muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/3310, Karar No: 2024/4222, Tarih: 22.10.2024

g) Perakende satış izni ya da veteriner tıbbi ürün temin izni alınması sırasında hizmet nakil araçlarını veya araçlardaki değişikliği bildirmeyenler ilk tespitte uyarılır. Daha sonraki tespitlerde veya ürünlerin araçlarda kalite ve güvenilirliği etkileyecek şekilde uygunsuz taşındığının tespiti halinde bu fıkranın (b) bendinde belirtilen işlemler uygulanır.
ğ) Veteriner ecza depolarında, perakende satış yerlerinde, veteriner tıbbi ürün temin izinli yerlerde veya bunlara ait nakil araçlarında ürünlerin uygun olmayan şartlarda muhafaza veya nakledildiği, muhafaza veya nakil sıcaklık kayıtlarının tutulmadığı veya eksik tutulduğu tespit edilen ürünler yediemine alınır ve ürünler analiz ettirilir. Analiz sonucunda uygun olmadığı görülen veya sahibinin kontrol ettirmek istemediği ürünlere el konularak mülkiyeti, imha edilmek üzere kamuya geçirilir. Bu ürünlere ait numune gönderim, analiz ve imha masrafları ürün sahibince karşılanır.” düzenlemesine; 5. fıkrasında, “Bu Yönetmeliğin 41 inci maddesinin üçüncü ve dördüncü fıkraları kapsamında veteriner tıbbi ürün temin izni alan yerlerin reçete düzenlemeden ürün kullanımı durumunda Kanunun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendi uyarınca işlem yapılır. Aynı uygunsuzluğun bir yıl içerisinde ikinci defa tekrar etmesi halinde faaliyeti bir ay süreyle askıya alınır, üçüncü defa tekrar etmesi halinde temin izni iptal edilir ve ürünler satın alındığı pazarlama izin sahibi ya da ecza deposuna veya bir başka perakende satış yerine Bakanlık izni ile devir edilir. Altı ay içerisinde iade edilmeyen ve devredilmeyen ürünler masrafı sahibine ait olmak üzere imha edilir. İzni iptal edilen yerlere bir yıl süreyle yeni temin izni verilmez.” düzenlemesine;
"Geçiş hükmü" başlıklı Geçici 1. maddesinin 8. fıkrasının (a) bendinde, "Şap, Brusella, Koyun ve Keçi Vebası, Koyun ve Keçi Çiçek, Antraks, Mavi Dil, Sığırların Nodüler Ekzantemi ve Üç Gün Hastalığı aşıları, Tüberkülin ve Mallein test antijenleri ile otovaksinlerin üretim yerleri bu ürünlerin üretimi için 31/12/2024 tarihine kadar iyi üretim uygulamaları (GMP) belgesi almak zorundadır. Bu tesislerin (b) bendi hükümleri saklı kalmak kaydıyla farklı ürün üretmesi durumunda ilgili ürünlerin pazarlama izinleri ile Bakanlığın üretim yeri için verdiği tüm izinler iptal edilerek tesis ve sahibi hakkında Kanunun 37 nci maddesinin ilgili hükümleri uygulanır." düzenlemesine yer verilmiştir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
A) Yönetmeliğin 4. Maddesinin 1. Fıkrasının (ü) Bendinde Yer Alan "veya veteriner tıbbi ürün temin izin sorumlusu veteriner hekime" İbaresi ile "ya da elektronik ortamda düzenlenen belgeyi" İbaresi, 41. Maddesinin 5. Fıkrasının (a) Bendinde Yer Alan "Veteriner tıbbi ürün temin izni verilmesi" İbaresi, (c) Bendinde Yer Alan "Veteriner tıbbi ürün temin iznine sahip yerlerde" İbaresi ile 7. Fıkrasının (e) Bendinin Son Cümlesinde Yer Alan “teslim eder ya da elektronik ortamda düzenlenen belgenin sisteme kaydını yapar” İbaresi, 48. Maddesinin 5. Fıkrasının "Ancak Bakanlık elektronik reçete sisteminde düzenlenen reçetelerde bu hüküm uygulanmaz.” Şeklindeki Son Cümlesi ile 8. Fıkrası, 80. Maddesinin Başlığı ile Birlikte 1 ve 3. Fıkralarında Geçen "veteriner tıbbi ürün temin izinli yerler" ibareleri Yönünden İncelenmesi:
Davacı tarafından anılan düzenlemelere yönelik olarak özetle; 6343 sayılı Kanun'un 12. maddesi uyarınca reçetelerin fiziki ortamda kağıt üzerinde düzenlenmesi gerektiği, elektronik reçete sisteminin Kanun'a aykırı olduğu gibi veteriner hekimlerin mesleğini idame ettirmelerini de imkansız hale getirdiği, hastalarını tedavi hak ve yetkilerine müdahale içerdiği, sokak hayvanlarına ilaç tedavisinin uygulanamaz hale geldiği, Kişisel Verilerin Korunması Kanunu'na aykırılık oluşturduğu, veteriner tıbbi ürün temin izni düzenlemesiyle perakende satış yerlerini atlayarak perakende ihtiyaçların 5996 sayılı Kanun'a aykırı yollarla teminine imkan sağlandığı ileri sürülmektedir.
Davacının iddialarının iki başlık atında toplandığı görüldüğünden, hukuka aykırılık incelemesinin de bu doğrultuda yapılması gerekmektedir.
1) Yönetmelik Hükümlerinin Reçetenin Elektronik Ortamda (E-Reçete) Düzenlenmesi Yönünden İncelenmesi:
Dairemizin E:2019/719 ve E:2019/10541 sayılı dosyaları ile işbu davaya ait dosyanın birlikte incelenmesinden; E-Reçete sisteminin, ülkemizde hayvan sağlığı alanında kullanılan veteriner tıbbi ürünler ile veteriner tıbbi ürün bileşimine giren etkin ve yardımcı maddelerin temininden/ithalatından son kullanımına kadar tüm aşamalarında kayıt altına alınmasını ve beşeri tıbbi ürünler dâhil olmak üzere hayvan sağlığı alanında kullanılan reçeteye tabi veteriner ilaçların izlenebilirliğini sağlamak, veteriner hekimlerin gerçekleştirdikleri faaliyetleri sonunda oluşan verileri kullanarak; gıda güvenliğini temin etmek, hayvan hastalık ve zararlıları ile etkin bir mücadele gerçekleştirmek amacıyla veteriner hekim reçetelerinin elektronik ortamda düzenlenmesini (E-Reçete) amaçladığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda yer verilen Kanun ve Yönetmelik hükümleri incelendiğinde; davalı idareye, veteriner tıbbi ürünlerin üretimi, ithalatı, ihracatı, kullanımı, reçeteli ya da reçetesiz satışı, temini ve uygulanması ile veteriner tıbbi ürünlerden reçeteye tabi olan ve olmayanların  tespitine, veteriner hekimler tarafından düzenlenecek reçetelere, dolayısıyla reçetenin haiz olması gereken asgari niteliklere ilişkin usul ve esasları düzenleme yetkisi verildiği, dava konusu düzenlemelerin de davalı idareye tanınan bu yetki kapsamında tesis edildiği görülmektedir.
 6343 sayılı Kanun'un 12. maddesinde yer verilen "reçete kağıtlarında" ibaresi ile ifade edilmek istenenin, reçetenin niteliği olmayıp Kanun'un kabul edilerek yayımlandığı 1954 yılı itibarıyla "reçete" şablonunda düzenlenmiş olan kağıtlarda bulunması gereken hususlara ilişkin olduğu açık olup, bu hükmün reçetelerin mutlaka kağıt şeklinde düzenlenmesini zorunlu kıldığının kabulüne hukuken olanak bulunmamaktadır.
Her ne kadar davacı tarafından, e-reçete sisteminin veteriner hekimlerin mesleğini icralarına, hastalarını muayene ve tedavi hak ve yetkilerine müdahale teşkil ettiği ileri sürülmekte ise de; e-reçete uygulamasının yalnızca usuli/şekli bir düzenleme olduğu, hekim yetkisinin içeriğine, uygulanacak tedavi yöntemine müdahale içermediği, nitekim Yönetmeliğin 12. maddesinde reçeteye tabi olan ürünlerin sayıldığı, 48. maddesinde reçetede bulunması gerekli asgari bilgilerin neler olduğunun düzenlendiği, devamında davalı Bakanlığın herhangi bir durum, işletme, ürün sınıfı ya da hayvan grubu için reçete bilgilerine ve bu bilgilerin kullanımına yönelik kurallar getirip reçeteleri sınıflandırabileceği öngörüldükten sonra, veteriner hekimin, uygun izinli bir ürün bulunmaması durumunda, veteriner biyolojik ürünler dışındaki izinli ürünleri mesleki bilgisine dayanarak etiket dışı olarak kullanabileceği veya kullanılmasını tavsiye edebileceği belirtilerek reçetelerin mesleki uygulama yönünden içeriğini belirleme yetkisinin veteriner hekime ait olduğu açıkça kabul edilmiş ve bu alana müdahale edilmemiştir.

Yine, davacı tarafından elektronik reçete düzenlenmesi amacıyla Bakanlık tarafından hazırlanılarak kullanıma sunulan  İlaç Takip Sistemi (İTS)'nin korunaksız olduğu ve veteriner hekimler ile müşterilerinin kişisel verilerinin hukuka aykırı bir şekilde yayılmasına sebep olduğu ileri sürülmekteyse de, davalı idarenin web sitesinde 13/12/2018 tarihinde yayınlanan "Veteriner Hekim E-Reçete ve İlaç Takip Sistemi Talimatı ve Uygulama Kılavuzu - Güncelleme III" düzenlemesi incelendiğinde, İlaç Takip Sistemi (İTS) ile kullanıcıların rolleri belirlenerek kişisel verilerin ilgisiz kişilerin eline geçmesinin engellendiği, bunun dışında  6343 sayılı Veteriner Hekimliği Mesleğinin İcrasına, Türk Veteriner Hekimleri Birliği ile Odalarının Teşekkül Tarzına ve Göreceği İşlere Dair Kanun'un 12. maddesinde, "Veteriner hekimlerin reçete kağıtlarında diploma numaralarını, muayenehane veya ikametgah adreslerini açıkça göstermeleri mecburidir." kuralına yer verildiğinden, reçeteye tabi ürünleri satan yerlerin Kanunda sayılan bilgileri görebilmesinin, Kanun hükmünün gereği olduğu anlaşıldığından, anılan düzenlemelerin Kişisel Verilerin Korunması Kanunu'na da aykırı olmadığı sonucuna varılmaktadır.
Nitekim, 15/10/2011 tarih ve 28085 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Veteriner Hekim Muayenehane ve Poliklinik Yönetmeliğinin, 08/07/2019 tarih ve 30825 (mükerrer) sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelikle değişik 4. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendinde yer alan reçete tanımındaki "veya Bakanlıkça belirlenmiş elektronik ortamda düzenlenmiş belgeyi" ibaresinin iptali istemiyle açılan davada, Dairemizin 10/02/2022 tarih ve E:2019/10541, K:2022/620 sayılı davanın reddine ilişkin kararının, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 21/12/2022 tarih ve E:2022/3305, K:2022/3786 sayılı kararıyla onanarak kesinleştiği; yine davalı idarenin web sitesinde 13/12/2018 tarihinde yayımlanan "Veteriner Hekim E-Reçete ve İlaç Takip Sistemi Talimatı ve Uygulama Kılavuzu - Güncelleme III" düzenlemesinin iptali istemiyle açılan davada da, Dairemizin 10/02/2022 tarih ve E:2019/719, K:2022/622 sayılı davanın reddine ilişkin kararının, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 04/12/2023 tarih ve E:2022/3302, K:2023/2943 sayılı kararıyla onanarak kesinleştiği görülmektedir.

Öte yandan, davacı Dernekçe, Yönetmeliğin 41. maddesinin 7. fıkrasının (e) ve (f) bentlerine eklenen ibareler yönünden, veteriner biyolojik ürünleri hayvanlara uygulayan veteriner hekim ya da yardımcı sağlık personelinin bu uygulamanın yapıldığını gösteren uygulama makbuzunu fiziki ortamda düzenlemesi halinde makbuzun bir nüshasını uygulama yapılan hayvanın bulunduğu çiftlik veya kümesin sahibine teslim edeceğinin, elektronik ortamda düzenlenmesi halinde ise uygulama belgesinin sisteme kaydını yapmakla yetineceğinin düzenlenmesinin, teslim ile sistem kaydının eşdeğer tutulması nedeniyle hukuka aykırı olduğu ileri sürülmüş ise de; teslim veya sisteme kayıt işleminin tamamlanmasının, çiftlik ya da kümes sahibi açısından yükümlendirici bir hukuki sonuca bağlanmadığı, düzenleme ile amaçlananın hangi hayvana hangi uygulamaların yapıldığının kayıt altına alınmasından ibaret olduğu, bu haliyle belgenin elektronik ortamda düzenlenmesinin çiftlik ya da kümes sahipleri veya hayvan sağlığı yönünden olumsuz bir sonuca neden olmayacağı anlaşıldığından, anılan iddiaya itibar edilmemiştir.
Her ne kadar dava konusu Yönetmeliğin 48. maddesinin 7. fıkrasında, hayvan sahiplerine hayvanlarına uygulanan tıbbi ürünlerle ilgili fatura, reçete ve kayıtları en az 5 yıl süreyle saklama yükümlülüğü getirilmiş; 80. maddesinin 4. fıkrasında da, bu yükümlülüğe uymayanlara uygulanacak yaptırımlara yer verilmiş ise de; yine 48. maddesinin 8. fıkrasında tutulacak kayıtlara ilişkin hususların Bakanlıkça alt düzenleyici işlemlerce belirleneceği öngörüldüğünden ve bu alt düzenlemeler de hiyerarşik bakımdan üst norm olan dava konusu Yönetmelik kuralına aykırı düzenleme yapılamayacağı açık olduğundan, aktarılan düzenlemeler, Yönetmeliğin 41. maddesinin 7. fıkrasının (e) bendinin son cümlesinde yer alan dava konusu ibare bakımından olumsuz bir sonuç ve dava konusu ibarenin iptalini gerektiren bir husus olarak görülmemiştir.
Son olarak, Yönetmeliğin, reçetenin elektronik ortamda düzenlenmesi ve tutulacak kayıtlara ilişkin hususların Bakanlık tarafından yayımlanan talimat ve kılavuz ile belirleneceği yönündeki  48. maddesinin 8. fıkrasında, e-reçete sisteminin, uygulamanın sürekli takibi ile yenilik ve değişikliklerin ivedi bir şekilde hayata geçirilmesi gereken bir alan olması ve genel çerçevesinin yönetmelikle çizilmiş olması, ayrıca talimat adı altındaki düzenlemelerin yine Bakanlıkça yapılmasının öngörülmesi nedeniyle hukuka aykırılık görülmemiştir.
2) Yönetmelik Hükümlerinin Veteriner Tıbbi Ürün Temin İzni Bakımından İncelenmesi:

2) Yönetmelik Hükümlerinin Veteriner Tıbbi Ürün Temin İzni Bakımından İncelenmesi:
Davacı tarafından iptali istenilen bir diğer düzenleme olan veteriner tıbbi ürün temin izninin Yönetmeliğin 41. maddesinin 3 ve 4. fıkraları kapsamında düzenlendiği görülmektedir. Yönetmeliğin 41. maddesinin 3. fıkrasına göre, hayvan sağlığı hizmeti veren, hayvan yetiştiren veya hayvancılıkla ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının, veteriner hekimlerinin raporuna istinaden, ihale yoluyla depolardan ürün teminine; 41. maddesinin 4. fıkrasına göre ise, kamuya ait olanlar da dâhil olmak üzere hayvan sağlığı hizmetlerini, bünyesinde tam zamanlı istihdam ettiği veteriner hekimlerle sağlayan hayvancılık işletmelerinin depolardan ürün teminine Bakanlıkça izin verilebileceği anlaşılmaktadır.
 Her ne kadar, davacı tarafından veteriner tıbbi ürün temin iznine yönelik düzenlemeler nedeniyle 5996 sayılı Kanun'un 13. maddesine aykırı bir şekilde piyasaya yetkisiz kişiler tarafından ürün satılmasına neden olunacağı ileri sürülmekteyse de, Yönetmeliğin 41. maddesinin 3. fıkrasında bu madde kapsamında temin edilen veteriner biyolojik ürün dışındaki tıbbi ürünlerin ticarete konu edilemeyeceğine, 4. fıkrasında da, hayvancılık işletmelerinin herhangi bir gerekçe ile temin ettikleri veteriner biyolojik ürün dışındaki tıbbi ürünleri başka kişilere satamayacağı, dağıtamayacağı ve sadece izin verilen işletmedeki hayvanlara uygulanabileceği düzenlemelerine yer verilerek, Kanun'a aykırılığın engellendiği ve yetkisiz kişilerce satışa karşı gerekli önlemlerin alındığı görülmektedir.
Benzer düzenlemeye, Yönetmeliğin 41. maddesinin 7. fıkrasının (d) bendinde de yer verilerek veteriner biyolojik ürünler yönünden de hayvancılık işletmelerine satış yasağı getirildiği görülmektedir. Ayrıca maddede; anılan işletmelere veteriner tıbbi ürünlerin tamamı (biyolojik dahil) yönünden perakende satış izinli yerlerden temin etme yasağı getirilmiştir.  
Başka bir ifadeyle, 5996 sayılı Kanun'un 13. maddesinin 1. fıkrasında yer alan, "Veteriner biyolojik ürünler dışındaki veteriner tıbbî ürünlerinin toptan satışı, ecza depoları veya veteriner ecza depoları kanalıyla, perakende satışları ise eczaneler, veteriner muayenehane, klinik, poliklinik ve hayvan hastaneleri kanalıyla yapılır." şeklindeki kuralda, toptan ve perakende satış yerleri tahdiden belirlenmiş olup; veteriner tıbbi ürün temin izni verilen yerlerin, bu ürünlerin satış ve ticaretini yapma yetkisi bulunmadığından, düzenleme, anılan Kanun hükmüne bu yönden aykırı olmadığı gibi, dava konusu temin iznine istinaden veteriner tıbbi ürünlerin yalnızca depolardan teminine izin verildiğinden, düzenlemelerin bu yönden de kanuna uygun olduğu anlaşılmaktadır

Ayrıca, depolardan ürün teminine izin verilen yerlerin, hayvan sağlığı hizmeti veren, hayvan yetiştiren veya hayvancılıkla ilgili faaliyette bulunan ve buna bağlı olarak uhdesinde veteriner hekim istihdam eden kamu kurum ve kuruluşları ile kamuya ait olanlar da dâhil olmak üzere hayvan sağlığı hizmetlerini tam zamanlı istihdam ettiği veteriner hekimlerle sağlayan hayvancılık işletmeleri olduğu dikkate alındığında, bünyesinde çok sayıda hayvan bulunan ve tam zamanlı veteriner hekim istihdam eden bu işletmelerde kullanılmak üzere ürün bulundurulmasının sundukları hizmetin gereği olduğu açık olduğundan, düzenlemede kamu yararına da aykırılık görülmemiştir. 
Bu itibarla, Yönetmeliğin elektronik reçete düzenlemesi ile veteriner tıbbi ürün temin iznine ilişkin kurallarında hukuka aykırılık görülmemiştir.
Nitekim, Tarım ve Orman Bakanlığı Gıda ve Kontrol Genel Müdürlüğü tarafından yayımlanan Veteriner Biyolojik Ürün Takip Sistemi (ATS) Talimatı & Uygulama Kılavuzu'nun iptali istemiyle açılan davada, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 04/12/2023 tarih ve E:2022/3596, K:2023/2945 sayılı kararıyla onanarak kesinleşen Dairemizin 30/03/2022 tarih ve E:2019/10710, K:2022/1727 sayılı davanın reddine ilişkin kararında da; veteriner tıbbi ürünlerin hayvan işletmelerince (satmamak kaydıyla) satın alınabileceğini ve dolayısıyla (ihtisas sahibi kişiler marifetiyle) işletmeye ait hayvanlara uygulanabileceğini öngören dava konusu düzenlemede hukuka aykırılık görülmemiştir.  
  B)  Yönetmeliğin 23. Maddesinin 12. Fıkrası, 40. Maddesinin 7. Fıkrası, 79. Maddesinin 1. Fıkrasının (j) Bendi Yönünden:
Bir hiyerarşik kurallar sistemi olan hukuk düzeninde alt düzeydeki kuralların, dayanaklarını üst düzeydeki kurallardan aldıkları kuşkusuzdur. Kurallar hiyerarşisinin en üstünde genel hukuk ilkeleri ve Anayasa bulunmakta ve daha sonra gelen kanunlar dayanağını Anayasadan, yönetmelikler ise dayanağını kanunlardan almaktadır. Dolayısıyla, bir kuralın, kendisinden daha üst konumda bulunan ve dayanağını oluşturan bir kurala aykırı veya bunu değiştirici nitelikte bir hüküm getirmesi mümkün bulunmamaktadır. 
Nitekim, belirtilen hiyerarşinin, yönetmelikler bakımından ifadesi niteliğini taşıyan Anayasa'nın 124. maddesinde, Cumhurbaşkanı, bakanlıklar ve kamu tüzelkişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve Cumhurbaşkanlığı kararnamelerinin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla, yönetmelikler çıkarabilecekleri kurala bağlanmıştır.
Buna göre, idari teşkilat yapısı içinde yer alan Bakanlıklar ile diğer kamu kurum ve kuruluşları, görev alanlarına ilişkin olmak (kanuni idare) ve dayanak üst normlara aykırı olmamak (normlar hiyerarşisi) kaydıyla, Anayasada belirtilen "yönetmelik" veya Anayasada adının zikredilmemesi sebebiyle "adsız düzenleyici işlem" olarak tanımlanan ve hiyerarşik olarak yönetmelikten alt düzeyde bulunan yönerge, tebliğ, genelge ve talimat gibi çeşitli adlar altında düzenleme yapma görev ve yetkisine sahiptir.

Bu çerçevede, Bakanlıkların, dayanak Kanun'da açıkça "yönetmelik" ile düzenleme yapma yetkisi (şekil yönünden bağlı yetki) verilmediği sürece, yukarıdaki ilkelere uygun olmak kaydıyla, yönetmelik veya adsız düzenleyici işlemler ile düzenleme yapma konusunda takdir yetkileri (seçimlik hakları) bulunduğu açıktır.
Öte yandan, İdare Hukukunda "yetki", idareye Anayasa ve yasalarla tanınmış olan karar alma gücünü, bir işlemi yapabilme ehliyetini ifade etmektedir. Bir başka ifadeyle, idare adına kimin irade açıklamasında bulunabileceğini anlatmaktadır. İdari işlemin en temel unsurunu oluşturan "yetki", yasayla hangi makama verilmiş ise ancak onun tarafından kullanılabilir. Bu açıdan ilke olarak "yetkisizlik kural, yetkili olma istisna"dır. 
Her ne kadar, dava konusu fıkra ve bentlerde, 09/01/2024 tarih ve 32424 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelik ile değişiklikler yapılmış ise de, anılan değişikliklerin, işbu davada Dairemizce 23/06/2021 tarihinde verilen yürütmenin durdurulmasına ilişkin kararın gereğinin yerine getirilmesi amacını taşıdığı, bu nedenle mevcut uyuşmazlığın konusuz kalmasına neden olmayacağı kanaatine varıldığından, uyuşmazlığın esasının incelenmesi uygun görülmüştür.
5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu'nun 12. maddesinde, veteriner sağlık ürünlerinin üretimi, onayı, onay (izin) sahibinin sorumluluklarına; 13. maddesinde, veteriner biyolojik ürün dışındaki tıbbi ürünlerin depolanması, toptan ve perakende satışına; 31. maddesinde, Bakanlıkça yapılacak resmi kontrollere ilişkin genel hükümlere yer verildikten sonra her üç maddenin uygulanması ile ilgili usul ve esasların, dolayısıyla veteriner sağlık ürünlerinin üretimi, temini, depolanması, toptan ve perakende alım-satımı, nakliyesine ilişkin başvuru, belge düzenleme ve denetim de dahil olmak üzere bütün hususların Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelik ile belirleneceğinin düzenlendiği görülmektedir.
Veteriner Tıbbi Ürünler Hakkında Yönetmelik incelendiğinde ise; Yönetmeliğin 23. maddesi ile veteriner tıbbi ürün üretim yeri iznine ilişkin düzenlemelere yer verildikten sonra, maddenin dava konusu 12. fıkrası ile bu madde kapsamında veteriner tıbbi ürün üretim yerlerine izin verilmesi ile ilgili diğer hususların Genel Müdürlükçe çıkarılacak talimat ile belirleneceğinin düzenlendiği; 40. maddesi ile veteriner ecza deposu ruhsatına ilişkin düzenlemelere yer verildikten sonra, maddenin dava konusu 7. fıkrasıyla bu madde kapsamında veteriner ecza deposuna izin verilmesi ve depolama faaliyetleri ile ilgili diğer hususların Genel Müdürlükçe çıkarılacak talimat ile belirleneceğinin düzenlendiği; 79. maddesi ile de üretim yeri, iyi üretim uygulamaları (GMP) denetimleri ve yaptırımları ile ilgili genel usul ve esaslarına yer verildikten sonra, maddenin 1. fıkrasının dava konusu (j) bendi ile de GMP denetimlerine dair diğer usul ve esasların Genel Müdürlükçe çıkarılacak talimat ile belirleneceğinin düzenlendiği görülmektedir.

Dolayısıyla, 5996 sayılı Kanun gereği yönetmelikle düzenlenmesi öngörülen hususların bir kısmının uyuşmazlığa konu Yönetmelikle düzenlendiği, bununla birlikte konu ile ilgili "diğer hususların" düzenlenmesinin Genel Müdürlükçe çıkarılacak talimata bırakıldığı  anlaşılmaktadır.
5996 sayılı Kanun hükümleri ile dava konusu Yönetmeliğin amacını ve kapsamını belirleyen maddeler ışığında değerlendirme yapıldığında; veteriner tıbbi ürün üretim yeri iznine, veteriner ecza deposu ruhsatına ve üretim yeri, iyi üretim uygulamaları (GMP) denetimleri ile yaptırımlarına ilişkin genel esasların, bu konudaki asli düzenleme yetkisinin kullanıldığı dava konusu Yönetmelikle belirlenmesi, bunun dışında kalan ve niteliği gereği oluşacak yeni koşullara göre sürekli değiştirilmesi ihtiyacı bulunan, bu nedenle de yönetmelikle düzenlenmesi mümkün görülmeyen diğer detayların ise alt düzenlemelere bırakılması gerektiği sonucuna varılmaktadır.
 Ancak dava konusu Yönetmelik maddeleri incelendiğinde; konu ile ilgili diğer usul ve esasların neler olduğu belirtilmeden, bu hususların Genel Müdürlükçe çıkarılacak talimat ile belirleneceği düzenlemesine yer verilerek, Kanunla Bakanlığa verilen yönetmelikle düzenleme yapılması şeklindeki bağlı yetkinin, Kanun'a aykırı bir şekilde Genel Müdürlüğe talimatla düzenleme yapmak üzere devredildiği görülmektedir.
Bu itibarla, 5996 sayılı Kanun'u aşar bir şekilde Genel Müdürlükçe talimatla düzenleme yapılmasına olanak sağladığı anlaşılan dava konusu düzenlemelerde hukuka uyarlık görülmemiştir.
C) Yönetmeliğin 34. Maddesinin 5. ve 11. Fıkralarının İncelenmesi:
Davacı tarafından anılan düzenlemelere yönelik olarak özetle; veterinerlerin terkip (birleşim) hazırlayıp uygulamasının yasaklandığı, veteriner hekimlerce satışı yapılmasa dahi tedavileri esnasında kullandıkları tüm ilaçların reçete olarak gösterilme zorunluluğunun getirilmesinin hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.
6343 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendinde, "(Veteriner hekim) likte tatbik olunan her türlü aşı, serum, biyolojik maddelerle müstahzaratı (ihtisas sahibi olmak ve bu maksatların tahakkuku için tedvin olunmuş hususi kanunların hükümlerine uymak şartiyle) ihzar, muayene, tahlil eylemek ve bu gibi hususatta rapor verebilmek;" veteriner hekimlerin görev ve yetkileri arasında sayılmıştır.
5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu'nun "Veteriner tıbbî ürünlerin uygulanması" başlıklı 14. maddesinin 1. fıkrasında yer alan, "Veteriner hekim, uygulayacağı veya tavsiye edeceği, reçeteye tâbi veteriner tıbbî ürünler ve terkipler için, reçete düzenlemek, belirlenen kayıtları tutmak ve talep edildiğinde Bakanlığa sunmak zorundadır." kuralına yer verilmiştir.
Anılan Kanun hükümlerine göre, veteriner hekimlerin terkip hazırlama, uygulama ve tavsiye etme konusunda yetkili oldukları açıktır.