muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/1007, Karar No: 2024/2508, Tarih: 11.06.2024

3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu'nun 1. maddesinde, Kanunun amacının, sağlık  hizmetleri  ile  ilgili  temel  esasları  belirlemek  olduğu; 2. maddesinde, Milli Savunma Bakanlığı hariç bütün kamu kurum ve  kuruluşları ile özel hukuk tüzelkişileri ve gerçek kişileri kapsadığı; 3. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde, sağlık kurum ve kuruluşlarının yurt sathında  eşit, kaliteli ve verimli hizmet sunacak şekilde Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığınca, diğer ilgili bakanlıkların da görüşü alınarak plânlanacağı, koordine edileceği, mali yönden destekleneceği ve geliştirileceği; (c) bendinde, bütün sağlık kurum ve kuruluşları ile sağlık personelinin ülke sathında dengeli dağılımı ve yaygınlaştırılmasının esas olduğu, sağlık kurum ve kuruluşlarının kurulması ve işletilmesinin bu esas içerisinde Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığınca düzenleneceği; 9. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde, bütün kamu ve özel sağlık kuruluşlarının tesis, hizmet, personel, kıstaslarını belirlemeye, sağlık kurum ve kuruluşlarını sınıflandırmaya ve sınıflarının değiştirilmesine, sağlık kuruluşlarının amaca uygun olarak teşkilatlanmalarına, sağlık hizmet zinciri oluşturulmasına, hizmet içi eğitim usul ve esasları ile sağlık kurum ve kuruluşlarının koordineli çalışma ve hizmet standartlarının tespiti ve denetimi ile bu Kanunla ilgili diğer hususların Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığınca çıkarılacak yönetmelikle tespit edileceği hükme bağlanmıştır.
10/07/2018 tarih ve 30474 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin 355. maddesinin 1. fıkrasının  (a) bendinde, her türlü koruyucu, teşhis, tedavi ve rehabilite edici sağlık hizmetlerini planlamak, teknik düzenleme yapmak, standartları belirlemek ve bu hizmetler ile sunucularını sınıflandırmak, bununla ilgili iş ve işlemleri yaptırmak; (c) bendinde, kamu ve özel hukuk tüzel kişileri ile gerçek kişilere ait sağlık kurum ve kuruluşlarına izin vermek ve ruhsatlandırmak, bu izin ve ruhsatları gerektiğinde süreli veya süresiz iptal etmek; (l) bendinde ise, mevcut sağlık insan gücünü, kamu ve özel kurum ve kuruluşlar düzeyinde planlamak ve istihdamın bu plan çerçevesinde yürütülmesini denetlemek Sağlık Bakanlığı Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğünün görevleri arasında sayılmıştır. 
Aynı Kararname'nin 508. maddesi ile de Bakanlıklara görev, yetki ve sorumluluk alanına giren konularda idari düzenlemeler yapabilme yetkisi verilmiştir.
Anılan mevzuat hükümlerine dayanılarak sağlık raporlarının ne şekilde hangi sağlık hizmet sunucularında düzenleneceğinin açıklanması, rapor formatlarının belirlenmesi ve sağlık raporlarına itiraz süreçlerinin tanımlanması amacıyla resmi ve özel tüm sağlık hizmet sunucularını, özel hukuk tüzel kişileri ve gerçek kişileri kapsayan Sağlık Raporları Usul ve Esasları Hakkında Yönerge hazırlanmış ve 30/09/2019 tarih ve 23642684-010.04-1618 sayılı Makam Olur'u ile aynı tarihte yürürlüğe konulmuştur. 
Hukuki Değerlendirme:

Hukuki Değerlendirme:
Dava konusu Yönerge'nin 6. maddesinin 7. fıkrasının 1. cümlesinin incelenmesi:
Sağlık Raporları Usul ve Esasları Hakkında Yönerge'nin "Raporların düzenlenmesi, tasdiki ve rapor formatına ilişkin açıklamalar" başlıklı 6. maddesinin 7. fıkrasında, "Tek hekim raporu ile bir defada en çok on gün rapor verilebilir. Raporda kontrol muayenesi öngörülmüş ise kontrol muayenesi sonrasında tek hekim tarafından en çok on gün daha rapor verilebilir. Kontrol muayenesi sonrası hastalığın devam etmesi sebebiyle verilecek hastalık raporlarının on günü aşması durumunda bu raporun sağlık kurulunca verilmesi zorunludur." kuralına yer verilmiştir. 
