muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/3897, Karar No: 2024/4405, Tarih: 31.10.2024

" kısmının iptali istenilmektedir.
Uyuşmazlığın çözümü için, gümrük idaresinin, antrepo rejimine tabi tutulan eşya üzerindeki gözetim görevinin amaç, kapsam ve sınırları ile antrepo rejiminin niteliğinin ortaya konulması gerekmektedir.
Gümrük Kanunu'nda; gümrüğe sunulan eşyaya, gümrükçe onaylanmış bir işlem veya kullanım tayin edilmesinin belirli bir süre içinde talep edilmesi gerektiği (m.46), bir gümrük rejimine tabi tutulmak istenen eşyanın gümrüğe verilen beyannamenin tescilinden itibaren Türkiye Gümrük Bölgesinden çıkıncaya veya imha edilinceye ya da gümrük beyannamesi iptal edilinceye kadar gümrük gözetimi altında kalacağı (m.58), gümrük antrepo rejiminin, ithalat vergilerine ve ticaret politikası önlemlerine tabi tutulmamış ve serbest dolaşıma girmemiş eşyanın bir gümrük antreposuna konulmasına ilişkin hükümleri belirlediği, gümrük antreposunun, gümrük gözetimi altında bulunan eşyanın konulması amacıyla kurulan yer olduğu (m.93), gümrük antreposunun, genel veya özel antrepo olmak üzere temelde iki tür olduğu, genel antrepoların, eşyanın konulması için herkes tarafından kullanılabilen; özel antrepoların ise, yalnız antrepo işleticisine ait eşyanın konulması amacıyla kurulan gümrük antrepoları olduğu (m.94), gümrük antrepolarının açılmasına ve işletilmesine izin vermeye Ticaret Bakanlığının yetkili olduğu (m.95), antrepo işleticisinin, gümrük antreposunda bulunduğu süre içerisinde eşyanın gümrük gözetimi altında bulunmasını sağlamaktan, gümrük antrepo rejimi kapsamında eşyanın muhafaza edilmesiyle ilgili yükümlülükleri yerine getirmekten ve izinde belirtilen özel şartlara uymaktan sorumlu olduğu (m.96), antrepo kullanıcısının (eşya sahibinin), eşyanın antrepo rejimine tabi tutulmasına ilişkin yükümlülüklerini yerine getirmekten her halûkarda sorumlu olduğu (m.97),  eşyanın antrepo rejimi altında kalış süresinin sınırsız olduğu, ancak gümrük idarelerince gerek görülen hallerde, eşyaya gümrükçe onaylanmış yeni bir işlem veya kullanım tayin edilmesi için bir süre belirlenebileceği (m.101), ithal eşyası için bir gümrük yükümlülüğü doğduğunda, eşyanın antrepo masrafları ile antrepoda kaldığı sürece muhafazası için yapılan masrafların, fiilen ödenen veya ödenecek fiyattan ayrı olarak gösterilmeleri şartıyla gümrük kıymetine dahil edilmeyeceği (m.104) hükme bağlanmıştır.

Aktarılan mevzuat hükümlerinin değerlendirilmesinden; gümrüğe beyan edilen eşyanın; kamusal gelir olan gümrük vergilerinin tahsil edilmesi, eşyaya ilişkin mevzuatta öngörülen gözetim ve koruma tedbirlerinin uygulanması, gerekli kontrol ve muayenenin yapılması ile belgelerin denetlenmesi, aynı zamanda gümrüğe beyanda bulunan eşya sahibinin mülkiyet hakkının korunması (eşyanın niteliğini ve niceliğini yitirmeksizin muhafazasının sağlanması) amaçlarıyla serbest dolaşıma girmesine izin verilmemek suretiyle gümrük idaresinin gözetimine tabi tutulduğu; öte yandan, gümrük sisteminin sağlıklı işleyişinin temini, sistemin tıkanmasının önlenmesi için Kanun'un 177. maddesinde sayılan hallerde eşyanın tasfiyesinin de idarece sağlanacağının öngörüldüğü, bu nedenle gümrük idaresinin eşya üzerindeki gözetiminin, gümrüğe verilen beyannamenin tescilinden itibaren eşyanın Türkiye Gümrük Bölgesinden çıkmasına veya imha edilmesine ya da gümrük beyannamesinin iptal edilmesine kadar süreceğinin öngörüldüğü anlaşılmaktadır.
Dolayısıyla, anılan Kanun ile davalı idareye verilen eşyanın gözetim altında tutulmasına ilişkin sorumlulukların da bu kapsam ile sınırlı olarak kabul edilmesi gerektiği açıktır.

Dolayısıyla, anılan Kanun ile davalı idareye verilen eşyanın gözetim altında tutulmasına ilişkin sorumlulukların da bu kapsam ile sınırlı olarak kabul edilmesi gerektiği açıktır. 
Diğer taraftan; ithalat vergilerine ve ticaret politikası önlemlerine tabi tutulmamış ve serbest dolaşıma girmemiş eşyanın veya gümrük antreposuna alınması halinde ihracata ilişkin önlemlerden yararlanabilecek serbest dolaşımda bulunan eşyanın bir gümrük antreposuna konulmasına ilişkin hükümleri belirleyen gümrük antrepo rejiminde; "antrepo işleticisi" (gümrük antreposu işletmesine izin verilen kişi) ile "kullanıcı" (eşyanın antrepo rejimi beyanında bulunan kişi veya bu kişinin hak ve yükümlülüklerinin devredildiği kişi, eşya sahibi) arasında yapılan bir özel hukuk sözleşmesine istinaden, eşyanın "genel antrepo"ya (gümrük gözetimi altında bulunan eşyanın konulması amacıyla kurulan ve herkes tarafından kullanılabilen yerlere) konularak antrepo işleticisi tarafından aslına uygun bir şekilde muhafaza edilmesi karşılığında kullanıcı tarafından depo ve muhafaza ücretinin ödenmesi kararlaştırılmaktadır. Daha açık bir ifadeyle, genel antrepo işleticisinin, eşyanın nitelik ya da nicelik yönünden zarara uğraması durumunda kullanıcıya karşı sorumluluğu bulunduğu gibi, kullanıcının da antrepo işleticisine karşı antrepo ücretinden dolayı sorumluluğu bulunmaktadır. Nitekim, 4458 sayılı Kanun'da, gümrük antreposunda bulunduğu süre içerisinde eşyanın gümrük gözetimi altında bulunmasını sağlamaktan, gümrük antrepo rejimi kapsamında eşyanın muhafaza edilmesiyle ilgili yükümlülükleri yerine getirmekten antrepo işleticisinin; eşyanın antrepo rejimine tabi tutulmasına ilişkin yükümlülükleri yerine getirmekten ise her halûkarda antrepo kullanıcısının sorumlu olduğu, eşyanın imhasına ilişkin masrafların eşya sahibinden tahsil edileceği, eşyanın antrepo masrafları ile antrepoda kaldığı sürece muhafazası için yapılan masrafların, kural olarak gümrük kıymetine dahil edilmeyeceği açıkça kural altına alınmıştır.
Buna göre, antrepo rejimine tabi bir eşyanın gümrük gözetimi altında olduğu açık ise de, anılan gözetim sorumluluğunun; -yukarıda aktarıldığı üzere- gümrük vergilerinin tahsil edilmesi, eşyaya ilişkin mevzuatta öngörülen gözetim ve koruma tedbirlerinin uygulanması, gerekli kontrol ve muayenenin yapılması ve belgelerin denetlenmesi, aynı zamanda gümrüğe beyanda bulunan eşya sahibinin mülkiyet hakkının korunması, eşya tasfiyelik hale geldiğinde ise tasfiyesinin sağlanması ile sınırlı olduğu, antrepo işleticisi ile kullanıcı arasındaki özel hukuk sözleşmesinden kaynaklanan antrepo ücretinin tekeffülünü (garanti edilmesini) içermediği açıktır. Başka bir anlatımla, sözleşme ilişkisinin dışında bulunan tasfiye idaresine, eşyanın tasfiyesi sırasında bir kusurunun bulunmaması kaydıyla, eşyanın saklanması, bozulması ya da antrepo ücretinin ödenmesi noktasında bir sorumluluk yüklenmesi mümkün değildir.

Dava konusu Yönetmelikte de, aktarılan esaslar çerçevesinde, genel antrepoda bulunup da tasfiyelik hale gelen eşyanın, "ihale yoluyla satış" suretiyle tasfiye edilmesi halinde, antrepo kullanıcısının (eşya sahibinin) yükümlülüğünde bulunan antrepo ücretinin bir kısmının satış bedelinden (dolayısıyla kullanıcıdan) karşılanarak antrepo işleticisine ödenmesi öngörülmüş iken; tasfiye gerçekleşmeden imhalık hale gelen, bu nedenle de satışından gelir elde edilemeyen hallerde tasfiye idaresince (döner sermaye işletmesince) antrepo işleticisine herhangi bir ödeme yapılmamasının kurallaştırıldığı görülmektedir. 
Bununla birlikte, antrepo işleticisinin, eşyanın tasfiye edilmesine bizzat sebep olmadığı sürece, antrepo hizmetinin giderlerine katlanmasının ve hizmeti bilabedel sunmasının beklenemeyeceği de açıktır. Bu gibi hallerde, antrepo işleticisinin, işlettiği genel antrepoda bulunup da tasfiyelik hale gelen eşyaya ilişkin antrepo ücretinin satış bedelinden karşılanamayan kısmını, eşyanın imhalık hale gelmesi durumunda ise antrepo ücretinin tamamını sözleşme ilişkisi içerisinde bulunduğu kullanıcıdan talep etmesi mümkündür. Ayrıca genel antrepo işleticisinin, katlanmak zorunda kaldığı ek masrafları (örneğin imha masraflarını), sözleşme ilişkisi içerisinde bulunduğu kullanıcıya rücu etmesi veya eşyanın imhalık eşya haline gelmesinden sorumlu bulunan 3. kişilere başvurması da mümkündür. Başka bir anlatımla, antrepo ücreti ile masraflarının, antrepo işleticisi üstünde kalması söz konusu değildir.
Bu itibarla, antrepo rejimine tabi tutulan eşyanın konulacağı genel antreponun ve depo ile muhafaza bedelinin, tümüyle antrepo işleticisi ile kullanıcı arasındaki özel hukuk hükümlerine tabi sözleşme çerçevesinde belirlendiği, iki kişi arasındaki özel hukuk ilişkisinden doğan zarar sebebiyle, herhangi bir kusurunun bulunmaması kaydıyla, gümrük kontrol ve gözetiminden sorumlu gümrük idaresine ve tasfiyeden sorumlu tasfiye idaresine mali sorumluluk yüklenemeyeceği, antrepo işleticisinin katlanmak zorunda kaldığı masrafları, sözleşme ilişkisi çerçevesinde kullanıcıdan talep edebileceği göz önüne alındığında; Tasfiye Yönetmeliğinin 64. maddesinin 6. fıkrasında yer alan dava konusu ibarede, dayanağı 4458 sayılı Kanun'a ve hukuka aykırılık bulunmamaktadır.
Öte yandan; eşyanın muhafazası sırasında gümrük idaresinin veya tasfiyesi sırasında tasfiye idaresinin bir kusurunun bulunması halinde, bu kusurlu faaliyetten doğan masraf ve sair zararların, ilgili idareden her zaman Anayasanın 125. maddesi uyarınca talep edilebileceği açık olup; bu gibi hallerde her bir somut olayın özelliğine göre işlem tesis edilmesi gerektiğinden, dolayısıyla dava konusu kuralda buna ilişkin genel, soyut ve objektif bir düzenlemeye yer verilememiş olması eksik düzenleme olarak nitelendirilemeyeceğinden, dava konusu kuralda bu yönden de hukuka aykırılık görülmemektedir.
KARAR SONUCU	:
Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,

KARAR SONUCU	:
Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2.	Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam … TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca duruşmalı işler için belirlenen … TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 31/10/2024 tarihinde oy çokluğuyla  karar verildi.
 
 (X)-KARŞI OY :
	Dava; A tipi antrepo işleticisi olan davacı tarafından, tasfiye idaresince süresi içinde teslim alınmayan ve imha suretiyle tasfiye edilen eşyayı muhafaza eden kişi ve kuruluşlara ardiye ve diğer hizmetler için gümrük idaresince ödeme yapılmayacağına ilişkin Yönetmelik kuralının iptaline karar verilmesi istemiyle açılmıştır.
Anayasanın 13. maddesinde, "Temel hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz." hükmüne; 18. maddesinde, "(1) Hiç kimse zorla çalıştırılamaz. Angarya yasaktır." hükmüne; 35. maddesinde, "(1) Herkes, mülkiyet ve miras haklarına sahiptir. (2) Bu haklar, ancak kamu yararı amacıyla, kanunla sınırlanabilir. (3) Mülkiyet hakkının kullanılması toplum yararına aykırı olamaz.
" hükmüne; 48. maddesinde, "(1) Herkes, dilediği alanda çalışma ve sözleşme hürriyetlerine sahiptir. Özel teşebbüsler kurmak serbesttir. (2) Devlet, özel teşebbüslerin milli ekonominin gereklerine ve sosyal amaçlara uygun yürümesini, güvenlik ve kararlılık içinde çalışmasını sağlayacak tedbirleri alır." hükmüne yer verilmiştir.
Dava konusu Yönetmelikte, sahibi tarafından teslim alınmayan eşyanın tespit ve tahakkuk belgeleri düzenlenerek 30 gün içinde tasfiye idaresine intikal ettirilmesi gerektiği, bunun üzerine tasfiye idaresi tarafından mümkün olması halinde eşyanın 30 gün veya en geç 6 ay içinde teslim alınarak tasfiye işlemlerinin tamamlanması gerektiği, ancak bu süreler dolmadan eşyanın imhalık hale gelmesi durumunda, imha edilen eşyanın tasfiye idaresince teslim alınmayacağı ve bu eşyayı muhafaza eden kişilere ardiye ve diğer hizmetler için tasfiye idaresince herhangi bir ödeme yapılmayacağı düzenlenmektedir.

Buna göre Yönetmelikte, tasfiyeye tabi olan eşyanın, tasfiye idaresince "30 gün" veya en geç "6 ay" şeklinde belirlenen makul süreler içinde teslim alınması öngörülmüş olmasına karşın, eşyanın bu süreler içinde teslim alınmamasına veya tasfiye sürecinin idarece kusurlu işletilmesine bağlı olarak eşyanın imhalık hale gelmesi durumunda dahi, imhalık eşyanın, tasfiye idaresince teslim alınmayıp muhafaza yükümlülüğünün halihazırda bulunduğu antreponun işleticisine verilmesinin, ancak bu yükümlülük karşısında da herhangi bir kusuru olmamasına rağmen antrepo işleticisine hiçbir ödeme yapılmamasının öngörüldüğü anlaşılmaktadır. 
Bir başka anlatımla, her ne kadar antrepo rejiminde antrepo işleticisi ile kullanıcı arasında bir özel hukuk sözleşmesi söz konusu olup antrepo ücret ve masrafları bu sözleşme gereğince kullanıcıya ait ise de; tasfiye idaresinin hukuka aykırı (kusurlu) faaliyetleri sonucu eşyanın imhalık hale gelmesinden sonra, imhaya tabi eşyanın antrepo işleticisi tarafından muhafazasının, bu sözleşmeden değil, idarece yürürlüğe konulan Tasfiye Yönetmeliği hükmünden kaynaklandığı, dolayısıyla bu süreçteki giderlerden de tasfiye idaresinin sorumlu olması gerektiği sonucuna varılmaktadır. Esasen, idarenin hukuka aykırı faaliyeti sonucu tasfiye sürecinin uzayarak eşyanın imhalık hale gelmesinde kusuru bulunmayan antrepo işleticisi gibi antrepo kullanıcısının da uzayan sürece ilişkin antrepo giderlerinden sorumlu tutulması hukuken mümkün görülmemektedir.
Bu çerçevede, dava konusu kuralın, gümrük sisteminin sağlıklı işlemesinin sağlanmasına, sistemin tıkanmasının önlenmesine yönelik "kamu yararı" ile antrepo işleticisinin mülkiyet hakkı (antrepo ücreti hakkı) ve teşebbüs özgürlüğü (deponun haksız işgali suretiyle yeni eşyaları depo etmesine engel olunması) arasında makul dengenin yitirilmesine, antrepo işleticilerine aşırı mali yük/külfet getirilmesine yol açtığı ve angarya yasağına da aykırılık teşkil ettiği sonucuna varılmaktadır.
Bu itibarla, antrepo işleticisinin mülkiyet hakkı ile teşebbüs özgürlüğüne ölçüsüz müdahale içerdiği, ayrıca angarya yasağını ihlal ettiği gerekçesiyle Tasfiye Yönetmeliğinin 64. maddesinin 6. fıkrasında yer alan dava konusu ibarenin iptaline karar verilmesi gerektiği oyuyla, davanın reddi yolundaki Daire kararına katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2021/8194, Karar No: 2024/16607, Tarih: 31.10.2024

"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
BEŞİNCİ DAİRE 
Esas   No : 2021/8194
Karar  No : 2024/16607              
 
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: ...  
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALI)	: ... Bakanlığı / ANKARA
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN KONUSU	: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdare Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ       :
Dava konusu istem: Hava Kuvvetleri Komutanlığı ...  Üs Komutanlığı'nda astsubay olarak görev yapan davacı tarafından, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Geçici 35. maddesinin B fıkrası uyarınca kamu görevinden çıkarılmasına ilişkin Milli Savunma Bakanlığı'nın ... tarih ve ... sayılı işleminin iptaline karar verilmesi istenilmektedir. 
             İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; UYAP kayıtlarının incelenmesinden; davacının FETÖ/PDY terör örgütüne üye olma suçu kapsamında ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin E:..., K:... sayılı kararı ile 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırıldığı, bu durumda; davacının FETÖ/PDY terör örgütüne üyeliği, mensubiyeti veya iltisakı yahut bunlarla irtibatı olduğunun tespit edildiğinden bahisle kamu görevinden çıkarılmasına ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
	Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Davacının istinaf başvurusunda bulunması üzerine ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdare Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını gerektirecek nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
 
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI  :  Savunma hakkının kullandırılmadığı, dava konusu işlemle Anayasa'nın, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 5., 6., 9., 14., 15. ve 17. maddelerinde düzenlenen hakların ihlal edildiği belirtilerek Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NİN DÜŞÜNCESİ :  Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Beşinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin,  gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:
	MADDİ OLAY : 
	Davalı idare bünyesinde Astsubay olarak görev yapan davacı, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Geçici 35/B maddesi uyarınca Milli Savunma Bakanlığı'nın ... tarih ve ... sayılı işlemi ile kamu görevinden çıkarılmıştır.
	Bunun üzerine, anılan işlemin iptaline karar verilmesi istemiyle temyizen incelenen dava açılmıştır.

İNCELEME VE GEREKÇE:
	MADDİ OLAY : 
	Davalı idare bünyesinde Astsubay olarak görev yapan davacı, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Geçici 35/B maddesi uyarınca Milli Savunma Bakanlığı'nın ... tarih ve ... sayılı işlemi ile kamu görevinden çıkarılmıştır.
	Bunun üzerine, anılan işlemin iptaline karar verilmesi istemiyle temyizen incelenen dava açılmıştır.
		İLGİLİ MEVZUAT:
	Anayasa’nın 36. maddesinin 1. fıkrasında, “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir.” hükmüne, 141. maddesinin 3. fıkrasında, “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” düzenlemelerine yer verilmiş; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 24. maddesinin (e) fıkrasında ise kararın dayandığı "hukuki sebepler" ile "gerekçe", kararlarda bulunacak hususlar arasında sayılmıştır.
	Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin "Adil Yargılanma hakkı" başlıklı 6. maddesinde, "Herkes davasının, medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili uyuşmazlıklar ya da cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamaların esası konusunda karar verecek olan, yasayla kurulmuş, bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından, adil ve kamuya açık olarak ve makul bir süre içinde görülmesini isteme hakkına sahiptir."  kuralına yer verilmiştir.
	Gerekçeli karar hakkı, adil yargılanma hakkının temel unsurlarından biri olup, mahkemelerin kararlarını hangi hukuki ve maddi temellere dayandırdıklarını yeterince açık bir şekilde belirtme yükümlülüklerini ifade etmektedir. Bu yükümlülüğün yerine getirilmesiyle, bir davanın gereğince görüldüğü ortaya konulmakta, tarafların etkili bir itirazda bulunabilmelerine ve kararın bir temyiz organı tarafından incelenmesine olanak sağlanmaktadır. Ayrıca, adaletin tecellisinin kamuoyu tarafından denetlenebilmesi de ancak gerekçeli bir karar verilmesiyle mümkün hale gelmektedir.  
	Bununla birlikte, gerekçeli karar hakkı, davanın taraflarının ileri sürdüğü her iddianın ayrıntılı bir şekilde karşılanmasını gerektirmediği gibi, temyiz mahkemelerinin ilk derece mahkemeleri tarafından verilen kararları gerekçelerini tekrarlamaksızın onamalarına da engel teşkil etmemektedir. (AİHM Kararları: Ruiz Torija/İspanya,  Seri A no. 303-A, 09/12/1994, p. 29; Suominen/Finlandiya, no. 37801/97, 01/7/2003, p. 36; Hadjianastassiou/Yunanistan, no.12945/87, 16/12/1992, p.33; Tatişvili/Rusya, no. 1509/02, 22/02/2007, p.58; Gorou (no2)/Yunanistan, no. 12686/03, 20/3/2009, p.38,42;  Hirvisaari/Finlandiya, no. 49684/99, 27/09/2001, p.30,32; Van de Hurk/Hollanda, no: 16034/90, 19/4/1994, p. 61)
	Bu bağlamda, soyut, genel ve belirsiz kavramların ya da kanunda yer alan ifadelerin tekrarından ibaret olan veya maddi ve hukuki unsurların yüzeysel bir şekilde ele alındığı gerekçelendirme türü, yetersiz gerekçelendirme olarak nitelendirilmektedir. (AİHM Kararları: Georgiadis/Yunanistan, no. 21522/93, 29/5/1997, p.40-43; H./Belçika, no. 8950/80, 30/11/1987, p.53)

Bu bağlamda, soyut, genel ve belirsiz kavramların ya da kanunda yer alan ifadelerin tekrarından ibaret olan veya maddi ve hukuki unsurların yüzeysel bir şekilde ele alındığı gerekçelendirme türü, yetersiz gerekçelendirme olarak nitelendirilmektedir. (AİHM Kararları: Georgiadis/Yunanistan, no. 21522/93, 29/5/1997, p.40-43; H./Belçika, no. 8950/80, 30/11/1987, p.53)	
	Aynı doğrultuda, Anayasa Mahkemesi tarafından da ilke olarak, mahkeme kararlarının gerekçeli olmasının adil yargılanma hakkının bir gereği olduğu belirtilmiştir. Bu çerçevede, mahkemelerin, dava konusu maddi olay ve olguların kanıtlanmasını, delillerin değerlendirilmesini, hukuk kurallarının yorumlanmasını ve uygulanmasını, uyuşmazlıkla ilgili vardıkları sonucu, bu sonuca ulaşırken kullandıkları takdir yetkisinin sebeplerini makul bir şekilde gerekçelendirmek zorunda oldukları ifade edilmiş olup, "makul gerekçe"nin, davaya konu olay ve olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuki düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak, olay ve olgular ile hüküm arasındaki bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerektiği vurgulanmıştır.	Zira tarafların, davada hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri için, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş, hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıkta bir gerekçe bölümünün ve bununla uyumlu hüküm fıkralarının bulunmasının zorunlu olduğu; bununla birlikte, derece mahkemelerinin taraflarca ileri sürülen tüm iddialara cevap verme zorunluluğunun bulunmadığı, hükme esas teşkil eden gerekçelerin nelerden ibaret olduğunu ortaya koymalarının yeterli olduğu belirtilmiştir. Ayrıca, kanun yolu mercilerince onama, itiraz veya başvurunun reddi kararları verilmesi hâlinde, alt derece mahkemelerinin kararlarında gösterdikleri gerekçelerin kabul edilmiş sayılacağı, bu nedenle anılan kararlarda ayrıca gerekçe gösterilmesine gerek bulunmadığı ifade edilmiştir. (AYM Kararı: Başvuru No: 2013/1235, 13/06/2013, p.23-25)
	HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Terör örgütlerine veya Milli Güvenlik Kurulunca Devletin milli güvenliğine karşı faaliyette bulunduğuna karar verilen yapı, oluşum veya gruplara üyeliği, mensubiyeti veya iltisakı yahut  irtibatı olduğu değerlendirilen davacı, Milli Savunma Bakanlığı'nın ... tarih ve ... sayılı işlemi ile kamu görevinden çıkarılmıştır.