muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/23419, Karar No: 2016/417, Tarih: 12.01.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/23419 E.  ,  2016/417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi borçlu icra mahkemesine başvurusunda; ödeme emrinde belirtilen faiz oranlarının takipten sonra değiştiğini ileri sürerek, takip tarihi sonrasında faiz hesabının değişen avans faiz oranlarına göre yapılarak takip borcunun yeniden hesaplanmasını istediği, mahkemece, talep üzerine icra müdürlüğünce yapılmış kademeli faiz hesabı bulunmadığı, müdürlüğün talep olmadan faiz hesabı yapma yetkisi olmadığı, re'sen de olsa yapılmış işlem bulunmadığı, takibin itiraz edilmeksizin kesinleştiği, gerekçesiyle şikayetin reddine karar verildiği görülmektedir.

Alacaklının bonoya dayalı borçlu hakkında başlattığı kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibinde, takip tarihinden itibaren % 80 ticari reskont faizi üzerinden işleyecek faiz talebinde bulunduğu, takibin itiraz edilmeksizin kesinleştiği, dosya içinde, 29.11.2013 tarihli, toplam faiz miktarı 178.288 TL ve bakiye borç miktarı 253.878 TL olarak tespit edilen dosya hesabı olduğu görülmektedir.

Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre, takip talebinde istenen faiz oranının cinsinin belirtilmesi ya da istenen faiz oranının o tarihte uygulanan yasal veya ticari faiz oranlarından birine denk gelmesi durumunda o cins faiz oranının istendiğinin kabulü gerekeceğinden ödeme emrine yasal sürede itiraz edilmemiş olsa bile faizin, istenen faiz türüne göre ve değişen oranlarda hesaplanması gerekir. Ancak, takipte talep edilen ve itiraz edilmeyerek kesinleşen işleyecek faizin türünün gösterilmemesi ve oranının da yasal ya da ticari faiz oranlarından birine denk gelmemesi halinde aynı sonuca varılamaz. Bu durumda, itiraz edilmeyerek kesinleşen oran üzerinden faizin hesaplanması gerekir.

Somut olayda, alacaklı tarafından 05.06.2002 tarihli takip talebinde yürütülmesi istenen işleyecek % 80 faiz oranının türünün, ticari reeskont faizi olarak gösterildiği sabit olup, bu haliyle alacaklının takipten sonrası için reeskont faiz oranının uygulanmasını istediği anlaşılmaktadır.

Öte yandan, borç hesabı işlemi sırasında uygulanan faiz oranının, takipte kesinleşen faiz oranına ve yasalara aykırılığı, ancak icra müdürlüğünce dosya hesabı yapılması halinde borçlu tarafça şikayete konu edilebilecek ve mahkemece denetlenebilecektir.

Öte yandan, borç hesabı işlemi sırasında uygulanan faiz oranının, takipte kesinleşen faiz oranına ve yasalara aykırılığı, ancak icra müdürlüğünce dosya hesabı yapılması halinde borçlu tarafça şikayete konu edilebilecek ve mahkemece denetlenebilecektir.

O halde her ne kadar borçlunun takip sonrası için değişen oranlarda faiz uygulanarak dosya hesabının yapılması yönünde icra müdürlüğüne yaptığı bir müracaat olmasa da, takip dosyası içinde icra müdürlüğünce yapılmış 29.11.2013 tarihli dosya hesap tablosu bulunduğuna göre, mahkemece takip tarihinden sonraki reeskont faiz oranları belirlenerek, takipten sonrası için %80 oranı aşılmamak kaydıyla dönem dönem değişen reeskont faiz oranlarına göre, 29.11.2013 tarihli dosya hesabı denetlenerek (icra dairesince bakiye borç hesabı yapılan tarih) ve şikayet tarihi itibarı ile bakiye borç hesabı yaptırılarak; sonuca göre bir karar vermek gerekirken eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeye dayalı yazılı şekilde şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/691, Karar No: 2020/2085, Tarih: 15.05.2020

**16. Ceza Dairesi         2020/691 E.  ,  2020/2085 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Ankara 27. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.08.2018 tarih ve 2017/197 - 2018/227 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : ... ve ... yönünden TCK'nın 314/2, 3713 sayılı TMK'nın 5/1, TCK'nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63/1 maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi;

Sanık ... yönünden TCK'nın 314/2, 3713 sayılı TMK'nın 5/1, TCK'nın 221/4-2. cümle 62,53/1-2-3, 58/9, 63/1 maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet hükmünün kaldırılarak TCK'nın 221/4. 1. cümle ve CMK'nın 223/4-a maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında, Ankara 27. Ağır Ceza Mahkemesince TCK'nın 314/2, 3713 sayılı TMK'nın 5/1, TCK'nın 221/4-2. cümle,62, 53/1-2-3, 58/9, 63/1 maddeleri uyarınca verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesince İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılarak sanık hakkında TCK'nın 221/4- 1. cümle ve CMK'nın 223/4-a maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verildiği ve kararın Milli Savunma Bakanlığına tebliğ edildiği, istinaf ilamının süresi içerisinde sanık ... aleyhine ... tarafından temyiz edilmesine rağmen tebliğnamede bu sanık yönünden görüş belirtilmediği anlaşıldığından bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.05.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16562, Karar No: 2014/731, Tarih: 21.01.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/16562 E.  ,  2014/731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın yüzüne karşı, sanık savunmanının ise yokluğunda verilen 27.02.2008 günlü kararda, yasa yolu başvuru süresinin “Kararın tefhiminden itibaren başlayacağının” belirtilmesi gerekirken, “tebliğden itibaren başlayacağının belirtilmesi” suretiyle yanıltıcı ifadenin kullanıldığı ve bu haliyle tefhimin T.C.Anayasası’nın 40/2, 5271 sayılı CMK’nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerinde öngörülen yöntemlere uygun olarak yapılmadığı ve bu nedenle de sanık savunmanının temyiz isteminin süresinde ileri sürüldüğü anlaşıldığından; ... 25. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, hukuki değerden yoksun bulunan 20.06.2008 tarihli “temyiz talebinin reddine” ilişkin ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede:

Sanığın yakınana ait tırın mazot deposundan hortumla mazot çekmesi şeklindeki eyleminin 765 sayılı Yasanın 491/2. maddesinde öngörülen suçu oluşturduğunun anlaşılmasına karşın yazılı şekilde aynı yasanın 491/3. maddesi ile uygulama yapılması yasaya aykırı ise de;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 491/2. maddesindeki suçun gerektirdiği cezanın türü ve yukarı sınırına göre, aynı Yasanın 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımının, suç tarihi olan 11.10.2004 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın ...maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 765 sayılı TCK.nın 102/4 ve 104/2. maddeleri gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 21.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/42, Karar No: 2013/410, Tarih: 27.03.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/42 E.  ,  2013/410 K.**

* ÖNALIM (ŞUF'A) HAKKI

* FİİLİ TAKSİM

* PAYDAŞA KARŞI ÖNALIM HAKKI KULLANILMASI

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 732

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “önalım” davasından dolayı, bozma üzerine direnme yoluyla; Üsküdar 4.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 29.11.2011 gün ve 360 E., 282 K. sayılı kararın bozulmasını kapsayan ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’ndan çıkan 10.10.2012 gün ve 2012/6-198-702 sayılı ilamın, karar düzeltilmesi yoluyla incelenmesi davacılar vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla; Hukuk Genel Kurulu’nca dilekçe, düzeltilmesi istenen ilam ve dosyadaki ilgili bütün kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Dava, önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, müvekkillerinin 1 No'lu parselin paydaşları olduğunu, davalının ise aynı taşınmazda 27.05.2005 tarihinde toplam 207.000 TL bedelle paydaşlar Ateş ve Saffet ’in paylarını satın aldığını, davacıların önalım haklarını kullanmak istediğini belirterek, davalı adına kayıtlı payın iptali ile davacılar adına tescilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıların sadece kendi payları yönünden dava açabileceklerini, satışa konu payların tümü hakkında dava açma hak ve sıfatlarının bulunmadığını, dava konusu payların çok daha önceden satış vaadi senetleri ile satın alınıp tapuya şerh ettirildiğini, tapudaki resmi satış ile ikinci bir bedel ödendiğini, bu durumda satış vaadi sözleşmelerindeki satış bedelinin de önalım bedeline dahil edilmesi gerektiğini, davanın süresinde açılmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekilinini temyizi üzerine, Özel Dairece, davaya konu payın bulunduğu taşınmazda davalının ilk olarak 10.07.1987 tarihinde paydaş olduğu, daha sonradan 27.05.2005 tarihinde satın alınan paya karşı artık önalım hakkının kullanılamayacağından davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiş; Yerel Mahkeme, önceki hükümde direnmiştir.

Direnme hükmünü davalı vekilinin temyizi üzerine, Hukuk Genel Kurulu; Özel Daire bozma ilamındaki gerekçeleri benimsemek suretiyle sonuçta, Özel Daire bozma kararı doğrultusunda direnme kararının bozulmasına karar vermiş; davacılar vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davalının pay satın aldığı 934 ada 1 parselde, payı satın aldığı 27.05.2005 tarihinde paydaş olması, pay satışından sonra taşınmazda kat mülkiyetinin kurulmuş olması karşısında davalının parsel üzerinde bulunan payının (A) blok (3) ve (4) nolu bağımsız bölümler ile (B) Blok (1) nolu bölümnün de kapsamına girip girmediği, burada varılacak sonuca göre önalım davasının kabul edilip edilmeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davalının pay satın aldığı 934 ada 1 parselde, payı satın aldığı 27.05.2005 tarihinde paydaş olması, pay satışından sonra taşınmazda kat mülkiyetinin kurulmuş olması karşısında davalının parsel üzerinde bulunan payının (A) blok (3) ve (4) nolu bağımsız bölümler ile (B) Blok (1) nolu bölümnün de kapsamına girip girmediği, burada varılacak sonuca göre önalım davasının kabul edilip edilmeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu (TMK)nun 732.maddesinde, “Paylı mülkiyette bir paydaşın taşınmaz üzerindeki payını tamamen veya kısmen üçüncü kişiye satması halinde, diğer paydaşlar önalım hakkını kullanabilirler.” denilmiştir.

Madde metninden açıkça anlaşıldığı üzere önalım hakkı sadece taşınmazda pay satın alan üçüncü kişilere karşı kullanılabilir, yani taşınmazda daha önceden paydaş olan kişiye karşı önalım hakkı kullanılamaz.

Esasen paydaşa karşı önalım hakkının kullanılamayacağı hususunda yerel mahkeme ile özel daire arasında bir uyuşmazlık da bulunmamaktadır.

Somut olaya gelince; önalım hakkına konu edilen payın ilişkin bulunduğu 1 No’lu parselde davalının 27.05.2005 tarihinde 207.000 TL bedelle taşınmazın paydaşlarından Ateş ve Saffet 'in toplam 385/1200 payını satın alması üzerine davacılar tarafından önalım hakkının kullanılmasına ilişkin olarak 09.09.2005 tarihinde işbu dava açılmıştır.

Davalı ile davacıların murisi İsmet arasında 15.08.1985 tarihinde noterden düzenlenen kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince davalının dava konusu payın bulunduğu taşınmazda yapacağı bina karşılığında A Blok 1 ve 2 nolu bağımsız bölümlere isabet eden 45/100 payın davalıya devredileceği, arsa sahibi davacıların murisi İsmet ’e ise A Blok 3 ve 4 nolu bağımsız bölümler ile B Blok 1 nolu bağımsız bölümün verileceği kararlaştırılmıştır.

Sözleşme gereğince 45/100 payın 10.07.1987 tarihinde davalı adına tescil edildiği dosyada bulunan tapu kayıtlarından anlaşılmaktadır.

Davacılar, kat karşılığı inşaat sözleşmesindeki paylaşıma uygun olarak, tarafların kendi bağımsız bölümlerini fiilen kullandıklarını, davalının davaya konu bağımsız bölümlerdeki payları 27.05.2005 tarihinde paydaşlar Ateş ve Saffet’ten satın aldığı payların daha önceden paydaş olmadığı A Blok 3 ve 4 nolu bağımsız bölümler ile B Blok 1 nolu bağımsız bölüme ait olduğunu, dolayısı ile davalının bu bağımsız bölümlerde daha önceden paydaş olmadığını ileri sürerek, davalının daha önceden paydaş olmadığı bu bağımsız bölümler yönünden önalım haklarını kullandıklarını söylemişlerdir.
Yargıtay — Esas No: 2011/20594, Karar No: 2012/5924, Tarih: 01.03.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/20594 E.  ,  2012/5924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/02/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18,40 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 2,75 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 01/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7157, Karar No: 2022/9306, Tarih: 15.11.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/7157 E.  ,  2022/9306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından velâyet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Bölge adliye mahkemesince, 20.07.2016 doğumlu ortak çocuk ... ...’nın velayeti anneye bırakılmıştır. Dosyada yapılan incelemede, davacı kadının Ilgın Sulh Hukuk Mahkemesinin 11.02.2020 tarihinde kesinleşen 2019/260 Esas-2019/380 Karar sayılı kararıyla Türk Medeni Kanunu’nun 405. maddesi gereğince kısıtlanarak babası ...’in velayeti altında bırakıldığı anlaşılmaktadır. Kendisi kısıtlı olanın velayeti doğrudan doğruya kullanması mümkün değildir. O halde; tarafların müşterek çocuğu ... ...' nın velayetinin davalı ... yerine, davacı anneye verilmiş olması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 15.11.2022 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2020/7412, Karar No: 2021/9864, Tarih: 18.05.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/7412 E.  ,  2021/9864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik olarak, sanık ...’ın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan beraat hükmünde isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

Suçların birden fazla kişi ile birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK’nın 119/1-c maddesinden artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının sanık ... hakkında kurulan hükümlerde uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin kısmen istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin incelenmesinde,

a) Sanık ...’ün şikayetçi ...’in iş yerine girerek suça konu makineleri ve kabloyu çaldığı isnadıyla açılan kamu davasında, sanık ...’ün aşamalarda, “ ramazan bayramından 3-4 gün önce ...’ın, kendini telefon ile arayarak çağırması üzerine...t’in arka tarafında bulunan boş arsaya gittiğini, arsaya vardığında ... ve ...’un kendisini beklediğini, ... ve ...’u yanlarında içerisinde matkap, spiral makinesi, kaynak makinesi ve çeşitli aletlerin olduğu bir çuval ile gördüğünü, ... ve ...’un bu makineleri kendisine satmak istemeleri üzerine, makinelerin bulunduğu ..., parasını sonra ödemek üzere kabul edip evine götürdüğünü ” savunduğu, sanık ...’ın 02.11.2015 tarihli duruşmada “ suça konu makineleri ...ile birlikte iş yerinden çaldıktan sonra ...’e, parasını sonra almak üzere sattıklarını ” savunduğu anlaşılmakla, eylemin 5237 sayılı TCK’nın 165/1 maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilip sanığa ek savunma hakkı verilerek, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

b) 24.10.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup sanığın eylemine uyan, TCK'nın 165/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 18/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12396, Karar No: 2006/14462, Tarih: 09.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/12396 E.  ,  2006/14462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapuya tescili davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişiler tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar İbrahim Ayverdi ve arkadaşları 30.11.2006 tarihli dilekçeleriyle, ... Beldesi 278 sayılı parsele sınır olan taşınmaz hakkında açtıkları tescil davasının, Antalya Asliye 6. Hukuk Mahkemesinin 1999/908 Esas ve 2001/1282 sayılı kararıyla, taşınmazın kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içindeyken 2/B madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığını; ancak, 2. madde işleminin kesinleştiği tarihi ile dava tarihin arasında 20 yıllık süre geçmediğinden davanın red edildiğini, davalarına ilişkin tüm delillerinin Asliye 6. Hukuk Mahkemesinin 1999/908 esaslı dosyasında toplandığı, şimdi yararlarına 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği süresinin dolduğundan taşınmazın adlarına tescili iddiasıyla dava açmışlardır. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, arazi kadastrosunda tapulama harici bırakılmış taşınmazın, imar ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle, Medeni Yasanın 713 maddesi gereğince tapuya tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 Sayılı Yasaya göre 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman tahdidi bulunmaktadır. Daha sonra 1976 yılında yapılıp, ekip çalışmaları 23.4.1977, komisyonun itirazların incelenmesine ilişkin çalışmaları da 13.04.1982 tarihinde ilan edilerek kesinleşen aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması, 1987 yılında yapılıp dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon, sınırlaması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 2896 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

Çekişmeli taşınmazın 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastro sınırları içinde iken 1952 yılında makiye ayrıldığı, 1963 yılında yapılan arazi kadastrosunda orman olması nedeniyle tespit harici bırakıldığı, 1976 yılında 6831 Sayılı Yasanın 1744 Sayılı Yasa ile değişik 2. madde uygulaması sonucu orman rejimi dışına çıkartıldığı anlaşılmaktadır. Davanın özelliği nedeniyle maki tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.

I- MAKİYE AYIRMANIN HUKUKU NİTELİĞİ: