muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/16399, Karar No: 2011/13263, Tarih: 13.12.2011

Davacının yaşlılık aylığının artırılması konusundaki uyuşmazlığın yasal dayanaklarından ikincisi olan 29.12.2006 tarihinde resmi gazetede yayımlanan 5565 sayılı 2007 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunun 30. maddesinin 6. fıkrasında “506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu, 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkârlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu, 2925 sayılı Tarım İşçileri Sosyal Sigortalar Kanunu ve 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanununa göre gelir ve/veya aylık ödenenlere, bu kanunlar gereğince ödenmekte olan gelir ve/veya aylık tutarlarında (506 sayılı Kanuna göre gelir ve/veya aylık ödenenlerin bu Kanunun geçici 76 . maddesine göre yapılan telafi edici ödemeler dahil), 2006 yılı için 8/2/2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanuna göre yapılan yıllık kümülatif artış oranı ile aynı dönemde memur aylıklarında katsayıların yükseltilmesi suretiyle yapılan kümülatif artış oranı arasındaki farkı telafi edecek şekilde hesaplanacak fark tutarları 2006 yılı Temmuz-Aralık ayları ödeme dönemleriyle sınırlı olmak üzere bir defada ayrıca ödenir. 2006 yılı ikinci altı aylık döneminde altı aydan daha az süreyle gelir ve/veya aylık almış olanlara yapılacak ödemelerde fiilen yararlanılan gelir ve/veya aylık ödeme dönemi sayısı dikkate alınır. Bu şekilde yapılacak ödemenin bir aylık tutarının 2006 yılı Aralık ayı ödeme dönemi gelir ve/veya aylık tutarına ilave edilmesi sonucunda bulunacak tutar, 2007 yılı Ocak ayı ödeme döneminde yapılacak artışlara esas alınır.” şeklinde düzenleme getirildiği ve Kurumun 29.1.2007 tarih 2007/8 sayılı Genelgesinde bu yasal düzenleme dikkate alınarak 2006 yılı memur ayıklarında kat sayı yükseltilmesi nedeniyle kümülatif artış %7,5 oranında gerçekleşmesine rağmen aynı dönemde 5454 sayılı Yasa’ya göre 506 ve 2925 sayılı Yasalara göre ödenen gelir ve aylıklardaki kümülatif artış oranı %6,09 oranında gerçekleştiği aradaki farkın kapatılması için %1,33 oranında artış yapılmasının öngörülmüştür. Somut olayda davacının yaşlılık aylığının da %1,33 oranında artırıldığı konusunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık yaşlılık aylığındaki artış oranının %3,58 olup olmadığı noktasındır. Mahkemece resmi Kurumlardan bu kümülatif artış oranlarının açıkça kaç olduğunun sorulup aylığa yansıtılacak fark oranın belirlenmesi gerekirken araştırma yapılmadan istemin reddine karar verilmesi hatalı olmuştur

Yapılacak iş; 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının davacı hakkında bireysel bir işleme dönüşüp dönüşmediği bu karar ile davacının somut bir hak elde edip etmediği araştırılıp Kurumdan sorulduktan sonra verilecek yanıta ve hukuksal duruma göre kazanılmış hakkın doğup doğmadığının belirlenmesi, 5565 sayılı 2007 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunun 30. maddesinin 6. fıkrasınında öngörülen yıllık kümülatif artış oranlarını ilgili resmi Kurum ve Kuruluşlardan (TUİK, Maliye, Emekli Sandığı gibi) sormak, Kurumun bu Yasa’ya dayanarak çıkardığı 2007/8 sayılı Genelgedeki %1,33 fark artış oranı ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda belirlenen % 3,58 fark oranın neden çelişkili olduğu da bilirkişiye açıklattırmak suretiyle, davacının aylığında bu yasa uyarınca uygulanması gereken artışın yapılıp yapılmadığı varsa eksik kısmının belirlenmesi için aktüerya ve sosyal güvenlik uzmanından oluşan bilirkişi heyetinden rapor almak suretiyle sonuca gitmektir.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 13/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1260, Karar No: 2022/5560, Tarih: 06.09.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1260 E.  ,  2022/5560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 14.03.2019 tarih ve 2017/366 E. - 2019/109 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 10.12.2020 tarih ve 2019/705 E. - 2020/1101 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının “FİT” esas unsurlu tanınmış markaları bulunduğunu, davalının davacı markalarıyla iltibas yaratacak şekilde “FİTÇİ HOUSE” markasını 30 ve 43. sınıf emtialarda kullanılmak üzere 2016/63380 sayı ile tescil başvurusunda bulunduğunu, yaptıkları itirazın ise Türk Patent YİDK tarafından 2017-M-6623 sayılı kararla nihai olarak reddedildiğini, davacının “fit” ibaresini ilk olarak 2000 yılında tescil ettirdiğini ve bu marka üzerinde yatırımlar yaptığını, davacının markaları ile dava konusu başvurunun kapsadıkları emtiaların da benzer olduğunu, dava konusu markada “HOUSE” ibaresinin ayırt ediciliğinin bulunmadığını, tali unsur olduğunu, esas unsurun davacı markasıyla neredeyse ayniyet derecesinde olan “FİTÇİ” unsuru olduğunu, davalının başvurusunun kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, YİDK’in 2017-M-6623 sayılı kararının iptaline, marka tescil edilmiş ise hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, davalı kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, markalar arasında fonetik, okunuş, olarak bir benzerlik olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davalının Türkmenistan uyruklu olduğunu, “FİTÇİ HOUSE” isimli Türkmenistan ve Orta Asya yemekleri yapan bir restaurant işlettiğini, “FİTÇİ” kelimesinin geleneksel bir Türkmenistan böreği olduğunu, ülkemizde genellikle diyet besinler üzerinde görülen “FİT” ibaresinin, Türkmen böreği olan "FİTÇİ" ile herhangi bir bağlantısı veya ilgisi olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu başvurunun beyaz zemin üzerine, standart bir yazı karakteri ve büyük harflerle yazılmış “FİTÇİ HOUSE” ibaresinden oluştuğu, markada renk, şekil vb. kombinasyonların kullanılmadığı, markada yer alan “house” kelimesinin İngilizce'de “Ev, konut, müessese, mesken, şirket, aile” gibi anlamlara geldiği, “FİTÇİ” kelimesinin dilimizde

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu başvurunun beyaz zemin üzerine, standart bir yazı karakteri ve büyük harflerle yazılmış “FİTÇİ HOUSE” ibaresinden oluştuğu, markada renk, şekil vb. kombinasyonların kullanılmadığı, markada yer alan “house” kelimesinin İngilizce'de “Ev, konut, müessese, mesken, şirket, aile” gibi anlamlara geldiği, “FİTÇİ” kelimesinin dilimizde

yaygın bilinen bir anlamı olmamakla birlikte, TDK Güncel Türkçe Sözlük’te “Arabozan” şeklinde sıfat olarak kullanıldığı, internet arama motorunda yapılan araştırmada ise bir çeşit Türkmen böreğine verilen isim olduğuna yönelik içeriklerin yer aldığı, “FİTÇİ HOUSE” ibaresinin oluşumunda ne “FİTÇİ” ne de “HOUSE” kelimesinin ön planda olduğu, bu hali ile bir bütün olarak değerlendirildiğinde, davacının "FİT" kelimesini münhasıran veya esas unsur olarak içeren markalarından çok daha farklı telaffuz ve ses öğeleri içerdiği, "FİT" sözcüğüne bağlı benzerliğin çok düşük nitelikte olduğu, "FİT" sözcüğünün günümüzde ayırt edici niteliğinin zayıfladığı ve zayıf marka sahibinin bunun sonuçlarına katlanması gerektiği göz önüne alındığında, davalı başvurusunun davacının marka hakkını ihlal etmediği ve davacı markaları ile dava konusu “FİTÇİ HOUSE” ibareli marka başvurusu arasında, 556 sayılı KHK 8/1-b maddesi kapsamında 30. sınıflardaki mallar bakımından benzerlik ve iltibas tehlikesinin bulunmadığı, davacının markalarının tanınmış olduğunu ve davalının kötüniyetli olduğunu ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davalının başvurusu kapsamındaki bir kısım mal ve hizmetler ile davacının itirazına dayanak markalarının kapsamındaki emtia arasında benzerlik bulunsa da, davalının başvurusundaki "FİTÇİ" esas unsurunun, TDK Sözlüğünde "arabozan" sıfatı olarak ayrı bir anlamının bulunduğu, yine her ne kadar genel tüketici kitlesi tarafından yaygın şekilde kullanılmasa da aynı ibarenin bir çeşit Türkmen böreğine verilen isim olduğu, bu durum karşısında mahkemece bir bütün olarak davalının “FİTÇİ HOUSE” ibareli marka tescil başvurusu ile davacının "FİT" asıl unsurlu markaları arasında, 556 sayılı KHK 8/1-b maddesi kapsamında 30. sınıf mallar ile 43/1. sınıf "Yiyecek içecek sağlanması hizmetleri" bakımından benzerlik ve iltibas tehlikesinin bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 06/09/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5119, Karar No: 2013/9622, Tarih: 20.06.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/5119 E.  ,  2013/9622 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

Hüküm : TCK'nın 297/1-1. cümle-2. cümle, 62, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 20.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21783, Karar No: 2014/8133, Tarih: 24.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/21783 E.  ,  2014/8133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olara kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanık vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hükmün vekalet ücretine ilişkin fıkranın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.04.2014 günüde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23647, Karar No: 2013/10741, Tarih: 16.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/23647 E.  ,  2013/10741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İnebolu Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :17.07.2012
Yargıtay — Esas No: 2021/14940, Karar No: 2022/1922, Tarih: 10.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/14940 E.  ,  2022/1922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini davasının kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 10/06/2021 gün ve 2020/8683 Esas - 2021/8763 Karar sayılı ilama karşı, davacı vekilince verilen dilekçe ile maddi hatanın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

-K A R A R-

Çekişmeli taşınmazın tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK’nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkin davada mahkemece verilen karar Dairemizce taraf vekillerinin temyizi üzerine düzeltilerek onanmış, bu karara karşı, davacı vekilince maddi hatanın düzeltilmesi isteminde bulunulmuştur.

Yapılan incelemede, maddi hata sonucu dairemiz denetiminden geçen başka bir dosyaya ait ilamın eldeki dosyaya aktarıldığı bu kez yapılan inceleme ile anlaşıldığından talep yerinde görülmekle;

Dairemizin 10.06.2021 tarih ve 2020/8683 E. - 2021/8763 K. sayılı düzelterek onama ilamının kaldırılmasına karara verilerek yapılan incelemede,

Dava, taşınmazın tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'un 1007. maddesi uyarınca tazmini istemini ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına uyularak davanın kabulü ile toplam 143.219,25 TL tazminat bedelinin dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre ve bozmaya uygun olmasına göre tapu kaydı mahkeme kararı ile iptal edilen arazi niteliğindeki Bilecik İli, Merkez İlçesi, Beyce Köyü Mahallesi 2672 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak emsal karşılaştırması yapılarak tazminata hükmolunmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle taraf vekillerinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

1) Davacı vekilinin talebi de dikkate alınarak tespit edilen bedele 18.12.2015 tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Davalı Hazine harçtan muaf olduğu halde peşin ve ıslah harcı yargılama giderlerine dahil edilmek suretiyle davalı Hazine'den harç tahsiline karar verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) 1 numaralı bendinin hükümden çıkartılmasına, yerine (143.219,25 TL'nin dava tarihi olan 18.12.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı Hazine'den alınarak davacıya verilmesine) cümlesinin yazılmasına,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) 1 numaralı bendinin hükümden çıkartılmasına, yerine (143.219,25 TL'nin dava tarihi olan 18.12.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı Hazine'den alınarak davacıya verilmesine) cümlesinin yazılmasına,

b) 2 numaralı bendinin hükmünden çıkarılmasına, yerine (Davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına. davalı tarafından yatırılan peşin harç ile ıslah harcının talep halinde karar kesinleştiğinde yatıran tarafa iadesine) cümlesinin yazılmasına,

c) 4 numaralı bendinde geçen (2.360.44 TL peşin harç ve 85.39 TL ıslah harcı olmak üzere toplam 4.283.43 TL) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (olmak üzere toplam 1.837,60 TL) ibaresinin yazılamasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Bu düzeltmenin Dairemizdeki karar aslına da İŞLENMESİNE, 10/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1986, Karar No: 2019/4660, Tarih: 24.06.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/1986 E.  ,  2019/4660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

A)Davacı İstemi:Davacı vekili, müvekkilinin 17/02/2017 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebinin davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B)Davalı Cevabı:Davalılar, davanın reddini istemiştir

C)İlk Derece Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı: Mahkemece, davacının yerleşim yerinin Kağızman/ ... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstinaf Başvurusu

Davalılar vekili; yetkili mahkemenin ... İş Mahkemeleri olduğunu, verilen kararın hatalı olduğunu belirterek istinaf talebinde bulunmuştur.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı:

”İstinaf incelemesi HMK 355/1 maddesi uyarınca kamu düzenine aykırılık halleri dışında istinaf edenin sıfatı ve istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılmıştır.

Dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından” mahkeme kararının usul yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından davalıların istinaf başvurusunun Esastan Reddine karar verilmiştir.

E)Temyiz:Davalılar vekili; yetkili mahkemenin ... İş Mahkemeleri olduğunu, verilen kararın hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

Uyuşmazlık, yetkili mahkemenin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 447/2.maddesine göre "Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18.6.1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır" hükmü gereğince uyuşmazlığın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5 ve 15. maddeleri ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetkiye ilişkin hükümleri doğrultusunda çözüme kavuşturulması gerekir.

HMK'nın "Genel Kural" başlıklı 5. maddesine göre mahkemelerin yetkisi, diğer kanunlarda yer alan yetkiye ilişkin hükümler saklı kalmak üzere, bu Kanundaki hükümlere tabidir. Yetkiye ilişkin hükümleri saklı tutulan Kanunlardan birisi de 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'dur. 5521 sayılı Kanun'un 5. maddesinde "İş Mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikâmetgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşmeler muteber sayılmaz" hükmü yer almaktadır. Kanun'un 15. maddesinde ise bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümlerinin uygulanacağı bildirilmiştir. Genel yetki kuralı dışında düzenleme öngörülmemiş olması karşısında, HMK'da yer verilen özel yetkiye ilişkin düzenlemelerin İş Mahkemelerinin yetkisinin belirlenmesinde dikkate alınması gerekmektedir.

Somut olayda; davalılar vekili usulüne uygun yapılan yetki itirazına istinaden davalılar şirket merkezinin bulunduğu ... İş Mahkemesi yetkili olduğu belirterek yetkili mahkemeyi belirlemiş olduğu halde, davacının yerleşim yeri mahkemesi olan Kağızman Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi Kağızman Asliye Hukuk(İş) Mahkemesinin davanın görülmesi yönünde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Yapılacak iş davalılar vekilinin usulüne uygun yapılan yetki itirazına istinaden davalıların şirket merkezinin bulunduğu ... İş Mahkemesi yetkili olduğuna karar vermekten ibarettir.

O halde, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, Bölge Adliye Mahkemesi'nce hatalı değerlendirme sonucu davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebepten dolayı KALDIRILMASI, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

G)SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA), ilk derece Mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle (BOZULMASINA), dosyanın ilk derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 24/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10439, Karar No: 2010/11918, Tarih: 23.09.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/10439 E.  ,  2010/11918 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Elekt. Dağ. A.Ş vekili avukat ... ile 1-... vekili avukat ... 2-... aralarındaki dava hakkında izmir 2.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 22.3.2007 tarih ve 398-129 sayılı hükmün Dairenin 18.11.2008 tarih ve 6432-13753 sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde taraflar avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

1-Davalı Sami Sönmez, mahkeme kararını temyiz etmediğinden hakkında verilen hüküm kesinleşmiş olup karar düzeltme isteme hakkı bulunmamaktadır. Bu nedenle davalı Sami Sönmez’in karar düzeltme dilekçesinin reddi gerekir.

2-Diğer davalı ve davacının karar düzeltme istemlerinin incelenmesine gelince temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan davacı ve davalı ...’ün karar düzeltme isteklerinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı Sami Sönmez’in karar düzeltme dilekçesinin reddine, ikinci bent gereğince davacı ve davalı ...’ün karar düzeltme isteklerinin reddine ve usulün 442. maddesi hükmünce 172.00 (Yüzyetmişiki) Lira para cezası ile aşağıda dökümü yazılı 3.20 TL kalan harcın davalı ...'ten alınmasına, peşin alınan harcın davalı Sami Sönmez'e ve davacıya iadesine, 23.9.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.