muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/9793, Karar No: 2010/10904, Tarih: 17.06.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/9793 E.  ,  2010/10904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde muarazanın men'i ile 68.795 lira ecrimisil borcu bulunmadığının tesbiti ve bu yönde yapılan ödemenin geri tahsili ve masraflarla birlikte davalı taraftan istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, davalı belediyenin kiracısı olan davacı şirketin kira kapsamı dışındaki alanı da kullandığı ileri sürülerek davacıdan ecrimisil istenerek muaraza oluşturulduğu, böylece haksız murazanın giderilerek 68.795 TL ecrimisil borcu bulunmadığı husunun tesbiti ile buna ilişkin davalı idarenin yaptığı tahsilatın istirdatı istenilmiş; mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ecrimisil, kötüniyetli şagilin ödemekle sorumlu olduğu tazminat olup, en azı kira geliri, en çoğu ise tam gelir yoksunluğudur.

İlke olarak kira geliri üzerinden ecrimisil belirlenmesinde; taşınmazın dava konusu dönemde mevcut haliyle serbest koşullarda getirebileceği kira parasının emsaller de değerlendirilerek saptanması, sonraki dönemler için ise bulunan bu miktara ÜFE artış oranının tamamı yansıtılmak suretiyle bulunacak miktardan az olmamak koşuluyla hesaplanacak ecrimisilin hüküm altına alınması gerekir.

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporu ile, parsel değerinin %5’i baz alınmak suretiyle bu miktarın 1,5 katı oranında yıllık ecrimisil tutarı saptanmış, ilk yıl ecrimisil miktarı gelecek yıllar için artırılmadan sabit tutularak 5 yıllık ecrimisil hesaplanmıştır. Bu hesap tarzı yerleşik Yargıtay ilkelerine aykırı olup hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda mahkemece, arsa niteliği ile kiraya verilen yerler varsa kira sözleşmeleri de temin edilerek 3 kişilik (inşaat, fen, mimar vb.) bilirkişi heyeti ile emsaller ve dava konusu taşınmaz gözlenmeli, bilirkişilerce dava konusu taşınmazın, merkezi konumu, mevcut davalı kullanımına elverişliliği, kullanım alanı gibi hususlar değerlendirilip ilk dönem için rayice uygun kira parası ecrimisil olarak belirlenmeli, sonraki yıllar için ise ÜFE artış oranı tam olarak uygulanmak suretiyle takip eden dönemler için ecrimisil miktarı hesap edilmeli, toplam ecrimisil miktarı ödenen ecrimisil tutarından mahsup edilerek iadesi gereken rakam saptanarak rapor halinde sunulmalı, rapor denetlenerek sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Ayrıca, dava dilekçesinde istirdat isteminde faiz talebi bulunmadığı halde talep aşılarak alacağın, (temerrüt olgusu da araştırılmadan) ödeme tarihinden faizi ile tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya (HUMK md.76, BK 101 vd. maddeler) aykırıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/877, Karar No: 2006/1704, Tarih: 06.03.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/877 E.  ,  2006/1704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece dava konusu taşınmazın tarım arazisi olarak kabulünde bir isabetsizlik yoksa da bilirkişi kurullarınca düzenlenen raporlar hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik ll.maddesinin l.fıkrasının f bendi uyarınca bilirkişi kurulları, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise bilirkişi kurullarınca –taşınmazın sulu ya da kuru niteliğine göre- münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını içeren veri cetvelleri İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip, değerlendirmenin bu verilere uygun biçimde yapılması ilkesi benimsenmiştir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan Yasa maddesi ve Yargıtay uygulamaları doğrultusunda, öncelikle bilirkişi kurullarınca münavebeye alınmış bulunan ürünlerin değerlendirme tarihi (2005 yılı) itibariyle dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını gösteren veri cetvellerinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip bilirkişi kurulları raporunun bu verilere uygunluğunun denetlenmesi bu resmi verilere uygun düşmeyen hususların varlığının saptanması durumunda bunun giderilmesi için bilirkişi kurullarından ek rapor alınması gerekirken 2004 yılı verilerine göre belirlenen değere kamu sabit sermaye yatırım deflatörleri sayısı uygulanmak suretiyle 2005 yılı değerlerine ulaşan bilirkişi raporlarına dayalı olarak hüküm kurulmuş olması,

2-Tamamı 48434 m2 olan taşınmazın 12.006,07 m2'lik kısmında daimi irtifak, 323,9 m2'lik bölümünde ise mülkiyet kamulaştırılması yapılmış olduğuna göre dava konusu bu taşınmazın üzerinde bulunduğu saptanan mandalin fidanları ile ilgili olarak salt 323,9 m2'lik kısımdan fiilen bulunan fidanların İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilecek birim fiyatlarına göre hesaplanacak bedellerine hükmedilmesi gerekirken, dava konusu taşınmazın tümünü kapsayacak şekilde olması gereken sayıdaki fidanların bedeline hükmedilmesi; ayrıca irtifak nedeniyle değer düşüklüğü hesaplanırken zemin ve ... bedelinin toplamı üzerinden saptanan m2 fiyatına göre taşınmaza değer biçilmesi,

3-Dava dilekçesinde, davacı idarece kamulaştırma yoluyla irtifak hakkı tesis edilen dava konusu taşınmazın tespit edilecek olan irtifak hakkı bedeli karşılığında tapuya tescili istenildiğine göre mahkemece irtifak hakkının davacı idare lehine tapuya tescili yerine salt bu hakkın tesisine biçiminde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda belirtildiği şekilde İlçe Tarım Müdürlüğünden 2005 yılına ait resmi veri cetveli getirtilerek bilirkişi kurullarından bu verilere uygunluk sağlayan ek raporlar alınmalı ve kazanılmış hak ilkesi de dikkate alınarak oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 06.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3333, Karar No: 2014/7626, Tarih: 13.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/3333 E.  ,  2014/7626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2013/2-2013/540

Davacı K.. S.. vd vekili Avukat D.. A.. tarafından, davalı Maliye Hazinesi aleyhine 15/06/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız el koyma nedenine dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istem kısmen kabul edilmiş, hüküm, davalı hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kendisine ait küçükbaş hayvanlara kaçakçılık iddiası ile kolluk güçlerince el konulduğunu ve yapılan ceza yargılaması sonucunda üzerine atılı suçtan beraatine ve yedieminde bulunan hayvanların kendisine iadesine karar verildiğini, buna rağmen iadenin gerçekleşmediğini ileri sürerek, bu süreçte mahrum kalınan kazancın davalılardan tazminini talep etmiştir.

Davalı ise yediemine teslim edilen hayvanların iade edilmemesinde kusurları bulunmadığını, yedieminin malları iade etmediğini davanın zamanaşımına uğradığını ve mahkemenin yetkili olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yargılama sırasında alınan bilirkişi raporuna dayanılarak açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ise yediemine teslim edilen hayvanların iade edilmemesinde kusurları bulunmadığını, yedieminin malları iade etmediğini davanın zamanaşımına uğradığını ve mahkemenin yetkili olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yargılama sırasında alınan bilirkişi raporuna dayanılarak açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davaya konu olayda; davacıya ait 172 adet küçükbaş hayvana (keçi) kaçak oldukları iddiası ile 18/08/2000 tarihinde kolluk güçlerince el konulmuş ve yediemin olarak dava dışı Hacı Taş’a teslim edilmiştir. Ceza yargılaması kapsamında yapılan keşifte ve yediemin tutanağında el konulan hayvanların 172 adet kıl keçisi olduğu tespit edilmiştir. Hakkari Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2001/52 Esas, 2001/129 Karar sayılı dosyasında sanık davacının delil yetersizliğinden beraatine ve yedieminde bulunan küçükbaş hayvanların sanığa iadesine karar verilmiş ve karar temyiz kanun yoluna başvurulması sonucu Yargıtay 7. Ceza Dairesi tarafından 16/02/2004 tarihinde onanarak kesinleşmiştir. Mahkemece öncelikle yapılması gereken el konulan hayvanların sahibine fiilen teslim edilip edilmediği, teslim konusunda davacının müracaatının bulunup bulunmadığı hususlarının yedieminin beyanları da alınarak usulünce araştırılmasıdır. Sözkonusu küçükbaş hayvanlar davacıya teslim edilmemiş ise hayvanların el koyma tarihindeki değerleri belirlenerek davacının zararı hesaplanmalıdır. Bu hesaplama yapılırken de hayvanların türü ve cinsi doğru hesaplanmalıdır, ceza dosyası kapsamından el konulan hayvanların keçi olduğu açıkça anlaşıldığı halde bilirkişi raporunda hayvanların koyun ve koç olarak hesaplamaya esas alınması ve buna göre belirlenen tazminat miktarının mahkemece davalıdan tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Ayrıca, davacının denetim sırasında ve sonrasında el konulan hayvanlara ait menşe şahadetnamesini

ibraz edememesi, beraat ve iade kararının 16/02/2004 tarihinde kesinleşmesine rağmen aradan uzunca bir zaman geçtikten sonra 15/06/2011 tarihinde eldeki bu davayı açması gibi davacı kusurları birlikte değerlendirildiğinde, zararın artmasında müterafik (bölüşük) kusuru bulunduğu açıktır. Bu durumda, hükmedilecek tazminat miktarından BK. 42, 43 ve 44 maddeleri gereğince uygun miktarda indirim yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA 13/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13600, Karar No: 2012/24587, Tarih: 12.11.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/13600 E.  ,  2012/24587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 184/1. maddesinde yazılı suçun, anılan maddenin 4. fıkrası uyarınca ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde işlenebileceği, belediye mücavir alanını kapsamadığı gözetilerek, belediye başkanlığının 12/08/2009 tarihli yazısından suça konu yerin belediye mücavir alanında kaldığının belirlenmesi karşısında, özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı da araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Sanığa atılı imar kirliliğine neden olma suçunun kişilere ve kamu idaresine karşı doğrudan bir zarara yol açtığının kanıtlanmamış bulunması ve ruhsatsız yapının eski hale getirilmesinin ise ancak TCK'nın 184/5. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması bakımından gözetilebilmesi karşısında, CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanma koşullarının bu doğrultuda değerlendirilmesi gerekirken, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı ve sanık ...'un temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6760, Karar No: 2023/552, Tarih: 23.02.2023

**12. Ceza Dairesi         2018/6760 E.  ,  2023/552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.01.2016 tarihli ve 2015/715 Esas, 2016/30 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği;

1-Kararın kanuna ve hukuka aykırı olduğuna,

2-Sanığın eserleri ne zaman bulduğuna dair net bir beyanının olmadığına,

3-Suçun unsurlarının oluştuğuna

4-Diğer temyiz sebeplerine,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Yapılan yargılama sonucu toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; her ne kadar sanık hakkında kamu davası açılmış ise de; 2863 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının; "Taşınır ve taşınmaz kültür ve tabiat varlıklarını bulanlar, malik oldukları veya kullandıkları arazinin içinde kültür ve tabiat varlığı bulunduğunu bilenler veya yeni haberdar olan malik ve zilyetler, bunu en geç üç gün içinde, en yakın müze müdürlüğüne veya köyde muhtara veya diğer yerlerde mülki idare amirlerine bildirmeye mecburdurlar." hükmünü içerdiği, dosya içeriğine ve aksi ispat edilemeyen sanık savunmasına göre, sanığın dava konusu objeleri 07.05.2015 tarihinde bulduğu ve aynı gün kolluk tarafından yapılan aramada yakalandığı, yasaya göre sanğın bu objeleri bildirmesi için üç günlük bir süresinin bulunduğu, sanığın objeleri bulmasının üzerinden üç günlük süre geçmediği için sanığın bildirim yükümlülüğüne uyup uymayacağının bu aşamada belli olmadığı, bu şekilde sanığın üzerine atılı suçun maddi unsurlarının gerçekleşmediği anlaşıldığından yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği, belirtilmiştir.

2.Sanık kolluk aşamasında 07.05.2015 tarihinde verdiği ifadesinde; ... ve ... ile arkadaş olduklarını, 06.05.2015 günü ... ile görüştüklerinde kendisine ... iline gideceklerini söylediğini, olay günü de haberleştiklerini ve buluşup yola çıktıklarını, ... iline vardıklarında ayrıldıklarını, ... Devlet Hastanesinin arka tarafında bulunan inşaatlarda yapabileceği bir peyzaj işi olup olmadığına bakarken hafriyatların arasında olayda ele geçen malzemeleri bulduğunu, tarihi eser olup olmadıkları konusunda bilgisi olmadığını, alma amacının ...'a döndüğünde Müze Müdürlüğüne göstererek bir değeri olup olmadıklarını öğrenmek olduğunu, işini bitirdikten sonra arkadaşlarıyla tekrar buluştuklarını, aynı gün ... iline dönerken kolluk ekipleri tarafından aracın durdurulduğunu, kendisinin de eserleri rızaen teslim ettiğini, malzemelerini birine verme ya da satma amacının olmadığını, beyan etmiştir.

3.Sanık savunmasında; "Üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum. Ben ...'de inşaat işinde çalışmak üzere gitmiştim. Çalıştığım hafriyatın içinde bir takım eşyalar gördüm. Küçük heykele benzer bir obje vardı. Bir tas gibi bir şey vardı. Ben bunları aldım ancak ...'de yaşamadığım için kime haber vereceğimi bilemedim. Daha sonra ...'a dönerken ... ve ...'nin arabasına binmiştim. Bu esnada polis bizi durdurup malzemeleri buldular. Suç işleme kastım yoktur. Ben bunları ne yapacağımı sormak istiyordum. Memur arkadaşlara kendi isteğimle bunları verdim. Saklamamıştım. Satmak gibi bir niyetim yoktu. Hazırlık aşamasında verdiğim beyanım doğrudur, bana aittir" demiştir.

4.Dava dışı ... kolluktaki beyanında; ... ve ...'ın arkadaşı olduğunu, 06.05.2015 günü ... ile görüşüp ... ilinde traktör almak için sözleştiklerini, 07.05.2015 günü de ...'ın ... ilinde işi olduğunu söyleyerek kendileri ile gelmek istediğini söylediğini, birlikte yola çıktıklarını, ... iline ...'ın araçtan indiğini, işleri bittikten sonra öğleden sonra ...'ı yeniden araca aldıklarını, araca bindiğinde elinde poşet olduğunu, poşetin içerisinde ne olduğunu sormadıklarını, daha sonra kolluk ekiplerinin aracı durdurduğunu ve aramada ...'a ait poşetteki eserlerin ele geçirildiğini, beyan etmiştir.

5.Dava dışı ... kolluktaki beyanında; ... ve ...'ın arkadaşı olduğunu, 06.05.2015 günü ... ile görüşüp ... ilinde traktör almak için sözleştiklerini, 07.05.2015 günü de ...'ın ... ilinde işi olduğunu söyleyerek kendileri ile gelmek istediğini söylediğini, birlikte yola çıktıklarını, ... iline ...'ın araçtan indiğini, işleri bittikten sonra öğleden sonra ...'ı yeniden araca aldıklarını, araca bindiğinde elinde poşet olduğunu, poşetin içerisinde ne olduğunu sormadıklarını, daha sonra kolluk ekiplerinin aracı durdurduğunu ve aramada ...'a ait poşetteki eserlerin ele geçirildiğini, beyan etmiştir.

6.11.05.2015 tarihli Müze Müdürlüğü raporu ile, dava konusu 7 adet objenin, 2863 sayılı Kanun kapsamında kaldığının belirtildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

6.11.05.2015 tarihli Müze Müdürlüğü raporu ile, dava konusu 7 adet objenin, 2863 sayılı Kanun kapsamında kaldığının belirtildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. 07.05.2015 tarihinde 15:40 sıralarında kolluk ekipleri tarafından yapılan yol uygulaması sırasında dava dışı ...'un kullanımında olan ... plakalı aracın durduruluğu, sağ ön yolcu koltuğunda sanığın, arka koltukta ise dava dışı ...'in oturduğu, araçta yapılan aramada sağ ön yolcu koltuğunun altında poşet bulunduğu, poşet içerisinde tarihi eser olduğu değerlendirilen 7 adet obje ele geçirildiği, sanığın kollukta verdiği ve duruşmadaki savunmasında kabul ettiği beyanında, olay günü ... ve ... ile ... iline gittiklerini, ...'e vardığında araçtan indiğini, inşaat alanında hafriyatta dava konusu eserleri bulduğunu, aynı gün yine ... ve ... ile buluşup araca bindiğini, ...'a dönerken kolluk ekipleri tarafından aracın durdurulduğunu, eserleri satma gibi bir amacının olmadığını beyan ettiği, dava dışı ... ve ...'nin de kolluk aşamasındaki beyanlarında, olay günü hep birlikte ...'e gittiklerini, sanığın ...'de araçtan indiğini, işleri bitince yeniden buluştuklarını ve sanığın araca bindiğini, bindiğinde elinde poşet olduğunu belirttikleri dosya kapsamında, sanığın 07.05.2015 tarihinde kolluk ekiplerince ele geçirilen eserleri 07.05.2015 tarihinde bulduğuna dair savunmasının aksine delil mevcut olmadığından, 2863 sayılı Kanunun 4 üncü maddesinde belirtilen üç günlük bildirim süresi içerisinde eserin ele geçirilmesi nedeniyle 67 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen “bildirim yükümlülüğüne aykırılık” suçunun kanuni unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla; sanığın beraatine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.2863 sayılı Kanun kapsamında olduğu belirlenen dava konusu eserlerin, aynı Kanun'un 75 inci maddesi uyarınca Müze Müdürlüğüne teslimine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

3.Sanık kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen (2) nolu bentte belirtilen husus dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.01.2016 tarihli ve 2015/715 Esas, 2016/30 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükme son bent olarak; “2863 sayılı Kanun kapsamında tasnif ve tescile tabi korunması gerekli kültür varlığı niteliğinde olduğu tespit edilen dava konusu tüm eserlerin, aynı Kanunun 75 inci maddesi gereğince Müze Müdürlüğüne teslimine” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.02.2023 tarihinde karar verildi.