muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7362, Karar No: 2023/11173, Tarih: 20.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/7362 E.  ,  2023/11173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/290 Esas, 2023/795 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Tarsus 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 04.01.2023 Tarihli ve 2023/5 Esas, 2023/7 Karar Sayılı Kararı

Kayyım atanması istenilen küçüğün adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi Asaf Bora Sokak No:1 İç Kapı No:1 .../... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Bandırma Sulh Hukuk Mahkemesinin 04.04.2023 Tarihli ve 2023/290 Esas, 2023/795 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda kayyım atanması istenilen küçüğün yerleşim yeri adresinin ... Paşa Mahallesi 2311. Sokak No:38/8 .../... olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 426 ncı maddesi uyarınca temsil kayyımı atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Temsil” başlıklı 426 ncı maddesi şöyledir:

“Vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hâllerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar:

1. Ergin bir kişi, hastalığı, başka bir yerde bulunması veya benzeri bir sebeple ivedi bir işini kendisi görebilecek veya bir temsilci atayabilecek durumda değilse,

2. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa,

3. Yasal temsilcinin görevini yerine getirmesine bir engel varsa.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Yetki” başlıklı 430 uncu maddesi şöyledir:

“Temsil kayyımı, kendisine kayyım atanacak kimsenin yerleşim yeri vesayet makamı tarafından atanır.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

C. Değerlendirme

1. Kayyım atanmasına ilişkin davada kesin yetki söz konusu olup, bu yön kamu düzenine ilişkindir.

2. Dosya kapsamı ve yapılan kolluk araştırması sonucundan, kayyım atanması istenilen küçüğün yerleşim yeri adresinin Tarsus/Mersin olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Tarsus 1. Sulh Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Tarsus 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

20.11.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25479, Karar No: 2012/23967, Tarih: 31.10.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/25479 E.  ,  2012/23967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... A. Ş. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili 06/08/2012 havale tarihli dava dilekçesinde, davacının iş sözleşmesinin geçersiz sebeple işverence feshedildiğini ... sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalılara, dava dilekçesi ile duruşma gününü bildirir davetiye tebliğ edilmemiştir.

Mahkemece, 09/08/2012 tarihinde düzenlenen tensip tutanağında verilen ara karar ile mahkemenin yetkisizliğine karar verilerek gerekçeli kararda davalı ...Ş.'nin adresinin Kavacık-...'da bulunduğu ve Üsküdar İş Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesi ile dava dilekçesinin yetki yönünden reddine karar verilmiştir.

Karar, ... Lojistik Hizmetleri A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, yetkili mahkemenin hangi yer iş mahkemesi olduğu uyuşmazlık konusudur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesi ile, iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemeleri belirlenmiştir. Buna göre, “iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz”

5521 sayılı Kanun'un 5. maddesinin gerekçesinde düzenlemenin işçiyi korumak amacıyla yapıldığı ve kamu düzenine ilişkin olduğu belirtilmiştir. Maddenin son cümlesinde söz konusu yetki kuralına aykırı sözleşmelerin geçersiz olacağının belirtilmiş olması düzenlemenin mutlak emredici niteliğini ortaya koymaktadır. Yetkinin kamu düzenine ilişkin olduğu hallerde bu hususun dikkate alınması, davalı tarafın itiraz olarak ... sürmesine bağlı değildir ve mahkemece re'sen yetkisizlik kararı verilebilir. Zira yetki konusunu mahkeme, yargılamanın her aşamasında kendiliğinden göz önünde bulundurmak zorundadır.

İş Mahkemelerinde yetki kuralı; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, yani işyeri mahkemelerini de yetkili kılmaktadır. Yetkili mahkemenin belirlenmesinde önemli olan işin yapıldığı yer, bir başka anlatımla işyeri tanımına 5521 sayılı Kanun'da yer verilmemesine karşın 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde işyeri, işveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği ... olarak tanımlanmıştır. Aynı maddede, işverenin işyerinde ürettiği mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen yerler (işyerine bağlı yerler) ile dinlenme, çocuk emzirme, yemek, uyku, yıkanma, muayene ve bakım, beden ve mesleki eğitim ve avlu gibi diğer eklentiler ve araçların da işyerinden sayıldığı; işyerinin, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütün olduğu ifade edilmiştir.

