muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/242, Karar No: 2017/1276, Tarih: 02.03.2017

**16. Hukuk Dairesi         2017/242 E.  ,  2017/1276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "tarafların tanık ve delillerini bildirmeleri için kendilerine süre ve imkan tanınması, yerel bilirkişi ve tanıkların HMK'nın 243 ve 244. maddeleri gereğince uyuşmazlığın taşınmazlara ilişkin bulunması nedeniyle keşif yerinde dinlenilmesi, beyanlar arasında çelişki bulunduğu takdirde HMK'nın 261. maddesi gereğince yüzleştirilmek sureti ile aykırılığın giderilmesi, 312 sayılı parsele komşu 261, 311 ve 310 parseller ile aynı ada 120 sayılı parsele komşu 314, 261 ve 260 sayılı parsellere ait kadastro tutanak ve ekleriyle bu parsellere revizyon gören tapu ve vergi kayıtlarının bulundukları yerlerden getirtilerek dosya arasına konulması, teknik, yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığıyla keşifte zemine uygulanması, komşu kayıt ve belgelerin taşınmazlar yönünü ne gösterdikleri üzerinde durulması, teknik bilirkişiye krokisinde işaret ettirilmesi, davacının senetsizden kazandığı kuru-sulu toprak miktarının belirlenmesi bakımından Tapu Müdürlüğünden gelen ....06.2010 tarih 101.03/518 sayılı yazının bir fotokopisi eklenerek listede yazılı ada ve parsellere ait tüm kayıt maliklerini ve intikalleri gösterir biçimde tapu kayıtlarıyla kadastro tutanaklarının Tapu Müdürlüğünden getirtilerek 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun .... maddesinde yazılı miktar sınırlandırılmalarının göz önünde bulundurulması, aynı maddenin .... fıkrası gereğince zilyetliğin maddi olaylardan olup yerel bilirkişi ve tanık dahil her türlü delille kanıtlanmasının mümkün olduğunun gözetilmesi, dava konusu 153 ada 120 sayılı parselin ham toprak niteliği ile tespit edildiği gözetilerek bu konuda uzman bilirkişi ziraat mühendisinin dinlenilmesi, kültür arazisi niteliğinde bulunup bulunmadığının açıklığa kavuşturulması, teknik ve zirai bilirkişilerden gerekçeli, denetime açık rapor istenilmesi, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun .../.... maddesinde taşınmaz üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlarından birine ait muhdesat mevcut ise; bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın veya kütüğün beyanlar hanesinde gösterileceği hükme bağlanmıştır. Somut olayda da çekişmeli 153 ada 312 parsel sayılı taşınmaz başında yapılan keşifte alınan beyanlardan taşınmaz üzerinde bir evin bulunduğu ve bu evin kadastro tespitinden önce davacı tarafından yapıldığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca; mahkemece çekişmeli taşınmaz üzerinde bulunan muhdesat niteliğindeki evin davacıya ait olduğu hususunda karar verilmesi ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun .../.... maddesi gereği tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine dair hüküm tesis edilmesi gerekirken, bu durumun göz ardı edilmesi ve ayrıca keşifte belirlenen değer üzerinden eksik harç tamamlatılmadığına göre, davalı Hazine lehine dava dilekçesinde gösterilen değer üzerinden vekalet ücreti belirlenmesi gerekirken, keşifte belirlenen değer üzerinden vekalet ücretine hükmedilmesi isabetsiz olup, davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine,

02.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3882, Karar No: 2013/46208, Tarih: 16.12.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/3882 E.  ,  2013/46208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1) TCK'nin 50/1-f maddesi uyarınca, kısa süreli hapis cezasının kamuya yararlı bir işte çalıştırılma seçenek yaptırımına çevrilmesinde gönüllülük hususunda sanığın rızasının olup olmadığının sorulmadan karar verilmesi,

2) TCK’nin 50/1-f maddesine göre sanığın kamuya yararlı bir işte çalıştırma yaptırımına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken infazı kısıtlayacak şekilde “temizlik işlerinde çalıştırılması” şeklinde seçenek yaptırımı uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 16.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/876, Karar No: 2007/903, Tarih: 28.11.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/9-876 E.  ,  2007/903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 3.İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2007

