muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/7328, Karar No: 2007/7560, Tarih: 07.06.2007

11- Somut olayda, kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritalarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazların 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 5653 Sayılı Yasanın 08.09.1956 tarihinde yürürlüğe giren 6831 Sayılı Yasanın 117. maddesi ile yürürlükten kaldırıldıktan sonra, yürürlükten kaldırılan 5653 Sayılı Yasa ve bu yasa uygulamasını göstermek için çıkarıldığı kabul edilen 17.08.1950 tarihli yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine 5653 Sayılı Yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan maki komisyonunca 1957 yılında Akdeniz Makisi olarak tesbit edilmişse de, 1977 yılında Orman Yönetimi tarafından 1957 yılındaki makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1947 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek yörede 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında orman olarak tapulama tesbiti dışı bırakıldığı, 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı ve 1980 yılında yapılan kadastro sonucu 1345 parsel sayısı ile Hazine adına tesbit edilmişse de, gerçek kişilerin itirazı üzerine Kadastro Mahkemesinin 11.06.1984 gün ve 1984/417-879 sayılı kararı ile bu işlemin ikinci kadastro sayılarak iptal edildiği, 1988 yılında 3402 Sayılı Yasanın 22/2. maddesi ve 2924 Sayılı Yasa gereğince yapılan ek kadastroda orman rejimi dışına çıkartılan yer niteliğiyle yine Hazine adına tesbit edilip, kadastro tesbitinin itirazsız kesinleştiği, davacı tarafın tutunduğu tapu kaydının 27 dönüm yüzölçümünde olup, 1961 genel arazi kadastrosunda yüzölçümünden fazlaya çekişmeli parsellerin çok uzağındaki kadastro parsellerine uygulandığı, tarif edilen sınırları ve yüzölçümüne göre, 3402 sayılı yasanın 20/C maddesi gereğince çekişmeli parselleri kapsadığı söylenemeyeceği, 6831 Sayılı Yasanın değişik 2. ve 2/B madde uygulaması sonucu orman niteliğini kaybetmesi nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların, Anayasanın 170. maddesinde belirtilen kamu hizmetinin yerine getirilmesi için 2924 Sayılı Yasa gereği Orman Bakanlığının emrine geçeceği, başka bir anlatımla, Orman Bakanlığına tahsis edilmiş sayılacağından 3402 Sayılı Yasanın 17. maddesi ve yine yasalar gereği Hazineye kalan yerler olması nedeniyle aynı yasanın 18. maddesi hükmü karşısında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine konu olamayacağı, yörede 1953, 1957ve 1967 yıllarında yapılan makiye ayırma işleminin hiç bir yasal dayanağının bulunmadığı, 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda orman sınırı içinde olması nedeniyle orman olarak tapulama dışı bırakılan ve 1976 yılında kesinleşen işlemle orman rejimi dışına çıkartılan ve 1988 yılında bu niteliği ile Hazine adına tesbit ve 01.03

. maddesi hükmü karşısında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine konu olamayacağı, yörede 1953, 1957ve 1967 yıllarında yapılan makiye ayırma işleminin hiç bir yasal dayanağının bulunmadığı, 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda orman sınırı içinde olması nedeniyle orman olarak tapulama dışı bırakılan ve 1976 yılında kesinleşen işlemle orman rejimi dışına çıkartılan ve 1988 yılında bu niteliği ile Hazine adına tesbit ve 01.03.1993 tarihinde Hazine adına tescil edildiği anlaşılan taşınmaz hakkında davacı kişilerin açtığı tapu kaydı iptal ve tescil davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığından, davacı gerçek kişinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının temyiz eden gerçek kişi üzerinde bırakılmasına, 07/06/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/29606, Karar No: 2012/21864, Tarih: 31.10.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/29606 E.  ,  2012/21864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) TCK’nın 184/4. maddesinin; "Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır" hükmü uyarınca mücavir alanda anılan maddenin 1. fıkrasının uygulanamaması nedeniyle, suça konu yapının belediye mücavir alanında kalıp kalmadığı kuşkuya yer vermeyecek biçimde saptanarak, mücavir alanda veya özel imar rejimine tabi yerler dışında kaldığı takdirde atılı suçun oluşmayacağı gözetilmeden, eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

