muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4773, Karar No: 2011/6046, Tarih: 19.10.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/4773 E.  ,  2011/6046 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanmış olup, BK'nın 97. maddesi gereğince nama ifaya izin ve satışa yetki verilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece tüm mirasçılar davada yer almadığından davanın reddine dair verilen karar davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyaya sunulan Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 02.08.2006 gün 2006/1434-1226 E. K. sayılı veraset ilâmına göre sözleşmenin tarafı olan arsa sahiplerinden ... 20.07.2006 tarihinde ölmüş olup, davacılar ..., ... ve ... dışında ... ve ... isminde iki mirasçısı daha bulunmaktadır. Sözleşme arsa sahipleri ... ve diğer paydaşlar arasında düzenlendiği gibi satışa izin verilmesi talep edilen 13 nolu bağımsız bölüm de muris ... adına tapuda kayıtlıdır. Sözleşmenin tarafı olan Ramazan ölü olduğundan terekesi mirasçılarına elbirliği ile mülkiyet hükümlerine göre intikâl etmiştir. Elbirliği ile mülkiyette TMK'nın 640. maddesi gereğince mirasçılar terekeye elbirliği ile sahip olacaklarından sözleşme veya kanundan doğan temsil ya da yönetim yetkisi saklı kalmak üzere terekeye ait bütün haklar üzerinde birlikte tasarruf ederler. Bu halde bir hakkın birden fazla kimse tarafından birlikte kullanılması ve tamamı hakkında da hüküm verilmesi gerektiğinden arsa sahibi ... mirasçıları arasında açılan davanın niteliği itibariyle zorunlu dava arkadaşlığı vardır. Terekedeki hakların korunması sözkonusu olmadığından bir kısım mirasçılar tarafından eldeki davanın açılması mümkün değildir. Ancak bu halde Yargıtay uygulamaları ve doktrinde davanın hemen reddi gerekmeyip diğer mirasçıların davaya muvafakatlarını sağlamak ya da katmak üzere süre verilmesi gerektiği usul ekonomisi açısından uygun olacağı kabul edilmektedir.

