muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2021/2656, Karar No: 2024/4416, Tarih: 11.09.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas   No : 2021/2656
Karar  No : 2024/4416  
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: ... Sanayi Ticaret Anonim Şirketi	  
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALI)	: ... Genel Müdürlüğü 
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN KONUSU: ...  Bölge İdare Mahkemesi 7. İdari Dava Dairesinin  08/12/2020 gün ve E:2020/1159, K:2020/1565 sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. 
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: ... ili, ... ilçesi dahilinde S:... sayılı IV (a) grubu maden işletme ruhsatını uhdesinde bulunduran davacı şirket tarafından, 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24'üncü maddesinin on birinci fıkrası uyarınca, aynı Kanun'un 7'nci maddesinde öngörülen izinlerin 17/12/2018 tarihine kadar verilmemesi nedeniyle, 17/12/2017 tarihinden 17/12/2018 tarihine kadar olan dönem için 77.632,00-TL idari para cezası ile tecziyesine ilişkin Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğünün ... tarih ve E.... sayılı işleminin iptali istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının  özeti: ... İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:...,  K:... sayılı kararda;  ... ili, ... ilçesi dahilinde bulunan S:... sayılı IV (a) grubu maden işletme ruhsatını 17/12/2013 tarihinde almasına karşılık dava konusu işlem tarihi itibariyle 3213 sayılı Kanun'un 7'nci maddesinde öngörülen izinlerin (ÇED izni, mülkiyet izni, GSM izni) alınmadığı, her ne kadar davacı şirket tarafından, 3213 sayılı Kanun'un 7'nci maddesinde öngörülen izinlerin alınamamasında bir kusurlarının bulunmadığı, ruhsat birleştirme taleplerinin davalı idarece sonuçlandırılmayarak adeta kendi kusurlu davranışına dayanarak dava konusu idari para cezasını uyguladığı ileri sürülmüşse de; bu durumun davacı şirketin Maden Kanunu'ndan doğan yükümlülüklerini ortadan kaldırmayacağı gibi ileri sürülen söz konusu iddiada dahi alınması gereken izinleri öngörülen sürede almadığının davacı şirket tarafından açıkça kabul edildiği; davacı şirketin, maden işletme ruhsatı için öngörülen ÇED izni, mülkiyet izni, GSM izninin davalı idareye sunulmadığının sabit olduğu anlaşıldığından, davacı şirketin 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24'üncü maddesinin on birinci fıkrası uyarınca, 17/12/2017 tarihinden 17/12/2018 tarihine kadar olan dönem için, aynı Kanun'un 7'nci maddesinde öngörülen izinlerin davalı idareye sunulmadığından bahisle idari para cezası ile tecziyesine ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI :  Davacı  tarafından, işletme ruhsatı sahibi bir kişinin 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24'üncü maddesinin on birinci fıkrasında aynı Kanun'un 7'nci maddesine atfen belirtilen 3 yıllık süreyi izleyen her yıl için maktu idari para cezasına muhatap kılınmasının aynı fail ve aynı fiil için ikinci kez yargılama ve cezalandırma olmaz ilkesine açıkça aykırılık oluşturduğu, idare tarafından her sene aynı kabahat fiili için ayrı bir idari para cezası uygulandığı yönündeki iddialarının hem İdare Mahkemesince hem de istinaf aşamasında Bölge İdare Mahkemesince  karşılanmadığı, bu haliyle Anayasa ile korunan gerekçeli karar hakkının ihlâl edildiği, istinaf aşamasında duruşma taleplerinin gerekçesiz olarak reddedildiği, dava konusu işlemin hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir. 
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Davalı idare tarafından, savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin kabulü ile Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, davacının temyiz dilekçesinin duruşma talepli olduğu, ancak 08/04/2022 tarihli dilekçe ile duruşma talebinden vazgeçildiği görülmekle, duruşma istemi hakkında işlem yapılmaksızın, işin gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:
MADDİ OLAY : ... ili, ... ilçesi hudutları dahilinde ve davacı uhdesinde bulunan S:... sayılı IV (a) grubu maden işletme ruhsatına ilişkin olarak, 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24'üncü maddesinin on birinci fıkrası uyarınca, aynı Kanun'un 7'nci maddesinde öngörülen izinlerin 17/12/2018 tarihine kadar verilmemesi nedeniyle 17/12/2017 tarihinden 17/12/2018 tarihine kadar olan dönem için 77.632,00-TL idari para cezası verilmesine ilişkin Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğünün ... tarih ve E.... sayılı  işleminin iptali istemiyle bakılan dava açılmıştır.
İLGİLİ MEVZUAT:

İLGİLİ MEVZUAT:
3213 sayılı Maden Kanunu'nun "İşletme ruhsatı ve madenin işletilmesi" başlıklı 24. maddesinin 11. fıkrasında, "7 nci maddeye göre gerekli izinlerin alınmasından itibaren işletme izni verilir. Bu iznin verildiği tarihten itibaren Devlet hakkı alınır. Ruhsat sahibince, işletme ruhsatı yürürlük tarihinden itibaren üç yıl içinde 7 nci maddeye göre alınması gerekli olan çevresel etki değerlendirme kararı, mülkiyet izni, işyeri açma ve çalışma ruhsatı ile Genel Müdürlüğün kayıtlarına işlenmiş alanlar ile ilgili izinlerin Genel Müdürlüğe verilmesini müteakip, işletme izni düzenlenir. Süresi içinde yükümlülükleri yerine getirilmeyen ruhsatlar için her yıl 50.000 TL idari para cezası verilir. İşletme ruhsat süresi sonuna kadar bu fıkrada belirtilen izinlerden dolayı işletme izninin alınamaması hâlinde ruhsat süresi uzatılmaz." düzenlemesine; aynı Kanunun "Ruhsat bedeli, cezalar ve diğer yaptırımlar" başlıklı 13. maddesinin 2. fıkrasının ilk cümlesinde dava konusu işlem tarihiyle yürürlükte olan halinde, "... bu Kanun gereğince uygulanan idari para cezaları her yıl 213 sayılı Vergi Usul Kanunu uyarınca belirlenen yeniden değerleme oranı nispetinde artırılır." düzenlemesine; aynı maddenin 3. fıkrasında; "Bakanlık, mülki idare amirlikleri ve il özel idareleri tarafından bu Kanuna göre verilen idari para cezaları hakkında 30/3/2005 tarihli ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu hükümleri uygulanır. Bu Kanuna göre verilen idari para cezaları tebliğinden itibaren bir ay içinde ödenir. Tahakkuk eden ve ödenmeyen Devlet hakları 6183 sayılı Kanun hükümlerine göre takip ve tahsil edilmek üzere ilgili tahsil dairesine bildirilir." hükmüne yer verilmiştir.
5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 5. maddesinde; "26.9.2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun zaman bakımından uygulamaya ilişkin hükümleri kabahatler bakımından da uygulanır. Ancak, kabahatler karşılığında öngörülen idarî yaptırımlara ilişkin kararların yerine getirilmesi bakımından derhal uygulama kuralı geçerlidir. Kabahat, failin icraî veya ihmali davranışı gerçekleştirdiği zaman işlenmiş sayılır. Neticenin oluştuğu zaman, bu bakımdan dikkate alınmaz." kuralı yer almaktadır.	
HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
Uyuşmazlıkta, temyize konu kararın cezalandırmaya esas alınan fiilin sübuta erdiğine ilişkin gerekçesinde isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, cezaya esas fiilin hangi tarihte gerçekleştiğinin tespiti uygulanacak idari para cezası miktarı açısından önem taşımaktadır.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
Uyuşmazlıkta, temyize konu kararın cezalandırmaya esas alınan fiilin sübuta erdiğine ilişkin gerekçesinde isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, cezaya esas fiilin hangi tarihte gerçekleştiğinin tespiti uygulanacak idari para cezası miktarı açısından önem taşımaktadır. 
