muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6324, Karar No: 2019/6751, Tarih: 11.11.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/6324 E.  ,  2019/6751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

A) Davacı istemi;

Davacı 26.08.1996 tarihinden itibaren davalı apartmanda kapıcı olarak geçen hizmetinin tespitini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabı;

Davalı ...,davacı ve eşinin apartman genel kurulunun 19.04.1998 tarihli zemin kattaki dairenin kiraya verilmesi kararından sonra taşındıklarını,davacının eşinin kapıcı olarak çalıştığını,davacının ise eşine yardım mahiyetinde işler yaptığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararı ;

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne davacı ...’in, Davalı ... Apt. Yönetim Kurulu Başkanlığı adına tescilli 1507758.35 sicil numaralı işyerinde kapıcı olarak 19.04.1998 tarihiyle işe başladığı ve 12.01.2016 dava tarihine kadar aralıksız olarak toplam 6384 gün çalıştığı, 672 gününün Kuruma bildirimi yapıldığı, 5712 gününün ise bildirimi yapılmadığı, bildirimi yapılmayan günlerde o günlerin asgari ücretini aldığının tespitine,19.04.1998 tarihi öncesi çalışma iddiasının yerinde olmadığı anlaşıldığından bu konudaki talebin reddine karar verilmiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı;

Bölge Adliye Mahkemesince ,gider pusulalarında davacının eşi ...’e aylık karşılığı ödemeler yapıldığı yazılı ise de, davada dinlenen tanık beyanlarından ve dava dosyasında bulunan hizmet döküm cetvelinden ...’in dava konusu devrede başka işverenlere ait işyerlerinde 4/a sigortalısı olarak çalıştığı, işyerinde yapılan keşif neticesi apartmanın büyüklüğü ve yapılan işler değerlendirilerek çalışmanın tam süreli olduğu kanaatine varıldığı , davacının davalı apartman işyerinde 19.04.1998 tarihinde işe başladığını ve aralıksız olarak dava tarihi olan 12.01.2016 tarihine kadar çalıştığını kabul eden mahkeme kararının yerinde olduğu gerekçeleri ile davalı vekili ile feri müdahil vekilinin istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

E)Temyiz;

SGK vekili, feri müdahil olduğundan Kurum aleyhine hüküm kurulmaması gerektiği, eksik inceleme ile karar verildiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

Davalı işveren,davacının 14.02.2014 tarihinden önce kapıcı sıfatıyla çalışması olmadığını,davacının eşi ...’in sigortalı olarak bir işyerinde çalışırken aynı zamanda akşamları apartmanın çöpünü toplama ve hafta sonu paspas yapma şeklinde apartmanda kapıcılık yaptığını,davacının en az 3 defa doğum yaptığı düşünüldüğünde her yıl 360 gün ara vermeden çalıştığı kabul edilerek eksik bildirilen prim gün sayısının hesaplanmasının doğru olmadığını,2014 öncesi çalışmasının eşine yardım niteliğinde olduğunu,çalıştığı kabul edilse bile günlük çalışmasının en fazla 2 saat olduğunu tam zamanlı çalışan gibi tespit yapılmasının hatalı olduğu belirterek temyiz etmiştir.

E)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe ;

E)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe ;

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre,davalı ... ile feri müdahil SGK vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava,hizmet tespitine ilişkindir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacı adına 01.03.2014-09.06.2016 tarihleri arasında davalı apartman yönetimi tarafından ayda 30 gün üzerinden kuruma hizmet bildirildiği,17.12.2006,15.04.2007,15.10.2008 ve 19.10.2008 tarihli gider makbuzlarının davacının eşi ... adına bahçe bakımı ve apartman temizliği açıklaması ile kesildiği,karar defterinde 19.04.1998 tarihli kararda “site temizliği ve işlerin takibi için siteye ait boş bulunan zemin katın hizmet karşılığı kiraya verileceği”,13.04.1999 tarihli kararda “site temizliği ve işlerin takibi için A blok zemin katta dairede hizmet karşılığı oturan ...’e aylık 40.000.000 TL ödeme yapılacağı”,18.01.2014 tarihli kararla “...’in kapıcı olarak 14.02.2014 tarihinde işe alınmasının kararlaştırıldığı”nın belirtildiği, davacının eşi ...’in dava konusu dönemin tamamında dava dışı işyerinden ayda 30 gün üzerinden çalışması olduğu anlaşılmaktadır.

Davacının, 29.01.2002 ve 17.06.2003 tarihlerinde doğum yaptığı, bilirkişi raporunda, bu dönemde de devam edecek şekilde yılda 360 gün tespit yapıldığı görülmüştür.

Somut olayda; davacının doğum yaptığı ve doğum izni kullandığı tarihlerde çalışmadığı sabit olduğu halde, çalışmadığı bu sürenin tamamının prim ödeme gün sayısına dahil edilerek hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, davacının ( hamilelik ve doğum nedeniyle) raporlu/izinli olduğu süreler varsa bu süreler tespit edilip dışlanarak, sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı kaldırılması, ilk derece mahkemesinin kararının bozulması gerekmiştir.

G)Sonuç :

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA), ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle (BOZULMASINA), dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 11/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15292, Karar No: 2013/7316, Tarih: 25.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/15292 E.  ,  2013/7316 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 2-e, 62, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuryet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 07:00 sıralarında, sanığın meskun mahalde sokak içerisinde seyir halinde iken seyir yönüne göre, yolun sağında bekleyen ve daha sonra yola giren yayaya çarpması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın kusurlu olduğu oluş itibariyle belirlendiğinden ve kusur belirlemesinin bizzat hâkimin takdirinde bulunduğu nazara alınarak tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre mahalli Cumhuriyet Savcısının eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 25.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7230, Karar No: 2020/1947, Tarih: 25.02.2020

**19. Ceza Dairesi         2018/7230 E.  ,  2020/1947 K.**

**"İçtihat Metni"**

6563 sayılı Elektronik Ticaretin Düzenlenmesi Hakkında Kanun’a aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında Adana Ticaret İl Müdürlüğünün 03/01/2018 tarihli ve 273 sayılı kararı ile uygulanan 2.000,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun reddine dair Adana 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 22/03/2018 tarihli ve 2018/876 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 15/10/2018 gün ve 94660652-105-01-11114-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22/10/2018 gün ve 2018/84558 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, kabahatli tarafından Dağ-Kon İletişim İnş. Tem. Taş. Elek. Tic. Ve San. Ltd. Şti. ile yetkili temsilcisi olduğu firma arasında distribütörlük anlaşması bulunduğu ve ürettikleri ürünlerin Türkiye geneli tüm reklam ve satışlarını bu firmanın üstlendiği, idari para cezasına konu olan SMS'lerinde şahsı ya da firması tarafından değil Dağ-Kon İletişim İnş. Tem. Taş. Elek. Tic. Ve San. Ltd. Şti. tarafından gönderildiği belirtilip buna ilişkin her iki firma arasında imzalanan 12/02/2015 tarihli distribütörlük sözleşmesinin dosyaya ibraz edildiği, mezkur sözleşme hükümleri uyarınca reklam faaliyetlerinden doğabilecek her türlü cezai işlemden distribütör firmanın sorumlu olduğu, buna göre kabahat konusu konu olan SMS'lerin kim tarafından gönderildiği araştırılıp bahse konu distribütörlük anlaşmasının bulunup bulunmadığı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kabahatlinin başvurusunun kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesini, buna bağlı olarak da kanunların uygulanmasında ülke sathında birliğe ulaşmak, hakim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir.

Olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma müessesesinin konusunu oluşturabilecek kanuna aykırılık halleri, olağan kanun yolu olan temyiz nedenlerine göre dar ve kısıtlı tutulduğunda kesin hükmün otoritesi korunmuş olur.

Olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma müessesesinin konusunu oluşturabilecek kanuna aykırılık halleri, olağan kanun yolu olan temyiz nedenlerine göre dar ve kısıtlı tutulduğunda kesin hükmün otoritesi korunmuş olur.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

Mahkemece kanun yararına bozma isteminde ileri sürülen nedenler yönünden dosya kapsamında tüm deliller tartışılıp takdir edilmek suretiyle karar verildiği ve delil takdiri yapılarak verilen kararlar aleyhine kanun yararına bozma yoluna gidilemeyeceğinden;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 25/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29093, Karar No: 2013/8021, Tarih: 07.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/29093 E.  ,  2013/8021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2012

NUMARASI : 2012/898-2012/824

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından başlatılan çeke dayalı kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takibe karşı borçlunun, iflas erteleme davasında verilen tedbir ara kararı nedeniyle  hacizlerin kaldırılması talebiyle icra mahkemesine başvurduğu anlaşılmıştır.

Bakırköy 5.Asliye Ticaret Mahkemesi 2012/447 Esas sayılı dosyasında,  borçlu tarafça iflasın ertelenmesi davası açıldığı, bu dosyada mahkemece 17.08.2012  tarihinde “Borçlu davacı aleyhine 6183 sayılı kanuna göre yapılan takipler de dahil olmak üzere hiçbir takip yapılmamasına, evvelce başlamış takiplerin durdurulmasına" yönelik ihtiyati tedbir ara kararı verildiği, ihtiyati haciz hakkında bir tedbir kararı verilmediği takibin tedbir ara kararından sonra 22.08.2012 tarihinde yapıldığı ve ihtiyati haczin  uygulandığı görülmüştür.

İhtiyati haciz kararı ve haciz işlemleri takip işlemi olmadığından ve somut olayda verilen tedbir ara kararında ihtiyati hacze ilişkin bir hükümde  bulunmadığından  mahkemece şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle istemin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7519, Karar No: 2020/6047, Tarih: 17.11.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/7519 E.  ,  2020/6047 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 51/1-3-6-7-8. maddeleri gereği mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mağdurlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık idaresindeki otomobiliyle, gece vakti, meskun mahalde, bölünmüş, asfalt kaplama caddede seyrederken, ışık kontrollü dört yönlü kavşağa geldiğinde, kendisine hitap eden fasılalı kırmızı ışığa rağmen, ilk geçiş önceliği tanımayarak kavşağa giriş yaptığı esnada, aracının ön kısmıyla, gidiş yönüne soldan kavşağa katılan ... idaresindeki otomobilin sağ yan kısımlarına çarpmasıyla, sanığın asli kusuruyla bir kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilemez, dört kişinin ise basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre mağdurlar vekilinin bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun ONANMASINA, 17/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15240, Karar No: 2013/17792, Tarih: 12.12.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/15240 E.  ,  2013/17792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, mahkemece yapılan nitelendirmenin sebepsiz zenginleşme olmadığı yedieminlik görevine ilişkin istirdat isteminden kaynaklanmaktadır.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi ... ....... Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın ... Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın ... Birinci Başkanlığına gönderilmesine, ........2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4232, Karar No: 2011/5817, Tarih: 24.05.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/4232 E.  ,  2011/5817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve ... vekili Avukat ... ... tarafından, davalı ... Telekomünikasyon AŞ ve ... aleyhine 22/07/2009 gününde verilen dilekçe ile el atmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 04/11/2010 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... Telekomünikasyon AŞ. vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 24/05/2011 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... Telekomünikasyon AŞ vekili Avukat ... ile karşı taraftan davacı vekili Avukat ... ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Davaya davalı olarak katılmak istenen ... Telekomünikasyon AŞ'nin temyizi yönünden; dava, sağlığa zararlı olduğu ileri sürülen baz istasyonunun kaldırılması istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı ... ile davaya katılmak istenen ... Telekomünikasyon AŞ tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar dava dilekçesinde, karar başlığında dahili davalı olarak gösterilen ... Telekomünikasyon AŞ'ni davalı olarak göstermemişler, daha sonra yargılama aşamasında verdikleri 14.01.2009 günlü dilekçe ile adı geçenin davaya dahil edilmesini istemişler, yerel mahkemece de ... Telekomünikasyon AŞ dahili davalı olarak sorumlu tutulmuştur

Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası gereğince yargılama ancak davanın tarafları arasında yapılır ve karar da davanın tarafları hakkında verilir. Hakkında yöntemine uygun dava açılmayan kişi hakkında sorumluluk kararı verilemez. Dava açılmasının yol ve yöntemi Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nda belirtilmiş olup öncelikle harçlandırılmış bir dava dilekçesinin bulunması gerekir. Harçlandırılmamış bir dilekçenin karşı yana tebliği ile o yan davanın tarafı durumuna getirilemez.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, usule aykırı biçimde dava dışı ... Telekomünikasyon AŞ hakkında da karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

2-Diğer davalı ...'in temyiz itirazına gelince;

Baz istasyonları temel olarak, alıcı/verici antenler sayesinde elektromanyetik dalgayı (sinyali) alma ve gönderme işlemi yapan cihazlardır. Baz istasyonları; konuşma trafiğinin az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (macro) konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir içlerinde 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (mikro) ve bina içleri ve alış veriş merkezleri gibi yerlere kurulan çıkış güçleri oldukça düşük olan (piko) çeşitlerinden oluşur.

Baz istasyonları temel olarak, alıcı/verici antenler sayesinde elektromanyetik dalgayı (sinyali) alma ve gönderme işlemi yapan cihazlardır. Baz istasyonları; konuşma trafiğinin az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (macro) konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir içlerinde 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (mikro) ve bina içleri ve alış veriş merkezleri gibi yerlere kurulan çıkış güçleri oldukça düşük olan (piko) çeşitlerinden oluşur.

Cep telefonlarının sağlıklı çalışabilmesi için; baz istasyonlarının bal peteği benzeri şeklinde bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonunun kurulu bulunması gereklidir. Her baz istasyonu belirli sayıda abone konuşturabilir. Bu nedenle insanların yoğun yaşadığı yerlerde konuşma trafiğinin bir kesintiye uğramaksızın karşılanabilmesi için daha çok sayıda baz istasyonunun kurulması gerekmektedir.

Baz istasyonunun şehir dışına çıkartılması halinde, hücresel yapı oluşturulamaması nedeni ile sinyallerin abonenin cep telefonuna ulaşabilmesi için çok yüksek elektromanyetik dalgalar oluşturması gerekecektir. Aynı zamanda kullanıcı cep telefonu da baz istasyonuna sinyali yeteri seviyede ulaştırabilmek için daha fazla güç kullanacağından daha fazla insanın daha fazla elektromanyetik alana maruz kalması kaçınılmaz olacaktır.

Baz istasyonlarının insan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü(IEEE)… vb bir çok ulusal ve uluslararası kuruluş çalışmalar yapmakta ve bu çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiş bulunmaktadır.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık ¼’ü olarak belirlenmiştir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık ¼’ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK’nun 737. Maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) “uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor,..vs gibi” nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden davanın kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davaya katılmak istenen ... Telekomünikasyon AŞ yararına; (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalı ... yararına BOZULMASINA ve temyiz eden davalı ... Telekomünikasyon AŞ yararına takdir olunan 825.00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacılara yükletilmesine, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/05/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI