muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/15522, Karar No: 2008/15483, Tarih: 19.11.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/15522 E.  ,  2008/15483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :05.06.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1)Davacı kocanın temyizinin harcı ve kaydı bulunmadığından incelenmesine yer olmadığına,

2)Davalı kadının temyizinin incelenmesine gelince;

Evlilik birliğine ilişkin görevlerini yerine getirmeyen, eşini ve çocuğunu ailesinin yanına gönderen davacı koca tamamen kusurludur.

\*Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

#Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

\*Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

#Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2'nci bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, davacı kocanın temyizinin yukarıda 1. bentte gösterilen nedenle incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatıran kadına geri verilmesine işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.11.2008 Çrş.
Yargıtay — Esas No: 2022/28558, Karar No: 2024/399, Tarih: 11.01.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/28558 E.  ,  2024/399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2377 E., 2020/798 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, yasal şartları oluşmadığından 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 21. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.07.2018 tarihli ve 2017/228 Esas, 2018/236 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin altıncı ve dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 28.09.2020 tarihli ve 2018/2377 Esas, 2020/798 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 29.03.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. İddianamenin CMK'nın 170. maddesine uygun uygun olarak düzenlenmediğine,

2. Kanunsuz suç ve ceza olmaz, ceza sorumluluğunun şahsiliği, hukuki güvenlik ilkelerinin ihlal edildiğine,

3. Terör örgütünün olmadığı döneme ait üyelik kararı verildiğine,

4. Legal ve meşru olan eylem ve faaliyetlerin suça delil kabul edildiğine,

5. Bizatihi kendisi suç olan fişlemenin suç delili sayıldığına,

6. Barışçıl toplanma özgürlüğü ile din ve vicdan özgürlüğünün ihlal edildiğine,

7. Yasak olmayan bir iletişim programını indirme iddiasının suç delili sayıldığına,

8. Özel hayata ve iletişim özgürlüğüne saygı hakkına müdahale edildiğine,

9. Çekişmeli yargılama ve silahların eşitliği ilkesi ile adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine,

10. Eksik inceleme ile karar verildiğine,

11. Her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil olmadan karar verildiğine,

6. Barışçıl toplanma özgürlüğü ile din ve vicdan özgürlüğünün ihlal edildiğine,

7. Yasak olmayan bir iletişim programını indirme iddiasının suç delili sayıldığına,

8. Özel hayata ve iletişim özgürlüğüne saygı hakkına müdahale edildiğine,

9. Çekişmeli yargılama ve silahların eşitliği ilkesi ile adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine,

10. Eksik inceleme ile karar verildiğine,

11. Her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil olmadan karar verildiğine,

12. CMK'nın 217. maddesine aykırı yargılama yapıldığına,

13. Özel kastının varlığının kanıtlanamadığına,

14. Yargılama sırasında CMK 206-217 maddeleri uyarınca “delillerin tartışılması” bölümü yapılmadığına,

15. Savunma hakkı kısıtlandığına,

16. Doğal hâkim güvencesi, yüzyüzelik ilkesi, eşitlik ilkesi ihlal edildiğine,

17. Somut ve hukuki delil olmadan karar verildiğine,

18. Gerekçeli karar hakkı ihlal edildiğine,

19. Suçun maddi ve manevi unsuru gerçekleşmediğine,

20. Sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine,

21. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarihli ve 2017/16-956 Esas, 2017/970 sayılı Kararı ile onanarak kesinleşen, Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarihli ve 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı Kararında; ByLock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bir suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının her türlü şüpheden uzak kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde kişinin örgütle bağlantısını gösteren delil olabileceğinin kabul edildiği gözetilerek:

