muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/1387, Karar No: 2024/1994, Tarih: 08.10.2024

Dosyanın incelenmesinden, Tarım ve Orman Bakanlığı Tütün ve Alkol Dairesi Başkanlığının 11/11/2021 tarih ve 3277303 sayılı yazısı ile,  "Tütün Mamulleri, Makaron, Yaprak Sigara Kağıdı ve Alkollü İçkilerde Ürün İzleme Sistemi Uygulama Genel Tebliği'nin  'Bandrol, Kod ve Kodlanmış Etiket Kullanma Zorunluluğundan İstisna Olan Hâller' başlıklı 3.2. maddesinin (b) bendi uyarınca, 5 cl'den küçük alkollü içkilerin bandrolsüz olarak piyasaya arz edilebildiği, ancak son zamanlarda bandrolsüz arz edilen bu ürünlerin market ve büfelerde satılmaya başlandığı, bu ürünlerin küçük ambalajlı olması dolayısıyla taşınması kolay ve bir seferde alıma uygun fiyatta olduğu, bu nedenle özellikle gençler tarafından satın alınarak tüketildiği, vadesi geçmiş vergi borcu nedeniyle bandrol temin edemeyen firmaların 5 cl'den küçük ambalaj hacminde alkollü içki üretimi yaparak ilgili Tebliğin 3.3

.3.1 maddesinin 3/a bendinin amacına aykırı davrandığı, bu itibarla anılan olumsuzlukları gidermek adına küçük alkollü içkilerin bandrollü ürün kapsamına alınacak şekilde değiştirilmesinin ya da bandrol içermeyen ürünlerin 5607 sayılı Kanun'a tâbi olacağına dair düzenlemenin Tebliğe eklenmesinin uygun olacağının değerlendirildiği belirtilerek konuya ilişkin görüşlerinin iletilmesinin" Gelir İdaresi Başkanlığından istenilmesi üzerine ilgili idarenin 14/12/2021 tarih ve 146805 sayılı yazısıyla, "5 cl'nin altında ambalajlı içkilerin vergi güvenliğini sağlamak maksadıyla Ürün İzleme Sistemi (ÜİS) kapsamına alınabilirliği ve bu ürünlere bandrol uygulanmak suretiyle takibinin  sağlanabilirliği hususlarına ilişkin anılan sistemin kurulum ve işletilmesi konusunda sorumlu olan Darphane ve Damga Matbaası Genel Müdürlüğü'nden görüş istendiği, ilgili  Müdürlüğün 07/12/2021 tarih ve 21070 sayılı yazısı ekinde yer alan raporda; 5 cl ve daha küçük ambalajlı alkollü içki ürünlerinin (4 cl, 3 cl, 2 cl, 1 cl) ambalajlarının çok çeşitlilik arz etmesinden dolayı mevcut bandrollerin bu ambalaj gruplarına ÜİS kapsamında denetim ve izlenebilirlik imkânı sağlayacak şekilde uygulanamayacağı ve bu durumun sistemde açıklara yol açacağı, 5 cl ve daha küçük ambalajlı alkollü içki ürünleri için farklı bir çözüm geliştirilmesi konusunun da ayrıca değerlendirildiği, ancak mevcut bandrol, kod ve kodlanmış etiketlere uygulanmakta olan açık bilgilerin açık ve gizli güvenlik özelliklerinin gerekliliği nedeniyle bunun da mümkün olmadığının ifade edildiği, son zamanlarda  Tebliğ'de belirlenen usul ve esaslar uyarınca bandrol temin edemeyen firmaların 5 cl'nin altındaki ambalajlarla alkollü içki üretimine yönelmeleri, bu hacmin altındaki alkollü içkiler dolayısıyla piyasada kayıt dışı ürünlere rastlanması, 5 cl altındaki ambalajlı alkollü içkilerin ÜİS kapsamına alınamaması ve bu ürünlere güvenlik özelliklerini haiz bandrol uygulanmasına imkân bulunmaması dolayısıyla takibinin mümkün olmaması ve 5607 sayılı Kanun'un bandrole ilişkin hükümlerinin uygulanamaması nedenleriyle, vergi güvenliğinin ve kontrolünün yapılabilmesi, ortaya çıkan  rekabet eşitsizliği ve kayıp kaçağın bertaraf edilebilmesi bakımından, 5 cl'nin altında ambalajlı alkollü içkilerin üretilmesine, ithalatına ve piyasaya arzına izin verilmemesinin uygun olacağı" şeklinde görüş bildirilmiştir.

Aktarılan hususlar doğrultusunda davalı idarece, 5 cl'nin altındaki küçük ebatlarda alkollü içkilere bandrol uygulamasının teknik gerekçelerle mümkün olmadığı, bu hacmin altındaki bandrolsüz ürünlerin takip sistemine alınamadığı, piyasada kayıt dışı bulunduklarından vergi güvenliği ve kontrolünün yapılabilmesi, rekabet eşitsizliği ve kayıp kaçağın bertarafı için piyasaya arzına izin verilmemesinin uygun olduğu yönündeki değerlendirmelerle dava konusu işlem tesis edilmiştir.
Bu durumda, alkollü içkilerin 5 cl'nin altındaki ambalajlar ile piyasaya arzının yasaklanması noktasında ileri sürülen bandrol uygulamasındaki teknik zorluklar ile piyasa takip ve kontrolü açısından ihtiyaç bulunduğu yönündeki gerekçelerin kabul edilebilir olduğu, 4733 sayılı Kanun'a göre alkollü içkiler konusunda piyasa güvenliğinin tesisi için gerekli tedbirleri alma ve yasa dışı  ticareti önleyecek faaliyetleri yürütme görevleri olan davalı idarenin sahip olduğu yetkiyi kamu yararına uygun şekilde kullandığı anlaşıldığından, dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmaktadır.
Açıklanan nedenlerle, dava konusu işlemin iptali yolundaki Daire kararına yönelik temyiz isteminin kabulü  ile temyize konu kararın bozulması gerektiği oyuyla, karara katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2024/1519, Karar No: 2024/1990, Tarih: 08.10.2024

"İçtihat Metni"
                      T.C.
           D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2024/1519
Karar	No : 2024/1990                                                                       
TEMYİZ EDEN (DAVACI)               : ...	           Sendikası	    
VEKİLİ                                            : Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALILAR ) : 1- ... Bakanlığı
	         VEKİLİ	: Av. ...
		       2- ... Bakanlığı
 
                                VEKİLİ	: Huk. Müş. ...
	         3- ... Başkanlığı
	         VEKİLİ	:Av. ...
		   4- ... Genel Müdürlüğü
	         VEKİLİ	: Huk. Müş. ...
İSTEMİN KONUSU              : Danıştay Onikinci Dairesinin 16/05/2023 tarih ve E:2018/1713 K:2023/2555 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun Geçici 43. maddesi uyarınca, aynı Kanun'un 4/C maddesi kapsamında geçici personel statüsünde çalışırken, 4/B'li sözleşmeli personel statüsüne geçirilen idari büro görevlileri ve idari destek görevlileri için hazırlanan tip hizmet sözleşmesinin 8/b maddesinde yer alan "İlgilinin, 5510 sayılı Kanun hükümleri uyarınca yaşlılık veya malullük aylığına hak kazandıkları tarihte sözleşmesi sona erer." hükmünün iptaline karar verilmesi istenilmiştir.
Daire kararının özeti:Danıştay Onikinci Dairesinin 16/05/2023 tarih ve E:2018/1713 K:2023/2555 sayılı kararıyla;
 Davalı idarelerin husumete ilişkin itirazları yerinde görülmemiş,
  	 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun "İstihdam şekilleri" başlıklı 4. maddesinde, kamu hizmetlerinin memurlar, sözleşmeli personel, geçici personel ve işçiler eliyle gördürüleceğinin hükme bağlandığı belirtildikten sonra aynı maddenin (mülga) "Geçici personel" başlıklı (C) bendinin birinci fıkrasına ve ikinci fıkrasına yer verilerek, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'na eklenen Geçici 43. madde ile 4/C maddesi kapsamında geçici personel statüsünde istihdam edilen personelin, 4/B maddesi kapsamında çalışan sözleşmeli personel statüsüne geçirilmesi imkanı sağlandığı ve maddenin altıncı fıkrasında, "4 üncü maddenin mülga (C) fıkrasının ikinci paragrafı kapsamında yer alanlardan sözleşmeli personel pozisyonlarına atananların istihdam süreleri hiçbir şekilde sosyal güvenlik kurumlarından yaşlılık veya malullük aylığı almaya hak kazandıkları tarihi geçemez." kuralının yer aldığı açıklaması aktarılarak,
30/03/2018 tarih ve 30376 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 26/03/2018 tarih ve 2018/11587 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı'nın 3. maddesi ile Sözleşmeli Personel Çalıştırılmasına İlişkin Esaslara eklenen Geçici 11. maddesinin birinci fıkrasına, dördüncü (son) fıkrasına ve dava konusu tip hizmet sözleşmesinin 8/b maddesine yer verildikten sonra,

30/03/2018 tarih ve 30376 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 26/03/2018 tarih ve 2018/11587 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı'nın 3. maddesi ile Sözleşmeli Personel Çalıştırılmasına İlişkin Esaslara eklenen Geçici 11. maddesinin birinci fıkrasına, dördüncü (son) fıkrasına ve dava konusu tip hizmet sözleşmesinin 8/b maddesine yer verildikten sonra,
657 sayılı Kanun'un Geçici 43. maddesinin altıncı fıkrasında, 4. maddenin mülga (C) fıkrasının ikinci paragrafı kapsamında yer alanlardan sözleşmeli personel pozisyonlarına atananların istihdam sürelerinin hiçbir şekilde sosyal güvenlik kurumlarından yaşlılık veya malullük aylığı almaya hak kazandıkları tarihi geçemeyeceğinin hükme bağlandığı ve bu kanun hükmüne paralel olarak düzenleme yapıldığı, geçici personelin sözleşmeli personel statüsüne geçirilmeden önceki mevcut mevzuatında da (657 sayılı Kanun'un 4. maddesinin (C) fıkrasında) aynı düzenlemeye yer verildiği; 657 sayılı Kanun'un 4. maddesinin (B) fıkrası ve Geçici 43. maddesinde sözleşmeli personel olarak çalışanların istihdam ilişkilerinin, sosyal güvenlik kurumlarından yaşlılık veya malullük aylığı almaya hak kazandıkları tarih itibarıyla sonlandırılması öngörüldüğünden, aynı doğrultuda düzenlenmiş olan  dava konusu   tip hizmet sözleşmesinin 8/b maddesindeki düzenlemede  kamu yararı, hizmet gerekleri ve üst hukuk normlarına aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.  
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI	: Davacı tarafından, dava konusu hizmet sözleşmesinin idari büro ve idari destek görevlisi için hazırlandığı, anılan sözleşmenin tip sözleşme olduğu ve personelin bu sözleşme hükümlerini müzakere etme imkanı bulunmadığı;	dava konusu sözleşme maddesinin açıkça 06/06/1978 tarih ve 7/15754 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile yürürlüğe konulan Sözleşmeli Personel Çalıştırılmasına İlişkin Usul Ve Esasların 12. maddesine aykırı olduğu; dava konusu hizmet sözleşmesi ile 65 yaş sınırının bir kısım personel açısından aşağıya çekildiği; çalışma hakkının sınırlanarak, emekliliğin dayatıldığı; hizmet sözleşmesinin, üst hukuk normlarına aykırı hüküm içermesinin mümkün olmadığı; Hazine ve Maliye Bakanlığının yetkisi olmadığı halde, Usul ve Esaslara aykırı sözleşme hazırlayarak fiilen Usul ve Esasları ilga etmesinin hem hukukun genel ilkelerine hem de Anayasa'ya aykırı olduğu; dava konusu düzenlemenin, hem çalışma hakkını hem sosyal güvenlik hakkını ihlal ettiği; zira, ne 657 sayılı Kanunda ve 5510 sayılı Kanunda, ne de Anayasa'da 65 yaş sınırı dışında bir yaş sınırının belirlendiği; öte yandan, hem Danıştay Savcısının görüşünde hem de yürütmenin durdurulması isteminin reddine dair Daire kararında yer alan karşı oyda düzenlemenin hukuka aykırı olduğunun belirtildiği ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMALARI :	Davalı idarelerden Hazine ve Maliye Bakanlığı ile Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı tarafından, savunma verilmemiştir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMALARI :	Davalı idarelerden Hazine ve Maliye Bakanlığı ile Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı tarafından, savunma verilmemiştir.
Davalı idarelerden Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı ve Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü tarafından, Danıştay Onikinci Dairesince verilen kararın usul ve hukuka uygun bulunduğu ve temyiz dilekçesinde öne sürülen nedenlerin, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK  HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ : 657 sayılı Kanun'un Geçici 43. maddesi ile; 4/C maddesi uyarınca geçici personel statüsünde istihdam edilen personelin, 4/B maddesi uyarınca çalışan sözleşmeli personel statüsüne geçirilmesi sağlanmıştır. Anılan maddenin 6. fıkrasında ise, 4/C maddesinin birinci fıkrası uyarınca çalışanlar bakımından özel bir çalışma üst sınırı belirlenmemiş fakat ikinci fıkra uyarınca çalışanlar bakımından; özelleştirme uygulamaları sonucunda işsiz kaldığı için geçici personel olarak istihdam edilenler bakımından çalışma üst sınırı, "yaşlılık veya malullük aylığı almaya hak kazandıkları tarih" olarak belirlenmiştir. 
	 Aynı şekilde Sözleşmeli Personel Çalıştırılmasına İlişkin Esasların Ek 8. maddesinde, 657 sayılı Kanunun (mülga) 4/C maddesinin 1. paragrafındaki düzenlemeye paralel bir düzenlemeye yer verilmiş ve bu maddenin yedinci fıkrasında, anılan madde uyarınca istihdam edilen personelden 65 yaşını dolduranların sözleşmelerinin, "65 yaşını doldurdukları tarihte hiçbir işleme gerek kalmaksızın sona ereceği" hüküm altına alınmıştır yani yaş sınırı olarak 65 yaş belirlenmiştir. 
	Öte yandan, 657 sayılı Kanunun (mülga) 4/C maddesinin ikinci paragrafının yansıması olan ve anılan maddenin ikinci paragrafındaki düzenleme ile aynı nitelikte olan Ek 9. madde, 26/03/2018 tarihinde Sözleşmeli Personel Çalıştırılmasına İlişkin Esaslara eklenmiştir. Aynı şekilde anılan Esasların Geçici 11. maddesinde de, geçici personelin  sözleşmeli personele geçişiyle ilgili olarak unvanlara ilişkin düzenleme yapılmış olup, anılan maddenin 3. fıkrasında, açıkça, "657 sayılı Kanunun 4 üncü maddesinin mülga (C) fıkrasının ikinci paragrafı kapsamında yer alanlardan bu madde uyarınca sözleşmeli personel pozisyonlarına atananların sözleşmeleri, 5510 sayılı Kanun hükümleri uyarınca yaşlılık veya malullük aylığına hak kazandıkları tarihte sona erer. Söz konusu tarih kurumlarınca Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığından talep edilir." hükmüne yer verilmiştir. Anılan düzenlemede, yaşlılık veya mallülük tarihinde sözleşmeleri sona erecek personel açısından sınırlamanın 657 sayılı Kanun (mülga) 4/C maddesinin ikinci fıkrası olduğu açıkça vurgulanmıştır.

Yukarıda aktarılan mevzuat hükümlerin birlikte incelenmesinden, kanun koyucunun, 5510 sayılı Kanun hükümleri uyarınca yaşlılık veya malullük aylığına hak kazandıkları tarihte sözleşmesi sona erecek personelin, 657 sayılı Kanunun mülga 4/C maddesinin ikinci paragrafındaki personel ile sınırlandırıldığı  anlaşılmaktadır. 
	Uyuşmazlık konusu olan dava konusu tip sözleşme bir bütün olarak incelendiğinde; dava konusu tip sözleşmenin, 657 sayılı Kanun'un hem (mülga) 4/C maddesinde hem de Geçici 43. maddesinde yer alan ayrıma yer vermediği yani 4/C maddesinin birinci fıkrası kapsamından sözleşmeli personel statüsüne geçenleri ayrı tumadığı; 657 sayılı Kanunun mülga 4/C maddesinden, 4/B'de düzenlenen "sözleşmeli personel" statüsüne geçen herkesi kapsar şekilde hazırlandığı; dolayısıyla, 657 sayılı Kanun'un (mülga) 4/C maddesinin hem birinci hem de ikinci fıkrası uyarınca çalışırken sözleşmeli personel statüsüne geçirilen tüm personele uygulanacak olan bir sözleşme olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, dava konusu edilen sözleşme maddesinin, 657 sayılı Kanunun (mülga) 4/C maddesinin birinci fıkrasından sözleşmeli personel statüsüne geçenler açısından çalışma hakkını kısıtlayan bir düzenleme olduğu sonucuna varılmıştır.
	Bu durumda, dava konusu edilen düzenleme ile Sözleşmeli Personel Çalıştırılmasına İlişkin Esaslar için genel kural olan 65 yaş sınırının, Anayasaya ve Sözleşmeli Personel Çalıştırılmasına İlişkin Esaslara aykırı şekilde, dava konusu tip sözleşme ile sınırlandırıldığı anlaşıldığından davacının temyiz isteminin kabulü ile kararın bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME	:
Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan;
"a)	Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması,
	b)	Hukuka aykırı karar verilmesi,
	c)	Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU	:
Açıklanan nedenlerle;
1.	Davacının temyiz isteminin reddine,
2.	Yukarıda özetlenen gerekçeyle davanın reddine ilişkin Danıştay Onikinci Dairesinin temyize konu 16/05/2023 tarih ve E:2018/1713 K:2023/2555 sayılı kararının ONANMASINA,
3. Kesin olarak, 09/10/2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/1829, Karar No: 2024/1995, Tarih: 08.10.2024

"İçtihat Metni"
                      T.C.
           D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2024/1829
Karar	No : 2024/1995                                                                       
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ... Bakanlığı
VEKİLİ	: Huk. Müş. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ... San ve Tic. AŞ 
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN KONUSU	: Danıştay Onüçüncü Dairesinin 20/03/2024 tarih ve E:2022/35, K:2024/1370 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ       :
Dava konusu istem: Tarım ve Orman Bakanlığının ... tarih ve ... sayılı "5 cl'den küçük ambalaj hacmine sahip alkollü içkilerin üretim ve ithalatının 15/01/2022 tarihinden itibaren yapılamayacağı ve piyasaya arz edilmiş bu nitelikteki ürünlerin 15/03/2022 tarihinden sonra piyasada bulunamayacağı"na ilişkin Bakanlık Makamı Olur'uyla 30/12/2021 tarihinde davalı idarenin internet sitesinde yayımlanan "5 cl'den Küçük Ambalaj Hacmine Sahip Alkollü İçkilerin Piyasaya Arz Edilemeyeceğine İlişkin Duyuru" işleminin  iptali istenilmiştir.
Daire kararının özeti: Danıştay Onüçüncü Dairesinin 20/03/2024 tarih ve E:2022/35, K:2024/1370 sayılı kararıyla;
Davalı idarenin usule ilişkin itirazları geçerli görülmemiş, 
Sözlük anlamı ile "düzenli hâle koymak, düzen vermek, tanzim ve tertip etmek" olarak tanımlanan "düzenleme"nin, kamu hukukunda kural koyma ile eş anlamlı olduğu, kuralın ise, sürekli, soyut, nesnel, genel (kişilik dışı) durumları belirleyen ve gösteren bir içeriğe sahip bulunduğu,
İdarelerin, Anayasa ve kanunlardan aldığı yetki ile kural koyma (düzenleme yapma) yetkisine sahip olduğu, "kural işlemler"in (ya da diğer adıyla genel düzenleyici işlemler), üst hukuk kurallarına uygun olarak hukuk düzenine yeni kural getiren ya da mevcut bir kuralı değiştiren veya kaldıran tek yanlı idarî işlemler olduğu, düzenleme yetkisini kullanarak yönetmelik, tebliğ, genelge gibi genel düzenleyici işlemleri yapan idarenin bir işleminin düzenleyici nitelik taşıdığının kabul edilebilmesi için, söz konusu işlemin sürekli, soyut, nesnel, genel durumları belirleyen ve gösteren hükümler içermesi, başka bir anlatımla, belirtilen nitelikte kurallar getirmiş olması gerektiği, bu genel düzenlemelerin üst hukuk kurallarına aykırı hükümler içermemesinin zorunlu olduğu,
	İdarenin düzenleme yetkisine dayanılarak tesis edilen düzenleyici idarî işlemlerin ilgili oldukları alanlara yönelik olarak tıpkı kanunlar gibi genel ve soyut hukuk kurallarını içerdiği, ancak maddî içerikleri bakımından özdeş sayılan kanunlar ve düzenleyici idarî işlemler arasında hiyerarşi farkı bulunduğu, bu nedenle bakanlıklar veya diğer kamu kurumları tarafından tesis edilen düzenleyici idarî işlemlerin üst hukuk kurallarına uygun olması gerektiği,

İdarenin düzenleme yetkisine dayanılarak tesis edilen düzenleyici idarî işlemlerin ilgili oldukları alanlara yönelik olarak tıpkı kanunlar gibi genel ve soyut hukuk kurallarını içerdiği, ancak maddî içerikleri bakımından özdeş sayılan kanunlar ve düzenleyici idarî işlemler arasında hiyerarşi farkı bulunduğu, bu nedenle bakanlıklar veya diğer kamu kurumları tarafından tesis edilen düzenleyici idarî işlemlerin üst hukuk kurallarına uygun olması gerektiği,
Bireysel idarî işlemlerde olduğu gibi idarenin düzenleme yetkisinin kullanılmasında da yetki ve usûlde paralellik ilkesinin geçerli olduğu, yetkide paralellik ilkesinin, bir idarî işlemi yapmaya yetkili olan makam veya organın söz konusu işlemi geri alma, kaldırma, değiştirme ve düzeltme konusunda da yetkili olması anlamına geldiği, usûlde paralellik ilkesinin ise, işlem yapılırken uyulan usûllere kanunda aksi yönde bir hüküm bulunmaması durumunda aynı işlemin kaldırılması, geri alınması veya değiştirilmesi sırasında da uyulmasını gerektiren idare hukuku ilkesi olduğu,
Mevzuat Hazırlama Usûl ve Esasları Hakkında Yönetmelik'te kanun, yönetmelik ve diğer düzenleyici idarî işlemlerin mevzuat olarak tanımlandığı, bunların hazırlık ve yürürlüğe konulma usûlünün belirlendiği,
Anılan Yönetmelik uyarınca, yönetmelik taslaklarının, ilgili bakanlıkların teknik birimlerince veya hukuk müşavirliklerince hazırlandığı, hukuk müşavirlikleri dışındaki birimlerce hazırlanan taslaklar hakkında hukuk müşavirliklerinin görüşlerinin alındığı, yönetmelik taslakları hakkında, Cumhurbaşkanlığı'na sunulmadan önce ilgili bakanlıklar ile kamu kurum ve kuruluşlarının görüşlerinin alınmasının gerektiği, ayrıca, bakanlıklar ile Sayıştayın denetimine tâbi diğer kamu kurum ve kuruluşlarınca mâlî konularda düzenlenecek yönetmelik taslakları hakkında Sayıştay Başkanlığının görüşünün alınmasının zorunlu olduğu, Cumhurbaşkanlığının, mutabakat  sağlanamayan  veya  görüş alınması gerektiği hâlde görüş alınmayan ya da eksik görüş alınan taslaklara ilişkin olarak ilgili bakanlıklar ile kamu kurum ve kuruluşlarından doğrudan görüş alabileceği, kanunlara veya ilgili diğer mevzuata aykırılığı tespit edilen  ya da  Mevzuat Hazırlama Usûl ve Esasları     Hakkında Yönetmeliğe uygun olarak hazırlanmayan taslakların, aykırılıkların ve noksanlıkların giderilmesi veya uygunluğun sağlanması amacıyla yeniden değerlendirilmek üzere teklif sahibi bakanlık veya kuruma iade edileceği,

Aktarılan mevzuat ve idare hukukunun yerleşik ilkeleri uyarınca, idarenin düzenleme yetkisinin Anayasa'dan kaynaklandığı, kanunların ve diğer üst hukuk kurallarının uygulanması kapsamında idarenin adsız düzenleyici işlemlerle de düzenleme yapma yetkisine sahip olduğu, düzenleme yetkisinin kullanım biçiminin kanunla veya diğer üst hukuk kurallarıyla belirlenebileceği, böyle bir belirleme yapılması durumunda idarenin düzenleme yetkisinin ancak kanunda veya diğer üst hukuk kurallarında gösterilen usûle uygun olarak kullanılabileceği, düzenleyici idarî işlemlerin hazırlık ve/veya yürürlüğe konulma usûlünün farklılaşması hâlinde kanunda veya diğer üst hukuk kurallarında gösterilen usûle uyulmamış olmasının aynı makam veya organ tarafından ihdas edilmiş olsa dahi tesis edilen düzenleyici idarî işlemi şekil ve usûl yönünden hukuka aykırı hâle getireceğinin kuşkusuz olduğu,
 4733 sayılı Kanun'un 9. maddesi uyarınca alkol ve alkollü içkilerin iç ve dış ticaretiyle ilgili usûl ve esasların Tarım ve Orman Bakanlığı tarafından yönetmelikle düzenlenmesi gerektiği, nitekim bu hükme uygun olarak alkol ve alkollü içkilerin iç ve dış ticaretine ilişkin usûl ve esasların belirlenmesi ile alkol tüketiminden kaynaklanan kamusal, toplumsal ve tıbbî nitelikteki her türlü zararları önleyecek düzenlemelerin Alkol ve Alkollü İçkilerin İç ve Dış Ticaretine İlişkin Usûl ve Esaslar Hakkında Yönetmelik ile düzenlendiği, 5 cl'den küçük ambalaj hacmine sahip alkollü içkilerin üretim ve ithalatının 15/01/2022 tarihinden itibaren yapılamayacağı ve piyasaya arz edilmiş bu nitelikteki ürünlerin 15/03/2022 tarihinden sonra piyasada bulunamayacağına yönelik düzenlemenin alkol ve alkollü içkilerin iç ve dış ticaretine yönelik bir düzenleme olduğu ve Kanunda gösterilen şekilde yönetmelikle düzenlenmesi gerektiği, alkol ve alkollü içkilerin iç ve dış ticaretine yönelik düzenlemelerin adsız düzenleyici işlemlere konu edilmesi ile yönetmelikle yapılması arasında bu konuya ilişkin yetkilerin kullanılması ve düzenleyici işlemin yapılış usûlü bakımından esaslı farklılıklar bulunduğu, kanun koyucunun iradesinin bu farklılıkları göz önünde bulundurmak suretiyle bu alanın yönetmelikle düzenlenmesi gerektiği yönünde olduğu, alkol ve alkollü içkilerin iç ve dış ticaretine yönelik miktar kısıtlamasını da içeren sınırlandırmaların daha önce Kanunda gösterilen şekilde yönetmelikle düzenlendiği, yönetmelikle düzenlenen kural ve ilkelerdeki boşlukları doldurmak üzere adsız düzenleyici işlemlerle düzenleme yapılması mümkün olmakla birlikte, yönetmelikle yapılan düzenlemelerin değiştirilmesi veya kaldırılmasına yönelik yeni düzenlemelerin yetki ve usûlde paralellik ilkesi uyarınca aynı usûl izlenerek yine yönetmelikle gerçekleştirilmesi gerektiği açık olduğundan bu usûle uyulmadan tesis edilen dava konusu işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle işlemin iptaline karar verilmiştir.