3213 sayılı Maden Kanunu'na aykırılık teşkil eden eylemi nedeniyle davacıya, 17.12.2017 - 17.12.2018 yılı için 77.632,00 TL idari para cezası verilmiş olup, Kabahatler Kanunu'nun 5. maddesinde yer verilen kabahatin, failin icraî veya ihmali davranışı gerçekleştirdiği zaman işlenmiş sayılacağı ve neticenin oluştuğu zamanın, bu bakımdan dikkate alınmayacağı düzenlemesi gereğince, davacıya işlenen fiilin gerçekleştiği tarih olan 2018 yılının karşılığı olan idari para cezası verilmesi gerekirken, ilgili dönem için 2019 yılı için yeniden değerleme oranında güncellenen değer üzerinden idari para cezasının verildiği anlaşılmakta olup, dava konusu işlemin tesis edildiği tarihte yürürlükte olan ceza tutarı dikkate alınmak suretiyle 3213 sayılı Kanunun 24. maddesinin 11. fıkrası kapsamında verilen dava konusu idari para cezasında bu yönüyle hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmaktadır.
Bu itibarla, davanın reddi yönündeki ... İdare Mahkemesi kararına yönelik istinaf isteminin reddine ilişkin temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU:
 Açıklanan nedenlerle;
1.  2577 sayılı Kanun'un 49. maddesine uygun bulunan temyiz isteminin kabulüne,
2. ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının BOZULMASINA,
3. Yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın yukarıda belirtilen Bölge İdare Mahkemesi İdari Dava Dairesine gönderilmesine,  
4. Kesin olarak 11/09/2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2021/4611, Karar No: 2024/2916, Tarih: 11.09.2024

"İçtihat Metni"
       T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE     
Esas     No : 2021/4611
Karar	No : 2024/2916
 
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: ...	  
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALI)	: ... Bakanlığı
VEKİLİ	: Av. ...
MÜDAHİL (DAVALI YANINDA)	: ...
İSTEMİN_KONUSU	: ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: Davacı tarafından, sol el bileği iç kısmında ağrı şikayeti ile başvurduğu Adıyaman Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesinde yapılan ameliyatın hastalığı ile ilgisinin olmadığı, yanlış teşhis ve tedavi uygulanarak gereksiz yere ameliyat edilmesi sonucunda estetik görüntüsünün bozulmasında davalı idarenin hizmet kusurunun bulunduğundan bahisle uğranıldığı ileri sürülen zararlara karşılık 50.000,00 TL maddi ve 70.000,00 TL manevi tazminatın ameliyat tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmektedir.
                İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince; davacının aynı şikayetle daha önce farklı hastanelerin beyin cerrahi ve ortopedi bölümlerine yaptığı başvurular neticesinde uygulanan tedavilerin sonuç vermediği, Torasik Outlet Sendromu (TOS) ön tanısı ile Adıyaman Devlet Hastanesi Göğüs Cerrahi Polikliniğine yönlendirildiği, burada TOS tanısı konularak 1. Kot Rezeksiyonu operasyonu uygulandığı, Adli Tıp Kurumu raporunun değerlendirilmesinden, ameliyatın TOS tanısında uygulanan standart tedavi yöntemi olduğu, ameliyatın endikasyonunun uygun olduğu, 20/07/2011 tarihli EMG tetkikinde ve dava dilekçesinde Karpal Tünel Sendromu tanısı olduğu bildirilmekle birlikte 26/07/2019 tarihinde İnönü Üniversitesi Turgut Özal Tıp Merkezinde yapılan son durum muayenesi ve dosyada mevcut 23/03/2011, 20/07/2011 ve 08/05/2013 tarihli EMG'lerin incelenmesi sonucunda Karpal Tünel Sendromu lehine bulgu saptanmadığı, oluşan estetik bozukluğun söz konusu ameliyat sonrasında her türlü özene rağmen gelişebilecek bir durum olduğu, uygulanan ameliyatın tıp biliminin genel kabul görmüş ilke ve kurallarına uygun olduğu ve sağlık hizmetinin yürütülmesinde organizasyon hatası bulunmadığı yolunda görüş bildirildiği anlaşılmakla dava konusu olayda tazmin şartlarının gerçekleşmediği sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI :  Davacı  tarafından, 2011 yılında sol el bileği iç kısmında ağrı şikayeti ile Adıyaman Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesine başvurduğu, yapılan teşhis sonucunda ameliyat kararının verildiği, ameliyatla kaburga kemiği ve sol kol altından göğüse bağlanan kemiğinin alındığı; ancak yapılan ameliyata rağmen şikayetlerinin devam etmesi nedeni ile Adıyaman Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesine yine aynı şikayetlerle müracaat ettiğinde hastalığının Karpal Tünel Sendromu olduğunun söylendiği, yapılan ameliyatın hastalığı ve şikayeti ile bir ilgisinin olmadığı, yanlış teşhis ve tedavi uygulanarak gereksiz yere ameliyat edildiğinin ortaya çıktığı, bununla birlikte ameliyattan kaynaklanan hatanın meydana getirdiği fiziksel ve psikolojik zararın bir ömür devam edeceği  ileri sürülmektedir.
KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ :...
DÜŞÜNCESİ	: Temyiz isteminin kısmen kabulü kısmen reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE	:
	A) Temyize konu kararın maddi tazminat isteminin reddine ilişkin kısmının incelenmesi:
	İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen kararın maddi tazminat isteminin reddine yönelik kısmı usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bu kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
	B) Temyize konu kararın manevi tazminat isteminin reddine ilişkin kısmının incelenmesi: 
	MADDİ OLAY : 
	Davacının 05/09/2011 tarihinde sol kol ve omuzda ağrı şikayetiyle Adıyaman Devlet Hastanesi Göğüs Cerrahi Kliniğine başvurduğu, yapılan tetkik ve muayene neticesinde Torasik Outlet Sendromu (TOS) tanısı konularak 06/09/2011 tarihinde 1. kot rezeksiyonu operasyonu uygulandığı, 12/09/2011 tarihinde de taburcu edildiği, ameliyat sonrasında iyileşmediği, hastaneye tekrar başvurduğunda TOS olmadığının tespit edildiği, karpal tünel sendromu teşhisi konulmasıyla yapılan ameliyatın hastalığıyla ilgisinin olmadığı, yanlış teşhis ve tedavi uygulandığından bahisle 05/11/2013 tarihli dilekçesi ile davalı idareye başvurularak 100.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın ameliyat tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesi isteminde bulunulduğu, başvurunun zımnen reddi üzerine, 50.000,00 TL maddi ve 70.000,00 TL manevi tazminatın ameliyat tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesi istemiyle bakılan davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, olayda idarenin hizmet kusuru bulunup bulunmadığının tespiti amacıyla bilirkişiliğine başvurulan Adli Tıp Kurumu 7. İhtisas Kurulu tarafından hazırlanan ... tarih ve ... sayılı raporda; "Nörolojik Torasik Outlet Sendromunda elektrofizyolojik incelemeler ve radyolojik bulgular negatif olmasına rağmen muayene bulguları Torasik Outlet Sendromu ile uyumlu olan sınırlı bir grup hastada ameliyat yapılabileceği ve transaksiller girişimle 1. kot rezeksiyonu ameliyatının bu sendromda standart tedavi yöntemi olduğunun tıbben bilindiği, kişinin yapılan fizik muayenesi ve klinik bulgular neticesinde Torasik Outlet Sendromu tanısıyla Adıyaman Devlet Hastanesinde 06/09/2011 tarihinde yapılan 1. kot rezeksiyonu ameliyatının endikasyonunun uygun olduğu, 20/07/2011 tarihli EMG tetkikinde ve kişinin dava dilekçesinde Karpal Tünel Sendromu tanısı olduğu bildirilmekle birlikte 26/07/2019 tarihinde İnönü Üniversitesi Turgut Özal Tıp Merkezinde yapılan son durum muayenesi ve dosyada mevcut 23/03/2011, 20/07/2011 ve 08/05/2013  tarihli EMG’lerin Kurulumuzca incelenmesi sonucunda kişide Karpal Tünel Sendromu lehine bulgu saptanmadığı, kişide mevcut estetik bozukluğun söz konusu ameliyat sonrasında her türlü dikkat ve özene rağmen gelişebilecek bir durum olduğu, tüm bu bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; Dr. Mehmet Değirmenci’nin uygulamalarının tıp biliminin genel kabul görmüş ilke ve kurallarına uygun olduğu ve sağlık hizmetinin yürütülmesinde idarenin organizasyon hatası tespit edilmediği" yönünde görüş bildirilmiştir.
