muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2022/2789, Karar No: 2024/1467, Tarih: 11.09.2024

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ   ...'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Daire kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan;
	"a) Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması,
	b) Hukuka aykırı karar verilmesi,
	c)Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Davacının temyiz isteminin reddine,
2.Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle reddine ilişkin Danıştay Sekizinci Dairesinin temyize konu 15/06/2022 tarih ve E:2019/3008, K:2022/4169 sayılı kararının ONANMASINA, 
3. Kullanılmayan ...-TL yürütmeyi durdurma harcının istemi hâlinde davacıya iadesine,
4. Kesin olarak, 11/09/2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2022/2788, Karar No: 2024/1468, Tarih: 11.09.2024

"İçtihat Metni"
                      T.C.
           D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2022/2788
Karar	No : 2024/1468                                                                       
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: ...  
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALILAR)	: 1- ... Bakanlığı
		VEKİLİ: Huk. Müş. ...
		2-... Bakanlığı
		VEKİLİ: Huk. Müş. ...
		3- ... Bakanlığı
		VEKİLİ: Av. ... 	
                                                        4- ... Bakanlığı
		VEKİLİ: Huk. Hiz. Gen. Müd. V. ...
İSTEMİN KONUSU	:  Danıştay Sekizinci Dairesinin 15/06/2022 tarih ve E:2019/3006, K:2022/4167 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ       :
Dava konusu istem: 25/10/2017 tarih ve 30221 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Okul Servis Araçları Yönetmeliği'nin 9. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde yer alan "Türk Ceza Kanununun 53 üncü maddesinde belirtilen süreler geçmiş ve affa uğramış veya hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olsa bile;" ibaresi ile aynı bendin 1. ve 2. paragraflarında yer alan "... veya bu suçlardan hakkında devam eden ya da uzlaşmayla neticelenmiş bir kovuşturma bulunmamak" ibareleri ile 9. maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan "... ve her yıl okul servis şoförlüğüne uygun olduğuna dair aile hekiminden rapor almış olmak" ibaresinin iptali istenilmiştir.
Daire kararının özeti: Danıştay Sekizinci Dairesinin 15/06/2022 tarih ve E:2019/3006, K:2022/4167 sayılı kararıyla;
	Anayasa'nın 10 ve 90/50; Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'nin 3; 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu'nun 34; 5258 sayılı Aile Hekimliği Kanunu'nun 2 ve 5/3; Aile Hekimliği Uygulama Yönetmeliği'nin 4/3; Okul Servis Araçları Yönetmeliği'nin 1, 2, 3/b,f,h,j,k,l,o maddelerine yer verildikten sonra,
Yönetmelik'in 9. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde yer alan "Türk Ceza Kanununun 53 üncü maddesinde belirtilen süreler geçmiş ve affa uğramış veya hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olsa bile;" ibaresi ile bu bendin 1. ve 2. paragraflarında yer alan "... veya bu suçlardan hakkında devam eden ya da uzlaşmayla neticelenmiş bir kovuşturma bulunmamak" ibareleri yönünden;
Yönetmelik'in 9. maddesinin dava konusu kısımlarında okul servisi şoförü olmaya engel durumun, Devletin güvenliğine karşı suçlar, anayasal düzene ve bu düzenin işleyişine karşı suçlar, zimmet, irtikap, rüşvet, hırsızlık, dolandırıcılık, sahtecilik, güveni kötüye kullanma, hileli iflas, ihaleye fesat karıştırma, edimin ifasına fesat karıştırma, suçtan kaynaklanan mal varlığı değerlerini aklama veya kaçakçılık suçları ile Türk Ceza Kanunu'nun 81, 102, 103, 104, 105, 109, 179/3, 188, 190, 191, 226 ve 227. maddelerindeki suçlar yönünden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53. maddesinde belirtilen sürelerin geçmesi, af ve bu suçlara konu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları olduğu,

Yönetmelik'in 9. maddesinde yer alan ve okul servis aracı şoförü olmaya engel teşkil eden diğer dava konusu durumun ise, yukarıda sayılan suçlar hakkında devam eden ya da uzlaşmayla neticelenmiş kovuşturma bulunmama şartına ilişkin olduğu, Türk Ceza Kanunu'nun 81, 102, 103, 104, 105, 109, 179/3, 188, 190, 191, 226 ve 227. maddelerindeki suçlar (sırasıyla) kasten öldürme, cinsel saldırı, çocukların cinsel istismarı, reşit olmayanla cinsel ilişki, cinsel taciz, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, trafik güvenliğini tehlikeye sokma, uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanılmasını kolaylaştırma, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak, müstehcenlik ve fuhuş suçları olduğu,
Yönetmelik'in sözü edilen maddelerinde Türk Ceza Kanunu'na göre hangi kişilerin okul servis aracı şoförü olamayacağına yönelik düzenleme yapıldığının görüldüğü, dava konusu düzenlemenin herhangi bir ceza uygulaması öngörmediği, yalnızca okul servis araçlarını kullanacak şoförlerde bulunması gereken şartlardan birini, başka bir deyişle bu faaliyeti yürütecek kişilerde bulunması gereken niteliklerden birini hükme bağladığı,
Öte yandan, dava konusu düzenlemelerin genel kapsayıcı olmayıp sadece okul servis araçlarını kapsadığı konusunda herhangi bir duraksama da bulunmadığı,
Çocukların fiziksel ve psikolojik olarak gelişimlerini henüz tamamlamamış olmaları nedeniyle yetişkinlere göre daha özel bir koruma altında olmaları gerektiği, bu kapsamda çocukların/öğrencilerin taşınması ile ilgili her türlü faaliyetin hassasiyet ve duyarlılık içinde yürütülerek taşıma güvenliğinin sağlanmasının önem taşıdığı,
Bununla birlikte, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'nin, çocuk haklarına ilişkin olarak belirlediği temel ilkelerden biri olan "Çocuğun Üstün Yararı İlkesi"nin, çocukların yararlarının her zaman ve her koşulda öncelikli olarak korunmasını ve karşılaşılan tüm sorunlarda çocuk yararına çözümlerin tercih edilmesini emreden bir ilke olduğu,
Dava konusu düzenleme ile Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın çocukların korunmasına yönelik önerdiği tedbirler ile Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri çerçevesinde, diğer bireylere nazaran daha çok korunmaya muhtaç olan çocuklar/öğrenciler için pozitif ayrımcılık yapılmak ve çocuğun üstün yararı gözetilmek suretiyle öğrenci taşıma faaliyetlerinin sağlıklı ve güvenli hale getirilmesi amacıyla okul servis aracı  şoförünün çocuklara/öğrencilere rol model olabilecek kişiler arasından seçilmesi gerektiği ve hizmetin gereklerine uygun personel seçiminin son derece önemli olduğu bir alanda hizmet üretecekleri hususu göz önünde bulundurularak okul servis araçları yönünden özel düzenlemeler getirildiğinin anlaşıldığı,

Bu durumda, okul servis aracında taşınan öğrencilerin yaş grubu dikkate alındığında güvenli ve düzenli taşıma faaliyeti yapılabilmesi için okul servis aracı şoförü yönünden öngörülen özel ve istisnai düzenlemelerde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varıldığı,
Yönetmelik'in 9.maddesinin 1.fıkrasının (c) bendinde yer alan "...ve her yıl okul servis şoförlüğüne uygun olduğuna dair aile hekiminden rapor almış olmak," ibaresi yönünden;
5258 sayılı Aile Hekimliği Kanunu'nun 5. maddesinin 3. fıkrasında, ilgili mevzuatta birinci basamak sağlık kuruluşları ve resmî tabiplerce düzenlenmesi öngörülen her türlü rapor, sevk evrakı, reçete ve sair belgelerin aile hekimleri tarafından düzenleneceği hükmüne yer verildiği,
Bu durumda, yukarıda yer verilen mevzuat hükmü uyarınca, aile hekimlerinin rapor ve gerekli görülen durumlarda sevk evrakı düzenleme görev ve yetkisinin bulunduğunun anlaşıldığı, okul servis şoförünün, yürütmekte olduğu kamu hizmetinin önemi ve niteliği göz önünde bulundurulduğunda, mesleğini yapmasının uygun olduğuna dair aile hekiminden rapor alması gerektiğine yönelik olarak tesis edilen dava konusu düzenlemelerde gerek yetki yönünden gerekse sebep ve maksat yönlerinden mevzuata aykırılık görülmediği, 
Bu itibarla hukuka, kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir. 
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI 					  : Davacı  tarafından, dava konusu Yönetmelik'in 9. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde yer alan ibarenin masumiyet karinesini ve kişilerin lekelenmeme hakkını ihlal ettiği, düzenlemenin ceza yargılamasında masumiyet karinesini destekler nitelikte olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun amacına aykırı olduğu, öğrencilerle servis şoföründen daha etkin ve önemli bir role sahip öğretmenler yönünden 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 48/5. maddesinde sayılan suçlardan mahkum olmamak şartı aranırken servis şoförü için öngörülen kovuşturma bulunmamak şartının amaca uygun ve orantılı bir düzenleme olarak kabul edilemeyeceği, bu kişiler hakkında beraat kararı verilmesi halinde çalışma özgürlüğünün de engellenmiş olacağı; öte yandan, kovuşturma olup olmadığını araştırma yetkisi bulunmayan işverene böyle bir yükümlülük getirilmesinde de hukuki isabet bulunmadığı, düzenlemenin ulusal ve uluslararası hukuk kuralları ile hukukun temel ilkelerine aykırı olduğu, 5258 sayılı Aile Hekimliği Kanunu ile Aile Hekimliği Uygulama Yönetmeliği'nde düzenlenmemiş bir görevin, dava konusu düzenlemelerle aile hekimlerine verilmesinin hukuka aykırı olduğu, aile hekimlerinin servis şoförü ve rehber personelin psikolojik muayenesini yapma konusunda uzman olmadığı, raporların uzman hekimlerden oluşan bir kurul tarafından tam teşekküllü hastanelerce düzenlenmesi gerektiği, düzenlemelerin içeriğinde raporların niteliği net olarak belirtilmediğinden ve hastanelere sevk hakkı tanınmadığından dava konusu hükümlerin eksik düzenleme nedeniyle iptali gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMALARI       : Davalı idareler tarafından, Danıştay Sekizinci Dairesince verilen kararın usul ve hukuka uygun bulunduğu ve temyiz dilekçesinde öne sürülen nedenlerin, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Daire kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan;
	"a) Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması,
	b) Hukuka aykırı karar verilmesi,
	c)Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Davacının temyiz isteminin reddine,
2.Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle reddine ilişkin Danıştay Sekizinci Dairesinin temyize konu 15/06/2022 tarih ve E:2019/3006, K:2022/4167 sayılı kararının ONANMASINA, 
3. Kullanılmayan ...-TL yürütmeyi durdurma harcının istemi hâlinde davacıya iadesine,
4. Kesin olarak, 11/09/2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/1849, Karar No: 2024/1462, Tarih: 11.09.2024

"İçtihat Metni"
                      T.C.
           D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2023/1849
Karar	No : 2024/1462                                                                       
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: ... Tarımsal Enerji Üretimi San. ve Tic. AŞ  
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALILAR)	: 1- ... Bakanlığı
	 VEKİLİ	: Av. ...
		2- ...Bakanlığı
		VEKİLİ: Av. ...
İSTEMİN KONUSU	: Danıştay Altıncı ve Onuncu Daireleri Müşterek Kurulunun 08/03/2023 tarih ve E:2021/4541, K:2023/2464 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ       :
Dava konusu istem: Biyodizel üretiminde kullanılmak üzere bitkisel atık yağ ithalatına izin verilmesi istemiyle yapılan başvurunun reddine ilişkin Ticaret Bakanlığı İhracat Genel Müdürlüğünün ... tarih ve... sayılı işlemi ile anılan işlemin dayanağı olarak gösterilen 06/06/2015 tarih ve 29378 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bitkisel Atık Yağların Kontrolü Yönetmeliği'nin 5. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinin iptali istenilmiştir.
Daire kararının  özeti: Danıştay Altıncı ve Onuncu Daireleri Müşterek Kurulunun 08/03/2023 tarih ve E:2021/4541, K:2023/2464 sayılı kararıyla; 
06/06/2015 tarih ve 29378 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bitkisel Atık Yağların Kontrolü Yönetmeliği'nin 5. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi yönünden; 
Bütün canlıların ortak varlığı olan çevrenin, sürdürülebilir çevre ve sürdürülebilir kalkınma ilkeleri doğrultusunda korunmasını sağlamak amacıyla yürürlüğe konulan 2872 sayılı Çevre Kanunu'nda döngüsel ekonomi ve sıfır atık yaklaşımı doğrultusunda atık oluşumunun önlenmesi/azaltılması, atıkların geri kazanılması ve yeniden kullanıma öncelik verilmesi, atıkların, doğal kaynak ve hammadde kullanımının azaltılması ve geri kazanımın artırılması amacıyla kullanılması suretiyle çevre ve insan sağlığının ve tüm kaynakların korunmasının ilke olarak kabul edildiği, atıkların geri kazanılmasını düzenleyen ve teşvik eden hükümlere yer verildiği,
Davaya konu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihte yürürlükte bulunan ve dayanağı  olan (mülga) 29/6/2011 tarih ve 644 sayılı KHK'nın 8. maddesinde ve 644 sayılı KHK'nın yürürlükten kaldırılması üzerine 1 nolu Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin 103. maddesinde; Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının etkili bir çevre yönetimi gerçekleştirmek, atık ve kimyasalların çevre ile uyumunu sağlamak üzere gerekli ekonomik araçları belirlemek ve bu konuda standartlar geliştirmek, atık ve kimyasalların yönetimine ilişkin hedef, politika ve ölçütlerin belirlenmesine ilişkin çalışmaları yapmak, yasaklanacak ve kısıtlanacak yakıt, atık ve kimyasalların ve bunlar ile çevre kirliliğine yol açabilecek diğer maddelerin ithalat ve ihracatına ilişkin ölçütleri belirlemek, uygulanmasını sağlamakla görevli ve yetkili kılındığı,

Atık Yönetimi Yönetmeliği ile; atıkların oluşumundan bertarafına kadar çevre ve insan sağlığına zarar vermeden yönetiminin sağlanması, atık oluşumunun azaltılması, atıkların yeniden kullanımı, geri dönüşümü, geri kazanımı gibi yollar ile doğal kaynak kullanımının azaltılması ve atık yönetiminin sağlanması, çevre ve insan sağlığı açısından belirli ölçütlere, temel şart ve özelliklere sahip, bu Yönetmeliğin kapsamındaki ürünlerin üretimi ile piyasa gözetimi ve denetimine ilişkin genel usul ve esasların belirlendiği, tehlikeli atıkların, serbest bölgeler dâhil Türkiye Cumhuriyeti Gümrük Bölgesine girişinin yasaklandığı, bazı tehlikesiz atıkların, kontrole tabi olarak ithalatına izin verilebileceğinin, bu izinlere ilişkin esasların, Bakanlık görüşü doğrultusunda Ekonomi Bakanlığınca yayımlanacak düzenlemelerle belirleneceğinin belirtildiği,
 Atık Yönetimi Yönetmeliği ile; atık yönetiminin sağlanmasına ilişkin genel usul ve esasların belirlendiği, özel olarak yönetimi sağlanması gereken atıklara yönelik olarak ise ayrı mevzuat düzenlemelerinin yapıldığı, bu doğrultuda Bitkisel Atık Yağların Kontrolü Yönetmeliği'nin çıkarıldığı,
Atık bitkisel yağların ekotoksik özelliklerinden dolayı çevreyle uyumlu olarak özel olarak yönetimi sağlanması gereken atıklar arasında yer aldığı,
	Bitkisel Atık Yağların Kontrolü Yönetmeliği ile; bitkisel atık yağların oluşumundan bertarafına kadar çevre ve insan sağlığına zarar vermeden yönetiminin sağlanması, yönetiminde gerekli teknik ve idari standartların oluşturulması ve buna yönelik prensip, politika ve programların belirlenmesine ilişkin usul ve esasların düzenlendiği, bitkisel atık yağların kaynakta ayrı toplanması ve uygun olarak depolanması ve geri kazanılmasının temel ilke olarak belirlendiği ve bitkisel atık yağlar ile bu yağların işlenmesi sonucu oluşan atıkların çevreye zarar verecek şekilde depolanması, taşınması, doğrudan veya dolaylı olarak yüzey suları ile yeraltı suyuna, denize, kanalizasyona, drenaj sistemi ile toprağa verilmesi ve mevcut düzenlemelerle belirlenen sınır değerleri aşarak hava kirliliğine neden olacak şekilde yakılması ve bitkisel atık yağların doğrudan veya dolaylı olarak yemeklik yağlara ve ham yağlara karıştırılmasının yasaklandığı,
	Atık Yönetimi Yönetmeliği'nin 22. maddesi ile; tehlikeli atıkların, serbest bölgeler dâhil Türkiye Cumhuriyeti Gümrük Bölgesine girişinin yasaklandığı ve bazı tehlikesiz atıkların, kontrole tabi olarak ithalatına izin verilebileceği, bu izinlere ilişkin esasların, Bakanlık görüşü doğrultusunda Ekonomi Bakanlığınca yayımlanacak düzenlemelerle belirleneceğinin hüküm altına alındığı, anılan düzenleme doğrultusunda tehlikesiz atıkların doğrudan ithal edilemeyeceğinin, kontrole tabi olarak ithalatına izin verilebilecek tehlikesiz atıkların Ekonomi Bakanlığınca belirleneceğinin anlaşıldığı,

Davalı idarelerce, ülkemizdeki atıkların kaynağında azaltılması, ayrı toplanması ve atık yönetim hiyerarşisine uygun olarak geri kazanımının ve atık işleme tesislerinin işletilmesi için ihtiyaç duyulan atıkların öncelikli olarak yurtiçinden sağlanmasının, özel olarak yönetiminin sağlanması gereken atıklardan olan bitkisel yağların yurtiçinden temini suretiyle bitkisel atık yağlardan kaynaklanan çevre kirliliği sorununun çözümü ile birlikte bu yağlar ve yerli tarım ürünlerinden elde edilen oto biyodizelin enerji sektörüne kazandırılmasının, atık yağların bertaraf edilmesi ve bu suretle de motorin ithalatından kaynaklanan cari açığın azaltılmasının, ülkemizde atıkların etkin bir şekilde yönetiminin sağlanmasının hem de ekotoksik özellikleri nedeniyle bitkisel atık yağlardan kaynaklanan çevre kirliliği sorunlarının insan ve çevre sağlığına zarar vermeden yönetiminin  sağlanmasının amaçlandığının savunulduğu,
Bu durumda; davaya konu Yönetmeliğin yürürlüğe konulduğu tarihte yürürlükte bulunan ve  dayanağı  olan (mülga) 29/6/2011 tarih ve 644 sayılı KHK'nın 8. maddesinde ve 644 sayılı KHK'nın yürürlükten kaldırılması üzerine 1 nolu Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin 103. maddesinde yer alan Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının atık ve kimyasalların yönetimine ilişkin hedef, politika ve ölçütlerin belirlenmesine ilişkin çalışmaları yapmak, yasaklanacak ve kısıtlanacak yakıt, atık ve kimyasalların ve bunlar ile çevre kirliliğine yol açabilecek diğer maddelerin ithalat ve ihracatına ilişkin ölçütleri belirlemek ve uygulanmasını sağlamakla görevli olduğu yönündeki düzenleme dikkate alındığında, davaya konu Yönetmelik hükmünün Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığına verilen düzenleme yetkisi kapsamında düzenlendiği görüldüğünden, bitkisel atık yağların ithalatını yasaklayan ve ihracatı ile transit geçişiyle ilgili kuralların Atık Yönetimi  Yönetmeliği hükümlerine tabi olacağı yolunda getirilen Yönetmeliğin dava konusu 5. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinin; dayanağı Kanun hükmüne aykırılık taşımadığı sonucuna varıldığı,
Bu itibarla Yönetmeliğin dava konusu 5. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde hukuka aykırılık (Temyize konu kararda sehven hukuka "uyarlık" yazılmıştır.) görülmediği,
Davacının biyodizel üretiminde kullanılmak üzere bitkisel atık yağ ithalatına izin verilmesi istemiyle yaptığı başvurunun reddine ilişkin Ticaret Bakanlığı İhracat Genel Müdürlüğünün ...tarih ve ... sayılı işlemi yönünden;
 Uyuşmazlıkta; davacı tarafından, biyodizel üretiminde kullanılmak üzere bitkisel atık yağ ithalatına izin verilmesi amacıyla yapılan 13/01/2021 tarihli başvurunun, dava  konusu Ticaret Bakanlığı İhracat Genel Müdürlüğünün... tarih ve ... sayılı işlemi ile; ilgili kurumlardan alınan olumsuz görüşler çerçevesinde reddedildiği,

Uyuşmazlıkta; davacı tarafından, biyodizel üretiminde kullanılmak üzere bitkisel atık yağ ithalatına izin verilmesi amacıyla yapılan 13/01/2021 tarihli başvurunun, dava  konusu Ticaret Bakanlığı İhracat Genel Müdürlüğünün... tarih ve ... sayılı işlemi ile; ilgili kurumlardan alınan olumsuz görüşler çerçevesinde reddedildiği,
Bu itibarla; hukuka uygunluğu ortaya konulan Yönetmelik hükmü uyarınca ve ilgili kurumlardan alınan görüşler çerçevesinde tesis edildiği görülen dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. 
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davacı  tarafından, davaya konu düzenlemenin, üst norm olan 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 13. maddesinin 4. fıkrasında yer alan “tehlikeli atıkların ithali yasaktır.” hükmüne uygun olmadığı ve anılan Kanun hükmünün kapsamının dava konusu Yönetmelik hükmü ile tehlikeli olan ya da olmayan bütün bitkisel yağları kapsayacak şekilde genişletilmesinin normlar hiyerarşisine aykırı olduğu, ithal edilmek istenen bitkisel yağın tehlikeli atık olmadığı, bitkisel yağların ücreti karşılığı satılabilir duruma gelmesiyle geri kazanım tesislerinin üretimlerinin düştüğü, bitkisel atık yağlar Bakanlığın atık bildirim/taşıma sistemlerine kaydedilmeden de toplanır hale geldiği için, hem mali açıdan, hem de çevre sistemleri açısından kayıt dışı piyasanın oluştuğu, kayıt dışı toplanan bu atıkların, biyodizel geri kazanım tesisleri yerine gıdaya, hayvan yemi sanayisine ve hatta kaçak akaryakıt üreticilerine teslim edilir duruma geldiği, bu sebeple temin edilebilen bitkisel atık yağın, tesisin kapasitesinin çok altında kaldığı ve üretim  kapasitesinin 1/4'ün altına düştüğü, tesisin atıl kalmaması ve devamlı zarara uğramaması için, ihtiyacı olan bitkisel atık yağ açığını  kapatmak ve rantabl çalışabilmek için devlet kontrolü altında ithalat yoluna başvurmaktan başka çaresinin kalmadığı, bu şekilde bitkisel atık yağ teminini takiben üretilecek biyodizelin ihraç edileceği, Atık Yönetimi Yönetmeliği’nin 4. maddesinde  tehlikeli ve tehlikesiz atık tanımlarının yapıldığı, davalı idare tarafından bitkisel atık yağın tehlikeli veya tehlikesiz olduğuna dair değerlendirme yapılmadan doğrudan tehlikeli kabul edilerek başvurunun reddine karar verildiği, Atık Yönetimi Yönetmeliği’nin 4. maddesinin (ı) bendi kapsamında atıkların ithalatı veya ihracatı konusundaki hüküm ile tehlikesiz atıkların ithalatına izin veren 22. maddesinin de dikkate alınmadığı, Atık Yönetimi Yönetmeliği'nin eki olan ve “Tehlikeli Kabul Edilen Atıkların Özellikleri" konulu EK/ 3-A kısmında, bir atığın, tehlikeli olduğunun kabulü için aranan ve 16 madde halinde sayılan kıstaslar dikkate alınmadan talebin reddedildiği, aynı Yönetmeliğin E-4 atık listesine göre “yenilenebilir sıvı ve katı yağların atıkları”nın tehlikesiz atık durumunda olduğu, ithali talep edilen ürünün tehlikeli atık olmadığı ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMALARI  :