muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/1530, Karar No: 2024/4293, Tarih: 24.10.2024

Öte yandan, davacı tarafından, ilk defa istihdam edilecek tehlikeli yük deniz gözetim yetkilileri ile kazanılmış hakkı bulunan tehlikeli yük deniz gözetim yetkilileri arasında mezuniyet koşulunun farklılaşması nedeniyle eşitliğe aykırı durum yaratıldığı ileri sürülmekte ise de; mülga Yönerge döneminde hukuka uygun olarak yetkilendirilmiş ve fiilen tehlikeli yük deniz gözetim yetkilisi olarak faaliyette bulunan kişiler ile mühendislik fakültesinden mezun olmuş ve ilk defa tehlikeli yük deniz gözetim faaliyetinde bulunacak kişilerin aynı hukuki durumda olduklarının kabulüne olanak bulunmadığından, hukuk devletinin önemli unsurlarından biri olan ve hukuki anlamda/ kanun önünde eşitlik olarak da ifade edilen, aynı durumda olanlara eşit muamelelerde bulunulmasına ilişkin ilkenin ihlal edilmediği açıktır. Bu itibarla, davacının söz konusu iddiasına itibar edilmemiştir.
3) Dava konusu Yönergenin 23. maddesinin incelenmesi:
Yönerge'nin dava konusu 23. maddesinin, Yönerge hükümlerinin yürürlüğe gireceği tarihleri belirlediği, buna göre kıyı tesisi, yük ilgilileri ve işletmenin sorumluluğunun düzenlendiği üçüncü bölümün 01/05/2020 tarihinde, Yönerge'nin dava konusu diğer hükmü olan 12. maddesinin 3. fıkrasının da yer aldığı diğer hükümlerinin ise 01/03/2020 tarihinde yürürlüğe gireceğinin kurala bağlandığı görülmektedir.
Davacı tarafından, maddeyle belirlenmiş olan yürürlük tarihlerinin, gerek mevcut personelin gerekse yeni işe alınacak personelin eğitimlerinin tamamlanması açısından oldukça kısa ve yetersiz olduğu, bu sürede yeni Yönergeye uyum sağlanmasının mümkün olmadığı ileri sürülmüştür.
MARPOL 73/78, IBC Kod, IGC Koda tabi tehlikeli yüklerin deniz gözetim faaliyetini yürütecek tehlikeli yük deniz gözetim yetkililerinin eğitim seminerlerini başarıyla tamamlamaları için, Yönergenin 23. maddesiyle, 01/03/2020 tarihine kadar süre verildiği,  Yönergenin geçici maddesinin 5. fıkrasında 28/02/2020 tarihinde yapılan değişiklik ile de 01/07/2020 tarihine kadar gerekli eğitimleri almaları halinde, mühendislik lisans diploması şartına tabi olmadan kazanılmış haklarının korunması suretiyle çalışmaya devam edebileceklerinin düzenlendiği, böylelikle ana Yönerge'nin yayımlandığı 26/12/2019 tarihinden itibaren önce 2 aylık, bilahere 6 aylık, değişikilik tarihinden itibaren ise 4,5 aylık bir sürenin tanındığı; bu süreler içinde alınması gereken eğitimin ise, dava konusu Yönerge'nin Ek-5'inde belirtildiği üzere MARPOL 73/78, IBC Kod, IGC Koda ilişkin olarak gerek temel eğitim gerekse yenileme eğitimi yönünden 16'şar saatten ibaret olduğu ve aynı Yönerge'nin 17. maddesinin 1. fıkrası uyarınca da bir günlük eğitimin 8 saat olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde; yeterli ve makul bir süre olduğu görülmektedir. 
Bu nedenle, tehlikeli yük deniz gözetim yetkililerinin MARPOL 73/78, IBC Kod, IGC Koda ilişkin eğitim yükümlülüklerinin yürürlüğe gireceği tarihe ilişkin dava konusu kuralda hukuka aykırılık görülmemiş olup davacının iddiasına itibar edilmemiştir.

Bu nedenle, tehlikeli yük deniz gözetim yetkililerinin MARPOL 73/78, IBC Kod, IGC Koda ilişkin eğitim yükümlülüklerinin yürürlüğe gireceği tarihe ilişkin dava konusu kuralda hukuka aykırılık görülmemiş olup davacının iddiasına itibar edilmemiştir.
