muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14007, Karar No: 2014/15600, Tarih: 15.10.2014

Davalı kooperatif yönetim kurulu üyeleri, davacı A.. Ç..'in kooperatif üyesi olup, hak sahiplerinden olduğunu, 15.06.2003 yılı Haziran ayında yapılacak olan olağan genel kuruluna kooperatif ortaklarının taşınması için davacı şirket ile anlaşıldığını, davacı şirketin taşıma işini gerçekleştirdiğini ve faturayı o dönemin kooperatif yetkilisine teslim ettiğini, kooperatifteki kayıt ve bilgilerden davacı A.. Ç..'in taşıma bedeli olarak söz konusu şirkete ödediği ve bunun karşılığında o miktarlık aidat ödemesinin mahsubunu istediğini, o dönem yöneticilerinin de talebi kabul ederek mahsubu gerçekleştirdiklerini ve kayıtlarda gider olarak gösterildiğini, daha sonra kooperatif başkanı ve mali sekterin ciddi yolsuzluklarının ortaya çıktığını ve haklarında dava açıldığını, yapılan araştırmada davacı A.. Ç..'in mahsup işleminin gerçekleşmediği ve gider olarak gösterilen miktarın da kimseye ödenmediğinin anlaşıldığını, davacı A.. Ç..'in mahsuplaşma yapılmayan aidatlarını kooperatife ödediğini, anılan şahısların ödenmesi gereken taşıma ücreti bedelini başka bir üye olan A.. Ç..'e ödettiklerini ve sonrasında da bunu kayıtlara hileli olarak gider göstermek sureti ile zimmetlerine geçirdiklerini ancak, eski yöneticilerin yolsuzluklarından sorumlu tutulamayacaklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davada aktif husumetin faturayı kesen şirkete ait olacağından davacı A.. Ç..'in husumet ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle, davacı A.. Ç.. yönünden davanın husumetten reddine, davacı şirket yönünden ise, dava konusu faturanın kapalı olarak düzenlendiği, faturanın kapalı düzenlenmesinin bedelinin alındığına karine teşkil ettiği, davacının artık bu faturanın kooperatif kayıtlarına işlenme şekline dayanarak kooperatiften talepte bulunamayacağı ancak, kendisinin aldatılması söz konusu ise kendisinden bedel ödemeden kapalı fatura alan şahıslara karşı dava açabileceği gerekçesiyle, davanın esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı şirket vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacı tarafından yapıldığı iddia edilen taşıma nedeniyle ödenmeyen fatura bedelinin tahsili istemi ile açılan alacak davası olup, yukarıda özetlenen gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, mahkemenin de kabulünde olduğu üzere dava ve talebe konu fatura kapalı fatura olması nedeniyle ödemeye karine teşkil etmekte ise de, bu karinenin aksi usulüne uygun delillerle ispat edilebilir. Bu itibarla, davacının tüm delilleri getirtilip toplandıktan sonra, faturanın davalı kayıtlarında bulunup bulunmadığı, ne şekilde ve hangi tarihte ödendiği hususlarında taraf defter ve belgeleri üzerinde muhasip bilirkişi aracılığıyla inceleme yaptırılıp rapor aldırılarak ve ayrıca ceza dosyası da getirtilip incelenerek sonucuna göre karar vermek gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak yazlılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı şirket vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı şirket yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacı şirkete iadesine, 15/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11307, Karar No: 2018/2034, Tarih: 27.02.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/11307 E.  ,  2018/2034 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : . Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; öncelikle, sanığın bu suçu, hakkında bu suç tarihinden önce, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı açılmış, diğer davalar nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği kesin olarak belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan dolayı bu suç tarihinden önce, açılmış başka bir dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1335, Karar No: 2015/1675, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/1335 E.  ,  2015/1675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/8873, Karar No: 2013/14110, Tarih: 04.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/8873 E.  ,  2013/14110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında verilen beraat kararına yönelik incelemede,

Katılan idare vekilinin ve üst C. savcısının temyiz itirazları, oluşa, yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmediğinden, reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında verilen beraat kararına yönelik yapılan incelemede ise,

Oluşa, tanık anlatımlarına, sanık savunmasına ve dosya içerğine göre, sanığın iş makinesı kiralayarak atılı suçu gerçekleştirdiği sabit olduğu halde, yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin ve üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 04.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17514, Karar No: 2011/18003, Tarih: 03.11.2011

**2. Hukuk Dairesi         2011/17514 E.  ,  2011/18003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ  :Orhangazi Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ                  :04.05.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Toplanan delillerden eşini istemediğini söyleyip evden kovan 30.10.2006 tarihinde açtığı boşanma davası reddedilen davacı kocanın boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü  tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü  böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada  mademki birlik artık sarsılmış  diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk  Medeni  Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa  kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2) Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden  beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin  reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi.03.11.2011 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2013/3826, Karar No: 2013/5447, Tarih: 08.04.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/3826 E.  ,  2013/5447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar tarafından, davalı aleyhine 08.10.2010 gününde verilen dilekçe ile mera komisyonu kararının iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.01.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ... Valiliği Tarım İl Müdürlüğü İl Mera Komisyonunun 16.08.2010 tarih ve 2010-16 sayılı kararının iptali isteğine ilişkindir.

Davalı köy, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı köy muhtarlığı temyiz etmiştir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanımlamaya göre mera; hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir.

Eldeki davada tahsis iş ve işlemleri 4342 sayılı Mera Kanunu uygulanmak suretiyle yapıldığından öncelikle, Mera Kanunu’nun amacı, arkasından “tahsis” sözcüğünden neyin anlaşılması gerektiği ve Mera Kanununa göre köy veya belediyelere mera tahsisi yapılırken üzerinde durulması gereken kuralların neler olduğu hususları irdelenmelidir.

4342 sayılı Mera Kanununun 1. maddesinde kanunun amacı “… daha önce çeşitli kanunlarla tahsis edilmiş veya kadimden beri kullanılmakta olan mera, yaylak, kışlak ve kamuya ait otlak ve çayırların tespiti, tahdidi ile köy veya belediye tüzel kişilikleri adına tahsislerinin yapılmasını, belirlenecek kurallara uygun bir şekilde kullandırılmasını, bakım ve ıslahının yapılarak

verimliliklerinin artırılmasını ve sürdürülmesini, kullanımlarının sürekli olarak denetlenmesini, korunmasını ve gerektiğinde kullanım amacının değiştirilmesini sağlamaktır” şeklinde açıklanmıştır. Mera Kanununun 6. maddesine göre mera, yaylak ve kışlakların tespit, tahdit ve tahsisi Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca yapılır. Uygulamayı yapacak merci ise valilik onayı ile oluşturulacak olan mera komisyonu ve komisyona bağlı olarak çalışan teknik ekiplerdir.

Aynı Kanunun 3. maddesinde yapılan tanımlamalara göre, Tahdit; çayır, mera, yaylak ve kışlak arazisi olduğuna karar verilen yerlerin sınırlarının usulüne uygun olarak ülke nirengi sistemine dayalı 1/5000 ölçekli haritalar üzerinde belirtilmesini ve bu sınırların arazi üzerinde kalıcı işaretlerle işaretlenmesini, Tespit; bir yerin mera, yaylak ve kışlak arazisi olup olmadığının resmi evrakla ve bilirkişi ifadeleri ile belgelendirilmesini, ifade eder.

