muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14989, Karar No: 2012/14633, Tarih: 11.09.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/14989 E.  ,  2012/14633 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :763-955

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, kararında yazılı biçimde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından yasal süresinde temyiz edilmesi üzerine, mahkemece, parasal değer bakımından (miktar itibarıyla) kesin nitelikte kabul edilen karara yönelik temyiz istemi 30.11.2010 tarihinde reddedildikten ve anılan ek karar davacı vekiline 13.04.2010 Günü yöntemince tebliğ edildikten sonra, bu kez ek karara karşı 07.12.2010 tarihinde temyiz yoluna başvurulmuş olmakla, temyiz isteğinin yedi günlük yasal süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) 21.07.2004 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 2’nci maddesi, 01.04.2005 günü yürürlüğe giren 5236 sayılı Kanunun 19’uncu maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa eklenen Ek 4’üncü madde düzenlemesi ile Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 23.02.2005 gün ve 32/85 sayılı kararı kapsamında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427’nci maddesi irdelendiğinde, ilk derece mahkemelerince 2010 yılında verilen kararlar yönünden; tutar veya değeri 1.430,00 TL'yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararların kesin olduğu, alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda 1.430,00 TL'lik kesinlik sınırının alacağın tamamına göre belirleneceği, alacağın tümü hakkında dava açıldığı takdirde ise, hükümde, asıl istemin kabul edilmeyen bölümü 1.430,00 TL'yi geçmeyen tarafın temyiz hakkının bulunmadığı açıktır.

Belirtilen yasal düzenlemeler karşısında; dava konusu olup reddedilen toplam tutar gözetildiğinde, kararın miktar itibarıyla kesinliğinden söz edilemeyeceği, mahkemece, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 13.01.1988 gün ve 1988/13-586 Esas / 25 Karar sayılı ilamına yanlış anlam yüklenmek suretiyle, 30.11.2010 tarihli “temyiz isteminin reddine” ilişkin ek kararının BOZULMASINA;

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davacı Kurum avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

3- Dava, 05.04.1998 tarihli zararlandırıcı sigorta olayı vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan Kurum zararının, davalı işverenden 506 sayılı Yasanın 10 ve 26. maddeleri uyarınca tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı ... yönünden davanın reddine ,davalı ... yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Mahkemece,davalı ... yönünden davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

3- Dava, 05.04.1998 tarihli zararlandırıcı sigorta olayı vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan Kurum zararının, davalı işverenden 506 sayılı Yasanın 10 ve 26. maddeleri uyarınca tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı ... yönünden davanın reddine ,davalı ... yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Mahkemece,davalı ... yönünden davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

İş kazasının meydana geldiği 05.04.1998 tarihinde yürürlükte bulunan mülga 506 sayılı Yasanın 9. maddesi (4447 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten önceki hali ) gereğince, işverenlerin çalıştırdıkları sigortalıları Kuruma bildirmeleri için 1 aylık süre öngörülmekte olup ve anılan yasanın 10. maddesine göre ise, 9. maddede öngörülen işe giriş bildirgesini süresinde Kuruma intikal ettirmeyen işverenler hakkında 26. maddede öngörülen sorumluluk halleri aranmaksızın, zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle Kurum tarafından bağlanan gelir ve harcamanın işverenden tahsil edileceğini düzenlemiştir. Yani, 506 sayılı Yasanın 9. maddesinin iş kazasının meydana geldiği tarih olan 05.04.1998 tarihinde yürürlükteki şekline göre, işverenin 10. madde hükmüne göre kusursuz sorumluluğu, sigortalının işe başlatılmasından sonraki bir aylık süre içinde, işe giriş bildirgesinin işveren tarafından Kuruma verilmemiş olması ve zararlandırıcı sigorta olayının da işe giriş bildirgesinin Kuruma verilmesinden önce meydana gelmesi şartlarına bağlı olup, Mahkeme tarafından buna ilişkin bir araştırma ve irdeleme yapılmamıştır.

Sigortalının hangi tarih itibariyle işyerinde çalıştığının ve bu kapsamda verilmesi gereken işe giriş bildirgesinin tarihinin ve Kuruma intikal tarihinin belirlenmesi ve bütün bu olgular hep birlikte değerlendirilerek somut olayda 506 sayılı Yasanın 9. ve 10.maddesi hükmündeki koşulların oluşup oluşmadığı tespit edilerek, varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, Mahkemece eksik araştırma ve incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Sigortalının hangi tarih itibariyle işyerinde çalıştığının ve bu kapsamda verilmesi gereken işe giriş bildirgesinin tarihinin ve Kuruma intikal tarihinin belirlenmesi ve bütün bu olgular hep birlikte değerlendirilerek somut olayda 506 sayılı Yasanın 9. ve 10.maddesi hükmündeki koşulların oluşup oluşmadığı tespit edilerek, varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, Mahkemece eksik araştırma ve incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

4- Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanun’un 26’ncı maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve E:2003/10, K:2006/106 sayılı kararı ile 26’ncı maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptaline karar verilmiş ve Kurumun rücu hakkı, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı ya da hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, ilk peşin değerli gelirlerin, tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı şekilde hüküm kurulması gerekmektedir. İlk peşin değerli gelir ile fiili ödemeler karşılaştırıldığında, ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarının kusur karşılığından düşük ise, o takdirde, ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine, fiili ödeme miktarının kusur karşılığı, ilk peşin değerin kusur karşılığından düşük ise, o taktirde de, fiili ödeme miktarı esas alınması gerekirken, fazla olan fiili ödemeler esas alınarak hüküm kurulması gerekmektedir.

Nitekim, mahkemece, anılan iptal kararı gereği gelirlerin ilk peşin sermaye değerleri davacı Kurumdan sorulmak suretiyle bildirilen tutarlar esas alınarak hüküm kurulmuştur. Ne var ki; dosya kapsamındaki, “peşin sermaye değeri hesapları tablosu”nda gelirlerin ilk peşin sermaye tutarı ve yapılan yazışma üzerine davacı Kurum tarafından bildirilen ve mahkemece hükme esas alınan tabloda söz konusu ilk peşin değer tutarının farklı gösterildiği anlaşılmaktadır. Kurumun 5.6.2012 tarihli cevabi yazısında; hak sahibi Hasibe yönünden fiili ödeme tutarı 30.165,93-TL ve ilk peşin değerli gelir miktarının 3.332,72-TL ,Mustafa yönünden ise fiili ödeme tutarı 155,51-TL ve ilk peşin değerli gelir miktarının 1.104,38-TL olduğunun belirtildiği görülmüştür .Mahkemece,bu çelişki giderilmeksizin, karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı bulunmuş olup, bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki esaslar göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin,bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki esaslar göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin,bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35348, Karar No: 2016/18493, Tarih: 25.10.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/35348 E.  ,  2016/18493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve sendikal tazminata hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin sağlık personeli olarak çalıştığını, işyerindeki diğer sağlık personeli ile birlikte davalı işyerinde örgütlenme faaliyeti içerisinde bulunan Sendikasına üye olduğunu, 13 Ekimde isimli işçinin iş akdinin fesh edildiğini, bu feshe rağmen sendikal faaliyete devam ettiğini, sendikaya üye işçiler tarafından yapılan seçim neticesinde işyeri temsilcilerinin seçildiğini, bu durumun işyerine faksla bildirildiğini, bu bildirim üzerine baskıların arttığını, Aralık başı rektörlük ile yapılan görüşmede işyerinin örgütlenmenin devam ettiği işçilere yapılan baskılara son verilmesinin istendiğini, işçilerin sendika ile birlikte hareket ettiğini gören işverenlik 6 Aralık da gece vardiyasında çıkan işçileri çağırarak hasta bakım temizlik yemekhane ve destek elemanı olan 94 işçinin iş akdinin fesh edildiğini söylediğini, işçilerin bir kısım tazminatlarının banka hesaplarına yatırıldığını, müvekkillerinin iş akitlerinin geçerli bir neden olmaksızın sendikal nedenle fesih edildiğini, fesih sebebinin açık ve kesin bir şekilde belirtilmediğini, fesih sebebi geçersiz olduğundan ve müvekkilinin işten çıkartılmasındaki asıl amacın işveren tarafından da diğer işçiler önünde ifade edildiği gibi sendikal faaliyetlerde bulunması olduğundan feshin geçersiz olduğunu, davalı tarafça müvekkilinin iş akdine son verilmesinin tek sebebinin müvekkilinin sendikaya üye olması işyerindeki sendikal faaliyette bulunması olduğunu iddia ederek feshin sendikal nedenle yapıldığının tespiti ile müvekkilinin işe iadesine ve davalı aleyhine sendikal tazminata hükmedilmesi taleplerinde bulunmuştur.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının dava dilekçesindeki iddialarının gerçek dışı olup, iş akdinin sendikal faaliyet nedeniyle değil müvekkili üniversite hastane yönetiminin 01.12.2014 tarihli kararının rektörlük makamınca 02.12.2014 tarih ve 770 sayılı yazısı ile uygun bulunması üzerine fesih edildiğini, söz konusu yazı ile hizmet kalitesini arttırabilmek iş gücünü daha verimli kullanabilmek ve asıl işlerine daha fazla odaklanabilmek gibi sebeplerle üniversite tarafından Tıp Fakültesi Eğitim ve Araştırma Hastanesinin temizlik hizmetlerinin bu konuda uzman bir alt işverene yaptırılmasına karar verildiğini hastanenin temizlik kadrosunda çalışan 100 personelin başka bir bölümde istihdam edilmelerinin mümkün olmadığından bu çalışanların kıdem ve ihbar tazminatları ve varsa diğer alacakları ödenmek suretiyle iş akitlerinin sonlandırıldığını müvekkili üniversitenin yönetim yetkisi çerçevesinde alınan bu karar gereğince davacının görev yapmış olduğu departmanın tamamıyla kapatıldığını, üniversitemiz tarafından alınan bu kararın sendikal faaliyet yürütülmesi ile her hangi bir ilgisinin bulunmadığını, zira hastanede yetkili bir sendika bulunmadığı gibi hastanede sendikal faaliyet yürütüldüğüne dair herhangi bir sendika tarafından resmi bir bilgilendirme de bulunmadığını, davacının üyesi olduğu sendika tarafından son derece gizli bir şekilde yürütülen sendikal faaliyetlerden müvekkili üniversitenin haberinin olmasının mümkün olmadığını, müvekkil üniversitenin ne personelinin sendika üye olduğundan ne de üye olanların üyelikten istifasından haberinin olmadığını, davacının çalışmış olduğu departmanın kapatılmasının İş Kanuna uygun olarak işverenin yönetim yetkisi çerçevesinde hukuka uygun olarak alınmış bir karar olduğunu, yapılan feshin geçerli bir fesih olduğunu, davacının sendikal nedenle çıkartıldığı iddialarını kanıtlar nitelikte hiçbir somut delil sunmamış olup tüm iddialarının ispata muhtaç olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, feshin sendikal nedene dayandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı Üniversitenin 2547 sayılı yasanın 56/b maddesi delaletiyle Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu gözetilmeden davalı Üniversite aleyhine harca hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK.'nun geçici 3/2 maddesinin yollaması ile HUMK.'nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının 4. ve 6. bentlerinin çıkartılarak yerlerine;

