muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/10094, Karar No: 2009/11054, Tarih: 15.10.2009

2-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre davacı ile davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan davalı ...’ın ise bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

3-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Burada üzerinde durulması gereken sorun, 22.07.1997 tarihinde yapılan satış vaadi işleminin hüküm ve sonuç meydana getirip getirmeyeceğidir. Gerçekten, 19.07.2005 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5403 Sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununun 8.maddesinde bölünemez büyüklük kavramına yer verilmemiş, bu kavram daha sonra anılan yasanın değişiklik yapan 09.02.2007 tarihli 5578 Sayılı Yasanın 2.maddesiyle getirilmiştir. Davada dayanılan 22.07.1997 tarihli sözleşme, 5578 Sayılı Kanunun yürürlüğünden önceki bir tarihi taşıdığından ve bu tarihte bölünmez büyüklük miktarı yasada öngörülmediğinden, davacı 22.07.1997 günlü sözleşmeye dayanarak tescil isteminde bulunabilir. Zira, 09.03.1988 tarihli ve 1987/2-860 esas, 1988/232 karar sayalı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında vurgulandığı üzere herhangi bir yasa veya düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getirir. Değişik bir anlatımla yürürlüğe giren yasa yürürlük tarihinden önceki olaylara uygulanmaz. Medeni Hukuk açısından bu duruma yasaların geriye yürümemesi ilkesi denir. Ancak, belirtilmelidir ki, yeni yasa veya düzenleyici kural devam etmekte olan uyuşmazlıklarda tamamlanmamış hukuki durumlara yasanın derhal yürürlüğe girme niteliğinden dolayı uygulanacak ve hukuki sonuçlar doğuracaktır. Kuşkusuz yeni yasada yürürlükle ilgili ayrık ve özel bir hüküm de bulunabilir. Böyle bir durum söz konusu ise, kanun koyucu iradesini yeni çıkan yasanın geçmişteki olaylara da uygulanması doğrultusunda gösterdiğinden yeni çıkan yasa yürürlüğünden önceki olaylara da uygulanır. Dolayısı ile, eldeki uyuşmazlıkta dayanılan satış vaadi sözleşmesinin 22.07.1997 tarihini taşıması nedeniyle 5578 Sayılı Yasanın getirdiği bölünülemez miktar uygulaması mümkün değildir.

Ancak, 3194 Sayılı İmar Kanununun 18/son maddesi hükmü gereğince; veraset yoluyla intikal eden, bu kanun hükümlerine göre şuyulandırılan, Kat Mülkiyeti Kanunu uygulaması, tarım ve hayvancılık, turizm, sanayi ve depolama amacı ile yapılan hisselendirmeler ile cebri icra yoluyla satılanlar hariç imar planı olmayan yerlerde her türlü yapılaşma amacıyla arsa ve parselleri hisselere ayıracak özel parselasyon planları, satış vaadi sözleşmeleri yapılamaz. Hukuk Genel Kurulunun 03.02.1993 tarihli ve 688-30 sayılı kararında değinildiği üzere sözü edilen madde ile getirilen sınırlandırmalar, imar uygulamasına geçilmeyen yerlerdeki çarpık yapılaşmayı önleme amacına

