muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3441, Karar No: 2024/84, Tarih: 10.01.2024

TMK nın 683. maddesi, mülkiyet hakkının içeriğini; malikin, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şeyi dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahip olmak, şeklinde belirlemiştir.

Yukarıda ... kayıt belgesinin, sahibine tanınan haklardan bir kısmını izah ettik. Bu açıklamalardan anlaşılacağı gibi ... kayıt belgesi sahibi; yapıyı kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma hakkına sahip olduğuna göre, ... kayıt belgesi alınan bir ..., kural olarak İmar Kanunu’na uygun bir ... olarak kabul edilmelidir. Aslında Kanun koyucu bazı çekincelerle açıkça adını koymamış olsa bile, ... sahiplerine sunulan imkânlar dikkate alındığında, 3194 sayılı Kanunun Geçici 16. maddesi, “bedel karşılığı imar affı” niteliğinde bir düzenlemedir. Ancak, bir yapının ... kullanma iznine sahip olması ile ... kayıt belgesine sahip olması arasında piyasada bir değer düşüklüğü varsa bu değerden ve sözleşmeye göre eksik ve ayıplı işlerden yüklenici sorumlu tutulmalıdır.

Somut olaya döndüğümüzde; davacı ... Ekmen, yükleniciler ... ve İsa ile arasa sahibi arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenicilere bırakılan 6 nolu daireye isabet eden arsa payını yüklenicilerden satın almış ve 20 yılı aşkın süreden beri bu daireyi kullanmaktadır. İnşaatı, yükleniciler imara uygun olmayacak şekilde tamamlamış ve tüm daireler davacı ve diğer malikler tarafından 2000 yılından beri kullanılmaktadır.

Sayın çoğunluk, özetle “yapının imara uygun hale getirilip getirilemeyeceğinin araştırılmasını, imara uygun hale getirilemeyecekse davanın reddine karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle kararı bozmuştur. Bozma gerekçesi eksik kaldığı için çoğunluk görüşüne katılmak mümkün olmamıştır. Bir başka değişle, yükleniciye iskan ruhsatı alabilmesi için süre ve yetki verilmesi hususundaki bozma gerekçesine katılmakla birlikte, iskan ruhsatı alınamaması halinde bu kez ... kayıt belgesinin bulunup bulunmadığının araştırılması gerekir.

... Kayıt Belgesi TMK nın 683. maddesinin bir malike tanıdığı tüm hakları sağladığı için, bu hakları “yok hükmünde” saymak; öncelikle 3194 sayılı Kanunun geçici 16. maddesine aykırı olacağı gibi, kullanılan ve kullanılmaya devam edilecek ve anılan Kanunun ekonomik değer atfettiği yapının “ekonomik değerinin olmadığı” kabul edilerek davacının parasını ödeyerek 24 yıldan beri oturduğu ve tamamlanmış binanın arsa sahiplerine terkedilmesi davacı ve yüklenici açısından hakkaniyete uygun düşmeyecektir. Bu nedenle yüklenicinin iskân ruhsatı yerine ... kayıt belgesi alabilmesi halinde; yapının, iskân ruhsatına sahip olması ile ... kayıt belgesine sahip olması arasında piyasada bir değer düşüklüğü varsa bu değer bilirkişiye tespit ettirilerek ve depo ettirilmek suretiyle bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek kararın bozulması gerekirken, Sayın çoğunluğun yazılı gerekçelerle kararı bozmasına “bozma gerekçesi” açısından muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2012/10759, Karar No: 2012/30729, Tarih: 18.12.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/10759 E.  ,  2012/30729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tuzla 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :28.02.2012
Yargıtay — Esas No: 2014/12253, Karar No: 2015/22976, Tarih: 02.07.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/12253 E.  ,  2015/22976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai alacağnın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı ödenmediğini iddia ettiği fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı süresinin dolduğunu, lacaklarını aldığına dair ibranameyi imzaladığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İbra sözleşmesi konusunda mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nda bir düzenlemeye yer verilmemiştir. Türk Hukukunda ibra sözleşmesi 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Borçlar Kanunu’nda düzenlenmiş ise de somut olaydaki ibraname tarihi itibayle yeni kanunun olayda uygulanma imkanı bulunmamaktadır.

İbra sözleşmesi çalışma ilişkilerinde “ibraname” adıyla yaygın bir uygulama alanı bulmaktadır. İbra sözleşmelerinin geçerliliği sorunu, İş Hukukunda “işçi yararına yorum” ilkesi çerçevesinde değerlendirilmiş ve ağırlıklı olarak Yargıtay kararları ışığında bir gelişim izlemiştir.

İşçi emeği karşılığında aldığı ücret ve diğer parasal hakları ile kendisinin ve ailesinin geçimini temin etmektedir. Bu açıdan bakıldığında bir işçinin nedensiz yere işvereni ibra etmesi hayatın olağan akışına uygun düşmemektedir. İş Hukukunda ibra sözleşmeleri dar yorumlanmaktadır. İşverenin işçiye olan borçlarının asıl sona erme nedeni ifa olarak ele alınmaktadır. Borcun sona erme şekillerinden biri olan ibra sözleşmelerine İş Hukuku açısından sınırlı biçimde değer verilmektedir. Dairemizin kökleşmiş içtihatları çerçevesinde iş ilişkisi devam ederken düzenlenen ibra sözleşmelerinin geçersizdir. İşçi bu dönemde tamamen işverene bağımlı durumdadır ve iş güvencesi hükümlerine rağmen iş ilişkisinin devamını sağlamak veya bir kısım işçilik alacaklarına bir an önce kavuşabilmek için iradesi dışında ibra sözleşmesi imzalamaya yönelmiş sayılmalıdır. Dairemizin kararlılık kazanmış olan uygulaması bu yöndedir.

İbranamenin geçerli olup olmadığı Borçlar Kanunu’nun irade fesadını düzenleyen hükümlerine göre değerlendirilmelidir. İbra sözleşmesi yapılırken taraflardan birinin esaslı hataya düşmesi, diğer tarafın veya üçüncü şahsın hile ya da korkutmasıyla karşılaşması halinde ibra iradesine değer verilemez.

İbranamenin geçerli olup olmadığı Borçlar Kanunu’nun irade fesadını düzenleyen hükümlerine göre değerlendirilmelidir. İbra sözleşmesi yapılırken taraflardan birinin esaslı hataya düşmesi, diğer tarafın veya üçüncü şahsın hile ya da korkutmasıyla karşılaşması halinde ibra iradesine değer verilemez.

Miktar içermeyen ibra sözleşmelerinde ise geçerlilik sorununu titizlikle ele alınmalıdır. İrade fesadı denetimi uygulanmalı ve somut olayın özelliklerine göre ibranamenin geçerliliği konusunda çözümler aranmalıdır. Fesihten sonra düzenlenen ve alacak kalemlerinin tek tek sayıldığı ibranamede irade fesadı haller ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece ibra iradesi geçerli sayılmalıdır.

Somut olayda emekli olup işyerinden ayrılan davacının davalı bankadaki görevinin şube müdürü yardımcısı olduğu, iş sözleşmesinin fesh edildiği gün düzenlenen 10.6.2012 tarihli ibranamedeki imzanın davacı tarafından inkar edilmediği gibi iradesini fesada uğratacak bir iddiada da bulunmadığından ibranameye geçerlilik tanınarak fazla çalışma ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi bozma nedenidir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiye iadesine, 02.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13149, Karar No: 2024/668, Tarih: 16.01.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/13149 E.  ,  2024/668 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/505 E., 2016/105 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUKLAR : ..., ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuklar müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İade, onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin 01.03.2016 tarihli temyiz dilekçesinden sonra, suça sürüklenen çocuğun 19.01.2021 tarihli (bu tarih itibarîyla 18 yaşını doldurmuş olan suça sürüklenen çocuğun) belge içeriğine göre açıkça temyizden feragat ettiğini bildirmesi karşısında; dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suç tarihi itibarîyla 12 yaşını doldurmuş olup 15 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuğun, şikâyetçiye ait iş yerinden olay günü gece vakti cep telefonu ile bir miktar para çalması şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143/1 ve 31/2. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre 5237 sayılı Kanun’un 66/1-d ve 66/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık zamanaşımının, zamanaşımını kesen son işlem olan 01.03.2016 tarihli mahkûmiyet kararından inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca hâlen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2943, Karar No: 2022/4855, Tarih: 24.05.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/2943 E.  ,  2022/4855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ...Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı boşanma istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesince davacı-karşı davalı erkeğin davalı-karşı davacı kadının maaş kartını fiilen ayrıldıkları tarihe kadar 19 yıl boyunca elinde tutması dolayısıyla az kusurlu; davalı-karşı davacı kadının ise erkeğe toplum içerisinde hakaret ederek rencide etmesi ve cinsi münasebetleri ile ilgili sorunları başkalarına anlatması sebebiyle ağır kusurlu olduğundan bahisle, asıl ve karşı davanın kabulü ile boşanmalarına, müşterek çocukların velâyetinin kadına verilmesine, erkek ile müşterek çocuklar arasında şahsi ilişki kurulmasına, kadının tazminat ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddi ile kadın tarafından erkek yararına maddî-manevî tazminat ödenmesine, müşterek çocuklar yararına hükmedilen iştirak nafakasının kadına ödenmesi ile kadın yararına hükmedilen tedbir nafakasının kararın kesinleşmesine kadar devamına karar verilmiştir. Bu karara karşı davalı-karşı davacı kadın tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş olup, istinaf incelemesi yapan bölge adliye mahkemesince davalı-karşı davacı kadının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, boşanmaya neden olan olaylarda, davalı-karşı davacı kadının, davacı-karşı davalı erkeğe nazaran daha ağır kusurlu olduğu kabul edilerek davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de, yapılan yargılama ve toplanan delillerden; erkeğin mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen "Kadının maaş kartını fiilen ayrıldıkları tarihe kadar 19 yıl boyunca elinde tutması" kusuruna ek olarak müşterek konutu terk ederek müşterek çocuklarıyla ilgilenmediği de anlaşılmaktadır. Mahkemece hatalı değerlendirme ile davacı-karşı davalı erkeğe bu vakıanın kusur olarak yüklenmemesi doğru olmayıp hükmün kusur belirlemesi yönünden bozulması gerekmiştir. O halde, boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir.

3-Eşit kusurlu eş yararına maddî- manevî tazminata (TMK m. 174/1-2) hükmedilemez. Somut olayda, davacı-karşı davalı erkek yararına Türk Medeni Kanunu'nun 174/1-2. maddesi koşulları oluşmamıştır. Bu husus nazara alınmadan kusur durumunun hatalı belirlenmesi ve bu yanılgılı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı-karşı davalı erkek yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2.) ve (3.) bentlerde gösterilen sebeplerle ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesinin 03.02.2022 tarih ve 2021/3263 esas, 2022/382 karar sayılı kararının KALDIRILMASINA, Bafra Aile Mahkemesinin 06.07.2021 tarih ve 2020/132 esas, 2021/466 karar sayılı kararının BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi.24.05.2022 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2023/5222, Karar No: 2024/4300, Tarih: 12.12.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5222 E.  ,  2024/4300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/714 E., 2023/833 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/73 E., 2023/81 K.

Taraflar arasında birleştirilerek görülen adi ortaklığın fesih ve tasfiyesi, alacak ve menfi tespit davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince; asıl ve birleşen 2020/578 E. sayılı davanın kabulüne, birleşen 2018/147 E. sayılı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın asıl ve birleşen 2020/578 E. sayılı davada davalı, birleşen 2018/147 E. sayılı davada davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı asıl ve birleşen 2020/578 E. sayılı davada davalı, birleşen 2018/147 E. sayılı davada davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Asıl davada davacı vekili; müvekkili ile ticaret ünvanı daha önce"..." olan davalı arasında 20 adet keçi alımı konusunda 27.10.2010 tarihinde sözleşme imzalandığını, davalı tarafından süt geliri ödemesi yapılmadığı ve keçilerin üremesi sonucu doğan oğlakların bir kısmı satıldığı halde parası müvekkiline ödenmediğinden açılan alacak davasında kısmen kabul kararı verildiği, kararın gerekçesinde taraflar arasındaki ilişkinin adi ortaklık, davanın ise kâr payına yönelik dava olduğunun belirtildiğini, kararın Bölge Adliye Mahkemesi incelemesinden geçerek kesinleştiğini, aradan geçen yaklaşık 3 yıl içinde ödenmeyen kâr payı için alacak davasını açtığını ileri sürerek; taraflar arasında bulunan adi ortaklığın fesih ve tasfiyesi ile fazlaya ilişkin her türlü hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 10.000,00 TL tasfiye payının dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

2. Birleşen 2020/578 E. sayılı dosyada davacı vekili; asıl davada dava konusu edilen keçilerden elde edilen süt geliri ile keçilerin üremesi sonucu satılan bir kısım oğlakların bedeline ilişkin her türlü hakları saklı kalmak kaydıyla, 2015 yılı Nisan ayından 30.05.2017 tarihine kadarki gelirden şimdilik 10.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

2. Birleşen 2020/578 E. sayılı dosyada davacı vekili; asıl davada dava konusu edilen keçilerden elde edilen süt geliri ile keçilerin üremesi sonucu satılan bir kısım oğlakların bedeline ilişkin her türlü hakları saklı kalmak kaydıyla, 2015 yılı Nisan ayından 30.05.2017 tarihine kadarki gelirden şimdilik 10.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

3. Birleşen 2018/147 E. sayılı dosyada davacı şirket vekili; müvekkili ile davacı arasında adi ortaklık sözleşmesi yapıldığını, ancak davalının söz konusu ortaklık sözleşmesi için emek ya da malını koymadığını, 20 keçi bedeli olarak çekilen kredi taksitlerinin müvekkili tarafından ödendiğini, davalı tarafından ne taksit ne de masraf ödemesi yapıldığını ileri sürerek; 27.10.2010 tarihli adi ortaklık sözleşmesinin 31.12.2014 ihtarname tarihinde sona erdiği ve bu tarihten itibaren süt gelirinden ve keçi bedelinden borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili asıl ve birleşen 2020/578 E. sayılı davada; 31.12.2014 tarihinde noterde düzenlenen ihtarname ile sözleşmenin sona erdiğinin davacıya bildirildiğini, davacının söz konusu ortaklık sözleşmesi için emek ya da mal koymadığını, sözleşme gereğince belirlenen yem ve ot bedelini davacının ödemediğini, hayvanların bir çoğunun telef olduğunu, keçi bedeli olarak çekilen kredi müvekkili tarafından ödendiğini, mülkiyetinin müvekkiline ait olduğunu, ihtarname ile sözleşmenin tek taraflı feshedildiğini, mahkeme kararı ile süt gelirlerinin davacıya ödendiğini ve davacının tasfiye alacağının bulunmadığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

3. Birleşen 2018/417 E. sayılı davada davalı vekili; adi ortaklık ilişkisinin Eskişehir 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/73 E. sayılı davanın açıldığı tarih itibariyle sona erdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

3. Birleşen 2018/417 E. sayılı davada davalı vekili; adi ortaklık ilişkisinin Eskişehir 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/73 E. sayılı davanın açıldığı tarih itibariyle sona erdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; asıl davaya ilişkin olarak, taraflar arasında imzalanan 27.10.2010 tarihli sözleşme ile tarafların mal ve emek koymak suretiyle gelir elde etmek amacıyla iradelerini birleştirmiş olduğu, bilirkişi raporuna göre dava tarihi itibariyle toplam 633 keçinin bulunması gerektiği, bu keçilerin toplam bedelinin 564.600,00 TL olduğunun bilirkişi raporunda mütalaa edildiği, adi ortaklığa ait herhangi bir mal varlığının bulunmadığı, dolayısıyla tasfiye yapılmasına gerek görülmediği, sözleşmede hüküm bulunmaması sebebiyle tarafların eşit oranda ortak oldukları gerekçesiyle; taleple bağlı kalınarak 10.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline, birleşen 2020/578 E. sayılı davada; taraflar arasında düzenlenen ortaklık sözleşmesinde kazanç paylaşımına ilişkin açık bir düzenleme bulunmadığından ortaya çıkacak kazançtan tarafların payının eşit olduğu kabul edilerek, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda 56.118,50 TL'nin davalıdan tahsiline, birleşen 2018/147 E. sayılı dosyasında; fesih gereklerinin yerine getirilmediği, ortaklığa konu keçiler yönünden herhangi bir paylaştırma yapılmadığı, davalıya kâr payı ödendiği hususunun ispatlanmadığı, Eskişehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/458 E., 2017/180 K. sayılı dosyasında kararın davacı tarafından fesih bildirimi yapılan tarihten sonra verildiği, kararın istinaf incelemesinden kesinleştiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde asıl ve birleşen 2020/578 E. sayılı davada davalı, birleşen 2018/147 E. sayılı davada davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı/davacı vekili; müvekkil şirketin sözleşmenin tarafı olmadığını, ortaklık sözleşmesinin fesih bildirimi ile sona erdiğini, davacı oldukları birleştirilen dosya ile ilgili bir inceleme yapılmadığını, davanın açılmasından önce tek taraflı irade beyanı ile sözleşme feshedildiğinden davanın konusuz kaldığını, bakım masraflarının davacı tarafça karşılanmadığını, adi ortaklığa davacının sermaye ve bir emek koymadığını, haklı nedenle sözleşmenin sona erdirildiğini, bilirkişi raporundaki hesapların gerçeği yansıtmadığını ve hava şartları nedeniyle hayvanları telef olduğunu, hukuka aykırı karar nedeniyle şirketin iflasının söz konusu olabileceğini ileri sürerek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle istinaf olunan İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle istinaf olunan İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde asıl ve birleşen 2020/578 E. sayılı davada davalı, birleşen 2018/147 E. sayılı davada davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı/davacı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; asıl davada, taraflar arasındaki adi ortaklığın fesih ve tasfiyesi ile alacağa, birleşen 2020/578 E. sayılı davada adi ortaklık nedeni ile Nisan 2015-30/05/2017 dönemi kâr payı alacağına, birleşen 2018/147 E. sayılı davada ise adi ortaklık sona erdiğinden dolayı borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Sözleşme tarihinde yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun (818 sayılı Kanun) 520 ve devamı maddeleri

3. Değerlendirme

Somut olayda, dava konusu 27.10.2010 tarihli sözleşmenin ... İnşaat Gıda Tarım San Tic Ltd Şirketinin münferiden imza yetkilisi Çağlayan Akıner ile davacı/davalı ... arasında imzalandığı, ... şirketi tarafından 13.11.2013 tarihinde unvan değişikliği yapılarak "... İnşaat Gıda Tarım San. ve Tic. Ltd. Şti." unvanını aldığı, böylece davalı/davacı şirketin sözleşmenin tarafı olduğu, dava konusu sözleşmede tarafların mal ve emek koymak suretiyle ortak amaca yani gelir elde etmek amacıyla iradelerini birleştirdiklerinden taraflar arasındaki sözleşmenin adi ortaklık sözleşmesi olarak kabul edilmesi gerektiği, diğer taraftan davacı tarafından Eskişehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/458 E. sayılı dosyası ile aynı konuda farklı tarihteki alacağı için dava açıldığı, davanın kısmen kabulüne karar verilip taraflar arasındaki ilişkinin adi ortaklık olarak nitelendirildiği ve kararın Bölge Adliye Mahkemesinde kesinleştiği, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunun denetime ve somut olaya uygun olduğu anlaşılmakla, davalı/birleşen 2018/147 E. sayılı davada davacının temyiz isteminin reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.