muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6185, Karar No: 2025/1195, Tarih: 17.02.2025

Dava, kadastro tespitine itiraz istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; "dahili davalılar ...'in 30.01.2013 tarihli ön inceleme duruşmasında, diğer dahili davalı ...'in 22.09.2011 tarihli dilekçesiyle davayı kabul ettikleri beyanlarını imzalarıyla onayladıkları gerekçesiyle, davanın kabul nedeniyle kabulüne, Artvin ili Borçka ilçesi ... 123 ada 1 ve 2 parsellere ilişkin açılan davanın kabulüne, bu parsellere ilişkin yapılan kadastro tespitinin iptaline, orman vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline" karar verilmiş, davalı Hazine vekilinin temyiz isteminin incelendiği Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 07.04.2014 tarihli ve 2014/192 Esas, 2014/4174 Karar sayılı ilamı ile; "dava, kısmi ilan süresi içinde açılmış olduğundan malik hanesi boş olarak tesbit tutanağı düzenlendiği, kadastro ekibince malik hanesi doldurulmuş dahi olsa bunun bir geçerliliğinin sözkonusu olmadığı, kadastro hakiminin kendiliğinden gerekli gördüğü tüm delilleri toplayarak gerçek hak sahibini bulmak ve sicil oluşturmak zorunda olduğu gibi taşınmaz hakkında araştırma yapmak gerektiği, bu yön gözetilmeden, gerekli araştırma ve inceleme yapılıp gerçek haksahipleri belirlenmeden, davalı gerçek kişilerin davayı kabul ettiğinden bahisle, yazılı şekilde hüküm kurulmasının doğru olmadığından orman ve zilyetlik araştırması yapılarak karar verilmesi için hükmün bozulmasına" şeklinde karar bozulmuş, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda 29.07.2015 tarihli ve 2014/32 Esas, 2015/38 Karar sayılı kararı ile, "taşınmazların zirai alanlarda kaldığı ve dahili davalıların babası olan ... 'e ait olmakla, 123 ada 1 parselin oğlu olan ...'e, 123 ada 2 parseli de ...'e bıraktığından dahili davalılar lehine zilyetlikle kazanma koşulları oluştuğu gerekçesiyle Artvin ili Borçka ilçesi Şerefiye köyü 123 ada 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin açılan davanın reddine, taşınmazların çay bahçesi vasfıyla kadastro tespitleri gibi tapuya kayıt ve tesciline" şeklindeki ikinci karar da, davacı ... İdaresi vekilinin temyiz isteminin incelendiği Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 22.03.2017 tarihli ve 2015/13968 Esas, 2017/2260 Karar sayılı ilamı ile; "dava konusu 123 ada 1 ve 2 sayılı parsellerin dört tarafının ormanlarla çevrili olduğu, zilyetlikle kazanımının mümkün olmayacağı göz önüne alınarak Orman İdaresinin davasının kabulü gerekirken, dava konusu taşınmazın özel mülke dönüşmesini sağlayacak biçimde davanın reddi yolunda hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle..." bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin 12.12.2017 tarihli ve 2017/10 Esas, 2017/12 Karar sayılı kararı ile, "dava konusu taşınmazın bilirkişi raporlarında da belirtildiği üzere tarım arazisi niteleğinde olması ve bu haliyle de orman içi açıklık niteliğinde olamayacağı anlaşıldığı gerekçesiyle, eski hükümde (Mahkemenin 29.07.2015 tarihli ve 2014/32 Esas, 2015/38 Karar sayılı hükümde) direnilmesine davanın reddine, Artvin ili Borçka ilçesi Şerefiye köyü 123 ada 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin açılan davanın reddine, taşınmazların çay bahçesi vasfıyla kadastro tespitleri gibi tapuya kayıt ve tesciline" karar verilmiş, davacı ... İdaresi ve davalı Hazine vekillerinin temyiz isteminin incelendiği Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 16.11.2021 tarihli ve 2018/(20)8-455 Esas, 2021/1407 Karar sayılı ilamı ile; "dava konusu taşınmazların %20-30 eğime sahip oldukları, bir kısmında yabancı otlar ve çalı formunda odunsu bitkilerin bulunduğu, dört tarafının 101 ada 1 parsel sayılı orman parseli ile çevrili olduğu, ormandan ayırıcı unsuru bulunmadığı görülmüş olup özel mülkiyete dönüşmesi hâlinde orman bütünlüğünü bozacağının kuşkusuz olacağı, bu hali ile dava konusu taşınmazların orman içi açıklık niteliğinde orman sayılan yerlerden olduğu ve orman olarak sınırlandırılmasının zorunlu olduğu, dahili davalıların herhangi bir geçerli mülkiyet belgesine dayanmadıkları ve bu tür yerlerin zilyetlikle kazanımının mümkün olmadığından Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle davacı ... İdaresi vekili ile davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı bozulması" gereğine değinilerek karar bozulmuş, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.06.2023 tarihli ve 2023/(20)8-381 Esas, 2023/680 Karar sayılı ilamında; "davalı ...'in karar düzeltme isteminin süre yönünden, davalı ...'in karar düzeltme isteminin ise esastan reddine" şeklinde karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma doğrultusunda yeniden yapılan yargılama sonucunda; "dava konusu 123 ada 1 ve 2 parsellerin dört tarafının ormanlarla çevrili olduğu, zilyetlikle kazanımının mümkün olmayacağı göz önüne alınarak Orman İdaresinin davasının kabulüne, Artvin ili Borçka ilçesi ... 123 ada 1 ve 2 parsellere ilişkin davanın kabulüne, bu parsellere ilişkin kadastro tespitlerinin iptaline orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, sair hususların gerekçeli kararda gösterilmesine" karar verilmiş, karar davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirmesine, uyulan bozma ilamı doğrultusunda hüküm verildiğine ve 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, uyulan bozma ilamında ve İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü aşağıdaki bent dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2. İlk Derece Mahkemesince, Orman İdaresinin, Artvin ili Borçka ilçesi ... 123 ada 1 ve 2 parsellere ilişkin davasının kabulüne, bu parsellere ilişkin kadastro tespitlerinin iptaline orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmekle ve kısa kararda sair hususların gerekçeli kararda gösterileceği belirtilmekle birlikte, gerekçeli kararda yargılama giderleri yönünden hüküm kurulmaması isabetsiz ise de; 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi dikkate alındığında bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden bozma nedeni yapılmamış ve hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda (1) no.lu bentte yazılı nedenlerle davalı Hazine vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