Aynı Kanunun 3. maddesinde yapılan tanımlamalara göre, Tahdit; çayır, mera, yaylak ve kışlak arazisi olduğuna karar verilen yerlerin sınırlarının usulüne uygun olarak ülke nirengi sistemine dayalı 1/5000 ölçekli haritalar üzerinde belirtilmesini ve bu sınırların arazi üzerinde kalıcı işaretlerle işaretlenmesini, Tespit; bir yerin mera, yaylak ve kışlak arazisi olup olmadığının resmi evrakla ve bilirkişi ifadeleri ile belgelendirilmesini, ifade eder.

Tahsis, 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde; çayır, mera, yaylak ve kışlakların kullanımlarının verimlilik ve sosyal adalet ilkelerine uygun şekilde düzenlenerek, münferiden ya da müştereken yararlanılmak üzere bir veya birkaç köy ya da belediyeye bırakılması olarak tarif edilmiştir. Kuşkusuz bir tahsis işleminin yapılabilmesi o konuda yasal düzenleme olmasına bağlıdır. Tarihi sürece bakıldığında, Osmanlı Hukukunda tahsisin kesin nitelikli olan padişah buyruk ve iradesini gösteren belgelerle (fermanlarla) yapıldığı görülmektedir. Cumhuriyet döneminde ise tahsise olanak sağlayan çeşitli kanunlar çıkarılmıştır. Bu husustaki ilk düzenleme 474 sayılı Kanunla yapılmış, kanun kapsamına giren bölgelerde tahsis belgesi vermeye illerde valilik, ilçelerde kaymakamlık yetkili kılınmıştır. 2502 sayılı kanuna göre tahsise mahalli hükümet yetkilidir. 4753 sayılı Çiftçiyi Topraklandırma Kanununda tahsise yetkili makam toprak tevzi komisyonları olarak kabul edilmiştir. 1757 sayılı kanun, 3083 sayılı Sulama Alanlarında Arazi Düzenlenmesine Dair Tarım Reformu Kanunu ve 3202 sayılı Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki kanunlarda da benzeri hükümler bulunmaktadır. 4342 sayılı Mera Kanunu ise tahsise yetkili merciyi yine bu kanuna göre kurulan ve Tarım ve Köyişleri Bakanlığı adına yasanın öngördüğü iş ve işlemleri yürüten mera komisyonu olarak benimsemiş bulunmaktadır.

Her ne kadar Mera Kanununun 4/2 maddesindeki “Komisyonun henüz görevine başlamadığı yerlerde, evvelce çeşitli kanunlar uyarınca yapılmış olan tahsislere ve teessüs etmiş teamüllere göre; mera, yaylak ve kışlakların köy veya belediye halkı tarafından kullanılmasına devam olunur” hükmü karşısında Mera Komisyonlarının henüz çalışmaya başlamadığı yerlerde kadim yararlanma iddiasının dinlenmesi mümkün ise de komisyonun çalışmalara

başladığı alanlarda yasadan kaynaklanan idari bir tasarrufla yapılan tahsise karşı bu tür bir iddiaya dayanılamaz.

başladığı alanlarda yasadan kaynaklanan idari bir tasarrufla yapılan tahsise karşı bu tür bir iddiaya dayanılamaz.

Özetlenerek belirtmek gerekirse; Daha önceleri fermanlarla ya da kanuni düzenlemeye uygun yetkili makamlar tarafından tahsis edilen veya geleneksel olarak mera, yaylak ve kışlak olarak kullanıldığı tespit edilen yerlerin Mera Kanununun getirdiği hükümlere uygun olarak tespiti ile ölçümlemesi yapıldıktan sonra yeniden bir veya birkaç köy ya da belediye tüzel kişiliklerine yararlanmaları amacıyla tahsisine Mera Komisyonları yetkilidir. Çünkü sonraki dönemlerde mera, yaylak ve kışlaklardan yararlanma iddiaları ancak Mera Kanununun 21/1 maddesi gereği özel sicildeki kayda göre ispatlanabilir. O yüzden hak sahibi olabilmek için öncelikle lehe tahsis kararı bulunmalıdır.