ByLock kullanıcısı olduğunu kabul etmeyen sanığın, ByLock uygulamasını kullandığına dair delilin atılı suçun sübutu açısından belirleyici nitelikte olabileceği karşısında, ilgili birimlerden ByLock tespitine ilişkin belgelerin ve ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme raporunun istenmesi ayrıca Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı anayasal düzene karşı işlenen suçlar soruşturma bürosu tarafından 2017/68532 soruşturma numarasına kayden yürütülen soruşturma kapsamında düzenlenen veri inceleme raporu kapsamına göre; sanık ile ilgili olarak "Alan: FETÖ içerisinde olup örgüt benim örgütüm diyen ancak bazı zaafları olan kişileri ifade eden ..." koduyla ifade edilen, mahrem yapıda “öğretmen” konumuyla “ERSİN”, "zümre başkanı" konumuyla "SERVET BEY" muhtemel kod adlı kişilere yer verildiği anlaşılmakla öncelikle “Ersin” ve "Servet Bey" muhtemel kod adlı kişilerin gerçek bilgilerinin tespiti için KOM şube müdürlüğüne yazı yazılması, şahıslar hakkında varsa veri inceleme raporunun temini, bu kişilerin veri inceleme raporunda bulunan başka polis memurları var ise bu kişiler ile ilgili haklarında soruşturma ve kovuşturma bulunup bulunmadığı araştırılıp dosyalarının getirtilerek incelenmesi, sanık yönünden delil olabilecek bilgi belgeler ile şahısların aşama beyanlarının onaylı örneklerinin temini ve usulüne uygun olarak tanık sıfatıyla dinlenmeleri ile tüm delillerin 5271 sayılı Kanun’un 217 nci maddesi uyarınca duruşmada okunup tartışılmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 28.09.2020 tarihli ve 2018/2377 Esas, 2020/798 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, mevcut delil durumu, kaçma şüphesi dikkate alınarak tutukluluk halinin devamına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Ankara 21. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16948, Karar No: 2014/1015, Tarih: 27.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/16948 E.  ,  2014/1015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Dava; haksız eylemden kaynaklanmaktadır.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmesine, 27.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2582, Karar No: 2017/2332, Tarih: 23.02.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/2582 E.  ,  2017/2332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı 3. kişi vekili, müvekkili şirkete ait 35-2006-180 plakalı iş makinesinin muhafaza altına alındığını, İzmir 29. Noterliği'nin 2446 yevmiye nolu iş makinesi satış sözleşmesi ile 30/11/2011 tarihinde müvekkili şirket tarafından borcun doğumundan önce satın alındığını ve tescil edildiğini bildirerek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, 3. kişi şirket ve borçlunun mal kaçırma amacı ile birlikte hareket ettiğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; 3. kişi şirket ve borçlu şirket arasında organik bağ olduğu ve istihkak iddia edilen iş makinesinin muvazaalı olarak 3. kişi şirkete satış yapılarak tescil belgesinin alındığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karar davacı 3. kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96 ve devamı maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de yapılan inceleme ve araştırma karar vermeye yeterli değildir.