“4- Davalı üniversite harçtan muaf olduğundan karar ilam harcına hükmedilmesine yer olmadığına,

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının 4. ve 6. bentlerinin çıkartılarak yerlerine;

“4- Davalı üniversite harçtan muaf olduğundan karar ilam harcına hükmedilmesine yer olmadığına,

Davacının yatırdığı başvuru harcı ile peşin harcın karar kesinleştiğinde ve isteği halinde davacıya iadesine,

6- Davacının yaptığı harçlar hariç 74,50 TL. yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ” bentlerinin yazılmasına, hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/10/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1801, Karar No: 2012/4247, Tarih: 15.06.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/1801 E.  ,  2012/4247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki yargılamanın yenilenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı yüklenici vekili, müvekkili ile davalı arsa sahibi arasında 31.12.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, bilahare noterde 12.04.2002 tarihli "düzeltme beyanı" düzenlendiğini; ancak davalı arsa sahibinin kira tazminatı ile nama ifaya izin talep ederek açtığı ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/128-2011/349 sayılı dosyasında, kendilerine usulsüz tebligat yapılarak, kararın temyiz dahi edilmeden kesinleştirildiğini, bu suretle savunma haklarının kısıtlanarak zarara uğratıldığını ileri sürerek, yargılamanın iadesini talep ve dava etmiştir.

Davalı arsa sahibi, kesinleşen dosyada bir usulsüzlük olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre yargılamanın iadesi sebeplerinin yasada tahdidi olarak sayıldığı davacının iddialarının bu sebeplerden olmadığı belirtilmiş ve davacının sübut bulmayan davasının reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 15.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16383, Karar No: 2012/4090, Tarih: 19.03.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/16383 E.  ,  2012/4090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve ... ile müdahil davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, dava konusu ... köyü 110 ada 1 nolu 2803,56 m2 yüzölçümlü parsel arsa vasfıyla davalı ... adına, 110 ada 3 nolu 3761,89 m2 yüzölçümlü parsel bahçe vasfıyla davalı ... adına, 110 ada 10 nolu 1114,44 m2 yüzölçümlü parsel tarla vasfıyla davalı ... adına belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak tespit edilmiştir. Davacı gerçek kişiler, çekişmeli taşınmazların köy merası olduğu iddiası ile dava açmışlardır. Hazine, taşınmazların devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu, Orman Yönetimi de orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla davaya katılmışlardır. Mahkemece, çekişmeli 110 ada 10 nolu parselin orman sayılan yerlerden olduğu, 110 ada 1 ve 3 nolu parsellerin kadim mera olduğu gerekçesi ile 110 ada 10 nolu parselin orman vasfıyla Hazine adına, 110 ada 1 ve 3 nolu parsellerin mera olarak sınırlandırılarak özel siciline yazılmasına karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından 110 ada 3 nolu parsele, davalı ... tarafından 110 ada 1 nolu parsele, müdahil davacı Hazine tarafından taşınmazların tamamına yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu bulunmamaktadır.

Davacı gerçek kişiler, taşınmazların mera olduğu iddiasıyla dava açmışlardır. Hukuki nitelikleri itibariyle devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olan meralar özel mülkiyete konu olamazlar. Bu nedenle de, mülkiyeti devlete ait olan yerlere ilişkin davayı Hazine açabileceği gibi meraların sınırları içinde bulunduğu ve yararlanma hakkı olan köy tüzelkişilikleri ve belediyelerin de dava açma hakları vardır.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu bulunmamaktadır.

Davacı gerçek kişiler, taşınmazların mera olduğu iddiasıyla dava açmışlardır. Hukuki nitelikleri itibariyle devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olan meralar özel mülkiyete konu olamazlar. Bu nedenle de, mülkiyeti devlete ait olan yerlere ilişkin davayı Hazine açabileceği gibi meraların sınırları içinde bulunduğu ve yararlanma hakkı olan köy tüzelkişilikleri ve belediyelerin de dava açma hakları vardır.

Somut olayda dava, köy halkından olan gerçek kişiler tarafından açılmıştır. Köy adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi ile köy aleyhine açılan davalarda köyü temsil yetkisi 442 sayılı Köy Kanununun 37/7. maddesi gereğince köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki, aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır. Şu halde, o köyden bazı kişilerin köyün menfaatini ileri sürerek köy adına veya köyü temsilen dava açma yetkileri bulunmadığından, bu davada gerçek kişilerin aktif dava ehliyeti bulunmamaktadır. Usulen açılmış bir dava bulunmadığından Orman Yönetimi ve Hazinenin 3402 sayılı Yasanın 26/D maddesi gereğince böyle bir davaya katılması da mümkün değildir. O halde, davacıların aktif husumet ehliyeti yokluğu nedeni ile katılanlar Orman Yönetimi ve Hazine yönünden ise katılma mümkün olmadığından davalarının reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esastan incelenerek hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

Hazinenin temyiz itirazlarına gelince; aktif dava ehliyeti olmayan kişilerin açtığı davaya katılma mümkün olmadığından Hazinenin davada taraf sıfatı bulunmamaktadır. Davada taraf sıfatı olmayan da hükmü temyiz edemez. Bu nedenle; Hazinenin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazinenin temyiz dilekçesinin REDDİNE, davalı gerçek kişilerin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine 19/03/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12355, Karar No: 2012/48685, Tarih: 19.12.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/12355 E.  ,  2012/48685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, İşyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde saat 04:00 sırasında görevlilerce yakalandığı, müştekinin ise iş yerini saat 21:30 sıralarında kapattığı, olay günü güneşin 06:31 de doğduğunun ve 16:21' de battığının anlaşılması karşısında, geceleyin hırsızlık suçunu işleyen suça sürüklenen çocuk hakkında, 5237 sayılı TCK.nun 143.maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 19/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.