Öte yandan, her ne kadar davacı tarafından, Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı Tehlikeli Mal ve Kombine Taşımacılık Düzenleme Genel Müdürlüğünün gönderdiği 27/12/2017 tarih ve ... sayılı yazıda belirtilen Yönerge revizyon çalışmaları nedeniyle eğitim sürecinde aksamalar olduğu iddia edilmekte ise de, anılan yazıda Yönerge revizyon çalışmalarının 01/07/2018 tarihine kadar tamamlanmasının planlandığının belirtildiği ve dava konusu Yönerge'nin 29/12/2019 tarihinde yayımlandığı görüldüğünden, davacı ve diğer ilgililer açısından, idarenin yönlendirmesi neticesinde personele eğitim aldırılmayarak beklenmesini haklı gösterecek sürenin 01/07/2018 tarihi itibarıyla sona erdiği ve dava konusu Yönerge'nin yayımlandığı 29/12/2019 tarihine kadar arada geçen yaklaşık 1,5 yıllık sürede, ilgili eğitimlerin personele aldırılmasının davacı ve diğer ilgililerin sorumluluğunda olduğu kanaatine varılmıştır.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ...... TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca duruşmalı işler için belirlenen ... TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 24/10/2024 tarihinde oy çokluğuyla  karar verildi.
 
(X)-KARŞI OY :
Dava, Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığının 26/12/2019 tarih ve 97317 sayılı Bakan Olur'u ile yayımlanan Tehlikeli Yüklere İlişkin Deniz Ticareti Gözetim Hizmeti Yönergesi'nin 12. maddesinin 3. fıkrasının ve 23. maddesinin iptali istemiyle açılmıştır.

5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 24/10/2024 tarihinde oy çokluğuyla  karar verildi.
 
(X)-KARŞI OY :
Dava, Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığının 26/12/2019 tarih ve 97317 sayılı Bakan Olur'u ile yayımlanan Tehlikeli Yüklere İlişkin Deniz Ticareti Gözetim Hizmeti Yönergesi'nin 12. maddesinin 3. fıkrasının ve 23. maddesinin iptali istemiyle açılmıştır.
Öncelikle, dava konusu Yönergenin temel dayanağı, 19/11/2019 tarihli ve 30953 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Deniz Ticareti Gözetim Hizmetleri Yönetmeliği olup, söz konusu Yönetmelikte (m.6), tehlikeli yük deniz gözetim yetkilisinin yalnızca "tehlikeli yükler" ile ilgili gözetim hizmetinde bulunacağı ve bu kişilerin eğitimleri, belgelendirilmeleri, görev ve sorumlulukları ile çalışma usul ve esaslarının davalı idarece belirleneceği belirtilmekle yetinilmiş; "tehlikeli yük" kavramı, 3/3/2015 tarihli ve 29284 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Maddelerin Deniz Yoluyla Taşınması Hakkında Yönetmelikte tanımlanan tehlikeli yüklere atıf yapılmak suretiyle tanımlanmıştır. Atıfta bulunulan Yönetmeliğin 4. maddesinin 1. fıkrasının (ş) bendinde ise, "tehlikeli yük (tehlikeli madde)", Denizlerin Gemiler Tarafından Kirletilmesinin Önlenmesine Ait Uluslararası Sözleşme (MARPOL 73/78) Ek-I kapsamına giren petrol ve petrol ürünleri, Deniz yoluyla Taşınan Tehlikeli Yüklere İlişkin Uluslararası Kod (IMDG Kod) içinde listelenmiş paketli maddeler, Uluslararası Denizcilik Katı Dökme Yükler Kodu (IMSBC Kod) Ek-1’de verilen UN Numarasına sahip dökme maddeler, Dökme Halde Tehlikeli Kimyasalları Taşıyan Gemilerin İnşa ve Teçhizatı Hakkında Uluslararası Kod (IBC Kod) Bölüm 17’de verilen maddeler ile Dökme Halde Sıvılaşmış Gaz Taşıyan Gemilerin İnşa ve Teçhizatı Hakkında Uluslararası Kod (IGC Kod) Bölüm 19’da verilen maddeler ile henüz bu listelere girmemiş ancak fiziksel, kimyasal özellikleri veya taşınma şekli sebebi ile taşıma sırasında can, mal ve çevreye veya diğer maddelere zarar verebilme potansiyeli taşıyan maddeleri, bu maddelerin taşındığı ve gerektiği şekilde temizlenmemiş ambalajları ve yük taşıma birimleri şeklinde tanımlanmıştır.
Dava konusu Yönerge de "tehlikeli yük" kavramını, dayanağı Deniz Ticareti Gözetim Hizmetleri Yönetmeliği gibi, 3/3/2015 tarihli ve 29284 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Maddelerin Deniz Yoluyla Taşınması Hakkında Yönetmelikte tanımlanan tehlikeli yüklere atıf yapmak suretiyle tanımlanmıştır. Dolayısıyla, dayanağı Yönetmelik ile dava konusu Yönergenin "tehlikeli yük" kavramlarının kapsam ve içeriğinin birebir aynı olduğu hususunda duraksama bulunmamaktadır.

Dava konusu Yönerge de "tehlikeli yük" kavramını, dayanağı Deniz Ticareti Gözetim Hizmetleri Yönetmeliği gibi, 3/3/2015 tarihli ve 29284 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Maddelerin Deniz Yoluyla Taşınması Hakkında Yönetmelikte tanımlanan tehlikeli yüklere atıf yapmak suretiyle tanımlanmıştır. Dolayısıyla, dayanağı Yönetmelik ile dava konusu Yönergenin "tehlikeli yük" kavramlarının kapsam ve içeriğinin birebir aynı olduğu hususunda duraksama bulunmamaktadır.
Hal böyle iken, dava konusu Yönergeyle, tehlikeli yük deniz gözetim yetkililerinin deniz gözetim hizmet alanı, tehlikeli yükler ile sınırlı tutulmamış ve -dayanağı Yönetmelikle verilen yetki aşılarak- tehlikeli yüklere ilaveten "yükleme güvenliği bakımından tehlike arz eden yükler" ile genişletilmiştir. Bir başka anlatımla, Resmi Gazete'de yayımlanan dayanak Yönetmeliğin hükümleri, Bakan Oluruyla yürürlüğe konulan ve yalnızca Bakanlığın resmi internet sayfasında yayımlanan dava konusu Yönergeyle, yükleme güvenliği bakımından tehlike arz eden yükler yönünden değiştirilmiştir. 
Nitekim, dava konusu Yönergenin amacı, "tehlikeli yükler" veya "yükleme güvenliği bakımından tehlike arz eden yükler" ile ilgili deniz gözetim hizmeti verecek işletmelerin yetkilendirilmeleri ile bu işletmelerde görev alacak tehlikeli yük deniz gözetim yetkililerinin alması zorunlu eğitimlere ilişkin usul ve esasları belirlemek olarak ifade edilmiş; ayrıca "yükleme emniyeti", gemi ambarına veya gemi güvertesine yüklenen yükün veya yük taşıma biriminin emniyetli bağlanması ve istiflenmesi ile yük taşıma biriminin içine yüklenecek yüklerin emniyetli bağlanması ve istiflenmesi şeklinde tanımlanmak suretiyle tehlikeli olsun veya olmasın bütün yüklerin emniyetinin sağlanmasına ilişkin bir kavram olarak ele alınmış ve "tehlikeli yük" kavramından ayrıştırılmıştır. Esasen aynı tanımlar, "tehlikeli yük" kavramı bakımından atıf yapılan, 3/3/2015 tarihli ve 29284 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Maddelerin Deniz Yoluyla Taşınması Hakkında Yönetmeliği yürürlükten kaldıran 14/11/2021 tarihli ve 31659 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Tehlikeli Yüklerin Deniz Yoluyla Taşınması ve Yükleme Emniyeti Hakkında Yönetmelikte de yapılmıştır.
Bu itibarla, dava konusu Yönergenin 12. maddesinin 3. fıkrasının ve 23. maddesinin, yetki ve şekil bakımından hukuka aykırı bulunması nedeniyle "yükleme güvenliği bakımından tehlike arz eden yükler" yönünden iptaline karar verilmesi gerekmektedir.
Diğer taraftan, dava konusu Yönergenin "Tehlikeli yük deniz gözetim yetkilisi" başlıklı 12. maddesinin 3. fıkrasında, "IBC Kod, IGC Kod ve MARPOL 73/78 kapsamındaki tehlikeli yüklere ilişkin gözetim hizmeti verecek tehlikeli yük deniz gözetim yetkililerinin herhangi bir mühendislik alanında yeterliliğe (lisans diplomasına) sahip olması ve ilgili eğitim seminerlerine katılım sağlamış olmaları gerekir." düzenlemesi yer almaktadır.

