muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3296, Karar No: 2023/2691, Tarih: 24.04.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/3296 E.  ,  2023/2691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

6100 sayılı HMK'nın 353/1-a-3. bendinde; 'Mahkemenin görevli ve yetkili olmasına rağmen görevsizlik veya yetkisizlik kararı vermiş olması veya mahkemenin görevli ya da yetkili olmamasına rağmen davaya bakmış bulunması” halinde bölge adliye mahkemesinin, esası incelemeden kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye veya kendi yargı çevresinde uygun göreceği başka bir yer mahkemesine ya da görevli ve yetkili mahkemeye gönderilmesine duruşma yapmadan kesin olarak karar vereceği belirtilmiştir.

Yine aynı Kanunun 362/1-c bendinde; Bölge Adliye Mahkemesinin, yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemelerinin görev ve yetkisi hakkında verdiği kararlar ile yargı yeri belirlenmesine ilişkin kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağı düzenlenmiştir.

Buna göre HMK’da Bölge Adliye Mahkemesine dosyayı asıl görevli ve yetkili mahkemeye gönderebilme salahiyetini de tanıyan görev ve yetki ile ilgili kesin karar verme ve uyuşmazlık çıkması halinde kesin olarak çözümleyen karar verme yetkisi tanındığı görülmektedir. Bu nedenle yasada görev ve yetki hususunun en geç Bölge Adliye Mahkemesi kararıyla çözümlenmesi sisteminin benimsendiği açıkça görüldüğünden görev ve yetki hususunu inceleyen Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı özellikle 362/1-c madde hükmü de gözetildiğinde temyiz yoluna başvurulmasının mümkün olmadığı sonucuna varılmalıdır.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya gelindiğinde; borçlunun, kıymet takdirine itiraz ve meskeniyet şikayetiyle icra mahkemesine başvurduğu, Kilis İcra Hukuk Mahkemesince; şikayetin yetki yönünden reddine, mahkemenin yetkisizliğine, yetkili ve görevli mahkemenin Gaziantep İcra Hukuk Mahkemesi olduğuna karar verildiği, davacı tarafından bu karara karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesince meskeniyet şikayeti yönünden istinaf başvurusunun esastan, kıymet takdirine itiraz yönünden usulden reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yargıtayca incelenmesi istenen Bölge Adliye Mahkemesi kararı, HMK’nın 353/1-a-3 ve 362/1-c bentleri gereğince kesin nitelikte olduğundan, 5311 sayılı Kanunla değişik İİK'nun 364. maddesi ve 6100 sayılı HMK'nın 366. maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca temyiz başvuru talebinin REDDİNE, 24.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10964, Karar No: 2019/3857, Tarih: 13.03.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/10964 E.  ,  2019/3857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Diğer temyiz itirazlarının reddi,

Ancak;

1-Sanığın soruşturma ve yargılama aşamasındaki savunmalarında ismini bildirdiği... ile ...'in tanık sıfatıyla dinlenmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği halde eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-Katılana ait işyerinin sanık tarafından kiracı olarak kullanılmakta iken sanığın işyerini boşaltarak gittiği ve bu esnada işyerinde bulunan katılana ait 2 adet calaskar ve bir adet 1,5-2 ton ağırlığında hava emiş aletini sökerek götürdüğü şeklinde gerçekleştiği iddia edilen olayda; sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK2nı 155/1. maddesinde belirtilen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu halde, yazılı şekilde uygulama yapılması,

3-Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30177, Karar No: 2013/22316, Tarih: 19.11.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/30177 E.  ,  2013/22316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi ile tekerrüre esas sabıkası olduğu halde tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hükmün vekalet ücretine ilişkin 8. fıkrasının çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/34579, Karar No: 2017/26568, Tarih: 11.12.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/34579 E.  ,  2017/26568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM :1-Resmi belgede sahtecilik suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 204/1, 53 maddeleri uyarınca mahkumiyet

2-Nitelikli dolandırıcılık suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f-son, 52 ve 53 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli kararın sanığın son beyanında bildirdiği adresine 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca tebliği daha önce adli mercilerce bu adreste usulüne uygun bir tebligat yapılmaması nedeniyle usulsüz olup, sanık müdafiinin 20/11/2014 tarihli temyiz talebinin öğrenmeyle süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın yetkilisi olduğu ...A.Ş. 'ne ait olan ancak keşideci imzasını bir başkasına attırdığı çeki pike alışverişi karşılığında katılana verdiği ve haksız menfaat temin ettiği iddia edilen olayda;

Her ne kadar tanık ..., sanık ve katılanı yüzyüze görüştürerek tanıştırdığını beyan etmiş ise de bu hususun sanık ve katılan tarafından doğrulanmamaması ve sanığın aşamalarda; söz konusu ticari alışverişi tamamen inkar etmesi ve katılanın ise; olaya konu olan çekle birlikte ödenen bir başka çekin kargo aracılığı ile gönderildiğini, diğer çekin banka kanalı ile sanık tarafından kısım kısım ödemesinin yapıldığını, alışverişe dair faturanın kesildiği ... Ltd. Şti. 'nin de sanığa ait olduğunu beyan etmesi karşısında,

Maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılması ve beyanların doğru olup olmadığının tespiti açısından; faturanın adına düzenlendiği ... Ltd Şti'nin yetkilisinin araştırılması ve konu ile ilgili beyanına başvurulması, malların teslimine ilişkin belgelerin temini ve teslim alanın tanık olarak dinlenilmesi, ... Ltd Şti. 'nin, çek hesabı sahibi ...A.Ş. ile bir bağlantısının olup olmadığının belirlenmesi, ödemesi banka kanalı ile yapılmış olan ve olaya konu edilmeyen diğer çekin banka dekontlarının istenmesi ve ödemelerin kim tarafından gerçekleştirildiğinin tespiti ve sonucuna göre her iki suçtanda sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi,

Kabule göre de nitelikli dolandırıcılık suçu açısından; sanık hakkında hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, sanığın suça konu eylemden elde ettiği menfaatin 7.384 TL olduğu, dolayısıyla adli para cezasının da TCK'nın 52. maddesi gereği günlüğü 20 TL üzerinden yapılacak belirlemeye göre bu miktara uygun şekilde “739 gün” olarak tespiti yerine, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının elde edilen menfaat miktarının üzerinde olacak şekilde “740 gün” olarak tayin edilmesi suretiyle fazla adli para cezası tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7385, Karar No: 2014/12931, Tarih: 03.07.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/7385 E.  ,  2014/12931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BATMAN 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/01/2014

NUMARASI : 2012/426-2014/44

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı İhsan tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, tetkik hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp, düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkin olup, mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı İhsan tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kayden paydaşı olduğu 36, 37, 38 ve 39 parsel sayılı taşınmazlara davalıların haksız müdahale edip taşınmazlardan yararlanmasına engel olunca aleyhlerine Batman 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde ecrimisil istekli dava açtığını, yapılan yargılama sonucunda 2007/113 esas sayılı dosyada sulh olduklarını ve 38 parsel sayılı taşınmazın ifrazından oluşan 356 parseldeki (A) ile gösterilen 20.000.m2, (B) ile gösterilen 10.000.m2 ve 358 ifraz parselindeki (C) ile gösterilen 10.000. m2.lik alanın kendi kullanımına bırakıldığını, ancak (A) alanını kullandığı halde (B) ve (C) alanlarına davalıların elatmaya devam ettiklerini ileri sürerek 30.04.2008 tarihinden itibaren 10.000, TL ecrimisilin faiziyle tahsili isteğiyle eldeki davayı açmış, yargılama sırasında ıslah ile 29.660,00 TL ecrimisilin tahsilini istediğini bildirmiştir.

Davalı İhsan, taraflar arasında yapılan sulhün geçersiz olduğunu, dava konusu yerleri kendisinin kullanmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Diğer davalı, yargılamaya katılmadığı gibi davaya cevap da vermemiştir.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazlarda tarafların paydaş oldukları, Batman 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/113 esas sayılı dosyasında tarafların sulh olmaları neticesinde dava konusu (B) ve (C) alanının davacının kullanımına bırakıldığı, intifadan men koşulunun daha önce taraflar arasında bu yerin dava konusu olmakla oluştuğu, davalıların çekişmeli yerleri kullandıklarını tevil yoluyla kabul ettikleri gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; çekişme konusu 38 ve 39 parsel sayılı taşınmazlarda davacı ve davalı İhsan ile dava dışı bir çok kişinin paydaş oldukları, davalı Cemil oğlu Mehmet’in kayıtlarla ilgisinin kurulamadığı, daha sonra 14.03.2012 tarihinde 38 parselin ifrazından 432 ve diğer parsellerin, 39 parsel sayılı taşınmazın ifrazından ise 435 ve diğer parsellerin oluştuğu, yargılama sırasında 21.03.2013 tarihinde ise taşınmazların toplulaştırma işlemine tabi tutularak birçok ada ve paresellerin meydana geldiği, davacının iddia ettiği gibi 356 ve 358 ifraz parsellerinin kaydının ise dosya içinde bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Öte yandan; davacının davalılar İ.. G.. ve M.. G.. ile dava dışı kişiler aleyhine 36, 37, 38 ve 39 parsel sayılı taşınmazlara elatmanın önlenmesi isteğiyle açtığı davanın, Batman Asliye Hukuk Mahkemesinde 18.02.2004 tarih, 2001/893 esas, 2004/149 karar sayılı ilamıyla, davacının çekişme konusu taşınmazlarda paylarını kullanamadığı gerekçesiyle kabulüne karar verildiği, kararın temyiz edilmeden 09.09.2004 tarihinde kesinleştiği, infazının Batman icra Müdürlüğünün 2004/4175 esas sayılı dosyasında 27.10.2004 tarihinde davalıların yokluğunda yapıldığı görülmektedir.

Diğer taraftan; davacının davalılar ve dava dışı kişiler aleyhine aynı 36, 37, 38 ve 39 parsel sayılı taşınmazlara müdahaleleri nedeniyle 26.02.2007 tarihinde ecrimisil istekli dava açıp geriye dönük 3 yıllık ecrimisil talebinde bulunduğu, yapılan yargılama sonucunda Batman 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 30.04.2008 tarih, 2007/113 esas, 2008/212 karar sayılı kararı ile 3. Hukuk Dairesinin bozma ilamı sonrasında tarafların sulh oldukları gerekçesiyle 38 (ifrazen 356) parseldeki (A) ile gösterilen 20.000.m2, (B) ile gösterilen 10.000.m2 ve aynı yer 38 (ifrazen 358) parseldeki (C) 10.000.m2. olarak fen bilirkişi A. Ü.’ün 11.04.2008 tarihli raporunda gösterilen yerlerin davacı tarafından kullanılmasına ve davacının ecrimisil talebinden vazgeçmesine şeklinde tespitine, sulh nedeniyle ecrimisil yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği, anılan kararın temyiz edilmeden 10.09.2008 tarihinde kesinleştiği, hükmün infazının Batman İcra Müdürlüğünün 2011/3683 esas sayılı dosyası üzerinden 27.04.2011 tarihinde yapıldığı, aynı günlü tutanak ile yukarıda açıklandığı şekilde (A) alanını davacının kullandığı, (B) alanını dava dışı Heybet Görken’in, (C) alanını ise dava dışı İhsan oğlu M.. G..’in kullanmakta olduğunun tespit edildiği açıktır.

Ayrıca, müşteki davacı H.. G..’in şikayeti üzerine sanıklar; İ.. G.. ile Cemil oğlu M.. G.. hakkında 21.09.2006 suç tarihli resmen teslim alınan taşınmaza el koyma suçundan açılan dava sonucunda, Batman 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 08.03.2012 tarih, 2010/1195 esas, 2012/227 karar sayılı kararı ile, sulh anlaşmasına göre müşteki kullanımına bırakılan (B) ve (C) alanına sanıkların ekip biçmek suretiyle el koydukları, arazinin kolluk marifetiyle yeni ekili olduğunun tespit edildiği, tanık beyanlarına göre sanıkların çekişmeli yerleri kullandıklarının anlaşıldığı, mahkeme kararına muhalefet ederek müşteki kullanımına bırakmadıkları, suçun sabit olduğu gerekçesiyle mahkumiyetlerine karar verilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına hükmedildiği de sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Yukarıda açıklanan ilke ve olgular doğrultusunda somut olaya bakıldığında, çekişme konusu 38 (ifrazen 432) ve 39 (ifrazen 435) parsel sayılı taşınmazlarda davacı ile davalı İhsan’ın ve dava dışı bir çok kişinin paydaş oldukları, tarafların aralarında daha önce görülen davalar neticesinde sulh oldukları, dava konusu edilen (B) ve (C) alanının davacı kullanımına bırakıldığı, ancak, (B) ve (C) alanlarının sulh anlaşması ile kendisine bırakılmasına rağmen davalıların müdahalesi nedeniyle kullanamadığı iddiasıyla davacının sulhün tespitine dair karar tarihi olan 30.04.2008 tarihinden itibaren ecrimisil talebinde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamı ve yapılan uygulama sonucu elde edilen bilirkişi raporu içeriğinden; davacının 38(ifrazen 432) parsel sayılı taşınmazdaki (B) 10.000 m2.lik alan için dava açmış ise de bu parselde (A) 20.000 m2.lik alanı kullandığı, dolayısıyla payına karşılık kullandığı bir yer olduğu, davalı İhsan’ın haksız işgalinden söz edilmeyeceği, kaldı ki, bu alanı davalı İhsan’ın kullandığının sabit de olmadığı açıktır.

O halde, davalı İhsan aleyhine (B) 10.000 m2'lik alan bakımından açılan ecrimisil davasının reddine karar verilmesi gerektiğinde kuşku yoktur.

Diğer taraftan; 39 (ifrazen 435) parsel sayılı taşınmazın kapsamında kalan (C) alanı bakımından ise mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin karar vermeye yeterli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca; 39 (ifrazen 435) parsel sayılı taşınmazda davacının payına karşılık ecrimisil istenen dönemlerde kullandığı veya kullanabileceği yer olup olmadığının tespit edilmesi, davacının payına karşılık kullandığı yer olmadığının belirlenmesi halinde davacının çekişmeye konu ettiği yerin davalı İhsan kullanımında olup olmadığının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya konulması, yukarıda içeriği açıklanan Batman 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 08.03.2012 tarih, 2010/1195 esas, 2012/227 karar sayılı kararının gözetilmesi ile hasıl olacak sonuca göre bu alan bakımından bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davalı İhsan’ın bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1270, Karar No: 2006/3775, Tarih: 21.06.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/1270 E.  ,  2006/3775 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar 1-... 2-... arasındaki davadan dolayı Bodrum 1. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 30.11.2004 gün ve 2003/13-2004/603 sayılı hükmü onayan Dairemizin 14.09.2005 gün ve 2005/4810-4664 sayılı ilamı aleyhinde taraf vekillerince karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, Beyoğlu 7. Noterliğince doğrudan düzenlenen 03.09.1987 tarih ve 24181 yevmiye numaralı “Düzenleme Şeklinde İnşaat Sözleşmesi” ile Bodrum 2. Noterliğince zorunlu şekil koşuluna uygun olarak tanzim olunan 11.12.1992 günlü ve 30027 yevmiye numaralı “Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi”ne dayalı olarak açılmış olup, yapılan inşaattaki bağımsız bölümlerle irtibatlı arsa paylarının iptâli ve tescili istemine ilişkindir. Belirtilen kat karşılığı inşaat sözleşmelerini davalılar arsa sahipleri, davacı ise yüklenici sıfatları ile imzalamışlardır.

Sözleşmelerin konusu, Bodrum İlçesi Umurca Mahallesi Kule mevkiinde bulunan ve tapunun 38 pafta, 108 ada, 55 parsel sayısında tescilli taşınmaz olup, tapu kayıtlarına göre davalılar ... 3/16, ... ise 5/16 oranında müşterek pay sahipleri olmalarına karşın dava dışı ... ...’in 5/16, ... Koca’nın ise 3/16 oranında hisseleri bulunmaktadır. İnşaat yapılacak taşınmazın anılan paydaşlar arasında, adi yazılı ve tarihsiz sözleşme yapılmış ve bu sözleşmeye bağlı “Özel Ayrım Haritası” başlıklı harici taksim krokisi düzenlenmiştir. Harici paylaşım sözleşmesi ve ekindeki kroki de gösterildiği üzere (B) harfi ile gösterilen 239 m2 yüzölçümlü arsa kısmı davalılardan ...’e, (C) harfi ile gösterilen 398 m2 yüzölçümlü kısım ise ...’ya bırakılmıştır. (A) harfi ile gösterilen 239m2 arsa kısmı dava dışı paydaş ... Koca’ya, (D) harfi ile gösterilen 397,53 m2 yüzölçümündeki kısım ise dava dışı ... ...’e terk edilmiştir. Dava dışı paydaşlar ... Koca Milas Noterliğince onaylanan 18.06.1988 tarihli ve ... ise yine aynı noterlikçe aynı tarihli ve 9033 yevmiye numaralı işlemle imzası onaylanan “Muafakatname” başlıklı belgeleri düzenleterek yüklenici davacı ile kat karşılığı inşaat sözleşmelerini yapan davalı paydaşlara diledikleri şekilde inşaat yapmalarına ve ilgili Belediye ve makamlardan gerekli izin ve ruhsat almalarına onay verdiklerini açıklamışlardır. Böylece M.K.nun 692. maddesi hükmü gereğince taşınmazın belli kısımlarına paydaşların inşaat yaptırmalarına