muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/985, Karar No: 2017/134, Tarih: 14.03.2017

Suçun maddi unsurunu oluşturan seçimlik hareketler; merayı kısmen veya tamamen zapt etme veya üzerinde tasarrufta bulunma ya da sürüp ekmektir. Zapt etme; taşınmazdan başkalarının kısmen veya tamamen yararlanmasını engellemek, taşınmazı fiilen el altında tutmaktır. Tasarruf etmek ise, taşınmazın devamlı bir biçimde kullanılması olup kısa süreli tasarruflar, kanunun aradığı anlamda tasarruf değildir. Öte yandan sürüp ekmek de, taşınmaz üzerinde tasarruf etme şekillerinden biridir.

Suçla korunan hukuki yarar meraların mülkiyet ve ortak kullanım hakkının korunmasıdır. Bu suçla meraya vâki tecavüz eylemlerinin herhangi bir şikâyet ve başvuru şartına bağlı olmaksızın etkin bir biçimde yaptırım altına alınması ve bu suretle meraların korunması amaçlanmıştır. Böylelikle Devlet, Anayasanın 45. maddesinde belirtilen meraların amaç dışı kullanılması ve tahribinin önlenmesi yükümlüğünü de yerine getirmiş bulunmaktadır.

Suçun mağduru meradan yararlanma hakkı olan herkestir. Meranın kullanma hakkı sahibi köy tüzel kişiliği ve meranın sahibi Hazine de suçtan zarar görendir.

Suçun maddi konusu tahsisli veya kadim köy meraları olduğundan belediye sınırları içerisindeki meralar bu suçun konusunu oluşturmamaktadır. Tahsis idari bir işlem olup Devlete ait olan bir arazinin kullanım hakkının hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için müştereken bir veya birkaç köy ya da belediyeye bırakılmasını ifade eder. Kadim mera ise, başlangıcı bilinmeyen bir zamandan beri mera olarak kullanılan yerlerdir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir çözüme kavuşturulabilmesi için "mağdur, suçtan zarar gören ve malen sorumlu" kavramları ile "kamu davasına katılma" kurumu üzerinde de durulması gerekmektedir.

5271 sayılı CMK’nun 237 maddesinin 1. fıkrasında; "Mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanlar.....şikayetçi olduklarını bildirerek kamu davasına katılabilirler” hükmü ile kamu davasına katılma hak ve yetkisi bulunanlar üç grup halinde belirtilmiştir. Anılan düzenleme, 1412 sayılı CMUK’nun 365. maddesindeki, “suçtan zarar görenler, soruşturmanın her aşamasında kamu davasına müdahale yolu ile katılabilirler” hükmü ile benzerlik arzetmekte olup, yeni hükme, önceki kanunda yer almayan malen sorumlu ve dar anlamda suçtan zarar göreni ifade eden mağdur eklenmiş, bu şekilde madde, öğreti ve uygulamadaki görüşlere uygun olarak, katılma hak ve yetkisi bulunduğu kabul edilenleri kapsayacak şekilde düzenlenmiştir.

Gerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununda, gerekse 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanununda kamu davasına katılma konusunda suç bakımından bir sınırlama getirilmemiş, ilke olarak şartların varlığı halinde tüm suçlar yönünden kamu davasına katılma kabul edilmiştir. Öğreti ve uygulamada kamu davasına katılma yetkisi bulunan kişinin “suçtan zarar görmesi” şartı aranmış, ancak kanunda “suçtan zarar gören” ve “mağdur” kavramlarının tanımı yapılmadığı gibi, zararın maddi ya da manevi olduğu hususu bir ayrıma tâbi tutulmamış ve sınırlandırılmamıştır.

Malen sorumlu; işlenmiş olan suçun hükme bağlanması ve bunun kesinleşmesinden sonra, maddî ve malî sorumluluk taşıyarak hükmün sonuçlarından etkilenecek veya bunlara katlanacak kişidir.

Mağdur; Türk Dil Kurumu Büyük Türkçe Sözlüğünde, “haksızlığa uğramış kişi” olarak tanımlanmaktadır. Ceza hukukunda ise mağdur kavramı, suçun konusunun ait olduğu kişi ya da kişilerdir. 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun hazırlanmasında esas alınan suç teorisinde suçun maddi unsurları arasında yer alan mağdur, ancak gerçek bir kişi olabilecek, tüzel kişilerin suçtan zarar görmeleri mümkün ise de bunlar mağdur olamayacaklardır. Suçtan zarar gören ile mağdur kavramları da aynı şeyi ifade etmemektedir. Mağdur suçun işlenmesiyle her zaman zarar görmekte ise de, suçtan zarar gören kişi her zaman suçun mağduru olmayabilecektir. Bazı suçlarda mağdur belirli bir kişi olmayıp; toplumu oluşturan herkes (geniş anlamda mağdur) olabilecektir. (Mehmet Emin Artuk-Ahmet Gökcen-A. Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 9. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2015, s.289; İzzet Özgenç, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 11. Baskı, Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2015, s. 214-217; Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 8. Baskı, Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2015, s.106 - 107; Osman Yaşar-Hasan Tahsin Gökcan–Mustafa Artuç, Türk Ceza Kanunu, Ankara, 2010, 6. cilt, s.7702-7703)