Diğer taraftan, dava konusu Yönergenin "Tehlikeli yük deniz gözetim yetkilisi" başlıklı 12. maddesinin 3. fıkrasında, "IBC Kod, IGC Kod ve MARPOL 73/78 kapsamındaki tehlikeli yüklere ilişkin gözetim hizmeti verecek tehlikeli yük deniz gözetim yetkililerinin herhangi bir mühendislik alanında yeterliliğe (lisans diplomasına) sahip olması ve ilgili eğitim seminerlerine katılım sağlamış olmaları gerekir." düzenlemesi yer almaktadır.
Uyuşmazlıkta, 13/07/2017 tarih ve 57300 sayılı Bakan Olur'u ile yürürlüğe konulmuş iken dava konusu Yönergeyle ilga edilen Yönerge'de, IBC Kod, IGC Kod ve MARPOL 73/78 kapsamındaki yüklere ilişkin gözetim hizmeti verecek tehlikeli yük deniz gözetim yetkililerinin, öğretim düzeyine ilişkin herhangi bir şart aranmadığı, yalnızca anılan Yönerge'de düzenlenmiş olan eğitimlerin alınmasının gerekli ve yeterli kabul edildiği, ancak dava konusu düzenlemeyle herhangi bir mühendislik alanında lisans diplomasına sahip olunması zorunluluğunun getirildiği anlaşılmaktadır.
İdarelerin teknik niteliği haiz alanları düzenlerken belirlediği yeterliliğe ilişkin şartları, değişen teknolojik imkanlar ve koşullar doğrultusunda değiştirmesi olanaklı ise de, idareyi bu değişikliği yapmaya yönelten teknik gerekliliklerin neler olduğunun açıkça ortaya konulması gerektiği de kuşkusuzdur.
Dava konusu kuralda, tehlikeli yükler ile ilgili gözetim faaliyetinde bulunacaklar açısından, işin daha profesyonelce ve nitelikli bir şekilde icra edilmesi için mühendislik lisans diploması şartı öngörülmekle birlikte, mühendislik eğitiminin, birbirinden çok farklı gereklilikleri, uzmanlıkları ve çalışma alanlarını içinde barındıran yaklaşık 30 farklı dalı olduğu dikkate alındığında, salt ve yalnızca "herhangi bir mühendislik alanında yeterliliğe (lisans diplomasına) sahip olma" şeklinde öngörülen koşulun, düzenlemeyi, belirsiz veya ilgisiz de olsa her mühendislik bölümü mezununun tehlikeli yük deniz gözetim yetkilisi olmasına olanak sağlamak suretiyle hukuka ve hizmet gereklerine aykırı hale getirdiği sonucuna varılmaktadır. Daha açık bir ifadeyle, tehlikeli yüklere ilişkin deniz gözetim faaliyetinde bulunacak yetkililerde aranacak eğitim koşulu yönünden, sadece bu faaliyetle ilgili olabilecek mühendislik dallarından (örneğin kimya mühendisliği) mezuniyetin gerekli kabul edilmesi veya en azından lisans eğitimi içeriğinde yer alması gereken program ve derslerin belirlenerek bu zorunluluğun yerine getirilmesinin öngörülmesi gerekirken, anılan faaliyetle herhangi bir irtibatı olmayacak mühendislik dallarından (örneğin yazılım mühendisliği) mezuniyetin de tehlikeli yük deniz gözetim yetkilisi olma bakımından yeterli görülmesinde kamu yararı bulunmadığı değerlendirilmektedir.

Bu itibarla, dava konusu düzenlemede, teknik gerekliliklerin sağlanması açısından alınacak lisans eğitimi içeriğinde yer alması gereken program ve ders ya da doğrudan bu program ve dersleri içeren mühendislik dallarına ilişkin bir belirleme yapılmadan, "herhangi bir" ifadesinin kullanılmasıyla ortaya çıkan belirsizliğin, IBC Kod, IGC Kod ve MARPOL 73/78 kapsamındaki yüklere ilişkin gözetim hizmetine özgü yeterlilik ve gerekliliklere yönelik kamu yararını ortadan kaldırdığı, ayrıca düzenlemenin bu haliyle mühendislik alanı olmamasına rağmen tehlikeli yüklerle bağlantılı lisans (örneğin kimya) ve önlisans (örneğin rafineri ve petro-kimya teknolojisi) öğrenimi görmüş kişiler açısından eşitlik ilkesini ihlal ettiği anlaşıldığından, dava konusu Yönergenin 12. maddesinin 3. fıkrasının hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmıştır. 
Açıklanan nedenlerle, Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığının 26/12/2019 tarih ve 97317 sayılı Bakan Olur'u ile yayımlanan Tehlikeli Yüklere İlişkin Deniz Ticareti Gözetim Hizmetleri Yönergesi'nin dava konusu Yönergenin 12. maddesinin 3. fıkrası ile 23. maddesinin "yükleme güvenliği bakımından tehlike arz eden yükler" yönünden, ayrıca 12. maddesinin 3. fıkrasının yukarıda aktarılan gerekçeyle iptaline karar verilmesi gerektiği oyuyla çoğunluk kararının bu kısımlarına katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2023/5350, Karar No: 2024/5534, Tarih: 24.10.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2023/5350
Karar No : 2024/5534
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Vergi Dairesi Müdürlüğü/...
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ... Ticaret Limited Şirketi
VEKİLLERİ	: Av. 
 		Av. ...
İSTEMİN	KONUSU:	... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurularına ilişkin  ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:...  sayılı kararının aleyhe olan hüküm fıkrasının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.  
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacı şirket adına, özel tüketim vergisini eksik hesapladığı ve ortağına faizsiz ödünç para olarak kullandırdığından bahisle 2013 yılının Ocak ila Aralık dönemleri için re'sen salınan katma değer vergisi ile Ocak ila Kasım dönemleri için bir kat, Aralık dönemi için ise tekerrür hükümleri uyarınca artırılarak kesilen bir kat vergi ziyaı cezası ile  213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. ve  353. maddesinin 1. bendi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirket tarafından, ortaklardan alacaklar hesabındaki tutarın tamamının yıl boyunca karşılıksız olarak şirket ortağına kullandırıldığı halde faiz tahakkuk ettirilmediği gibi ortaklardan alacaklar hesabında yer alan para hareketlerinin ortak tarafından şahsi menfaat sağlamaya yönelik kullanılmadığına ilişkin olarak herhangi bir ispat aracının da sunulmadığı görüldüğünden davacının transfer fiyatlandırması yoluyla örtülü kazanç dağıtımında bulunduğu sonucuna varıldığı, Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankasının reeskont işlemlerinde uygulanan faiz oranları dikkate alınarak hesaplanan faiz geliri üzerinden yapılan tarhiyatın bu kısmında hukuka aykırılık görülmediği, tarhiyatın, özel tüketim vergisinden kaynaklanan kısmının matrahı yönünden bağlı olduğu 2013 yılının  Mart,  Mayıs, Temmuz, Eylül ilâ Aralık dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisine karşı açılan davanın reddine ilişkin ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusu ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla kabul edilerek Vergi Mahkemesi kararı kaldırıldıktan sonra cezalı vergi kaldırıldığından tarhiyatın değinilen kısmında hukuka uygunluk bulunmadığı, 2007 yılının Ocak dönemine ait olup 2012 yılı içinde kesinleşen vergi zıyaı cezasının tekerrüre esas alınamayacağı, 213 sayılı Kanunun 353. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uygunluk görülmediği, bilanço usulüne göre defter tutmak suretiyle Ba-Bs formunu elektronik ortamda verme yükümlülüğünü süresi içerisinde yerine getirilmediği sabit olduğundan, 213 sayılı Kanun'un 213 sayılı Kanunun 353. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu vergi azaltılmış, vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden kısmı ile 213 sayılı Kanunun 353. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası kaldırılmış, aynı Kanun'un 213 sayılı Kanunun mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası yönünden ise dava reddedilmiştir.
                 Bölge  Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesi kararının, dava konusu tarhiyatın, özel tüketim vergisinin eksik hesaplanmasından kaynaklanan kısmı ile 213 sayılı Kanun'un 353, maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılmasına ve aynı Kanun'un mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası yönünden davanın reddine ilişkin hüküm fıkralarına yöneltilen istinaf başvuruları sözü edilen hüküm fıkralarının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle reddedilmiştir.

Dava konusu tarhiyatın dayanağı vergi inceleme raporunda tablo halinde dökümü yapılan ''131 - Ortaklardan Alacaklar'' hesabı hareketlerinin "Açıklama-1" ve "Açıklama-2" başlıklı kısımlarında, şirket ortağı Şahin Mehmet Çelik'in isminin altında  hareketlere ilişkin sayısal evrak verileri eklenmek suretiyle tahsilat fatura numaraları, banka isimleri yazılmak suretiyle Tedaş ödeme, oto kiralama, POS dönüşü, kira ödeme ve benzeri açıklamalara eksiksiz olarak yer verildiği görülmekte olup inceleme elemanı tarafından bu açıklamaların gerçeği yansıtıp yansıtmadığına, ortaklardan alacaklar hesabının şirketin iş ve işlemlerine yönelik olarak kullanılıp kullanmadığına yönelik herhangi bir değerlendirme ve tespit yapılmadığı dikkate alındığında, davacı şirketin ortaklarına faizsiz ödünç para kullandırmak suretiyle finans hizmeti verdiği açıkça ve hukuken geçerli şekilde ortaya konulamadığı sonucuna varıldığından, eksik incelemeye dayalı olarak yapılan tarhiyatın bu kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle Vergi Mahkemesi kararının belirtilen kısmı yönünden davanın reddine ilişkin hüküm fıkrasına yöneltilen davacı istinaf istemi kabul edilere sözü edilen hüküm fıkrası kaldırıldıktan sonra tarhiyatın değinilen kısmı da kaldırılmıştır.
TEMYİZ	EDENİN	İDDİALARI	: Hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
KARŞI	TARAFIN	SAVUNMASI	: Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	...'UN		DÜŞÜNCESİ				: Temyiz isteminin kısmen kabulü gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
	HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Temyiz istemine konu edilen Vergi Dava Dairesi kararının;  tarhiyatın, ortaklara verilen finans hizmetinden kaynaklanan kısmı ile 213 sayılı Kanun'un 353. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası ve vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden bölümüne ilişkin hüküm fıkraları aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle Dairemizce de uygun bulunmuştur.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Temyiz istemine konu edilen Vergi Dava Dairesi kararının;  tarhiyatın, ortaklara verilen finans hizmetinden kaynaklanan kısmı ile 213 sayılı Kanun'un 353. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası ve vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden bölümüne ilişkin hüküm fıkraları aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle Dairemizce de uygun bulunmuştur.
              Dava konusu tarhiyatın, özel tüketim vergisinden kaynaklanan kısmının matrahı yönünden bağlı olduğu 2013 yılının  Mart,  Mayıs,  Temmuz, Eylül ilâ Aralık dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisine karşı açılan davanın reddine ilişkin ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusunu kabul ederek Vergi Mahkemesi kararını kaldırdıktan sonra cezalı vergiyi kaldıran ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının, Danıştay Yedinci Dairesinin 24/01/2022 tarih ve E:2021/590, K:2022/165 sayılı kararıyla bozulması üzerine söz konusu bozma kararına uyulmak suretiyle davanın ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararla reddedildiği anlaşıldığından temyize konu kararın, tarhiyatın sözü edilen kısmına ilişkin hüküm fıkrasının söz konusu kararda yer alan esaslar doğrultusunda yeniden bir karar verilmek üzere bozulması gerekmiştir.
KARAR SONUCU :
           Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin kısmen reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının; dava konusu tarhiyatın, ortaklara verilen finans hizmetinden kaynaklanan kısmı ile 213 sayılı Kanun'un 353. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası ve vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden bölümüne ilişkin hüküm fıkrasının ONANMASINA,
3. Temyiz isteminin kısmen kabulüne,
4. Kararın; tarhiyatın, özel tüketim vergisinden kaynaklanan kısmına ilişkin hüküm fıkrasının BOZULMASINA, 24/10/2024 tarihinde oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi.
 
(X)-KARŞI OY :
Davacı şirket hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda yer verilen tespitlerden,  davacı şirketin günlük ihtiyacını aşan tutarda kasasında bulundurduğu paranın ortaklara kullandırılarak transfer fiyatlandırması yoluyla örtülü kazanç dağıtımı yaptığı ve verilen finans hizmeti karşılığında emsal faiz fark tutarı üzerinden fatura düzenlenmediği anlaşıldığından, Vergi Dava Dairesinin kararının, tarhiyatın, değinilen kısmına ilişkin hüküm fıkrasının da bozulması gerektiği oyuyla Daire kararına katılmıyorum.