Kuşkusuz, Mera Komisyonları Kanunun 5. maddesine göre mera, yaylak ve kışlak kapsamına alınan bir yerin bir veya birkaç köy ya da belediye tüzel kişiliklerine yararlanmaları amacıyla tahsisini gerçekleştirirken yasanın öngördüğü kıstasları aramak ve tahsisi bu ölçülere uygun yapmak zorundadır. Bu konudaki Mera Kanununun 11. maddesi hükmü “Komisyon; bölgenin ekonomik durumunu, iklim özelliklerini, toprak işleme esaslarını, arazi kullanma şekillerini ve kullanma kabiliyet sınıflarını dikkate alarak mevcut mera, yaylak ve kışlaklar ile bu amaçla kullanılabilecek diğer alanları, sulama ve geçit yerlerini tespit eder ve haritaları üzerinde belirler. Köy veya belediyenin münferiden veya müştereken yararlanacağı mera, yaylak ve kışlak ihtiyacının belirlenmesinde, bu alanların karakter ve otlatma kapasitesi, bitkisel ve hayvansal gelişme ve otlatılacak hayvan miktarı dikkate alınır. Hesaplamada, bir büyükbaş hayvan birimi için verilmesi gerekli olan mera, yaylak ve kışlak alanı üzerinden o yerlerdeki çiftçi ailelerinin otlatma hakkı bulunur” 12. madde hükmü ise; “Komisyon, 11 inci maddeye göre belirlenen ihtiyacı karşılayacak miktarda mera, yaylak ve kışlaklar ile bunlarla ilgili sulama ve geçit yeri olarak tespit edilen alanları halkın ortak olarak yararlanmaları amacıyla, o köy veya belediye tüzel kişiliğine tahsis eder ve tahsis kararı valiliğin onayına sunulur. Bu kararda tahsis edilen yerin niteliği, miktarı, sınırları, hayvan sulama ve geçit yerleri, tahsis amacı, otlatma kapasitesi, aile işletmelerinin büyükbaş hayvan birimi üzerinden otlatma hakkı ve otlatabilecekleri hayvan sayısı da belirtilir…” şeklindedir. Görülüyor ki Mera Kanunu, komisyonca tahsis işlemi gerçekleştirilirken kadim yararlanma biçimini veya mera, yaylak ve kışlakların hangi köy veya belediyenin idari sınırları içinde ise o köy veya belediyeye tahsis edilmesi gerektiğini bir ölçü olarak kabul etmemiştir. Mera Kanunu’nun tahsis için kabul ettiği kıstas o köy veya belediyenin mera, yaylak ve kışlaklara olan ihtiyacıdır. İhtiyaç unsurunun belirlemesi yapılırken gözetilmesi gereken ölçütlerin neler olduğu de özellikle

yasanın 11. maddesinde sıralanmıştır. Öte yandan ihtiyaç tespiti yapılırken Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca belirlenen normların dikkate alınması da zorunludur.

Bütün bu açıklamalardan sonra mahkemece, taraflardan bildirecekleri delilleri istenip toplanmalı, bu arada çekişme konusu meraya ait mera komisyonunda mevcut işlem dosyası aslı veya onaylı örneği komisyondan eksiksiz getirtilmeli, konunun uzmanı olan ziraat mühendisleri ve hukukçu bilirkişiden oluşturulacak kurula komisyondan getirtilen mera, yaylak, kışlak, otlak, çayır tutanakları, tahsis için ihtiyaç tespit tutanağı, komisyon tahsis kararı raporu, çiftçi ve aile bildirim cetvelleri, geçim kaynağı tutanağı, hayvan varlığı cetveli, arazinin krokisi ve 1/5000 ölçekli haritası incelettirilmeli ve bu şekilde keşfe hazır olmaları sağlandıktan sonra yerinde keşif suretiyle inceleme yaptırılmalı, mera komisyonunun ihtiyaç tespitinde ve tahsiste Mera Kanununun 11. maddesindeki kıstaslara göre hata yapıp yapmadığı, hata varsa bunun nedenleri ve hangi kıstaslardan kaynaklandığı ayrıntılı ve gerekçeli olarak bilirkişilerce saptanmalı, hata yapıldığı ve çekişme konusu meraya kısmen ya da tamamen davalının ihtiyacı olmadığı belirlenirse aynı yöntemle bu kez çekişmeli meraya davacının ihtiyacı olup olmadığı tespit ettirilmeli, bu yön yasadaki yönteme uygun şekilde kanıtlanırsa yararlanma hakkı tamamen veya kısmen ya da müştereken davacı köye bırakılmalı, aksi halde dava reddedilmelidir.

Somut olaya gelince; davacı köy muhtarlığı 50, 67, 70 ve 76 parsel sayılı mera cinsli taşınmazları davacı ... Köyüne tahsis eden 25.12.2009 tarihli ve 2009/10 sayılı kararın, davalı köyün başvurusu üzerine, iptaline ilişkin 16.08.2010 tarih ve 2010/16 sayılı kararın iptalini istemiştir.

Davalı köy, davacıların taraf sıfatı bulunmadığını, davalı ... Köyünün 2002 yılında mezrası olduğu ... Köyünden ayrıldığını, dava konusu mera parsellerinin davalı köyün idari sınırlarında kaldığını, davanın esastan reddini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan keşif ve düzenlenen ziraat mühendisi raporuna göre dava konusu parselleri kadimden beri davacı köyün kulllandığı ve ihtiyacının daha fazla olduğu, davalı köyde kimsenin yaşamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne 16.08.2010 tarih ve 2010-16 sayılı kararın iptaline, 50, 67, 70 ve 76 parsel numaralı mera vasfındaki taşınmazların Karapınar köyüne tahsisinin iptali ile ... ili, ... ilçesi ...(...) köyüne mera olarak tahsisine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı Köy Muhtarlığı temyiz etmiştir.

Davacı ...'un ... Köyü Tüzel Kişiliğini temsilen köy muhtarlığı sıfatı ile davayı açtığı gerek dava dilekçesi ve gerekse duruşma

tutanaklarındaki beyanlarından anlaşılmaktadır. Bu nedenle dava ... Köyü Tüzel Kişiliği adına açılmış olup diğer davacıların aktif dava ehliyetleri bulunmamaktadır. Bu nedenle diğer davacılar tarafından açılan davanın reddine karar verilmelidir.

Hükmü, davalı Köy Muhtarlığı temyiz etmiştir.

Davacı ...'un ... Köyü Tüzel Kişiliğini temsilen köy muhtarlığı sıfatı ile davayı açtığı gerek dava dilekçesi ve gerekse duruşma

tutanaklarındaki beyanlarından anlaşılmaktadır. Bu nedenle dava ... Köyü Tüzel Kişiliği adına açılmış olup diğer davacıların aktif dava ehliyetleri bulunmamaktadır. Bu nedenle diğer davacılar tarafından açılan davanın reddine karar verilmelidir.

Öte yandan dosyada yer alan bilgi ve belgelerden, yörede 4342 Sayılı Mera Kanununa göre kurulan komisyon çalışmaları yapıldığı, çekişme konusu parsellerin mera kaynakları kapsamına alındığı, ancak ... Tarım İl Müdürlüğü mera komisyonunca 16.08.2010 tarihli, 2010/16 sayılı kararla davacı köye yapılan tahsisin iptal edildiği ve yeniden tahsis yapılmak üzere onaya sunulduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece, yeniden mera tahsisi yapılıp yapılmadığı araştırılmalı, davalı köye tahsis yapılması ve kesinleşmesi halinde yukarıda açıklanan Mera Kanununun öngördüğü yönteme uygun inceleme ve araştırma yapılıp, neticesine göre bir karar verilmelidir. Bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 08.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.