muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10013, Karar No: 2011/12109, Tarih: 20.09.2011

**10. Hukuk Dairesi         2011/10013 E.  ,  2011/12109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işverene ait işyerinde 15.01.1980 tarihinde sigortalı olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bozma üzerine, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

506 sayılı Yasanın 3. Maddesinin II/B bendine göre, “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında, çıraklık devresi sayılan süre içinde, analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır. Davacı ile, işveren arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının belirtilen devrede çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Gerçekten de çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda, çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Mahkemece, dönem bordrosu ile bildirilen, kazanç miktarı gözetilip, özellikle, çıraklık sözleşmesinin varlığı da araştırılıp; çalışmayla ilgili bilgi sahibi olanların beyanlarına başvurularak, işyerinde ne tür işler yaptığı araştırılıp, davacının çalışmasının üretime mi, yoksa, bir mesleğin öğrenilmesine mi, yönelik olduğu hususu kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; bu yönde, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 20/09/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10536, Karar No: 2012/1072, Tarih: 30.01.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/10536 E.  ,  2012/1072 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı yurtdışı hizmet borçlanmasına esas alınacak miktarın 2 dolar olduğunun ve bu tutar üzerinden TL olarak yaptığı borçlanma işleminin geçerli olduğunun tespiti ile yaşlılık aylığı tahsisi ve fazla ödediği 4401 ABD dolarının faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davada taraf sıfatı (husumet); davanın konusu ile taraflar arasındaki ilişkidir. Taraf sıfatı dava şartlarından olup, mahkemece, davada kendiliğinden araştırılması gereken bir husustur. Eldeki davada, davacının yersiz ödediğini iddia ettiği bedelin davalı Sosyal Güvenlik Kurumu hesaplarına yatırıldığı, davalı bankanın bu bedelin yatırılmasına aracılık hizmeti haricinde, davacı tarafından ödenen bedel üzerinde herhangi bir tasarruf yetkisinin bulunmadığının sabit olması karşısında, davalı ... yönünden açılan davanın husumetten reddi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

2-Davanın yasal dayanağı uyuşmazlık tarihinde yürürlükte bulunan 3201 sayılı Yasanın 4. maddesidir. Anılan maddenin 1. fıkrası, “Sosyal güvenlik kuruluşlarınca döviz ile değerlendirilecek sürelerin her bir günü için tahakkuk ettirilecek prim, kesenek ve karşılık borcu tutarı bir dolardır. Dövizin cinsi ve miktarı Bakanlar Kurulu Kararı ile değiştirilebilir. Değişen miktar, tahakkuk ettirilmiş borçlarının tamamını ödememiş olanların bakiye borç sürelerine de uygulanır.” hükmünü içermekte olup, anılan hüküm ile döviz ile değerlendirilecek sürelerin her bir günü için tahakkuk ettirilecek dövizin cins ve miktarının tespitine Bakanlar Kurulu yetkili kılınmış, ödenecek prim, kesenek ve karşılık borç tutarının ödeme tarihi esas alınarak belirlenmesi gerektiği hüküm altına alınmıştır. 10.05.2005 gün ve 25811 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 22.04.2005 gün ve 2005/8776 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile borçlanma bedeli günlük 5 ABD Doları olarak belirlenmiş, bilahare 06.12.2005 gün ve 26015 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 15.11.2005 gün ve 2005/9665 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile, 22.04.2005 ve 2005/8776 sayılı Kararname yürürlükten kaldırılarak, borçlanma bedeli 3,5 ABD Doları olarak belirlenmiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece, davacının 10.05.2005 tarihi öncesinde herhangi bir ödemesinin bulunmaması nedeniyle, ödeme tarihine göre günlüğü 3,5 ABD doları üzerinden borçlanması gerektiği gözetilerek, 21.06.2005 tarihinde yapılan ödemenin Kurumca davacıya iade edilip edilmediği araştırılarak, iade edilmemiş ise, 3,5 ABD doları üzerinden toplam borçlanma tutarının ne kadarının bu ödeme ile karşılandığı ve davacının bakiye borcu belirlenerek, belirlenecek tutar, davacı tarafından 02.05.2006 tarihinde yapılan ödeme tutarından düşülerek, davacı tarafından Kuruma yersiz ödenen miktar belirlenerek ve borçlanma bedelinin tamamının ödendiği tarihi takip eden aybaşından itibaren yaşlılık aylığı tahsisinin gerektiği nazara alınarak karar verilmesi; 21.06.2005 tarihinde ödenen tutarın Kurumca davacıya iade edilmiş olması halinde ise, Kurumun, 3,5 ABD doları üzerinden borçlanma miktarını belirlemesi ve ödeme tarihini takip eden aybaşından itibaren davacıya yaşlılık aylığı tahsisi işleminde hukuka aykırı bir yön bulunmadığı gözetilerek, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalıların vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8910, Karar No: 2010/116, Tarih: 11.01.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/8910 E.  ,  2010/116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Asliye 5.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11.02.2008 tarih ve 2000/625-2008/34 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalılardan THY.nın 6623 sayılı yasa ile özel hukuk hükümlerine bağlı olmak koşulu ile kurulmuş bir AO olduğunu, bu ortaklığın 233 sayılı KHK.ile KİT haline getirildiğini, bu haliyle dahi gerçek ve tüzel kişilerin ortaklık paylarının anılan KHK.nın 38/son ve 4046 sayılı yasanın 37 ve geçici 2.maddesi uyarınca saklı tutulduğunu, ancak açıklanan özelleştirme işlemleri yapılırken THY.daki hazine payları dışındaki gerçek ve tüzel kişilere ait payların hiç yokmuş gibi hazine tarafından sahiplenildiğini, bu bağlamada müvekkilinin ortaklığın en eski ortaklarından olmasına, bu ortaklığın 600 adet payına ve bu payları temsil eden muvakkat ilmühaberlere sahip bulunmasına rağmen, müvekkiline ait paylarında inkar ve ret yolunun seçildiğini, son birkaç yıldır genel kurul toplantılarına bağrılmadığını, ortaklık başvurusuna ilişkin başvurudan bir sonuç alınamadığını, hazineye ait payların diğer davalıya geçtiğini ileri sürerek, şimdilik müvekkilinin en az 600 pay miktarında pay sahibi olduğunun tespitine, davalıların muarazasının önlenmesine, tespit edilen pay miktarının THY.pay defterine aynen ve hükmen tesciline, kar paylarının ve pas bilet uygulamasından yararlanması gerektiğinin tespitine vs.karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan THY.A.O.vekili, müvekkili ortaklığın sermayesinin tamamının devlete ait bir kamu iktisadi kuruluşna dönüştürüldüğünü ve özel şahısların hissedarlık sıfatının ortadan kalktığını, hisse miktarının ortaklak pay defterine kaydedilmesi için hisse senetlerinin nama yazılı olması gerektiğini, oysa mevcut sermaye yapısı içerisinde davacı ait nama yazılı hisse senedinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı vekili, davanın husumet ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davalı ortaklığın 1984 yılında yapılan yasal düzenlemeler sonucu bir kamu iktisadi teşebbüsü haline getirilmeden önceki sermaye yapısını temsil ettiği, yapılan yasal düzenlemeler uyarınca sermaye yapısının değiştirildiği, THY sermayesinde bugün itibariyle davacının dayandığı nitelikte özel şahıs hisselerinin bulunmadığı, bu durumda davacının yasal değişikliklerden önceki sermayeyi