Kamu davasına katılmak için aranan “suçtan zarar görme” kavramı kanunda açıkça tanımlanmamış, gerek Ceza Genel Kurulu, gerekse Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında bu kavram “suçtan doğrudan zarar görmüş bulunma hali” olarak anlaşılıp uygulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Köy merasına tecavüz suçunda korunan hukuki yarar meraların mülkiyet ve ortak kullanım hakkı olup, suçun mağduru meradan yararlanma hakkı olan herkestir. Merayı kullanma hakkına sahip köy tüzel kişiliği ile meranın sahibi olan Hazinenin suçtan zarar gören konumunda oldukları göz önüne alındığında, meraların sahibi olup üzerinde sınırlı da olsa tasarruf, denetleme ve koruma yetkisi bulunan Hazinenin, meraya tecavüz suçlarında doğrudan zarar gördüğü, buna bağlı olarak davalara katılma ve hükümleri temyiz etme hak ve yetkisinin bulunduğu kabul edilmelidir. Bu nedenle yerel mahkemece Hazinenin davaya katılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.03.2016 gün ve 981-129; 14.01.2014 gün ve 222-6; 18.02.2014 gün ve 130-71 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin ret kararının kaldırılmasına, dosyanın temyiz incelemesinin yapılması amacıyla Yargıtay 8. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 06.01.2014 gün ve 18961-44 sayılı katılan Maliye Hazinesi temsilcisinin temyizine yönelik ret kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, temyiz incelemesi yapılabilmesi amacıyla Yargıtay 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.03.2017 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27677, Karar No: 2016/2526, Tarih: 28.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/27677 E.  ,  2016/2526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalılara ait işyerinde tır şoforü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... temsilcisi, davacının iş sözleşmesini kendi isteğiyle sona erdirdiğini, işçinin müvekkilini ibra ettiğini, dava konusu alacak taleplerinin haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, davacının müvekkili şirketin işçisi olmadığını, ihale makamı olduğunu, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin bulunup bulunmadığı noktasında uyuşmazlık vardır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Somut olayda, davacının, davalılardan ... nezdinde tır şoförü olarak çalıştığı sabittir. Dosyaya sunulan, davalılar arasında imzalanmış, “mamul taşıma sözleşmesi” başlıklı sözleşme ile, davalı ... .'nin seramik üretimlerinin, yurdun tüm il ve ilçe merkezlerindeki bayi, mağaza deposu ve bayinin göstereceği adreslere götürülmesi ve geri gelecek malların nakliyesi işinin davalı ... tarafından yapılması kararlaştırılmıştır. Mahkemece, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğu kabul edilerek, davalı ... , hüküm altına alınan alacaklardan, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin altıncı fıkrası gereğince asıl işveren sıfatıyla sorumlu tutulmuştur. Ne var ki, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kabulü için, davalı ... 'nin, diğer davalı ... .'den aldığı iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştırması zorunludur. Dinlenen davacı asil ... ise, “...'ten çıkarken ... fabrikasının yüklerini götürüyordum. Dönüşte de ...'nun başka firmalarla da anlaşması olduğundan dolayı o firmalardan yük alıp ... fabrikası dışında fabrikalara yük götürdüğümüz oluyordu. Genelde dönüşte ...'in hammaddesi olan kil getiriyorduk. Bu genellikle %90 oranında oluyordu. Ancak bazen havanın durumuna göre maden ocağına giremediğimizden dolayı farklı yükler getirdiğimiz oluyordu. Biz genellikle ...'ın ürünlerini taşırdık. Ancak ...'ın işlerinin yavaşladığı zamanlar, çok nadir olarak ...'na bağlı olarak başka firmaların yükünü taşıdığımız oldu. Ancak çok nadir yapılan birşeydi.” şeklinde beyanda bulunmuş olup, söz konusu delil karşısında münhasırlık şartının somut olayda oluşmadığı anlaşılmaktadır. Dairemizce incelenen emsal 2014/23993 esas ve 2015/35441 sayılı karar ve “mamul taşıma sözleşmesi, davacı asil beyanı ve tüm dosya kapsamı birlikte dikkate alındığında davalılar arasında, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin oluşmadığı; anılan sebeplerle davalı ... yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14337, Karar No: 2018/8527, Tarih: 27.12.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/14337 E.  ,  2018/8527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... İnşaat San ve Tic. Ltd. Şti. vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 22/08/2014 gününde verilen dilekçe ile el atmanın önlenmesi ve teslimi istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/12/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, el atmanın önlenmesi ve teslim istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı; kendisine ait olan vinci ve el kompanzasyon panasını davalıların eski kiracısı olan dava dışı ...'e kullanmak üzere verdiğini, daha sonra ...'in iş yerini boşalttığını öğrendiğini, dükkan sahibi olan davalıların da kendisine ait mezkur vince ve el kompanzasyon panasına kira borcu ödenmediği için el koyduklarını ve iade etmediklerini belirterek el atmanın önlenmesini ve vinçlerin tarafına iadesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, el atmanın söz konusu olmadığını belirterek davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece dava dışı ...’in iş yerini boşaltırken vinci iş yerinde bırakıp ayrıldığı, davalıların da yeni kiracıya iş yerini kiraya verirken bu vinçten bahsederek bu şekilde kiraya verdikleri, kira borcundan davacının bir sorumluluğunun bulanmadığı bu nedenle vincin davacıya iadesinin gerektiği, kompanzasyon panosunun ise davalıların kiraya verdikleri dükkanda bulunmadığı, bununla ilgili bir delilin olmadığı gerekçesiyle dava konusu vince davalıların yaptığı el atmanın önlenmesine ve davacıya iadesine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, ticaret sicil memurluğundan davaya konu iş makinesi vincin sahiplik belgesine ilişkin bilgi ve belgeler getirtilmeden hüküm tesis edilmiş olduğu anlaşılmaktadır. Şu durumda mahkemece, öncelikle ticaret sicil memurluğundan davaya konu iş makinesi vincin sahiplik belgesine ilişkin bilgi ve belgelerin istenilmesi akabinde davacı şirketin ticari defter ve kayıtları üzerinde mezkur vincin satın alınması ve sahipliğine ilişkin bilirkişi marifetiyle inceleme yaptırılması sonrasında davalıların iş yerinde bulunduğu iddia edilen davaya konu vincin başında, bilirkişi vasıtasıyla inceleme yaptırılarak kayıtların karşılaştırılması ile sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/12/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9059, Karar No: 2018/2481, Tarih: 09.04.2018

**16. Hukuk Dairesi         2015/9059 E.  ,  2018/2481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

... sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 132 ada 8 parsel sayılı 13.893,55 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz hibe ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla vasıflı olarak 126 payı ..., 126 payı ..., 84 payı ..., 56 payı ..., 12 payı ..., 12 payı ..., 6 payı ... ..., 7 payı Habip ..., 12 payı ..., 63 payı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... annesi Şerife'nin miras yoluyla gelen hakkına dayanarak dava açmıştır. Yargılama sırasında komisyonca itirazı reddedilen davalılardan ... taşınmazın kök muris ...'ten geldiğini ve taksim edilmediğini ileri sürmüş; kendisinin de hakkının etkilendiğini belirterek davacı yanında davaya müdahil olmuştur. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine çekişmeli taşınmazın davalılar adına payları oranında tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı-müdahil ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına,

09.04.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4089, Karar No: 2017/9719, Tarih: 21.11.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/4089 E.  ,  2017/9719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişiler vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, 27/02/2013 havale tarihli dava dilekçesi ile; davacılar mirasbırakanı adına kayıtlı olan ... ili,...ilçesi, ...köyü ... ve... parsel sayılı 6560 m2 ve 8885 m2 taşınmazın orman ile ilgisi olmadığı halde, 2013 yılında 40 numaralı Orman Kadastro Komisyonu tarafından yapılan orman kadastro çalışması sonucunda orman sınırı içinde bırakıldığını belirterek, taşınmazların orman sınırı dışına çıkarılmasına karar verilmesi istemiyle dava açmış, Orman Yönetimince karşı dava olarak açılan tapu iptali tescil davası tefrik edildikten sonra, mahkemece orman kadastrosuna itiraz davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 1949 yılında keşinleşen orman kadastrosu, 1951 yılında 5653 sayılı Kanuna göre makiye ayırma işlemi, 31/01/2013 tarihinde 30 gün süre ile ilan edilip eldeki dava nedeniyle kesinleşmeyen, evvelce sınırlaması yapılmamış ormanların kadastrosu ve sınırlaması yapılmış ormanlarda aplikasyon ve 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması, 1957 yılında kesinleşen arazi kadastrosu vardır.

Dava, orman kadastrosuna itiraz istemine ilişkindir.

Dava, orman kadastrosuna itiraz istemine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi kurulu raporuna göre çekişmeli taşınmazların 1948 yılında kesinleşen orman kadastro sınırları içinde olduğu, 2013 yılında yapılan orman kadastrosu ve aplikasyon çalışmasında ... parselin orman sınırı dışında bırakıldığı,... parselden kamulaştırma nedeniyle ifraz edilen 509 parselin orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği, bu durumda davanın 509 parsele yönelik olduğu, 509 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili yeni bir orman sınırı içine alma işleminin bulunmadığı, 02.09.1986 tarihinde yürürlüğe giren 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması hakkındaki Yönetmeliğin 44 ve 25523 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak 15.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren Yönetmeliğin 43 ve devamı maddelerine göre, aplikasyon işleminin de davacılara yeni dava hakkı vermeyeceği, ilk orman kadastrosuna itiraz için hakdüşürücü sürenin çoktan geçtiği gözönünde bulundurularak davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır, ancak kadastro mahkemesince 3402 sayılı Kadastro Kanununun 31/son maddesi gereğince vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre vekalet ücreti hesaplanmış olması doğru değil ise bu yanılgının giderilmesi hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. Bu sebeple hükmün 5. paragrafının hükümden çıkarılarak, bunun yerine “ 3402 sayılı Kadastro Kanununun 31/son maddesi gereğince takdir edilen 500 TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara müştereken verilmesine" sözleri yazılmak suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 21/11/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7569, Karar No: 2008/11034, Tarih: 15.09.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/7569 E.  ,  2008/11034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının beyanlar hanesine konulan şerhlerin silinmesi ve taşınmazın tapu kaydındaki cinsinin değiştirilmesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi; ... Mahallesi 1038 ada 103 parsel sayılı taşınmazın 1038 ada 88 parsel sayılı taşınmazın ifrazından geldiği, 1038 ada 88 parselin 4785 sayılı yasa uyarınca devletleştirildiği, 03.07.1947 tarihinde devlet ormanı niteliği ile tapuya tescil edildiği, daha sonra bir bölümünün 3302 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması ile Hazine adına orman rejimi dışına çıkarıldığı, bu işlemin iptali istemiyle ... Yapı Kooperatifi ve ... tarafından açılan davaların ... Kadastro mahkemesinin 8.4.1994 gün 1991/8-1994/61 sayılı kararı ile reddedildiği ve Yargıtay 20.Hukuk Dairesince onanarak kesinleştiği, Hazine tarafından 1038 ada 88 parsele yönelik açılan davanın ... Asliye hukuk mahkemesinin 1988/1094-1999/52 sayılı kararı ile 1038 ada 88 parselden ifraz edilen 1038 ada 102 ve 103 parsele ilişkin davanın kabulü ile Hazine adına tapuya tescillerine karar verildiği, hükme dayanak yapılan bilirkişi kurulu tarafından düzenlenen 10.9.1998 tarihli krokili raporda 1038 ada 103 parselin kesinleşen tahdit içinde kaldığı, orman rejimi dışına çıkarılmadığı açıklandığı halde hüküm fıkrasında nitelik belirtilmeksizin hazine adına tescile karar verildiği, açıklanan nedenlerle 1038 ada 103 parselin tapu kaydındaki niteliğinin orman olarak düzeltilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescili ve beyanlar hanesindeki kamulaştırma ve ipotek şerhlerinin silinmesi istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın tapu kaydındaki niteliğinin orman olarak düzeltilmesine ve beyanlar hanesindeki kamulaştırma şerhi ile ... lehine konulan ipoteklerin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm davalılardan Hazine ve ... tarafından temyiz edilmiştir. Hazine; Maliye Bakanlığı Başhukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün 29.4.2008 gün ... sayılı oluru ile temyiz dilekçesinden vazgeçmiştir. Bunun üzerine mahkemece 22.05.2008 günlü ek karar ile hazinenin temyizden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir.

Dava, tapu kaydının beyanlar hanesine konulan şerhlerin silinmesi ve taşınmazın tapu kaydındaki cinsinin değiştirilmesine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1940 yılında 3116 sayılı yasa hükümlerine göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 1744 , 2896 ve 3302 sayılı yasalara göre yapılan aplikasyon ve orman rejimi dışına çıkarma işlemleri vardır.

Dosya içinde bulunan bilgi ve belgelere göre,