İş Mahkemelerindeki yetki kuralı, işçiyi korumak amacıyla düzenlendiğine ve mahkemece bu husus kendiliğinden gözetilmek zorunda olduğuna göre, yetkili yer mahkemesini seçme hakkı her zaman işçiye ait olmalıdır. Söz konusu hükme göre davacı işçi, davayı işin yapıldığı yer mahkemesinde açabileceği gibi davalının ikametgâhı (yerleşim yeri) mahkemesinde de açabilir. Tercih hakkı her durumda dava açana aittir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, dava dilekçesinde davacının hangi işyeri adresinde çalıştığının belirtilmediği, dava dilekçesinde ve internet ortamından temin edilen İstanbul Ticaret Odası'ndaki firma bilgilerinde davalı ... İnsan Kaynakları Lojistik Depolama San. Tic. Ltd. Şti. adresinin ... İlçesi'nde, davalı ...Ş.'nin adresinin ... (...) İlçesi'nde gösterildiği, bu davalı şirket vekilinin temyiz dilekçesi ekinde dosyaya ibraz ettiği vekaletnamesinde ise adresin ... beldesi olarak gösterildiği ve mahkemece davacının işini filen yaptığı işyeri adresinin tespit edilmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının işini fiilen yaptığı yerin ve davalı şirketlerin yerleşim yerlerinin tespiti konusunda gerekli araştırma yapılmalı, bu konuda taraf delilleri toplanmalı, davacının tercihi de değerlendirilip yetkili mahkeme belirlenerek yetki konusunda bir karar verilmelidir. Mahkeme tarafından belirtilen esaslara göre işlem yapılmaksızın eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz sebeplerinin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 31.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/23027, Karar No: 2010/12670, Tarih: 05.07.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/23027 E.  ,  2010/12670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Yasanın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 493/1, 62, 522/son, 81/2, 59/2. maddelerinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu; sanığın yakınana ait işyerinin sağlam ve dayanıklı kapı kilidini kırarak içeri girip, 6 adet cep telefonu maketini çalması eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 116/2-4. maddesine uyan işyeri dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturduğu gözetilerek, bu suçla ilgili bir uygulama yapılmaması ile hırsızlık eyleminin tamamlandığı gözetilmeden yazılı biçimde hüküm kurulması ve 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüde düşük miktarlar esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Ancak;

TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, “Sanığın, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05/07/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2694, Karar No: 2014/999, Tarih: 28.01.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/2694 E.  ,  2014/999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2011

NUMARASI : 2011/102-2011/561

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, yıllık izin süresinin Ç... Elektrik Anonim Şirketindeki ilk işe başlama tarihlerinin esas alınarak kullandırılması gerektiğinin tespitini istemiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında uyuşmazlık davacı işçinin kullandırılmayan izin süresinin tespiti noktasında toplanmaktadır.

Dosya içeriğine göre, Enerji ve Tabi Kaynaklar Bakanlığı tarafından, U... G...yönetimindeki Ç... Elektrik A. Ş. ile imzalanmış olan imtiyaz sözleşmesi feshedilerek, Ç... Elektrik A. Ş.’nin görev bölgelerinde imtiyaz sözleşmeleri kapsamında sürdürdüğü elektrik üretim, dağıtım ve ticari faaliyetlerine 12.06.2003 tarihinde el konulduğu ve bu faaliyet alanlarının 12.06.2003 tarihi itibarıyla Ç... Elektrik A. Ş. ve taşeronu şirketlerle ilişiğinin kesildiği, bu tarihten sonra anılan işyerleri, bir süre Enerji Piyasası Denetleme Kurulu tarafından yöneltilmiş ve işyerinde çalışan işçiler davalı Türkiye Elektrik Dağıtım A. Ş. (TEDAŞ), Elektrik Üretim A. Ş. (EÜAŞ) ve Türkiye Elektrik iletişim A. Ş. (TEİAŞ) arasında pay edilerek çalışanlarla yeni iş sözleşmesi yapılmış ve çalışanlar pay edildikleri kamu kurumu şirket nezdinde çalışmasına devam ettiği anlaşılmıştır.

Ç... Elektrik A. Ş. tarafından davacının iş sözleşmesi alınan yönetim kurulu kararı gereği kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin alacağı ödenmek suretiyle feshedildiği ve davacı tarafından ihtirazi kayıt konulmadan işverenin ibra edildiği anlaşılmıştır. Davacının sözkonusu dönem çalışması tasfiye edilmiştir.

Somut olayda işyeri devri olmasına rağmen işyerinin devri öncesinde davacı işçinin iş sözleşmesi kanuni hakları ödenerek feshedilmiştir. Bu durumda davacının iş sözleşmesinin devri yapılmadığından eski çalışma dönemi yıllık izin süresinin hesaplanmasında dikkate alınamaz. O halde mahkemece davacının talebinin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9469, Karar No: 2019/6051, Tarih: 13.05.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/9469 E.  ,  2019/6051 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 22/3, 89/2-b, 62/1, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yerleşim yeri içinde, tek yönlü, üç şeritli, asfalt kaplama yolda, aracını park etmek için geri manevra yaptığı esnada katılana çarpmak suretiyle, katılanın kemik kırığı olacak şekilde yaralanmasına tam kusurlu olarak sebebiyet verdiğinin kabul edildiği olayda, sanığın park etmek için geri manevra yapmasının bilinçli taksir oluşturmayacağı ve dosya kapsamı itibariyle bilinçli taksir oluşturacak başka bir ihlalinin bulunmaması karşısında, sanık hakkında TCK’nın 22/3 maddesinin uygulanması suretiyle fazla cezaya hükmolunması;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22815, Karar No: 2014/31445, Tarih: 03.11.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/22815 E.  ,  2014/31445 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/225924