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davalı ortaklığın 1984 yılında yapılan yasal düzenlemeler sonucu bir kamu iktisadi teşebbüsü haline getirilmeden önceki sermaye yapısını temsil ettiği, yapılan yasal düzenlemeler uyarınca sermaye yapısının değiştirildiği, THY sermayesinde bugün itibariyle davacının dayandığı nitelikte özel şahıs hisselerinin bulunmadığı, bu durumda davacının yasal değişikliklerden önceki sermayeyi

temsil eden hisse senedinin davalının hali hazırdaki sermayesini temsil etmediği, yasal değişiklikterden sonra davalı Kurum' un sermayesi ve ortaklık yapısının değiştirildiği anlaşıldığından davacının sahibi olduğu ilmühaberlere dayanarak ortaklığın tespitini istemesi mümkün olmadığı, ancak anılan hisse senedi yapılan yasal değişiklikler sonucu kimin payını oluşturmuşsa ya da anılan hisselerden kim yarar sağlamışsa ona karşı tazminat isteminde bulunması mümkün olup bu davada da tazminat istenmediğinden iş bu tespit istemine ilişkin davanın reddine karar verilmesi gerektiği, davacı vekilinin son oturumda edaya yönelik bir istemin bulunmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/39906, Karar No: 2017/18956, Tarih: 21.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/39906 E.  ,  2017/18956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile ... ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden ve kamu tüzel kişiliği de bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 21//09/2017 tarihinde oybirliğiyle olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6497, Karar No: 2019/10416, Tarih: 27.06.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/6497 E.  ,  2019/10416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Cinsel taciz suçundan şikayetin süresinde olmaması nedeniyle düşme, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığın 2003 yılında işlediği iddia olunan sarkıntılık suçunun zaman aşımı süresi yönünden lehe olan 765 sayılı TCK'nın 421. maddesinde düzenlenip, öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4, 104/2. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 aylık asli ve ilave dava zaman aşımına tabi bulunduğu ve suç tarihi olan 2003’den hüküm tarihine kadar bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, hükmün 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddeleri gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının zaman aşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında 5237 sayılı TCK'nın madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gereğince lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmesi ve 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan hususlar nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesinin "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir" şeklinde olduğu ve Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 22.12.2011 günlü iddianamede sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dolayı usulüne uygun şekilde açılmış kamu davası bulunmadığı gözetilmeden, ek savunma hakkı verilmek suretiyle ayrıca bu suçtan da mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisi ile katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.