muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12352, Karar No: 2018/1259, Tarih: 07.02.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/12352 E.  ,  2018/1259 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 07/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21591, Karar No: 2017/19988, Tarih: 28.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2016/21591 E.  ,  2017/19988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile ... ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09/06/2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28/09/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10546, Karar No: 2017/4044, Tarih: 22.05.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/10546 E.  ,  2017/4044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacı firma tarafından davalı firmaya banka kanalı ile 01.12.2010 tarihinde 250.000,00 TL havale edildiğini,davacı ile davalı arasında bu havalenin gönderilmesi gereken hiç bir ticari iş olmadığı ve davacının davalıya her hangi bir borcunun bulunmadığını, paranın iadesi için ... 25. Noterliği’nin 21.11.2012 tarih 27671 yevmiye nolu ihtarnamesi ile talep edilmesine rağmen davalı firmanın cevabi ihtarname ile ödeme yapmayacağını beyan ettiklerini buna istinaden alacaklarının tahsili için ... 31. İcra Müdürlüğü’nün 2012/15400 sayılı dosyasından icra takibine geçildiğini, davalı tarafça takibe haksız itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptalini ve davalının %40 icra inkar tazminatına mahkum edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı şirketin Ziraat Bankası ... Şubesi ... nolu hesaba 252.000,00 TL göndererek, davalı şirket tarafından kapatılan ticari kredi ile bu kredinin teminatı olarak ipotek alımı ... adına kayıtlı ... 'deki 3362 ada 1 parsel 19 nolu bağımsız bölüm üzerindeki ipoteği çözdürdüğü ve davacı şirketin ... Şube ... Bank'dan yukarıda bahsi geçen kayıtlı taşınmaza ipotek koydurarak kredi kullandığını, davacı şirketin davalı şirket üzerinden kendisine haksız menfaat elde etmeye yönelik iade talep ettiğini zira gönderdiği 252.000,00 TL kendi namına çekmiş olduğu ticari krediye ipotekte birinci sıraya geçme amaçlı olarak davalı hesabı üzerinden yapıldığını belirterek davanın reddini, davacının %20 kötü niyet tazminatına mahkum edilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalıya banka kanalı ile göndermiş olduğu 250.000,00 TL limitli dekontta her hangi bir açıklama bulunmadığı ve dolayısı ile davalının da parayı alırken herhangi bir açıklama yapmaksızın ve dekonta ihtirazi kayıt koymaksızın aldığının dosya kapsamı ve bilirkişi raporu ile sabit olduğu, davacının davalıya gönderdiği bedelin borç olarak gönderildiği, davalının iddialarını ispata yarar karar vermeye yeterli delillerle ispat edemediğinden, davacının borç olarak gönderdiği parayı istemekte haklı olduğu kanaatine varıldığı belirtilerek davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiş,hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı tarafından davalıya banka yoluyla yapılan havale kural olarak havalede bir açıklama bulunmadığından mevcut bir borcun ifası amacıyla yapıldığının kabulü gerekir. Davacı davalıya havalenin yanlışlıkla gönderildiğini iddia etmiştir. Somut olayda ispat yükü davacıda olup, davacının ispata yönelik delillerinin toplanıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken ispat yükünde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış ,mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA,peşin harcın istek halinde iadesine, 22/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/177, Karar No: 2008/7301, Tarih: 05.12.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/177 E.  ,  2008/7301 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davacılar vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde taraf vekilleri yapılan tebligata rağmen gelmediklerinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava ve birleşen dava, gecikme tazminatı ile eksik ve kusurlu işlerin giderilme bedellerinin tahsili istemi ile açılmış, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı arsa sahipleri ile davalıların murisleri yüklenici İskender Türkmen arasındaki daire karşılığı inşaat sözleşmelerine göre davacılara ait dairelerin teslim edilmesi gereken tarih 12.04.1999'dur. Davacılar 12.04.1999 ilâ 12.07.2004 tarihleri arasındaki süre için gecikme tazminatı isteminde bulunmuşlardır. Sözleşmelerde davacılara ait dairelerin anahtar teslimi olarak teslim edileceği kararlaştırılmıştır. Dairemizin yerleşmiş uygulamasına göre anahtar teslimi iskân ruhsatının alınmasını da içerir. Davalı tarafça iskân ruhsatının alınmadığı anlaşılmaktadır. Ayrıca davacı ...’nun 2003 yılı Eylül ayında teslim aldığını kabul ettiği bir daire dışında kalan davacılara ait dairelerin teslim edildiği yazılı bir belge ile ispatlanmış değildir. Dinlenen tanıkların beyanları davacıların dairelerini 2002 yılında teslim aldıklarını ispatlamaya yeterli görülmemiştir. Bu durumda davacı ... yönünden 2003 yılı Eylül ayında teslim alındığı kabul edilen 1 daire yönünden teslim alındığı tarihe kadar, davacılara ait diğer daireler yönünden ise tesbit yaptırdıkları ve bu şekilde daireleri teslim aldıkları tarihe kadar hesaplanacak gecikme tazminatlarının karar altına alınması gerekirken, yazılı şekilde davacıların diğer daireleri 2002 yılında ...’nun da bir dairesini daha 2003 yılında teslim aldıkları kabul edilerek karar oluşturulması doğru olmamıştır.

3-Her iki dosyada davacılar vekili reeskont faizi isteminde bulunmuştur. Taraflar arasındaki ilişki eser sözleşmesine dayandığına göre davacıların reeskont faizi isteme hakları mevcuttur. Mahkemece bu durum gözden kaçırılarak, değişen oranlarda dikkate alınarak reeskont faizi yerine yasal faiz uygulanması da hatalı olmuştur.

3-Her iki dosyada davacılar vekili reeskont faizi isteminde bulunmuştur. Taraflar arasındaki ilişki eser sözleşmesine dayandığına göre davacıların reeskont faizi isteme hakları mevcuttur. Mahkemece bu durum gözden kaçırılarak, değişen oranlarda dikkate alınarak reeskont faizi yerine yasal faiz uygulanması da hatalı olmuştur.

4-Davalılar davaların açılmasından önce davacılar tarafından miktar bildirir ve ödeme ister ihtarname gönderilerek temerrüde düşürülmemiştir. Bu durumda davalıların temerrüde düşürüldükleri tarih dava dilekçelerinde istenilen miktarlar yönünden dava tarihleri, ıslah ile artırılan miktarlar yönünden ise ıslah tarihidir. Mahkemece bu husus dikkate alınmadan, kabul edilen miktarların tamamı yönünden dava tarihinden itibaren faiz uygulanması da hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; yukarıda 2. bentte açıklanan süreler itibariyle davacıların istemekte haklı oldukları gecikme tazminatlarının hesaplattırılması için bilirkişiden ek rapor alınmasından, sonucuna göre değerlendirme yapılıp karar verilmesinden, 3 ve 4. bentlerdeki faizin cinsi ve faiz başlangıçları yönünden yazılanların dikkate alınmasından ibarettir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bendde açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının reddine; kararın 2 ve 3. bentler uyarınca davacılar, 4. bent uyarınca davalılar yararına BOZULMASINA, taraflar Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunmadıklarından vekâlet ücreti verilmesine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 05.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15000, Karar No: 2013/5941, Tarih: 27.03.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/15000 E.  ,  2013/5941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 12/11/1979 olduğunun ve 12332835 sicil sayılı işyerindeki çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine

Dava davacının sigorta başlangıcının 12/11/1979 tarihi olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının çırak olarak mesleki bilgisini arttırmak için çalıştığı kabul ile 506 sayılı Yasa'nın 3/2.B. maddesine dayanılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Yapılan incelemede davacıya ait 12/11/1979 tarihli işe giriş bildirgesinde "çırak " ibaresinin ... olmadığı, herhangi bir çıraklık sözleşmesinin bulunmadığı,tanık beyanlarına göre davacının torna Tesfiye işyerinde otomobil parça üretiminde çalıştığı davacının 21/08/1966 doğumlu ve henüz 13 yaşını bitirmiş olduğu nazara alınsa bile 506 sayılı Yasa'nın 2,3,35 ve 3308 sayılı Kanunun 25. maddesi ile borçlar Kanununun 313. maddelerinin uygulanmasında eğer "çırak" işyerindeki üretimlere bilfiil katılıyorsa, meslek ve sanat Eğitimi arka planda tutuluyorsa bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemez. Çünkü çıraklık sözleşmesinde aktif ilişkinin üstün niteliği çalışma değil sigortalıya meslek ve sanatın öğretilmesidir.

Hal böyle olunca mahkemece davacının çalışması üretimle, ilgili fiili bir çalışma olduğu halde davanın kabulü yerine ... gerekçelerde red edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

27/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/870, Karar No: 2020/14158, Tarih: 02.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/870 E.  ,  2020/14158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davalı... İnşaat Bilgi İşlem Temizlik Yemek Özel Sağlık Sanayi ve Ticaret A.Ş.'ye yükletilmesine, 02/11/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.