muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/15915, Karar No: 2007/1235, Tarih: 01.02.2007

3116 Sayılı Yasanın 7. maddesi, orman kadastro komisyonlarının yaptığı orman kadastro işlemlerinin, 6831 Sayılı Yasanın 11. maddesi,orman kadastrosu ve orman rejimi dışına çıkarma (2/B) işlemleri sonuçlarının ilan edileceğini ve itiraz süresi içinde itiraz edilmez ve dava açılmazsa işlemlerin kesinleşeceğini bildirilmekte ve yine bu yasalar ile bu konuda çıkartılan yönetmeliklerde ilanın süresi ve nerelerde nasıl yapılacağı, ilamdan sonra kimler tarafından nasıl itiraz edileceği, itirazın nasıl inceleneceği ve davanın kimler tarafından hangi mahkemede açılacağı konuları ayrıntılarıyla gösterildiği gibi 2613, 5602, 766 ve 3402 Sayılı Kadastro Yasaları ve bu yasalar gereği çıkartılan yönetmeliklerde de bu konularda açıklayıcı ve emredici hükümler bulunduğu halde, gerek 08.09.1956 tarihinden önce ve gerekse bu tarihten sonra yapılan makiye ayırma çalışmalarının hiçbiri ilan edilmemiş olduğu gibi yasa, yönetmelik ve talimatnamede, yapılan çalışmanın yerindeliğinin, hangi makam tarafından incelenip denetleneceği ve onanacağı konularında da hiçbir hüküm bulunmamaktadır.

Bu durum, makiye ayırma çalışmalarının Orman İdaresinin bir iç işi olduğu, yapılan işlemin her zaman iptal edilebileceği, ya da yeniden yapılacak bir orman kadastro çalışmasında makiye ayrılan yerlerin orman kadastro sınırı içine alınabileceği, yine kesinleşen orman kadastro sınırı içinde bulunan taşınmaz hakkında yapılan makiye ayırma işleminin orman sınırı ve orman rejimi dışına çıkartma işlemi olmadığı, (20. Hukuk Dairesinin konularla ilgili kararları ve 16. Hukuk Dairesinin 08.10.1996 gün 1996/3416-4415 Sayılı kararı) makiye ayrılmakla birlikte o taşınmazın hukuken orman olmaya ve kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmelidir. Çünkü, "orman niteliğini kaybetme nedeniyle orman rejimi dışına çıkarma" kavramı 1961 Anayasasının 131. Maddesinin, 1970 yılında 1255 Sayılı Yasa ile değiştirilmesinden sonra hukukumuzda yer almış ve Anayasanın bu maddesinin değiştirilmesinden sonra 6831 Sayılı Yasanın 2. Maddesi değiştirilerek “bilim ve ... bakımından orman niteliğini yitirme” nedeniyle orman rejimi dışına çıkartma işlemi orman kadastro komisyonları tarafından yapılmaya başlanılmış ve kesinleşen orman sınırları içinde iken makiye ayrılan yerler kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek, somut olayda olduğu gibi orman rejimi dışına çıkartılmıştır. Orman Yönetiminin uygulamalarına paralel olan 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili tüm kararlarında ve 1. Hukuk Dairesinin 19/07/2001 gün 8253/9337 Sayılı kararında, orman sınırı içinde olan ancak makilik niteliğini taşımadığı halde makiye ayrılan yer hakkında yapılan makiye ayırma işleminin geçersiz olduğu, o yerin orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir.

10- Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin Y.K.D. Aralık 2001 sayısında yayınlanan 10/05/2001 gün ve 2001/3179-3713 sayılı kararını direnme yoluyla inceleyen ve 20.Hukuk Dairesinin kararında belirtilen ilkeleri aynen ve oybirliği ile benimseyen, Hukuk Genel Kurulunun

-9-

2006/15915 - 2007/1235

03/07/2002 gün ve 2002/20- 558- 588 sayılı kararı ve 20. Hukuk Dairesinin bir çok kararları ile 1. Hukuk Dairesinin 27/06/2000 gün 6766/8652 ve 02/04/2001 gün ve 2670/3847 ve 14/05/2001 gün ve 5062/5949, 7. Hukuk Dairesinin 13.12.2004 gün 2004/4196-4556 ve 17. Hukuk Dairesinin 24.01.2005 gün 2004/13872-165 ve 25.01.2005 gün 2004/13823-163 sayılı kararlarında makiye ayırma çalışmalarının idare tarafından her zaman iptal edilebileceği ve makiye ayrılan yerin halen orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir. Orman Yönetimi de, Maki Yönetmeliği ve Maki Talimatnamesindeki hükümleri bu şekilde anlayıp yorumlayarak, uygulamalarını da buna göre yürütmüş, yasaya aykırı olarak yapılan bir kısım maki çalışmalarını iptal etmiş, kesinleşen orman sınırları içinde makiye ayırma çalışması yapılmışsa bunun hiç bir yasal yasal değeri bulunmadığını kabul ederek, somut olayda olduğu gibi aplikasyon ve 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması yaptığı yerlerde 2/B madde koşullarını taşımayan yerleri orman kadastro paftalarının yenilenmesi (aplikesi) sırasında orman sınırları içinde bırakmış, orman niteliğini yitiren yerleri de 6831 Sayılı Yasanın 1744 Sayılı Yasa ile değişik 2. maddesi yada 2896 ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartmış ya da 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesindeki “… her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayini ve tesbiti, orman kadastro komisyonları tarafından yapılır.” hükmü gereğince çıkartılan 26/Mayıs/1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinin 31. maddesi ve 25 Haziran 1970 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 26-38. ve 19 Ağustos 1974 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 32/j-51. ve 20 Mayıs 1984 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 22/k-35. ve 02 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 17/k-28. ve son olarak 15 Temmuz 2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 20/k-31. maddelerindeki "maki tefrik komisyonlarınca yapılan belirtme tutanağı ve haritaların yapılacak orman kadastrosuna (tahdidine) hazırlık olmak üzere bulunduğu yerlerden getirtilerek orman kadastrosu (tahdidi) çalışmaları sırasında kadastro komisyonlarınca döküman olarak kullanacağı" ve yine “daha önce makiye ayrılan yerlerin orman olduğunun tesbit edilmesi halinde bu yerlerin yapılacak orman kadastrosu sırasında orman kadastrosu sınırları içine alınacağı” hükümleri gereğince, makiye ayrılan bir kısım yerler, sonradan yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alarak işlemleri kesinleştirmiştir. Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili bir çok kararlarında bu tür yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğu kabul edildiği gibi 16. Hukuk Dairesinin 15.01.1991 gün 1990/5423-121 ve 1

. Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili bir çok kararlarında bu tür yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğu kabul edildiği gibi 16. Hukuk Dairesinin 15.01.1991 gün 1990/5423-121 ve 1. Hukuk Dairenin 19/01/2000 gün 1999/13546- 257 sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 05/02/2003 gün ve 2003/20-84-50 ve 28/05/2003 gün 2003/20- 371- 358 sayılı kararlarında da kabul edilmiştir.

11- Somut olayda, kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritalarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazın 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 5653 Sayılı Yasanın 08.09.1956 tarihinde yürürlüğe giren 6831 Sayılı Yasanın 117. maddesi ile yürürlükten kaldırıldıktan sonra, yürürlükten kaldırılan 5653 Sayılı Yasa ve bu yasa uygulamasını göstermek için çıkarıldığı kabul edilen 17.08.1950 tarihli yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine 5653 Sayılı Yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan maki komisyonunca 1957 yılında Akdeniz Makisi olarak tesbit edilmişse de, 1977 yılında Orman Yönetimi tarafından 1957 yılındaki makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1946 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek yörede 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında orman olarak tapulama tesbiti dışı bırakıldığı, 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı ve 1980 yılında yapılan kadastro sonucu 1345 parsel sayısı ile Hazine adına tesbit edilmişse de, gerçek kişilerin itirazı üzerine Kadastro Mahkemesinin 11.06.1984 gün ve 1984/417-879 sayılı kararı ile bu işlemin ikinci kadastro sayılarak iptal edildiği, 1988 yılında 3402 Sayılı Yasanın 22/2. maddesi ve 2924 Sayılı Yasa gereğince yapılan ek kadastroda orman rejimi dışına çıkartılan yer niteliğiyle yine Hazine adına tesbit edilip, kadastro tesbitinin itirazsız kesinleştiği, 6831 Sayılı

-10-

2006/15915 - 2007/1235

-10-

2006/15915 - 2007/1235

Yasanın değişik 2. ve 2/B madde uygulaması sonucu orman niteliğini kaybetmesi nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların, Anayasanın 170. maddesinde belirtilen kamu hizmetinin yerine getirilmesi için 2924 Sayılı Yasa gereği Orman Bakanlığının emrine geçeceği, başka bir anlatımla, Orman Bakanlığına tahsis edilmiş sayılacağından, 3402 Sayılı Yasanın 17. maddesi ve yine yasalar gereği Hazineye kalan yerler olması nedeniyle aynı yasanın 18. maddesi hükmü karşısında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine konu olamayacağı, yörede 1953 ve 1967 yıllarında diğer taşınmazlarla ilgili ve çekişmeli taşınmazlar hakkında da 1957 yılında yapılan makiye ayırma işleminin hiç bir yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek, 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda orman sınırı içinde olması nedeniyle orman olarak tapulama dışı bırakılan ve 1976 yılında kesinleşen işlemle orman rejimi dışına çıkartılan ve 1988 yılında bu niteliği ile Hazine adına tesbit ve 01.03.1993 tarihinde Hazine adına tescil edildiği anlaşılan taşınmazlar hakkında davacı kişinin açtığı tapu kaydı iptal ve tescil davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik olmadığından, davacı gerçek kişinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden gerçek kişiye yükletilmesine 01/02/2007 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/34105, Karar No: 2021/21020, Tarih: 07.09.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/34105 E.  ,  2021/21020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

K A R A R

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık ... ve inceleme dışı sanık ...'ın, olay sırasında katılan ...'nın elinde tabanca olduğunu beyan etmeleri; tanık ...'in ise tartışma esnasında katılan ...'nın yanına gelerek tabancayı kendisine teslim ettiğini belirtmesi ve olay tarihli arama ve muhafaza altına alma tutanağına göre katılan ...'nın otobüsünde kurusıkı tabancanın bulunması karşısında; sanıklar hakkında TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar ... ile ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5316, Karar No: 2021/9460, Tarih: 24.05.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/5316 E.  ,  2021/9460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 30. Hukuk Dairesi

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 22.06.2008-04.01.2016 tarihleri arasında davalıya ait pastahanede börek ustası olarak çalıştığını, en son maaşının net 2.500,00 TL olduğunu ancak kuruma asgari ücret olarak bildirdiğini, iş akdinin işyerinin kapatılması nedeniyle işverence sona erdirildiğini iddia ederek alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, açılan davanın haksız, hukuka aykırı ve kötü niyetli olarak açıldığı gibi aynı zamanda görevsiz ve yetkisiz mahkemede açıldığını, davacının 16.07.2008 - 28.02.2010 tarihleri arasında çalıştığını kendi isteği ile işten ayrıldığını, daha sonra 17.08.2012 - 24.04.2013 tarihleri arasında çalıştığını ve yine kendi isteği ile ayrıldığını, en son davacının 17.10.2014-04.01.2016 tarihleri arasında asgari ücret ile çalıştığını, işi kendisinin bıraktığını, hatta devralan şahıs tarafından davacının çalışmasının talep edildiğini ancak davacının kendisinin işi bıraktığını, davacının fazla mesai yapmasının mümkün olmadığını, ayrıca her yıl ramazan ayında pastahanenin 1 ay boyunca kapalı olduğunu, davacının hiçbir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının istinaf başvurusu yerinde görülmediğinden başvurunun esastan reddine, karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve karşılığı ücretin ödenip ödenmediği noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Fazla mesai yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen söz konusu alacakların ödendiği varsayılır.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve karşılığı ücretin ödenip ödenmediği noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Fazla mesai yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen söz konusu alacakların ödendiği varsayılır.

Fazla mesainin ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla mesaisi olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda; davacı işçi davalı işyerinde börek ustası olarak 16.07.2008 - 05.06.2010 ile 17.10.2010 - 04.01.2016 tarihleri arasında çalışmış olup, Mahkemece hükme esas teşkil eden bilirkişi raporunda işyerinde çalışma düzenini gösterir kayıt bulunmadığı belirtilerek fazla çalışma alacağı tanık beyanlarına göre tüm çalışma dönemi için hesaplanmıştır. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Tanıkların kendi çalıştığı dönemde görgüye dayalı bilgileri bulunması nedeniyle beyanları sadece davacı ile birlikte çalıştığı dönem için fazla çalışmayı ispatlamış olacağından fazla mesai alacağının tanıkların çalıştığı dönemlerle sınırlı olarak hesaplanması gerekmektedir. Açıklanan nedenlerle, dinlenen davacı tanıklarından birinin davacının oğlu olduğu da dikkate alınarak, tanıkların işyerinde çalıştığı sürelerin tespit edilerek çalıştıkları süre ile sınırlı olarak fazla mesai alacağının hesaplanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.05.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13579, Karar No: 2015/1248, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/13579 E.  ,  2015/1248 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/3954, Karar No: 2011/4868, Tarih: 16.05.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/3954 E.  ,  2011/4868 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar ... ve ... arasındaki dava hakkında Küçükçekmece Asliye 2. Hukuk Mahkemesinden verilen 15/04/2009 gün ve 2007/359 E. ve 2009/175 K. sayılı hükmün Dairenin 29/12/2009 gün ve 2009/8915 Esas ve 2009/9130 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı ... vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere, dava dilekçesinde 26 numaralı dairenin dava konusu olarak gösterilmesine mahkemenin gerekçesinde de 26 nolu daireden söz edilerek hüküm kurulmasına ayrıca taşınmazda kurulu telefon faturası, taşınmaza ilişkin kira sözleşmesi ve keşif sonucu verilen bilirkişi raporundan, davalı yerin 26 numaralı bağımsız bölüm olduğunun anlaşılmasına bundan dolayı da hüküm fıkrasında gösterilen 15 rakamının düzeltilebilir daktilo hatası olduğunun açık bulunmasına göre HYUY’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 185,00 TL para cezasının davalı ...'den alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 2,70 TL kalan red harcının karar düzeltme isteyen davalı ...'ten alınmasına 16.5.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11598, Karar No: 2012/14628, Tarih: 08.10.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/11598 E.  ,  2012/14628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin yetki yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; dava dışı ... Ltd Şti ile müvekkili banka arasında 19.04.2007 tarihinde genel kredi sözleşmesi düzenlendiğini, sözleşmeyi dava dışı ... ile davalı ...  'ın müşterek borçlu müteselsil kefil sıfatıyla imzaladıklarını, kredi borcunun ödenmemesi üzerine hesabın kat edildiğini, kat ihtarnamesinin borçlulara tebliğ edildiğini, ihtara rağmen ödeme yapmayan kredi borçlusu ile kefiller aleyhine Antalya 13. Icra Müdürlüğünün 2010/25387 esas sayılı dosyası ile icra takibine geçildiğini, davalının icra takibine itiraz ettiğini, takibin davalı yönünden durduğunu belirterek davalının icra müdürlüğünün yetkisine, borca ve fer'ilerine yaptığı itirazın iptali ile takibin devamına, % 40 inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalıya usulüne uygun tebligat yapılmış, davalı duruşmalara katılmamış ve davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece davalı tarafça icra müdürlüğünün yetkisine itiraz edildiğinden öncelikle icra müdürlüğünün yetkisine yapılan itiraz inceleneceği, davalının ikametgah adresinin Alanya olduğu, genel kredi sözleşmesinin 48.maddesinde Antalya Mahkeme ve İcra Dairelerinin yetkili olduğunun belirtildiği, davacı banka tarafından Antalya İcra Müdürlüğünde asıl borçlu ve kefiller aleyhine icra takibine geçildiği, takip talebinde  diğer borçluların adresi incelendiğinde; borçluların tümünün adresinin Alanya olduğunun anlaşıldığı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'da yetki hususu düzenlenmiş olup, 6.maddeye göre genel yetkili mahkemelerin davalıların yerleşim yeri mahkemesi olduğu, 17.maddesinde yetki sözleşmesi düzenlenerek tacirler veya kamu tüzel kişileri arasında doğmuş veya doğabilecek uyuşmazlık hakkında bir veya birden fazla mahkemenin yetkili kılınabileceği, davalı ... genel kredi sözleşmesinin kefili olup, asıl borçlu ile yapılan sözleşmedeki yetki şartının kefili bağlamayacağı, HMK 6.maddesi uyarınca genel yetkili yer olan davalının yerleşim yeri mahkemesi yetkili olduğundan davacı tarafından davalı aleyhine Alanya İcra Müdürlüğünde icra takibi yapılması gerektiğinden davalı kefilin icra müdürlüğünün yetkisine yaptığı itiraz yerinde olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin Antalya İcra Müdürlüğünün yetkisiz olması nedeniyle reddine karar verilmiş hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2014/8813, Karar No: 2014/13525, Tarih: 27.11.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/8813 E.  ,  2014/13525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Marmaraereğlisi Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/10/2013

NUMARASI : 2011/57-2013/223

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 16.03.2011 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04.10.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı B.. D.. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı alacaklı vekili, elbirliği mülkiyetine tabi taşınmazın paydaşlarından Ç.. D..'ün borcu nedeniyle, İcra İflas Kanununun 121. maddesine göre alınan yetki belgesine dayanarak ortaklığın giderilmesini istemiştir.

Mahkemece, borçlu davalı Ç.. D..'ün tebligata yarar açık adresinin tespit edilmemesi ve hakkında yakalama kararı bulunması nedeniyle davacıya, davalı Ç.. D..'ü temsilen kayyım tayin edilmesi yönünde yetki ve süre verilmiş, Marmaraereğlisi Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 15/06/2012 tarih 2011/156 Esas 2012/123 Karar sayılı ilamı ile davalı Ç.. D..'e kayyım tayin edilmiş ve ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı B.. D.. vekili temyiz etmiştir

Borçlu ortağın alacaklısı İcra Hakimliğinden İcra İflas Kanununun 121. maddesine göre alacağı yetki belgesine dayanarak borçlunun ortağı olduğu taşınmaz için ortaklığın giderilmesi davası açabilir. Bu şekilde açılacak davada borçlu ortak dahil tüm ortakların davaya dahil edilmeleri zorunludur. HMK'nın 27. maddesi hükmü uyarınca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi haklarıyla bağlı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptir.

Somut olayda dava konusu taşınmazda elbirliği paydaşlarından Ç.. D..'ün tebligata yarar açık adresi tespit edilememiş, bu nedenle Marmaraereğlisi Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 15/06/2012 tarih 2011/156 Esas 2012/123 Karar sayılı ilamı ile atanan temsil kayyımı İ.. D..'ın katılımıyla dava sonuçlandırılmıştır. Ancak adı geçen davalının ayrıntılı kimlik bilgilerinin belli, adresinin meçhul olduğu anlaşıldığından ilanen tebligat yapılarak taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasına girilmesi gerekirken, yasal koşulları bulunmadığı halde temsil kayyımı atanmak suretiyle taraf teşkili yoluna gidilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 27.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.