Yukarıda (2) no.lu bentte yazılı nedenlerle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile; İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 2 nolu fıkrasında yer alan ''2-Sair hususların gerekçeli kararda gösterilmesine," ibaresinin çıkartılmasına, yerine "2-3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 36/A maddesi gereğince; harç alınmasına mahal olmadığına, yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına," ibaresi eklenmek suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Hazine harçtan muaf olduğundan, harç alınmasına yer olmadığına,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

17.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4744, Karar No: 2012/8913, Tarih: 17.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/4744 E.  ,  2012/8913 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :606-12

Dava, iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan Kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 29.08.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalı ...’ın hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının 506 sayılı Kanun’un 26’ncı maddesi uyarınca davalı işverenden rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, sigortalıya %40 kusur izafe eden rapor esas alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanun’un 26’ncı maddesi uyarınca sorumluluk, kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, kusur oran ve aidiyetlerinin maddi olayla uygunluk içinde olması gerekir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumluluktan konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar. Anılan madde ile, işverenlere, işçi sağlığı ve iş güvenliği kavramından kapsamlı olarak, her türlü önlemi almak yanında, bir anlamda objektif özen yükümlülüğü de öngörülmektedir. Bu itibarla işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçinin dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi bir düşünce ile almaktan sarfınazar etmesi kabul edilemez.

Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) ile Dünya Sağlık Örgütü'nün (WHO) ortak Komisyonunda işçi sağlığının esasları: Bütün işkollarında işçinin fiziksel, ruhsal ve sosyo-ekonomik bakımdan sağlığını en üst düzeye çıkarmak ve bunun devamını sağlamak; çalışma şartları ve kullanılan zararlı maddeler nedeni ile işçi sağlığının bozulmasını engellemek; her işçiyi kendi fiziksel ve ruhsal yapısına uygun işte çalıştırmak; özet olarak işin işçiye ve işçinin ise uyumunu sağlamak olarak tanımlanmaktadır. Belirlenen amaçlara ulaşmak, dolayısıyla iş kazalarını ve meslek hastalıklarını önlemek temel sorumluluktur (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 08.11.2006 gün ve E: 2006/10-696, K: 2006/704 sayılı kararı).

Somut olayda; davalı işveren şirkete ait ... Madeni Ocağındaki açık maden sahasında paletli kazıcı ve yükleyici iş makinesi ile maden cevheri yüklemesi yapılmakta olup, sigortalının paletli iş makinesi ile malzeme almakta iken yuvarlanan 15 tonluk bir kaya parçasının altında kalarak öldüğü anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi kusur raporunda; “...sigortalının yetkililere haber vermeden iş makinesiyle çalıştığı...” gerekçesiyle sigortalıya %40 kusur izafe edilmiştir. Ancak; özellikle kazanın meydana geldiği sahada İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü uyarınca alınmış ve alınması gereken tedbirler ile kusura etkisi gereğince tartışılmadığı gibi, sigortalı 17 yaşında olmasına rağmen ağır ve tehlikeli nitelikteki işte çalıştırıldığı ve iş makinesi operatör belgesi bulunmadığı, üstelik ocak aynasının mağara ağzı gibi oyuklu şekilde açılmış olmasının kazanın esas nedeni olduğu nazara alınmadan kusur takdir edildiğinden; kusur raporunun hükme dayanak alınacak nitelikte olduğu söylenemez. Bu nedenle; kazanın meydana geldiği iş kolunda, iş güvenliği ve işçi sağlığı konularında uzman bilirkişilerden oluşacak kuruldan, 506 sayılı Kanunun 26, 4857 sayılı Kanunun 77, İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 ve devamı maddelerine uygun olarak düzenlenmiş kusur raporu alınarak, sigortalı ve işverenin kusur oran ve aidiyetlerinin gerçeğe uygun olarak tespiti gerekirken, eksik araştırma, inceleme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14501, Karar No: 2013/17501, Tarih: 12.07.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/14501 E.  ,  2013/17501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, genel tatil, hafta tatili, ücret alacağı, asgari geçim indirimi, yol, yemek, yakacak ve çocuk yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı Temay Temizlik Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız olarak işverence feshedildiğini ileri sürerek, ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, asgari geçim indirimi, yol, yemek ve yakacak parası ve ödenmeyen ücret alacakları istemiştir.

Davalılar Cevaplarının Özeti:

Davalılar, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı kanuni süresi içinde davalı Temay Temizlik Hizmetleri San. ve Dış Ticaret Ltd. Şti. temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılardan Temay temizlik Hizmetleri San. ve Dış Ticaret Ltd. Şti.'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma konusunda hesap yapılırken davacı ile birlikte işten çıkarılan ve menfaat birliktelikleri olan tanık anlatımları dikkate alınmıştır. Mahkemece, fazla çalışma konusunda sadece bu tanıkların anlatımlarına dayanılarak hüküm kurulması hatalıdır. Oysa çalışmanın geçtiği yer resmi kuruma ait olup alt işverene verilen temizlik işini alan firmalardaki tüm çalışma süresine ait bordrolar ve eğer banka hesabına ücret ödemesi yapılıyorsa bunlara ilişkin ekstreler getirtilmelidir. Ayrıca işyerinde yapılan çalışmalara ilişkin görev tanımları, işyerine giriş ve çıkışları gösteren kayıtlar ile puantaj belgeleri dosya arasına alınmalı, işyerinde kaç personel çalıştığı, bunların sözü edilen işyerinde haftada kaç gün, kaç saat çalıştıkları, işçilerin tümü için aynı saatlerde mi yoksa nöbet usulüne göre mi çalışmalar yapıldığı belirlenip, tüm deliller birlikte değerlendirilerek, gerekirse işyerinde uzman bilirkişi aracılığıyla keşif yapılarak, fazla çalışma alacağının varlığı saptanmalıdır. Mahkemece, olabildiğince yazılı delillere ulaşılarak tanık beyanlarının denetlenmesinden sonra karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.07.2013 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacının fazla mesai alacağı talebinin kabulüne ilişkin mahkeme kararı sayın çoğunluk tarafından eksik inceleme yapıldığı gerekçesiyle bozulmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.07.2013 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacının fazla mesai alacağı talebinin kabulüne ilişkin mahkeme kararı sayın çoğunluk tarafından eksik inceleme yapıldığı gerekçesiyle bozulmuştur.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilebilir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar, işçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğu da göz önünde bulundurulur.

Davacı işçi fazla mesai alacağını kanıtlamak bakımından tanık anlatımlarına dayanmış olup, dinlenen tanık anlatımlarına göre fazla mesai alacağı ortaya çıkmıştır. Tanıkların davacı gibi işten çıkarılan işçilerden olması gerçeği söylemedikleri şeklinde değerlendirilemez. Kaldı ki, davalı tanıkları dahi haftanın 6 günü günde 8 saat çalıştıklarını belirtmişlerdir ki, buna göre de davanın fazla mesai alacağı ortaya çıkmaktadır. Yargılama sırasında davalı taraf, tanık anlatımlarının aksini gösteren herhangi bir kayıt ve belge dosyaya sunmamıştır.

Davalı tarafın elindeki belgelerin mahkemece re'sen istenmesi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 25. maddesinde öngörülen “taraflarca getirilme ilkesi”ne aykırı düşer. Anılan hükme göre kanunla belirtilen durumlar dışında hâkim, kendiliğinden delil toplayamaz. Maddede dava malzemesinin ve delillerin gösterilmesi konusunda tarafların mutlak yetkisi vurgulanmıştır. Somut olayda fazla mesai alacağı tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebilecekleri bir konudur. Bu nedenle hâkimin re’sen delil toplama yetkisinden söz edilemez. Davalı kamu kurumu temsilcisinin veya vekillerinin kurum kayıtlarını ibraz etmemeleri müvekkil ile vekil arasındaki iç ilişkiyi ilgilendirmektedir.

Öte yandan, 6100 sayılı Kanun’un 31. maddesinde düzenlenen “hâkimin davayı aydınlatma ödevi” hâkimin maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlarla ilgilidir. Somut olayda belirsiz veya çelişkili bir husus bulunmamaktadır. Mahkemece fazla mesai alacağına ilişkin verilen kararın onanması gerektiği kanaati ile sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılamıyorum. 12.07.2013
Yargıtay — Esas No: 2016/4371, Karar No: 2019/1324, Tarih: 14.02.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/4371 E.  ,  2019/1324 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince gerekçeli kararın;

1-Davalılar ... oğlu ... ile ... oğlu ...’a tebliğ edilmediği,

2-7201 sayılı Tebligat Kanununun 39. maddesine aykırı olarak dahili davalılardan ...’ın aynı konutta oturduğu belirtilen annesi ...’a, dahili davalı ...’nın aynı konutta oturduğu belirtilen kardeşi ...’a, dahili davalı ...’ın aynı konutta oturduğu belirtilen yakını ...’a tebliği usulüne uygun olmadığı,

Bu nedenlerle, adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 14.02.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.