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kartal 3.İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 03.04.2007 gün ve 2006/1464-2007/275 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 10.07.2007 gün ve 2007/19933-23090 sayılı ilamı ile; (“…Davacı  işçi 19.11.2001 tarihinde imzalan protokolün  geçersiz olduğunu ileri sürmüş ve 1.10.2000- 30.9.2002 tarihleri arasında yürürlükte olan toplu  iş sözleşmesinin 39.maddesinde  öngörülen  ücret artışından kaynaklanan fark  ücret isteğinde bulunmuştur. Davalı  işveren  protokolün  toplu  iş sözleşmesi  imzalayan yetkili kişiler tarafından imzalandığını ve geçerli  olduğunu  savunmuştur.

Mahkemece isteğin kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

İşyerinde, 28.8.2000 tarihinde  sendika tarafından verilen yetkiye istinaden  16.2.2001 tarihinde  imzalanan toplu  iş sözleşmesi 1.10.2000- 30.9.2002 tarihleri arasında yürürlükte kalmıştır. Toplu  iş sözleşmesini imzalayan sendika yetkililerinin bir kısmı ile işveren temsilcileri arasında 19.11.2001 tarihinde imzalanan protokolle, 1.10.2001 tarihinde yürürlüğe giren  ücret artış  hükmü tadil edilmiş ve ücret artışı  oranı düşürülmüştür. Yine 1.4.2002 tarihinde yürürlüğe girecek  olan ücret artışı hükmünde değişiklik yapılmıştır.

Sözü edilen protokolü sendika adına imzalayanlardan 5 kişi 28.8.2000 tarihli  sendika yetki yazısında  münferiden ve müştereken  toplu  iş sözleşmesi imzalamaya yetkili kılınmışlardır. Toplu  iş sözleşmesi imzalama konusunda  verilen yetki sendika tarafından daha sonra geri alınmış değildir. Toplu  iş sözleşmesinde değişiklik  yapılması için  ise sendika tarafından   özel bir yetki verilmesine gerek bulunmamaktadır. Toplu  iş sözleşmesinde değişiklik  yapma konusunda sendika yönetim kurulunun bir karar alması da gerekmemektedir. Sendika yetkilileri tarafından anılan yetkiye dayanılarak 16.2.2001 tarihinde toplu  iş sözleşmesi imzalanmasının ardından 9 ay sonra değişen koşullara göre bazı hükümlerde değişikliğe gidildiği görülmektedir.

Somut olayda, 19.11.2001 tarihinde toplu  iş sözleşmesini birlikte ve tek başına imzalamaya yetkili  olan  aralarında sendika genel  başkanı  işe şube yöneticisinin de bulunduğu 5 kişi protokolü sendika adına düzenlemişler ve işyerinde anılan protokol uygulanmaya başlamıştır. Bu konuda sendika ile işveren  arasında bir  uyuşmazlık ortaya çıkmamıştır.  İşçiler de  protokole yapılan uygulamaya karşı çıkmaksızın çalışmalarını sürdürmüşlerdir. Sonraki dönemlerde yeni toplu  iş sözleşmeleri imzalanmış ve işçilerin almakta oldukları  ücretleri  üzerinden  ücret artışları öngörülmüştür. Anılan sözleşmelerin imzalanması aşamalarında da 19.11.2001 tarihinde imzalanan protokolün geçersizliği sendika ile işveren arasında bir çekişme konusu olmamıştır. Böyle olunca bahsi geçen protokolün sendika adına yetkili kişiler tarafından imzalanmadığının kabulü doğru  olmaz.

Mahkemece kararın gerekçesinde daha  önce aynı konuda kesinleşen mahkeme kararlarından söz edilmişse de, anılan protokolün  ileriye dönük  olarak sonuçlarını doğuracağı yönünde yerel mahkeme kararlarının onandığı Dairemiz  kararları da mevcuttur. Bu itibarla her dosyadaki delil durumuna göre çözüme gidilmelidir.

Dairemizin kararlılık kazanmış  olan uygulamasına göre toplu  iş sözleşmesi imzalamaya yetkili kişiler tarafından düzenlenen protokolle toplu  iş sözleşmesi hükümlerini ileriye dönük  olarak değiştirilmesi  imkan dahilindedir. Somut olayda protokolün  ilk maddesinde 1.10.2001 tarihinde yürürlüğe girmiş olan ücret artışı hükmü tadil edilmekle bu değişiklik, geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz. Böyle olunca davacının 1.10.2001 - 19.11.2001 tarihleri arasında kalan dönem için protokolün sonuç doğurmayacağı kabul edilmeli ve anılan dönem için  ücret farkı  hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır. Protokolün imzalandığı tarih sonrasında ise protokol hükümleri doğrultusunda yapılan işveren uygulaması yerinde olduğundan  19.11.2001 tarihi sonrası için ücret farkı  isteğinin reddine karar verilmelidir. Gerekirse bu yönde bilirkişiden ek hesap raporu alınarak bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir...”) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle HUMK.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle HUMK.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre ve özellikle toplu iş sözleşmesinin eki niteliğinde bulunan protokol uyarınca toplu iş sözleşmesinin yasaca cevaz verilen hükümlerinin ileriye dönük olarak değiştirilebilmesinin mümkün bulunmasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç  : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 28.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1132, Karar No: 2024/4463, Tarih: 29.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/1132 E.  ,  2024/4463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/112 Esas, 2022/1551 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/88 E., 2018/105 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı TÜRKPATENT vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı TÜRKPATENT vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkiline ait "ARMA" ibareli 12079, 85053, 162632 tescil numaralı 03, 29, 30 ve 32. sınıftaki markalarının 1990 yılından beri tescillenerek korunduğunu, davalıya ait "ARMAN" ibareli 2015/49476 başvuru numaralı, aynı sınıftaki markanın ise müvekkiline ait markaya benzediğini, davalının markasının yayınına yapılan itirazın diğer davalı Kurum tarafından 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine göre iltibas bulunmadığı gerekçesiyle reddedildiğini, bu kararın hak ve hukuka aykırı olduğunu, davalının markasının tescilini talep ettiği ürünler ile müvekkiline ait markaların tescilli markalarının birbiri ile uyuştuğunu, işitsel ve görsel bakımdan çok benzediğini ileri sürerek YİDK kararının iptaline, davalı şirkete ait 2015/49476 sayılı “Arman” markasının tescilinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafça hükümsüzlüğü istenen markanın bütün olarak değerlendirildiğinde farklı olduklarını, davacı markasının tanınmış olmadığını, müvekkilinin tescil işleminde kötü niyetli bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafça hükümsüzlüğü istenen markanın bütün olarak değerlendirildiğinde farklı olduklarını, davacı markasının tanınmış olmadığını, müvekkilinin tescil işleminde kötü niyetli bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, davalının "ARMAN+ Arapça yazı" ibareli marka başvurusu ile davacının "ARMA" ibareli markaları arasında, davalının markasının kapsamındaki 29. sınıftaki "Süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil). Yenilebilir bitkisel yağlar.", malları, 30. sınıftaki "Kahve, kakao; kahve veya kakao esaslı içecekler, çikolata esaslı içecekler, makarnalar, mantılar, erişteler. Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar: Ekmek, simit, poğaça, pide, sandviç, katmer, börek, yaşpasta, baklava, kadayıf, şerbetli tatlılar, puding, muhallebi, kazandibi, sütlaç, keşkül. Yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler, vanilya, baharatlar, domates sosları dahil olmak üzere soslar. Her türlü un, irmikler, nişastalar. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. Şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler." ve 32. sınıftaki "Maden suları, kaynak suları, sofra suları, sodalar. Sebze ve meyve suları. Bunların konsantreleri ve özleri, meşrubatlar." yönünden görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, davalının "ARMAN" ibareli marka başvurusunda yer alan Arapça yazının ortalama tüketici nezdinde markada asli unsur olarak görülmeyip tali unsur olarak algılanacağı, 29, 30 ve 32. sınıftaki mallar yönünden 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendindeki iltibas koşulu oluştuğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, dava konusu YİDK kararının dava konusu edilen 2015/49476 sayılı markanın kapsamında yer alan 29. sınıftaki "Süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil). Yenilebilir bitkisel yağlar.", malları, 30. sınıftaki "Kahve, kakao; kahve veya kakao esaslı içecekler, çikolata esaslı içecekler, makarnalar, mantılar, erişteler. Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar: Ekmek, simit, poğaça, pide, sandviç, katmer, börek, yaşpasta, baklava, kadayıf, şerbetli tatlılar, puding, muhallebi, kazandibi, sütlaç, keşkül. Yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler, vanilya, baharatlar, domates sosları dahil olmak üzere soslar. Her türlü un, irmikler, nişastalar. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. Şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler." ve 32. sınıftaki "Maden suları, kaynak suları, sofra suları, sodalar. Sebze ve meyve suları. Bunların konsantreleri ve özleri, meşrubatlar." yönünden iptaline, bu mallar yönünden markanın hükümsüzlüğüne, diğer kısımlar yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TÜRKPATENT vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı TÜRKPATENT vekili istinaf dilekçesinde özetle; somut olayda başvuru markası olan markası ile davacının, markalarının ortalama tüketici nezdinde karıştırılacak derecede benzer bulunmadığını, davalı başvurusunun konusu olan işaretin, davacıya ait tescilli markalara “toplu olarak bıraktığı umumi intiba” itibariyle ilk bakışta kolayca tefrik edilemeyecek şekilde benzediğinden ve bu suretle iltibasa sebebiyet vereceğinden söz edilebilmesinin olanaksız olduğunu, “Arman” ibaresinin, arapça harflerle birlikte bambaşka bir kompozisyon ve içerikte kullanıldığını, somut olayda iltibas tehlikesi bulunmadığını ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davalının "ARMAN+ Arapça yazı" ibareli marka başvurusu ile davacının "ARMA" ibareli markaları arasında, dosya kapsamında uyuşmazlık konusu mallar yönünden, görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, davalının "ARMAN" ibareli marka başvurusunda yer alan Arapça yazının ortalama tüketici nezdinde markada asli unsur olarak görülmeyip tali unsur olarak algılanacağı, belirtilen mallar yönünden 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendindeki iltibas koşulunun somut uyuşmazlık açısından oluştuğu gerekçesiyle davalı TÜRKPATENT vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TÜRKPATENT vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı TÜRKPATENT vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki beyanlarını tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı TÜRKPATENT vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1616, Karar No: 2011/6467, Tarih: 01.12.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/1616 E.  ,  2011/6467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/03/2010

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek müvekkilinin işe iadesine ve yasal haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş akdinin ekonomik kriz ve siparişlerin azalmasına bağlı olarak diğer çalışanlarla birlikte sona erdirildiğini, işverenin fesih yönünde aldığı işletmesel kararın yargı denetimine tabi olmadığını, çıkarılan işçilerin seçiminde işvereni bağlayan bir tenkisat kuralı bulunmadığını, davalı şirketteki işlerin personel çıkaracak düzeyde azaldığının işyerinde kullanılan elektrik giderleri, vergiye esas kazanç miktarı ve  diğer ticari defter ve kayıtların tetkikinden de anlaşılabileceğini  savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, keşifte dinlenen tüm tanıkların ekonomik krizin varlığını belirttiği, diğer hususlarda iddia ve savunma doğrultusunda beyanda bulunduğu, bilirkişi raporunda  davalı iş yerinde sipariş ve üretim azalmasının yaşandığı, buna bağlı olarak istihdam fazlasının meydana geldiği, işçi çıkarılması yoluna gidildiği, genel olarak çıkarılan işçilerin işe alındığını, davacının çıkarıldığı bölüme işçi alımı yapılmadığı, sosyal kriterler yönünden işverenin bir savunmasının bulunmadığını ve bunun esas alınacağına ilişkin kayıt ve belge bulunmadığı, alınan işletmesel kararın tutarlı olarak uygulandığı ve feshin geçerli nedene dayandığı kanaatinin bildirildiği, buna göre davalı işletmenin ekonomik krizden etkilendiği, siparişlerin azaldığı, stokların arttığı, işçi çıkarmadan önce vardiya sayısının azaltılması, ücretsiz izin kullandırılması gibi ekonomik krizi işçi çıkarmadan atlatmaya yönelik tüm tedbirlerin uygulandığı, ancak ekonomik krizi aşamayan işverenin işçi çıkartmak zorunda kaldığı, davacının da bu yönde alınan işletmesel karar sonucu işten çıkartıldığı, fesih için yeterli haklı ve geçerli nedenlerin bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.