muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/1229, Karar No: 2024/5386, Tarih: 26.11.2024

Diğer taraftan,  bütün insanlığın ortak mirası olarak kabul edilen evrensel değerlere sahip kültürel ve doğal varlıkları dünyaya tanıtmak, toplumda söz konusu evrensel mirasa sahip çıkacak bilinci oluşturmak ve çeşitli sebeplerle bozulan, yok olan kültürel ve doğal değerlerin yaşatılması için gerekli işbirliğini sağlamak amacıyla Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü (UNESCO) Genel Konferansınca 16/11/1972 tarihinde “Dünya Kültürel ve Doğal Mirasının Korunmasına Dair Sözleşme” kabul edilmiş, 14/04/1982 tarih ve 2658 sayılı Kanunla katılmamız uygun bulunan bu Sözleşme, 23/05/1982 tarih ve 8/4788 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla onaylanarak, 14/02/1983 tarih ve 17959 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanmış olup; Sözleşme'nin 2. maddesinde, estetik veya bilimsel açıdan istisnaî evrensel değeri olan, fiziksel ve biyolojik oluşumlardan veya bu tür oluşum topluluklarından müteşekkil doğal anıtlar, bilim veya muhafaza açısından istisnaî evrensel değeri olan jeolojik ve fizyografik oluşumlar ve tükenme tehdidi altındaki hayvan ve bitki türlerinin yetiştiği kesinlikle belirlenmiş alanların, bilim, muhafaza veya doğal güzellik açısından istisnaî evrensel değeri olan doğal sitlerin veya kesinlikle belirlenmiş doğal alanların doğal miras sayılacağı; 4.maddesinde, bu Sözleşme'ye taraf olan devletlerden her birinin 1. ve 2. maddelerde sözü edilen ve topraklarında bulunan kültürel ve doğal mirasın saptanması, korunması, muhafazası, teşhiri ve gelecek kuşaklara iletilmesinin sağlanması görevinin öncelikle kendisine ait olduğunu kabul ettiği, bunun için kaynaklarını sonuna kadar kullanarak ve uygun olduğunda özellikle mali, sanatsal, bilimsel ve teknik alanlarda her türlü uluslararası yardım ve işbirliği sağlayarak elinden geleni yapacağı; 5

.maddesinde, bu Sözleşme'ye taraf olan devletlerden her birinin 1. ve 2. maddelerde sözü edilen ve topraklarında bulunan kültürel ve doğal mirasın saptanması, korunması, muhafazası, teşhiri ve gelecek kuşaklara iletilmesinin sağlanması görevinin öncelikle kendisine ait olduğunu kabul ettiği, bunun için kaynaklarını sonuna kadar kullanarak ve uygun olduğunda özellikle mali, sanatsal, bilimsel ve teknik alanlarda her türlü uluslararası yardım ve işbirliği sağlayarak elinden geleni yapacağı; 5. maddesinde ise, Sözleşme'ye taraf olan her Devletin, topraklarındaki kültürel ve doğal mirasın korunması, muhafazası ve teşhiri amacıyla etkili ve faal önlemlerin alınmasını sağlamak için, mümkün olduğunca her ülkenin kendi koşullarına uygun biçimde; kültürel ve doğal mirasa, toplumun yaşamında bir işlev vermeyi ve bu mirasın korunmasını kapsamlı planlama programlarına dahil etmeyi amaçlayan genel bir politika benimsemek, kültürel ve doğal mirasın korunması, muhafazası ve teşhiri için, halen mevcut değilse, topraklarında bir veya daha fazla hizmet kurumunu, işlevlerini ifaya yeterli olacak görevli ve araçlarla kurmak, bilimsel ve teknik çalışma ve araştırmaları geliştirmek ve Devletin kültürel ve doğal mirasını tehdit eden tehlikelere karşı harekete geçmesine olanak sağlayacak müdahale yöntemlerini mükemmelleştirmek, bu mirasın saptanması, korunması, muhafazası, teşhiri, yenileştirilmesi için gerekli olan uygun yasal, bilimsel, teknik, idarî ve malî önlemleri almak, kültürel ve doğal mirasın korunması, muhafazası ve teşhiri konularında eğitim yapan ulusal veya bölgesel merkezlerin kurulmasını veya geliştirilmesini desteklemek ve bu alandaki bilimsel araştırmaları teşvik etmek konusunda çaba göstereceği belirtilmiştir.

20/10/2000 tarihinde imzalanıp 10/06/2003 tarih ve 4881 sayılı Kanun ile onaylanması uygun bulunan ve 27/07/2003 tarihli, 25181 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 11/07/2003 tarihli 2003/5908 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile onaylanan Avrupa Peyzaj Sözleşmesi'nin "Tanımlar" başlıklı 1. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde, "“Peyzaj”, insanlar tarafından algılandığı şekliyle, karakteri doğal ve/veya insani unsurların eyleminin ve etkileşiminin sonucu olan bir alan anlamına gelir"; "Kapsam" başlıklı 2. maddesinde, "15. maddede yer alan hükümlere tâbi olarak, bu Sözleşme, Tarafların ülkelerinin tamamına uygulanır ve doğal, kırsal, kentsel alanları ve banliyöleri kapsar. Karayı, kıta içi suları ve deniz alanlarını içerir. Özellikleriyle öne çıktıkları düşünülebilecek peyzajları ve aynı zamanda hergünkü ya da bozulmuş peyzajları ilgilendirir."; "Amaçlar" başlıklı 3. maddesinde, "Bu Sözleşme’nin amaçları peyzaj korunmasını, yönetimini ve planlamasını geliştirmek ve peyzaj konularında Avrupa işbirliğini düzenlemektir."; "Genel önlemler" başlıklı 5. maddesinde, 
"Her bir Taraf,
a) Peyzajları, yasayla, insanların çevrelerinin önemli bir bileşeni, onların paylaştıkları
kültürel ve doğal mirasın çeşitliliğinin bir ifadesi ve kimliklerinin bir temeli olarak tanımayı;
b) 6. maddede belirtilen özel önlemlerin kabulü yoluyla, peyzaj korunması, yönetimi ve planlamasını amaçlayan peyzaj politikaları oluşturmayı ve uygulamayı;
c) Genel kamuoyunun, yerel ve bölgesel makamların ve yukarıdaki b fıkrasında bahsedilen peyzaj politikalarının tanımlanmasına ve uygulanmasına ilgi duyan diğer tarafların katılımını sağlamak için usul oluşturmayı;
d) Peyzajı, bölgesel ve şehir planlama politikalarına ve kültürel, çevresel, tarımsal, sosyal ve ekonomik politikalarına ve aynı zamanda peyzaj üzerinde doğrudan veya dolaylı etkisi olabilecek diğer politikalarına katmayı yükümlenir." düzenlemesine yer verilmiştir.
 
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Göreme Vadisi ve çevresindeki alan, birbirini izleyen jeolojik olaylar neticesinde oluşan peri bacalarını içeren, kültürel ve doğal güzellikleri bir arada barındıran, aynı zamanda UNESCO Dünya Miras Listesinde de yer alan ve ülke turizmi ile ülkemizin ekonomik gelişimine katkı sağlayan önemli bir alandır. 
Dava konusu karar öncesinde, söz konusu alanın koruma statüsü, 2873 sayılı Milli Parklar Kanunu uyarınca "milli park" olarak belirlenmiş; aynı zamanda 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu kapsamında sınırları dahilinde "arkeolojik, kentsel ve doğal sit alanları" ilan edilmiş, 2634 sayılı Turizmi Teşvik Kanunu'na istinaden de "kültür ve turizm koruma ve gelişim bölgesi" olarak tespit edilmiştir.

Dava konusu karar öncesinde, söz konusu alanın koruma statüsü, 2873 sayılı Milli Parklar Kanunu uyarınca "milli park" olarak belirlenmiş; aynı zamanda 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu kapsamında sınırları dahilinde "arkeolojik, kentsel ve doğal sit alanları" ilan edilmiş, 2634 sayılı Turizmi Teşvik Kanunu'na istinaden de "kültür ve turizm koruma ve gelişim bölgesi" olarak tespit edilmiştir.
Yukarıda aktarılan milli parklara ilişkin mevzuat hükümlerinin incelenmesinden; milli parklara yönelik genel ve asli yetkinin, Tarım ve Orman Bakanlığına verilmekle birlikte, milli parklarda yapılacak işlemlerin kapsam ve niteliğine bağlı olarak yetkili idarelerin farklılaşabildiği anlaşılmaktadır. Buna göre, örneğin, milli park alanına yönelik asli nitelikli işlemler olan, alanın milli park niteliği taşıdığını veya yitirdiğini tespit etme, gelişme planını hazırlama, kamulaştırma kararı alma ve kamulaştırma işlemlerini tamamlama gibi faaliyetlerin Tarım ve Orman Bakanlığınca yerine getirileceği; ancak gelişme planı uyarınca iskan ve yapılaşmaya konu olacak yerlere ait imar uygulama planlarının Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının onayı ile yürürlüğe konulacağı, milli park alanı dahilindeki tarihi ve arkeolojik sahalarda kazı, restorasyon ve bilimsel araştırmaların Kültür ve Turizm Bakanlığının iznine tabi olacağı görülmektedir.
Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın, "milli park", "arkeolojik, kentsel ve doğal sit alanları",  "kültür ve turizm koruma ve gelişim bölgesi" gibi birden çok koruma statüsüne sahip olması, ayrıca salt milli park olması sebebiyle dahi birden çok Bakanlığın görev ve yetki sahasında girmesi, dolayısıyla alanla ilgili yürütülecek işlemlerin yoğun bir bürokratik faaliyet gerektirmesi ve yetki karmaşası yaratması, bunun sonucu olarak da kırtasiyecilik ile gecikmelere ve alanın tahrip olmasına neden olması üzerine, söz konusu alan, sınırları genişletilerek "Kapadokya Alanı" adıyla, yalnızca alana özgü müstakil bir kanun olan 23/05/2019 tarihli ve 7174 sayılı Kapadokya Alanı Hakkında Kanun ile düzenlenmiştir. 
Anılan Kanun Teklifinin genel gerekçesinde de bu amaç, "...  Kapadokya Alanında halihazırda arkeolojik, kentsel ve doğal sit alanları, kültür ve turizm koruma ve gelişim bölgesi, milli park gibi birçok farklı koruma statüsü ve bu koruma statülerine ilişkin farklı mercilere tanınmış idari yetkiler bulunmaktadır. Bu durum ciddi bir yetki karmaşasına ve dolayısıyla bölge halkı ve yatırımcı açısından çok uzun ve ağır bürokratik süreçlerin yaşanmasına sebep olurken kaçak yapılaşma gün geçtikçe artmakta, bu eşsiz kültürel mirasımızı hak ettiği şekilde korumak ve turizm açısından hedeflenen başarıya ulaşmak mümkün olamamaktadır.

Bu Kanun ile; Kapadokya’nın tarihi, kültürel ve doğal dokusunun birlikte korunması, yaşatılması, geliştirilmesi, tanıtılması, gelecek kuşaklara aktarılması ve turizm potansiyelinin geliştirilmesi hedefleri doğrultusunda, alanı bütünsel bir bakış açısıyla ele alıp planlamak, kültürel ve doğal varlıklar bakımından farklı kurumlara ait planlama yetkilerini tek bir kurumda toplayarak bugüne kadar bu konuda yaşanan yetki karmaşasını ortadan kaldırmak, alanın ihtiyaçlarına kısa sürede etkin çözümler üretebilmek, gerektiğinde yerel yönetimler ve diğer kurumlarla koordinasyon sağlamak için Kapadokya Alanının belirlenmesi ve bu Alanda yürütülecek iş ve işlemlerin düzenlenmesi amaçlanmaktadır." ifadelerine yer verilmek suretiyle açıkça belirtilmiştir. 
Kapadokya Alanının tarihî ve kültürel değerleri ile jeolojik/jeomorfolojik dokusunun ve doğal kaynak değerlerinin korunması, yaşatılması, geliştirilmesi, tanıtılması, gelecek kuşaklara aktarılması, planlanması, yönetilmesi ve denetlenmesine ilişkin hususları düzenlemek üzere yürürlüğe konulan 7174 sayılı Kapadokya Alanı Hakkında Kanun'da; Kapadokya Alanının, 2873 sayılı Milli Parklar Kanunu'nda öngörülen "milli park" statüsüne nazaran koruma düzeyi bakımından ne yönlerden farklılaşacağı veya koruma statüsünün kapsam ve sınırları (hangi esas ve usuller çerçevesinde korunacağı) noktasında açık bir düzenleme yapılmamış; Kapadokya Alan planları yürürlüğe girinceye kadar uyulacak esasları gösteren "geçiş dönemi koruma esasları ve kullanma şartları" ile Kapadokya Alanının korunması, geliştirilmesi, yönetimi, tanıtılması, koruma esasları ve kullanma şartlarının belirlenmesi, bölgenin sağlıklaştırılması, yenilenmesi, açık alan sistemi yaya dolaşımı, taşıt ulaşımı ve altyapı tesislerinin tasarım esasları ile bölge halkının sosyal ve ekonomik yapısının iyileştirilmesi konularında hedefleri, stratejileri ve kararları belirleyen her tür ve ölçekteki planları ifade eden "Kapadokya Alan planları"nın hazırlanması, onaylanıp yürürlüğe konulması ve uygulanmasına ilişkin görev ve yetkilerin yanı sıra; 2863 sayılı Kanun ile kültür varlıklarını koruma bölge kurulları ile tabiat varlıklarını koruma bölge komisyonlarına; kültür varlıklarını koruma bölge kurulu müdürlüklerine, koruma, uygulama ve denetim büroları ile çevre ve şehircilik il müdürlüklerine verilen yetki ve görevler; yine Kapadokya Alan sınırlarının değiştirilmesi teklifi ile teklif hakkında uygun görüş sunma yetkileri, genel itibarıyla, aynı tarihte (7174 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihte) Cumhurbaşkanlığı Kararnamesiyle kurulan Kapadokya Alan Başkanlığı ve Kapadokya Alan Komisyonu ile Kültür ve Turizm Bakanlığına verilmiştir. Ayrıca, Kapadokya Alan Komisyonunun kuruluş, görev, çalışma usul ve esasları ile Kapadokya Alan planının yapımına dair usul ve esasları tespit yetkisi Kültür ve Turizm Bakanlığına tevdi edilmiştir.

Buna göre, 7174 sayılı Kapadokya Alanı Hakkında Kanun, Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın milli park statüsünü doğrudan kaldırmamış, ancak bu alanı "Kapadokya Alanı" adı altında genişleterek yeni bir koruma statüsü kapsamına dahil etmiş, ayrıca bu yeni koruma statüsünün genel koordinatörü/otoritesi niteliğindeki kurumu, 2873 sayılı Milli Parklar Kanunu'ndaki gibi Tarım ve Orman Bakanlığı yerine, Kapadokya Alan Başkanlığı ve Kapadokya Alan Komisyonu ile Kültür ve Turizm Bakanlığı olarak belirlemiş; böylelikle "sonraki" ve "özel" kanun sıfatıyla, Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın milli park statüsünü ve bu statü bakımından yetkili idareleri dolaylı olarak (zımnen) ilga etmek suretiyle işlevsiz bırakmıştır.
Göreme Vadisi ve çevresindeki alanı da kapsayacak şekilde belirlenen Kapadokya Alanının, 7174 sayılı Kanun kapsamında koruma altına alınması üzerine, anılan Kanun'un gerekçesinde yazılı sebeplerle, Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın, 2873 sayılı Milli Parklar Kanunu'na istinaden milli park olarak belirlenmesine ilişkin Bakanlar Kurulu kararı, dava konusu kararla yürürlükten kaldırılmıştır.
Uyuşmazlığın sefahati ile mevzuat değişiklikleri bu şekilde aktarıldıktan sonra, öncelikle dava konusu kararın yetki ve şekil unsuru yönünden incelenmesi gerekmektedir.
	Yetki ve usulde paralellik ilkesi, yargı içtihatlarıyla kabul edilmiş olan ve mevzuatta aksine bir düzenleme bulunmadığı sürece bir idari işlemin tesisinde uygulanan yetki ve usul kurallarının aynı işlemin geri alınması, kaldırılması ve değiştirilmesine yönelik işlemlerde de uygulanmasını ifade etmektedir.
Mevzuatta, idari birimler, genellikle bir idari işlem yapma konusunda yetkilendirilirken, o idari işlemin kaldırılması veya geri alınması konusunda bir düzenleme yapılmamaktadır. Bu aşamada, yetkide ve usulde paralellik ilkesi gereğince idari işlemi yapmaya yetkili olarak kanunda öngörülen makam ya da kişi işlemin geri alınması, kaldırılması veya değiştirilmesi konusunda da, aynı usullerle yetkili olduğu kabul edilmektedir.
Buna karşın, bazı istisnai durumlarda yetki ve usulde paralellik ilkesinin uygulanması mümkün değildir. Örnek vermek gerekirse, normlar hiyerarşisinde üst basamakta yer alan norm veya işlem ile alt basamakta yer alan norm veya işlemler ortadan kaldırılabilmekte, bu durumda yetki ve usulde paralellik ilkesi uygulanma kabiliyetini yitirmektedir.
2873 sayılı Milli Parklar Kanunu'nun, 02/07/2018 tarihli ve 700 sayılı KHK ile değişik 3. maddesi uyarınca, milli park karakterine sahip olduğu tespit edilen bir alanın milli park olarak belirlenmesi yetkisi Cumhurbaşkanına aittir.

2873 sayılı Milli Parklar Kanunu'nun, 02/07/2018 tarihli ve 700 sayılı KHK ile değişik 3. maddesi uyarınca, milli park karakterine sahip olduğu tespit edilen bir alanın milli park olarak belirlenmesi yetkisi Cumhurbaşkanına aittir. 
Yetki ve usulde paralellik ilkesine ilişkin yukarıda yer verilen açıklamalar ışığında, her ne kadar Milli Parklar Kanunu'nda bir alanın milli park statüsünün sona erdirilmesine yönelik bir yetkiden bahsedilmemiş ise de, idari işlemi yapmaya yetkili olarak kanunda öngörülen Cumhurbaşkanının, işlemin geri alınması, kaldırılması veya değiştirilmesi konusunda da yetkili olduğu hususunda duraksama bulunmamaktadır.
Ayrıca, dava konusu Cumhurbaşkanı kararıyla yürürlükten kaldırılan işlem bir "Bakanlar Kurulu kararı" ise de, esasen bu durum, 11/02/2017 tarihli ve 29976 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve 09/07/2018 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren 21/01/2017 tarihli ve 6771 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasında Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile Türkiye Cumhuriyeti Devletinin hükümet sisteminin değiştirilerek Cumhurbaşkanlığı hükümet sisteminin kabul edilmesinden, dolayısıyla Bakanlar Kurulunun lağvedilmesi suretiyle yürütme erkinin tek başına Cumhurbaşkanına verilmesinden kaynaklanmış olup, kanunlar ve diğer mevzuat ile Bakanlar Kurulu'na verilen yetkilerin -ilgili mevzuatta aksi öngörülmediği sürece- Cumhurbaşkanı tarafından kullanılacağı açıktır. Kaldı ki, 2873 sayılı Kanun'un 3. maddesinde, anılan Anayasa değişikliğine uyum kapsamında 02/07/2018 tarihli ve 700 sayılı KHK ile, yani dava konusu kararın tesisinden önce, değişiklik yapılarak bir alanın milli park olarak belirlenmesi yetkisi açıkça Cumhurbaşkanına verilmiştir. 
Öte yandan, yukarıda aktarıldığı üzere "sonraki" ve "özel" kanun niteliğinde bulunan, Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın milli park statüsünü ve bu statü bakımından yetkili idareleri dolaylı olarak (zımnen) ilga etmek suretiyle işlevsiz bırakan 7174 sayılı Kapadokya Alanı Hakkında Kanun'un lafzı ve gerekçesi çerçevesinde, Cumhurbaşkanının, bağlı yetki içerisinde olduğu da sabittir.
Bu haliyle, dava konusu işlemde yetki yönünden hukuka aykırılık bulunmadığı açıktır. 
Diğer taraftan; yukarıda aktarılan milli parklara ilişkin mevzuata göre, bir alanın milli park olarak belirlenmesi için öncelikle bilimsel ve estetik bakımdan, milli ve milletlerarası ender bulunan tabii ve kültürel kaynak değerleri ile koruma, dinlenme ve turizm alanlarına sahip tabiat parçası olduğunun mevzuattaki usul izlenerek ilgili Bakanlıkça tespit edilmesi, ardından Cumhurbaşkanına teklifte bulunulması gerekmektedir.
Bu noktada, yetki ve usulde paralellik ilkesi gereği, Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın milli park statüsünün Cumhurbaşkanı kararı ile sona erdirilmesi için, milli park olarak belirlenirken uygulanan usullerin, milli park park statüsünü kaybetmesinde de uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu noktada, yetki ve usulde paralellik ilkesi gereği, Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın milli park statüsünün Cumhurbaşkanı kararı ile sona erdirilmesi için, milli park olarak belirlenirken uygulanan usullerin, milli park park statüsünü kaybetmesinde de uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekmektedir.
Yukarıda ifade edildiği gibi, milli park ilan edilen Göreme Vadisi ve çevresindeki alan için Milli Parklar Kanunu uyarınca diğer idarelere verilen görev ve yetkilerin ve dolayısıyla Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın Milli Parklar Kanunu uyarınca Bakanlar Kurulu Kararı ile belirlenen milli park statüsünün, 7174 sayılı Kanun ile zımni olarak ortadan kaldırıldığı ve "Kapadokya Alanı" adı altında genişletilerek koruma altına alındığı, bu alana ilişkin görev ve yetkilerin Kapadokya Alan Başkanlığı ve Kapadokya Alan Komisyonuna verildiği, nitekim anılan Kanun'da Milli Parklar Kanunu'na herhangi bir atıf yapılmadığı, bu nedenle Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın, 7174 sayılı Kanun'un yürürlüğünden (ve geçici 1. madde uyarınca "geçiş dönemi koruma esasları ve kullanma şartları"nın yürürlüğünden) itibaren anılan Kanun kapsamında "Kapadokya Alanı" olarak korunmasının ve geliştirilmesinin sağlanacağı anlaşılmaktadır.
Bu durumda, her ne kadar yetki ve usulde paralellik ilkesine göre bir alanın milli park statüsünü kaybetmesi için, milli park olarak belirlenirken uygulanan usullerin izlenmesi gerekmekte ise de, yukarıda aktarıldığı üzere, yetki ve usulde paralellik ilkesinin istisnası kapsamında, normlar hiyerarşisinde daha üst basamakta yer alan düzenleme (Kanun) ile Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın Milli Parklar Kanunu uyarınca Bakanlar Kurulu Kararı ile belirlenen milli park statüsünün zımni olarak sona erdirildiği, Cumhurbaşkanı tarafından tesis olunan dava konusu işlemin ise ortaya çıkabilecek yetki uyuşmazlıklarını engellemeye yönelik ve yeni hukuki durumu tespit edici nitelikte olduğu, bu haliyle, dava konusu işlemin tesis edilebilmesi için Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın milli park olarak belirlenmesine yönelik bilimsel ve estetik bakımdan, milli ve milletlerarası ender bulunan tabii ve kültürel kaynak değerleri ile koruma, dinlenme ve turizm alanlarına sahip tabiat parçası olma gerekliliklerini kaybettiğine dair bir tespite ve idari sürece ihtiyaç bulunmadığı, nitekim dava konusu işlemin tesis edilme sebebinin anılan alanın milli park statüsü niteliklerini kaybetmesi olmadığı, Kanun ile farklı bir koruma sistemine geçilmesi nedeniyle olduğu, bu itibarla dava konusu işlemde şekil (usul) yönünden de hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Öte yandan, 7174 sayılı Kanun ile Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın koruma statüsünün hafifletilmesinin ya da alanın yüzölçümünün daraltılmasının amaçlanmadığı, aksine Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın yaklaşık 9600 hektar yüzölçüme sahip iken 7174 sayılı Kanun ile koruma alanı olarak belirlenen Kapadokya Alanın 83000 hektar yüzölçüme sahip olduğu, söz konusu değişikliğin amacının, alanı bütünsel bir bakış açısıyla ele alıp planlamak, kültürel ve doğal varlıklar bakımından farklı kurumlara ait planlama yetkilerini tek bir kurumda toplayarak bugüne kadar bu konuda yaşanan yetki karmaşasını ortadan kaldırmak, alanın ihtiyaçlarına kısa sürede etkin çözümler üretebilmek, gerektiğinde yerel yönetimler ve diğer kurumlarla koordinasyon sağlamak olduğu, bu kapsamda Kanun'un geçici 1. maddesinde, Kapadokya Alanı içerisinde meri tüm planların uygulamasına "geçiş dönemi koruma esasları ve kullanma şartları" belirlenene kadar devam edileceğinin, "geçiş dönemi koruma esasları ve kullanma şartları"nın belirlenmesi ile meri planların uygulanmasının durdurulacağının açıkça düzenlendiği dikkate alındığında; Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın dava konusu işlem ile Milli Parklar Kanunu'nda belirtilen korumadan mahrum kalmayacağı, 7174 sayılı Kanun ile "Kapadokya Alanı" olarak korunmaya devam edileceği, dava konusu kararın da 7174 sayılı Kanun'un amir hükümlerinin gereğini yerine getirmekten ibaret olduğu anlaşılmaktadır.
Bu itibarla, dayanağı Kanun'un lafzına ve amacına uygun olarak tesis edildiği görülen dava konusu işlemde konu, sebep ve maksat yönlerinden de hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.
Esasen, gerek 7174 sayılı Kanun'da gerekse dava konusu kararda, Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın koruma statüsünün kapsam ve sınırları (hangi esas ve usuller çerçevesinde korunacağı) noktasında açık bir düzenleme yapılmamış, bu hususu tespit yetkisi, bütünüyle Kapadokya Alan Başkanlığı ve Kapadokya Alan Komisyonu ile Kültür ve Turizm Bakanlığına bırakılmıştır. Dolayısıyla, Göreme Vadisi ve çevresindeki alanın koruma statüsünün azaltıldığına yönelik iddiaların, bu davada irdelenmesine hukuki olanak bulunmamakta olup, anılan iddiaların özellikle, "geçiş dönemi koruma esasları ve kullanma şartları" ile "Kapadokya Alan planları"na ve 2863 sayılı Kanun'a dayalı olarak Kapadokya Alan Başkanlığı ve Kapadokya Alan Komisyonu tarafından tesis edilecek uygulama işlemlerine karşı açılacak davalarda dinlenilmesi mümkün görülmektedir.