muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/6275, Karar No: 2024/4392, Tarih: 31.10.2024

e) Ön büro tarafından yerine getirilemeyip kısıtlı alanda yapılması gerekli olan işlemler için müracaat eden kişileri kayıt altına alıp giriş kartı vererek ilgili büro veya kaleme yönlendirmek.
f) Hâkim, Cumhuriyet savcısı veya personeli ziyarete gelen kişilere ilgilinin onayını aldıktan sonra kayıt altına alıp giriş kartı vermek.
g) Hukukî konularda bilgi almak isteyen vatandaşlara bilgilendirme broşürleri vermek.
ğ) Talep eden kişilere Vatandaş ve SMS Bilgi Sistemi hakkında bilgi vermek." hükmü bulunmaktadır.
Yönetmeliğin 96. maddesinde, bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet başsavcılığı ön büro işlemleri; 97. maddesinde, Bölge adliye mahkemesi hukuk ve ceza daireleri ön büro işlemleri; 136. maddesinde, (ilk derece) Cumhuriyet Başsavcılığı ön büro işlemleri; 164. maddesinde, (ilk derece) ceza  mahkemeleri ve hakimlikleri ön büro işlemleri; 197 ve devamı maddelerinde de, (ilk derece) hukuk mahkemeleri ön büro işlemleri tek tek sayılarak düzenlenmiştir.
 
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
1-Dava konusu Yönetmeliğin yetki unsuru yönünden incelenmesi:
Anayasa'nın 123. maddesinde, idarenin kuruluş ve görevleriyle bir bütün olduğu ve kanunla düzenleneceği; 124. maddesinin, dava konusu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihteki halinde ise, Başbakanlık, bakanlıklar ve kamu tüzelkişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve tüzüklerin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla, yönetmelikler çıkarabileceği hükmüne yer verilmiştir. 
Anayasanın 124. maddesi, idarenin düzenleme yetkisinin anayasal dayanağını oluşturmaktadır. Anayasanın sözü edilen maddesinde, idareyi düzenleyici işlem yapma yetkisini kullanmaya zorlayan bir kurala yer verilmediği gibi, bu yetkinin ancak Yasada açıkça belirtilen hallerde kullanılacağına ilişkin bir sınırlama da bulunmamaktadır. Dolayısıyla Anayasanın 123. maddesi gereği kuruluş ve görevleri yasayla düzenlenen idare, bu görev alanlarını ilgilendiren yasaların uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla yönetmelik çıkarma yetkisini haizdir. Başka bir ifadeyle, yasayla verilen görev alanlarında idarenin düzenleme yapma yetkisi mündemiçtir. Aksi yorum, idareye yasayla verilen görevin ifa edilmesinde yararlanılacak araçlardan biri olan düzenleme yetkisinin, görevli olunan alanda dahi kullanılamaması ve bu suretle görevin gereği gibi yerine getirilememesi sonucunu doğuracaktır. 
Yukarıda yer verilen mevzuat hükümleri incelendiğinde; yargılama faaliyeti dışında kalan adalet hizmetleriyle ilgili konularda hukuki düzenlemeleri yapma yetkisinin Adalet Bakanlığı'nın görevleri arasında bulunduğu ve Bakanlığın kanunla yerine getirmekle yükümlü olduğu hizmetleri; tüzük, yönetmelik, tebliğ, genelge ve diğer idari metinlerle düzenlemekle görevli ve yetkili olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıda yer verilen mevzuat hükümleri incelendiğinde; yargılama faaliyeti dışında kalan adalet hizmetleriyle ilgili konularda hukuki düzenlemeleri yapma yetkisinin Adalet Bakanlığı'nın görevleri arasında bulunduğu ve Bakanlığın kanunla yerine getirmekle yükümlü olduğu hizmetleri; tüzük, yönetmelik, tebliğ, genelge ve diğer idari metinlerle düzenlemekle görevli ve yetkili olduğu anlaşılmaktadır.
Bu bakımdan, davaya konu edilen düzenlemelerin yetki unsuru yönünden hukuka uygun olup olmadığının tespiti için, öncelikle düzenlemelerin adalet hizmetlerinin yürütülmesi kapsamında olup olmadığının ortaya konulması gerekmektedir.
Adli yargı mercilerine bağlı bulunan yazı işleri müdürlükleri ve ön büro, mahkemelerin yargısal ve idari yazışmalarının yapıldığı, dava dosyalarının tertipli bir şekilde tutulup arşivlendiği, bu suretle yargısal faaliyete yardımcı nitelikte görev yapan idari birimlerdir. Adli yargı mercilerine tahsisli binalarda kurulması öngörülen danışma masaları ise; adliyeye müracaat eden kişileri binada yer alan ilgili birim, birimin (yazı işleri müdürlüğü, duruşma salonu vb.) yeri gibi konularda bilgi vererek doğru yere yönlendirmek, şikâyet ve ihbarda bulunmak ya da ifade vermek için gelen veya hâkim, Cumhuriyet savcısı, personeli ziyarete gelen kişilere giriş kartı vermek gibi ilgililerin adliyede yapacakları işlemler öncesinde bilgilendirici, hazırlayıcı ve yardımcı mahiyette faaliyette bulunan, yargısal faaliyet kapsamı dışında kalan idari birimlerdir.
 Davaya konu edilen düzenlemeye bakıldığında; hakim ve Cumhuriyet savcılarının çalışma ortamlarının iyileştirilmesi, emek ve zaman tasarrufunun sağlanması, hakim ve savcının tarafsızlığından şüphe duyulmasının engellenmesi, silahların eşitliği prensibinin korunması amaçlarıyla adliye binaları içinde "kısıtlı alan" uygulamasına geçildiği, bu kapsamda duruşma salonu ve koridorlar gibi ortak alanlar dışında hakim, savcı odaları ve yazı işleri müdürlüğü, arşiv ve emanet gibi personelin çalışma alanlarının "kısıtlı alan" olarak belirlendiği, dava konusu bent ile de danışma masalarının bu kısıtlı alanlara geçiş iznini kimlere hangi hallerde verebileceğine, dolayısıyla kamu binalarının giriş ve çıkışlarının düzenlenme usulüne yönelik kural getirildiği anlaşılmıştır.
Bu itibarla, dava konusu düzenlemenin adalet hizmetleri kapsamında yer aldığı ve yargısal alana ilişkin olmadığı, 2992 sayılı Kanun ve 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile davalı idareye tanınan düzenleme yapma yetkisi içerisinde kaldığı sonucuna varılmaktadır.
2- Dava konusu Yönetmeliğin 7. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendinin incelenmesi:

Bu itibarla, dava konusu düzenlemenin adalet hizmetleri kapsamında yer aldığı ve yargısal alana ilişkin olmadığı, 2992 sayılı Kanun ve 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile davalı idareye tanınan düzenleme yapma yetkisi içerisinde kaldığı sonucuna varılmaktadır.
2- Dava konusu Yönetmeliğin 7. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendinin incelenmesi:
Dava konusu Yönetmelik, bölge adliye mahkemesi başkanlığı, başkanlar kurulu, daireleri, Cumhuriyet başsavcılığı ve adalet komisyonu ile adlî yargı ilk derece mahkemesi, hâkimliği, Cumhuriyet başsavcılığı ve adalet komisyonunun idarî işlemleriyle, yargılama ve yazı işleri hizmetlerinin yürütülmesine dair usul ve esasları belirlemek amacıyla düzenlenmiş; 7. maddesinde, danışma masası tarafından yapılacak işler tek tek sayılarak belirlenmiş; iptali istenen (f) bendinde ise hâkim, Cumhuriyet savcısı veya personeli ziyarete gelen kişilere, ziyarete geldikleri ilgilinin onayını aldıktan sonra giriş kartı vermek danışma masasının görevleri arasında sayılmıştır. 
Davacı tarafından, söz konusu düzenlemenin avukat ve avukat stajyerlerinin asli görevleri olan yargılama faaliyetine katılmayı engellediği ya da zorlaştırdığı, yargının temel unsurlarından olan savunmayı temsil eden avukatların çalışma hak ve hürriyetlerini kısıtladığı ileri sürülerek iptali istenilmiştir.
İptali istenen kuralın, adliyelerdeki gerek güvenliğin sağlanabilmesi gerekse kişi yoğunluğunun belli alanlarda azaltılabilmesi ve iş yoğunluğu açısından da ilgilisi tarafından gerekli görülmeyen görüşmelerin önüne geçilerek çalışma koşullarının iyileştirilmesi, yani zaman ve emek israfının önlenmesi bakımından getirildiği, aynı zamanda hakim ve Cumhuriyet savcılarının tarafsızlığı hakkında şüpheye mahal verilmesinin ve davanın tarafları bakımından silahların eşitliği (hakim ile görüşme yapma, iddia ve/veya savunmalarını iletme noktasında) ilkesinin korunmasının amaçlandığı anlaşılmaktadır. Bu haliyle, söz konusu düzenlemenin kamu yararı amacını taşıdığı açıktır.

Her ne kadar davacı Baro tarafından, avukatların görevlerinin ifasına engel olunduğu, savunma hakkı ile çalışma hak ve özgürlüklerinin kısıtlandığı ileri sürülmekte ise de; dava konusu Yönetmeliğin bir bütün olarak incelenmesinden, avukatlar ve stajyer avukatlar tarafından görevlerinin ifası kapsamında adliyede yapılacak işlemlerin kural olarak ön büro tarafından yerine getirildiği, ön büroların görevine girmeyen hususlarda ilgili hakim veya Cumhuriyet savcısının talimatıyla bu işlemlerin tamamlanabildiği, bunun haricinde duruşma, ifade ve sorgu gibi avukatların/müdafiilerin bizzat bulunmaları gereken haller ve yargılama faaliyeti ile doğrudan ilgili bulunan alanlar bakımından ise dava konusu hükmün bir engel teşkil etmesinin söz konusu olmadığı, gerek ilgili usul kanunları (HMK, CMK) gerekse Avukatlık Kanunu'nun 2, 23 ve 35. hükümleri uyarınca belirtilen hallerde avukatların duruşma salonları, ifade veya sorgunun yapıldığı hakim-savcı çalışma odalarına girişinin sağlanacağı konusunda şüphe bulunmadığı açıktır. Nitekim, davalı idarenin savunmasında da bu husus avukatların ve avukat stajyerlerine mesleklerinin ifası bakımından kısıtlı alanlara girebilme yetkisinin tanınması gerektiği belirtilmek suretiyle açıkça kabul edilmiştir. Ayrıca, avukatların, dosyaya yazılı beyan sunmak suretiyle ifade edemedikleri ya da yetinemedikleri veya şahsi (özel hayata dair) ilişkilerine istinaden Cumhuriyet savcıları ve hakimler ile görüşme yapmak istedikleri hallerde ziyaretçi giriş kartı alarak görüşebildikleri de ihtilafsızdır. Belirtilen nedenlerle, davacının iddiaları yerinde görülmemiştir.
Öte yandan, davacı tarafından ileri sürülen, her defasında danışma masalarına gitmek zorunda bırakılmalarının avukatların ve stajyer avukatların çalışmalarını yavaşlattığı iddiasına gelince; dava konusu düzenlemenin yukarıda aktarılan kamu yararına yönelik amacı gözetildiğinde, hakim ve Cumhuriyet savcılarının ziyareti noktasında diğer ziyaretçilerin yanı sıra avukatlara da getirilen giriş kartı uygulamasının bu amaca ulaşma bakımından elverişli olduğu gibi, aynı amaca başka yolla (daha hafif bir tedbirle) ulaşılmasının mümkün olmadığı anlaşıldığından gerekli de olduğu, ayrıca amaç ile araç arasında makul bir denge kurulduğu, diğer bir ifadeyle ziyaretçi giriş kartı düzenlenmesi için danışma bürolarına başvurulmasının avukatlar ve stajyer avukatlar bakımından amaç ile karşılaştırıldığında aşırı külfet yüklemediği ve bu bakımdan orantılı olduğu sonucunda varılmıştır.
 Bu itibarla; dava konusu Yönetmeliğin 7. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendinde  Anayasaya, üst normlara ve kamu yararı amacı ile hizmet gereklerine aykırılık bulunmamaktadır.
3- Dava konusu uygulama işleminin incelenmesi:
Davacı tarafından, ... Adliyesinde kısıtlı alanlara giriş için sisteme kayıtlı avukatlık kimlik kartlarının yetki tanımlamasının iptal edilmesine ilişkin işlemin iptali istenmektedir.

Bu itibarla; dava konusu Yönetmeliğin 7. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendinde  Anayasaya, üst normlara ve kamu yararı amacı ile hizmet gereklerine aykırılık bulunmamaktadır.
3- Dava konusu uygulama işleminin incelenmesi:
Davacı tarafından, ... Adliyesinde kısıtlı alanlara giriş için sisteme kayıtlı avukatlık kimlik kartlarının yetki tanımlamasının iptal edilmesine ilişkin işlemin iptali istenmektedir.
Yukarıda aktarıldığı üzere, dava konusu Yönetmelik kuralıyla, ziyaretçi giriş kartı olmaksızın (ziyaret edilecek hakim, Cumhuriyet savcısı veya personelin onayı olmaksızın) girişine izin verilmeyecek yerlerin, daha açık bir ifadeyle "kısıtlı alanlar"ın, duruşma salonu, ifade /sorgunun yapıldığı oda gibi avukat ya da müdafiilerin görevlerinin ifası gereği bulunmak zorunda oldukları yargılama faaliyeti ile doğrudan ilgili bulunan yerler ile koridor gibi ortak kullanım/geçiş alanları dışındaki hakim, Cumhuriyet savcısı ve adliye personelinin çalışma alanları olduğu anlaşılmaktadır.
Uyuşmazlıkta, davacı Baro tarafından, avukatların mesleklerinin ifasına, çalışma özgürlüğü ile savunma hakkına engel olunduğu ileri sürülmekle birlikte, somut olaydaki uygulamanın avukatların duruşma salonları, koridorlar, ifade/sorgu odası gibi mesleki faaliyet alanlarına girmelerini engelleme şeklinde olduğu yönünde bir iddiada bulunulmadığı, yalnızca hakim ve Cumhuriyet savcısı katlarına geçişte yaşanılan zorluklardan bahsedildiği görülmektedir.
Buna göre, yukarıda hukuka uygunluğu tespit edilen Yönetmelik kuralına dayanılarak tesis edilen ve avukatların bilfiil bulunmakla görevli ve yetkili oldukları yargılama faaliyetiyle doğrudan ilgili bulunan alanlara geçişlerini kısıtlamayan, yalnızca hakim ve Cumhuriyet savcısı ile adliye personelinin çalışma odaları bakımından ve sadece anılan ilgililerin izni olmadığı hallere münhasıran getirilen dava konusu kısıtlayıcı uygulama işleminde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. 
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ... TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca...  TL  vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 31/10/2024 tarihinde oy birliğiyle  karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2022/977, Karar No: 2024/2606, Tarih: 31.10.2024

"İçtihat Metni"
                      T.C.
           D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2022/977
Karar	No : 2024/2606                                                                       
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: ... Mimarlar Odası 
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALI)	: ... Bakanlığı
VEKİLİ	: Hukuk Hizmetleri Genel Müdürü ...
İSTEMİN KONUSU	: Danıştay Altıncı Dairesinin 11/10/2021 tarih ve E:2018/6818, K:2021/11099 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. 
 
YARGILAMA SÜRECİ       :
Dava konusu istem:  31/05/2018 tarih ve 30437 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Otopark Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 1. maddesinin iptali istenilmiştir.
Daire kararının özeti: Danıştay Altıncı Dairesinin 11/10/2021 tarih ve E:2018/6818, K:2021/11099 sayılı kararıyla;
Dava konusu Otopark Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik'ten önce yayımlanan Otopark Yönetmeliğinin, 6. maddesinin 4. fıkrasının da içinde bulunduğu bazı maddelerinin iptali ve yürütülmesinin durdurulması istemiyle TMMOB Şehir Plancıları Odası ve davacı TMMOB Mimarlar Odası tarafından açılan davada Danıştay Altıncı Dairesince davanın reddi yolunda verilen 11/10/2021 tarih ve E:2018/6818, K:2021/11098 sayılı kararın ve dava dosyasının birlikte incelenmesinden;
Planlı Alanlar İmar Yönetmeliğinin 4. maddesinin ddd) bendinde; Meydanın,  "yerleşme dokusu içerisinde şehirdeki yaya sirkülasyonununu yönlendiren; halkın toplanma, bir araya gelme, kutlama gibi toplumsal davranışlarına imkân vererek sosyal yaşama hizmet eden, imar planında belirlenmek kaydıyla alanın özelliği bozulmadan özel mülkiyete konu edilmeksizin ve meydan kullanımı engellenmeksizin altı otopark olarak kullanılabilen alanlar" olarak tanımlandığı,
Ulaşımda Enerji Verimliliğinin Artırılmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik’in 10. maddesinin 3. fıkrasında; "Kent içinde yetersiz kalan yollarda sıkışan trafiği rahatlatmak üzere; yol genişletmesi, kavşak düzenlemesi ve otopark kurulması gibi önlemler alınır." hükmü ile Mekansal Planlar Yapım Yönetmeliğinin 21. maddesinin 12. fıkrasında; "İmar planlarında araç trafiğinin azaltılması, toplu taşıma ve yaya öncelikli bir ulaşım sisteminin kurgulanması esastır. Toplu taşım araçlarının kullanımının teşvik edilmesi amacıyla park et - devam et sisteminin yaygınlaştırılmasına ve toplu taşım duraklarının veya istasyonlarının bulunduğu etki alanında otopark alanları ayrılması ve birbirine entegre olmasına ilişkin imar planlarında kararlar getirilir." hükmüne yer verildiği,

Otopark Yönetmeliği'nin  3. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendinde yer verilen yeraltı otoparkı düzenlemesinin, otopark ihtiyacının en çok yoğunlaştığı yer olan kent merkezlerinde yaşanan trafik yoğunluğunun ve park problemlerinin önüne geçilmek üzere getirildiği, yeraltı otoparklarının, kent içindeki ulaşımın ve yaya sirkülasyonunun olumsuz biçimde etkilenmemesi için getirilebilecek olumlu kullanımlardan olduğu, otopark yeri arayan araçların oluşturduğu trafikten kaynaklanan zararlı emisyon, gürültü ve güvenlik sorunlarının önüne geçilmesini sağlayarak karbon ayak izinin azaltılmasına olumlu katkı sağlayabilecek bir düzenleme niteliğinde olduğu, ayrıca meydan alanlarının altında yeraltı otoparkı yapılmasına cevaz veren ilk düzenlemeye dava konusu Yönetmelik'ten önce Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin 4. maddesinin 1. fıkrasının (ddd) bendinde yer verildiği, dava konusu Yönetmeliğin de Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nde belirlenen esaslara uygun olarak hazırlandığı,
Otopark Yönetmeliği'nin 3. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendindeki yeraltı otoparklarına yönelik uygulamanın ne şekilde yapılacağına ilişkin olarak düzenlenen Yönetmeliğin 6. maddesinin 4. fıkrasında; altında yeraltı otoparkı yapılacak olan kamu kurumunun uygun görüşünün alınması, otopark giriş ve çıkışlarında can ve mal güvenliğinin sağlanması ve ilgili kurumun giriş ve çıkışlarının bu alanların giriş ve çıkışlarından ayrı olması, mevcut ağaç dokusu dikkate alınarak, korunması gerekli ağaçlara zarar verilmeksizin, ağaçlandırma ve bitkilendirme için yeterli derinlikte toprak örtüsü bırakılması ve standartların sağlanması şartlarının gerçekleşmesi gerektiği kuralına yer verildiği ve bu alanda yapılacak yeraltı otoparkları için gerekli tüm trafik önlemlerinin alınması, yeraltı otoparkına yönelik etütler ile trafik yüküne ilişkin hesaplamalar yapılarak yeraltı otoparkı projesinin hazırlanması gerektiği, bunun yanı sıra ilgili kurumlar arası mutabakat sağlanması ve yetkili trafik ulaşım komisyonunca karar alınması ve Milli Eğitim Bakanlığına bağlı eğitim tesis alanlarında yapılacak projeler için Milli Eğitim Bakanlığınca düzenleme yapılması şartlarının da birlikte gerçekleşmesinin arandığı, kamu yararı gözetilerek yapılması planlanan yeraltı otoparklarının hayata geçirilebilmesinin çok sayıda sıkı koşula bağlandığı,
düzenleme ile kamu kurumlarına ait alanda otopark yapılmasının uygun olup olmadığı, yapılacaksa boyutları, niteliği gibi bölgeye göre değişebilecek unsurların sorumluluğunun ilgili kamu kurum ve kuruluşlarına ait olduğunun belirtildiği, Milli Eğitim Bakanlığınca kullanılan alanlardaki proje ve onayların Milli Eğitim Bakanlığına bırakıldığı, böylelikle, eğitim kurumunun bulunduğu alanda geçerli olan imar planlarını notlarına ve plan kararlarına aykırı olmamak kaydıyla, bölgenin ihtiyaçları gözetilmek suretiyle, bu alanda otopark yapılıp yapılamayacağına ilişkin değerlendirmenin Milli Eğitim Bakanlığınca yapılacağı,

Uyuşmazlık konusu Yönetmelik ile değiştirilen Otopark Yönetmeliği'nin 6. maddesinin 4. fıkrasının, esasen düzenleme ortaklık payı (DOP) olarak kesilen ya da kamulaştırılarak edinilen ve umumi kullanıma ayrılan taşınmazların altlarının, kural olarak umuma açık kullanım için tahsis edilmesini öngördüğü, düzenlemede, altında otopark yapılabilecek alanlar sayılırken "imar mevzuatının izin verdiği" ifadesi kullanıldığından imar planı ve mevzuatına uygunluğun sağlanmasının yanında DOP kesintisi olarak ayrılan yerlerin DOP için kullanılması gerektiği yönündeki imar hukuku ilkesinin de dikkate alınması şartının arandığı, DOP'tan karşılanacak alanlardan olan Milli Eğitim Bakanlığına bağlı eğitim tesislerinin altında yapılacak olan otopark alanlarının da DOP'tan karşılanacak alanlardan olduğu dikkate alındığında, dava konusu düzenlemede iki kullanım kararının da aynı edinim yöntemine tabi tutulduğunun anlaşıldığı,
Öte yandan, yeraltı otoparkı yapılması için ilgili idareden yapı ruhsatı talep edilmesi halinde projelerde, afet, deprem, yangın, otopark, enerji verimliliği, sığınak, asansör, yapı malzemeleri, gürültüye karşı korunma, ısı ve su yalıtımı, yapı denetimi, iş güvenliği, iskele, erişilebilirlik ve çevre gibi hususları düzenleyen imar mevzuatı hükümlerine uyulmasının aranacağı, buna aykırı olarak projelendirilmiş yeraltı otoparkları için yapı ruhsatı düzenlenmeyeceğinin tabii olduğu,
Bu durumda, Otopark Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 1. maddesinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna ulaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
 
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davacı  tarafından, kamusal alanların altının otoparka dönüştürüldüğü, kamusal alanların altında otopark yapılmasına ve bu otoparkların 3. şahıslar tarafından işletilmesine olanak veren anılan düzenlemelerin hem halk sağlığı ve güvenliği hem de kamusal fonksiyonların korunması açısından çok ciddi sorunlara sebep olacağı, kamusal alanların rant alanı olarak tanımlanması suretiyle yok edilmesi riskinin doğacağı, yapılan değişikliğin eğitim kurumlarındaki öğrencilerin güvenlik ve sağlıkları yönünden ciddi tehlike barındırdığı, otoparka giriş-çıkış yapan araçların egzoz gazı salınımı nedeniyle okul binalarının iç hava kalitesinin bozulacağı, temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Davalı idare tarafından, Danıştay Altıncı Dairesince verilen kararın usul ve hukuka uygun olduğu ve temyiz dilekçesinde öne sürülen nedenlerin, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ : Genel düzenleme niteliğinde olan Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nde, eğitim tesisi alanlarının, tamamen tabii veya tesviye edilmiş zemin altında kalan kısımlarında yeraltı otoparkı yapılabileceğine ilişkin herhangi bir düzenleme yer almamıştır.