yöneliktir. Daha açık bir ifade ile bir yerde tasdikli uygulama imar planı yoksa bu alanlarda yasadaki ayrık durumlar hariç her türlü yapılaşma amacıyla arsa ve parsellerin hisselere bölünerek satış vaadi sözleşmeleri ile satımı olanaksızdır. Yasanın amir hükmüne rağmen satış vaadinde bulunulmuşsa bu gibi durumlarda sözleşmenin ifa olanağının varlığından söz edilemez. Bu nedenle dava konusu taşınmazın bulunduğu alanda tasdikli imar planı bulunup bulunmadığı ilgili mercilerden sorulmalı, verilecek cevaba göre 3194 sayılı yasanın 18/son maddesi hükmü gözetilerek davacının tescil istemi hakkında bütün bunların sonucuna göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1).bentte açıklanan nedenle müdahil olarak katılmak isteyen ve taraf sıfatı almayan ...’ün temyiz dilekçesinin reddine, (2).bent uyarınca davalı ...’ın bütün, davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün (3).bentteki nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 15.10.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6794, Karar No: 2013/6866, Tarih: 18.06.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/6794 E.  ,  2013/6866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "dava konusu taşınmazın davacıya hangi sebeple intikal ettiğinin belirlenmesi, muristen paylaşım veya satışla kaldığının belirlenmesi halinde davacının davasını tek başına yürütebileceği, zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının davacı yararına gerçekleştiği göz önüne alındığında aynı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi, şayet murisin terekesi paylaşılmamış ise mirası elbirliği mülkiyeti hükümlerine tabi olduğundan davacının tek başına tereke adına dava açamayacağı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 833 ada 13 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen bölümün ifrazı ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 18.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19139, Karar No: 2018/8504, Tarih: 06.06.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/19139 E.  ,  2018/8504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz dışı sanık ...’un yokluğunda verilen 16/12/2014 tarihli kararının sanığın “.... Mah. .... Sokak No: 1 ....” olan MERNİS adresine 07.01.2015 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca tebligatın yapıldığı, ancak sanığın mahkemede bildirdiği en son adresi olan “.... Mah. .... Sok. No:2 .... “ adresine tebligat çıkarılmadığı gibi ayrıca tebligat evrakında sanığın asker olduğunun belirtildiği anlaşılmakla, sanığın mahkemenin gerekçeli kararının tebliğ edildiği 07.01.2015 tarihinde asker olup-olmadığı, asker ise izinli veya raporlu olup- olmadığı araştırılıp, eğer askerde ise sanığa hükmü itiraz etme yetkisi olduğu, nereye, nasıl ve ne şekilde başvurabileceği ve itiraz süresi de gösterilmek suretiyle, açıklamalı davetiye ile tebliği ile bunu gösterir belgeler ve sunarsa itiraz dilekçesi eklendikten ve bu konuda ek tebliğname de düzenlendikten sonra, incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 06.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19111, Karar No: 2013/18159, Tarih: 20.11.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/19111 E.  ,  2013/18159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Uyuşmazlığın imar uygulamasından kaynaklanmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 5.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 5.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 20/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15663, Karar No: 2015/11507, Tarih: 23.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/15663 E.  ,  2015/11507 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama, Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-e, 22/3, 53/1; 179/2, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından sanığın mahkûmiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

236 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın, saat 20:00 sıralarında, idaresindeki motosiklet ile asfalt zemine devrilmesi sonucu, motosikletinde bulunan ve kendisinden şikayetçi olmayan mağdur..., ...Devlet Hastanesince 6.7.2013 tarihinde düzenlenen geçici adli raporunda bildirildiği üzere, hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayın yargılaması sonunda, sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de; “yaygın Sak, AC’de kontüzyon, vücudun muhtelif yerlerinde abrazyon” kayıtlarını içerip, kati raporun genel cerrahi, ortopedi ve beyin cerrahi uzmanlarınca düzenleneceğini bildiren geçici adli raporun bu haliyle mağdurun nitelikli şekilde yaralandığını ortaya koymak bakımından yetersiz bulunmasına binaen mağdurun kati raporunun aldırılması, soruşturma safhasında uzlaşma prosedürünün uygulandığı ve mağdurun davete icabet etmemesi sebebiyle uzlaşmanın sağlanamadığı da nazara alınarak;

A-Mağdurun nitelikli şekilde yaralandığının tespiti halinde, sanığın eyleminde trafik güvenliğini tehlikeye sokma ve taksirle yaralama suçlarının oluştuğu; ancak, TCK'nın “Trafik güvenliğini tehlikeye sokma” başlıklı 179. maddesinin 3. fıkrasında alkol veya uyuşturucu madde etkisiyle emniyetli bir şekilde araç sevk ve idare edemeyecek olan kişinin araç kullanma hâlinin suç olarak düzenlendiği, anılan maddede belirtilen suçun tehlike suçu olduğu, somut olayda ise mağdurun nitelikli şekilde yaralanmış olması nedeniyle zarar suçunun oluştuğu,

Dairemizin istikrar kazanan uygulamasına göre; her iki suçun birlikte işlendiği hallerde, sanığın hangi suç nedeniyle cezalandırılacağı belirlenirken, suçlar için kanunda öngörülen cezaların ağırlığının değil, zarar suçu-tehlike suçu kriterinin esas alınması gerektiği,

Dairemizin istikrar kazanan uygulamasına göre; her iki suçun birlikte işlendiği hallerde, sanığın hangi suç nedeniyle cezalandırılacağı belirlenirken, suçlar için kanunda öngörülen cezaların ağırlığının değil, zarar suçu-tehlike suçu kriterinin esas alınması gerektiği,

Bu kapsamda; sanığın, taksirle yaralama suçundan cezalandırılmasının mümkün olduğu ahvalde sadece taksirle yaralama suçundan, kovuşturma şartı olan şikayetin gerçekleşmemesi ya da şikayetten vazgeçme nedeniyle taksirle yaralama suçundan cezalandırmanın mümkün olmadığı ahvalde ise trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan cezalandırılmasına karar verileceği, somut olayda; sanığın eylemi bilinçli taksirle işlemesi, nitelikli şekilde yaralanan mağdurun şikayetçi olması ve uzlaşmanın sağlanamamış bulunması karşısında sanığın bir kişinin yaralanmasına sebebiyet vermesinden dolayı taksirle yaralama suçundan TCK'nın 89/1, 89/2, 22/3. maddeleri gereğince cezalandırılmasına, trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan ise hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmesi gerektiğinin,

B-Mağdurun basit şekilde yaralandığının tespiti halinde ise, taksirle yaralama suçundan açılan davanın düşmesine karar verilmesi, sanığın trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan mahkumiyeti cihetine gidilmesi gerektiğinin gözetilmeyerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13421, Karar No: 2014/11802, Tarih: 12.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/13421 E.  ,  2014/11802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4. fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhte temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından Gümrük İdaresi lehine vekalet ücreti hükmedilmesine ilişkin bendin çıkartılması, diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.06.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9779, Karar No: 2012/3096, Tarih: 01.03.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/9779 E.  ,  2012/3096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 05/03/2007 tarihinde Türk Telekom A.Ş. alt işvereni ... Temizlik Ltd. Şti'nde çalışmaya başladığını, çalışmasına devam ederken son yapılan ihale sonucu tüm hakları ile davalı şirkete devrolunduğunu, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız ve geçersiz olarak feshedildiğini, İş Yasası ile iş sözleşmesinin feshinde uyulması gereken hususların belirlendiğini, bu bakımdan 4857 Sayılı Yasa'nın iş güvencesi hükümlerine bağlı olarak işe iade davasının açılmasında zaruret hasıl olduğunu belirterek müvekkilinin hizmet sözleşmesinin feshinin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; müvekkili şirketin alt işveren olmadığını, işveren vekili olduğunu, söz konusu davanın Türk Telekomünikasyon A.Ş. hasım gösterilerek açılması gerektiğinden müvekkili şirket yönünden husumet itirazında bulunduklarını, müvekkili şirketin, İhale Kanunu uyarınca farklı kurumların açtığı ihalelere katılan ve ihaleyi kazanması durumunda ihale konusunu işçileri aracılığıyla sağlayan firma olduğunu, işçilerin işe alınması, hizmet akdinin feshi, işçi sayısı gibi işverenin yönetim hakkına giren konularda, tamamen idarenin yetkili olduğunu, müvekkili şirketin yönetim hakkına giren konularda haklarının sınırlı olduğunu, Türk Telekomünikasyon A.Ş Batı-II Bursa Bölge Müdürlüğü Tesis Destek Müdürlüğü yetkililerinin müvekkili şirket tarafından teslim edilen 26/02/2010 tarih ve 01811 sayılı yazıya cevaben ve müvekkili şirkete hitaben yazılmış olan, Personel Değişikliği konulu talimatı müvekkili şirkete sunduğunu, ilgili talimatın içeriğinin "Bölge Müdürlüğümüze bağlı birimlerde firmamız tarafından yürütülen hizmetlerin sözleşmede belirtilen kriterlere uygun ve hizmet kalitesinin istenen düzeyde olması gerekmektedir. İlgili yazınıza istinaden, firmanız personeli ...'un Türk Telekomünikasyon A.Ş Temizlik Hizmetleri Teknik Şartnamesinin madde-10 Çalıştırılacak Elemanlarla İlgili Hususlar e) bendi gereğince işlem yapılması gerekmektedir. Bilginize adı geçen personelin değiştirilmesini rica ederiz." şeklinde olduğunu, müvekkili tarafından davacının görevini gereği gibi yapmaması ve işyeri kurallarına aykırı davranması sebebiyle haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının işyerinde çalışan bir çok işçiden daha kıdemli olduğu, davacının işyerinden çıkarılmasından sonra işyerine yeni işçilerin alınmış olduğu, davacının çıkış sebebinin de açık ve net olarak kendisine bildirilmediği, işçinin haklı ve geçerli bir neden olmaksızın işyerinden çıkarıldığı bu nedenle de işe iade edilmesi hususundaki davasında haklı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İş Kanunu’nun 18.maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanunun 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının davalı şirketin almış olduğu ihale kapsamında temizlik görevlisi olarak dava dışı Türk Telekom A.Ş. işyerinde çalıştığı, davacı ile ilgili olarak 8 ve 10/02/2010 tarihlerinde mesai saatlerine riayet etmediği ayrıca kılık kıyafet kurallarına uygun davranmadığı gerekçesi ile tutanak tanzim edildiği anlaşılmıştır. Tanzim olunan tutanaklar davacının çalıştığı işyeri yönetimine bildirilmiş, ilgili yönetim tarafından davacının işyerinde kılık-kıyafet kurallarına uygun davranmaması üzerine değiştirilmesi isteği asıl işveren tarafından istenmiştir. Davalı alt işveren hizmet alım sözleşmesinin 10. maddesinin e bendi gereğince zorunlu olarak iş sözleşmesini feshetmiştir. Fesih geçerli nedene dayanmaktadır. Davanın reddi gerekir.

Mahkemece bu hususlar ve iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayandığı gözetilmeksizin davanın reddine karar vermek gerekirken olaya uygun düşmeyen gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalı bulunmuştur. 4857 sayılı İş Yasasının 20/3. maddesi gereğince Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

SONUÇ:

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 55,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6- Peşin alınan temyiz harcının ilgiliye iadesine, kesin olarak 01.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19881, Karar No: 2013/17387, Tarih: 05.12.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/19881 E.  ,  2013/17387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE ... MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat istemine ilişkindir. ... ....... Dairesinin bozma ilamına uyularak hüküm verilmiştir.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi ... ....... Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın ... Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın ... Birinci Başkanlığına gönderilmesine, 05.....2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20406, Karar No: 2012/16243, Tarih: 14.06.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/20406 E.  ,  2012/16243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kartal 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :26.05.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece de kabul edildi gibi, müşterek konutu terk ederek birlik görevlerini yerine getirmeyen koca evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda tam kusurlu olup, davalı kadına atfedilebilecek herhangi bir kusur da ispat edilememiştir. Davalı kadının boşanmayı kabul beyanı, Türk Medeni Kanunun 166/3. maddesinde düzenlenmiş olan anlaşmalı boşanma koşulları oluşmadıkça hukuki sonuç doğurmaz.

Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.14.06.2012 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/2736, Karar No: 2013/24133, Tarih: 16.12.2013

**7. Ceza Dairesi         2013/2736 E.  ,  2013/24133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz isteğinin reddine dair karar 28.11.2012 gününde tebliğ edildiği halde sanığın yasal süreden sonra 10.12.2012 günü temyiz ettiği nazara alınıp, sanığın yasal süresinden sonra vaki temyiz isteğinin, 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE, 16.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.