Anılan fıkrada, tek hekim tarafından, en çok on gün rapor verilebileceği, kontrol muayenesinin gerekmesi durumunda bu muayenenin sonrasında da yine en çok on gün olmak kaydıyla tek hekimce rapor düzenlenebileceği, hastalığın devam etmesi sebebiyle kontrol muayenesi sonrasında verilecek hastalık raporlarının on günü aşması durumunda ise, bu raporun sağlık kurulunca verilmesinin zorunlu olduğu düzenlenmiştir. 
Davacı tarafından, mevzuatta hekimin verdiği sağlık hizmetinde herhangi bir kısıtlama yapılmadığı, dava konusu cümlenin hekimin tedavi serbestisi ilkesine aykırılık teşkil ettiği ileri sürülerek anılan fıkranın 1. cümlesinin iptali istenilmektedir. 
1219 sayılı Tababet ve Şuabatı San'atlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun'un 1. maddesinde, Türkiye Cumhuriyeti dâhilinde tababet icra ve her hangi surette olursa olsun hasta tedavi edebilmek için tıp fakültesinden diploma sahibi olmanın şart olduğu; 8. maddesinde, Türkiye'de icrayı tababet için bu kanunda gösterilen vasıfları haiz olanların umumi surette hastalıkları tedavi hakkını haiz olduğu, ancak her hangi bir şubei tababette müstemirren mütehassıs olmak ve o unvanı ilan edebilmek için Türkiye Tıp Fakültesinden veya Sıhhıye Vekaletince kabul ve ilan edilecek müessesattan verilmiş ve yahut ecnebi memleketlerin maruf bir hastane veya laboratuvarından verilip Türkiye Tıp Fakültesince tasdik edilmiş bir ihtısas vesikasını haiz olması gerektiği; 13. maddesinde ise bir şahsın ahvali bedeniye ve akliyesi hakkında rapor tanzimine munhasıran bu kanunla icrayı sanata salahiyeti olan tabiplerin mezun olduğu, Türkiye'de icrayı sanat salahiyetini haiz olmıyan tabiplerin raporlarının muteber olamayacağı hükmü yer almaktadır.

6023 sayılı Türk Tabipleri Birliği Kanunu'na dayanılarak çıkarılan Tıbbi Deontoloji Tüzüğü'nün 1. maddesinde de, tabip ve diş tabiplerinin, deontoloji bakımından uymakla yükümlü oldukları kural ve esasların bu Tüzük'te gösterildiği, anılan Kanun'un 7. maddesi uyarınca  tabip odalarına kayıtlı bulunan tabip ve diş tabiplerinin bu Tüzük hükümlerine tabi oldukları; 2. maddesinde, tabip ve diş tabibinin başta gelen vazifesinin, insan sağlığına, hayatına ve şahsiyetine ihtimam ve hürmet göstermek olduğu, tabip ve diş tabibinin, hastalar arasında hiçbir ayırım yapmaksızın, muayene ve tedavi hususunda azami dikkat ve özeni göstermekle yükümlü oldukları; 6. maddesinde de, tabip ve diş tabibinin sanat ve mesleğini yerine getirirken, hiçbir etki ve nüfuza kapılmaksızın, vicdani ve mesleki kanaatına göre hareket edeceği, tabip ve diş tabibinin, uygulayacağı tedaviyi belirlemekte serbest olduğu hükme bağlanmıştır.
1219 sayılı Kanun ile 6023 sayılı Kanunu'na dayanılarak çıkarılan Tıbbi Deontoloji Tüzüğü hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, hekimin muayene ve tetkiklerini yapmak suretiyle hastaya uygulayacağı tedaviyi mesleki bilgisi ve vicdanı ile belirleyeceği anlaşılmakla, hastanın durumunu bildirir raporları düzenlemenin de hastaya uygulanan tedavinin ayrılmaz bir parçası olduğu sonucuna varılmaktadır. 
Bununla birlikte, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun "Hastalık ve refakat izni" başlıklı 105. maddesine dayanılarak çıkarılan, 29/10/2011 tarih ve 28099 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe konulan Devlet Memurlarına Verilecek Hastalık Raporları ile Hastalık ve Refakat İznine İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik ile hastalık raporlarının hangi hâllerde, hangi hekimler veya sağlık kurulları tarafından verileceği, raporların süreleri ile hastalık ve refakat iznine ilişkin usul ve esaslar düzenlenmiş, anılan Yönetmeliğin "Hastalık raporu ve izin süreleri" başlıklı 6. maddesinde, "... (4) Memurlara tek hekim raporu ile bir defada en çok on gün rapor verilebilir. Raporda kontrol muayenesi öngörülmüş ise kontrol muayenesi sonrasında tek hekim tarafından en çok on gün daha rapor verilebilir.
(5)  Kontrol muayenesi sonrası hastalığın devam etmesi sebebiyle verilecek hastalık raporlarının on günü aşması durumunda bu raporun sağlık kurulunca verilmesi zorunludur. ..." kuralına yer verilmiştir. 
 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 107. maddesine dayanılarak çıkarılan, 12/05/2010 tarih ve 27579 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe konulan Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği ile de 5510 sayılı Kanun'un sosyal sigorta hükümleri ile getirilen hak ve yükümlülükleri ve sosyal sigorta işlemlerine ilişkin usul ve esaslar düzenlenmiş; anılan Yönetmeliğin "Sigortalılara verilecek olan istirahatlar" başlıklı 39. maddesinde, "(1) İstirahat raporlarının sözleşmeli ya da sözleşmesiz sağlık hizmet sunucularında Sağlık Bakanlığınca yetkilendirilen hekimlerce düzenlenmesi şarttır.

(2) Ayaktan tedavilerde sigortalıya tek hekim raporu ile bir defada en çok 10 gün istirahat verilebilir. İstirahat sonrasında kontrol muayenesi raporda belirtilmiş ise toplam süre yirmi günü geçmemek kaydı ile istirahat uzatılabilir. Yirmi günü aşan istirahat raporları sağlık kurulunca verilir. Sağlık kurulunun ilk vereceği istirahat süresi sigortalının tedavi altına alındığı tarihten başlamak üzere altı ayı geçemez. Tedaviye devam edilmesi hâlinde malûllük hâlinin önlenebileceği veya önemli oranda azaltılabileceği sağlık kurulu raporu ile tespit edilirse bu süre uzatılır. ..." kuralına yer verilmiştir. 
Dava konusu düzenleme, Devlet Memurlarına Verilecek Hastalık Raporları ile Hastalık ve Refakat İznine İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik ve Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin yukarıda yer verilen hükümleri ile birlikte ele alındığında, dava konusu düzenlemede, başvurulan sağlık kuruluşu ile başvuran kişi yönünden herhangi bir ayrıma gidilmediği, sağlık kuruluşuna başvuran devlet memurları ile sosyal sigortalar kapsamındaki kişilere verilecek istirahat ve iş göremezlik raporlarına ilişkin olarak daha önce Yönetmelikler ile getirilen kurallara koşut düzenleme yapıldığı, tek hekim tarafından bir defada en çok on güne kadar rapor verilebilmesinin, bu süreyi aşan raporların sağlık kurulunca düzenlenmesi gereğinin, üst normlarla öngörülen sistemle uyumlu olduğu,  hekimlerin mesleki faaliyetini kısıtlayıcı nitelikte olmadığı, dava konusu düzenlemede hizmet gereklerine, kamu yararına ve hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmaktadır.
Dava konusu Yönerge'nin 42. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesinin incelenmesi :
Yönerge'nin "Ortak hükümler" başlıklı 42. maddesinin 1. fıkrasında, "Başvuru sahibi tarafından beyan edilmeyen ya da hekimin fiziki muayenesi sırasında belirti ve bulgusuna rastlanmayan çeşitli hastalık ve rahatsızlıkların saptanması için ileri laboratuvar, görüntüleme tetkiklerinin yapılması gerekli değildir. Muayene tarihinde başvuru sahiplerinin haricen sağlam bulunmaları, tam sağlıklı olduklarını göstermez ve raporun düzenlenmesi sonrasında saptanabilecek hastalık ve rahatsızlıkların raporun düzenlendiği tarihte ortaya çıktığının kanıtı sayılamaz. Ayrıca, kişilerin beyan ettiği ya da fizik muayene ile saptanan hastalık veya rahatsızlıkların ileri tetkik ve tedavi gerektirmesi durumunda kişiler ilgili sağlık kurum/kuruluşlarına yönlendirilir." kuralına yer verilmiştir (20/10/2020 ve 09/09/2021 tarihli Makam Olur'u ile Yönergede yapılan değişiklikler ile dava konusu 42. madde, 44. madde olarak değiştirilmiştir.)

