muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/7774, Karar No: 2008/14283, Tarih: 01.12.2008

Davalı, ve benzeri alışveriş merkezlerinin rekabet ortamında müşteri çekmek amacı ile gelen müşterilerine ücretsiz olarak oto park hizmeti verdikleri bilinen bir gerçektir. Böyle durumlarda gerek mağazanın içinde ve gerekse oto parka bırakılan araç ile ilgili alış veriş merkezinin mal ve can güvenliği bakımından bir özen sorumluğunun olduğu Dairemizce kabul edilmektedir. Ne var ki, bu gibi durumlarda davalı işyeri sahiplerinin sorumluluğuna gidilirken sorumluluğun dayanağı ve illiyet bakımından her olay kendi içinde özellikle ve titizlikle irdelenmelidir. Alış veriş için mağazaya gelen müşterinin kendiliğinden mağazanın oto parkına aracını bırakması ile tam bir sözleşme ilişkisinin kurulduğu söylenemez. Hatta alış veriş için mağaza içinde dolaşan müşterinin durumu da böyledir. Burada bir sözleşme değil dar anlamda haksız fiil sorumluluğundan söz edilebilir.(... Hatemi Sözleşme Dışı Sorumluluk C.11. İst.1993 Sh. 4.b) ihlal edildiği ileri sürülen yükümlülük asli bir borç ilişkisi ile ilgisiz olup, sadece işyeri sahibinin, müşterinin zarara uğramaması için özen yükümüne uymamasından doğan bir borç ilişkisi doğmaktadır. Bu gibi hallerde sorumluluğun temelini M.K'nun 2. maddesinde ifadesini bulan dürüstlük kurallarının oluşturduğu söylenebilir. Böyle olunca, doğan zararın üçüncü kişilerin omuzlarına yıkılırken oldukça dikkatli olunmalıdır. Roma hukuku ile müşterek hukukun esaslarını benimseyen Borçlar Kanunumuz kusur prensibine (culpa prensibine) dayanmakta olup, buna göre zararın başkasına yükletilmesinin koşulu kusurdur. Hukukta gerçekleşen zarar ile sorumluluğun bağlandığı olay veya davranış arasındaki sebep-sonuç ilişkisine genel anlamda illiyet bağı denilir. Davacının doğan zararı ile davalı eylemi arasında uygun illiyet bağı bulunmadığı taktirde sorumlu tutulmaları mümkün değildir. Bu açıklamalardan sonra somut olaya dönecek olursak davacı alış veriş sonrası aracının başına dönmüş aracın hakimiyet ve kontrolü davacıya geçmiştir. Bu aşamadan sonra aracının kilitlerini açan davacı çantasını araca bırakmış ve dava dışı kişilerin oyalama ve dikkatini dağıtmaları sonucu çantasını çaldırmıştır. Bu aşamada davalı işyeri sahibinin alabileceği hiç bir önlem yoktur. Şunu da belirtmek gerekir ki, davalı oto parkın emniyet kameraları ile güvenliği hususunda üstüne düşen özeni de yerine getirmiştir. Davacı, hırsızlık olayını hemen farkedip güvenlik görevlilerinden anında bir yardım gelmediğini de iddia ve ispat etmiş değildir. Aksinin kabulü halinde bu gibi hallerde hukuki yönden sorumlulukları sınırlı ve dar olan işyerlerinin günde 5000-10.000 arası gelen müşterilerinin peşine birer güvenlik görevlisi görevlendirmesi gerekirki, bunun da kabülü olanaklı değildir.

Böyle olunca, davacı zararı ile davalı eylemi arasında yeterli uygun illiyet bağı olmadığından davanın esastan reddi gerekir. Yerel mahkeme kararının bu gerekçe ile bozulması gerekirken sayın çoğunlunğun değişik gerekçe ile bozma kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/20410, Karar No: 2016/11530, Tarih: 13.12.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/20410 E.  ,  2016/11530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... İnş. Eml. Nak. Zah. San. ve Tic. Ltd. Şti vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, borçlu davalı ... İnşaat ve Mal. Müh. Taah. Haf. Gem. Nak. Gıda Öz. Güv. Tem. San. ve Tic Ltd. Şti hakkında takip başlatıldığını, borçlunun alacağı karşılayacak malvarlığı bulunmadığını, alacaklılardan mal kaçırma amacı ile dava konusu .... plakalı iş makinesini diğer davalı ... İnşaat Eml. Nak. Zah. San. Ve Tic. Ltd.Şti'ne devrettiğinden, bu devre ilişkin tasarrufların iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... İnşaat Ve Mal. Müh. Taah. Haf. Gem. Nak....Tic Ltd.Şti vekili, aciz belgesi sunulmadığını,müvekkilinin ticari hayatını devam ettirmek için bir kısım mallarını elinden çıkardığını, haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... Ltd.Şti vekili, müvekkilinin dava konusu iş makinesini, noterden satın aldığını, zarar verme kastını bilmediğini, satın alınan aracın ticari emtianın büyük bir kısmı olmadığını ve 54.000 TL satın alıdığını 77,404 TL sı da masraf yapıldığını belirtmiştir.

Mahkemece, dava konusu iş makinesinin hasarsız piyasa fiyatının 185.000 TL olduğu, aracı hasarlı olarak 54.000 TL alınıp 77.400 TL masraf yapılması ve halen çalışması için 80.000 TL gerektiği iddiasına göre yapılan alışverişin her iki tarafın ticari defterlerinde kayıtlı olması gözönüne alındığında makul bulunmadığı, ayrıca davalı üçüncü kişinin ibraz ettiği faturalardaki hasarların tamiratla giderildiği tam olarak tesbit edilmediği gözönüne alındığında yapılan tasarrufun davalı şirketin mal kaçırma amacına yönelik olduğunun kabulü gerektiğinden bahisle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı .... Ltd.Şti vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, İİK.277 ve devamı maddelerine dayanılarak açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

İcra ve İflas Kanununun 277 ve izleyen maddelerinde düzenlenen tasarrufun iptali davalarında amaç, borçlunun haciz ya da iflasından önce yaptığı ve aslında geçerli olan bazı tasarrufların geçersiz ya da "iyiniyet kurallarına aykırılık" nedeniyle alacaklıya karşı sonuçsuz kalmasını ve dolayısıyla o mal üzerinden cebri icraya devamla alacağın tahsilini sağlamaktır.

Davacı, iptal davası sabit olduğu takdirde, tasarruf konusu mal üzerinde cebri icra yolu ile hakkını almak yetkisini elde eder ve tasarruf konusu taşınmaz mal ise, davalı üçüncü şahıs üzerindeki kaydın düzeltilmesine gerek olmadan o taşınmazın haciz ve satışını isteyebilir (İİK.md.283/1). Bu yasal nedenle iptal davası, alacaklıya alacağını tahsil olanağını sağlayan, nisbi nitelikte yasadan doğan bir dava olup; tasarrufa konu malların aynı ile ilgili değildir.

Davacı, iptal davası sabit olduğu takdirde, tasarruf konusu mal üzerinde cebri icra yolu ile hakkını almak yetkisini elde eder ve tasarruf konusu taşınmaz mal ise, davalı üçüncü şahıs üzerindeki kaydın düzeltilmesine gerek olmadan o taşınmazın haciz ve satışını isteyebilir (İİK.md.283/1). Bu yasal nedenle iptal davası, alacaklıya alacağını tahsil olanağını sağlayan, nisbi nitelikte yasadan doğan bir dava olup; tasarrufa konu malların aynı ile ilgili değildir.

Borçlunun aciz ya da iflasından önce yaptığı iptale tabi tasarrufları, üç grup altında ve İİK.nun 278, 279 ve 280. maddelerinde düzenlenmiştir. Ancak, bu maddelerde iptal edilebilecek bütün tasarruflar, sınırlı olarak sayılmış değildir. Kanun, iptale tabi bazı tasarruflar için genel bir tanımlama yaparak hangi tasarrufların iptale tabi olduğu hususunun tayinini hakimin takdirine bırakmıştır (İİK.md.281). Bu yasal nedenle de, davacı tarafından İİK.nun 278, 279 ve 280.maddelerden birine dayanılmış olsa dahi, mahkeme bununla bağlı olmayıp, diğer maddelerden birine göre iptal kararı verebilir (Y.H.G.K.25.11.1987 Tarih, 1987/15-380 Esas ve 1987/872 Karar sayılı ilamı). Genelde denilebilir ki,

borçlunun iptal edilebilecek tasarrufları, alacaklılarından mal kaçırılmasına yönelik olarak yapılan ivazsız veya aciz halinde yapılan tasarruflar ile alacaklılarına zarar verme kastıyla yapılan tasarruflardır.

Somut olayda, aciz hali sabit olan borçlu dava konusu iş makinesini 10.03.2011 tarihinde 54.000 TL bedel ile hasarlı olarak davalı üçüncü kişi şirkete noter satış sözleşmesi ile satmıştır. Davalı şirketler aynı iş kolunda faaliyette bulunmakla birlikte borçlu şirketin adresi İstanbul, üçüncü kişi şirketin adresi ise ...'dır. Davalı şirket ortakları arasında bir yakınlık ve satış dışında bir iş ilişkisi olduğu da iddia ve ispat edilmemiştir. Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonunda dava konusu iş makinesinin satış tarihindeki hasarsız bedelinin 185.000 TL olduğu, davalı üçüncü kişi şirket tarafından sunulan faturaların araç satış öncesi tesbit edilen eksiklikere uygun olduğu ancak faturaların bir kısmının satıştan 7 ay sonraya ait olduğu ve birkısmı satıştan önceye ait olduğundan araç tamiratına uygunluğunun tesbit edilmediği ancak iş makinesi için hali hazırda 52.098.23 TL masraf yapılması gerektiği belirtilmiştir. Bu durumda 54.000 TL ile hasarlı olarak satın alınan iş makinesi için davalı üçüncü kişinin 52.098,23 TL masraf yapması gerekmesine göre üçüncü kişi için en az maliyeti 106.098,23 TL olacaktır ki bu halde ivazlar arasında fahiş fark olduğunu söylemek mümkün değildir.Dosya kapsamından borçlu şirkete ait pekçok araç ve iş makinesi olduğu, bunların değişik kişilere satıldığı dava konusu iş makinesinin ticari işletmenin önemli bir kısmını oluşturmadığı da sabittir.

Bu durunda mahkemece İİK'nun 277 ve devamı maddeleri kapsamında olduğu ispatlanmayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu durunda mahkemece İİK'nun 277 ve devamı maddeleri kapsamında olduğu ispatlanmayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... İnşaat Eml. Nak. Zah. San. Ve Tic. Ltd. Şti vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... İnşaat Eml. Nak. Zah. San. Ve Tic. Ltd. Şti'ye geri verilmesine 13.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2008/1750, Karar No: 2008/2915, Tarih: 10.03.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/1750 E.  ,  2008/2915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 12.01.1996 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; 18934 ada 1 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki davanın reddine dair verilen 20.09.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, öncesi mera olarak sınırlandırılan taşınmazın 2981 sayılı yasa uygulamasıyla davalı ... adına tescilinden sonra belediyenin satımı sonucu davaya dahil edilen ... adına tescil edilen 18934 ada 1 parsel sayılı 350 m2 arsa cinsi ile kayıtlı taşınmazın tapu kaydının iptali ve Hazine adına tescili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine dair verilen 13.02.2006 tarihli karar davacı Hazine vekilinin temyizi üzerine Dairemizce dava konusu 18934 ada 1 parsel sayılı taşınmazla ilgili 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi gereğince inceleme ve araştırma yapılması yönünden 18.09.l2006 tarihinde bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulup 27.02.2007 tarihinde keşfen yapılan inceleme sonucu, keşif rapor ve krokisine göre taşınmazın 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planında sanayi olarak ayrılan saha içersinde kaldığı, etrafında sanayi yapılaşmasının olduğu dava konusu 18934 ada 1 parsel üzerinde moloz yığılı olduğu, çevresindeki yapılaşma ve konum itibariyle meralık vasfını kaybettiği ve mera olarak kullanım olanağı bulunmadığının saptandığı nedeniyle 18934 ada 1 parsel taşınmaz hakkındaki davanın 20.09.2007 tarihinde reddine karar verilmiştir.

Davacı Hazine vekili kararı temyiz etmiştir.

Davacı Hazine vekili kararı temyiz etmiştir.

Davada öncesi mera olan bir taşınmazı 4342 sayılı Mera Kanunun değişik geçici 3.maddesinde yararlanılarak tescili için mera nitelikli taşınmazın 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planları içerisinde kalması bu yerlerin yerleşim yeri olarak işgal edilmesi mera olarak kullanımının teknik açıdan artık mümkün olmaması gerekir. Bu koşullardan birinin yokluğu halinde belediye adına ve satış suretiyle davaya dahil edilen şahıs adına yapılan tescil yolsuz tescil sayılacağından hazine kaydın iptalini isteyebilir. Olayda her ne kadar, ziraat ve inşaat mühendisi uzman bilirkişilerin 27.02.2007 tarihli keşif raporlarında taşınmazın mera olarak kullanılmasının olanaklı bulunmadığını saptamış ise de, imar planında bu parsel üzerinde yoğun yerleşim amaçlı yapılaşma olmadığı bu parselin imar planında sanayi olarak ayrılan saha içersinde kaldığı etrafında sanayi yapılaşmasının olduğu dava konusu 18934 ada 1 parsel üzerinde yerleşim amaçlı yapılaşma bulunmadığı bu nedenle yoğun yerleşim alanı özelliği göstermeyen bu parselin belediye adına tesciline olanak bulunmadığı, yasanın aradığı "yerleşim yeri olarak işgal" koşulunun gerçekleşmemesi nedeniyle belediye adına ve satış suretiyle şahıs adına yapılan tescil işleminin yolsuz tescil niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece vurgulanan bu olgu gözden kaçırılarak öncesi mera olan bir taşınmazın 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesi hükmünce belediye adına tescilinde aranan tek koşul taşınmazın imar planı kapsamında kalması ve mera olarak kullanma olanağı bulunmadığı koşulu yeterli imişcesine davanın reddedilmesi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 10.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10362, Karar No: 2014/2237, Tarih: 13.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/10362 E.  ,  2014/2237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4 fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Açılan davanın niteliğine göre, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden, gümrük idaresi lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin kısmın çıkarılmasına karar verilmek suretiyle sair kısımları aynen bırakılan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.02.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1601, Karar No: 2023/4869, Tarih: 12.09.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1601 E.  ,  2023/4869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/374 Esas, 2021/1481 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/198 E., 2019/302 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı TPMK vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı firmanın 2016/22482 numaralı "BY NATUREX" ibareli marka tescil başvurusunun, müvekkilinin 2008/25330 numaralı "NATUREX" markası ile iltibas riski bulunduğunu, buna rağmen müvekkilinin başvuruya itirazlarının, 2018-M-1969 sayılı YİDK kararı ile kısmen kabul edilerek, bazı malların başvurudan çıkarıldığını, geri kalan mallar için tescile devam edildiğini, oysa müvekkili firmanın 1992 yılından beri aroma, renk verici ve bitki özleri alanında faaliyette bulunduğunu, Fransa ve Fas’ta fabrikaları olduğunu, yıllar içinde Amerika, İtalya, Fransa, Çin, Hindistan kökenli başka şirketleri bünyesine kattığını, markasının tanınmış olduğunu, iki marka arasında benzer/ilintili ürünlerin bulunduğunu, markaların telaffuz, anlam ve biçim olarak ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, markaların seri marka olarak düşünülebileceğini, “by” ibaresinin İngilizce “-den, -dan” anlamına geldiğini, dava konusu ürünlerin her kesimden alıcısının bulunduğunu, fiyatı uygun ürünler olduğunu bu durumun da iltibası artırdığını, davalı markasında halen benzer/aynı tür malların kaldığını, başvurunun tescili halinde davalı firmanın haksız yarar elde edeceğini, müvekkilinin markasının ayırt edici karakterinin bozulacağını, markayı sıradanlaştırıp reklam gücünü azaltacağını, “BY NATUREX” ibaresinin tesadüfen seçilmemiş olduğunu, bu sebeple kötü niyetli olabileceğini ileri sürerek, YİDK kararının iptalini ve davalı markasının tüm sınıflar yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; tarafların mal ve hizmetlerinin farklı olduğunu, mallar benzer olmadıkları için markaların halk tarafından karıştırılmayacağını, davacının bu davayı açarak kötü niyetli davrandığını, davacının markasının tanınmış olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; tarafların mal ve hizmetlerinin farklı olduğunu, mallar benzer olmadıkları için markaların halk tarafından karıştırılmayacağını, davacının bu davayı açarak kötü niyetli davrandığını, davacının markasının tanınmış olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının "By Naturex" ibareli marka tescil başvurusuyla davacının "NATUREX" ibareli markası arasında, dava konusu markanın kapsamında yer alan “Bulyonlar”, “Pastacılık ve fırıncılık mamullerinden ekmek, simit, poğaça, pide, sandviç, katmer, börek” ve “Şekerlemeler” emtiaları yönünden, görsel ve sesçil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, her iki markanın işletmesel kökenlerinin aynı olduğu, idari ve ekonomik açıdan birbiriyle bağlantılı işletmeye ait markalar algısının oluşabileceği, bu mallar açısından 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 8 inci maddesinin birinci fıkrası anlamında iltibas-benzerlik oluştuğu, iltibas oluşturmayan kısımlar yönünden ise başvuru ibaresi üzerinde davacının önceye dayalı kullanım hakkı iddiası ile davalının marka başvurusunda davacı tarafın tanınmışlığından haksız yarar sağlanabileceği, itibarına zarar verebileceği veya ayırt edici karakterini zedeleyici sonuçlar doğurabileceği iddialarının ve yine bu mal/hizmetler yönünden davacının ticaret unvanına bağlı hak iddiası ile dava konusu marka başvurusunun kötü niyetli yapıldığı iddiasının kanıtlanmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 2018-M-1969 sayılı YİDK kararının, dava konusu edilen 2016/22482 sayılı markanın kapsamında bulunan 29. sınıftaki "bulyonlar", 30. sınıftaki "pastacılık ve fırıncılık mamullerinden ekmek, simit, poğaça, pide, sandvich, katmer, börek..., şekerlemeler" emtiaları yönünden iptaline, bu emtialar yönünden markanın hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı TPMK vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; tarafların markalarının ibareler yönünden ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, markaların aynı sınıfta yer alan emtiaları kapsadığını, dolayısıyla 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi koşullarının tüm emtialar yönünden gerçekleştiğini, ayrıca müvekkilinin markasının tanınmış olduğunu, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası koşullarının da müvekkili yararına gerçekleştiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı TPMK vekili istinaf dilekçesinde özetle; ibareler yönünden tarafların markalarının birbirine benzer olduğunu, ancak başvuru kapsamında kalan emtia yönünden markalar arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında benzerlik bulunmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının "By Naturex" ibareli marka tescil başvurusunun, davacının "NATUREX" ibareli markası ile ibareler yönünden, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca benzer bulunduğu açık olduğu gibi, mahkemece görüşüne başvurulan ve aralarında gıda mühendisinin de bulunduğu bilirkişi heyetince hazırlanan raporda, taraf markaları arasında hangi mallar yönünden benzerlik ve iltibas koşullarının oluştuğu, hangi mallar yönünden ise oluşmadığının, ayrıntılı ve gerekçeli olarak açıklandığı, mahkemece bu rapora itibar edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekili ile davalı TPMK vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TPMK vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı TPMK vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 370 ve 371 inci maddeleri, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi ve dördüncü fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı TPMK vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.