muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/2715, Karar No: 2024/4224, Tarih: 22.10.2024

Dolayısıyla, davalı idarenin dava konusu düzenlemeyi yapma konusunda yetkili olduğu kabul edilse dahi, Anayasa Mahkemesi kararında da vurgulanan "sınırlama süresi" ve "yeniden değerlendirme zamanı" hususlarını ihtiva etmeyen kuralın bu açıdan ölçülülük ilkesini ihlal ettiği ve eksik düzenleme içerdiği de açıktır.
Açıklanan nedenlerle,  Yönetmeliğin 74. maddesinin 2. fıkrasının (i) bendinin, "Suç işlemek amacıyla kurulan silahlı örgütün yöneticiliğini yapmaya devam eden, bu konuda herhangi bir yöntemle, kurum içi veya dışındaki kişilere talimat veya mesaj veren hükümlülere idare ve gözlem kurulu kararıyla telefon görüşmesi hiçbir şekilde yaptırılmaz." şeklindeki ikinci cümlesinin 5275 sayılı Kanun hükmü ile verilen yetkiyi aştığı ve  ölçülülük ilkesini ihlal ettiği anlaşılmaktadır.
Bu itibarla, Yönetmeliğin 74. maddesinin 2. fıkrasının (i) bendinin ikinci cümlesinin de iptali gerektiği oyuyla bu kısım yönünden Daire kararına katılmıyorum. 
(XXX)-KARŞI OY :
Anayasa’nın “Özel hayatın gizliliği” başlıklı 20. maddesinin 1. fıkrasında, herkesin özel hayatına ve aile hayatına saygı gösterilmesini isteme hakkına sahip olduğu, özel hayatın ve aile hayatının gizliliğine dokunulamayacağı hüküm altına alınmış; aynı maddenin 2. fıkrasında ise, anılan hakka çeşitli sebeplere bağlı kalınarak sınırlamalar getirilebileceği belirtilerek bu hakkın mutlak olmadığı kabul edilmiştir. Maddede bu sınırlama sebepleri arasında, millî güvenliğin ve kamu düzeninin korunması ile suç işlenmesinin önlenmesi sebepleri de sayılmış, böylece bu sebeplere dayalı olarak söz konusu hakkın sınırlandırılabilmesine izin verilmiştir.
Anayasa’nın "Haberleşme hürriyeti" başlıklı 22. maddesinin birinci fıkrasında da, herkesin, haberleşme hürriyetine  sahip olduğu, haberleşmenin  gizliliğinin esas olduğu hüküm altına alındıktan sonra; aynı maddenin 2. fıkrasında sınırlama sebeplerine yer verilerek bu hakkın da mutlak olmadığı kabul edilmiştir. Maddede bu sınırlama sebepleri arasında, millî güvenliğin ve kamu düzeninin korunması ile suç işlenmesinin önlenmesi sebepleri de sayılmış, böylece bunlara dayalı olarak söz konusu hakkın usulüne göre verilmiş hâkim kararıyla ya da gecikmesinde sakınca bulunan hallerde kanunla yetkili kılınmış merciin yazılı emriyle sınırlandırılabilmesine izin verilmiştir.
Anayasa’nın 13. maddesinde, “Temel hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” denilmiştir.
Buna göre, temel hak ve özgürlüklere getirilecek sınırlamaların öncelikle kanunla öngörülmesi  gerekmektedir. "Kanun ile sınırlama" ölçütü veya "kanunilik ilkesi" Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 8. maddesinde de bir sınırlama ve güvence ölçütü olarak yer almaktadır.

Buna göre, temel hak ve özgürlüklere getirilecek sınırlamaların öncelikle kanunla öngörülmesi  gerekmektedir. "Kanun ile sınırlama" ölçütü veya "kanunilik ilkesi" Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 8. maddesinde de bir sınırlama ve güvence ölçütü olarak yer almaktadır.
5275 sayılı Kanun'un "Hükümlünün telefon ile haberleşme hakkı" başlıklı 66. maddesinin 1. fıkrasında, kapalı ceza infaz kurumlarındaki hükümlülerin, Cumhurbaşkanınca çıkarılan yönetmelikte belirlenen esas ve usullere göre idarenin kontrolündeki ücretli telefonlar ile görüşme yapabilecekleri, telefon görüşmesinin idarece dinleneceği ve kayıt altına alınacağı, bu hakkın, tehlikeli hâlde bulunan ve örgüt mensubu hükümlüler bakımından kısıtlanabileceği hükmüne yer verilerek, özel hayatın gizliliği hakkı ile haberleşme hürriyetini doğrudan ilgilendiren hükümlülerin telefon ile haberleşme hakkına ilişkin detayların kanunla düzenlenmediği ve bu konuda düzenleme yapma yetkisinin tamamen Cumhurbaşkanına bırakıldığı görülmektedir. Oysa Anayasanın 13. maddesi, 20. maddesi ve 22. maddesince  bu belirlemelerin bizzat kanunla yapılması gerektiği aşikardır.
Bu itibarla, Yönetmeliğin  74. maddesinin 2. fıkrasının; görüntülü telefon görüşmesi yapma hakkına ilişkin esaslara yer verilen (g) bendinin; terör ve çıkar amaçlı suç örgütü üyelerinin, görüntülü görüşme ve görüşme süresinin uzatılmasına ilişkin haktan kurumdaki tutum, davranış, eğitim ve iyileştirme faaliyetlerine katılma gibi durumları göz önünde bulundurularak idare ve gözlem kurulu tarafından yapılacak değerlendirmeye göre yararlandırılabileceğine ilişkin (ğ) bendinin; tehlikeli hükümlü oldukları idare ve gözlem kurulu tarafından belirlenen hükümlülerin on beş günde bir kez olmak ve on dakikayı geçmemek üzere sadece eşi, çocukları, annesi ve babası ile sadece sesli olarak görüşebileceğine ilişkin (h) bendinin; hükümlünün, kurumun güvenliğini tehlikeye düşüren, suç oluşturan veya bir suça azmettirme ya da yardım etme sonucunu doğurabilecek konuşmalarda bulunduğu dinleme sırasında belirlendiği takdirde, görüşmenin derhal kesileceği, bu hâlde hükümlü hakkında adli veya idari soruşturmaya esas olacak işlemlerin kurumun en üst amiri tarafından yapılacağına ilişkin (ı) bendinin dava tarihindeki halinin; terör örgütü yöneticiliği ve suç işlemek amacıyla kurulan silahlı örgüt yöneticiliği suçundan mahkûm olanların, konuşma süresi haftada on dakikayı geçmemek üzere sadece sesli görüşme yapabileceği, suç işlemek amacıyla kurulan silahlı örgütün yöneticiliğini yapmaya devam eden, bu konuda herhangi bir yöntemle, kurum içi veya dışındaki kişilere talimat veya mesaj veren hükümlülere idare ve gözlem kurulu kararıyla telefon görüşmesinin hiçbir şekilde yaptırılmayacağı yönündeki (i) bendinin hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Bu nedenle, Yönetmeliğin 74. maddesinin 2. fıkrasının (g), (ğ), (h) ve (ı) bentlerinin, (i) bendinin dava tarihi itibarıyla ikinci cümlesinin ve (o) bendinin 2. ve 3. cümlesi ile bu cümlelerin devamında yer alan "Bu işlemin yapılması zorunlu olup," ibaresinin de iptali gerektiği oyuyla bu kısım yönünden Daire kararına katılmıyorum.
(XXXX)-KARŞI OY :
Anayasa’nın "Haberleşme hürriyeti" başlıklı 22. maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, haberleşme hürriyetine  sahip olduğu, haberleşmenin  gizliliğinin esas olduğu hüküm altına alınmış; aynı maddenin 2. fıkrasında ise, anılan hakka çeşitli sebeplere bağlı kalınarak sınırlamalar getirilebileceği belirtilerek bu hakkın mutlak olmadığı kabul edilmiştir. Maddede bu sınırlama sebepleri arasında, millî güvenliğin ve kamu düzeninin korunması ile suç işlenmesinin önlenmesi sebepleri de sayılmış, böylece bunlara dayalı olarak söz konusu hakkın usulüne göre verilmiş hâkim kararıyla ya da gecikmesinde sakınca bulunan hallerde kanunla yetkili kılınmış merciin yazılı emriyle sınırlandırılabilmesine izin verilmiştir.
29/03/2020 tarih ve 31083 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmelik'in 72. maddesinin 8.  fıkrasında yer alan düzenlemeyle, 5237 sayılı Kanun’un 220. maddesi kapsamındaki örgüt suçları ile devletin güvenliğine karşı suçlar, anayasal düzene ve bu düzenin işleyişine karşı suçlar, millî savunmaya karşı suçlar, devlet sırlarına karşı suçlar ve casusluk suçundan hükümlü olup başka bir suçtan dolayı şüpheli veya sanık sıfatıyla avukatıyla görüşen hükümlülerin avukatları ile görüşmelerinin teknik cihazla sesli veya görüntülü olarak kaydedilmesine, görüşmeleri izlemek amacıyla görevlinin hazır bulundurulmasına, hükümlülerin avukatına veya avukatın bu kişilere verdiği belge veya belge örneklerine, dosyalar ve aralarındaki konuşmalara ilişkin tuttukları kayıtlara el konulabilmesine, görüşmelerin gün ve saatlerinin sınırlandırılmasına izin verilmektedir. 
Dava konusu düzenlemeyle, 5237 sayılı Kanun’un 220. maddesi kapsamındaki örgüt suçları ile devletin güvenliğine karşı suçlar, anayasal düzene ve bu düzenin işleyişine karşı suçlar, millî savunmaya karşı suçlar, devlet sırlarına karşı suçlar ve casusluk suçundan hükümlü olup başka bir suçtan dolayı şüpheli veya sanık olanların avukatlarıyla görüşmesine getirilen kısıtlamaların, Anayasa'nın 22. maddesi  hükmüne uygun olarak, ceza infaz kurumlarının güvenliğinin sağlanması, millî güvenlik, kamu düzeni ve kamu güvenliğine yönelik suçların önlenmesi amacıyla getirildiği anlaşılmaktadır.

Ayrıca, anılan düzenlemeyle getirilen sınırlamanın, toplumun ve ceza infaz kurumunun güvenliğinin tehlikeye düşürüldüğüne, terör örgütü veya diğer suç örgütlerinin yönlendirildiğine, bu örgütlere emir ve talimat verildiğine veya yorumları ile gizli, açık ya da şifreli mesajlar iletildiğine ilişkin bilgi, bulgu veya belge elde edilmesi hâlinde, Cumhuriyet başsavcılığının istemi, infaz hâkiminin kararıyla ve üç ay süreyle uygulanacağı dikkate alındığında; somut bilgi ve belgelere dayanılarak uygulanması öngörülen kısıtlamaların,  infaz hâkimliği kararına da bağlanılarak idarenin keyfiyetine bırakılmadığı ve uygulama süresinin de üç ay ile sınırlandırıldığı görüldüğünden, anılan düzenlemenin ilgililer bakımından yeterli güvence sağladığı ve ölçülü olduğu da açıktır. 
	Bu nedenle, dava konusu düzenlemede kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmaktadır.
	Bu itibarla, 29/03/2020 tarih ve 31083 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmelik'in 72. maddesinin 8.  fıkrasının, “…ile bu maddenin üçüncü fıkrasındaki suçlardan hükümlü olup, başka bir suçtan dolayı şüpheli veya sanık sıfatıyla avukatıyla görüşen hükümlüler…” bölümünün, Yönetmeliğin 72. maddesinin 3. fıkrasında yer alan, "…görüşmeler teknik cihazla sesli veya görüntülü olarak kaydedilebilir, hükümlü ile avukatın yaptığı görüşmeleri izlemek amacıyla görevli görüşmede hazır bulundurulabilir, hükümlünün avukatına veya avukatın hükümlüye verdiği belge veya belge örnekleri, dosyalar ve aralarındaki konuşmalara ilişkin tuttukları kayıtlara elkonulabilir…” bölümü yönünden de davanın reddi gerektiği oyuyla bu kısım yönünden Daire kararına katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2024/2344, Karar No: 2024/4192, Tarih: 22.10.2024

"İçtihat Metni"
            T.C.
    D A N I Ş T A Y
ONÜÇÜNCÜ DAİRE
Esas  No:2024/2344
Karar No:2024/4192
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: ... Sanayi ve Ticaret A.Ş.
VEKİLİ			: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALILAR): 1. ... Kurumu 
VEKİLİ			: Av. ...
                                                        2. ... A.Ş. (...) 
VEKİLİ			: Av. ...
