muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3696, Karar No: 2025/587, Tarih: 18.02.2025

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde davacı vekilince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Elektrik Piyasasında Lisanssız Elektrik Üretim Yönetmeliğinin 23. maddesi uyarınca kendi ihtiyaçlarını karşılamak için üretim yapması esas olan davacının, kendi insiyatifiyle ihtiyaç fazlası olarak ürettiği elektrik nedeniyle davalıya ait dağıtım hatlarını kullanmasından dolayı kullanım/dağıtım bedellerinin EPDK tarafından düzenlenen tarifelerle belirleneceğine ilişkin mevzuat hükümlerine atıf yapan sözleşmeyi, üstelik üretici ve lisanssız üreticiler yönünden sistem kullanım/dağıtım bedellerinin farklılaşmasından sonra imzalamış bulunmasına, sistem kullanım/dağıtım bedellerine ilişkin faturaları defterlerine kaydetmediği yönünde dosyada herhangi bir beyan, delil ve belge bulunmamasına, TTK'nın 21/2. maddesi uyarınca tebliğe rağmen faturayı süresinde itiraz ve iade etmeyerek, ticari defterlerine borç kaydeden tacirin, fatura münderecatını aynen kabul etmiş ve faturayı gönderen tarafın, faturaya dayalı bu alacağının varlığını HMK'nın 222. maddesi uyarınca ispatlamış olmasına göre, başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; bilirkişi raporuna itirazlarını karşılayacak şekilde yeni rapor alınması taleplerinin dikkate alınmadığı, taraflar arasındaki ihtilafın sözleşmeye aykırı tahsilata dayalı olduğu yoksa tarifenin hukuka aykırılığının tartışılmadığı, ihtiyaç fazlası enerjinin üreticisinin ve sisteme verenin dava dışı tedarik şirketi olduğu, ihtiyaç enerji ile ihtiyaç fazlası enerji arasında ayrım yapılmaksızın üretilen elektriğin tamamı için tek fatura kesilerek tahsilat yapıldığı, faturalara itiraz edilmemesi ya da ihtirazi kayıt konulmaması gerekçesinin yargıtay içtihatlarına aykırı olduğu, bu hususun sadece ispat yükünün yer değiştirmesine sebep olacağı, lisanssız üreticilerin dağıtım sistemi üzerinde ek maliyet oluşturmadıkları bilirkişi tarafından da tespit edildiğinden üreticiler arasında fahiş oranda ayrım yapılmasının dürüstlük kuralına aykırı olduğu ve re'sen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

B. Değerlendirme ve Sonuç

Uyuşmazlık, tacir olan taraflar arasındaki hizmet sözleşmesine dayalı istirdat istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

B. Değerlendirme ve Sonuç

Uyuşmazlık, tacir olan taraflar arasındaki hizmet sözleşmesine dayalı istirdat istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle, lisanssız üretici konumundaki davacının, lisanslı üretici konumundaki dava dışı şirketler ile birçok kriter bakımından aynı standartlara tabi olmamasına rağmen, dağıtım kullanım sistemindeki lisanslı üreticilere uygulanan tarifelerin kendisine uygulanması isteminin dayanaktan yoksun olmasına, dava dışı EPDK tarafından belirlenen tarifelerin halen daha yürürlükte bulunmasına, basiretli tacir konumundaki davacının belirlenen tarifeler ve imzalanan sözleşme bakımından genel işlem koşulları iddiasının dinlenmesinin mümkün bulunmamasına ve dava konusu sözleşmenin bahsi geçen EPDK kararından sonraki dönemde imzalanmış olmasına göre, usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilmediğinden davalı yararına vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6971, Karar No: 2019/17325, Tarih: 26.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/6971 E.  ,  2019/17325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, fark ücret alacağı ile birlikte bir kısım işçilik alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizce sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davacının ücretinin tespiti için davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığının sorulması, emsal dosyalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmesi, somut dosya yönünden ücret tespitine esas 73,22 TL katsayısı ile ücrete nasıl ulaşıldığının açıklığa kavuşturulması ve davalı tarafından 2003 yılından sonra hem şoför alımı yapılmadığının hem de 2003 yılından sonra alınan şoförler için ücretin bildirildiği dikkate alındığında bu çelişkinin davalıdan sorularak giderilmesi ile davacının ücretinin denetime elverişli şekilde belirlenmesi gerektiği gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, emsal dosyalarda kabul edilen ücrete nasıl ulaşıldığı belirlenmiş, ancak davacı vekilinin de talebi üzerine Çevre ve Şehircilik Bakanlığı Yüksek Fen Kurulu Başkanlığı tarafından bildirilen işçilik rayiç listesindeki günlük ücret esas alınarak yapılan hesaplamaya itibarla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizce sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davalı işveren işyerinde davacıya emsal olabilecek sendikasız ve toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan bir işçi bulunmadığına göre; davacının fark ücret alacağı ile tespit edilen ücret farkından kaynaklı alacak taleplerinin reddedilmesi ve fiilen aldığı ücret üzerinden varsa ödenmeyen işçilik alacaklarının hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, davacının işvereninin en başından itibaren davalı Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü olduğunun tespiti ile dava konusu alacakların reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, davacının işvereninin en başından itibaren davalı Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü olduğunun tespiti ile dava konusu alacakların reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Somut olayda; Mahkemece davacının işvereninin en başından itibaren davalı Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü olduğunun tespitine karar verilmesi dosya kapsamı ve bozma ilamına uygundur. Davalı işveren işyerinde davacıya emsal olabilecek sendikasız ve toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan bir işçi bulunmadığına göre; davacının fark ücret alacağı ile tespit edilen ücret farkından kaynaklı alacak taleplerinin reddedilmesinde de bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak davacı baştan itibaren Elektrik Üretim A.Ş. işçisi kabul edildiğine göre; bozma ilamında da belirtildiği üzere fiilen aldığı ücret üzerinden ilave tediye alacağının hesaplanıp hüküm altına alınması gerekir. Bu yön gözetilmeden ilave tediye alacağının da reddine karar verilmesi hatalı olup yeniden bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/180, Karar No: 2018/8330, Tarih: 05.06.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/180 E.  ,  2018/8330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Çocuk Koruma Kanununun 34/3. maddesi uyarınca sosyal çalışma görevlisi görevlendirmelerinde incelemeyi yapanlara mahkeme veya çocuk hâkimi tarafından bilirkişilik esasları çerçevesinde tayin edilecek ücretin Cumhuriyet Başsavcılığı'nın suçüstü ödeneğinden ödenmesi gerekirken yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuğa yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin kısımdan bilirkişi rapor ücretinin tahsiline ilişkin bölümün çıkarılmasına karar verilmek sureti ile, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçu yönünden kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

../...

1- 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

../...

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde mağdurun beyanına göre 30-40 TL değerinde bozuk para ile mağdurun müşterisine ait bir çift ayakkabı çalmaktan ibaret eylemi nedeni ile çalınan ayakkabının da değeri tespit edilip sonucuna göre suça konu malın değeri bir bütün olarak değerlendirilerek suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Çocuk Koruma Kanunu'nun 34/3. maddesi uyarınca sosyal çalışma görevlisi görevlendirmelerinde incelemeyi yapanlara mahkeme veya çocuk hâkimi tarafından bilirkişilik esasları çerçevesinde tayin edilecek ücretin Cumhuriyet Başsavcılığı'nın suçüstü ödeneğinden ödenmesi gerekirken yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuğa yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 05.06.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5350, Karar No: 2017/16931, Tarih: 19.12.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/5350 E.  ,  2017/16931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ... ve müdafii, 02/10/2014 tarihinde tefhim edilen hükmü 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 10/12/2014 tarihinde temyiz ettikleri anlaşıldığından, aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca sanığın ve müdafiinin temyiz istemlerinin isteme aykırı REDDİNE, 19/12/2017 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Sanık ... hakkında; Perşembe Asliye Ceza Mahkemesinin talebi üzerine Ordu Barosu tarafından Av. ...'nun görevlendirildiği,

Duruşma günü olan 02.10.2014 tarihinde mahkeme tarafından duruşma tutanağına "sanık müdafii olarak Av. ... tarafından yetkilendirilmiş, ancak yetki belgesini sonradan sunacağını söyleyen Av. ...'ın geldiği, belirtilerek duruşma yapılmıştır.

Sanık ...'ın, Segbis sistemi ile huzura alınarak ifadesi alınmıştır. Bozma ilamına karşı diyecekleri sorulmuştur. Sanık müdafiiden de savunmaya karşı diyecekleri sorulmuştur.

Mahkemece sanık ... ve sanık müdafii olarak gözüken Av. ... huzurunda 02.10.2014 tarihinde karar verilmiştir.

Ancak; Perşembe Asliye Ceza Mahkemesi 05/12.2014 tarihinde sanık ...'ın bulunduğu, Niksar K-2 Kapalı Ceza Evi Müdürlüğüne müzekkere yazarak "Halen başka suçtan tutuklu olarak bulunan sanık ...'a müzekkere ekinde gönderilen mahkememizin 02/10/2014 tarih, 2014/82 Esas- 2014/108 Karar sayılı gerekçeli karar ile "02.10.2014 tarihli duruşmada huzurda bulunan müdafiinin yetki belgesi ve herhangi bir temyiz dilekçesi sunmadığından, mahkememiz kararına karşı yedi gün içerisinde temyiz başvuru talebinde bulunabileceği hususlarının tebliği ile tebligat evrakının mahkemeye gönderilmesinin" istendiği,

Niksar Ceza Evi görevlilerince sanık ...'a 05/12/2014 tarihinde tebliğat yapıldığı, sanık ...'ında 09/12/2014 tarihinde cezaevi kanalıyla yazdığı dilekçede " Müdafii Av.... isimli avukatı tanımadığını, mahkeme salonunda yargılanırken savcı beyin avukatım olmadan cezanın verilemeyeceğini söylemesi üzerine, mübaşirin adliye koridorundan avukat aramaya başladı, bunun üzerine avukat geldi beni savunamadı... Bu gerekçeyle cezayı kabul etmiyorum" diyerek cezayı temyiz ettiği anlaşılmaktadır.

Niksar Ceza Evi görevlilerince sanık ...'a 05/12/2014 tarihinde tebliğat yapıldığı, sanık ...'ında 09/12/2014 tarihinde cezaevi kanalıyla yazdığı dilekçede " Müdafii Av.... isimli avukatı tanımadığını, mahkeme salonunda yargılanırken savcı beyin avukatım olmadan cezanın verilemeyeceğini söylemesi üzerine, mübaşirin adliye koridorundan avukat aramaya başladı, bunun üzerine avukat geldi beni savunamadı... Bu gerekçeyle cezayı kabul etmiyorum" diyerek cezayı temyiz ettiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar 02/10/2014 tarihli duruşmada, sanık ve sanık müdafii olarak gözüken Av. ... huzurunda karar verilmiş ise de; yüze karşı verilen kararlarda ancak; süre tutum dilekçesi verilmesi halinde gerekçeli kararın sanığa veya vekiline tebliğ edilebileceği, olayımızda sanık veya müdafinin süre tutum dilekçesi vermedikleri, buna rağmen Perşembe Asliye Ceza Mahkemesinin sanığın tutuklu bulunduğu Cezaevi Müdürlüğüne müzekkere yazarak "Sanık ...'a gerekçeli karar ile 02/10/2014 tarihli duruşmada hazır bulunan müdafiinin yetki belgesi ve herhangi bir temyiz dilekçesi sunmadığından mahkememiz kararına karşı yedi gün içinde temyiz başvuru talebinde bulunabileceği" hususlarının tebliği istenerek, sanığın temyiz konusunda yanıltıldığı, sanığın da 05/12/2014 tarihinde tebliğ edilen bu karara karşı süresinde 09/12/2014 tarihinde temyiz dilekçesi yazdığından,

Mahkemece sanığa gerekçeli kararın cezaevinde tebliğ edilerek yanıltığından, sanığında süresinde temyiz dilekçesi verdiğinden, temyizin süresinde olduğu da dikkate alınarak temyizin kabul edilmesi gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun süreden reddi gerektiği konusundaki görüşüne muhalifim. 19/12/2017
Yargıtay — Esas No: 2014/7888, Karar No: 2014/15364, Tarih: 23.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/7888 E.  ,  2014/15364 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 9. İş Mahkemesi

Tarihi : 28.11.2013

No : 2008/594-2013/628

Dava, 921 kişinin hizmet bildirimlerinin örgütlü suç kapsamında, işyeri tescil ettirilerek ve evrakta sahtecilikve kamu kurumunun zararına dolandırıcılık yoluyla davalılar tarafından gerçekleştirildiği ve bu bildirimler dolayısıyla, sigortalı olarak bildirimleri yapılanlara yersiz olarak yapılan sosyal sigorta yardımlarının davallardan tahsili amacıyla kurumca yapılan takibe karşı itirazın iptali ve icra inkâr tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili ve davalılardan Y.. Ç.. vasisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Görev konusu, kamu düzeni ile ilgili olup, mahkemelerce yargılamanın her aşamasında re’sen ele alınması gereken bir husustur.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş istisnai nitelikte özel mahkemeler olup, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 106. maddesi ile mülga 1479 sayılı Kanunun 70. maddesinde ve 506 sayılı Kanunun 134. maddesinde, bu Kanunların uygulamasından doğan uyuşmazlıkların yetkili iş mahkemelerinde görüleceği, 5510 sayılı Kanun’un 101. maddesinde de, aksine hüküm bulunmayan hallerde, 5510 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceği düzenlenmiştir.

Uyuşmazlığın çözümünde, ne 506 sayılı Kanun, ne 1479 sayılı Kanun ne de 5510 sayılı Kanun’un uygulama yeri bulunmamakta olup, davalıların sahte işyeri tescil belgeleri kullanmak suretiyle sigortalı olacak kişilerden menfaat temin ederek davalı Y.. Ç..’ın kızı adına kayıtlı .. Anadolu Sigorta Acenteliğindeki bigisayarlardan girişlerin yapıldığı, diğer davalının ise Yaşar’a müşteri temin etmekle görevli olduğu bu suretle Yaşar’ın eylemine katıldığı iddiasına dayalı olarak bu davanın açıldığı dikkate alındığında davanın yasal dayanağı 818 sayılı Borçlar

Kanunu'nun 41 ve devamı (6098 sayılı Kanunun 49 ve devamı) maddeleridir. Bu durumda yukarıda sözü edilen kanun maddeleri hükümlerine göre sınırlı yetki ile donatılmış iş mahkemesi görevli değildir. Bu çerçevede uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekili ve davalılardan Y.. Ç.. vasisinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan Y.. Ç.. vasisine iadesine, 23.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4411, Karar No: 2015/4272, Tarih: 04.06.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/4411 E.  ,  2015/4272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı arsa sahipleri ... ve ... vekili, davacılara ait...parsel sayılı taşınmaz üzerinde bina inşa edilerek zemin kattan bir dükkan ile 1. kattaki dairenin kendilerine verilmesi hususunda yüklenici şirket ile ... Noterliği'nin 30.04.2007 tarih 4812 yevmiye sayılı düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlediklerini, arsa sahiplerine ait bağımsız bölümlerin ruhsat tarihinden itibaren 14 ayda anahtar teslimi verilmesi gerektiğini, inşaat ruhsatının sözleşmeden 15 ay sonra 30.07.2008 tarihinde alındığını, buna göre 30.09.2009 tarihinde dükkan ve dairenin teslimi gerekmesine rağmen teslim edilmediğini, davalı şirketin edimini yerine getiremeyeceği anlaşıldığından ... 5.Noterliğinin 29.04.2013 tarih ve 3059 yevmi sayılı ihtarıyla sözleşmeyi tek taraflı olarak feshettiklerini, yüklenici edimini yerine getirmediğinden yükleniciden daire alan üçüncü kişi konumundaki davalıların da mülkiyet hakkını kazanamayacaklarını ileri sürerek, yüklenici şirketle yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin davalı şirketin temerrüdü sebebiyle haklı sebeple feshedildiğinin tespitine, davalılar ..., ..., ..., ...'ın dava konusu taşınmazda adlarına kayıtlı bulunan bağımsız bölüm tapularının iptali ile davacılar adına müştereken tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiş, daha sonra davalı ... hakkındaki davayı atiye bıraktıklarını belirtmiştir.

Davalı ... vekili ise, müvekkili hakkında açılan davayı kabul etmediklerini, müvekkilinin dava konusu taşınmazı davalı ...'dan tapu kaydına güvenerek iyi niyetli olarak satın aldığını, bu hususun göz önünde bulundurularak müvekkili hakkında açılan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalılar cevap dilekçesi sunmamıştır.