muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9170, Karar No: 2013/18822, Tarih: 15.05.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/9170 E.  ,  2013/18822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edirne İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından, İstanbul 12. İcra Müdürlüğü’nün 2012/22413 E. sayılı dosyası ile kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibi başlatıldığı, borçlunun yasal sürede itirazı üzerine icra mahkemesince icra dairesinin yetkisizliğine, dosyanın yetkili Edirne İcra Müdürlüğü'ne gönderilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK.nun 168/5. maddesi gereğince borçlu yetki itirazını ödeme emri tebliğinden itibaren 5 gün içerisinde icra mahkemesine bildirir. İcra mahkemesi yetki itirazını doğru bulursa kabulüne karar verir. İtirazın kabulü kararına karşı temyiz süresinin sona erdiği veya onama kararının tebliğ edildiği tarihten başlayarak 10 gün içinde takibin yapıldığı yetkisiz icra dairesine başvurularak dosyanın yetkili icra dairesine gönderilmesinin istenilmesi gerekir. Bunun üzerine yetkili icra dairesinden borçluya yeni bir ödeme emri gönderilir.

Öte yandan İİK’nun 168/2. maddesine göre kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan takipte, ödeme süresi ödeme emrinin tebliğinden itibaren 10 gün olarak belirlenmiştir. Anılan hüküm nedeni ile sözü edilen 10 günlük ödeme süresi geçmeden haciz yapılamaz.

Bu yasal düzenlemeler ışığında, yetkisizlik kararının, yetkisiz icra dairesince borçluya tebliğ edilen ödeme emrinin iptali ve buna bağlı olarak da yetkisiz icra dairesince konulan hacizlerin hükümsüz kaldığı sonucunu doğurduğunun kabulü gerekir. Zira yetkili icra dairesince yeniden ödeme emri tebliği gerekip, alacaklı, tebliğ tarihinden itibaren on günlük ödeme süresinin geçmesinden sonra haciz isteyebilecektir. Bu nedenlerle yetkili icra dairesince tebliğ edilen ödeme emrinde öngörülen on günlük ödeme süresinden önce konulan hacizler geçersizdir. Dolayısıyla yetkisiz icra dairesince konulan haczin, yetki itirazının kabulüne karar verilmesi üzerine kaldırılması gerekir.

O halde mahkemece, şikayetin kabulü gerekirken reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2385, Karar No: 2017/5747, Tarih: 13.09.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/2385 E.  ,  2017/5747 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davalının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı iddiasıyla yersiz ödenen aylığın tahsiline yönelik takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; davalının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı iddiasıyla yersiz ödenen aylığın tahsiline yönelik takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine karar verildiği, hükmün Dairemizce; Sosyal Güvenlik Kontrol Memurluğu'nca gerçekleştirilen soruşturmada elde edilen somut veri ve saptamalar, bahse konu soruşturma sırasında ve yargılamada ifadeleri alınan tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, davalı ile boşandığı eşinin fiili olarak birlikte yaşadıklarının anlaşılmış olduğu gerekçesiyle bozulduğu Mahkemece önceki kararda direnilmesi neticesinde, Dairemizce karar yerinde görülmediğinden Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna iletilmiş, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca “... mahkemenin yeni bir delile dayanarak veya bozmadan esinlenerek gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozmada işaret olunan şekilde değerlendirerek karar vermiş olması halinde direnme kararının varlığından söz edilemeyeceği,...Özel Daire bozma kararı sonrasında 17.03.2014 ve 07.04.2014 tarihlerinde UYAP sistemi üzerinden davalının eski eşinin nüfus kayıtları çıkartılarak dosya arasına konulduğu, ilgili nüfus kayıtlarında davacının eski eşinin üçüncü bir kişi ile evlendiğinin tespit edildiği, Mahkemece bozma kararı sonrası dosyaya giren nüfus kayıtlarına dayanılarak (kaldı ki davalının eşinin daha sonra yeniden evlenmiş olduğu durumu da dikkate alındığında tüm dosya kapsamıyla davalı ve eski eşinin fiili olarak birlikte yaşadıklarının dosyadaki belgeler de dikkate alındığında ispatlanmamış olduğu) gerekçesiyle direnme kararı verildiği ...Mahkemenin direnme olarak adlandırdığı temyize konu kararın bu haliyle, Özel Daire denetiminden geçmeyen tamamen yeni gerekçeye dayalı yeni bir hüküm niteliğinde olduğu ....hal böyle olunca; bu yeni hükmün temyizen incelenmesi görevi, Hukuk Genel Kuruluna değil Özel Daireye ait” olduğu belirtilerek Dairemize gönderildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin ikinci fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin ikinci fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır.

İnceleme konusu davada, uyuşmazlığın 22.10.2008 - 21.6.2010 tarihleri arasında davalının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı gerekçesiyle yersiz olarak aldığı iddia edilen aylıklara yönelik olup, Mahkeme gerekçesinin incelemesinde, davalının boşandığı eşinin 2012 yılında....’a taşınması, boşanılan eşin 2013 yılında başka biri ile evlenmesinin uyuşmazlık konusu dönem dışında gerçekleştiği, uyuşmazlık konusu dönemin 22.10.2008 - 21.6.2010 tarihleri arasına ilişkin olduğu gözetildiğinde Mahkemece, eksik inceleme sonucu karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin ikinci fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu bakımdan özellikle “davalının boşandığı eşi ile fiilen birlikte yaşadıkları” yönünde ihbar eden ve Kurum Kontrol elemanlarına imzalı beyanda bulunan davalının boşandığı eşinin üvey annesi olduğu anlaşılan ....’nun beyanına başvurulmalı, ihbar dilekçeleri, kurum memurlarına verdiği beyan ve mahkemede verdiği beyanlar çelişir ise, çelişkiler giderilmeli, davalı ve eski eşe ait adreslerde uyuşmazlık konusu dönemi kapsar şekilde aynı apartmanda bulunan kapıcı, yönetici ve komşuların kolluk marifetiyle resen tespit edilerek beyanlarına başvurulmalı, komşu, kapıcı ve yönetici tespit edilemezse, mahalle esnafından tanıklık yapacak kişiler aynı şekilde kolluk marifetiyle tespit edilerek beyanlarına başvurulmalı, beyanlar arası çelişki olursa giderilmeli, davacının ve boşandığı eşinin her ikisininde uyuşmazlık konusu dönemde medula sistemindeki kayıtlarda görünen adresleri, ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı, böylelikle boşanılan eşle fiilen birlikte yaşamanın gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11595, Karar No: 2013/3904, Tarih: 03.04.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/11595 E.  ,  2013/3904 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanık ...'nin yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 23.06.2009 gün ve 2009/601 Esas, 2009/800 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ve mağdure beyanları, 08.04.2009 tarihli yakalama tutanağı ve dosya kapsamına göre; sanığın, kolluk görevlilerinin telefonla kendisini aradığında iki kişi için toplam 120 TL karşılığında fuhuş konusunda yardımcı olabileceğini beyan etmesi üzerine, kolluk görevlilerinin fuhuş amaçlı kullanılan eve gitmeleri ve sanık ve mağdurenin fuhuş amacıyla kıyafetlerini çıkardıkları esnada kimliklerini göstermeleri şeklinde gerçekleşen olayda sanığın, mağdureye yönelik olarak fuhuş suçunu işlediği sabit olduğu gözetilmeden mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23888, Karar No: 2022/15896, Tarih: 14.11.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/23888 E.  ,  2022/15896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükmün aynen açıklanması gerekirken 5237 sayılı TCK’nın 51. maddesinin uygulanması suretiyle hüküm kurulması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK'nın 51/3. madde ve fıkrası uyarınca "cezası ertelenen hükümlü hakkında, mahkûm olunan ceza süresinden az olmamak kaydıyla bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir." hükmüne aykırı olarak mahkumiyet süresinden az denetim süresi belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yer alan suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçunda, ertelemede denetim süresini belirleyen parağrafta yer alan "1 yıllık denetim süresinin 1 yıl 1 ay 10 gün" olarak belirlenmesi suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/86, Karar No: 2010/6320, Tarih: 02.11.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/86 E.  ,  2010/6320 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Daha evvel mahkemece verilen hüküm Yargıtay incelemesinden geçerek bozulmuştur. Yargıtay bozma ilamında özetle; "Taşınmazlar başında keşif yapılarak fen ve arkeolog bilirkişileri aracılığı ile arkeolojik sit haritasının, davacının dayanağı tapu kaydının uygulanması davacının dayandığı tapu kaydının çekişmeli taşınmazlara uyup uymadığının, çekişmeli taşınmazların arkeolojik sit alanında kalıp kalmadığının belirlenmesi, taşınmazlar tapu kaydı kapsamı dışında kalıyorsa, yerel bilirkişi ve tanıklardan taşınmazların öncesinin kime ait olduğu, ne durumda bulunduğu, kimden nasıl intikal ettiği, kim tarafından ne zamandan beri ne şekilde kullanıldığı konusunda maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınması, bilirkişi ve tanık sözlerinin komşu parsel tutanak ve dayanakları ile denetlenmesi, bundan sonra bütün deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda çekişmeli parselin davacı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı hazinenin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak, mahkemece çekişmeli taşınmazların 3. derece arkeolojik sit alanı içinde kaldığı ve zilyetlikle mülk edinme koşullarının davacı taraf yararına gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hükme yeterli bulunmamaktadır. Bozma kararı uyarınca taşınmazlar başında keşif yapılmasına rağmen, taşınmazların sit haritasındaki konumu denetime elverişli olarak gösterilmemiş, komşu parsel tutanakları ve dayanaklarının tümü getirtilerek denetim yapılmadığı gibi, keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporları da çelişkili olduğu halde çelişki giderilmemiştir. Fen bilirkişisinin raporunda taşınmazların 3. derece arkeolojik sit alanı sınırları içinde kaldığı belirtilmesine karşın, arkeolog bilirkişi raporunda taşınmazların 3. derece doğal sit alanı sınırları içinde kaldığı belirtilmiş, hükümde mahkemece verilen şerhte sit alanının niteliği belirtilmemiştir.

Hal böyle olunca doğru sonuca ulaşabilmek için taşınmazlar başında yeniden keşif yapılmalı, sit haritaları kadastro paftası ile çakıştırılmalı, sit haritası örnekleri dosyaya konulmalı, bilirkişilerden çekişmeli taşınmazların sit alanı içinde kalıp kalmadığı, kalıyor ise hangi nitelikteki sit alanı içinde kaldığına dair rapor alınmalı, varılacak sonuca göre yeniden hüküm kurulmalıdır.

Hal böyle olunca doğru sonuca ulaşabilmek için taşınmazlar başında yeniden keşif yapılmalı, sit haritaları kadastro paftası ile çakıştırılmalı, sit haritası örnekleri dosyaya konulmalı, bilirkişilerden çekişmeli taşınmazların sit alanı içinde kalıp kalmadığı, kalıyor ise hangi nitelikteki sit alanı içinde kaldığına dair rapor alınmalı, varılacak sonuca göre yeniden hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeden karar verilmiş olması isabetsiz olduğu gibi, kabule göre de kararda tapu kütüğünün beyanlar hanesine verilen şerhle ilgili olarak sit alanının niteliğinin belirtilmemiş olması dahi isabetsiz olup, davalı hazinenin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 02.11.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6740, Karar No: 2014/12515, Tarih: 30.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/6740 E.  ,  2014/12515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.07.2013 tarih ve 2012/149-2013/119 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1994 yılında ticari hayata başladığını, 2009 yılı sonuna kadar “....TEN Ltd. Şti.” unvanını kullandığını; şirket ortaklarından Urlular'a ait tanınmış marka olan "...." markası ile faaliyetlerini sürdürdüğünü, "...." esas unsurlu birçok markanın sahibi olduğunu; bu kez "....+şekil" ibaresinin marka olarak tescili için TPE’ye başvuruda bulunduğunu, ancak dava dışı Kaptanoğlu firmasının 102486 sayılı markası mesnet gösterilerek "yaş pasta, kuru pasta, kurabiye, baklava, kadayıf, şöbiyet, börek, kandil simiti" malları yönünden tescil taleplerinin nihai olarak reddedildiğini ileri sürerek TPE YİDK kararının iptalini talep etmiştir.

Davalı TPE vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca davacı başvurusundaki harflere verilen özel biçimden ibaret "şekil" ve redde dayanak markada "Pastaneleri" ekleri nedeniyle markalar aynı kabul edilemezler ise de, müşteri kitlesi nezdinde okunuş (telaffuz), işitsel, görsel ve semantik (anlam) olarak aynı imiş gibi algılanacakları, markalarda yer alan ve ortak bulunan "...." ibaresinin baskın unsur olarak ortaya çıktığı, başvurunun tescil edilmek istendiği 30. sınıfda yer alan malların redde dayanak 102486 sayılı markanın tescilli bulunduğu 30. sınıftaki mallar ile birebir aynı bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 30.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11256, Karar No: 2014/13488, Tarih: 16.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/11256 E.  ,  2014/13488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

TALEP EDEN : ...E Tipi Kapalı Ceza İnf.Kur.Müd.

HÜKÜMLÜ : ...

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... ... 4. Sulh Hukuk ve Mustafakemalpaşa Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R –

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.

Dosya kapsamından hükümlünün adrese dayalı nüfus kayıt sistemi bilgilerine ve cezaevinde alınan beyanına göre "cezaevine girmeden önceki adresinin “Hasanpaşa Mahallesi ... Sokak NO:... .../...”olduğunun anlaşılmasına göre, uyuşazlığın, ... ... 4.Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ... ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 16.10.2014 de oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2013, Karar No: 2015/1977, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2013 E.  ,  2015/1977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/17764, Karar No: 2014/6435, Tarih: 02.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/17764 E.  ,  2014/6435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11.04.2013 tarih ve 2010/83-2013/111 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket adına 05/11/1998 tarih ve 185370 no ile tescilli “VİTEC” ibareli markanın kapsadığı sınıflarda, 556 sayılı KHK'nın 14. maddesi uyarınca 5 yıl süreyle kullanılmadığını ileri sürerek, dava konusu markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, davacı kullanımının davalının marka hakkına tecavüz teşkil etmediğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin “AVİTEC” ve “VİTEC” ibareli markaları ile tanındığını, müvekkilinin faaliyet alanı gereği bu markaların tescillerinden bugüne kadar tescil konularına uygun olarak bilfiil ve aktif olarak kullanıldığını, davacının müvekkiline ait tescilli “AVİTEC” markasını izinsiz olarak kullanması ve haksız kazanç elde etmesi nedeni ile İstanbul 1. Fikri ve Sinaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nde dava açıldığını ve talep doğrultusunda markasal kullanıma engel olmak için tedbir kararı verildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının dosyaya sunulan iş ve tanıtım evrakı kapsamında dava konusu markayı tescilli olduğu video kameralar, lensler ve bunların aksesuarları ve kılıfları ürünleri dışında tescilli bulunan diğer emtia bakımından kullanmadığı gerekçesiyle; davalı adına tescilli “VİTEC+ŞEKİL” unsurlu markanın video kameralar, lensler ve bunların aksesuarları ve kılıfları ürünleri dışındaki tescilli bulunan ürünler bakımından hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine, davacı tarafın kullanımının davalının marka hakkına tecavüz teşkil etmediğinin tespiti istemine ilişkin davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 02.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.