Dosyanın içeriğine, iş makinesinin araç tescil belgesinde aracın sahibi olarak görünen 3. kişi şirket, borçlu şirket ve 35-2006-180 plakalı iş makinesini davacı 3. kişi şirket ile aralarındaki 01/10/2013 tarihli iş makinesi kiralama sözleşmesi akdine binaen elinde bulunduran dava dışı kiracı ... İnş. San. Tic. Ltd.Şti.'ne ait ticari defterler dosya içerisine alınarak, iş makinesine ilişkin kira ödemeleri, fatura ve kayıtlar değerlendirilerek; hesap uzmanı bilirkişi aracılığı ile tarafların ticari hesaplarının organik bağın varlığı bakımından araştırılmak suretiyle, bilirkişi raporu düzenlettirilmesi ve dosyadaki tüm deliller birlikte tartışılıp değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, bu hususlar dikkate alınmadan eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak yazılı biçimde karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı 3. kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca hükmün BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın temyiz edene iadesine, 23.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4226, Karar No: 2020/5791, Tarih: 19.10.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/4226 E.  ,  2020/5791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 4. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; taraflar istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde taraflar tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ile arasında 122 kişilik %51 istihdam garantili kasiyer meslek edindirme kursu verilmesine ilişkin 20.12.2012 tarihli eğitim hizmetleri sözleşmesi imzalandığını, kursun 28.05.2013 tarihinde sona erdiğini, yapılan inceleme neticesinde eğitici-öğretici ve danışmanlara ilişkin sözleşmenin 25. maddesinin ihlal edildiğinin tespit edildiğini, davalı hakkında 2 yıl süreyle yasaklılık hükmünün uygulandığını, 02.08.2013 tarihli mali soruşturma raporu sonucunda ise 2013 yılı Mayıs ayı hakedişinin ödenmemesine, kursiyer zaruri gideri ödemeleri dışında yapılan tüm hakediş ödemelerinin yasal faizi ile yükleniciden geri alınmasına ve kursa devam etmeyen kursiyerlere ait kursiyer ücretlerinin yükleniciden ve kursiyerlerden tahsiline karar verildiğini, ancak davalının ödeme yapmadığını ileri sürerek; 214.307,14-TL istihkak ile 8.821,80-TL kursiyer ücreti olmak üzere toplam 223.128,94-TL'nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı, kursa gidenlerin çoğunun çalıştığını, kursiyerlerin kursa devam etmemesi gibi bir durumun söz konusu olmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 8.821,80-TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi tarafların istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin kararı süresi içinde tarafların avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1-Davacının temyizi yönünden; dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı tarafın yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin kararı süresi içinde tarafların avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1-Davacının temyizi yönünden; dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı tarafın yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalının temyizi yönünden; 6763 sayılı yasa ile 6100 sayılı HMK'na eklenen geçici 1. madde uyarınca, aynı kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2017 tarihinden itibaren 41.530,00 TL’na çıkarılmıştır. Davada kabul edilen kısım 8.821,80 TL olup, davalı tarafından temyize konu edilen miktar karar tarihi (21.06.2017) itibariyle 41.530,00 TL'nı geçmediğinden davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır. Bu durumda, HMK'nun 366. maddesi atfıyla aynı kanunun 352/1-b maddesi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın ONANMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle davalının temyiz dilekçesinin REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan 112,95 TL harcın davalıya iadesine, 19.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4636, Karar No: 2007/4213, Tarih: 17.04.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/4636 E.  ,  2007/4213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, limited şirkete sermaye olarak konulan gayrımenkulün davalılar murisi adına kayıtlı payının iptali ile şirket adına tapuya tescili istemine ilişkin olduğundan, 2797 sayılı Yargıtay K.nun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 11.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 17.4.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4923, Karar No: 2011/6056, Tarih: 30.05.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/4923 E.  ,  2011/6056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki baz istasyonunun kaldırılması davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 25/01/2011 gün ve 2010/13847-2011/623 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davalı ... AŞ tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı şirkete ait baz istasyonunun kaldırılması istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiştir. Davalıların temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır. Davalılardan ... İletişim Hizmetleri AŞ'nin karar düzeltme istemi üzerine dosya yeniden incelenmiştir.

Baz istasyonları temel olarak, alıcı/verici antenler sayesinde elektromanyetik dalgayı (sinyali) alma ve gönderme işlemi yapan cihazlardır. Baz istasyonları; konuşma trafiğinin az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (macro), konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir içlerinde 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (mikro) ve bina içleri ve alış veriş merkezleri gibi yerlere kurulan çıkış güçleri oldukça düşük olan (piko) çeşitlerinden oluşur.

Cep telefonlarının sağlıklı çalışabilmesi için; baz istasyonlarının bal peteği benzeri şeklinde bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonunun kurulu bulunması gereklidir. Her baz istasyonu belirli sayıda abone konuşturabilir. Bu nedenle insanların yoğun yaşadığı yerlerde konuşma trafiğinin bir kesintiye uğramaksızın karşılanabilmesi için daha çok sayıda baz istasyonunun kurulması gerekmektedir.

Baz istasyonunun şehir dışına çıkartılması halinde, hücresel yapı oluşturulamaması nedeni ile, sinyallerin abonenin cep telefonuna ulaşabilmesi için çok yüksek elektromanyetik dalgalar oluşturması gerekecektir. Aynı zamanda kullanıcı cep telefonu da baz istasyonuna sinyali yeteri seviyede ulaştırabilmek için daha fazla güç kullanacağından daha fazla insanın daha fazla elektromanyetik alana maruz kalması kaçınılmaz olacaktır.

Baz istasyonlarının insan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE),… vb bir çok ulusal ve uluslararası kuruluş çalışmalar yapmakta ve bu çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiş bulunmaktadır.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.