2) Sabıkasız olan sanığa yüklenen imar kirliliğine neden olma suçunun kişilere ve kamu idaresine karşı doğrudan bir zarara yol açtığının kanıtlanmamış bulunması ve ruhsatsız yapının eski hale getirilmesinin ise ancak TCK’nın 184/5. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması bakımından gözetilebilecek olması karşısında, sanık hakkında CMK’nın 231.maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunun uygulanma koşullarının bu doğrultuda değerlendirilmesi gerekirken, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle CMK’nın 231. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 31.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16445, Karar No: 2011/105, Tarih: 18.01.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/16445 E.  ,  2011/105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlerle davacı ve davalının temyiz nedenlerine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir

Mahkemece davacının maddi ve manevi tazminat istemlerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının davalı işyerinde preste sac bükme işini yaparken elinden yaralandığı iş kazası olayında %10 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı, olayda davacının %50 , davalı işverenin %50 oranında kusurlu oldukları, bilirkişi tarafından peşin sermaye değeri ile karşılanmayan zararın 926,91 TL olarak hesaplandığı anlaşılmaktadır.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda değişiklik yapan 5219 sayılı yasanın 2.maddesi uyarınca 01.01.2009 tarihinden sonra, anılan yasanın 427.maddesindeki kesinlik sınırı, 1.400,00 -TL.’ye çıkarılmış olup, inceleme konusu maddi tazminata ilişkin karar bu tarihten sonra verilmiş ve kesinlik sınırının altında bulunmuş olmakla, söz konusu maddelere göre maddi tazminat yönünden kurulan hüküm kesin nitelik taşıdığından 01.06.1990 tarih ve E: 1989/3, K: 1990/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da gözönünde tutularak, davalının maddi tazminata ilişkin temyiz dilekçesinin, kararın kesinlik sınırları içinde kalması nedeniyle Dairemizce REDDİNE,

2. Davalının manevi tazminata ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile sigortalıya verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının

gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına 10.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken 15.000,00 TL’sına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümüyle silinerek yerine,

“1- Davanın kısmen kabulü ile davacının 926,91 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatının 13.4.2001 olay tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine , fazla istemin reddine

3-Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davacı yararına hüküm altına alınan tazminat miktarları üzerinden hesaplanan 1.311,20 TL, avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, red olunan tazminat miktarları üzerinden aynı tarife uyarınca hesaplanan 1.208,77- TL avukatlık ücretlerinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine

4-Davacı tarafından yapılan toplam 411,50-TL yargılama giderinden ret ve kabul oranına göre takdiren 214,86-TL sının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, kalanın davacı üzerine bırakılmasına, davalı tarafından yapılan toplam 326,13-TL yargılama giderinden ret ve kabul oranına göre takdiren 155,84-TL sının davacıdan alınarak davalıya verilmesine, kalanın davalı üzerine bırakılmasına

5-Alınması gereken 590,05-TL karar ve ilam harcından peşin alınan 283,50- TL nispi harcın mahsubuyla bakiye 306,55-TL nisbi harcın davalıdan alınarak Hazineye gelir kaydına; davacı tarafından peşin yatırılan 283,50-TL nisbi harç ile 12,20- TL başvuru harcı olmak üzere toplam 295,70-TL harc giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine, 18.1.2011 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13929, Karar No: 2018/5308, Tarih: 30.04.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/13929 E.  ,  2018/5308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK’nın 324/4. maddesinde atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20 TL’den az olduğu halde (19,00 TL) yargılama giderinin suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte suça sürüklenen çocuktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK’nın 324/4. maddesinde atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20 TL’den az olduğu halde (19,00 TL) yargılama giderinin suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte suça sürüklenen çocuktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Hapis cezasının ertelenmesi halinde belirlenecek denetim süresinin hükmedilen ceza miktarından az olamayacağının gözetilmemesi suretiyle TCK'nın 51/3. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından, “1 yıl 2 ay denetim süresi belirlenmek kaydıyla” şeklindeki ibare çıkarılarak yerine “1 yıl 3 ay 16 gün denetim süresi belirlenmek kaydıyla” ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında atılı suçlardan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında atılı suçlardan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ...’in atılı suçları işlemediğine dair savunmasının aksine, dosya içeriğinde suça sürüklenen çocuk ...’nın suç atma niteliğindeki beyanı ile tanık ...’nin görgüye dayalı olmayan beyanı dışında mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, somut ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden suça sürüklenen çocuğun atılı suçlardan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4480, Karar No: 2010/4775, Tarih: 03.05.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/4480 E.  ,  2010/4775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Manavgat 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.06.2008 tarih ve 2006/380-2008/374 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıların yöneticisi olduğu kooperatifin ortağı olup, yönetim kurulunun 08.06.2006 tarih 2006/4 sayılı kararı ile anasözleşmenin 10.maddesinde sayılan taşıyıcılığı bilfiil meslek edinmiş esnaf olmak, kooperatifin amacına uygun aracı olmak ve aynı amaçlı başka bir kooperatife ortak olmamak şartlarını taşımadığı gerekçesiyle ortaklıktan çıkartılmasına karar verildiğini, müvekkiline ortaklık için gerekli olan şartları yerine getirmesi için ihtar gönderilip süre verilmediğini, müvekkilinin kooperatifin kuruluşundan beri ortak olduğunu, bu süreçte hiçbir ihtar gönderilmediğini, 10 yıl gibi uzun bir süre geçtikten sonra ihtar göndermeden ihraç kararı alınmasının iyiniyet kurallarına aykırı olduğunu ileri sürerek, ihraç kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili kooperatifin ilk kuruluşta otobüs, minibüs, taksi sahiplerinin oluşturduğu bir kooperatif iken 23.02.2000 tarihli İlçe Emniyet Müdürlüğü ve Kaymakamlık yazıları doğrultusunda tahditli plaka uygulamasına geçildiğini, o tarihte gerekli uyarı ve ilanlar yapıldığı, bu süreçte davacının kooperatifle ilişkisini kestiğini, davacının tercihini başka bir kooperatiften yana kullandığını, S.S. 213 nolu Kooperatifin ortağı olduğunu, ihtarın akçalı yükümlülüklerini yerine getirmeyen ortak için geçerli olduğunu, davacının uzun zamandır müvekkili kooperatif ile bağlantısı kalmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, 1163 sayılı Yasa’nın ortaklıktan çıkarılmayı düzenleyen 27. maddesinde ortağın sermaye ve sair ödemelerle ilgili yükümlülüklerini yerine getirmemesi halinde süre verilmesi öngörülmüş olup, ortaklıktan çıkarılmayı düzenleyen 16. maddesinde süre verilmesi yönünde emredici hukuk kuralı olmadığı, anasözleşmenin ortaklıktan çıkarılmayı düzenleyen 14. maddesinde de bu yönde bir hüküm bulunmadığı, davacının 213 nolu Kooperatifin ortağı olduğunun sabit olduğu, davacının talebi doğrultusunda ticari aracı olup olmadığı konusunda araştırma yapılmasına yönelik ara karardan vazgeçildiği, davacının anasözleşmenin 10/5-6 maddeleri uyarınca ortaklık şartlarını taşımadığı, davacının kooperatif anasözleşmesinin 10. maddesinde düzenlenen şartları biliyor olmasına rağmen 10 yıl boyunca durumunu şartlara uygun hale getirmeyip ihraç kararı üzerine dava açmasının MK’nun 2. maddesi karşısında yerinde görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dava, ihraç kararının iptali istemine ilişkin olup, yukarıdaki özettenden de anlaşılacağı üzere, davalı kooperatif yönetim kurulunca anasözleşmenin 10/3,5 ve 6nci maddelerine dayalı olarak davacının, "taşıyıcılığı bilfiil meslek edinmiş esnaf olmak" ve " kooperatifin amacına uygun motorlu araç bulunmak" ve "aynı amaçlı başka bir motorlu taşıyıcılar kooperatifine ortak olmamak" şeklindeki ortaklık koşullarını taşımadığından dolayı üç ayrı nedenle ortaklıktan ihracına karar verilmiş, mahkemece, yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Oysa, mahkemenin kabulünün aksine kooperatif anasözleşmesinin ortaklık şartlarını belirten 10’ucu maddesinde, kooperatife ortak olabilme şartları arasında araç sahibi olma koşulu da gösterilmiş ise de, araç sahibi olunmaması, hemen üyenin ortaklık sıfatını yitirmesi sonucunu doğuracak bir neden olarak kabul edilemez. Ortağın yeniden araç sahibi olma veya ortaklığı devir etme ihtimali mümkün bulunduğundan, bu konuda ortağa uygun bir süre içerisinde araç sahibi olması yönünden bir ihtar yapılması ve bundan sonra bu şartı yerine getirmediği takdirde, ihraç edilmesi, hayatın olağan akışına, iyiniyet kurallarına ve kooperatifin amacına uygun olacağından, bu husus gözetilmeksizin davacının ihracına karar verilmesi doğru değildir. Dairemiz’in yerleşik uygulaması bu yöndedir. (11.Hukuk Dairesinin 2001/8407-2002/516 Karar, 2004/5114-2005/1744 Karar).

Öte yandan, anasözleşmede hernekadar ikinci bir kooperatife ortak olma yasağı öngörülmüş ise de, davacının anasözleşmenin "aynı amaçlı başka bir motorlu taşıyıcılar kooperatifine ortak olmamak" hükmüne aykırı davranması halinde, anasözleşmede böyle bir hüküm bulunmasa dahi ihraç kararından önce, davalı kooperatif tarafından başka bir kooperatife ortak olunmasının ortaklık koşullarına aykırı olduğu, başka bir kooperatife ortaklıktan verilecek münasip süre içerisinde çıkması, aksi halde ihraç edileceğinin bir uyarı ile davacı ortak açıkça uyarılmalıdır.Aksi halin kabulünün iyiniyet kuralları ile bağdaşmayacağı kuşkusuzdur.

Bu durumda, mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda, davacının anılan nedenlerle yapılan ihracının belirtilen bu ilkeler çerçevesinde değerlendirilmesi yerine yanlış ilkelere dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

2-Diğer yandan, davalı kooperatif anasözleşmesinde öngörülen "taşıyıcılığı bilfiil meslek edinmiş esnaf olmak" ile ilgili ihraç nedeni ile " kooperatifin amacına uygun motorlu araç bulunmak" şeklinde düzenlenen ihraç nedeni arasında çok sıkı bir bağlantı bulunması nedeniyle esasen bu iki ihraç nedeninin bir arada değerlendirilmesi gereğinin ve zorunluğunun mahkemece nazara alınmaması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 26.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15726, Karar No: 2019/13328, Tarih: 18.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/15726 E.  ,  2019/13328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan Sağlık Bakanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, müvekkili davaının davalı asıl işveren Sağlık Bakanlığa ait ... Devlet Hastanesinde,13.07.1998 tarihinden 31.12.2012 tarihine kadar temizlik hizmeti veren alt işverenler yanında çalıştığınınin, alt işveren yüklenici firmalar değişse de hastanedeki çalışmasının aralıksız devam ettiğini, çalıştığını, son işvereninin ..Temizlik A.Ş. olduğunu, iş akdini emeklilik sebebi ile haklı olarak feshettiğini ileri sürerek ödenmeyen kıdem tazminatının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalıların Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili cevabında özetle, dava konusu aalcakların zamanaşımına uğradığını ve zaman aşımı def’inde bulunduklarını, davacı ile kurum arasında hizmet ilişkisi bulunmadığını, hizmet işinin bağımsız bir bütün halinde ve anahtar teslimi şeklinde yüklenici firmalara ihale edildiğini, ihale makamı olan hastanenin sahip olduğu kontrol ve denetim yetkisinin buna engel teşkil etmediğini ve kuruma husumet yöneltilemeyeceğini, davacı gibi yüklenici firma işçilerinin çalışma düzenin yüklenici firma tarafından kurulduğunu, idarenin yapmış oldukları kontrollerin hukuki durumu değiştirmeyeceğini beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalı ... Temizlik A.Ş. davaya cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı şirket nezdinde diğer davalı ... Bakanlığınına bağlı işyerlerinde çalıştığı, davalıların asıl işveren alt işveren ilişkisi çerçevesinde uyuşmazlık konusu alacaklardan müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları ve davacının emeklilik sebebiyle işyerinden ayrıldığı gerekçesiyle dava konusu talebin kabulüne dair karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, yasal süresi içerisinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Kıdem tazminatınıa uygulanacak faiz başlangıcı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 120 maddesi hükmü uyarınca kıdem tazminatını düzenleyen 1475 sayılı yasanın 14. maddesi halen yürürlüktedir. Anılan 14. maddenin 11. fıkrası hükmüne göre kıdem tazminatının gününde ödenmemesi durumunda mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilmelidir.