muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4530, Karar No: 2015/2830, Tarih: 09.04.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/4530 E.  ,  2015/2830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Karaşar Köyü 106 ada 160 parsel sayılı 9320,40 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, malik hanesi davalı (Kadastro Mahkemesinin 2005/29 Esas sayılı dosyasında) olduğundan bahisle boş bırakılarak kadastro mahkemesine devredilmiştir.

Davacı ... Yönetimi, 15/09/2006 tarihli dava dilekçesi ile; ... İlçesi,...Yerli Set mevkiinde 106 ada 160 nolu parselin bulunduğu yerde 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi gereğince yapılan orman kadastrosu sırasında, belirtilen parselin tamamen orman sınırı içinde kalması gerekirken, orman sınırı dışında bırakıldığını, dava konusu taşınmazla birlikte başka taşınmazlara ayrıca kısmi ilân süresinde de dava açtıklarını ve o davanın da devam ettiğini belirterek, dava konusu 106 ada 160 parsel sayılı taşınmazın orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, dava dilekçesi mahkemenin 2006/85 Esas sayılı sırasına kaydedilmiş, daha sonra Orman Yönetiminin kısmi ilân süresi içinde açtığı dava olan 2007/5 Esas sayılı (Bozma öncesi 2005/29 Esas) dosyası ile birleştirilmiş ve bu dosyadan verilen tefrik kararı ile 2012/79 Esas sayılı temyize konu bu dosyaya kaydedilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu; davacının davasının reddine, dava konusu taşınmazın payları oranında davalılar adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman ve arazi kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi gereğince yapılan ve dava tarihi itibariyle kesinleşmeyen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Mahkemece verilen karar usûl ve kanuna aykırıdır. Şöyle ki, somut uyuşmazlıkta; çekişmeli taşınmazın malik hanesi açık olup, mahkemece, 3402 sayılı Kanunun 30/2. maddesi uyarınca gerçek hak sahibi re'sen belirlenecek, davada taraf olmayanlar adına dahi tescile karar verilebilecektir. Bu nedenle, Hazine ve köy tüzel kişiliğinin davada taraf olmaları gerekirken, taraf olmadıkları anlaşılmaktadır. Çekişmeli taşınmazın eylemli durumuna ilişkin olarak yapılan keşifteki mahkeme gözleminde, taşınmaz üzerinde kuşburnu, ahlat, bodur, karamuk çalısı cinsi ağaçlar bulunduğu, orman bilirkişi raporunda taşınmaz üzerinde 10 ve 12 yaşlı dağınık halde meşe, kuşburnu, alıç, tek yıllık otsu bitkiler bulunduğu, 15 - 20 yıldır ekilmediği ve

ziraat bilirkişi raporunda taşınmazın 20 yılı aşkın süredir ekilip biçilmediği, üzerinde karaağaç ve meşe ağaçları olduğu açıklanmıştır. Ayrıca, keşifte dinlenen mahalli bilirkişiler, taşınmazın yaklaşık 15 yıldır kullanılmadığını bildirilmiştir. Taşınmaz üzerindeki bitki örtüsüne ilişkin gözlem ve açıklamalardan taşınmazın zilyetlikle kazanılacak yerlerden olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu nedenlerle; Hazine ve köy tüzel kişiliğinin davalı olarak davaya dahil edilerek delillerinin toplanması, 3402 sayılı Kanunun 30/2. maddesi de gözetilerek, taşınmazın belirlenecek niteliğine ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ... Yönetimi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 09/04/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1154, Karar No: 2015/1644, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/1154 E.  ,  2015/1644 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2006/2611, Karar No: 2006/4438, Tarih: 14.07.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/2611 E.  ,  2006/4438 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava eser sözleşmesinin feshi nedeniyle peşin ödenen iş bedelinin tahsili için yapılan ilâmsız icra takibine itiraz üzerine ...nun 67.maddesi uyarınca itirazın iptali ve takibin devamı istemine ilişkindir. Mahkemece davalı yüklenici temerrüde düşürülüp sözleşme feshedilmediğinden davanın reddine dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

B.K.nun 106.maddesine göre karşılıklı taahhütleri havi olan bir akitte taraflardan her biri mütemerrit olduğu takdirde diğeri borcun ifası için münasip bir mehil tayin edip mütemerrit akide bildirir ve bu mehil zarfında borç ifa edilmezse aynı maddenin ikinci fıkrasında yazılı aynen ifa ve gecikme tazminatı, müspet zarar ve sözleşmenin feshi haklarından birini kullanabilir. BK.nun 107.maddesinin 3.bendi hükmüne göre sözleşmede borcun ifa edileceği gün kesin olarak kararlaştırılmış ise 106.maddede yazılı mehil tayinine gerek olmadan aynı maddenin ikinci bendindeki seçimlik haklardan biri kullanılabilir.

Somut olayda yanlar arasında imzalanan tel bükme makinası protokolü başlıklı sözleşmenin 5.maddesinde eserin teslim süresi siparişten itibaren 3 hafta olarak kararlaştırılmış ve davalı yüklenicinin borcunu ifa edeceği gün kesin olarak tayin edilmiştir. Davalı yüklenici eseri bu süre sonunda teslim ettiğini veya teslime hazır hale getirmesine rağmen davacı iş sahibinin tesellümden kaçınması nedeniyle teslim edemediğini kanıtlayamamıştır. Bu nedenle ayrıca süre verilerek yüklenicinin temerrüde düşürülmesine gerek bulunmamaktadır. Davacı iş sahibi icra takibinde peşin ödediği iş bedelini talep etmek suretiyle seçimlik hakkını sözleşmeden dönme şeklinde kullanmıştır.

Bu durumda sözleşmenin feshi nedeniyle her iki taraf verdiğini geri istemekte haklı olduğundan davalıya ödendiği uyuşmazlık konusu olmayan peşinat ile ilgili davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme sonucu yazılı gerekçe ile reddi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 14.07.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4539, Karar No: 2013/5474, Tarih: 01.04.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/4539 E.  ,  2013/5474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Davaya konu taşınmazın ayıplı olması nedeni ile imalatçının (davalı yüklenici firmanın) sorumluluğuna dayanan alacak davasıdır.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi ... ....... Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın ... Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın ... Birinci Başkanlığına gönderilmesine, 01.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11097, Karar No: 2013/13451, Tarih: 06.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/11097 E.  ,  2013/13451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ (... 4.İŞ)

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı apartmanda kapıcı olarak çalışırken emekli olduğunu belirterek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kısmi süreli çalıştığını ve kıdem tazminatının ödendiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması hâlinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Günlük çalışma süresinin ... bir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Somut olayda davacı, 2 blok ve toplam 60 daireden oluşan ve doğalgaz ile ısınan apartmanda 01.12.2001-31.12.2009 arasında kapıcılık yapmıştır.

Davacı, dairelere servis, temizlik ve bahçe temizliği işlerini yaptığını, mesaisinin 07.00-21.00 arasında haftada 7 gün olduğunu belirterek, fazla çalışma ücretinin ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının kısmî süreli olarak çalışıp fazla mesai yapmadığını belirtmiştir.

Bir davacı tanığı, davacının akrabası olduğunu ve çalışma sistemini bilmediğini söylemiştir.

Diğer davacı tanığı ise, “Davacıdan duyduğuma göre sabah 07.00-akşam 20.00 arasında çalışıyordu. Haftada 6 gün çalışıyordu.” demiştir.

Davalı, tanık dinletmemiştir.

Davacı, davalının teklifi üzerine yaptığı yemininde “başka bir işte çalışmadığını, başka bir apartmanda kapıcılık yapmadığını, alacaklarının ödenmediğini” söylemiştir.

Dosyaya sunulan görev talimatnamesinde, sabah 07.00-7.30 arası sabah servisi, akşam 16.30-17.00 arası akşam servisi, salı ve cuma günlerinde merdiven temizliği, umumi girişlerin her gün temizlenmesi, Pazar günü sabah servisinin yapılması gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece davacının haftada 6 gün 07.00-21.00 arasında 2 saat ara dinlenmesi ile haftada 27 saat fazla çalışma yaptığı, Pazar günlerindeki 1 saatlik çalışması için de hafta tatili ücretini hak ettiği kabul edilmiştir.

Dosyaya sunulan görev talimatnamesinde, sabah 07.00-7.30 arası sabah servisi, akşam 16.30-17.00 arası akşam servisi, salı ve cuma günlerinde merdiven temizliği, umumi girişlerin her gün temizlenmesi, Pazar günü sabah servisinin yapılması gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece davacının haftada 6 gün 07.00-21.00 arasında 2 saat ara dinlenmesi ile haftada 27 saat fazla çalışma yaptığı, Pazar günlerindeki 1 saatlik çalışması için de hafta tatili ücretini hak ettiği kabul edilmiştir.

Somut olayda, davacı tanıklarının beyanları çelişkili ve duyuma dayalıdır. İşyerinin niteliği ve görev talimatnamesi dikkate alınarak davacının haftada 6 gün, 07.00-17.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilip ara dinlenmesinin düşülmesi ile bakiye sürenin fazla çalışma olarak hesaplanması gerekirken, mahkemece çelişkili tanık beyanına göre sonuca gidilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 06.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22927, Karar No: 2012/23109, Tarih: 05.11.2012

**4. Ceza Dairesi         2011/22927 E.  ,  2012/23109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- TCK'nın 184/4. maddesinin "Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır" hükmü uyarınca mücavir alanın maddenin kapsamı dışında tutulması karşısında; imara aykırılığın bulunduğu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığının araştırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Sanığa atılı kendisine ait taşınmaz üzerinde ruhsatsız bina yapmak suretiyle imar kirliliğine neden olma suçunun kişilere veya kamu idaresine karşı doğrudan bir zarara yol açtığının kanıtlanmamış bulunması ve ruhsatsız yapının eski hale getirilmesinin ise ancak TCK'nın 184/5.maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması bakımından gözetilebilmesi karşısında, sanık hakkında CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanma koşullarının bu doğrultuda değerlendirilmesi gerekirken, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı ve sanık ...'un temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 05.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20228, Karar No: 2017/1067, Tarih: 07.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/20228 E.  ,  2017/1067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Taraflar arasındaki dava sonucu Mahkemece verilen hükmün Dairemizce bozulması üzerine, verilen kısmi direnme kararına ilişkin dava dosyası 2.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 Sayılı Yasa’nın geçici 4/1 maddesi uyarınca Dairemize gönderilmiş olmakla, dosyadaki kağıtlar okundu gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dairemizce verilen 27.5.2014 gün 2013/4429 E.2014/8417 K.Sayılı bozma kararı usul ve yasaya uygun bulunmuş olup Mahkemece verilen kısmi direnme kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 6763 Sayılı Kanunun 43.maddesi ile değişik 6100 Sayılı HMK’nun 373.maddesinin 5.fıkrası uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE 7.2.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17284, Karar No: 2013/15807, Tarih: 15.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/17284 E.  ,  2013/15807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Adana 2 Sulh Hukuk ve Eleşkirt Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, vesayet hukukuna ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, küçüğün Dumlupına Mah. 38049 Sokak No 9 Seyhan Adana" adresinde oturduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Adana Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22 maddeleri gereğince Adana 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/908, Karar No: 2021/3769, Tarih: 19.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/908 E.  ,  2021/3769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 08.03.2019 tarih ve 2018/19 E- 2019/148 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce verilen 08.07.2020 tarih ve 2019/967 E- 2020/642 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin yurt dışında birçok vatandaştan SPK'na ve ilgili yasalara aykırı olarak para toplandığını, haksız ve kandırarak yasalara uygun olmayan ortaklıkların kurulduğunu, davalı şirket yetkilileri hakkında bu sebeple soruşturmalar açıldığını, müvekkilinin işçi olarak çalışarak biriktirdiği parayı şirkete yatırdığını ve karşılığından ortaklık durum belgesi aldığını belirterek, müvekkilinin hukuka uygun surette kurulmuş bir ortaklık ilişkisinin bulunmadığının tespiti, davacıdan tahsil edilen paranın şimdilik 1.000,00 Euro’nun ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek Merkez Bankası yabancı para cinsi faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 14.01.2019 tarihli ıslah dilekçesiyle, dava değerini 28.833,00 Euro artırarak toplamda 29.833,00 Euro'nun dava tarihinden itibaren işleyecek dava dilekçesinde talep ettikleri faiz oranıyla birlikte davalı şirketten tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile; davacı ile davalı şirket arasında geçerli bir ortaklık ilişkisinin bulunmadığının tespitine, 29.833,00 Euro'nun dava tarihi olan 08.01.2018 tarihinden itibaren işletilecek 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesi gereğince T.C. devlet bankalarının bir yıl vadeli Euro cinsindeki dövize uyguladıkları en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... Holding AŞ. vekili istinaf etmiştir.

Konya Bölge Adliye Mahkemesince, 7194 Sayılı Kanunun 41. maddesi ile 25/03/1987 tarihli ve 3332 Sayılı Sermaye Piyasasının Teşviki, Sermayenin Tabana Yaygınlaştırılması ve Ekonomiyi Düzenlemede Alınacak Tedbirler İle 5422 Sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu, 213 Sayılı Vergi Usul Kanunu ve 3182 Sayılı Bankalar Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanuna eklenen geçici 4. madde gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve yeniden hüküm kurulmak suretiyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 19.04.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.