muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/16439, Karar No: 2007/787, Tarih: 25.01.2007

açıklayıcı ve emredici, hükümler bulunduğu halde Gerek 08.09.1956 tarihinden önce ve gerekse bu tarihten sonra yapılan makiye ayırma çalışmalarının hiçbiri ilan edilmemiş olduğu gibi yasa, yönetmelik ve talimatnamede, yapılan çalışmanın yerindeliğinin, hangi makam tarafından incelenip denetleneceği ve onanacağı konularında da hiçbir hüküm bulunmamaktadır. Bu durum, makiye ayırma çalışmalarının Orman İdaresinin bir iç işi olduğu, yapılan işlemin her zaman iptal edilebileceği, ya da yeniden yapılacak bir orman kadastro çalışmasında makiye ayrılan yerlerin orman kadastro sınırı içine alınabileceği, yine kesinleşen orman kadastro sınırı içinde bulunan taşınmaz hakkında yapılan makiye ayırma işleminin orman sınırı ve orman rejimi dışına çıkartma işlemi olmadığı, makiye ayrılmakla birlikte o taşınmazın hukuken orman olmaya ve kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmelidir. Çünkü, "orman niteliğini kaybetme nedeniyle orman rejimi dışına çıkarma" kavramı 1961 Anayasasının 131. Maddesinin, 1970 yılında 1255 Sayılı Yasa ile değiştirilmesinden sonra hukukumuzda yer almış ve Anayasanın bu maddesinin değiştirilmesinden sonra 6831 Sayılı Yasanın 2. Maddesi değiştirilerek “bilim ve fen bakımından orman niteliğini yitirme” nedeniyle orman rejimi dışına çıkartma işlemi orman kadastro komisyonları tarafından yapılmaya başlanılmış ve kesinleşen orman sınırları içinde iken makiye ayrılan yerler kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek somut olayda olduğu gibi orman rejimi dışına çıkartılmış, makiye ayırma işlemlerine değer verilmemiştir. 20. Hukuk Dairesinin Y.K.D. Aralık 2001 sayısında yayınlanan 10/05/2001 gün ve 2001/3179-3713 sayılı kararını direnme yoluyla inceleyen ve 20.Hukuk Dairesinin kararında belirtilen ilkeleri aynen ve oybirliği ile benimseyen, Hukuk Genel Kurulunun 03/07/2002 gün ve 2002/20- 558- 588 sayılı kararı ve 20. Hukuk Dairesinin bir çok kararları ile 1. Hukuk Dairesinin 27/06/2000 gün 6766/8652 ve 02/04/2001 gün ve 2670/3847 ve 14/05/2001 gün ve 5062/5949 sayılı kararlarında makiye ayırma çalışmalarının idare tarafından her zaman iptal edilebileceği ve makiye ayrılan yerin halen orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir.

10) Orman Yönetimi de, Maki Yönetmeliği ve Maki Talimatnamesindeki hükümleri bu şekilde anlayıp yorumlayarak, uygulamalarını da buna göre yürütmüş, yasaya aykırı olarak yapılan bir kısım maki çalışmalarını iptal etmiş, kesinleşen orman sınırları içinde makiye ayırma çalışması yapılmışsa bunun hiç bir yasal yasal değeri bulunmadığını kabul ederek somut olayda olduğu gibi 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde koşullarını taşımayan yerleri orman kadastro paftalarının yenilenmesi (aplikesi) sırasında orman sınırları içinde bırakmış, orman niteliğini yitiren yerleri 6831 Sayılı Yasanın 1744 sayılı yasa ile değişik 2. maddesi yada 2896 ve 3302 sayılı yasa ile değişik 2/B maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartmış ya da 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesi gereğince çeşitli tarihlerde çıkarılan yönetmelik hükümlerine göre "maki tefrik komisyonlarınca yapılan belirtme tutanağı ve haritaların yapılacak orman kadastrosuna (tahdidine) hazırlık olmak üzere bulunduğu yerlerden getirtilerek orman kadastrosu (tahdidi) çalışmaları sırasında kadastro komisyonlarınca döküman olarak kullanacağı" ve yine “daha önce makiye ayrılan yerlerin orman olduğunun tesbit edilmesi halinde bu yerlerin yapılacak orman kadastrosu sırasında orman kadastrosu sınırları içine alınacağı” hükümleri gereğince, makiye ayrılan bir kısım yerler, sonradan yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alarak işlemleri kesinleştirmiştir. Yerleşik Yargıtay kararlarıyla yönetimin bu uygulamaları doğru bulunmuştur.

11) Davaya konu; taşınmaz Kasım 1958 tarih 48 numaralı tapu kaydı uygulanarak 1970 yılında yapılıp 12.12.1970 tarihinde kesinleşen genel arazi kadastrosunda, 312650 m2 yüzölçümünde Murat Paşa Vakfı adına tesbit ve tescil edilen 199 sayılı kadastro parselinin ifrazı ile oluşturulmuş ve satış sonucu davalıya geçmiştir. Vakıflar Genel Müdürlüğünün Agustos 1936 tarih 1 numaralı tapu kaydına dayanarak Tapu Genel Müdürlüğü aleyhine açtığı dava, Yargıtay 8. Hukuk Dairesi Başkanı tarafından Hakem sıfatıyla görülen 09.04.1973 gün ve 1974/40-48 sayılı kararıyla sonuçlandırılmıştır. Bu dosyada Ağustos 1936 tarih ve 1 sıra numaralı tapu kaydı kapsamında kalan ve fen elemanı bilirkişi Hüseyin Çekli tarafından düzenlenen 28.05.1970 tarihli krokide gösterilen taşınmaza, Orman Yönetiminin el atmasının

önlenmesine karar verilmişse de, Hakem kararına ilişkin dava dosyası yada kesinleştirme onaylı örneği ve eki fen elemanı bilirkişi krokisi bulunamadığı gibi Hakem kararının kesinleşip kesinleşmediğinin anlaşılamamaktadır. Hakem tarafından 1947 yılında kesinleşen orman kadastrosunun iptal edilmemiştir. Mahkemece yapılan keşif sonucu orman ve fen elemanı bilirkişi tarafından düzenlenen raporda, Hakem kararının dayanağı Hüseyin Çekli tarafından düzenlenen krokide hakim kararına konu olan taşınmazın kuzey sınırında Düden Çayının gösterildiği, Düden Çayının yatak değiştirmeyip sabit sınır olması nedeniyle Düden Çayının kuzeyinde bulunan çekişmeli parselin hakem kararı kapsamında kalmayacağı belirtilmiştir.

12) Kesinleşmiş orman kadastro haritasının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazın 3116 Sayılı Yasaya göre 1946 yılında yapılıp 1947 yılında kesinleşen orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 1952 yılında 5653 Sayılı Yasaya ve yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan maki komisyonunca, Akdeniz makisi olarak tesbit edilmişse de, 1978 yılında Orman Yönetimi tarafından, makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1947 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek, 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı, ancak Orman Yönetiminin açtığı dava sonunda, 1744 sayılı yasa döneminde yapılan bu işlemin Antalya İdare Mahkemesinin 15.01.1987 gün ve 1985/711-17 sayılı kararıyla, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu ve bu niteliğini yitirmediğinden belirlenerek, (makiye ayırma işlemine değer verilmeden) orman rejimi dışına çıkarma işleminin iptal edildiği, kararın Danıştay tarafından onandıktan sonra kesinleştiği, daha sonra 1989 yılında 3373 sayılı yasa döneminde yapılan aplikasyon ve sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sırasında, yine hakem kararına ve makiye ayırma işlemine değer verilmeden, orman kadastro komisyonunca taşınmazın 1947 yılında kesinleşen orman sınırları içinde aplike edildikten sonra 3302 Sayılı Yasayla değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sonucu Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, bu işlemin dahi itirazsız kesinleştiği belirlenmiştir. Ancak bu işlemler göz önünde bulundurulmadan, dava konusu taşınmazın içinde bulunduğu 199 sayılı parsel, 2981 Sayılı Yasa uygulaması sonucu, ifrazen pay sahibi olanlar adına tapuya tescil edilmişse de, orman ve orman rejimi dışına çıkartılan yerlerde 2981 ve 3194 Sayılı Yasa uygulamasının yapılacağı konusunda hiç bir yasa hükmünün bulunmadığı gibi, aksine 3194 Sayılı İmar Yasasının 4. Maddesindeki "... diğer özel yasalar ile belirlenen veya belirlenecek olan yerlerde, bu (imar) yasanın özel yasalara aykırı olmayan hükümleri uygulanır" hükmü ile 2981 Sayılı Yasanın 3290 sayılı Yasa ile değişik Geçici 2. Maddesinin (e) bendi hükmünü iptal eden Anayasa Mahkemesinin 27.09.1995 gün ve 1995/13-51 Sayılı kararı ve H.G.K.'nun 07.12.1997 gün ve 1997/1-655-1003 Sayılı kararında kabul edildiği üzere "... kamu malı niteliğini kazanan bir taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak özel mülkiyete dönüştürmeye idari mercilerin yetkileri yoktur. Başka bir anlatımla, idari mercilerin yasadan kaynaklanan bir yetkileri bulunmayan konularda aldıkları kararlar yok hükmünde olup, buna dayanan tescil de M.Y.'nın 1024.(932.) maddesi gereğince yolsuz tescil niteliğindedir." Anayasanın 169 ve 170

.G.K.'nun 07.12.1997 gün ve 1997/1-655-1003 Sayılı kararında kabul edildiği üzere "... kamu malı niteliğini kazanan bir taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak özel mülkiyete dönüştürmeye idari mercilerin yetkileri yoktur. Başka bir anlatımla, idari mercilerin yasadan kaynaklanan bir yetkileri bulunmayan konularda aldıkları kararlar yok hükmünde olup, buna dayanan tescil de M.Y.'nın 1024.(932.) maddesi gereğince yolsuz tescil niteliğindedir." Anayasanın 169 ve 170. maddelerindeki 2924 Sayılı Yasada ve 3402 Sayılı Yasanın 16/D maddesinde özel olarak düzenlenen Devlet Ormanları ve nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılan yerler, özel yasalarına tabi tutulmuş, H.G.K'nun 24.03.1999 gün 1999/1-170-167 ve 21.02.1990 gün 1989/1-700-101 kararlarında belirtildiği gibi, aslında özel mülkiyete konu olmayan taşınmazlar her nasılsa tapuya tescil edilmiş olsa bile, bu durum taşınmazın niteliğini değiştirmeyeceğinden tescil işlemi yok hükmündedir. bu tür taşınmazlar hakkında M.Y.'nın 1023. (931.) maddesinde belirtilen iyi niyetle iktisap iddiasında bulunulamaz. Yasalarımız nasıl oluşursa oluşsun, yanlış ve yolsuz tescillere dayalı olarak tapu sicilinde yapılacak değişiklikleri öngören iptal davalarında görevi Adliye Mahkemelerine vermiştir. (M.Y.- Md. 1025.(933)). Diğer taraftan, 6831 Sayılı Yasanın değişik 2 ve 2/B madde uygulaması sonucu nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman

sınırları dışına çıkarılan taşınmazlar, Anayasanın 170. maddesinde belirtilen kamu hizmetinin yerine getirilmesi için 2924 Sayılı Yasa gereği Orman Bakanlığının emrine geçeceğinden, başka bir anlatımla, Orman Bakanlığına tahsis edilmiş sayılacağından, 3402 Sayılı Yasanın 17. maddesi ve yine yasalar gereği Hazineye kalan yerler olması nedeniyle, aynı yasanın 18. maddesi hükmü karşısında Hazine adına yapılacağından, 2896 ve 3302 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B maddesi gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların Kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinilmesine olanak yoktur.

Yukarıda açıklanan gerekçelerle ve H.G.K.’nın 21.02.1990 gün ve 1989/1-700-101 sayılı, 05.05.1999 gün ve 1999/1-302 -258 sayılı ve aynı gün 1999/1-304 -260 ve 30.06.1999 gün ve 1999/1-544-561 sayılı kararlarında kabul edildiği gibi Hazinenin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası ile açacağı iptal davaları 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesindeki 10 yıllık hak düşürücü süreye tabi olmadığı gözetilerek Hazine davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı gerçek kişi(ler) (n) in tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 25/01/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/69, Karar No: 2023/3145, Tarih: 16.05.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/69 E.  ,  2023/3145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

KARAR : Direnme

Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.10.2022 tarihli ve 2022/281 Esas, 2022/368 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 21.06.2022 tarihli ve 2022/5609 Esas, 2022/5404 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Dairemize gönderildiği belirlenmekle;

Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin direnme kararını temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz

dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.04.2021 tarihli ve 2020/376 Esas, 2021/179 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 02.09.2021 tarihli ve 2021/1381 Esas, 2021/1301 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 02.09.2021 tarihli ve 2021/1381 Esas, 2021/1301 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 02.09.2021 tarihli ve 2021/1381 Esas, 2021/1301 Karar sayılı kararının, katılanlar vekili, Bölge Adliye Cumhuriyet savcısı (aleyhe), sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 21.06.2022 tarihli ve 2022/5609 Esas, 2022/5404 Karar sayılı ilâmıyla özetle; maktulün, sanığa ve babasına tehdit ve hakaretlerde bulunması, tehdit ve hakaretlerinde ısrarcı olması, maktulün araya girenleri itekleyerek eylemine devam etmeye çalışması nedeniyle maktulden sanığa ve babasına yönelen haksız tahrik olarak kabul edilen söz ve davranışlarının ulaştığı boyut gözetilerek, 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinde düzenlenen 12 yıl ile 18 yıl arasındaki cezada üst hadden ceza belirlenmesi gerekirken 16 yıl hapis cezası belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.10.2022 tarihli ve 2022/281 Esas, 2022/368 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca önceki hükümde direnilmesi ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar Vekilinin Temyiz Sebebi

Haksız tahrik hükmünün uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

2. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebebi

Haksız tahrik indiriminin daha yüksek boyutta değerlendirilerek alt hadden ceza belirlenmesi gerekirken, 16 yıl hapis cezası belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayinine ilişkindir.

3. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebebi

Sanığın suç işleme kastının bulunmadığına, eylemin meşru savunma kapsamında kaldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Haksız tahrik hükmünün uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

2. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebebi

Haksız tahrik indiriminin daha yüksek boyutta değerlendirilerek alt hadden ceza belirlenmesi gerekirken, 16 yıl hapis cezası belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayinine ilişkindir.

3. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebebi

Sanığın suç işleme kastının bulunmadığına, eylemin meşru savunma kapsamında kaldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Maktul ile sanık arasında sanığın daha önce maktul ile sanığın amcası arasındaki Dereli Cumhuriyet Başsavcılığının 2019/419 soruşturma nolu dosyasında 28.08.2019 tarihinde kollukta maktul aleyhine beyanda bulunması nedeniyle husumet bulunduğu olay günü saat 17:30 sıralarında sanığın Giresun İli, Dereli İlçesi, Kümbet Köyüne bağlı Çayırlıoba Mevkinde bulunan evlerine eşyalarını getirdikleri, maktulün alkollü bir şekilde kardeşi ile beraber evin önüne geldiği, burada çıkan tartışmada maktulün, sanığın babasına vurmaya çalıştığı, maktulün, sanık ve babasına hitaben ''bu yayla bizim gideceksiniz, bu yaylanın ağası benim, buranın ağası paşası benim, sizin burada yeriniz yok, sizin ananızı avradınızı sinkaf edeceğim" dediği, etrafta bulunanların araya girdiği bu sırada sanığın koşarak evine girip silahını aldığı ve maktule yaklaşık 4-5 metre mesafeden silah ile ateş ettiği, alınan otopsi raporuna göre maktulde 4 adet giriş yarasının bulunduğu ve maktulün ateşli silah mermi çekirdeği yaralanmasına bağlı kafatası ve yüz kemik kırıkları ile birlikte beyin doku harabiyeti ve beyin kanaması sonucu öldüğü, maktulden sanığa ve babasına yönelen, hakaret, tehdit, kasten yaralamaya teşebbüs eylemlerinin bulunduğu, sanığın yaşadığı, hiddet ve elem ile söz konusu basit nitelikteki tahrik teşkil eden eylemler nedeniyle yaşanan hiddet ve öfkenin aynı olmadığı, haksız tahrik uygulaması yapılırken sanık hakkında en az oranda indirim yapılmasının dosya kapsamı ve hakkaniyete uygun düşmeyeceği, sanığın cezasında 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi gereğince makul oranda (16 yıl hapis) ceza belirlenmesinin dosya kapsamı ve hakkaniyete uygun düşeceği kabul edilerek cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Sanık savunması, katılanların beyanları, tanıkların anlatımları, olay yeri inceleme tutanağı, otopsi raporu, uzmanlık raporları bozma öncesi ve sonrası yargılama sürecine ait evraklar dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Dosya kapsamında mevcut deliller ışığında Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 21.06.2022 tarihli ve 2022/5609 Esas, 2022/5404 Karar sayılı bozma ilâmında açıklanan gerekçelerle haksız tahrik nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinde düzenlenen 12 yıl ile 18 yıl arasında üst hadden ceza belirlenmesi yerine 16 yıl hapis cezası belirlenmesine dair direnme kararı verilmesi, yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

Dosya kapsamında mevcut deliller ışığında Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 21.06.2022 tarihli ve 2022/5609 Esas, 2022/5404 Karar sayılı bozma ilâmında açıklanan gerekçelerle haksız tahrik nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinde düzenlenen 12 yıl ile 18 yıl arasında üst hadden ceza belirlenmesi yerine 16 yıl hapis cezası belirlenmesine dair direnme kararı verilmesi, yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle direnme kararı yerinde görülmediğinden Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 21.06.2022 tarihli ve 2022/5609 Esas, 2022/5404 Karar sayılı bozma kararının, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,

16.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3064, Karar No: 2020/1330, Tarih: 19.02.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/3064 E.  ,  2020/1330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suç tarihinde otobüste oldukları esnada sanık tarafından katılana yönelik cinsel saldırı eyleminde bulunulduğu iddiasıyla yapılan yargılamada, sanığın atılı suçlamayı kabul etmemesi, kalabalık olduğu iddia edilen otobüste katılanın iddiasına ilişkin tanık bulunmaması, sıkışık ortamda gerçekleşen temasın katılan tarafından yanlış anlaşılma ihtimalinin bulunması ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair katılanın yan delillerle desteklenmeyen soyut iddiası dışında cezalandırılmasına yeter her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6218, Karar No: 2017/1509, Tarih: 27.02.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/6218 E.  ,  2017/1509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilleri hakkında 17.05.2012 tarihli, 12.500-TL bedelli çeke istinaden ... 33.İcra Müdürlüğü'nün 2012/27861 Esas sayılı dosyasından takibe geçildiğini, söz konusu çekin çalıntı olduğunu,bununla ilgili olarak Eyüp Polis Merkezi Amirliğince tutanakların tutulduğunu, ... 14.Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2012/60 Esas sayılı dosyası ile ödeme yasağı ve çek iptali davası açıldığını ileri sürerek ... 33.İcra Müdürlüğü'nün 2012/27861 Esas sayılı dosyasına dayanak çekten borçlu olmadıklarının tespitini ve davalının %20 'den az olmamak üzere kötü niyet tazminatına mahkum edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davaya konu çekte meşru hamil ve çeki lehtar sıfatıyla elinde bulunduran iyi niyetli üçüncü kişi olduğunu,müvekkiline alacaklarına karşılık olarak verildiğini,çekin keşideci ... Kapı Otom. San. Tic. Ltd. Şti.'nin elinden çıktığını,... Cam San. ve Tic. A.Ş.'nin elinden çıkmadığından mevcut davanın iş bu davacı yönünden husumet yokluğu nedeniyle reddi gerektiğini,davanın hukuki dayanağının söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini ve %20 'den az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece,dosya içine celp edilen ... 3.İcra Hukuk Mahkemesi' nin 2013/13 Esas sayılı dosyasından alınan grafolojik raporda ... Cam San. ve Tic. A.Ş.'ye atfen atılan imzaların şirket yetkililerinin eli ürünü olmadığının saptandığı, ... 14.Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/198 Esas – 2015/155 Karar sayılı ilamı ile davaya konu çek ile ilgili dosyadaki sanıklar hakkında sahtecilik suçundan ceza verildiği belirtilerek imzalardan birinin geçersiz olduğu saptandığına göre diğer ciro imzalarının geçerli de olsa davacıları bağlayıcı bir yönü bulunmayacağı, sahtecilik iddiasının herkese karşı ileri sürülebileceği gerekçesiyle davanın kabulüne,davalının imzanın davacının eli ürünü olup olmayacağını bilebilecek durumda olmaması nedeniyle de kötü niyetli kabul edilemeyeceğinden tazminat talebini reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.