muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/28396, Karar No: 2016/1230, Tarih: 20.01.2016

Somut olayda, davacının, davalılardan ... nezdinde tır şoförü olarak çalıştığı sabittir. Dosyaya sunulan, davalılar arasında imzalanmış, “mamul taşıma sözleşmesi” başlıklı sözleşme ile, davalı ... ...'nin seramik üretimlerinin, yurdun tüm il ve ilçe merkezlerindeki bayi, mağaza deposu ve bayinin göstereceği adreslere götürülmesi ve geri gelecek malların nakliyesi işinin davalı ... ... tarafından yapılması kararlaştırılmıştır. Mahkemece, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğu kabul edilerek, davalı ... ... hüküm altına alman alacaklardan. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin altıncı fıkrası gereğince asıl işveren sıfatıyla sorumlu tutulmuştur. Ne var ki. asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kabulü için, davalı ... ...'nin, diğer davalı ... ...'den aldığı iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştırması zorunludur. Dinlenen davacı tanığı ... ise, 15.03.2013 tarihli celsede "...'ten çıkarken ... fabrikasının yüklerini götürüyordum. Dönüşte de ...’nun başka firmalarla da anlaşması olduğundan dolayı o firmalardan yük alıp ... fabrikası dışında fabrikalara yük götürdüğümüz oluyordu. Genelde dönüşte ...'in hammaddesi olan kil getiriyorduk. Bu genellikle %90 oranında oluyordu. Ancak bazen havanın durumuna göre maden ocağına giremediğimizden dolayı farklı yükler getirdiğimiz oluyordu. Biz genellikle ...'ın ürünlerini taşırdık. Ancak ...'ın işlerinin yavaşladığı zamanlar, çok nadir olarak ...'na bağlı olarak başka firmaların yükünü taşıdığımız oldu. Ancak çok nadir yapılan birşeydi.” şeklinde beyanda bulunmuş olup, söz konusu delil karşısında münhasırlık şartının somut olayda oluşmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, karar gerekçesinde, bahsi geçen tanığın ikinci tanık listesi verilmesi yasağına aykırı olarak dinlenilmiş olması sebebiyle beyanına itibar edilmediği açıklanmış ise de, anılan tanık davacı vekilinin 02.04.2012 tarihinde sunduğu tanık listesinde bildirilmiş olup, eldeki davada ikinci tanık listesi verilmesi söz konusu değildir. Dolayısıyla, bahsi geçen gerekçenin dosya içeriğine uygun olmadığı açıktır. Anılan sebeplerle, davalılar arasında, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin oluşmadığı anlaşılmakla, davalı ... ... yönünden davanın reddine karar verilmelidir. Yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8367, Karar No: 2014/6657, Tarih: 14.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/8367 E.  ,  2014/6657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Eylemin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabulüyle kamu davasının düşmesine

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen düşme hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16662, Karar No: 2010/1117, Tarih: 11.02.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/16662 E.  ,  2010/1117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, gece sayılan zamanda yakınana ait fırından hırsızlık yapmaya kalkıştığının anlaşılması karşısında; hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan zamanaşımı içerisinde işlem yapılması olanaklı görülmüş, 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi , olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, koşulları bulunmadığı halde yazılı biçimde uygulama yapılması ve adli sicil kaydında bulunan Malatya 1 Sulh Ceza mahkemesinden hırsızlık suçundan verilme 831/981 sayılı 03.05.2004 tarihinde kesinleşmiş tekkerrüre esas eski hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde, sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 58. maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla hükümlülüğün yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla hükümlülüğün yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından; 5237 sayılı TCY’nin 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine “ Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına” tümcesinin eklenmesi suretiyle eleştiriler dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/02/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20600, Karar No: 2012/5921, Tarih: 01.03.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/20600 E.  ,  2012/5921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Üsküdar 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/05/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18,40 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 2,75 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 01/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17473, Karar No: 2019/32073, Tarih: 28.05.2019

**7. Ceza Dairesi         2015/17473 E.  ,  2019/32073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, tasfiye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

07.03.2011 tarihli olay tutanağına göre devriye görevi esnasında caddede elinde poşet olan şahıstan şüphelenildiği ve yapılan kontrolde 76 paket kaçak sigaranın ele geçirildiği olayda; sanığın aşamalarda değişmeyen savunmalarında dava konusu sigaraları kişisel kullanım için aldığını ifade etmesi ve yakalanan eşya miktarına nazaran savunmasının aksine ele geçen sigaraları ticari amaçla bulundurduğuna ilişkin cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın ve O yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4007, Karar No: 2014/317, Tarih: 15.01.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/4007 E.  ,  2014/317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4 fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen vekalet ücreti kısmının çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.01.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4934, Karar No: 2016/518, Tarih: 01.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/4934 E.  ,  2016/518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri uyarınca, 6.000 TL ve 80 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın Akhisar'da börek dükkanı olduğu, Bergama'da aynı nitelikte bir börek salonu açmak istemesi nedeniyle Bergama'da bu işlerle ilgilenmek için dükkanı yanında çalışan sanığa emanet ettiği, katılanın olmamasından faydalanan sanığın olay tarihinde imalathane ve dükkanda bulunan katılana ait eşyaları ve kasada bulunan hasılatı almak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda, sanık beyanı, katılan anlatımları, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın eyleminin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 01.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/446, Karar No: 2009/559, Tarih: 25.11.2009

**Hukuk Genel Kurulu         2009/20-446 E.  ,  2009/559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ        : Eyüp 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ        : 25/12/2008

Taraflar arasındaki “elatmanın önlenmesi, tapu iptali ve tescil ile orman şerhinin terkini” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Eyüp 2. Asliye Hukuk Mahkemesince asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulü ile orman şerhinin iptaline dair verilen 23.03.2006 gün ve 2002/313 E., 2006/75 K. sayılı kararın incelenmesinin davacı Orman Genel Müdürlüğü vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 14.06.2007 gün ve 2007/597 E., 2007/8170 K. sayılı ilamı ile;

“...Kadastro sırasında ...Köyü 389 parsel sayılı 89.469 m2 yüzölçümündeki taşınmaz Aralık 1955 tarih 100 sıra numaralı tapu kaydı uygulanarak tarla niteliği ile R. B.. adına tespit edilmiş, daha sonra satış yoluyla S. L..’ye geçmiştir. Ö. G.. parseli satış vaadi sözleşmesiyle S. L..'den satın aldığı iddiası ile İstanbul 7. Asliye Hukuk Mahkemesinde açtığı tescil davasının kabulüne dair verilen 1997/260-246 sayılı kararın kesinleşmesi üzerine çekişmeli taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesinde bulunan “ormanla ilişkisi vardır” yönündeki şerh sebebiyle tapuda infaz işlemi yapılamamış, ancak parselin tapu kaydına 28.11.1995 tarihinde “ormanla ilişkisi vardır” ve 26.06.1997 tarihinde “İstanbul 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1997/260-246 sayılı karar ile Ö. G.. lehine tescil kararı vardır” şerhleri konulmuştur. Davacılardan Orman Yönetimi; 389 parselin kesinleşen orman kadastro haritası sınırları içinde kaldığından tapu kaydının iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescili ve davalıların el atmalarının önlenmesi istemiyle, Ö. G.. de 389 sayılı parselin makiye ayrıldığı ve toprak tevzi komisyonunca topraksız çiftçiye dağıtıldığı, Y.İ.B.B.G.K.’nun 1993/5-1996/1 sayılı kararı uyarınca geçerli tevzi tapusunun olduğu, orman ile ilgisinin bulunmadığı,  çekişmeli taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesine konulan orman şerhinin ve  40 nolu orman kadastro komisyonunun 1988 yılında ilan edilen kararının iptaline karar verilmesi istemiyle açtıkları davalar H.Y.U.Y.’nın 45. maddesi uyarınca birleştirildikten sonra Orman Yönetimi tarafından açılan davanın reddine, davacı Ö. G... ‘ün davasının kabulü ile dava konusu taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesine konulan “ormanla ilişkisi vardır” şerhinin ve 40 nolu orman kadastro komisyonunun 389 parsele ilişkin tutanak, harita ve komisyon kararlarının iptaline karar verilmiş, hüküm davacı Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; orman sınırları içinde kalan taşınmaza ait tapu kaydının ve tescil birleşen davada tapu kütüğünün beyanlar hanesindeki orman şerhinin ve 1988 yılındaki 40 nolu orman kadastro komisyon kararının iptaline ilişkindir.

Dava; orman sınırları içinde kalan taşınmaza ait tapu kaydının ve tescil birleşen davada tapu kütüğünün beyanlar hanesindeki orman şerhinin ve 1988 yılındaki 40 nolu orman kadastro komisyon kararının iptaline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 28.06.1940 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu, 1951 yılında 5653 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan makiye ayırma, 1968 yılında genel arazi kadastrosu, 15.06.1988 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 3302 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

Hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda özetle: “.... Köyünde 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan ve 28.6.1940 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosunda  sınırlandırılan ormanın Temmuz 1945 tarih 39 numarada... Devlet Ormanı ismiyle 1957 Hektar 2500 m2 yüzölçümü ile tapuya tescil edildiği, çekişmeli  taşınmazın  tamamının bu ormanın  sınırları  içinde olduğu 1950  yılında  5653  Sayılı Yasa  gereğince   makiye   ayrıldığı, toprak   tevzi   komisyonunca  5  ada   3  parsel numarası ile R. B..'e tevzi yoluyla verilerek Aralık 1955 tarih 100 numarada adına tescil edildiği, daha sonra 1987 yılında 40 nolu orman kadastro komisyonuca yapılan orman kadastrosu aplikasyon ve 2/B madde uygulaması sırasında eylemli orman olması nedeniyle orman sınrıları içinde bırakıldığı, taşınmaz % 8-15 eğimli olup, bazı bölümlerinin çayır otları, bazı bölümlerinde eğrelti, böğürtlen, meşe, erika vb bitkilerle fidanlarının bulunduğu, Y.İ.B.B.G.K.nun 1993/5 E., 1996/1 K. sayılı kararı gereğince davacı kişiye  ait tapu kaydının geçerli olduğu” bildirilmiştir.

Bilindiği gibi 5653 Sayılı Yasa ile değişik 3116 Sayılı Yasanın 1/son ve 43. maddesi gereğince orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan makilikler muhafaza ormanı olduğundan makiye ayrılamaz. 1. Hukuk Dairesinin 19.09.2001 gün ve 8253/9337 sayılı ve 14.10.1999 gün 7693/9956 sayılı ve 27.03.2003 gün 2666/2623 sayılı kararları ve konu ile ilgili 20. Hukuk Dairesi kararlarında kabul edildiği gibi orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan makilikler "muhafaza ormanı" sayıldığından makiye ayrılamaz ve toprak tevzi yoluyla dağıtılamaz, dağıtılmış olsa bile yolsuz olarak oluşturulan böyle bir tapuya yukarıda anılan İçtihadı Birleştirme Kararına rağmen değer verilemez. Çünkü 4753 Sayılı Yasada ormanların tevzi yoluyla dağıtılacağına dair bir hükümde bulunmadığı gibi, maki komisyonlarının yaptığı işlemin orman sınırı dışına çıkarma işlemi değil "makilik yer olduğunu belirleme" işlemi olduğu, 5653 Sayılı Yasada ve ne de bu yasa uyarınca çıkartılan yönetmelikte maki komisyonlarına "orman sınırı dışına çıkartma" yetkisi verilmemiştir. Aslında orman olduğu halde yasa ve yönetmeliğe aykırı olarak yapılan makiye ayırma işlemi yok hükmünde olduğu gibi Orman Yönetimi tarafından her zaman iptal edilebilir.

Davanın özelliği nedeniyle maki tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.

Davanın özelliği nedeniyle maki tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.

1-22.03.1996 tarih 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile "5653 Sayılı Yasayla değişik 3116 Sayılı Yasanın 1-e maddesi uyarınca kurulan maki tespit komisyonlarının yasal ve yaptıkları işlemlerinde geçerli olduğu ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapulara değer verilmesi gerektiği" kabul edilmiş olduğuna göre, bunun karşı kavramından “yasaya uygun kurulmayan komisyonların yasal olmayacağı ve yine yasaya uygun kurulmayan ve yasaya uygun görev yapmayan komisyonların yaptıkları işlemlerin de yasal olmayacağı ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapu kayıtları dışında kalan başka tapu kayıtlarına değer verilemeyeceği ve bu yerlerin zilyetlikte kazanılması konusunun içtihadı birleştirme kararının konusu olmadığı” sonucuna ulaşılır.

2- 24.03.1950 tarihinde kabul edilip, 03.04.1950 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 3116 Sayılı Yasanın 5653 Sayılı Yasa ile değişik 5. maddesi “Devlet Ormanlarının ve bu ormanların içinde ve bitişiğindeki otlak, yaylak, kışlak, sulak; diğer ormanlar ve her nevi arazinin sınırlaması işi bir yüksek orman mühendisinin başkanlığı altında Adalet Bakanlığınca hukuk mezunları arasında tayin edilecek bir hukukçu üye ile il genel meclisi daimi encümeni tarafından seçilecek bir üyeden müteşekkil bir komisyon tarafından yapılır. Bu komisyonlar beldelerde belediye encümenleri, köylerde ihtiyar kurulu tarafından seçilecek lüzumlu bilirkişilerin fikirlerinden de faydalanılır...” şeklinde olup, komisyonların nasıl ve kimlerin katılımı ile kurulacağını gösterdiği halde, Orman Genel Müdürlüğünün 17.08.1950 tarihli tamimi ile yürürlüğe konulan Makilik ve Orman Sınırlarının Tesbitine Ait Yönetmeliğin "Amaç" başlıklı 1. maddesi “5653 Sayılı Yasanın birinci maddesinin (E) bendi hükmü ile ormandan sayılmadığı belirtilen ve memleketimizde Karadenizin Kızılırmaktan itibaren batısında, Ege ve bilhassa Akdeniz sahil mıntıkalarındaki devamlı hasılat vermeyen veya muhafaza ormanı mahiyetini taşımayan makiliklerin orman sahaları ile tedahüllerini önlemek için 1/25000 mikyaslı askeri haritaları bulunan ilçelerde ve diğer lüzum ve zaruret görülen yerlerde makilik ve orman sahalarının birleştiği hatlar üzerindeki orman sınırları orman tahdit komisyonları veya mahalli orman işletme teşkilatı tarafından teşkil edilecek komisyonlar tarafından tesbit olunacak ve arz üzerinde özel işaretler ile belli edilecektir.

Komisyonların çalışmaları sırasında mıntıkasındaki işlerden bilgi edinmek ve komisyonda çalışmak üzere o yerin bölge şefi orman bakım memuru da bulundurulacaktır." şeklindedir.

Komisyonların çalışmaları sırasında mıntıkasındaki işlerden bilgi edinmek ve komisyonda çalışmak üzere o yerin bölge şefi orman bakım memuru da bulundurulacaktır." şeklindedir.

Görüldüğü gibi; yönetmelikte, makiye ayırma işleminin orman tahdit komisyonları tarafından yapılacağı belirtildikten sonra, yasaya aykırı olarak mahalli orman idaresince oluşturulacak komisyonlar tarafından da yapılabileceği öngörülmüştür. Yönetmelikler, yasa ve tüzüklerin uygulama alanını gösterir, yasalardaki düzeni değiştirir, yeni hükümler getiremez. Hukukun en temel ilkelerinden olan hukukun üstünlüğü ilkesi gereğince, hukukun şekli kaynaklarından olan yasalar, Anayasa hükümlerine, yasaların uygulamasında karşılaşılacak sorunların açıklığa kavuşturulması için çıkarılan yönetmelikler de kaynağını bulduğu yasalara aykırı olamaz. Aykırılık durumunda,  Türk Ulusu adına yargı yetkisini kullanan mahkemeler Anayasa ve yasaya aykırı olan idari tasarruf niteliğinde olan yönetmeliği uygulayamaz ve yasalara aykırı yönetmelik hükümlerine değer veremez. Hukuk Genel Kurulunun 02.03.2005 gün 2005/11-81-118 K. ve 30.06.1999 gün ve 1999/21 - 892 - 864 sayılı kararları da bu yöndedir.

Yine 3116 Sayılı Yasanın 5653 Sayılı Yasa ile değişik 1-e maddesi ile  "maki cinsinden her türlü ağaçlıklarla örtülü yerler orman sayılmaz" hükmü getirildiği halde, Orman Genel Müdürlüğünün 17.08.1950 tarihli tamimi ile yürürlüğe konulan Maki Yönetmeliğinin 2/1. maddesinde, hangi cins ağaççıkların maki florası olduğu açıklandıkan sonra, aynı maddenin ikinci fıkrasında "Yukarıda sayılan ağaççıklardan müteşekkil formasyonla örtülü sahalar düz ve inbat kabiliyeti fazla olan yerlerde,  işgal sahaları itibariyle % 10 nisbetine kadar KORU ve % 25 nisbetine kadar BALTALIK ORMAN teşkil eden  ağaçları  ihtiva  etse dahi  maki sayılır"  şeklinde  belirtilmiştir.

Görüldüğü gibi, yasanın 1-e maddesi ile sadece "maki cinsinden her türlü ağaçcıklarla örtülü yerler orman sayılmaz" hükmüne karşılık, yönetmeliğin 2/2 maddesi ile "% 10 nisbetinde KORU ve % 25 nisbetinde BALTALIK ORMANLARIN da maki sayılacağı" belirtilerek,  yasanın orman olarak tanımladığı yerler yasaya aykırı olan yönetmeliğin bu maddesi ile maki sayılmış ve maki kavramı orman aleyhine genişletilmiş olduğundan, yukarıda belirtildiği gibi yasaya aykırı yönetmeliğe değer verilemez.