muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7211, Karar No: 2018/8292, Tarih: 28.06.2018

**2. Hukuk Dairesi         2017/7211 E.  ,  2018/8292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; bozulmasına dair Dairemizin 03.10.2017 gün ve 2016/5166 - 2017/10516 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26.09.2014 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442/3. maddesi gereğince; bu maddede gösterilen para cezasının miktarı 5252 sayılı Kanunun 4. maddesiyle artırıldığından ve aynı yasanın 7. maddesiyle; ceza, idari para cezasına dönüştürüldüğünden, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 17. maddesinin 7. fıkrasıyla da idari para cezaları her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yıl uygulanan miktarın, o yıl için belirlenmiş olan yeniden değerleme oranında artırılarak uygulanacağı öngörülmüş olmakla, bu suretle hesaplanan 275.00 TL. idari para cezasının ve Harçlar Kanunu uyarınca alınması gerekli 74.80 TL. ilam harcının karar düzeltme talep edene yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna, oybirliğiyle karar verildi. 28.06.2018 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2021/11009, Karar No: 2022/11047, Tarih: 28.06.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/11009 E.  ,  2022/11047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

...

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Olay gecesi sanığın evinin önünde bulunan aracının camının kimliği tespit edilemeyen kişilerce kırıldığı, olay yerinden kaçan şahısların bir süre sonra yeniden sanığa ait aracın başına geldikleri, sanığın tanık oğlu ...’ın bulundurma ruhsatlı tabancası ile bu şahısları korkutmak amacıyla yere doğru ateş ettiği, şahısların kaçmaya başladıkları, sanığın suça konu silahı ile peşlerinden koşmaya başladığı, bu esnada olay yerine gelen polis memurlarına olayın etkisi ile ateş ettiğinin anlaşılmakla; sanığın suç işleme kastı ile hareket ettiğine dair mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden atılı suçlardan beraatleri yerine, yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.06.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6394, Karar No: 2019/11032, Tarih: 19.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/6394 E.  ,  2019/11032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141, CMK'nın 34/1, 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaat, suça sürüklenen çocuğun suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün neden açıklandığına ilişkin gerekçeyle yetinilip yazılı şekilde gerekçesiz hüküm kurulması,

2-Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk hakkında iddianamede sevk maddesi olarak 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesinin gösterildiği, aynı Kanun’un 31/3. maddesinin uygulanması talep edilmediği halde, ek savunma hakkı verilmeden uygulanmak suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 226. maddesine aykırı davranılması,

3- Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143/1. maddeleri uyarınca hükmolunan 2 yıl 4 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 31/3. maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılırken 1 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası yerine 1 yıl 5 ay 10 gün hapis cezasına, devamla aynı Kanun’un 168/1 maddesi gereğinde 2/3 oranında indirim yapılırken 6 ay 6 gün yerine 6 ay 16 gün hapis cezasına ve devamında aynı Kanun’un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken 5 ay 5 gün hapis cezası yerine 5 ay 13 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

4- Suça sürüklenen çocuğun mağdura ait dükkandan suça konu eşyaları çaldığının anlaşılması karşısında; eyleminin iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturduğu halde, konut dokunulmazlığını bozma suçunun oluştuğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19.06.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21504, Karar No: 2015/2059, Tarih: 05.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/21504 E.  ,  2015/2059 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 05/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2007/15313, Karar No: 2008/15380, Tarih: 18.11.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/15313 E.  ,  2008/15380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :8.5.2007
Yargıtay — Esas No: 2013/546, Karar No: 2014/2413, Tarih: 14.04.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/546 E.  ,  2014/2413 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2012/116802

MAHKEMESİ : Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 01/03/2012, 2011/42 (E) ve 2012/47 (K)

SUÇ : Kasten yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık Resul hakkında mağdurlar Yüksel ve Gökhan'ı kasten yaralama suçundan yapılan yargılama sonucunda, 5271 sayılı CMK'nun 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlar, 5271 sayılı CMK'nun 231/12. Maddesi uyarınca itiraza tabi olduğundan inceleme dışı bırakılmıştır.

2-Ceza Genel Kurulu'nun 20.10.2009 gün ve 2009/1-85/242 sayılı kararında açıklandığı üzere; kasten öldürme suçunun failleri olarak yargılanan sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zaafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğunun kabulü gerektiği tartışmasızsa da; kovuşturma aşamasında baba oğul olan sanıkların savunmalarının farklı müdafiiler tarafından gerçekleştirildiği, karar sonrası sanık Mustafa'nın da sanık Resul'un müdafiine vekalet verdiği, sadece temyiz dilekçesinin ortak müdafii tarafından verildiği, bu haliyle olayda savunmada zaafiyet yaratır nitelikte menfaat çatışması bulunmadığı anlaşıldığından, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar Resul ve Mustafa'nın mağdur Gültekin'e karşı eylemlerinin sübutu kabul, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma sebepleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafiinin sanık Mustafa yönünden sübuta, sanık Resul yönünden fazla ceza verildiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Oluşa, dosya içeriğine ve kabule göre; mağdur Gültekin'in baba-oğul olan sanıklar Mustafa ve Resul ile aynı inşaatta işçi olarak çalıştığı, olay günü el arabasını kimin kullanacağına ilişkin işçiler arasında tartışma yaşandığı, başlayan kavgada Resul’un Gültekin'i sol kürek kemiği hizasından bıçakladığı,yaranın hemopnömotoraks nedeniyle hayati tehlikeye neden olduğu, sanık Mustafa'nın da kürekle Gültekin'in kafasına vurduğu, bu yaranın da beyin kanaması sonucu hayati tehlikeye neden olduğu, yaraların ayrı ayrı öldürücü nitelikte olduğunun belirlendiği, kavganın Gültekin'in yere düşmesi ve arkadaşlarının müdahale etmesi suretiyle sonlandığı olayda;

A-Kullanılan silah ve aletin elverişliliği, yaralanmaların yeri ve niteliği ile engel sebebin varlığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların eylemlerine bağlı olarak ortaya çıkan kastlarının öldürmeye yönelik olduğu ve her iki sanık hakkında TCK.nun 81, 35 maddeleri uyarınca kasten öldürmeye teşebbüsten makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

A-Kullanılan silah ve aletin elverişliliği, yaralanmaların yeri ve niteliği ile engel sebebin varlığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların eylemlerine bağlı olarak ortaya çıkan kastlarının öldürmeye yönelik olduğu ve her iki sanık hakkında TCK.nun 81, 35 maddeleri uyarınca kasten öldürmeye teşebbüsten makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

B-Kurulan hükümlerde takdiri indirim yapılırken uygulama maddesinin gösterilmemesi;

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), CMUK.nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 14/04/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5582, Karar No: 2013/7803, Tarih: 02.05.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/5582 E.  ,  2013/7803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için yapılan takipte itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece itirazın kaldırılmasına ve alacağın % 20'si oranında icra inkar tazminatının tahsiline ve tahliyeye karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre, davalının davanın esasına yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; davacının dava dilekçesinde ve yargılama sırasında icra inkar tazminatı isteği olmadığı halde icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesi doğru değil ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi için hükmün bozularak yeniden yargılama yapılmasında yarar görülmediğinden hüküm fıkrasından ''asıl alacak (900 TL) üzerinden % 20 oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine'' cümlesinin hükümden çıkarılarak hükmün 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3. madde hükmü gözetilerek HMUK’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilmesine ve bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA ve temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 02.05.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Değerli çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, kiralananda mevcut maddi ve hukuki ayıplar nedeniyle, eldeki davada uyuşmazlığın çözümünün yargılamayı gerektirip gerektirmediği noktasındadır.

Kiraya veren vekili tarafından, 2012 Haziran ayı kirasının tahsili için tahliye istekli olarak, kiracı aleyhine takip yapılmıştır.

Kiracı itirazında, kiralananın, kiralanma amacına uygun olarak tahsis edilmediği ve kiraya verenin akde ve hukuka aykırı davranışları nedeniyle kendisine zarar verdiğini, bu nedenle kendisine borçlu durumunda olduğunu bildirmiştir.

Gerçekten kiralanandaki imara aykırılıklar nedeniyle, önce iş yeri mühürlenmiş, sonra yıkım kararı verilmiş, daha sonra da iş yeri ruhsatı iptal edilmiş, idare mahkemesinde açılan dava da redle sonuçlanmıştır.

Bilindiği üzere, kira sözleşmesi, kullandırma sözleşmesidir. 6098 sayılı TBK.'nun 299/1 maddesinde, kira sözleşmesi, kiraya verenin birşeyin yapılmasını veya kullanmayla birlikte ondan yararlanmasını kiracıya bırakmayı, kiracının da buna karşılık kararlaştırılan kira bedelini ödemeyi üstlendiği sözleşmedir biçiminde tanımlanmıştır.

Bilindiği üzere, kira sözleşmesi, kullandırma sözleşmesidir. 6098 sayılı TBK.'nun 299/1 maddesinde, kira sözleşmesi, kiraya verenin birşeyin yapılmasını veya kullanmayla birlikte ondan yararlanmasını kiracıya bırakmayı, kiracının da buna karşılık kararlaştırılan kira bedelini ödemeyi üstlendiği sözleşmedir biçiminde tanımlanmıştır.

Aynı Kanunun kiraya verenin borçları başlıklı 301.maddesinde, kiraya veren, kiralananı kararlaştırılan tarihte, sözleşmede amaçlanan kullanıma elverişli bir durumda teslim etmek ve sözleşme süresince bu durumda bulundurmakla yükümlüdür. Bu hüküm, konut ve çatılı iş yeri kiralarında kiracı aleyhine değiştirilemez; Diğer kira sözleşmelerinde ise, kiracı aleyhine genel işlem koşulları yoluyla bu hükme aykırı düzenleme yapılamaz. Hükmü öngörülmüştür.

Az yukarıda açıklanan tanımlayıcı ve buyurucu kanun hükümleri karşısında, davalının itirazı ve savunması, kiraya verenin yasanın emredici hükümlerine aykırı davranışı ve kiralananın sözleşmedeki niteliklerine aykırı teslimine yönelik olduğu, kiralananın maddi ve hukuki ayıplarla illetli olup bu ayıpların kiraya veren tarafından giderilemediği, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda da bu gerçeğin ifade edildiği hususları gözetildiğinde, uyuşmazlığın çözümünün yargılamayı gerektirdiği, dar yetkili icra mahkemesinde çözümlenmesi imkanı bulunmadığı benimsenerek, davanın reddine karar verilmesi görüşünde olduğumuzdan, aksine tezahür eden sayın çoğunluğun değerli görüşüne katılamıyoruz.02/05/2013
Yargıtay — Esas No: 2022/11717, Karar No: 2023/2897, Tarih: 09.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/11717 E.  ,  2023/2897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

Mağdureler ... ve ... vekilinin temyiz istemi yönünden; Bozma sonrası yapılan yapılan sırasında on sekiz yaşından büyük olan mağdureler ... ile ...'ın mevcut şikayetlerinden vazgeçtiklerini beyan etmeleri karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin hükümleri temyize hakkı bulunmadığı belirlenmiştir.

Katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi yönünden; Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.02.2014 tarihli ve 2012/274 Esas, 2014/38 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdureler ..., ... ve ...'a yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.02.2014 tarihli ve 2012/274 Esas, 2014/38 Karar sayılı kararının sanık müdafisi, o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 25.10.2021 tarihli ve 2021/20794 Esas, 2021/8631 Karar sayılı ilâmıyla; ''Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurelerin aşamalarda değişik tarihlerde gerçekleştiğini iddia ettikleri eylemlere ilişkin ayrıntı içermeyen soyut ifadeleri, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.05.2022 tarihli ve 2021/454 Esas, 2022/216 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdureler ..., ... ve ...'a yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Mağdureler ... ve ... Vekilinin Temyiz İstemi

3. Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.05.2022 tarihli ve 2021/454 Esas, 2022/216 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdureler ..., ... ve ...'a yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Mağdureler ... ve ... Vekilinin Temyiz İstemi

Adli tıp raporlarına göre mağdurelerin ruh sağlığının bozulduğuna, mağdurenin aşamalarda samimi ve tutarlı anlatımlarda bulunduğuna, sanığın üzerine atılı suçlardan dolayı cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi;

Adli tıp raporlarına göre mağdurelerin ruh sağlığının bozulması, mağdurelerin aşamalarda samimi ve tutarlı anlatımları, tanık ifadeleri ve doktor raporları değerlendirildiğinde sanığın üzerine atılı suçtan dolayı cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın 2008 yılı yaz tatilinden başlayarak mağdure ...'a yönelik ellerini tutmak, duvara dayayıp zorla öpmeye çalışmak, yanında yatırmak, cinsel organını ve göğsünü ellemeye çalışmak; mağdure ...'a yönelik tehdit ile korkutarak cinsel amaçla öpmek, cinsel organını ellemek, banyo yaparken izlemek; mağdure ...'ye yönelik ise tehdit ve cebir kullanmak suretiyle cinsel organını ellemek ve zorla öpmeye çalışmak suretiyle cinsel istismar eyleminde bulunduğu iddiasıyla kamu davası açılan olayda;

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurelerin aşamalarda değişik tarihlerde gerçekleştiğini iddia ettikleri eylemlere ilişkin ayrıntı içermeyen soyut ifadeleri, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın öz kızları olan mağdurelere karşı baba kız ilişkisinin dışında cinsel saikle hareket ettiği ve bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğine dair savunmasının aksine mağdurelerin soyut nitelikte kalan beyanları dışında cezalandırılmasına yeter nitelikte, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek mahkemece beraatine karar verilmiştir.

Deliller; Sanığa ait nüfus ve adli sicil kayıtları, ekonomik ve sosyal durum araştırması, sanık savunması, mağdure ve şikayetçi ...'nın aşamalardaki beyanları, doktor raporu, tanık anlatımları, adli raporlar ve kolluk kuvvetleri tarafından tutulan araştırma tutanaklarından ibarettir.

IV. GEREKÇE

A. Mağdureler ... ve ... Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Bozma sonrası yapılan yapılan sırasında on sekiz yaşından büyük olan mağdureler ... ile ...'ın mevcut şikayetlerinden vazgeçtiklerini beyan etmeleri karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin hükümleri temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Bozma sonrası yapılan yapılan sırasında on sekiz yaşından büyük olan mağdureler ... ile ...'ın mevcut şikayetlerinden vazgeçtiklerini beyan etmeleri karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin hükümleri temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A. Mağdureler ... ve ... Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle mağdureler ... ve ... vekilinin temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.05.2022 tarihli ve 2021/454 Esas, 2022/216 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.05.2023 tarihinde karar verildi.