muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/39904, Karar No: 2017/18954, Tarih: 21.09.2017

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden ve kamu tüzel kişiliği de bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 21//09/2017 tarihinde oybirliğiyle olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4206, Karar No: 2010/2185, Tarih: 11.03.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/4206 E.  ,  2010/2185 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı üçüncü kişi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (üçüncü kişi) vekili, Mersin 5.İcra Müdürlüğü’nün 2008/2708 Esas sayılı dosyasında yapılan 01.05.2008 günü haczedilip 28.10.2008’de muhafaza altına alınan, davacıya ait faturalı iş makinesinin kiracı sıfatı ile borçlunun zilyetliğinde iken kötü niyetli olarak haczedildiğini belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına ve tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, dava konusu haczin yapıldığı tarihten yaklaşık 5 ay sonra istihkak iddiasının ileri sürülmesinin hayatın olağan akışına uymadığını,davanın 7 günlük yasal hak düşürücü süreden sonra açıldığını, mahcuzun iş makinesi olması nedeni ile tescile tabi araçlardan olduğunu, satış ve devirlerinin de noterde yapılması gerektiğini belirterek davanın reddine ve tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı (borçlu), usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; “3226 sayılı Finansal Kiralama Kanunu’nun 8,19. maddeleri kapsamında kira sözleşmesinin noterde düzenlenmediği ve kiracının ikametgahında tutulan özel sicile tescil edilmediği,istihkak iddiasının kanıtlanamadığı ”gerekçesi ile davanın reddine, yasal koşulları oluşmadığından tazminata hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd.maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Haczin üçüncü kişi tarafından daha önce öğrenildiği kanıtlanamadığından davanın süresinde olduğunun kabulü ile işin esası hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Dava konusu mahcuz kepçe olarak tabir edilen bir iş makinesidir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 22/c-2. maddesi uyarınca iş makineleri tescile tabu araçlardan olduğu için aynı Kanun’un (5942 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile değişik) 20/d, Karayolları Trafik Yönetmeliği’nin 36. maddeleri gereğince satış ve devirlerinin de noterde düzenlenen sözleşme ile yapılması gerekmektedir.

Üçüncü kişi, aracın kendisi adına kayıtlı olduğunu ve 01.06.2004 tarihli faturaya esas satışın noterde yapıldığına dair belgeyi dosyaya sunamamıştır.

Bu durumda ispatlanamayan davanın reddi gerekirken, geçerli bir finansal kiralama sözleşmesinin bulunmadığı ve bu nedenle istihkak iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesi ile dava reddedilmiştir.Ne var ki; sonucu itibarı ile verilen karar doğru olduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Üçüncü kişi, aracın kendisi adına kayıtlı olduğunu ve 01.06.2004 tarihli faturaya esas satışın noterde yapıldığına dair belgeyi dosyaya sunamamıştır.

Bu durumda ispatlanamayan davanın reddi gerekirken, geçerli bir finansal kiralama sözleşmesinin bulunmadığı ve bu nedenle istihkak iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesi ile dava reddedilmiştir.Ne var ki; sonucu itibarı ile verilen karar doğru olduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı (üçüncü kişi) ... A.Ş. vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1,55 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı 3.kişi'den alınmasına 11.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7295, Karar No: 2021/1665, Tarih: 01.03.2021

**14. Ceza Dairesi         2016/7295 E.  ,  2021/1665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (mağdureler ...'e karşı)

HÜKÜM : Sanığın mağdurelerden ... ile...’e yönelik çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve mağdure ...’a yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine

İlk derece mahkemesince verilen hükümlerin sanık müdafisi ile katılan mağdure ... vekili tarafından temyiz edilmesi ve sanık müdafisince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihte sanık müdafisinin yerinde görülen talebine istinaden duruşmalı yapılan değerlendirmede başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Katılan mağdure ... vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde on beş yaşından küçük mağdurenin velayet hakkına sahip babası olan müşteki ...'ın, davaya katılmasına rağmen yokluğunda verilip, usulüne uygun şekilde tebliğ edilen gerekçeli kararı temyiz etmemesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin hükmü temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık müdafisinin mağdurelerden ..., ..., ...’e yönelik çocuğun cinsel istismarı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (mağdure sayısınca) ve mağdure ...’a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında mağdurelere karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu değişik zamanlarda birden fazla işlemesi nedeniyle cezasında 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi gereğince artırım yapılmaması suretiyle sonuç cezaların eksik tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, eleştiri dışında hükmedilen cezaların nevi ve miktarları itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık müdafisinin mağdure ...'a yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık müdafisinin mağdure ...'a yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58-61. maddeleri ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarla ilgili 5237 sayılı Kanunun 102-105. maddelerinde değişiklikler yapılması karşısında, aynı Kanunun 7/2. maddesindeki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" düzenlemesi nazara alınıp, lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili maddeleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları ile duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunması bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11936, Karar No: 2021/2521, Tarih: 27.01.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/11936 E.  ,  2021/2521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre ve yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığın üzerine atılı suçlamayı kabul etmemesi, mağdur ...’in sanığın kendisine fuhuş yapması için talimat verdiğine veya yer temin ettiğine dair beyanının olmaması, tanık ...’nin de mağdure ile önceden tanıştıklarını mağdurenin kendisini masaj salonuna davet etmesi üzerine gittiğini beyan etmesi ve 09/01/2015 tarihli olay tutanağında sanığın olay esnasında salonda olmadığının anlaşılması karşısında, sanığın mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delillerin neler olduğu açıklanmadan, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1605, Karar No: 2013/848, Tarih: 14.06.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2012/19-1605 E.  ,  2013/848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2012

Taraflar arasındaki “menfi tespit” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İzmir 3.Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 12.04.2011 gün ve 2011/12-172 sayılı kararın incelenmesinin davalı vekili tarafça istenilmesi üzerine, Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 10.10.2011 gün ve 2011/7775-12287 sayılı ilamı ile;

“…Mahkemece davanın kabulüne dair verilen ilk karar, Dairemizin 2010/2268 Esas, 2010/8899 karar sayılı, 14.07.2010 günlü kararı ile bozulmuş olup anılan bozma ilamında borç tasfiyesi protokolü üzerinde durulması gerektiği ve protokolde de yazılı olduğu üzere daha önce verilen tüm çek ve senetlerin iade edileceği belirtilmiş olup, mahkemece bu bozma ilamına uyulmuş olmasına rağmen, bozma ilamı yanlış değerlendirilerek davanın kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

Dosya içerisinde bulunan taraflarca ve dava dışı E. Ltd. Şti. ile imzalanan 28.12.2006 tarihli protokol bir borç tasfiye protokolüdür. Bu protokolde imzası bulunan taraflar üstlendikleri edimleri yerine getirmek durumundadır.

Hal böyle olunca, mahkemece yapılacak iş, taraflarca anılan protokoldeki edimlerin yerine getirilip getirilmediği araştırılıp, dava dışı E.. Ltd. Şti., K.İns. Taah. Sanayi Tic. AŞ. arasındaki organik bağ da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, olaya uygun düşmeyen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmayıp hükmün bozulması gerekmiştir…”

gerekçesiyle karar bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ  EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, davacı şirketin İzmir 5. İcra Müdürlüğü'nün 2006/6698 E sayılı icra takip dosyasından dolayı borçlu olmadığının tespitine yönelik menfi tespit davasıdır.

Davacı vekili davalı yanca müvekkili aleyhine girişilen takibe dayanak kılınan kefalet taahhüdünün, Türk Ticaret Kanunu’nun 137 nci maddesinde gösterilen ehliyet kapsamı dışında ve dava dışı E.K.’nun aynı yasanın 334 ncü maddesinde ifadesini bulan şirketle işlem yapma yasağına aykırı biçimde oluşturulduğunu ve bu nedenle geçersiz olduğunu ileri sürerek anılan kefalet taahhüdünden dolayı müvekkilinin borçlu bulunmadığının tesbitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, davanın takipten üç yıl sonra açıldığını, iddianın Yargıtay içtihatlarına ve Türk Medeni Kanunu’nun 2 nci maddesine açıkça aykırı bulunduğunu, davacı borçlunun icra takibine de itiraz etmediğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı şirket vekili, davanın takipten üç yıl sonra açıldığını, iddianın Yargıtay içtihatlarına ve Türk Medeni Kanunu’nun 2 nci maddesine açıkça aykırı bulunduğunu, davacı borçlunun icra takibine de itiraz etmediğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, ultra vires olarak belirtilen şirket ehliyetinin, kefalete izin vermediği gerekçesiyle ve Türk Ticaret Kanunu’nun 137 nci maddesi uyarınca kefaletin geçersiz olduğu; aksi düşünülse dahi şirket yönetim kurulu başkanı olan diğer imza sahibi E. K.’nun bu kefalet taahhüdüyle şirketle işlem yapmış duruma düştüğü ve bunun da kefaleti geçersiz kıldığından bahisle davanın kabulüne dair verilen karar; davalı şirket vekilinin temyizi üzerine; Özel Dairece, müteselsil kefalet taahhüdü dışında davacı şirket tarafından davalı ile yapılmış borç tasfiyesi protokolü ve bu amaçla verilmiş çeklerin olduğu, mahkemece bu belgeler üzerinde durulup bunların borç ödemeyi üstlenme iradesini gösterip göstermediği hususunda değerlendirme yapılması gerektiğine işaretle karar bozulmuştur.

Bozma ilamına uyularak verilen ikinci kararda; taraflar arasında yapılan 28.12.2006 tarihli protokol taraflarının, alacaklı T.. Gıda AŞ ile eldeki dava tarafları dışında kalan, E... Gıda Ltd. Şti. olduğunu, eldeki davanın davacısı olan K... İnşaat AŞ.nin söz konusu belgede sözleşmenin asli tarafı olarak yer almadığını, belgede K.. İnşaat AŞ'nin müteselsil kefil konumuna vurgu yapıldığını, bu durumda davacı K...İnşaat AŞ'nin asıl borçlunun dışında, borcu asli olarak üstelenen ya da, bağımsız borç üstlenme iradesinin olduğunu göstermediğini; bu itibarla, davacı K...İnşaat AŞ.nin önceki yargılamada belirtilen ve ultravires (şirket ehliyeti) kapsamında kalan ikincil bir protokol yapmış olduğunu, önceki sözleşmedeki kefalet gibi, şirketin konusu dışında işlem yapma durumunda olup, bu nedenle kefaletinin geçersiz, yoklukla malûl olduğunu, protokolde de açıkça asıl borçlunun dava dışı E..Gıda Ltd. Şti. olduğu, K..AŞ'nin bu borca kefil suretiyle yer aldığı belirtildiğinden, K...İnşaat AŞ yönünden ayrıca-bağımsız bir borç iradesi meydana getirilmediğini, davacı Kanburoğlu İnşaat AŞ.nin bu protokolle ayrıca ve açıkça bir borç yenilenmesi içine girmediğini, söz konusu çeklerde, keşidecilerinin dava dışı E... Gıda Ltd. Şti. olup, lehtar olarak K..İnşaat AŞ'nin yer aldığı ve düzenleme tarihlerinin de 22.03.2005 tarihinden başlayıp, 04.04.2006 tarihine kadar devam eden muhtelif miktar ve tarihli  çekler olup, bu çeklerin taraflar arasındaki borç ilişkisinin (satış ve dağıtım sözleşmesi ve protokol) tarihlerinden çok önce verildiğini; böylece, bu çeklerin dahi davacı K..İnşaat AŞ yönünden, davalı tarafa ayrıca ve açıkça bağımsız bir borcun üstlenilmesi olarak verildiğinin kanıtlanamadığı, bu çeklerin dahi bağımsız bir borç üstlenme iradesini göstermediği,  öte yandan, daha önceki yargılamada mahkemece davacı K...İnşaat AŞ yönünden davalı T..Gıda AŞ'ye verildiği belirtilen ve TTK 137 maddede düzenlenen ultravires ve TTK 334 maddede düzenlenen şirketle işlem yapma yasağına girdiğinden, söz konusu sözleşmenin bu sebeplerle geçersiz olduğundan buna itibar edilme olanağının bulunmadığı, dolayısıyla davacı şirket bakımından verilen kefaletin geçersiz olduğu, davacı şirketi bağlamayacağı belirtildiğinden ve bu konulardaki temyiz talepleri Yargıtay'ca incelenip bozma dışı bırakıldığından bu hususta artık davacı yönünden usulü müktesep hak oluştuğu, önceki yargılamada hüküm altına alınan kefaletin geçersizliğine ilişkin tespit ve değerlendirmeler Yargıtay bozma ilamının kapsamı dışında kaldığından davacı K...İnş. AŞ'nin kefaletinin geçersiz olduğu gerekçeleri ile davanın kabulüne dair verilen karar; Özel Dairece metni aynen yukarıda başlık bölümünde alınan ilam ile bozulmuş; mahkemece, önceki gerekçeler tekrarlanmak suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını, davalı vekili temyize getirmektedir.