MAHKEMESİ : Silivri 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2012

NUMARASI : 2010/713 (E) ve 2012/537 (K)

SUÇLAR : İmar kirliliğine neden olma

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1- Sanık M.. A.. hakkında verilen kararın temyiz incelemesinde,

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan Silivri Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanık A.. A.. hakkında verilen kararın temyiz incelemesine gelince, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 184. maddesinin 12.10.2004 tarihinde yürürlüğe girmiş olması karşısında, suça konu imalatların hangi tarihte bitirildiği hususunda mahallinde tekrar keşif yapılarak bilirkişiden teknik verilere dayalı olarak rapor alınması, tutanak düzenleyicilerin ve komşu parsel maliklerinin yöntemince tanık olarak dinlenilmeleri, ek bilirkişi raporunda belirtildiği üzere 1/1000 ölçekli hava fotoğrafları ve uydu görüntülerinin araştırılması ve tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan Silivri Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/37578, Karar No: 2015/20000, Tarih: 25.06.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/37578 E.  ,  2015/20000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması ve hırsızlık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Hırsızlık ve banka kartının kötüye kullanılması (TCK 245/1.) suçlarından doğrudan zarar görmesi söz konusu olmayan şikayetçi bankanın bu suçlardan açılan davalara katılma ve kararı temyiz yetkisi bulunmadığı ve hukuki değerden yoksun katılma kararı da hükmü temyize hak vermeyeceğinden şikayetçi banka vekilinin anılan suçlardan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca oybirliğiyle (REDDİNE),

I- Sanıklar .... ve .... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyizlerin incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabule, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanıkların, temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak:

TCK.nun 141/1 ve 245/1. maddesinde düzenlenen banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçlarının mağduru kart sahibi olup, suçtan doğrudan zarar görmeyen ....'nın davaya katılma hakkı bulunmadığı halde, katılan sıfatı ile davaya kabulüne karar verilip lehine vekalet ücreti tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden katılana vekâlet ücreti tayinine ilişkin bölüm çıkartılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin oybirliğiyle (DÜZELTİLEREK ONANMASINA),

II- Sanık .... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyizlere gelince;

1- Oluşa, tüm dosya kapsamına göre, sanığın hiçbir aşamada suçu kabul etmediği, sanıklardan ...'in savcılık aşamasındaki ifadesi dışında sanığın suça iştirak ettiğine yönelik beyan bulunmadığı ve sanıklardan, sanığın kardeşi de olan...'un sanığın olayla ilgisi olmadığını beyan ettiği anlaşılmakla, sanığın güncel fotoğrafları ile dosyada mevcut CD üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak sanığın kamera görüntülerinde bulunup bulunmadığının kesin olarak tespiti ile, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2- TCK.nun 245/1. maddesinde düzenlenen banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçunun mağduru kart sahibi olup, suçtan doğrudan zarar görmeyen ...'nın davaya müdahale hakkı bulunmadığı halde, katılan sıfatı ile davaya kabulüne karar verilip lehine vekalet ücreti tayini,

2- TCK.nun 245/1. maddesinde düzenlenen banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçunun mağduru kart sahibi olup, suçtan doğrudan zarar görmeyen ...'nın davaya müdahale hakkı bulunmadığı halde, katılan sıfatı ile davaya kabulüne karar verilip lehine vekalet ücreti tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 25.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5268, Karar No: 2017/11711, Tarih: 14.12.2017

**17. Hukuk Dairesi         2017/5268 E.  ,  2017/11711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Taraflar arasındaki dava sonucu Mahkemece verilen hükmün Dairemizce bozulması üzerine, verilen kısmi direnme kararına ilişkin dava dosyası 2.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 Sayılı Yasa’nın geçici 4/1 maddesi uyarınca Dairemize gönderilmiş olmakla, dosyadaki kağıtlar okundu gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dairemizce verilen 12.05.2014 gün 2013/8389 E.2014/7471 K.Sayılı bozma ilamı usul ve yasaya uygun bulunmuş olup Mahkemece verilen kısmi direnme kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 6763 Sayılı Kanunun 43.maddesi ile değişik 6100 Sayılı HMK’nun 373.maddesinin 5.fıkrası uyarınca yetkili ve görevli ... ...’na GÖNDERİLMESİNE 14.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18836, Karar No: 2012/19868, Tarih: 26.09.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/18836 E.  ,  2012/19868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporlarından Hazinece izin verilen alanın dışına çıkılarak özel kişiye ait yer ile Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerden hafriyat alındığının sabit olduğu anlaşılmış ise de; 02.03.2006 tarihli komisyon raporuna göre; hafriyat alınan alanın, izin verilen kısıma denk gelen 17.085 m2'lik taşınmazdan taşmak suretiyle sadece 479.95 m2'lik alana tekabül ettiğinin anlaşılması karşısında sanıkta suç işleme kastından bahsedilemeyeceği anlaşılmakla mahal mahkemesince kurulan beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmediğinden, katılan vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmeyip hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak ONANMASINA, 26.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.