muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19171, Karar No: 2017/19974, Tarih: 28.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/19171 E.  ,  2017/19974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile ... ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09/06/2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28/09/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/23789, Karar No: 2010/2611, Tarih: 16.03.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/23789 E.  ,  2010/2611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit, Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.11.2008 günlü kenar yazısı ile Daireye gönderilerek, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Tehdit suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum oldukları hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş hükümlü ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından; 5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine “Kasten işlemiş oldukları suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına,” tümcesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Hırsızlık suçundan kurulan uyarlama hükmünün incelenmesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCY.nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif “ veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

2- Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum oldukları hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, infaz aşamasındaki hükümlü yararına uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 16/03/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6976, Karar No: 2011/1436, Tarih: 15.03.2011

**8. Hukuk Dairesi         2010/6976 E.  ,  2011/1436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

Şaban Karakaya ve müşterekleri ile ... ve ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 29.07.2010 gün ve 527/276 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 15.03.2011 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davacılar vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek, dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, 132 ada 33,109 ada 51, 120 ada 2 ve 4, 121 ada 1 parsellerin 07.01.1997 tarihli miras taksim sözleşmesine dayanarak vekil edenlerine düşen kısımlarına ait tapu kayıtlarının iptali ile vekil edenleri adına tapuya tescilini istemiştir.

Davalılar ... ve ... davayı kabul ettiklerini açıklamışlardır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Getirtilen tapu kayıtlarına göre dava konusu taşınmazlardan 109 ada 51, 120 ada 2, 4 ve 121 ada 1 parseller tarafların miras bırakanı Süleyman oğlu Hasan Karakaya, 132 ada 33 parsel ise Hazine adına tarla vasfı ile tapuda kayıtlı bulunmaktadır. Tarafların miras bırakanı Hasan Karakaya 25.11.1990 tarihinde ölmüş geriye mirasçı olarak davacılar ile davalılar kalmışlardır. Davacılar tarafların tümünün katıldığı Kumluca Noterliğinde düzenlenen 07.01.1997 tarih 138 yevmiye sayılı miras taksim sözleşmesine dayanarak iptal ve tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Dava konusu 132 ada 33 parsel dava açıldığı tarihte Hazine adına tapuda kayıtlı olup Hazine aleyhine açılmış bir dava bulunmadığına, davalılar tapuda malik olmadıklarına göre davalılar bakımından davanın bu parsel yönünden husumetten reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile reddedilmesi doğru değil ise de, hüküm redde ilişkin olup sonucu itibariyle doğru olmaktadır. Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazları 132 ada 33 parsel bakımından yerinde bulunmadığından reddi ile usul ve yasaya uygun görülen hükmün bu parselle ilgili olarak ONANMASINA,Diğer taşınmazlarla ilgili temyiz itirazlarına gelince; Burada üzerinde durulması gereken sorun 07.01.1997 tarihinde yapılan miras taksim sözleşmesinin hüküm ve sonuç meydana getirip getirmeyeceğidir. Gerçekten, 19.07.2005 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununun 8.maddesinde bölünemez büyüklük kavramına yer verilmemiş, bu kavram daha sonra anılan yasanın değişiklik yapan 09.02.2007 tarihli 5578 sayılı Yasanın 2.maddesiyle getirilmiştir. Davada dayanılan 07.01.1997 tarihli sözleşme, 5578 sayılı Kanunun yürürlüğünden önceki bir tarihi taşıdığından ve bu tarihte bölünmez büyüklük miktarı yasada öngörülmediğinden, davacı 07.01.1997 günlü sözleşmeye dayanarak tescil isteminde bulunabilir. Zira, 09.03.1988 tarihli ve 1987/2-860 Esas, 1988/232 Karar sayılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında vurgulandığı üzere herhangi bir yasa veya düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getirir. Değişik bir anlatımla yürürlüğe giren yasa yürürlük tarihinden önceki olaylara uygulanmaz. Genel kural budur. Medeni Hukuk açısından bu duruma yasaların geriye yürümemesi (makabline şamil olmaması) ilkesi denir. Ancak, belirtilmelidir ki, yeni yasa veya düzenleyici kural devam etmekte olan uyuşmazlıklarda tamamlanmamış hukuki durumlara yasanın derhal yürürlüğe girme niteliğinden dolayı uygulanacak ve hukuki sonuçlar doğuracaktır. Kuşkusuz yeni yasada yürürlükle ilgili ayrık ve özel bir hüküm de bulunabilir. Böyle bir durum sözkonusu ise, kanun koyucu iradesini yeni çıkan yasanın geçmişteki olaylara da uygulanması doğrultusunda gösterdiğinden yeni çıkan yasa yürürlüğünden önceki olaylara da uygulanır. Dolayısı ile, eldeki uyuşmazlıkta dayanılan miras taksim sözleşmesinin 07.01.1997 tarihini taşıması nedeniyle 5578 sayılı Yasanın getirdiği bölünülemez miktar uygulaması mümkün değildir.

Bu açıklamalar karşısında mahkemenin red gerekçesi yerinde değildir. Mahkemece, ibraz edilen taksim sözleşmesi, davalıların kabulleri ile tarafların zeminde eylemli olarak kullandıkları alanlar dikkate alınarak davacıların kısmen iptal ve tescil talepleri ile ilgili bir hüküm kurulması gerekirken taksim sözleşmesinden sonra yürürlüğe giren kanun hükmüne itibar edilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Bu açıklamalar karşısında mahkemenin red gerekçesi yerinde değildir. Mahkemece, ibraz edilen taksim sözleşmesi, davalıların kabulleri ile tarafların zeminde eylemli olarak kullandıkları alanlar dikkate alınarak davacıların kısmen iptal ve tescil talepleri ile ilgili bir hüküm kurulması gerekirken taksim sözleşmesinden sonra yürürlüğe giren kanun hükmüne itibar edilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Kabule göre de; davacıların keşifte belirlenen 334.059 TL değere göre 02.07.2010 tarihli makbuzla tamamlanan 4.220 TL harcın davacılara iadesine karar verilmesi gerekirken bu miktarın gözden kaçırılmış olması da doğru değildir.

Yukarıda açıklanan nedenle davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 17,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 15.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4985, Karar No: 2007/4975, Tarih: 07.12.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/4985 E.  ,  2007/4975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVACILAR : ..., ...

DAVALILAR : ...,... VE MÜŞTEREKLERİ

MÜDAHİLLER ... ,...

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 15/2. maddesi gereğince tapuda kayıtlı bulunan taşınmazların belirli payının dahi zilyetlikle kazanılmasının olanaklı bulunduğu, nizalı parsellere ait dayanak tapu kaydı ve geldi kayıtlarında vakıf malların ... Mezrasında olduğu ve cinsinin Evkafa Mülhak ... Ağa Vakfından icareteynli vakıf malı olduğu yazılı ise de aynı Vakfa ait bulunan "Vakıf Temessük Senedi" ve "Senedi Hakeni" başlıklı belgelerde taşınmazın orman, koru ve mera niteliğinde bulunduğu, taşınmazın niteliğini gösteren bu bilgilere öncelikle değer verilmesi gerektiği, bu belgelerde geçen böyle bir yerin sahih vakıf olarak vakfedilmesi mümkün olmadığı, bu sebeple somut olayda 4755 sayılı kanunla değişik 2762 sayılı kanun hükümlerinin uygulanması olanağı bulunmadığından zilyetlikle iktisap süresinin taviz bedelinin ödendiği 13.12.1955 tarihinde değil, davacı tarafın pay tapusunun oluştuğu 1944 yılında başladığının kabulü gerektiği, kayıt maliki ... ile mirasçısı bulunan ... 'nin ölümünden tapu kaydının intikal tarihi olan 1971 yılına kadar 20 yıldan çok fazla süre geçtiği, davacıların malik sıfatıyla zilyetliğinin 1944 yılında başladığı nazara alındığından 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 13/B-c maddesinde öngörülen iktisap şartları davacılar yararına oluştuğu ve davalılara ait pay tapusu hukuki geçerliliğini yitirdiği, hukuki geçerliliğini yitiren tapunun tedavül görmesinin o tapuyu geçerli hale getirmeyeceği belirtilerek temyize konu parseller yönünden davanın kabulüne, taşınmazların tüm payının davacı taraf adına tesciline karar verilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda; 568, 574, 607, 609, 632, 634, 662, 1117, 1118 ve 1120 sayılı parsellerde davacı tarafın davasının kabulüne,bu parsellerin davacı ... adına tapuya tesciline, çekişmeli 307, 867, 917, 1262, 1290 ve 1414 sayılı parsellerde davacı ...’ın kardeşi müdahil ... ’ın da 1/2 oranında miras payı bulunduğu gerekçesiyle davacının davasının kısmen kabul, kısmen reddine, söz konusu parsellerin de 1/2 hissesinin ... Balkan, 1/2 hissesinin de ... adına tapuya tesciline, karar verilmiş; hüküm, davacılar ..., ... vekili ile davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar vekili tarafından ibraz edilen 4.12.2007 havale tarihli dilekçe ile 16.Hukuk Dairesinin kendilerine karşı önyargılı olduğu, temyiz incelemesinin 16.Hukuk Dairesince yapılması halinde Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6.maddesi ve buna paralel olarak Anayasamızın 36 maddesinde düzenlenen adil yargılama haklarının ihlal edileceği, bu sebeple dosyanın temyiz incelemesinin kadastro davalarına bakmakla görevli bir başka dairece yapılması talep edilmiş ise de davalılar vekilinin bu talebi toplu

./..

2007/4985-4975 Sh:2

red istemi niteliğinde olup 2797 sayılı Yargıtay Kanunun 39.maddesi hükmü gereğince Dairenin toplanmasını engellediğinden davalılar vekilinin talebinin oy birliği ile reddine karar verildi,işin esasının incelenmesine geçildi,

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 07.12.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/26381, Karar No: 2015/426, Tarih: 13.01.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/26381 E.  ,  2015/426 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/148469

MAHKEMESİ : Tatvan 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2013

NUMARASI : 2012/97 (E) ve 2013/176 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine; Ancak;

1) Sanığın cezasında, haksız tahrik indirimi yapılırken, indirim oranının 5237 sayılı TCK' nin 29. maddesine göre 1/4' ten az olamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde 1/6 oranında indirim yapılarak sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

2) Sanığın, 5237 sayılı TCK’nin 53/1-a, b, c, d, e bentlerinde yazılı hakları kullanmaktan mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, TCK'nin 53/1-c maddesinde yazılı velayet, vesayet ve kayyımlığa ait yetkileri kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan TCK'nin 53/3. maddesi hükmü gereğince şartla tahliye tarihine kadar yoksun bırakılabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 13/01/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11115, Karar No: 2012/46487, Tarih: 21.11.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/11115 E.  ,  2012/46487 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/259828

MAHKEMESİ : Erzurum Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2009

NUMARASI : 2008/437 (E) ve 2009/112 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun, aşamalarda alınan tüm savunmalarında atılı suçu işlemediğini belirtmesi karşısında; sözkonusu otelde kat görevlisi olarak çalışan suça sürüklenen çocuğun olay günü 09:00-14:30 saatleri arasında resepsiyondan aldığı anahtarlarla odaların temizliğini yaparken yakınanın kaldığı odayı da temizlemesi dışında, yüklenen suçun kendisi tarafından işlendiğine dair, cezalandırılmasına yeterli, her türlü kuşkudan uzak, hukuka uygun, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.