Buna göre, sağlık kuruluşuna başvuran kişinin beyan etmediği veya hekimin fiziki muayenesi sırasında belirti ve bulgusuna rastlamadığı hastalık ve rahatsızlıklara yönelik olarak ileri tetkiklerin yapılmasına gerek bulunmamaktadır. Bununla birlikte, başvuranın beyan ettiği veya hekimin saptadığı hastalık ve rahatsızlıkların ileri tetkik ve tedavi gerektirmesi halinde, başvuran ilgili sağlık kurum ve kuruluşuna yönlendirilecektir. Ayrıca fıkrada, muayene tarihinde başvuru sahiplerinin haricen sağlam bulunmalarının, tam sağlıklı olduklarını göstermeyeceği, daha sonra saptanabilecek hastalık ve rahatsızlıkların raporun düzenlendiği tarihte ortaya çıktığının kanıtı sayılamayacağı da açıkça belirtilmiştir. 
Davacı tarafından, hekimin tedavi özgürlüğüne sınırlama getirildiği, dava konusu edilen cümlede yer alan “gerekli değildir” ibaresinin belirsizlik içerdiği, hekimlerin düzenledikleri her belgeyle risk altına girdikleri, dolayısıyla şüpheli durumlarda üst basamağa sevkin engellenmesinin başvurucu ile hekimi karşı karşıya getireceği ve  kişiden kişiye değişen uygulamalara neden olacağı iddia edilerek, anılan fıkranın 1. cümlesinin iptali istenilmekte; davalı idare tarafından ise, sağlık raporu hangi amaca yönelik hazırlanacak ise öncelikle o amaca yönelik hekimce değerlendirme yapılacağı, hekimi koruma amacı ile yapılan kısa süreli muayene ve sağlık tesisinin olanakları ölçüsünde yapılan tetkik ve hizmetler dışında o sağlık tesisinde düzenlenebileceği belirtilen raporlarda ilave tetkik ve görüntüleme hizmeti istenmeyebileceğinin hüküm altına alındığı, hekimin hastayı muayene ettikten sonra muayene bulgusu, hasta beyanı ve hastanın aile hekimine kayıtlı hasta olması sebebiyle hastalık geçmişinden yola çıkarak rapor düzenlemesinin veya ileri merkeze sevk etmesinin zaten mümkün olduğu, bu nedenle düzenlemenin hekimin teşhis ve tedavi kararına müdahale olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığı belirtilerek davanın reddi gerektiği savunulmaktadır. 
Başvuranın beyan etmediği veya hekimin fiziki muayene sırasında belirti ve bulgusuna rastlamadığı hastalık ve rahatsızlıklarla ilgili ileri laboratuvar ve görüntüleme tetkiklerinin yapılmasına gerek görülmemesi işin doğası gereği olup, bu yöndeki düzenleme de, hekimlerin tedavi özgürlüğüne müdahale niteliğinde değildir. Nitekim, aksi uygulama, gereği olmadığı halde pek çok tetkik yapılmasına, sağlık hizmetlerinde yığılma ve aksamalara sebebiyet verecektir. Kaldı ki, düzenlemenin devamında kişinin beyan ettiği veya hekimin belirti ve bulgusuna rastladığı hastalık veya rahatsızlıklar için, hekimin ilgili kişiyi ileri tetkik ve tedavi için bir başka sağlık kuruluşuna, yönlendirilebileceği de düzenlenmiştir. Buna göre, kamu yararı gözetilerek yapılan ve hizmet gereklerine uygun olan düzenlemede hukuka aykırılık bulunmamaktadır. 
KARAR SONUCU																		:
            Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ... TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,

KARAR SONUCU																		:
            Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ... TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca ... TL duruşmalı vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 11/06/2024 tarihinde oy birliğiyle  karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2020/2727, Karar No: 2024/2504, Tarih: 11.06.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2020/2727
Karar	No : 2024/2504                                                                                
DAVACI	: ... San. ve Tic. Ltd. Şti. 
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALI	: ...Başkanlığı 
VEKİLİ	: Av. ...
DAVANIN_KONUSU : Davacı tarafından; Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığının "Malulluk, yaşlılık ve ölüm sigortaları prim oranının işveren hissesinden beş puanlık indirim" konulu 13/11/2008 tarih ve 2008/93 sayılı Genelgesinin "Alt İşvereni Bulunan İşyerleri ve Alt İşverenlerle İlgili İşlemler" başlıklı 9. maddesinin idari para cezaları ve fer'ileri yönünden iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI 	: Davacı tarafından; kendi şirketleri hakkında davalı idare tarafından her hangi bir idari para cezası uygulanmadığı, alt işvereni olan ... Demir ve Çelik Ürünleri San. Tic. Ltd. Şti adına kesilen ceza nedeniyle kendilerinin üst işveren sıfatıyla düzenlenen dava konusu işlemin cezaların şahsiliği ilkesine aykırılık teşkil ettiği, 5510 sayılı sayılı Kanun’un 81. maddesinin (ı) bendinde teşvik indiriminin sınırlarının çizilmiş olduğu, alt işverenlerin de Kuruma borcunun bulunmaması gibi bir şart getirilmediği, idarece söz konusu Genelge'nin 9. maddesi ile kanunda ön görülmeyen bir sınırlama getirilmekte olup, şirketin kanundan doğan hakkının engellendiği, söz konusu maddenin ayrıca cezaların şahsiliği ilkesini de ihlal eder mahiyette olduğu, başka bir kişinin idari para cezası nedeniyle bir diğer kişinin mesul tutulmasının kanun ve hukuka aykırı olduğu, sonuç olarak idare tarafından dava konusu düzenlemeyle, 2008 yılında istihdamın artırılması maksadıyla getirilen prim indiriminin uygulanmasına dair Kanunda yer almayan yeni şartlar getirdiği, cezaların şahsiliği ilkesini ihlal ettiği, gerek kendilerinin gerekse de diğer iş verenlerin mağduriyetine sebep olduğu göz önüne alınarak dava konusu düzenlemenin iptal edilmesi gerektiği ileri sürülmüştür.
DAVALININ_SAVUNMASI	: Davalı idare tarafından süresinde savunma verilmemiştir. 
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Dava konusu düzenlemenin hukuka uygun olduğu, bu nedenle davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Dava; mülga Sosyal Sigortalar Genel Müdürlüğünün "Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları prim oranın işveren hissesinden beş puanlık indirimi" konulu 13.11.2008 tarihli, 2008/93 sayılı Genelgesinin 9. maddesinin iptali istemiyle açılmıştır.

DAVALININ_SAVUNMASI	: Davalı idare tarafından süresinde savunma verilmemiştir. 
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Dava konusu düzenlemenin hukuka uygun olduğu, bu nedenle davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Dava; mülga Sosyal Sigortalar Genel Müdürlüğünün "Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları prim oranın işveren hissesinden beş puanlık indirimi" konulu 13.11.2008 tarihli, 2008/93 sayılı Genelgesinin 9. maddesinin iptali istemiyle açılmıştır.
5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 12. maddesinin 1. fıkrasında; Kanunun 4. maddenin 1. fıkrasının (a) ve (c) bentlerine göre sigortalı sayılan kişileri çalıştıran gerçek veya tüzel kişiler ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşların işveren olduğu belirtilmiş; 6. fıkrasında ise: "Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde, iş alan ve bu iş için görevlendirdiği sigortalıları çalıştıran üçüncü kişiye alt işveren denir. Sigortalılar, üçüncü bir kişinin aracılığı ile işe girmiş ve bunlarla sözleşme yapmış olsalar dahi, asıl işveren, bu Kanunun işverene yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile birlikte sorumludur." kuralına yer verilmiştir.
