muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6677, Karar No: 2014/12459, Tarih: 30.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/6677 E.  ,  2014/12459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ELMALI ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/03/2013

NUMARASI : 2011/95-2013/391

Taraflar arasında görülen davada Elmalı Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/03/2013 tarih ve 2011/95-2013/391 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait elma emtiasının Cizre'ye taşınmak üzere davalı tarafa teslim edildiğini, davalının sahibi bulunduğu tırın tek taraflı bir trafik kazası ile devrildiğini ve araçta bulunan tüm elma mahsulünün zayi olduğunu, davacı tarafından davalıya ait tıra muhtelif cinste toplam 1088 kasa elma yüklendiğini ileri sürerek, ıslahla birlikte toplam 19.703,20 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davada yetkili mahkemenin kendi yerleşim yeri mahkemesi olduğunu, meydana gelen kazadan dolayı kendisinin sorumlu olmadığını, araçta meydana gelen teknik bir arızadan dolayı kazanın meydana geldiğini, meydana gelen olay nedeniyle yaşanan tüm gelişmelerden davacı tarafın haberinin olduğunu, davacının iddia ettiği kadar kasayı kendisine ait aracın almasının mümkün olmadığını, ayrıca kaza sonrasında olay yerine gelen davacının kasa içerisinde kalan yaklaşık 10 tona yakın sağlam elmayı toplamayı reddettiğini savunarak, usulden ve esastan davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı tarafından taşınan elmaların tek taraflı kaza sonucunda satılamayacak hale geldiğinin anlaşıldığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile 19.703,20 TL'nın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

1- Dava, taşınan emtianın zayi olması nedeniyle tazminat istemine ilişkin olup mahkemece yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ancak, davalı süresi içerisinde verdiği cevap dilekçesinde, yetki ilk itirazında bulunarak yetkili mahkemenin kendi yerleşim yeri mahkemesi olan Oğuzeli Asliye Hukuk Mahkemesi olduğunu beyan etmiş olup, mahkemece, davacı ile davalının elmaların taşınması hususunda E.. İlçesi A.. Kasabası'nda anlaştıkları, taraflar arasındaki sözleşmenin yapıldığı yerin Elmalı olduğu ve bu nedenle sözleşmenin yapıldığı yer mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetki ilk itirazının reddine karar verilmiştir.

Ancak, davalı süresi içerisinde verdiği cevap dilekçesinde, yetki ilk itirazında bulunarak yetkili mahkemenin kendi yerleşim yeri mahkemesi olan Oğuzeli Asliye Hukuk Mahkemesi olduğunu beyan etmiş olup, mahkemece, davacı ile davalının elmaların taşınması hususunda E.. İlçesi A.. Kasabası'nda anlaştıkları, taraflar arasındaki sözleşmenin yapıldığı yerin Elmalı olduğu ve bu nedenle sözleşmenin yapıldığı yer mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetki ilk itirazının reddine karar verilmiştir.

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'nın 9'uncu maddesi, tersine bir yasa hükmü olmadıkça, her davanın, açıldığı tarihte davalının ikametgahının bulunduğu yer mahkemesinde görüleceğini hükme bağlamıştır. Aynı Yasanın 10'uncu maddesinde ise, sözleşmenin ifa edildiği veya davalı ya da vekilinin dava tarihinde orada bulunması kaydıyla, sözleşmenin yapıldığı yer mahkemesinde dahi dava açılabileceği belirtilmiştir. Yetki hususunda Türk Ticaret Kanunu'nda ayrı bir hüküm bulunmadığına göre HUMK'nun yetkiye ilişkin genel hükümleri uygulanacaktır. Bu hükme göre, genel yetkili mahkeme davalının yerleşim yeri mahkemesidir.

Somut olayda, davalının yerleşim yeri Gaziantep/Oğuzeli olduğundan, genel yetki kuralı uyarınca Oğuzeli Mahkemeleri yetkili olmakla birlikte, davacı taraf davayı Elmalı'da açmış, davalı yetki ilk itirazı ile kendi yerleşim yeri mahkemesi olan Oğuzeli Asliye Hukuk Mahkemesi'nin yetkili olduğundan bahisle yetki ilk itirazında bulunmuştur. Taraflar arasında yetki sözleşmesi bulunmadığı gibi dava tarihinde davalı veya vekili davanın açıldığı yerde bulunmadığından HUMK’nın 10'uncu maddesindeki özel yetki kuralının somut uyuşmazlığa tatbik edilmesi mümkün değildir.

Bu durumda, mahkemece, davalının yerleşim yeri mahkemesinin yetkili olduğu hususu dikkate alınarak yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken davanın esastan incelenerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 30/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7010, Karar No: 2019/17342, Tarih: 26.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/7010 E.  ,  2019/17342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, fark ücret alacağı ile birlikte bir kısım işçilik alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizce sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davacının ücretinin tespiti için davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığının sorulması, emsal dosyalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmesi, somut dosya yönünden ücret tespitine esas 73,22 TL katsayısı ile ücrete nasıl ulaşıldığının açıklığa kavuşturulması ve davalı tarafından 2003 yılından sonra hem şoför alımı yapılmadığının hem de 2003 yılından sonra alınan şoförler için ücretin bildirildiği dikkate alındığında bu çelişkinin davalıdan sorularak giderilmesi ile davacının ücretinin denetime elverişli şekilde belirlenmesi gerektiği gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, emsal dosyalarda kabul edilen ücrete nasıl ulaşıldığı belirlenmiş, ancak davacı vekilinin de talebi üzerine Çevre ve Şehircilik Bakanlığı Yüksek Fen Kurulu Başkanlığı tarafından bildirilen işçilik rayiç listesindeki günlük ücret esas alınarak yapılan hesaplamaya itibarla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizce sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davalı işveren işyerinde davacıya emsal olabilecek sendikasız ve toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan bir işçi bulunmadığına göre; davacının fark ücret alacağı ile tespit edilen ücret farkından kaynaklı alacak taleplerinin reddedilmesi ve fiilen aldığı ücret üzerinden varsa ödenmeyen işçilik alacaklarının hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, davacının işvereninin en başından itibaren davalı Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü olduğunun tespiti ile dava konusu alacakların reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, davacının işvereninin en başından itibaren davalı Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü olduğunun tespiti ile dava konusu alacakların reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Somut olayda; Mahkemece davacının işvereninin en başından itibaren davalı Elektrik Üretim A.Ş. Genel Müdürlüğü olduğunun tespitine karar verilmesi dosya kapsamı ve bozma ilamına uygundur. Davalı işveren işyerinde davacıya emsal olabilecek sendikasız ve toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan bir işçi bulunmadığına göre; davacının fark ücret alacağı ile tespit edilen ücret farkından kaynaklı alacak taleplerinin reddedilmesinde de bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak davacı baştan itibaren Elektrik Üretim A.Ş. işçisi kabul edildiğine göre; bozma ilamında da belirtildiği üzere fiilen aldığı ücret üzerinden ilave tediye alacağının hesaplanıp hüküm altına alınması gerekir. Bu yön gözetilmeden ilave tediye alacağının da reddine karar verilmesi hatalı olup yeniden bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2086, Karar No: 2014/8121, Tarih: 16.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/2086 E.  ,  2014/8121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27497, Karar No: 2015/3061, Tarih: 24.02.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/27497 E.  ,  2015/3061 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava ve birleşen dava rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın ve birleşen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın 21. maddesinde yer alan, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” hükmü karşısında; basit rücu hakkına dayanan tazminat davasında, ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır.

A)Sigortalının veya hak sahibinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmıştır. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olduğundan, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda, ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH 2010 tablosunun tazminat hesabına esas bakiye ömrün belirlenmesinde nazara alınmalıdır.

b)Tazminatların peşin olarak hesaplanması, oysa gelirlerin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminattan her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre; önceki uygulamalardaki gibi %10 iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranı uygulanmalıdır.

c)Meslekte kazanma güç kaybı oranının % 60’ın altında kaldığı durumlarda, işgöremezlik oranına bağlı olarak emsallerine göre fazla efor harcamak suretiyle de olsa, çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması mümkün bulunduğundan, 60 yaş sonrası pasif dönem için zarar hesabı yapılmasına olanak bulunmamaktadır.

c)Meslekte kazanma güç kaybı oranının % 60’ın altında kaldığı durumlarda, işgöremezlik oranına bağlı olarak emsallerine göre fazla efor harcamak suretiyle de olsa, çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması mümkün bulunduğundan, 60 yaş sonrası pasif dönem için zarar hesabı yapılmasına olanak bulunmamaktadır.

Meslekte kazanma güç kaybı oranı % 60’ı aşmayan sigortalı için, 60 yaşına kadarki aktif yaşam yönünden yapılacak gerçek zarar tavanı hesabında, işyerindeki çalışmasından elde ettiği kazancın gözetilmesi zorunlu bulunmakla birlikte; 60 yaşından önce işyerindeki çalışmasını sonlandırıp yaşlılık aylığı almaya başladığı durumlarda ise, yaşlılık aylığı bağlanma tarihinden, pasif yaşam dönemi başlangıcına kadarki süre için yapılacak gerçek zarar tavanı hesabında, asgari ücret değerlerinin esas alınması zorunludur.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, hükme dayanak yapılan bilirkişi raporundaki gerçek zarar tavan hesabının, yukarıda sıralanan ilkelere uygun olmamakla birlikte, bu eksikliklerin sonuca etkili bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 24.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10354, Karar No: 2012/15160, Tarih: 14.06.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/10354 E.  ,  2012/15160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık ve hakimin nitelendirmesi kefalet ilişkisinden kaynaklanan alacağa ilişkin olup, dosya Yargıtay'a 01.03.2012 tarihinden sonra gelmiştir.Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 13.Hukuk Dairesinindir.Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 14.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2680, Karar No: 2019/4268, Tarih: 11.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2680 E.  ,  2019/4268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 14/03/2017 tarih ve 2015/89 E. - 2017/104 K.

sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 15/03/2018 tarih ve 2017/1466-2018/291 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Müvekkilinin “BİZİM BÖREKÇİLİK” ibareli markanın “BÖREK” emtiasında tescili için 10/05/2007 tarihinde 2007/25482 tescil numarası ile müracaatta bulunduğunu, taleplerinin 2000/16796, 2001/06270, 177541 tescil numaralı markalar gerekçe gösterilerek 556 sayılı KHK 7/1-b md. dayalı olarak reddedildiğini, karara karşı yaptıkları itirazın YİDK’nın 2008-M-1430 sayılı kararı ile reddedildiğini, Ankara 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nde açtıkları davada 2008/146 E.-2010/41 K. sayılı kararı ile YİDK kararının iptaline karar verildiğini, kararın kesinleşmesinden sonra tescil işlemlerinin devamı için davalı Kuruma başvuruda bulunduklarını, başvurularına davalı şirketin “BİZİM”, “BİZİM+ŞEKİL” ve “BİZİM” markalarını gerekçe göstererek itiraz ettiğini, itirazın nihai olarak YİDK tarafından kabul edildiğini, redde mesnet markalar ile başvuru konusu markalanın aynı veya benzer olmadığını, müvekkilinin eşya listesinin “BÖREK” olduğunu, redde mesnet markaların emtia listesinde “BÖREK” emtiasının bulunmadığını, müvekkilinin 1998 yılından beri “BİZİM BÖREKÇİLİK” ibaresini kullanarak Adana ve çevresinde meşhur ver maruf hale getirdiğini, “BB BİZİM BÖREKÇİLİK” ibaresinin davacının ayrılmaz parçası haline geldiğini, davalı Kurumun daha önce verilen mahkeme kararını dikkate almadan 2014-M-16710 sayılı kararı ile 2007/25482 sayılı başvurularını reddettiğini ileri sürerek, 23/12/2014 tarih 2014-M-16710 sayılı kararının iptali ile tescil işlemlerinin devamına karar verilmesini talep etmiştir.Davalı şirket vekili, müvekkilinin tanınmış “BİZİM” ve “BİZİM” esas unsurlu 05, 17, 29, 30, 32, 35, 36, 39, 40, 43. sınıflarda tescilli markaların sahibi olduğunu, davacının marka başvurusundaki itiraza mesnet gösterilen 2013/10967 numaralı “BİZİM BÖREK” ve 2003/27729 numaralı “BİZİM BÖREK+ŞEKİL” ibareli markalarının dikkate alındığında dahi markaların birebir aynı olduğunun görüleceğini, markalarının tescilli olduğu 29 ve 30. sınıfların tamamını kapsadığını, “BÖREK” emtiasının da 30. sınıfta bulunduğunu, davacının markasının görsel, sesçil ve anlamsal olarak müvekkilinin markaları ile aynı/ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, markalar arasında karıştırma tehlikesi ve iltibas yaratacak düzeyde benzerlik bulunduğunu, savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, kurum kararının hukuka uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, kurum kararının hukuka uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının tescil başvurusunda bulunduğu “börek” emtiası 30. sınıfta yer almamakla birlikte 30. sınıf bir ürün olarak değerlendirildiği ve “börek” emtiasının, davalı markalarının emtiaları ile aynı tür olduğu, taraf markalarında kullanılan esas unsur "BİZİM" ibaresi olup, karşılaştırma konusu markaların 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi açısından benzer olduğu, davalı markasının tanınmış olup olmamasının ulaşılan sonuç üzerinde bir tesirinin olmayacağı, davacının "BİZİM" ibaresini markasal olarak kullandığı ve bu bağlamda kullanımla 556 sayılı KHK'nın 8/3 veya 8/5 maddesi kapsamında hak sahibi olduğu yönünde delil bulunmadığı, bir ibarenin sadece ünvanda geçmesinin markasal hak kazanımı için yeterli görülemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davalı adına kayıtlı önceki tarihli olarak tescilli “BİZİM+ŞEKİL” ibareli marka ile davacı başvurusuna konu “BB BİZİM BÖREKÇİLİK” ibareli marka arasında 556 sayılı KHK 8/1-b maddesi uyarınca benzerlik bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, markalar arasında davacı markasına yerleştirdiği “BÖREKÇİLİK” ibaresinin markayı yeterince farklılaştırdığı, ve kavramsal açıdan tamamen farklı bir anlama büründürdüğü dikkate alındığında “Börek” emtiası yönünden markalar arasında karıştırma ihtimali meydana gelmeyeceği kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bu nedenle kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine,

11/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/92, Karar No: 2015/789, Tarih: 28.01.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/92 E.  ,  2015/789 K.**

* İTİRAZIN KALDIRILMASI VE TAHLİYE

* ZORUNLU DAVA ARKADAŞLIĞI

* KİRALAYANLARIN BİRDEN FAZLA OLMASI

* KİRALAYANLARDAN BİRİNİN YOKLUĞUNDA YAPILAN İCRA TAKİBİ

* HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 43

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Geçici Madde 3

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “itirazın kaldırılması” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 9. İcra Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 19.01.2012 gün ve 2011/1087 esas, 2012/43 karar sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 31.05.2012 gün ve 2012/4446 esas, 2012/8213 karar sayılı ilamı ile;

(...Uyuşmazlık, ödenmeyen kira parası nedeniyle başlatılan icra takibine itirazın kaldırılması tahliye ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmesi üzerine karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takipte dayanılan ve karara esas alınan 1.3.2011 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli yazılı kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiraya verenler olarak M. U. ve A.. U.. olmak üzere iki kişinin ismi ve imzası bulunmaktadır. Davaya dayanak icra takibi ise kiralayanlardan sadece A.. U.. tarafından başlatılmış, dava da yine aynı kişi tarafından açılmıştır. Kiralayanların birden fazla olması durumunda aralarında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğundan tüm kiralayanların birlikte takip yapmaları ve birlikte dava açmaları gerekir. Bu husus kamu düzenine ilişkin olup mahkemece kendiliğinden göz önünde bulundurulmalıdır. Kiralayanlardan birinin yokluğu ile yapılan icra takibi geçersiz olup temerrüde esas tutulamaz. Davanın açılmasındaki noksanlığın sonradan giderilmesi mümkün ise de temerrüde esas takip ve ödeme emrindeki noksanlığın sonradan giderilmesi mümkün değildir. Bu durumda mahkemece, tahliye isteminin reddine karar verilmesi gerekirken tahliyeye karar verilmesi doğru olmadığı gibi, alacak yönünden de, davacı A.. U..’ın sözleşmedeki kiralayan iki kişiden birisi olması nedeniyle alacağın ancak yarısını talep edebilecekken tamamını istemesinin de mümkün olmadığı gözetilmeksizin alacağın tamamı üzerinden itirazın kaldırılmasına karar verilmiş olması da doğru değildir.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, itirazın kaldırılması, tahliye ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda gösterilen nedenlerle bozulmuştur.