muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/18645, Karar No: 2020/20051, Tarih: 23.12.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/18645 E.  ,  2020/20051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinden, sanığın Karabük T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü kanalı ile mahkemeye hitaben yazmış olduğu 21.07.2015 tarihli dilekçesi ile kendisine yeni vasi atanması talebinde bulunduğu görülmekle; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 32/1. maddesi uyarınca sanığın kendisine yeni vasi atanması talebine ilişkin dilekçesinin havale tarihi olan 21.07.2015 tarihinde hakkında verilen hükmü ve içeriğini öğrenmiş olma şartının gerçekleştiği kabul edilerek yapılan incelemede, sanığın 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 29.12.2016 tarihinde hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, sanığın kanuni süresinden sonra vaki temyiz talebinin, CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 23/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7503, Karar No: 2011/15458, Tarih: 04.10.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/7503 E.  ,  2011/15458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Tapu malikinin mirasçılarını gösterir veraset ilamları temin edildikten sonra tespit edilen mirasçılardan tebligat yapılmayanlara mahkemenin gerekçeli kararı ile davacı idarenin temyiz dilekçesi usulüne uygun tebliğ edilip temyiz süresi de beklendikten,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/616, Karar No: 2024/7226, Tarih: 05.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/616 E.  ,  2024/7226 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1,62,50/4-1a,52/2-4.maddeleri uyarınca 12000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın istemi; kusuru olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, olay günü saat 07.30 sıralarında Yeni Mahalle Sanayi Sitesi Kavşağı yakınında sanık sevk ve idaresinde bulunan minibüs ile bölünmüş yolda seyir halindeyken sanığın seyir yönüne göre yolun sağ tarafından sol tarafına karşıya bisiklet ile geçmek isteyen 14 yaşındaki Suriye vatandaşı çocuğa çarpması sonucu çocuğun öldüğü olayda kaza sonrası düzenlenen kaza tespit tutanağı ve mahkememizce yapılan keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporuna göre 27 SV 685 plakalı araç sürücüsü ...'ın ise Karayolları Trafik Kanunu 47/c Maddesindeki Karayollarından faydalananlar " Trafik işaret levhaları, cihazları ve yer işaretlemeleri ile belirtilen veya gösterilen hususlara uymamak (azami -30- hız sınırlaması, Anayol-tali yol kavşağı ve yaya geçidi levhasına rağmen hızını azaltmamak) şeklindeki hükmünü, 52/a maddesindeki " Kavşaklara yaklaşırken, dönemeçlere girerken, tepe üstlerine yaklaşırken, dönemeçli yollarda ilerlerken, yaya geçitlerine, hemzemin geçitlere, tünellere, dar köprü ve menfezlere yaklaşırken, yapım ve onarım alanlarına girerken, hızlarını azaltmak." şeklindeki hükmünü ihlal ettiğinden dolayı tali kusurlu olduğu kabul edilerek TCK'nın 85/1. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Sanık hakkında tayin edilen 1 yıl 8 aylık hapis cezası paraya çevrilirken, birim gün sayısının 605 gün olarak belirlenmesi gerekirken 600 gün olarak belirlenmesi nedeniyle sonuç adli para cezasının 12.100 TL yerine 12.000 TL olarak eksik tayini aleyhe temyiz olmaması nedeni ile bozma nedeni yapılmamıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Sanık hakkında tayin edilen 1 yıl 8 aylık hapis cezası paraya çevrilirken, birim gün sayısının 605 gün olarak belirlenmesi gerekirken 600 gün olarak belirlenmesi nedeniyle sonuç adli para cezasının 12.100 TL yerine 12.000 TL olarak eksik tayini aleyhe temyiz olmaması nedeni ile bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla,İslahiye 1.Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1959, Karar No: 2015/11938, Tarih: 10.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/1959 E.  ,  2015/11938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı... Gıda Dağ. Ve Paz. Tic. Ltd. Şti vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 10.11.2015 Salı günü davalı... ...ve Paz. Tic. Ltd. Şti vekili Av. ... geldi. Davacılar tarafından gelen olmadı. Davalı ... tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı ... ...ve Paz. Tic. Ltd. Şti vekili dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili; davalıların işleteni ve sürücüsü oldukları aracın müvekkili ...'e çarparak yaralanmasına sebebiyet verdiğini, komaya giren ...'in genel cerrahi ve beyin cerrahisinde ameliyat edildiğini, uzun süre tedavi gördüğünü ve sağlığına kavuşamadığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, tedavi masrafları nedeniyle 12.000 TL maddi, davacı ... için 30.000 TL, anne ... ve baba ... için 20.000'er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili; tedavi giderlerinin müvekkilinin sigorta şirketi tarafından karşılandığını öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, 3.027,86 TL maddi, davacı ... için 15.000 TL, davacı anne ve baba için

5.000'er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı... Gıda Dağ. ve Paz. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı... Gıda Dağ. ve Paz. Tic. Ltd. Şti. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava; trafik kazasından kaynaklanan yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Manevi tazminatın değerlendirilmesinde, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli, davalıların sorumluluğunun niteliği, kusur oranları ve özellikle caydırıcı bir etki doğuracak düzeyde olması gerektiği de göz önünde tutularak, meydana gelen trafik kazası sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşen tutarlara hükmedilmesi gerekmektedir. Bu bakımdan somut olayda kazanın meydana geliş şekli, davacı ...'in kusuru ile tarafların ekonomik ve sosyal durumları dikkate alındığında davacı ... için hükmedilen manevi tazminatın fazla olduğu, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir miktar daha az manevi tazminata hükmedilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı... Gıda Dağ. ve Paz. Tic. Ltd. Şti. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı... Gıda Dağ. ve Paz. Tic. Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.100,00 TL vekalet ücretinin davacılardan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalı... ...ve Paz. Tic. Ltd. Şti'ye verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı... ...ve Paz. Tic. Ltd. Şti'ye geri verilmesine, 10.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4449, Karar No: 2011/5637, Tarih: 26.04.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/4449 E.  ,  2011/5637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 05.12.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali, tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23.11.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı köy, kadastro çalışmaları sırasında ham toprak niteliğiyle Hazine adına tahdit ve tescil edilen 120 ada 1, 104 ada 50, 117 ada 1092, 208 ada 1 ve 119 ada 1 sayılı parsellerden; 120 ada 1 ve 104 ada 50 sayılı parsellerin köyün özel mülkü, diğerlerinin ise köye ait mera olduğunu belirterek tapularının iptali ile köy adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine, davacının zilyetlikle mülk kazanamayacağını, dava açmaya ehliyeti de bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 120 ada 1 sayılı parsel köyün özel mülkiyetindeki kadim ziraat arazisi olduğundan, Hazine adına olan tapunun iptali ile bahçe vasfıyla köy adına tesciline, 104 ada 50 sayılı parsele ilişkin dava kanıtlamadığından reddine, 117 ada 1092, 208 ad 1 ve 119 ada 1 sayılı parseller mera olduğundan Hazine adına olan kayıtların iptali ile mera vasfıyla ve davacı köy yararına özel siciline yazılmasına karar verilmiştir.

Hükmü davalı Hazine temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalı Hazinenin 120 ada 1 sayılı parselle ilgili temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Hazinenin diğer temyiz itirazlarına gelince;

4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanımlamaya göre mera; hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir.

Eldeki davada; davanın açıldığı 15.12.2008 tarihinden sonra 2010 yılında yörede 4342 Sayılı Mera Kanununa göre kurulan mera komisyonu çalışmalarına başlandığı, bu çalışmaların devam ettiği anlaşılmaktadır. Çekişme konusu 104 ada 50, 117 ada 1092, 208 ada 1 ve 119 ada 1 sayılı parseller yapılan çalışmalarda mera kaynakları arasına alınmıştır. Tahsis iş ve işlemleri 4342 sayılı Mera Kanunu uygulanmak suretiyle yapılacağından öncelikle, Mera Kanunu’nun amacı, ardından “ tahsis” sözcüğünden neyin anlaşılması gerektiği ve Mera Kanunu’na göre köy veya belediyelere mera tahsisi yapılırken üzerinde durulması gereken kuralların neler olduğu hususları irdelenmelidir.

4342 sayılı Mera Kanununun 1.maddesinde kanunun amacı “… daha önce çeşitli kanunlarla tahsis edilmiş veya kadimden beri kullanılmakta olan mera, yaylak, kışlak ve kamuya ait otlak ve çayırların tespiti, tahdidi ile köy veya belediye tüzel kişilikleri adına tahsislerinin yapılmasını, belirlenecek kurallara uygun bir şekilde kullandırılmasını, bakım ve ıslahının yapılarak verimliliklerinin artırılmasını ve sürdürülmesini, kullanımlarının sürekli olarak denetlenmesini, korunmasını ve gerektiğinde kullanım amacının değiştirilmesini sağlamaktır” şeklinde açıklanmıştır. Mera Kanununun 6. maddesine göre mera, yaylak ve kışlakların tespit, tahdit ve tahsisi Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca yapılır. Uygulamayı yapacak merci ise, valilik onayı ile oluşturulacak olan mera komisyonu ve komisyona bağlı olarak çalışan teknik ekiplerdir.

Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanımlamalara göre, Tahdit; çayır, mera, yaylak ve kışlak arazisi olduğuna karar verilen yerlerin sınırlarının usulüne uygun olarak ülke nirengi sistemine dayalı 1/5000 ölçekli haritalar üzerinde belirtilmesini ve bu sınırların arazi üzerinde kalıcı işaretlerle işaretlenmesini, Tespit; bir yerin mera, yaylak ve kışlak arazisi olup olmadığının resmi evrakla ve bilirkişi ifadeleri ile belgelendirilmesini, ifade eder.-

Tahsis, Mera Kanununun 3. maddesinde; çayır, mera, yaylak ve kışlakların kullanımlarının verimlilik ve sosyal adalet ilkelerine uygun şekilde düzenlenerek, münferiden ya da müştereken yararlanılmak üzere bir veya birkaç köy ya da belediyeye bırakılması olarak tarif edilmiştir. Kuşkusuz bir tahsis işleminin yapılabilmesi o konuda yasal düzenleme olmasına bağlıdır. Tarihi sürece bakıldığında, Osmanlı Hukukunda tahsisin kesin nitelikli olan padişah buyruk ve iradesini gösteren belgelerle (fermanlarla) yapıldığı görülmektedir. Cumhuriyet döneminde ise tahsise olanak sağlayan çeşitli kanunlar çıkarılmıştır. Bu husustaki ilk düzenleme 474 sayılı Kanunla yapılmış, kanun kapsamına giren bölgelerde tahsis belgesi vermeye illerde valilik, ilçelerde kaymakamlık yetkili kılınmıştır. 2502 sayılı kanuna göre tahsise mahalli hükümet yetkilidir. 4753 sayılı Çiftçiyi Topraklandırma Kanununda tahsise yetkili makam toprak tevzi komisyonları olarak kabul edilmiştir. 1757 sayılı kanun, 3083 sayılı Sulama Alanlarında Arazi Düzenlenmesine Dair Tarım Reformu Kanunu ve 3202 sayılı Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki kanunlarda da benzeri hükümler bulunmaktadır. 4342 sayılı Mera Kanunu ise tahsise yetkili merciyi, yine bu kanuna göre kurulan ve Tarım ve Köyişleri Bakanlığı adına yasanın öngördüğü iş ve işlemleri yürüten mera komisyonu olarak belirtmiş bulunmaktadır.

Her ne kadar Mera Kanununun 4/2 maddesindeki “Komisyonun henüz görevine başlamadığı yerlerde, evvelce çeşitli kanunlar uyarınca yapılmış olan tahsislere ve teessüs etmiş teamüllere göre; mera, yaylak ve kışlakların köy veya belediye halkı tarafından kullanılmasına devam olunur” hükmü karşısında Mera Komisyonlarının henüz çalışmaya başlamadığı yerlerde kadim yararlanma iddiasının dinlenmesi mümkün ise de komisyonun çalışmalara başladığı alanlarda yasadan kaynaklanan idari bir tasarrufla yapılan tahsise karşı bu tür bir iddiaya dayanılamaz.

Özetlenerek belirtmek gerekirse; Daha önceleri fermanlarla ya da kanuni düzenlemeye uygun yetkili makamlar tarafından tahsis edilen veya geleneksel olarak mera, yaylak ve kışlak olarak kullanıldığı tespit edilen yerlerin Mera Kanununun getirdiği hükümlere uygun olarak tespiti ile ölçümlemesi yapıldıktan sonra yeniden bir veya birkaç köy ya da belediye tüzel kişiliklerine yararlanmaları amacıyla tahsisine Mera Komisyonları yetkilidir. Çünkü sonraki dönemlerde mera, yaylak ve kışlaklardan yararlanma iddiaları ancak Mera Kanununun 21/1 maddesi gereği özel sicildeki kayda göre ispatlanabilir. O yüzden hak sahibi olabilmek için öncelikle lehe tahsis kararı bulunmalıdır.

Kuşkusuz, Mera Komisyonları Kanunun 5.maddesine göre mera, yaylak ve kışlak kapsamına alınan bir yerin bir veya birkaç köy ya da belediye tüzel kişiliklerine yararlanmaları amacıyla tahsisini gerçekleştirirken yasanın öngördüğü kıstasları aramak ve tahsisi bu ölçülere uygun yapmak zorundadır. Bu konudaki Mera Kanununun 11. maddesi hükmü “Komisyon; bölgenin ekonomik durumunu, iklim özelliklerini, toprak işleme esaslarını, arazi kullanma şekillerini ve kullanma kabiliyet sınıflarını dikkate alarak mevcut mera, yaylak ve kışlaklar ile bu amaçla kullanılabilecek diğer alanları, sulama ve geçit yerlerini tespit eder ve haritaları üzerinde belirler. Köy veya belediyenin münferiden veya müştereken yararlanacağı mera, yaylak ve kışlak ihtiyacının belirlenmesinde, bu alanların karakter ve otlatma kapasitesi, bitkisel ve hayvansal gelişme ve otlatılacak hayvan miktarı dikkate alınır. Hesaplamada, bir büyükbaş hayvan birimi için verilmesi gerekli olan mera, yaylak ve kışlak alanı üzerinden o yerlerdeki çiftçi ailelerinin otlatma hakkı bulunur” 12. madde hükmü ise; “Komisyon, 11 inci maddeye göre belirlenen ihtiyacı karşılayacak miktarda mera, yaylak ve kışlaklar ile bunlarla ilgili sulama ve geçit yeri olarak tespit edilen alanları halkın ortak olarak yararlanmaları amacıyla, o köy veya belediye tüzel kişiliğine tahsis eder ve tahsis kararı valiliğin onayına sunulur. Bu kararda tahsis edilen yerin niteliği, miktarı, sınırları, hayvan sulama ve geçit yerleri, tahsis amacı, otlatma kapasitesi, aile işletmelerinin büyükbaş hayvan birimi üzerinden otlatma hakkı ve otlatabilecekleri hayvan sayısı da belirtilir…” şeklindedir. Görülüyor ki, Mera Kanunu, komisyonca tahsis işlemi gerçekleştirilirken kadim yararlanma biçimini veya mera, yaylak ve kışlakların hangi köy veya belediyenin idari sınırları içinde ise o köy veya belediyeye tahsis edilmesi gerektiğini bir ölçü olarak kabul etmemiştir. Mera Kanunu’nun tahsis için kabul ettiği kıstas o köy veya belediyenin mera, yaylak ve kışlaklara olan ihtiyacıdır. İhtiyaç unsurunun belirlemesi yapılırken gözetilmesi gereken ölçütlerin neler olduğu de özellikle yasanın 11. maddesinde sıralanmıştır. Öte yandan ihtiyaç tespiti yapılırken Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca belirlenen normların dikkate alınması da zorunludur.

Bütün bu açıklamalardan sonra mahkemece, yörede yapıldığı anlaşılan mera komisyon çalışmalarının çekişme konusu 104 ada 50, 117 ada 1092, 208 ada 1 ve 119 ada 1 sayılı parseller bakımından sonuçları sorulup saptanmalı, sonuçlanmışsa işlem dosyası getirtilmeli, tahdit ve tahsis çalışmalarının

kesinleşip kesinleşmediğine bakılmalı, kesinleşmişse, yararlanma hakkını belirlemeye ve tescile mera komisyonu yetkili olduğundan, eldeki davanın konusuz kalacağı düşünülmeli, bunun sonucuna uygun bir hüküm kurulmalıdır.

kesinleşip kesinleşmediğine bakılmalı, kesinleşmişse, yararlanma hakkını belirlemeye ve tescile mera komisyonu yetkili olduğundan, eldeki davanın konusuz kalacağı düşünülmeli, bunun sonucuna uygun bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, mera komisyon çalışmalarının varlığı saptandığı halde, sonuçları sorulup tespit edilmeden çekişme konusu taşınmazların yararlanma hakkı davacı köye bırakılacak şekilde hüküm tesisi doğru olmadığından, karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalı Hazine’nin 120 ada 1 sayılı parselle ilgili temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2.bentte yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 26.04.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/16163, Karar No: 2015/2027, Tarih: 05.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/16163 E.  ,  2015/2027 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 05/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2020/5908, Karar No: 2021/1477, Tarih: 16.02.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/5908 E.  ,  2021/1477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 11/03/2020 gün ve 2020/12 Esas - 2020/4318 Karar sayılı ilama karşı davacı vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

-K A R A R-

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, Yargıtay kararında yazılı gerekçelere göre; karar düzeltme isteği HUMK'nun 440. maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından REDDİNE, peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına, H.U.M.K’nun 442. maddesi göz önünde bulundurularak takdiren 490,00-TL. para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Maliye Hazinesine gelir kaydedilmesine, 16/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.