5510 sayılı Kanunun 81. maddesinin 1. fıkrasına 5763 sayılı Kanunun 24. maddesi ile eklenen (ı) bendiyle: "Özel sektör işverenlerinin yurt dışındaki işyerlerinde çalıştırılmak üzere 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı olarak yurt içinden götürülen sigortalılar için, bu maddenin (f) bendine göre prime esas kazanç üzerinden ödenecek primin işveren hissesinin beş puanlık kısmına isabet eden tutar Hazinece karşılanır. Bu bent hükümlerinden faydalanabilmek için; çalıştırdıkları sigortalılarla ilgili olarak işverenler tarafından bu Kanun uyarınca verilmesi gereken aylık prim ve hizmet belgelerinin yasal süresi içinde Kuruma verilmesi, bu sigortalılara ilişkin olarak yatırılması gereken sigorta primi tutarlarının Hazinece karşılanmayan kısmının yasal süresi içinde işverenlerce ödenmiş olması ve bu işverenlerin Kuruma prim, idari para cezası ve bunlara ilişkin gecikme cezası ve gecikme zammı borcunun bulunmaması şarttır." kuralı getirilmiştir.
Genelgenin dava konusu edilen 9. maddesinde, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primlerinin işveren hissesinin beş puanlık kısmının Hazinece karşılanabilmesi için her bir işyeri bazında muaccel sigorta primi, işsizlik sigortası primi, idari para cezası ile bunlara ilişkin gecikme cezası ve gecikme zammı borcunun bulunmaması şart olduğundan, asıl işverenin söz konusu indirimden yararlanabilmesi için, gerek kendisinden gerekse kendisinden iş alan alt işverenlerden kaynaklanan muaccel sigorta primi, işsizlik sigortası primi, idari para cezası ile bunlara ilişkin gecikme cezası ve gecikme zammı borcunun bulunmaması gerektiği belirtilmiştir.

Asıl işverenlerin alt işverenlerin Kuruma olan borçlarından, alt işveren ile birlikte sorumlu olduğu ve asıl işverenin indirimden yararlanmak amacıyla başvuruda bulunabilmesi için, kendisi ile birlikte iş alan alt işverenlerinde prim borçları ve idari para cezası ile gecikme cezası ve zammı borçlarının bulunmaması gerekliliğine ilişkin dava konusu edilen düzenleme dayanağı olan yukarıda aktarılan yasal kurallara uygun şekilde hazırlanmış olup, hukuka aykırı bir nitelik taşımamaktadır.
Açıklanan nedenlerle, davanın reddi gerektiği düşülmektedir. 
TÜRK MİLLETİ ADINA
	Karar veren Danıştay  Onuncu Dairesince duruşma için taraflara önceden bildirilen 11/06/2024 tarihinde, davacı vekili ...'in ve davalı idare vekili Av. ...'ın geldiği, Danıştay Savcısının hazır olduğu görülmekle, açık duruşmaya başlandı.
Taraflara usulüne uygun olarak söz verilerek dinlendikten ve Danıştay Savcısının düşüncesi alındıktan sonra taraflara son kez söz verilip, duruşma tamamlandı. Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
MADDİ OLAY VE HUKUKİ SÜREÇ :
	Davacı tarafından; alt işvereni olan  ... Demir ve Çelik Ürünleri San. Tic. Ltd. Şti. tarafından 5510 sayılı Kanunun 102. maddesi uyarınca uygulanan idari para cezasının asıl işveren olması nedeniyle sorumlu tutularak dava konusu 2008/93 sayılı Genelgenin 9. maddesi uyarınca 5510 sayılı sayılı Kanun’un 81. maddesinin (ı) bendinde yer alan beş puanlık prim indiriminden yararlandırılması talebinin ... tarih ve E... sayılı işlemle reddi üzerine, işleme esas olan “Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları prim oranının işveren hissesinden beş puanlık indirim" konulu, 13/11/2008 tarih ve 2008/93 sayılı Genelgesinin "Alt İşvereni Bulunan İşyerleri ve Alt İşverenlerle İlgili İşlemler" başlıklı 9. maddesinin idari para cezaları ve fer'ileri yönünden iptali istemiyle bakılmakta olan dava açılmıştır.  
İNCELEME VE GEREKÇE:
	ESAS YÖNÜNDEN:
İlgili Mevzuat: