muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/39905, Karar No: 2017/18955, Tarih: 21.09.2017

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden ve kamu tüzel kişiliği de bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 21//09/2017 tarihinde oybirliğiyle olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12040, Karar No: 2016/9906, Tarih: 31.10.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/12040 E.  ,  2016/9906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı dava konusu 115 ada 18 parsel (eski 173 parsel) sayılı taşınmazın ... Tapulama Yargıçlığının 24.06.1970 tarih ve 969/68 Esas ve 970/20 Karar sayılı mahkeme ilamı ile 1937 doğumlu ... adına, 116 ada 43 parsel (eski 220 parsel) sayılı taşınmazın da ... Tapulama Yargıçlığının 09.06.1970 tarih 969/65 Esas ve 970/11 Karar sayılı mahkeme ilamı ile 1938 doğumlu ... adına hükmen tescil edildiğini, 115 ada 18 parsel (eski 173 parsel) sayılı taşınmazın tapu kaydında müvekkilinin babası ...'nın 1937 olarak yazılan doğum tarihinin 07.09.1931 olarak, 116 ada 43 parsel (eski 220 parsel) sayılı taşınmazın tapu kaydında müvekkilinin annesi ...'nın 1938 olarak yazılan doğum tarihinin ise 06.04.1931 olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; 22.07.2013 tarihli ve 2013/5150 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Tapu Sicili Tüzüğü'nün “Mülkiyet Hakkının Tescili” başlıklı 27. (18.05.1994 tarihli ve 94/5623 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Tapu Sicili Tüzüğü'nün 25.) maddesinde kütükte bulunması zorunlu bilgiler; malikin adı, soyadı, baba adı, edinme nedeni, tarih ve yevmiye numarası olarak belirlenmiştir. Görülüyor ki; bunların arasında malikin doğum tarihi yer almamıştır. Dolayısıyla, tapu kütüğünde bulunması zorunlu olmayan nüfus bilgisinin ilavesi veya düzeltilmesi dava yoluyla istenemez. Şayet, tapunun tesciline dayanak yapılan işlemde düzeltimi gerektirir bir hata yapılmışsa, bu hata 2013 tarihli Tapu Sicili Tüzüğü'nün 75. (1994 tarihli Tapu Sicili Tüzüğü'nün 87.) maddesi uyarınca, ilgilisinin başvurusu üzerine o maddedeki koşullar araştırılarak, idarece düzeltilmelidir.

Davacı, mirasbırakanlarının maliki oldukları taşınmazların kaydında ...'nın 1937 olarak yazılan doğum tarihinin 07.09.1931 olarak, ...'nın 1938 olarak yazılan doğum tarihinin ise 06.04.1931 olarak düzeltilmesi isteğiyle eldeki davayı açmıştır.

Davacı, mirasbırakanlarının maliki oldukları taşınmazların kaydında ...'nın 1937 olarak yazılan doğum tarihinin 07.09.1931 olarak, ...'nın 1938 olarak yazılan doğum tarihinin ise 06.04.1931 olarak düzeltilmesi isteğiyle eldeki davayı açmıştır.

Bu durumda, tapu kütüğünde bulunması zorunlu olmayan tapu kayıt maliklerinin doğum tarihinin düzeltilmesine karar verilmesi doğru değildir. Ancak gerekli araştırma ve inceleme yapılarak tapu kayıt maliki ile davacının mirasbırakanı ... ve ...’nın aynı şahıslar olduğu yönünde tam bir kanaat oluştuğu taktirde "Çoğun içerisinde az da vardır."kuralı gereğince davanın tespit davası olarak değerlendirilerek aynı şahıs olduklarının tespitine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 31.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14377, Karar No: 2013/17860, Tarih: 12.12.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/14377 E.  ,  2013/17860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH ... MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; 407 no'lu tarımsal sulama abonesi olan davacıya davalı tarafından gönderilen 2005/....dönem faturasında tespit edilen miktarın fahiş olduğu, şifahen müracaatının sonuçsuz kaldığı, faturada belirtilen endeks değerlerine bakıldığında ve endeks hesaplaması yapılması halinde faturanın çok daha düşük gelmesi gerektiği, keyfi fatura tanzim edildiği, Yönetmeliğin ....maddesi ve .... maddesine göre belirtilen hususların faturada yer almadığı belirtilerek, 2005/....dönem tarihli ....583.... TL fatura için davacının borçlu olmadığının tespiti istenilmiştir.