Bu durumda mahkemece davada taraf olmayan ölü ... mirasçılarından ... ve ...'in davaya muvafakatlarını sağlamak, sağlanamaması halinde TMK'nın 640/III. maddesine göre miras ortaklığına paylaşıma kadar yasal temsilci atanması konusunda arsa sahibi ... mirasçıları olan davacılara süre verilip yasal temsilci atandıktan ve bu şekilde yasal temsilcinin davaya katılması sağlanıp taraf teşkili tamamlandıktan sonra işin esası incelenerek davanın sonuçlandırılması gerekirken bu husus gözden kaçırılarak davanın reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine, 19.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6028, Karar No: 2010/6411, Tarih: 04.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/6028 E.  ,  2010/6411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.11.2007 gün ve 2007/66 - 2007/284 sayılı kararı onayan Daire’nin 09.02.2010 gün ve 2008/5246 - 2010/1443 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, 1998 yılında Norveç'te kurulan artezyen suyunun şişelenmesi ve dağıtım işi ile uğraşan, Voss Gloss, Vos Red, Vos Silver, Vos Blue markalı ürünleri büyük oteller, lüks restoranlar ve gurme mağazalarında pazarlayan "Vos" markalarının yaratıcısı, gerçek ve üstün hak sahibi müvekkili ile davalının pazarlama müdürü olduğunu belirten Jeffry ...'ın müvekkili şirketin Türkiye distribitörü olmak için görüşmeler yaptığını, başvurunun kabul edilmemesi üzerine kötüniyetli olarak "Voss" ibaresini 32. Sınıf ürünler için davalı adına tescil ettirildiğini, davalının faaliyet alanının markanını tescil ettirildiği ürünler ile bağdaşmadığını, davacının markasının Paris Sözleşmesi'ne taraf birçok ülkede tescilli olduğu gibi OHIM nezdinde 25 ülkeyi kapsayacak şekilde ve Avustralya, Amerika ve İngiltere, Hong Kong gibi ülkelerde tescil ettirildiğini, Paris Konvansiyonu'nun 1. Mükerrer 6., TRIPS 16/2, 3, 556 sayılı KHK'nin 7/1-i maddesi kapsamında tanınmış marka olduğunu, Voss ibaresinin müvekkilinin ticaret unvanının çekirdek unsurunu teşkil ettiğini Paris Sözleşmesi'nin 8. maddesine göre tescil koşulu aranmaksızın korunması gerektiğini ileri sürerek, davalı adına tescil edilen Voss markasının hükümsüzlüğüne, davacının Voss markasının tanınmışlığının tespitine, markanın davalı tarafından reklam, tanıtım ve basılı evrakta kullanılmasının yasaklanmasına markayı taşıyan ürünler, ürünlerin imalinde kullanılan alet, edevat ve kalıpların toplatılarak imhasına, hükmün ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, markanın bazı ülkelerde tescilli olmasının tanınmış marka olduğunu göstermeyeceğini, en eski tescilin 1999 yılına ait olup diğerlerinin 2003-2006 yıllarında yapıldığını, davacının reklam yapmayıp, dar bir çevrenin gidebildiği lokanta gece kulübü gibi yerlerde pazarlandığını, tanınmışlığından söz edilemeyeceğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı vekili, markanın bazı ülkelerde tescilli olmasının tanınmış marka olduğunu göstermeyeceğini, en eski tescilin 1999 yılına ait olup diğerlerinin 2003-2006 yıllarında yapıldığını, davacının reklam yapmayıp, dar bir çevrenin gidebildiği lokanta gece kulübü gibi yerlerde pazarlandığını, tanınmışlığından söz edilemeyeceğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemenin davanın kısmen kabulü ile davacı markasının tanınmışlığının tespitine ilişkin istemin reddine, davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğüne, davalının Voss markasını taşıyan malları üretmesinin, satışının, dağıtımının ve ihracının yasaklanmasına, Voss işaretinin her türlü tanıtım ve reklamda kullanılmasının engellenmesine, bu işareti taşıyan ürünler ile bunların üretiminde kullanılan kalıp, alet, ambalaj ve basılı evrakların toplatılarak imhasına, karar kesinleştiğinde hüküm özetinin ilanına dair verdiği kararının Dairemizcce onanması üzerine davalı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 35,50 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 172,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 04.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2410, Karar No: 2014/7072, Tarih: 14.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/2410 E.  ,  2014/7072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın, hakkındaki 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair 17.04.2008 tarih 2007/677 Esas ve 2008/289 Karar sayılı kararından sonra denetim süresi içinde yeniden bir kasıtlı suç işlendiğinden bahisle gereği yapılmak üzere mahkemesine yapılan bildirim üzerine, mahkeme tarafından hüküm açıklanmayıp geri bırakılma kararının değiştirilmediği ve bu karara karşıda 5271 sayılı CMK'nun 231/12. maddesine göre itiraz yasa yoluna başvurulabileceği anlaşılmakla, katılan vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 264/2. maddesi uyarınca başvurunun itiraz dilekçesi olarak kabulü ile gereğinin mahalline takdir ve ifası için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6014, Karar No: 2024/7471, Tarih: 18.11.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/6014 E.  ,  2024/7471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI: 2023/365 E., 2023/410 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜMLER: İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükümlerin onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanıklar müdafiilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Gaziantep 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.12.2022 tarihli ve 2022/241 Esas, 2022/783 Karar sayılı kararı ile;

Sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-i, 53. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 82/1-i, 62, 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 283. maddesi uyarınca kazanılmış hakkı nedeniyle 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 03.05.2023 tarihli ve 2023/365 Esas, 2023/410 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafiilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; atılı suçun sabit olmadığına ve nitelikli öldürme suçundan cezalandırılmaması gerektiğine ilişkindir.

Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; atılı suçun sabit olmadığına, sanığın öldürme kastının bulunmadığından suç vasfına ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; atılı suçun sabit olmadığına ve nitelikli öldürme suçundan cezalandırılmaması gerektiğine ilişkindir.

Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; atılı suçun sabit olmadığına, sanığın öldürme kastının bulunmadığından suç vasfına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı anlaşıldığından, sanıklar müdafiilerinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanıklar ... ve ...'ın birlikte alkollü içki içtikleri sırada yanlarından geçmekte olan maktulü çağırdıkları, sanık ...'in maktule cinsel bölgelerine dokunmak ve giysilerini çıkartmaya çalışmak suretiyle basit cinsel saldırıda bulunduğu, maktulün kendisine karşı koymasına sinirlenen sanık ...'in maktule tekme ve yumruklarla vurmaya başladığı, sanık ...'ın maktulün kafasına votka şişesiyle vurduğu, her iki sanığın yere düşen maktule tekme tokat vurmaya devam ettikleri, maktulün kaldırıldığı hastanede tedavi görmekteyken, künt kafa travmasına bağlı yüz kemik kırıklarıyla birlikte beyin kanaması, beyin doku harabiyeti ve gelişen komplikasyonlar sonucu darbedilmesinden yirmi üç gün sonra öldüğü sanıkların kafatasında kemiklerde herhangi bir çökme kırığına ve lineer kırığa rastlanmadığı anlaşılan olayda, sanıklar ile maktul arasında öldürmeyi gerektirir, husumet bulunmaması, kullanılan suç aleti ve kullanış şekli, maktulün kafatası kubbe ve kaide kemiklerinde kırık bulunmaması dikkate alındığında öldürme kastı ile hareket ettiklerinin şüpheli kaldığı kanaatine varıldığından, oluşan şüphe sanıkların lehine değerlendirilerek eylemlerine bağlı kastlarının yaralamaya yönelik olduğunun kabulü ile 5237 sayılı Kanun'un 37. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 87/4 maddesinin ikinci cümlesi uyarınca, 5237 sayılı Kanun'un 61/1. maddesi uyarınca üst sınıra yakın şekilde belirlenecek temel cezalar ile mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde suç vasfında yanılgıya düşülerek nitelikli kasten öldürme suçundan hükümler kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanıklar müdafiilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 03.05.2023 tarihli ve 2023/2365 Esas, 2023/410 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi uyarınca Üye ... ve Üye ...'ın temyiz istemlerinin esastan reddine karar verilmesi gerektiği yönündeki karşı oyları ile Tebliğname'ye aykırı olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanıklar müdafiilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 03.05.2023 tarihli ve 2023/2365 Esas, 2023/410 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi uyarınca Üye ... ve Üye ...'ın temyiz istemlerinin esastan reddine karar verilmesi gerektiği yönündeki karşı oyları ile Tebliğname'ye aykırı olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanıklar müdafiilerinin tahliye taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Gaziantep 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.11.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Tüm dosya kapsamından anlaşılacağı üzere,

Olay günü sanıklar ..., ... ve ...'ın tenha bir yerde alkol aldıkları o sırada eşinden ayrılan ve sokaklarda yaşayan maktulün oradan geçtiği, sanık ...'in alkolün de etkisi ile maktulü yanlarına çağırdığı maktul gelince maktulün cinsel bölgesini elleyerek cinsel ilişki teklif ettiği, maktulün kabul etmemesi üzerine kafasını koltuğunun altına sıkıştırarak cinsel organını ağzına almasını istediği ve maktulün alt kıyafetlerini çıkarmaya çalıştığı, maktulün "ben gay değilim" diyerek karşı çıkması üzerine "ağzına al yoksa seni öldürürüm" diyerek tehdit ettiği ve maktulü darp etmeye başladığı, ...'nin ayırmaya çalıştığı ancak diğer sanık ...'nin de maktulü darp ederek olaya katıldığı, tüm anlatımlar bir bütün olarak değerlendirildiğinde sanıkların maktulün kafasına votka şişesi

ile vurdukları, tuğla ile vurdukları, kafasını defalarca yere çarptıkları, tekme ve yumruklarla uzunca bir süre darp ettikleri ve maktul bilincini kaybedip bayılınca olay yerinde bırakıp kaçtıkları maktulün bilinci kapalı olarak götürüldüğü hastanede hayatını kaybettiği sübut bulmuştur.

ile vurdukları, tuğla ile vurdukları, kafasını defalarca yere çarptıkları, tekme ve yumruklarla uzunca bir süre darp ettikleri ve maktul bilincini kaybedip bayılınca olay yerinde bırakıp kaçtıkları maktulün bilinci kapalı olarak götürüldüğü hastanede hayatını kaybettiği sübut bulmuştur.

Her ne kadar sayın çoğunluk sanıkların eylemlerinin TCK 87/4 maddesi kapsamında kaldığı gerekçesi ile bozma kararı vermiş ise de bu karara katılmıyoruz şöyle ki; sanık ... maktule cinsel ilişki teklif etmiş ve maktulün kabul etmemesi üzerine maktulü öldüreceğini söyleyerek kastını ortaya koymuştur. Olay basit bir darp ya da yaralama olayı değildir. Her öldürme olayında mutlaka bıçak ya da ateşli silah kullanmaları gerekmemektedir. Ölüm neticesi başka yollarla da elde edilebilmektedir. Kaldı ki sanıkların olayda silahtan sayılan votka şişesi, tuğla gibi aletler kullandıkları sabittir. Maktulün kafasını defalarca asfalt zemine vurdukları da anlaşılmaktadır. Maktulün kaçıp kurtulmak istediğinde sanıkların maktulü yakalayarak eylemlerine devam ettikleri, maktulün bilincini kaybetmeden önce sanıklara yalvararak "yeter artık vurma" demesine rağmen vurmaya devam ettikleri, maktul bilincini kaybedip yerde baygın şekilde yatarken dahi karın bölgesine ve sıçramak suretiyle kafa bölgesine tekme ile vurdukları nazara alındığında sanıkların yaralama kastı ile değil öldürme kastı ile hareket ettiklerinin anlaşıldığı bu nedenle nitelikli kasten öldürme suçundan verilen mahkumiyet kararının onanması gerektiğini düşündüğümüzden Sayın çoğunluğun görüşüne muhalefet ediyoruz. 29.11.2024
Yargıtay — Esas No: 2015/21144, Karar No: 2016/14422, Tarih: 19.09.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/21144 E.  ,  2016/14422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın tüm savunmalarında suçlamayı kabul etmemesi, avukat olarak görev yapan müşteki ...'in, olay günü kendisine saldıran kişinin ... olduğunu, sanık ...'ın ise, kendisinin şoförü olup, olay esnasında kendi safında yer aldığını açıkça belirtmesi ve icra memuru olarak görev yapan diğer müşteki ...'in, sanığın kendisine direndiğine dair bir beyanının bulunmaması karşısında, sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin sübuta yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 19.09.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20794, Karar No: 2015/14942, Tarih: 03.09.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/20794 E.  ,  2015/14942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ödemiş 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2013

NUMARASI : 2012/133-2013/133

F.. Ç.. ve müşterekleri ile H.. T.. ve müşterekleri aralarındaki dava hakkında Ödemiş 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 05.03.2013 tarih ve 133/133 sayılı hükmün Daire'nin 05.05.2014 gün ve 2013/12839-2014/8795 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Davalı M.. Ç.. tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve HUMK'nun 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, anılan Kanunun 442. maddesi uyarınca (6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi gereğince 1086 sayılı HUMK'nun 427 ila 454. maddeleri yürürlükte bulunduğundan) takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye irad kaydına ve aşağıda dökümü yazılı 52,40 TL peşin harcın red harcına mahsubu ile kalan 5,20 TL’nin karar düzeltme isteyen davalı M.. Ç..'dan alınmasına, 03.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10312, Karar No: 2017/3640, Tarih: 12.09.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/10312 E.  ,  2017/3640 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işledikleri suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında bu suç tarihinden önce,aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 12.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.