İSTEMİN_KONUSU	: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesi'nin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ                  :
	Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, Nisan-Eylül 2022 döneminde ödenmediği tespit edilen 33.005.086,00-TL kaynak bazında destekleme bedelinin, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 51. maddesi uygulanarak EPİAŞ tarafından davacı şirketten tahsil edilmesine ilişkin Elektrik Piyasası Daire Başkanlığının ... tarih ve ... sayılı işlemiyle bildirilen Enerji Piyasası Düzenleme Kurulunun (Kurul) ... tarih ve ... sayılı kararı ile  söz konusu Kurul kararı uyarınca davacı şirket hakkında kaynak bazında destekleme bedeli uygulaması kapsamında EPİAŞ tarafından düzenlenen ... tarih ve ... sayılı faturanın iptali istenilmiştir.
	İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; dava konusu işlemler hukuka uygun bulunarak davanın reddine karar verilmiştir.
	Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesince; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Bölge İdare Mahkemesi kararının Dairemiz kararında belirtilen gerekçeyle onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
	Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davacının duruşma istemi yerinde görülmeyerek gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE	:
	USUL YÖNÜNDEN:
	MADDİ OLAY:
	Kurulun ... tarih ve ... sayılı kararıyla davacı şirketçe Nisan-Eylül 2022 döneminde ödenmediği tespit edilen 33.005.086,00-TL kaynak bazında destekleme bedelinin, 6183 sayılı Kanun'un 51. maddesi uygulanarak EPİAŞ tarafından davacı şirketten tahsil edilmesine karar verilmiş olup bu işlem Elektrik Piyasası Dairesi Başkanlığının ... tarih ve ... sayılı işlemiyle davacı şirkete bildirilmiştir.
	Söz konusu Kurul kararı uyarınca davacı şirket hakkında kaynak bazında destekleme bedeli uygulaması kapsamında EPİAŞ tarafından ... tarih ve ... sayılı fatura düzenlenmiştir.

Söz konusu Kurul kararı uyarınca davacı şirket hakkında kaynak bazında destekleme bedeli uygulaması kapsamında EPİAŞ tarafından ... tarih ve ... sayılı fatura düzenlenmiştir.
	Bunun üzerine ... tarih ve ... sayılı Kurul kararı ile EPİAŞ tarafından düzenlenen ... tarih ve ... sayılı faturanın iptali istemiyle bakılan dava açılmıştır.
	İLGİLİ MEVZUAT:
	6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Dava Şartları" başlıklı 114. maddesinin birinci fıkrasının (ı) bendinde, "Aynı davanın, daha önceden açılmış ve hâlen görülmekte olmaması" kuralına yer verilmek suretiyle "derdestlik" dava açma şartları arasında sayılmış; 115. maddesinde ise, dava şartı noksanlığı tespit edildiğinde mahkemenin davayı usûlden reddedeceği kurala bağlanmıştır.
	6100 sayılı Kanun'un 114. maddesinin gerekçesinde, "(...) (ı) bendinde aynı davanın önceden açılmış ve hâlen görülmekte olmaması hususu yani teknik bir ifadeyle derdestlik iddiası olumsuz bir dava şartı hâline getirilmiş ve bu suretle derdestlik itirazı bir ilk itiraz olmaktan çıkartılıp; dava şartına ilişkin usulî bir itiraza dönüştürülmesi sağlanmıştır. Açılmış ve hâlen görülmekte olan bir davanın davacısı, hukukî korunma sürecini başlatmıştır. Artık onun aynı davayı bir başka mahkeme önüne getirmesinde hukuken korunmaya değer güncel bir yararı kalmamıştır; bu bağlamda hukuken korunma ihtiyacı içerisinde bulunmamaktadır ve onun yapacağı tek iş, davanın sonucunu beklemekten ibarettir. (...) Daha önce açılmış ve hâlen görülmekte olan bir davanın, hangi saikle olursa olsun ikinci kez açılması hâlinde, davacının bu ikinci davayı açmaktaki yararı hukukî değildir. O hâlde derdestlik itirazının korunmasının temelinde, aynı davanın tekrar açılıp görülmesinin sağlanmasında davacının hiçbir hukukî yararının bulunmadığı düşüncesi yatmaktadır. Hukukî yararın ise dava   şartı olduğu konusunda, bu düzenlemeden önce dâhi doktrin ve yargı uygulaması bağlamında bir görüş birliği mevcuttur." açıklamasına yer verilmiştir.
	2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nda "derdestlik" müessesesi düzenlenmemiş ve Kanun'un 31. maddesinde, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ve onun yerine çıkarılan Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun derdestlik ile ilgili maddelerine atıfta bulunulmamış olmakla birlikte, tarafları, konusu ve sebebi aynı olan bir davanın daha önce aynı veya başka bir mahkemede açıldığının ve görülmekte olduğunun tespit edilmesi hâlinde, usûl hukukunun temel kavramlarından olan derdestlik müessesesinin temelinde yatan, ilk davanın aynısı olan ikinci davanın açılmasında davacının hukukî yararı bulunmadığı olgusundan hareketle, ikinci davanın derdestlik nedeniyle incelenmeksizin reddine karar verilmesi gerekmektedir.

Derdestlik durumunun ortaya çıkması için, aynı davanın iki kere açılmış olması, birinci davanın görülmekte (derdest) olması, birinci dava ile ikinci davanın aynı dava olması şartları birlikte gerçekleşmelidir. Davaların aynı dava olarak kabul edilebilmesi de, davaların taraflarının, konularının, dava konusu işlemlerin hukukî sebeplerinin aynı olmasına bağlıdır.
	Derdestlik, yeni açılmış olan bir davanın daha önce aynı veya başka bir mahkemede açılmış ve görülmekte (derdest) olduğunun taraflarca ileri sürülmesi ile ya da mahkemece re'sen yapılacak araştırma ile tespit  olunur.
	HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Dava dosyasının, Dairemizin E:2023/1120 sayılı dosyası ile birlikte incelenmesinden, davacı şirket tarafından, ... tarih ve ... sayılı Kurul kararı ile EPİAŞ tarafından düzenlenen ... tarih ve ... sayılı faturanın iptali istemiyle 10/03/2023 tarihinde kayda alınan dilekçe ile bakılan davanın açıldığı; öte yandan, davacı şirketçe, aynı Kurul kararı ile EPİAŞ tarafından düzenlenen faturanın da iptali istemiyle 17/01/2023 tarihinde Dairemizin E:2023/1120 sayılı dosyasına kaydedilen bir davanın daha açıldığı ve bu davanın derdest olduğu anlaşılmakta olup, bakılan davanın aynı istemle açılmış ve tarafları, konusu ve sebepleri de aynı olan ikinci bir dava olduğu, ayrıca her iki davada elde edilmek istenen hukukî yararın da aynı olduğu sonucuna varılmıştır.
	Bu itibarla, davacı şirketin ilk davadan sonra açılan işbu davayı açmakta derdestlik nedeniyle korunmaya değer güncel bir hukukî yararı bulunmadığından ve bakılan davanın derdestlik nedeniyle incelenmesi mümkün olmadığından derdestlik nedeniyle davanın incelenmeksizin reddine karar verilmesi gerekirken, davanın esastan reddi yolundaki İdare Mahkemesi kararına yönelik istinaf isteminin reddine ilişkin temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararında  sonucu itibarıyla hukuki isabetsizlik bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU	:
	Açıklanan nedenlerle;
	1. Davacının temyiz isteminin reddine,
	2.	Davanın reddine ilişkin İdare Mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun reddi yolundaki temyize konu ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararında, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde sayılan nedenlerinden hiçbirisi bulunmadığından, anılan kararın yukarıda belirtilen GEREKÇEYLE ONANMASINA,	
	3.	Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına,
	4. Posta giderleri avansından artan tutarın davacıya iadesine,
	5.	2577 sayılı Kanun'un 50. maddesi uyarınca, bu kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın ... İdare Mahkemesine gönderilmesine, 22/10/2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/4182, Karar No: 2024/4463, Tarih: 22.10.2024

"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
ONİKİNCİ DAİRE
Esas     No : 2023/4182
Karar	No : 2024/4463                                                              
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	:...	  
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALI)	: ... Genel Müdürlüğü
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN KONUSU	: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:...sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: Kastamonu İl Emniyet Müdürlüğünde 2. sınıf emniyet müdürü olarak görev yapan davacının; 3201 sayılı Emniyet Teşkilat Kanunu'nun, 06/12/2019 tarih ve 7196 sayılı Kanun'la değişik, 55. maddesinin ondokuzuncu fıkrası uyarınca re'sen emekliye sevk edilmesine ilişkin Emniyet Genel Müdürlüğü Yüksek Değerlendirme Kurulunun ... tarih ve ... sayılı kararı ile 05/06/2020 tarih ve 32385 sayılı Bakan onayının iptali ve işlem nedeniyle yoksun kaldığı parasal haklarının yasal faiziyle birlikte ödenmesine ve özlük haklarının iadesine karar verilmesi istenilmiştir. 
