muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4617, Karar No: 2019/8495, Tarih: 03.10.2019

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir.

1. Dosya kapsamına, toplanan delillere ve bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına göre temyiz eden davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Davacılar vekilinin alacağa yönelik sair temyiz itirazlarına gelince,

Takipte dayanılan ve karara esas alınan 15.08.2007 başlangıç tarihli 3 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile aylık kira bedelinin 1.100,00 TL olduğu ve kira bedelinin her ayın 5’ine kadar peşin olarak ödeneceği kararlaştırılmıştır. Ayrıca sözleşmenin 6.maddesi ile, kiracının kontrat bitiminde kira bedelini %10’dan az olmamak üzere TEFE+TÜFE/2 oranında artıracağı düzenlenmiştir. Davacı alacaklı 31.07.2015 tarihinde başlattığı icra takibi ile, 2010 yılı Ağustos ayı ila 2015 yılı Temmuz ayı arasındaki kira farkı alacağı 20.400,00 TL’nin faiziyle tahsilini talep etmiştir. Dairemizin 06.06.2018 tarihli kararı ile, takip dayanağı kira sözleşmesinde kiralananın işyeri olarak mı, yoksa konut olarak mı kiralandığı hususunda çelişki olması nedeniyle, 15.08.2012 tarihinden sonraki aylık kira miktarı alacaklı yönünden yargılamayı gerektirdiğinden, bu tarihten sonraki kira farkı alacağı yönünden davanın reddine karar verilmesi gerektiği bildirilmiş ise de, mahkemece dairemiz bozma ilamı gerekleri yerine getirilmeden karar verildiği anlaşılmaktadır. Nitekim takibe dayanak yapılan ve taraflar arasında ihtilaf konusu olmayan kira sözleşmesine göre kira bedellerinin “%10’dan az olmamak üzere TEFE+TÜFE/2 oranında” artırılacağı düzenlenmiş olup, söz konusu artış şartının 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.07.2012 tarihinden önceki kira bedelleri için uygulanacağı hususunda ihtilaf bulunmamaktadır. Ancak takip dayanağı kira sözleşmesinde kiralananın işyeri olarak mı, yoksa konut olarak mı kiralandığı hususunun çelişkili olması nedeniyle, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren TBK'nin 344. maddesi hükmünün tarafları bağlayıp bağlamayacağı ve 15.08.2012 tarihinden sonraki aylık kira miktarının tespiti yargılamayı gerektirdiğinden, yalnızca 15.08.2012 tarihinden sonraki kira farkı alacakları yönünden davanın reddine karar verilmesi ve bu tarihe kadarki kira alacağı yönünden ise sözleşmedeki artış şartına göre kira miktarının tespiti ile eksik kalan kira alacağı yönünden itirazın kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde davanın tümden reddine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile 6100 sayılı HMK'ye 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3. madde hükmü gözetilerek HUMK'un 428. maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, yukarıda (1) bentte yazılı nedenle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 03.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/29506, Karar No: 2013/2174, Tarih: 14.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2009/29506 E.  ,  2013/2174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Suç eşyasını satın almak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar Şinasi Yakut ve ... Balkan hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde :

Sanıklara yüklenen ve 765 sayılı TCY’nın 512/1. maddesine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımının, suç tarihi olan 13.06.2002 ile inceleme tarihine göre geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Şinasi Yakut ve ... Balkan savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-Sanık Aydoğan Karaahmet hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde :

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak ;

12.7.2002 günü hırsızlık yaparken yakalanan ... yakınana yönelik eylemi kabullenerek, suça konu makineler hakkında tefrik kararı verilen ... 'e sattıklarını söylemesi üzerine, anlatımı saptanan ... makinaları aldığını ve kendisinin de ... Makine sahipleri sanıklar ... Balkan ve Şinasi Yakut'a sattığını belirttiği, gösterilen işyerinde makinelere el konularak, yakınan İdris Karakuş 29.08.2002 havale tarihli dilekçesinde ifade ettiği gibi üç adet makinenin kendisine iade edildiği, ancak yakınan kollukta iş yerinden üç adet Brother Overlok Makinesi ve bir adet Pıoneer marka oto teybi çalındığını söylemesine karşın Mahkeme de sadece üç adet overlok makinesi alındığını belirtmesi karşısında: öncelikle yakınanın anlatımları arasındaki çelişki giderilip, üç adet makine yanında oto teybi çalınmış ise kısmi geri verme konusunda onayı sorularak sonucuna göre, eğer sadece üç adet makine çalınmış ise sanık hakkında 5237 sayılı TCY'nın 168. maddesinin uygulanması gerektiği ve mala zarar verme suçu bakımından da sanık ve yakınana yöntemine uygun uzlaşma önerisinde bulunarak, ayrıca 5237 sayılı TCY’nın 7/3. maddesinin açık hükmü karşısında, suç tarihine göre aynı Yasanın 58. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında düzenlenen mükerrirlere ilişkin infaz hükümlerinin uygulanamayacağının, gözetilerek sanık yararına Yasa hükümlerinin saptanması gerektiği gözetilmeden, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Aydoğan Karaahmet savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14 /02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17570, Karar No: 2015/30024, Tarih: 03.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/17570 E.  ,  2015/30024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yozgat İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2014

NUMARASI : 2012/411-2014/58

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ücret, fazla mesai, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta sonu çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Özel tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Hüküm altına alınan alacakların ıslah dilekçesi ile artırılan kısımlarına faiz uygulanması gerekip gerekmediği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Kısmi ıslahta dava dilekçesinin sadece miktar yönü düzeltilmiş olup, dava dilekçesinin diğer kısımlarının geçerli olduğunun kabulü gerekir. Başka bir anlatımla, dava dilekçesinin faiz ile ilgili kısmı ıslahla artırılan miktar için de geçerlidir. Davacının faiz talebini ıslah dilekçesinde tekrar etmesinin anlamı yoktur. Aksi halde dava dilekçesinin miktar dışındaki tüm unsurlarına ıslah dilekçesinde de yer verilmesi gerekir ki, kısmi ıslahta bunun gereksizliği ortadadır.

Kısmi ıslahta dava dilekçesinin sadece miktar yönü düzeltilmiş olup, dava dilekçesinin diğer kısımlarının geçerli olduğunun kabulü gerekir. Başka bir anlatımla, dava dilekçesinin faiz ile ilgili kısmı ıslahla artırılan miktar için de geçerlidir. Davacının faiz talebini ıslah dilekçesinde tekrar etmesinin anlamı yoktur. Aksi halde dava dilekçesinin miktar dışındaki tüm unsurlarına ıslah dilekçesinde de yer verilmesi gerekir ki, kısmi ıslahta bunun gereksizliği ortadadır.

Somut olayda davacı, davasını ıslah ederek talep miktarını bilirkişi raporuna göre artırmış fakat ıslah edilen kısımlara ilişkin olarak faiz talebinde bulunmamıştır. Islaha konu usul işlemi dava dilekçesi olup, davacının dava dilekçesindeki diğer unsurların aynen devam ettiği yönünde iradesinin mevcut olduğu, bunun ayrıca ve özel olarak belirtilmesinin gerekmediği kabul edilmelidir. Dava konusu miktarın artırılması suretiyle davanın kısmen ıslahı ile ek dava bazı yönlerden benzerlik gösterse de, esas itibariyle farklı müesseseler olduklarından ıslahla ilgili sorunların yine ıslah müessesi çerçevesinde çözümlenmesi gerekir. Başka bir anlatımla kısmi ıslahla ortaya çıkan hukuki sorunların ek dava müessesi ile çözümlenmesi her zaman doğru olmaz. Bu bağlamda temerrüt dolayısıyla faizin başlangıcı ve zamanaşımına ilişkin sorunların çözümü yönünden kısmi ıslah ile ek dava paralellik göstermekte ise de, ek davada faize karar vermek için gereken talep şartı kısmi ıslahta aranmamalıdır. Başka bir anlatımla, dava dilekçesinde faiz istenmiş olması kaydıyla, miktar artırmak suretiyle yapılan kısmi ıslahta ayrıca faiz istenmesi gerekmez. Hal böyle olunca, ıslah edilen alacak miktarları yönünden de faiz yürütülmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: 1-Temyize konu olan kararın hüküm fıkrasında yer alan 3, 4, 5, 6. bendlerin çıkartılmasına, yerine;

''3- Davacının hafta tatili ücreti talebinin kabulü ile 2.354,33 TL brüt hafta tatili ücreti alacağının 100,00 TL'sinin dava tarihi olan 02.05.2012 tarihinden, bakiyesine ıslah tarihi olan 20.08.2013 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

4- Davacının ulusal bayram ve genel tatil ücreti talebinin kabulü ile 558,29 TL brüt ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının 100,00 TL'sinin dava tarihi olan 02.05.2012 tarihinden, bakiyesine ıslah tarihi olan 20.08.2013 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

4- Davacının ulusal bayram ve genel tatil ücreti talebinin kabulü ile 558,29 TL brüt ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının 100,00 TL'sinin dava tarihi olan 02.05.2012 tarihinden, bakiyesine ıslah tarihi olan 20.08.2013 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

5- Davacının yıllık izin ücreti talebinin kabulü ile 2.762,91 TL net yıllık izin ücreti alacağının 100,00 TL'sinin dava tarihi olan 02.05.2012 tarihinden, bakiyesine ıslah tarihi olan 20.08.2013 tarihinden tarihinden itibaren işleyecek kanuni faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

6-Davacının fark ücreti alacağı talebinin kabulü ile 3.213,54 TL net yıllık izin ücreti alacağının 100,00 TL'sinin dava tarihi olan 02.05.2012 tarihinden, bakiyesine ıslah tarihi olan 20.08.2013 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,.'' fıkralarının yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14675, Karar No: 2025/4424, Tarih: 19.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/14675 E.  ,  2025/4424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 06.12.2017-31.03.2021 tarihleri arasında davalı işyerinde kaynakçı olarak çalıştığını, 29.04.2019 tarihinde işyerinde çalışmakta iken işyeri amirlerinin emri ile aynı işyerine ait boş fabrikada tır üzerinden demir boru malzemelerinin indirilmesi esnasında, davacının işveren tarafından gerekli iş güvenliği şartlarının sağlanmamış olması nedeniyle yük bulunan tırdan yere düştüğünü ve sağ ayak topuğunda ciddi derecede parçalı kırık meydana geldiğini, davalı işverene karşı açılan Konya 2. İş Mahkemesinin 2022/308 Esas sayılı tazminat dosyasında dinlenen tanıkların meydana gelen olayın iş kazası olduğunu beyan ettiklerini belirterek davacının geçirmiş olduğu kazanın iş kazası olduğunun ve iş kazasından kaynaklanan maluliyet oranın tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı şirket vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı SGK vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tanık anlatımları ile hastane raporları birlikte değerlendirildiğinde 29.04.2019 tarihinde kazanın gerçekleştiği deponun evvelinde ... Beydemir'e ait olduğu, Mayıs ayı içerisine kadar deponun boş olduğu, taşınması sonrasında yeni işyeri sahibi ... tarafından anahtarların değiştirildiği, kaza tarihinde davalı işyerinden hizmet bildirimi yapılan ...'un anlatımları doğrultusunda davacının kaza tarihi olan 29.04.2019 tarihinde davalı iş yerince kullanılan boş depoda kamyonun üzerinde iken boru malzemelerini halat ile bağladığı esnada düşmesi sonucu geçirdiği kazanın iş kazası olduğu açıklanarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tüm dosya kapsamı, Kurum kayıtları, tedavi evrakları, tanık anlatımları hep birlikte değerlendirildiğinde; davalı işveren nezdinde hizmet sözleşmesine dayalı olarak çalışan davacının 29.04.2019 tarihinde davalı işyerinde geçirdiği kazanın iş kazası olarak kabulü yerinde bulunmakla; davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık iş kazası tespiti istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Dosya kapsamı incelendiğinde, davanın yasal dayanaklarından olan 5510 sayılı Kanun'un 13. maddesinin 1. fıkrası hükümleri ile Kurum raporu, bodro tanık beyanları, tedavi evrakları, puantaj kayıtları ile tüm dosya kapsamı dikkate alındığında kararın yerinde olduğu anlaşılmıştır.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5450, Karar No: 2019/10247, Tarih: 11.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/5450 E.  ,  2019/10247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

A-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE,

B-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 25.04.2011 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 31.12.2011 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 31/2 maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 6 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının 21.01.2011 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 11/06/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4829, Karar No: 2010/6159, Tarih: 27.10.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/4829 E.  ,  2010/6159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün davacı tarafından yapılan temyiz inceleme isteminin REDDİNE, ilişkin olarak dairemizin 08.04.2010 gün ve 2010/678-2024 E.K. sayılı ilamının tashihi karar yoluyla incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Her ne kadar davacı ... 'in temyiz inceleme isteğinin süre aşımından Reddine karar verilmiş ise de, davacı vekili Av....'in karar düzeltme dilekçesi ekindeki İzmir Baro Başkanlığının tarihsiz yazısından faliyetlerini Karşıyaka İzmir adresinde sürdürdüğünün bildirildiği, dava dosyası içeriğinden de davacı vekilinin İstanbul'da adres göstermediği, böylece davacı vekili Av....'e ... Caddesi ... sokak No:15/4 Bakırköy İstanbul adresinde yapılan gerekçeli karar tebliğinin geçersiz olduğu bu nedenle mahkeme yazı işleri müdürü tarafından 23.12.2009 tarihinde gerekçeli kararın davacı vekiline usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, ikinci kez ve doğru olarak yapılan tebligata değer verildiğinde davacı vekilinin temyiz inceleme isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla davacının karar düzeltme isteminin kabulü ile dairemizin temyiz inceleme isteğinin süre aşımından reddine ilişkin 8.4.2010 tarih 2010/678-2042 E.K. sayılı kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davacı dava dilekçesinde davalı kardeşi ...'un miras bırakan ... ile 24.3.1997 tarih 19268 yevmiye nolu mirastan feragat sözleşmesi imzaladığını ve bu hususun Karşıyaka 3.Sulh Hukuk Mahkemesinin 23.1.2008 gün 2008/19-50 E.K. sayılı kararı ile hüküm altına alındığını, buna rağmen Karşıyaka 3.Sulh Hukuk Mahkemesinin 13.12.2007 tarih 2007/651-555 E.K. sayılı mirasçılık belgesinde bu hususun gözetilmediğini öne sürerek Karşıyaka 3.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2007/651-555 E.K. sayılı mirasçılık belgesinin iptali ile miras bırakan ...'un mirasçısı olarak sadece davacının kaldığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece mirasçılıktan çıkarma, mirastan feragat ya da mahrumiyet hallerinin varlığının veraset belgesinin verilmesine engel teşkil etmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkeme kararının gerekçesinde de belirtildiği gibi mirasçılık belgesi maddi bir olayın varlığını ve kişiler arasındaki irs ilişkisini tespit eden belgelerdendir. Bu olgu gözetildiğinde mirasçılıktan çıkarma, mirastan feragat ya da mirastan yoksunluk (mahrumiyet) hallerinin varlığı mirasçılık belgesi verilmesine engel değildir. Ne var ki; mirasçılıktan çıkarma (iskat), mirastan feragat veya mahrumiyetin hukuki sonuçlarının terekenin paylaşımı sırasında gözetileceğine işaret edilmek suretiyle ve bu durumlar yok sayılarak miras paylarını gösterir biçimde hüküm tesis edilmesi gerekir.

Somut olaya gelince; davalı ... mirastan feragat ettiğine göre mahkemece davacının davasının kabulü ile Karşıyaka 3.Sulh Hukuk Mahkemesinin 13.12.2007 tarih 2007/651-555 E.K. sayılı mirasçılık belgesinin iptali ile mirastan feragat sözleşmesi yok sayılarak davacı ve davalının miras paylarını gösterir biçimde yeniden hüküm tesis edilmesi, çoğun içinde azı da vardır kuralı da gözetilerek hüküm yerinde ayrıca mirastan feragatın hukuki sonuçlarının terekenin paylaşımı sırasında dikkate alınacağının gösterilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 35,50 TL harcın istek halinde davacıya iadesine, 27.10.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.