	Mahkemece, anılan raporun hükme esas alınabilecek nitelikte olduğu ve davalı idarenin hizmet kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
	İLGİLİ MEVZUAT:
	Anayasanın 125. maddesinde, idarenin her türlü eylem ve işlemlerine karşı yargı yolunun açık olduğu belirtildikten sonra, son fıkrasında, idarenin kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlü olduğu hükme bağlanmış; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2/1-b  maddesinde ise, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan muhtel olanlar tarafından açılan tam yargı davaları, idari dava türleri arasında sayılmıştır.
	Genel anlamı ile tam yargı davaları, idarenin faaliyetlerinden ötürü, hakları zarara uğrayanlar tarafından idare aleyhine açılan tazminat davalarıdır. Bu tür davalarda mahkeme, hem olayın maddi yönünü, yani zararı doğuran işlem veya eylemleri, hem de bundan çıkabilecek hukuki sonuçları tespit edecektir.
	Tam yargı davalarında, öncelikle zarara yol açtığı öne sürülen idari işlem veya eylemin hukuka uygunluğunun denetimi yapılacağından, olayın oluşumu ve zararın niteliği irdelenip, idarenin hizmet kusuru olup olmadığının araştırılması, hizmet kusuru yoksa kusursuz sorumluluk ilkelerinin uygulanıp uygulanmayacağının incelenmesi, tazminata hükmedilirken de her halde sorumluluk sebebinin açıkça belirtilmesi gerekmektedir.

Tam yargı davalarında, öncelikle zarara yol açtığı öne sürülen idari işlem veya eylemin hukuka uygunluğunun denetimi yapılacağından, olayın oluşumu ve zararın niteliği irdelenip, idarenin hizmet kusuru olup olmadığının araştırılması, hizmet kusuru yoksa kusursuz sorumluluk ilkelerinin uygulanıp uygulanmayacağının incelenmesi, tazminata hükmedilirken de her halde sorumluluk sebebinin açıkça belirtilmesi gerekmektedir.
İdarenin yürütmekle görevli olduğu bir hizmetin kuruluşunda, düzenlenişinde veya işleyişindeki nesnel nitelikli bozukluk, aksaklık veya boşluk olarak tanımlanabilen hizmet kusuru; hizmetin kötü işlemesi, geç işlemesi veya hiç işlememesi hallerinde gerçekleşmekte ve idarenin tazmin yükümlülüğünün doğmasına yol açmaktadır. Bu bağlamda hizmet kusuru, özel hukuktaki anlamından uzaklaşarak nesnelleşen, anonim bir niteliğe sahip, bağımsız karakteri olan bir kusurdur. Hizmet kusurundan dolayı sorumluluk, idarenin sorumluluğunun doğrudan ve asli nedenini oluşturmaktadır.
	Zarar gören kişinin hizmetten yararlanan durumunda olduğu ve hizmetin riskli bir nitelik taşıdığı sağlık hizmetinde, idarenin tazmin yükümlülüğünün hizmet kusuruna dayanması asli prensip olmakla beraber, zararın idarenin de dahil olduğu bir faaliyet sırasında meydana gelmesi ve öncesinde ya da sonrasında aksayan bazı durumların tespiti de önem arz etmektedir. 
Özellikle de sağlık hizmeti gibi bünyesinde risk unsuru taşıyan hizmet alanlarında, sağlıktan sorumlu olan idarelerin kamu hizmetlerinin gereği gibi işlemesini sağlayacak organizasyonları yaparak, yeterli araç ve gereçle donatılmış bina, tesis ve araçlarda hizmetin özelliğine uygun olarak seçilen ve yetişmiş personelle hizmeti yürütmek yükümlülüğünün bulunduğu da tartışmasızdır.
Esasen Anayasa'nın 56. maddesi de "Devlete, herkesin hayatını, beden ve ruh sağlığı içinde sürdürmesini sağlamak; insan ve madde gücünde tasarruf ve verimi artırarak, işbirliğini gerçekleştirmek amacıyla sağlık kuruluşlarını tek elden planlayıp hizmet vermesini düzenlemekle ve bu görevini kamu ve özel kesimlerdeki sağlık ve sosyal kurumlarından yararlanarak, onları denetleyerek yerine getirmekle" ilgili pozitif bir yükümlülük getirmiştir.

Esasen Anayasa'nın 56. maddesi de "Devlete, herkesin hayatını, beden ve ruh sağlığı içinde sürdürmesini sağlamak; insan ve madde gücünde tasarruf ve verimi artırarak, işbirliğini gerçekleştirmek amacıyla sağlık kuruluşlarını tek elden planlayıp hizmet vermesini düzenlemekle ve bu görevini kamu ve özel kesimlerdeki sağlık ve sosyal kurumlarından yararlanarak, onları denetleyerek yerine getirmekle" ilgili pozitif bir yükümlülük getirmiştir.	
	Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 2. maddesinin devlete yüklediği pozitif yükümlülükler, devlet tarafından, özel ya da kamu hastanelerine hastaların yaşamını koruyacak nitelikteki tedbirleri alma zorunluluğu getiren yasal ve düzenleyici çerçevenin konulmasını gerektirmektedir. Bu yükümlülük, hastaları, tıbbi müdahalelerin bu bağlamda meydana getirebileceği ağır sonuçlardan mümkün olabildiğince koruma gerekliliğine dayanmaktadır. Böylelikle, taraf devletler, bu yükümlülük uyarınca, hekimlerin, uygulanması düşünülen tıbbi müdahalenin hastaların fiziksel bütünlüğüyle ilgili olarak meydana getirebileceği öngörülebilir sonuçlar hakkında sorgulanmaları ve hastalarını aydınlatarak, rıza göstermelerini sağlayacak şekilde kendilerini bu tıbbi müdahale hakkında önceden bilgilendirmeleri amacıyla gereken düzenleyici yasal tedbirleri almakla yükümlüdürler (Codarcea/Romanya, No. 31675/04, 2 Haziran 2009).  
	11/04/1928 tarihli ve 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı San'atlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun’un 70. maddesinde "Tabipler, diş tabipleri ve dişçiler yapacakları her nevi ameliye için hastanın, hasta küçük veya tahtı hacirde ise veli veya vasisinin evvelemirde muvafakatını alırlar. Büyük ameliyei cerrahiyeler için bu muvafakatin tahriri olması lazımdır. (Veli veya vasisi olmadığı veya bulunmadığı veya üzerinde ameliye yapılacak şahıs ifadeye muktedir olmadığı takdirde muvafakat şart değildir.) Hilafında hareket edenlere ikiyüzelli Türk Lirası idarî para cezası verilir." hükmü yer almaktadır.
	5013 sayılı Kanun ile onaylanması uygun bulunan 16/03/2004 tarih ve 2004/7024 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile onaylanan "Biyoloji ve Tıbbın Uygulanması Bakımından İnsan Hakları ve İnsan Haysiyetinin Korunması Sözleşmesi (İnsan Hakları ve Biyotıp Sözleşmesi)"nin "Amaç ve konu” başlıklı 1. maddesinde; “Bu Sözleşmenin Tarafları, tüm insanların haysiyetini ve kimliğini koruyacak ve biyoloji ve tıbbın uygulanmasında, ayrım yapmadan herkesin, bütünlüğüne ve diğer hak ve özgürlüklerine saygı gösterilmesini güvence altına alacaklardır.”; "Mesleki standartlar" başlıklı 4. maddesinde; “Araştırma dahil, sağlık alanında herhangi bir müdahalenin, ilgili mesleki yükümlülükler ve standartlara uygun olarak yapılması gerekir.” kurallarına yer verilmiştir. Sözleşme, iç hukukumuzun bir parçası haline gelmiş olup, anılan düzenlemede her türlü tıbbi müdahalenin mesleki yükümlülükler ve standartlara uygun olması benimsenmiştir.