Davalı vekili cevabında; idari yargının görevli olduğunu, iddiaların yersiz olduğunu, sorumluluk sahasında bulunan 4000 civarında aboneli-abonesiz tarımsal sulama abonesinin %80 civarında ölçü değerlerinin hatalı tahakkuk ve büyük oranda kayıp kaçağa yol açması nedeniyle sayaçlar değiştirilmek üzere bildirim yapıldığını, 1097 abonenin sayacı sökülüp muhafaza altına alındığını, bunlardan 670 abonenin hiç sayaç takmadan elektrik kullanmaya devam ettiğini, yine bunun üzerine komisyon kurulduğunu ve komisyon kararına uygun olarak, hiç sayaçsız elektrik kullananlar için, Yönetmeliğin ....maddesi gereğince abonenin ortalama tüketimi baz alınarak tüketim ilave edilmesine, ayrıca bu abonelerin Kaçak ve Usulsüz Elektrik Kullanımına ilişkin ortak hükümlerin ilgili maddeleri gereği ölçü noktasına bakılmaksızın beslenme transformatörlerinin toplam kurulu gücü kullanma faktörü 0,60 kabul edilerek ve aylık 400 saat üzerinden tahakkuk yapılarak fatura edilmesine karar verildiğini, karara uygun olarak abonelerin faturalarında hem tespit edilen endeks değerine göre, hem de sayaçsız kullanılan dönem için ayrı ayrı tüketim değerleri ortaya çıktığını, abonelerin sökülen mekanik sayaçlarının ayar istasyonuna gönderilip, gelen sonuca göre işlem yapılacağını belirterek, davanın reddini dilemiştir.

.

Mahkemece; hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davacıya ait tarımsal sulama aboneliğine ilişkin 2005/....döneme ait 01.01.2002 tarihli elektrik fatura bildirimdeki tutarın "0" TL olması gerektiğinden davacının borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmektedir.

Somut olayda; tarımsal sulama aboneliği bulunan davacının sayacının, davalı tarafından değiştirilmek üzere söküldüğü anlaşılmaktadır. Davacı abone, belirtilen fatura dönemi içerisinde elektrik kullanmadığını iddia etmemiştir. Dava konusu faturada endeks miktarlarının gösterilmemiş olması davacının belirtilen dönemde elektrik kullanmadığı ve borçlu olmadığı anlamına gelmez.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmektedir.

Somut olayda; tarımsal sulama aboneliği bulunan davacının sayacının, davalı tarafından değiştirilmek üzere söküldüğü anlaşılmaktadır. Davacı abone, belirtilen fatura dönemi içerisinde elektrik kullanmadığını iddia etmemiştir. Dava konusu faturada endeks miktarlarının gösterilmemiş olması davacının belirtilen dönemde elektrik kullanmadığı ve borçlu olmadığı anlamına gelmez.

Hal böyle olunca, dava konusu faturanın tahakkuk dönemi içinde davacının kullandığı elektrik yönetmelik kapsamında belirlenmesi gerekir. Davacının sulama yaptığı alan belirlenmek suretiyle, ihtilafsız dönem olarak önceki yıllara ilişkin aynı dönem aralığı içinde tarlada ekili ürün, cinsi ve sulama ihtiyacı da gözönünde bulundurulacak şekilde, alanında uzman bilirkişilerden rapor alınarak, tahakkuk dönemi için davacının kullandığı elektrik miktarı ve borç miktarının açıkça belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, davacının borcu olmadığı yönünde davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, ........2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1513, Karar No: 2015/891, Tarih: 04.03.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1513 E.  ,  2015/891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 5.İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2013

NUMARASI : 2012/396 E-2013/163 K.

Taraflar arasındaki “ihalenin feshi” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul Anadolu 5.İcra Hukuk (kapatılan Tuzla İcra Hukuk) Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 27.09.2011 gün ve 2011/110 E.-2011/283 K. sayılı kararın incelenmesi davalı-alacaklı Murat Bölükbaşı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 12.Hukuk Dairesinin 04.05.2012 gün ve 2012/1056 E.-2012/15319 K. sayılı ilamı ile;

(...Borçlu vekili, satış ilanının, ulusal çapta yayımlanan gazete yerine mahalli gazete ile ilanının doğru olmadığını ileri sürerek ihalenin feshini istemiştir.

Mahkemece, satışın yerel gazetede ilanının usule aykırı olduğu gerekçesi ile ihalenin feshine karar verilmiştir.

İİK'nun 114.maddesinde; "Satış açık artırma ile yapılır. Birinci ve ikinci artırmanın yapılacağı yer, gün ve saat daha önceden ilan edilir. İlanın şekli, artırmanın tarzı, yer ve günü ve gazete ile yapılıp yapılmayacağı icra memurunca alakadarların menfaatlerine en muvafık geleni nazarı dikkate alınarak tayin olunur" hükmü yer almaktadır.

Görüldüğü üzere, her ihalenin gazetede ilan zorunluluğu bulunmayıp, icra müdürlüğüne, her iki tarafın menfaati gözetilmek koşulu ile bu konuda takdir yetkisi tanınmıştır. İcra müdürlüğünün 22.03.2011 tarihli satış kararında da, ihalesi yapılacak menkullerin takdir olunan değeri, özellikleri, tarafların menfaatleri ve Yargıtay içtihatları doğrultusunda gazete ile ilanına karar verilmiş, bu doğrultuda yerel gazetede ilan yapılmış, ulusal çapta yayımlanan trajı 50.000'in üzerindeki bir gazetede ilan yapılması yönünde karar verilmemiştir.

Satışı yapılan menkulun makine olduğu, her yöreden alıcısı çıkabilecek otel, fabrika veya benzeri nitelikte bir mal olmadığı, toplam değerinin 40.000,00 TL olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece, Dairemizin içtihatlarına uygun olarak verilmiş icra müdürlüğü kararının aksine, ilanın ulusal çapta yayım yapan gazetelerden birinde yapılması gerektiği gerekçesi ile ihalenin feshine karar verilmesi isabetsizdir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı-alacaklı Murat Bölükbaşı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, ihalenin feshi istemine ilişkindir.

Davacı-borçlu vekili, hacizli boru bükme makinesinin artırma ile satışına ilişkin gazete ilanının 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu (İİK)’nun 114.maddesine aykırı olarak, tirajı 50.000 üzerinde olan bir gazetede yayınlanmaması nedeniyle satışının hukuka aykırı olduğunu belirterek, ihalenin feshine karar verilmesini talep etmiştir.

Dava, ihalenin feshi istemine ilişkindir.

Davacı-borçlu vekili, hacizli boru bükme makinesinin artırma ile satışına ilişkin gazete ilanının 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu (İİK)’nun 114.maddesine aykırı olarak, tirajı 50.000 üzerinde olan bir gazetede yayınlanmaması nedeniyle satışının hukuka aykırı olduğunu belirterek, ihalenin feshine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı-alacaklı Murat Bölükbaşı vekili, taşınır (menkul) mal ihalelerinde ilanın nasıl yapılacağı hususunun icra müdürünün takdirine bırakıldığını, yurt çapında yayın ve belli bir tiraj zorunluluğunun olmadığını, birden çok katılımın olması ve muhammen bedelinin %40'ını aşan bir bedele satışın sağlanması ile ilanın amacına ulaştığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı-alıcı vekili, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, icra müdürlüğünün kararında ihalenin gazete ilanı ile yapılmasına karar verildiği, İİK 114/2.maddesi uyarınca ilanın yurt düzeyinde yayınlanan bir gazetede yayınlanmasına karar verilmesi halinde bu ilanın, satış tarihinde tirajı ellibinin üzerinde olan ve yurt düzeyinde dağıtımı olan gazetelerde yapılması gerektiğinin kabulü ile ihalenin feshine dair verilen karar, davalı-alacaklı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, mahkemece; önceki gerekçe tekrarlanmak ve aynı nitelikteki kararın onandığı da belirtilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı, davalı-alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, hacizli taşınır malın açık artırma ile satışına dair gazete ilanının yöntemince yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun konuya ilişkin “Artırma hazırlık tedbirleri” başlıklı 114.maddesinde;

“Satış açık artırma ile yapılır. Birinci ve ikinci artırmanın yapılacağı yer, gün ve saat daha önceden ilân edilir.

İlanın şekli, artırmanın tarzı, yer ve günü ve gazete ile yapılıp yapılmıyacağı icra memurluğunca alakadarların menfaatlerine en muvafık geleni nazarı dikkate alınarak tayin olunur. (Ek cümle: 17/7/2003-4949/27 md.) İlânın yurt düzeyinde yayımlanan bir gazete ile yapılmasına karar verilmesi hâlinde bu ilân satış talebi tarihinde tirajı ellibinin (50.000) üzerinde olan ve yurt düzeyinde dağıtımı yapılan gazetelerden biriyle yapılır.

İlanın şekli, artırmanın tarzı, yer ve günü ve gazete ile yapılıp yapılmıyacağı icra memurluğunca alakadarların menfaatlerine en muvafık geleni nazarı dikkate alınarak tayin olunur. (Ek cümle: 17/7/2003-4949/27 md.) İlânın yurt düzeyinde yayımlanan bir gazete ile yapılmasına karar verilmesi hâlinde bu ilân satış talebi tarihinde tirajı ellibinin (50.000) üzerinde olan ve yurt düzeyinde dağıtımı yapılan gazetelerden biriyle yapılır.

(Ek: 18.02.1965-538/57 md.) Gazete ile yapılacak ilanlara satış şartnamesi eklentisiyle geçirilmeyip, satılacak şeyin cinsi, mahiyeti, önemli vasıfları, muhammen kıymeti, bulunduğu yer ve ikinci artırmanın gün ve saati, satış şartnamesinin vesair bilginin nereden ve ne suretle öğrenilebileceği, talep halinde ve ilanda gösterilen masrafı verilmek şartiyle şartnamenin bir örneğinin gönderilebileceği hususları yazılmakla iktifa olunur. İcra dairesince yapılması zaruri ilanlar dışında, taraflar şartnamenin tamamını, masrafı kendilerine ait olmak üzere, diledikleri vasıtalarla ilan edebilirler. Ancak hususi mahiyetteki bu ilan resmi muameleye tesir etmez. (Ek cümle: 2/7/2012-6352/24 md.) Satış ilanı elektronik ortamda da yapılır…”

Düzenlemesine yer verilmiş; ikinci fıkrada yer alan "yurt düzeyinde tirajı en yüksek beş gazeteden" ibaresi 12.02.2004 tarihli ve 5092 sayılı Kanun’un 1.maddesiyle "tirajı ellibinin (50.000) üzerinde olan ve yurt düzeyinde dağıtımı yapılan gazetelerden" şeklinde değiştirilmiştir.

Görüldüğü üzere, menkul malların artırma ile satışına dair ilanın ne şekilde yapılacağını, ilgililerin menfaatlerine en uygun geleni dikkate alarak icra müdürü takdir edecektir.

Anılan madde uyarınca ilanın şekli, artırmanın tarzı, yeri, günü ve gazete ile yapılıp yapılamayacağı icra müdürlüğünce ilgililerin menfaatine en uygun olacak şekilde tayin ve takdir olunmalıdır.

İcra müdürü bu takdir hakkını kullanırken malın tahmini değerini, niteliğini ve Türkiye genelinde alıcı çıkacak özellikte olup olmadığını gözetmek zorundadır. Satışın gerçekleştirilmesinde hem alacaklının alacağını tahsil etmesi, hem de borçlunun borcunu ödemesi ve bu suretle tarafların karşılıklı menfaatinin dikkate alınması esastır.

Yeri gelmişken belirtilmelidir ki, İİK 114.maddenin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca menkul satış ilanının ancak, icra müdürlüğü kararında açıkça yurt düzeyinde yayımlanan bir gazete ile yapılmasına karar verilmesi hâlinde, bu ilânın satış talebi tarihinde tirajı ellibinin üzerinde olan ve yurt düzeyinde dağıtımı yapılan gazetelerden biriyle yapılması gerektiğinden, menkul mal satış ilanına ilişkin icra müdürlüğü kararında ilanın ne şekilde yapılacağına ilişkin ayrıntının yer almaması halinde, ilanın yapıldığı gazete yönünden yurt çapında yayın ve ellibin tiraj şartının aranması sözkonusu olmayacaktır.