muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6673, Karar No: 2017/6755, Tarih: 12.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/6673 E.  ,  2017/6755 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, davacının yersiz ödediği primlerin davalı kurumdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağını oluşturan ve yersiz alınan primlerin iadesini düzenleyen 5510 sayılı Yasanın 89. maddesine göre; iadesine karar verilen yersiz primlerin geri verilmesinde, faiz başlangıcı, primin kuruma yatırıldığı tarihi (ödemeyi) takip eden aybaşı olarak belirlenip iadenin yapılacağı ayın başına kadar faize hükmedilmesi gerekirken, mahkemece ödeme tarihlerinden itibaren yasal faize hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün 1. fıkrasındaki ''ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile'' ibaresinin silinerek yerine “ ödemeyi takip eden aybaşından iadenin yapılacağı ayın başına kadar işleyecek yasal faizi ile'' ibaresinin eklenmesine ve hükmün bu şekliyle DÜZELTEREK ONANMASINA, 12.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13785, Karar No: 2022/14877, Tarih: 31.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/13785 E.  ,  2022/14877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki davada İstanbul Anadolu 3. Tüketici ile Yalova 4. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, devremülk sözleşmesinden cayma nedeniyle sözleşmenin feshi, verilenlerin iadesi istemine ilişkindir.

İstanbul Anadolu 3. Tüketici Mahkemesince, davacının dava dilekçesinde taraflar arasında akdedilen sözleşmelerin geçersizliğinin tespiti ile iptalini, bu sözleşmelere istinaden ödenen 11.400,00 TL bedelin dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ettiği, davacının bu talepleri ile ilgili olumlu veya olumsuz hüküm kurulurken davacı adına devredilmiş olan taşınmazın aynına yönelik olarak da olumlu veya olumsuz hüküm kurulması gerekeceği, HMK'nın 12/1. maddesinde "Taşınmaz üzerindeki ayni hakka ilişkin veya ayni hak sahipliğinde değişikliğe yol açılabilecek davalar ile taşınmazın zilyetliğine yahut alıkoyma hakkına ilişkin davalarda, taşınmazın bulunduğu yer mahkemesi kesin yetkilidir." hükmünün belirtildiği, dolayısıyla dosyamızda taşınmazın aynına yönelik hüküm kurulması gerekeceğinden taşınmazın bulunduğu yer mahkemesi olan Yalova Asliye Hukuk Mahkemelerinin (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla) kesin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Yalova 4. Asliye Hukuk Mahkemesince ise (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla), TKHK'nın tüketici mahkemelerine ilişkin 73/5. maddesindeki düzenlemede, tüketici davalarının tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde açılabileceğinin belirtildiği, tüketicinin yerleşim yerinin "Beykoz/İstanbul" olduğu, cevap dilekçesi ile yetki itirazında bulunulmadığı, tapu iptal ve tescil istemi olmayan davalarda davanın taşınmazın aynına ilişkin olduğundan bahisle kesin yetki kuralının işletilmesinin mümkün olmadığı, davanın taşınmazın aynına ilişkin olmadığı bu sebeple kesin yetkinin de söz konusu olmayacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Devremülk hakkı Kat Mülkiyeti Kanunu’nda düzenlenen taşınmazın müşterek mülkiyet payına bağlı bir haktır. Mevcut uyuşmazlığın tüketici mahkemelerinde görülmesi için davaya konu sözleşmenin resmi şekilde düzenlenmesi gerekli olmayıp, şekil şartına uyulup uyulmadığı hususunun tüketici mahkemesince tartışılarak bir karara varılması gerektiğinden, 6502 sayılı Kanun kapsamındaki uyuşmazlığın tüketici mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

Somut olayda, dava taraflar arasındaki devremülk sözleşmesinin cayma hakkı kullanıldığından bahisle sözleşmenin feshi ve verilenin iadesi istemine ilişkin olup, dava dilekçesi ve dosya kapsamından taşınmazın aynına ilişkin bir dava olmadığı anlaşılmaktadır.

Sözleşmenin feshi ve verilenlerin iadesi istemine ilişkin davalarda yetki konusunda özel bir düzenleme bulunmadığına göre, yetkili mahkeme genel yetki kuralı gereği davalının yerleşim yeri mahkemesidir.

HMK'nın 6/1. maddesi uyarınca "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir." Bu yetki kuralı kesin olmadığından HMK'nın 19. maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez.

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 73. maddesinin beşinci fıkrasında "Tüketici davaları, tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabilir" denilmekte ise de bu kural 6100 sayılı HMK’nın yetkiye ilişkin kurallarının yanında bir ek yetki kuralıdır.

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

Somut olayda, davanın taraflar arasındaki devremülk sözleşmesinin cayma hakkı kullanıldığından bahisle sözleşmenin feshi ve verilenin iadesi istemine ilişkin olup, dava dilekçesi ve dosya kapsamından taşınmazın aynına ilişkin bir dava olmadığı, dava tarihindeki yerleşim yeri Beykoz/İstanbul olan davacının davayı, yetkisiz İstanbul Anadolu 3. Tüketici Mahkemesinde açtığı ancak davalının yetki itirazında bulunmadığı anlaşılmaktadır. Yetkinin kamu düzenine ilişkin olmadığı ve kesin yetkinin bulunmadığı ve usulüne uygun bir yetki itirazı olmadığı durumlarda davanın ilk açıldığı mahkeme yetkili hale geleceğinden bu durumda uyuşmazlığın, davanın ilk açıldığı yer mahkemesi olan İstanbul Anadolu 3. Tüketici Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince İstanbul Anadolu 3. Tüketici Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 31.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6353, Karar No: 2013/1775, Tarih: 22.03.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/6353 E.  ,  2013/1775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı yüklenici ... ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladığını, buna göre arsa sahibi olan davacıya verilmesi gereken bağımsız bölümlerde, yüklenici davalının; diğer davalı arsa sahibine tapuda hisse vererek tescil ettirdiğini, oysa sözkonusu bağımsız bölümlerde davacının tam hisse sahibi olması gerektiğini ileri sürerek, zemin kat ..., ... ve ... nolu bağımsız bölümlerde davalı ... adına olan hisselerin iptali ile davacı adına tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın ... yönünden husumetten reddini istemiş, davalı ... yönünden davayı kabul ettiğini yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davacıya yükletilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın ... yönünden husumetten reddine, davalı ... yönünden kabul nedeniyle kabulüne dava açılmasına davalı sebep olmadığından yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davalı ... aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle kat irtifakının arsa sahiplerince bizzat ve yüklenici dışında tayin ettikleri bir temsilci marifetiyle hisseli olarak tesis edilmiş olmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, fazla yatırılan peşin harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, ....03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2, Karar No: 2015/1428, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2 E.  ,  2015/1428 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/21871, Karar No: 2011/1020, Tarih: 25.01.2011

**2. Hukuk Dairesi         2009/21871 E.  ,  2011/1020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tuzla 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :05.11.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı koca, 22.01.2009 tarihli celsede tanık dinletmekten vazgeçtiği halde, davacının 03.04.2009 tarihli dilekçesi ile bildirmiş olduğu tanıklar dinlenip beyanlarının hükme esas alınması doğru değildir.

Dinlenen davalı tanıklarının beyanlarından, güven sarsıcı davranışlarda bulunan ve eşini tehdit eden davacı kocanın, evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda tam kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün hükmün yukarıda gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.25.01.2011 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2010/6861, Karar No: 2010/7853, Tarih: 06.07.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/6861 E.  ,  2010/7853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 16.02.2009 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 06.04.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, Aksaray Merkez Ereğli Kapı mahallesinde bulunan davalılara ait 2309 ada 9 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek, tapu iptali ve tescil istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar temyiz etmişlerdir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden 07.10.1969 tarihinde yapılan tapulama işleminde 1193 metrekare yüzölçümündeki 314 ada 230 parsel sayılı taşınmazın mera vasfı ile Aksaray Belediyesi adına tescil edildiği, 31.07.1989 tarihinde yapılan ıslah imar uygulaması sırasında arsa vasfı ile ve 762 ada 414 parsel olarak Aksaray Belediyesi adına tapuya kayıt edildiği, 11.04.1994 tarihinde de 3194 sayılı Yasanın 18. maddesi uyarınca imar uygulaması yapıldığı ve dava konusu 2309 ada 9 parsel sayılı taşınmazda 95/861 payın Aksaray Belediyesi adına şuyulandırıldığı, bu paydan 51/861 payın belediye tarafından 25.11.1996 ve 25.03.2004 tarihlerinde davalı ... ve ...’e satıldığı, kalan 44/861 payın ise Aksaray 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1994/572 E. 1996/193 K. sayılı ilamı ile 02.07.1996 tarihinde hükmen Hazine adına tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Görülüyor ki, dava konusu taşınmazda 95/ 861 pay 3194 sayılı Yasanın 18. maddesi uyarınca Aksaray Belediyesi adına tescil edilmiş ve bu paydan 51/861 pay belediye tarafından davalı ... ve Hakiki’ye satılmıştır.

Bu durumda mahkemece, yukarıda açıklanan dava konusu 2309 ada 9 parsel sayılı taşınmazdaki 95/861 payın imar uygulaması ile mera parselinden gelip gelmediği araştırılmalı, mera parselinden gelmediğinin anlaşılması halinde davanın reddine karar verilmelidir.

Mera parselinden geldiğinin anlaşılması halinde ise,

Bu durumda mahkemece, yukarıda açıklanan dava konusu 2309 ada 9 parsel sayılı taşınmazdaki 95/861 payın imar uygulaması ile mera parselinden gelip gelmediği araştırılmalı, mera parselinden gelmediğinin anlaşılması halinde davanın reddine karar verilmelidir.

Mera parselinden geldiğinin anlaşılması halinde ise,

İmar planı içindeki meraların planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan meralık vasfını yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete ayrılanların ( yol, park, yeşil saha, gibi ) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde Hazine adına tescili gerekir. ( Danıştay 1. Dairesinin 1988/328 E, 1989/19 K. sayılı mütalaası ) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise “Yolsuz Tescil “ olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içersinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içersine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içersine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planıdır.

c)Meranın, yerleşim yeri olarak işgal edilmesi, yani bu şekilde kullanılması, yerleşim ve işgal durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce var olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri ve benzeri amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşik alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamaksızın saptanmadan Belediye, diğer kamu kuruluşları ile gerçek kişiler adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti belediye, diğer kamu kuruluşları ve gerçek kişilere bırakılamaz.

d)Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamaksızın saptanmadan Belediye, diğer kamu kuruluşları ile gerçek kişiler adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti belediye, diğer kamu kuruluşları ve gerçek kişilere bırakılamaz.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olaya bakıldığında; Davacı Hazine dava konusu taşınmazların evveliyatının mera olduğunu, imar planının onayı ile mera vasfını kaybettiklerini ileri sürerek Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece, 321 ada 80 parsel sayılı taşınmaz dışındaki diğer parsellerde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılmamıştır. 321 ada 80 parsel yönünden yapılan araştırma ise hüküm kurmaya yeterli değildir. Mahkemece yerinde şehir plancısı, zirai bilirkişi, harita mühendisi ve inşaat bilirkişisi bulundurulmak koşulu ile dava konusu tüm taşınmazlar üzerinde yeniden keşif yapılmalı, ıslah- imar planı ve 3194 sayılı yasanın 18 maddesi uygulama haritaları belediyeden sağlanmalı ayrıca 01.01.2003 tarihinden önce çekilen ... fotoğraflarından yararlanılarak öncesi mera olan dava konusu taşınmazların yukarıda ayrıntıları ile açıklandığı üzere mera vasfını yitirip yitirmedikleri, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yazılı koşulların oluşup oluşmadığı ve özellikle yerleşim, işgal ve yapılaşmanın 01.01.2003 tarihinden önce var olup olmadığı incelenmeli, HUMK’nun 366. maddesi hükmünce keşfi izlemeye olanak sağlayacak sayıda fotoğraf çekilerek dosyaya konulmalı, yapılan tüm araştırmalar neticesinde 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesindeki koşulların oluştuğunun saptanması halinde dava reddedilmeli, aksi takdirde satış suretiyle davalılar adına tescil edilen 51/861 pay yolsuz tescil olacağından bu pay yönünden davanın kabulüne karar verilmelidir.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, 06.07.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18041, Karar No: 2012/22923, Tarih: 07.11.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/18041 E.  ,  2012/22923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Dava, Tüketici Mahkemesince sonuçlandırılmış alacak davasına ilişkindir.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 13.Hukuk Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmesine, 07.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15269, Karar No: 2012/17364, Tarih: 25.12.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/15269 E.  ,  2012/17364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Eşya ve ziynet alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya ve ziynet alacağı davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davacı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde temyiz eden davacı vekili Av. ... geldi. Davalı taraftan gelen olmadı. Hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet ve ev eşyalarının aynen iadesi,olmadığı takdirde bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin 17.2.2010 tarihli tutanak ile davacıya teslim edilen ziynet eşyalarına ilişkin temyiz itirazlarına gelince:

Davacı vekili,dava dilekçesinde, davacıya ait olan ... halı yıkama makinesi, ... marka bilgisayar ve masası, Sony marka televizyon, dijital telefon, ızgara ( grill), ütü, saç kurutma makinesi, ..., yorgan vs, ev eşyaları ile toplam değeri 21.600 TL olan 82 adet gümüş kolye, uğur böceği takılı altın zincir, bir adet çeyrek altın, bir adet elmas yüzük ve altın üzerine yedi adet pırlantanın bulunduğu alyansın davalı tarafından evden alınıp götürüldüğünü belirterek aynen iadesini, mümkün olmadığı takdirde bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili,davanın reddini savunmuş,mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Ancak,yargılama sırasında davalı vekili tarafından davacıya 17.2.2010 tarihli tutanak başlıklı belge ile bir kısım ziynet eşyalarının teslim edildiği anlaşılmıştır. Mahkemece 17.2.2010 tarihli teslim tutanağı ile teslim edilen ziynet eşyaları üzerinde durularak bir karar verilmesi gerekirken bu tutanak dikkate alınmadan karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davacı yararına takdir olunan 900 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 25.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.