muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12863, Karar No: 2016/5809, Tarih: 04.04.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/12863 E.  ,  2016/5809 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı murisinin, iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların tüm, davacının ise aşağıdaki benntlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava 30.12.2008 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahibinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile 8.000 TL manevi tazminatın iş kazası tarihi olan 04.10.2000 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Davacı anne A.. B..'a, Kurumun gelir bağlamış bulunmasına göre destek kaybının bulunduğunun kabulü ile, tazminatının hesaplanması yerindedir. Ne var ki mahkemece davacı anneye bağlanan gelirin peşin sermaye değeri ile, tazminat alacağı isteminin tamamının karşılandığından bahisle maddi tazminat isteminin reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

Davanın bu yönüyle yasal dayanağını, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununu oluşturmaktadır. Kanunun 55. maddesinde, “ Destekten yoksun kalma zararları ile bedensel zararlar, bu Kanun hükümlerine ve sorumluluk hukuku ilkelerine göre hesaplanır. Kısmen veya tamamen rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri ile ifa amacını taşımayan ödemeler, bu tür zararların belirlenmesinde gözetilemez; zarar veya tazminattan indirilemez.” hükmüne yer verilmiştir.

Öte yandan, 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Kanunun 2. maddesine göre “Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları, gerçekleştirildikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanır” Dairemizin ve giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşleri, Kurumca bağlanan gelirlerin peşin sermaye değerinin ve geçici iş göremezlik ödeneklerinin hesaplanan zarardan indirilmesi, Kurumun rücu hakkının korunması ve mükerrer ödemeyi önleme ilkesine dayandığından, kamu düzenine ilişkin olarak kabul edilmiştir. Kaldı ki, 6098 sayılı Kanunun 55. maddesi de emredici bir hükme yer verdiğinden gerçekleştiği tarihe bakılmaksızın tüm fiil ve işlemlere uygulanmalıdır.

Davaya konu iş kazası her ne kadar 5510 sayılı Kanunun yürürlük tarihinden önce meydana gelmiş ise de; iş kazası nedeniyle gelir bağlanmamasına ilişkin işleme karşı davacı tarafından açılan Mahkemesinin Karar sayılı ilamı gereğince kurum tarafından 01.10.2008 tarihinden itibaren gelir bağlandığından, Kurumca rücu edilebilen peşin değer; kusurlu olan işveren bakımından 5510 sayılı Kanunun 21/1, kusurlu üçüncü kişiler bakımından ise aynı yasanın 21/4 maddesine göre belirlenmelidir. Somut olayda sigortalının ölümüyle sonuçlanan olayda işverenlerin %25, dava dışı araç şoförü üçüncü kişinin ise % 25 oranında kusurlu bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu duruma göre indirimi gereken peşin sermaye değeri üçüncü kişinin kusurunun yarısı ile işverenin kusurunun toplamıdır. Diğer bir deyişle ilk peşin sermaye değerinin % 37,5’inin hak sahibinin zararından indirimi gerekir.

Dosya içerisindeki SGK’nun 12.01.2015 tarihli cevabına göre ilk gelir peşin sermaye değeri 38.793,33 TL, sosyal yardım zammı ise 762,28 TL'dır. Bu değerlerin yukarıdaki açıklamaların ışığında rücu edilebilir bölümü %37,5’ne karşılık gelen 14.833,35 TL’dır. Hükme esas alınan 26.04.2011 tarihli raporda hak sahibi anne bakımından belirlenen destek kaybı 16.867,83-TL olarak belirlenmiştir. Hal böyle olunca davacı annenin kurumca bağlanan gelirin rücu edilebilen kısmı ile karşılanmayan zararının kabulüne karar vermek gerekirken, tazminat alacağının sigorta tahsisleri ile karşılandığından bahisle maddi tazminat isteminin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, davacının maddi tazminat isteminin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3- Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; SGK Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından olayın iş kazası olduğunun tespit edildiği, sigortalının otobüs muavini olarak çalışırken, 04.10.2000 tarihinde gerçekleşen iş kazası neticesinde 15 yaşında vefat ettiği, hükme esas bilirkişi kusur raporunda olayın meydana gelmesinde sigortalının %50, davalı işverenlerin % 25, dava dışı araç şoförünün ise %25 oranında kusuru bulunduğunun belirtildiği anlaşılmaktadır.

Gerek mülga B.K'nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı T.B.K’nun 56. maddesi hükmüne göre Hakim: ölenin yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebilir. Hakimin manevi zarar adı ile ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin Duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı

./..

./..

Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de; hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde, davacı anne yararına hüküm altına alınan 8.000,00 TL manevi tazminat azdır.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılara yükletilmesine, 04.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9191, Karar No: 2010/2472, Tarih: 11.03.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/9191 E.  ,  2010/2472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın sabit kabul edilen eylemi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kapsamı dışında kalan bir cezanın hükmolunması gerekirken, yanılgılı uygulama sonucu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanabilme sınırı içerisine giren bir cezanın verilmesi halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez. Aksi halin, sanığın; önceki yanılgılı uygulama sebebiyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının sağlanmasına, hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin zedelenmesine yol açacağını belirten Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.03.2008 gün ve 2008/6-47 esas- 2008/43 sayılı kararı gereğince, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

5237 Sayılı TCY’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, yakınanın çalınan parasının değer olarak az olmamasına karşın koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 145. maddesiyle cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan yoksunluğun 5237 sayılı TCY.nın 53/3. maddesi uyarınca yalnızca kendi alt soyundaki kişiler bakımından koşullu salıverilmeyle sona ereceği gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın; aynı Yasanın 53/1-c maddesinde yazılı haklardan hapis hali sona erinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Ancak;

Velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan yoksunluğun 5237 sayılı TCY.nın 53/3. maddesi uyarınca yalnızca kendi alt soyundaki kişiler bakımından koşullu salıverilmeyle sona ereceği gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın; aynı Yasanın 53/1-c maddesinde yazılı haklardan hapis hali sona erinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından; 5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm tümden çıkarılarak yerine “hırsızlık suçundan hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY.nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına,” tümcesinin eklenmesi suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7780, Karar No: 2015/22681, Tarih: 14.10.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/7780 E.  ,  2015/22681 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/29857

MAHKEMESİ : Harran Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2013

NUMARASI : 2013/155 (E) ve 2013/578 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında 105/2 no'lu parsele 531 m² kanal açarak tecavüz ettiği iddiasıyla dava açıldığı halde, iddianame kapsamı dışına çıkılarak 105/1 no'lu parsele tecavüz ettiğinden bahisle, mahkumiyet hükmü kurularak CMK.nun 225. maddesine aykırı davranılması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de; Hapis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının ertelenemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 14.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10776, Karar No: 2021/4930, Tarih: 18.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/10776 E.  ,  2021/4930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkûmiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...’nun temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12825, Karar No: 2017/700, Tarih: 19.01.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/12825 E.  ,  2017/700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 50/1-a, 52/2-4. ve 207/1, 50/1-a, 52/4.maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanığın dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçunda kurulan hükümde 5237 sayılı TCK' nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Sanığın, ... sahte ismiyle kiraladığı aracı, kendisini ... ismiyle tanıtıp, aracın kendisine ait olduğunu söyleyerek müştekiye ait araç ile takas etme konusunda anlaştıkları, aralarında takas sözleşmesi imzalandığı, sanığın bu sözleşmeyi ... adı ile imzaladığı, anlaşmaya göre müştekinin sanığa 200 TL nakit ve 800 TL değerinde senet verdiği, müştekinin sanığın yanından ayrıldıktan sonra ruhsat sahibi olan kişiyi arayarak aracın kiralandığını, satılamayacağını öğrendiği böylelikle sanığın dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin iddia ve kabul edildiği olayda,

1- Sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair mahkemenin mahkumiyet yönünde kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın herhangi bir gerekçeye dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Müştekinin beyanında dolandırıldığını anladıktan sonra sanığın arayıp aracı iade etmek istediğini, sanığında iadeyi kabul ettiğini, sanığın annesi olan tanık ...'ın beyanında ise oğlunun ''arkadaşın arabası iade olacak, aracın ruhsatını, protokolünü, senedini ve anahtarını al, araç migrosun önünde bekliyor aracın yanına gittiğinde diğer arabanın evraklarını al benim sana verdiğim evrakları şahıslara ver " dediğini aracın önünde beklerken polislerin geldiğini beyan ettiği bu nedenle sanığın kendi rızası ile aracı teslim ettiğini ancak 200 TL parayı iade etmediğinin anlaşılması karşısında, müştekiye sanık tarafından zararın tamamen veya kısmen giderilip giderilmediği, kısmi ödeme varsa; 5237 sayılı TCK’nın 168/4. maddesi kapsamında, bu kısmi ödemeye rızası olup olmadığının sorularak, sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 168/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre; Tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmaması;

Kabule göre; Tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmaması;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA, TCK’nın 58. maddesi yönünden kazanılmış hakların saklı tutulmasına 19/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15970, Karar No: 2012/9113, Tarih: 30.05.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/15970 E.  ,  2012/9113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; taraflar arasında 2006 ve 2007 yılları için geçerli olmak üzere iki ayrı kontenjan (tahsis) sözleşmesi akdedilerek bu sözleşmeler kapsamında davalının vereceği konaklama hizmetine karşılık müvekkilinden peşin tahsilatlar yaptığını, sonrasında davalı yanın sözleşmeyi ihlal ederek konaklama hizmeti vermemesi üzerine alınan hizmet bedellerinin mahsubuyla bakiye alacağın tahsiline yönelik müvekkilince davalı borçlu aleyhine takip başlatıldığını, takip sonrasında henüz ödeme emrine itiraz etmeden önce davalının kısmi ödemede bulunarak takibe itiraz ettiğini, oysa kısmi ödeme sonrasında bir kısım alacağın halen mevcut bulunduğunu belirterek, davalının itirazının iptaliyle takip masrafları ve takip vekalet ücretinden takip tutarı üzerinden sorumlu olduğunun tesbitine, kısmi ödemesinin takipden önce ve sonra işleyen faize ve masraflarına mahsubuna, takibin belirtilen mahsuplar yapıldıktan sonra kalan alacak yönünden devamına ve %40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddi gerektiğini bildirmiştir.

Mahkemece; benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davacı yanın alacaklı olduğunun saptandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalı yanca yapılan itirazın 5.033,38 Euro'luk kısmına %2 faiz oranına yapılmış olan itirazın iptaliyle takibin bu kısımlar açısından devamına, davalı tarafça yapılan kısmi ödemenin mahsubuyla davalının 126.197 Euro üzerinden takip masrafları ve vekalet ücretinden sorumlu olduğunun tesbitine, davacının fazlaya dair isteminin reddine, 5033 Euro'nun %40'ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Mahkemece davanın red ve kabul oranına göre taraflar yararına yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu yön gözetilmeden karar verilmesi doğru olmadığı gibi, yabancı para birimi üzerinden davacı lehine icra inkar tazminatına hükmedilmesi de isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 30.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.