerde  oluşturulan  1286 ada  1 sayılı parselden tahsis edildiği,  tahsisi yapılan imar parselinin cephe ve derinlik ölçülerinin  yapılaşmaya uygun olduğu, kapanan yolların parselasyona dahil edilmediği ve davalı idare adına parsel oluşturulmadığı, yapılan dağıtım ve tahsisin imar mevzuatına uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.