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesinin... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; 1. sınıf emniyet müdürlüğü kadrosunun önem ve mahiyeti, bu sınıfta kadro sayısının sınırlı olduğu ve bu kadroya atanan kişilerin emniyet teşkilatının üst düzey yönetici kadrolarına atanacakları dikkate alınarak, bu kadrolara yapılacak atamalarda davalı idarenin geniş bir takdir yetkisinin bulunduğu ve bu konuda idarenin yargı kararı ile zorlanmasının mümkün olmadığı açık olmakla birlikte, olayda davacının kadrosuzluktan emekliliğine sevkine karar verildiği, ancak davacının Mahkeme kararı üzerine fiili olarak (geçmişe dönük olarak) 30/06/2016 tarihinde 2. sınıf emniyet müdürü olarak göreve başlatıldığı, dolayısıyla 2. sınıf emniyet müdürlüğü rütbesinde fiilen 5 yıl görev yapmadığı gibi yer verilen mevzuat uyarınca davacının emekliye sevki için bulunduğu rütbede 5 terfi döneminde terfi edememesi gerektiğinin düzenlendiği, oysa davacının 2017 ve 2018 yıllarında terfi görüşmelerinde değerlendirilmemiş olduğu, davacının sadece 2019, 2020 ve 2021 yıllarında 3 terfi döneminde terfi değerlendirilmesine tabi tutulduğu, 3. terfi değerlendirmesi neticesinde emekliliğe sevkine karar verildiğinin anlaşılması karşısında,  2. sınıf  emniyet müdürlüğü rütbesinde fiilen 5 yıl görev yapmayan ve bu rütbede 5 terfi döneminde değerlendirmesine alınmayarak davacının kadrosuzluktan emekliliğe karar verilmesine ilişkin dava konusu işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesi... İdari Dava Dairesince; davacının 3. sınıf emniyet müdürlüğü rütbesinden 2. sınıf emniyet müdürlüğü rütbesine terfi ettirilmemesine ilişkin işleme karşı açtığı davada verilen iptal kararı üzerine, yargı kararını uygulayan idarenin davacıyı 30/06/2016 tarihinden geçerli olmak üzere 2. sınıf emniyet müdürlüğü rütbesine terfi ettirdiği, devam eden süreçte 2019, 2020 ve 2021 yıllarında 1. sınıf emniyet müdürlüğü rütbesine terfi edecekler listesinde değerlendirmeye alındığı ve terfi ettirilmediği, 1. sınıf emniyet müdürlüğü rütbesine terfi edemeyen davacının 3201 sayılı Kanun'un 19. maddesi uyarınca bulunduğu rütbedeki (5) yıllık  bekleme süresini 2021 yılı itibarıyla doldurması nedeniyle dava konusu  işlemle re'sen emekliye sevk edildiği, 3201 sayılı Emniyet Teşkilat Kanunu'nun 55. maddesinin 19. fıkrası uyarınca bulunduğu rütbeye terfi ettiği tarihten itibaren beş yıl içinde bir üst rütbeye terfi edemeyen davacının davalı idarece re'sen emekliye sevkine ilişkin işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun kabulüne, istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI	: Dava konusu işlemin hukuka aykırı olduğu belirtilerek, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI	: Dava konusu işlemin hukuka ve mevzuata uygun olduğu belirtilerek, temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	:	2. sınıf  emniyet müdürlüğü rütbesinde fiilen 5 yıl görev yapmayan davacının kadrosuzluktan emekliliğe karar verilmesine ilişkin dava konusu işlemde hukuka uygunluk bulunmadığından, temyiz isteminin kabulü ile Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, işin gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE	:	
	MADDİ OLAY : 
	Kastamonu İl Emniyet Müdürlüğünde 2. sınıf emniyet müdürü olarak görev yapan davacının; 3201 sayılı Emniyet Teşkilat Kanunu'nun, 06/12/2019 tarih ve 7196 sayılı Kanun'la değişik, 55. maddesinin ondokuzuncu fıkrası uyarınca Emniyet Genel Müdürlüğü Yüksek Değerlendirme Kurulunun ... tarih ve ...sayılı kararı ve 05/06/2020 tarih ve 32385 sayılı Bakan onayıyla re'sen emekliye sevk edilmesi üzerine temyizen bakılan dava açılmıştır.
	İLGİLİ MEVZUAT: