muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3760, Karar No: 2024/5633, Tarih: 14.10.2024

Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre asıl davada yazılı şekilde karar verilmesi doğrudur. Davalılar ..., ... ve ... vekillerinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Birleştirilen davada davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

6100 sayılı HMK'nın 345. maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının tebliğinden itibaren karara karşı 2 hafta içerisinde istinaf başvurusunda bulunulabilir, ancak pandemi nedeniyle 7226 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca 13.03.2020 tarihinden itibaren 30.04.2020 tarihinde kadar HMK ile usul hükmü içeren diğer kanunlarda taraflar bakımından belirlenen sürelerin işlemesinin durduğu, 30.04.2020 tarih ve 31114 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 2480 sayılı Cumhurbaşkanı Kararıyla durma süresinin 15.06.2020 tarihine kadar uzatıldığı, 7226 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi ile verilen ek süre neticesinde uzamış sürenin son gününün 30.06.2020 tarihi (salı günü) olduğu açıktır.

Somut olayda, İlk Derece Mahkemesinin 03.03.2020 tarihli kararı ile davalı ...Ş. bakımından davanın kabulüne karar verildiği, kararın davalı ...Ş. vekiline 29.03.2020 tarihinde elektronik yolla tebliğ edildiği, davalı vekilinin 01.07.2020 tarihinde istinaf başvurusunda bulunduğu, Bölge Adliye Mahkemesinin 03.12.2020 tarihli kararıyla davalı ... vekilinin istinaf dilekçesinin süre yönünden reddine karar verildiği, karara karşı temyiz yoluna başvurulmadığı anlaşılmakla; İlk Derece Mahkemesince davalı ...Ş. yönünden davacılar yararına oluşan usulü kazanılmış hak gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesinde ve Bölge Adliye Mahkemesince anılan davalının istinaf başvurusunun esastan reddedilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Öte yandan, her ne kadar davalı ...Ş. vekili eski hale getirme talebinde bulunmuşsa da 6100 sayılı HMK′nın 95. ve devamı maddelerinde düzenlenen yasal koşullar mevcut olmadığından davalı vekilinin eski hale getirme talebi de yerinde değildir.

Davacılar vekilinin birleştirilen davaya yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere; hukukumuzda, diğer çağdaş hukuk sistemlerinde olduğu gibi kişilerin huzur ve güven içerisinde alışverişte bulunmaları satın aldıkları şeylerin ilerde kendilerinden alınabileceği endişelerini taşımamaları, dolayısıyla toplum düzenini sağlamak düşüncesiyle, alan kişinin iyi niyetinin korunması ilkesi kabul edilmiştir. Bu amaçla Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinin genel hükmü yanında menkul mallarda 988. ve 989. tapulu taşınmazların el değiştirmesinde ise 1023. maddesinin özel hükümleri getirilmiştir.

Öte yandan bir devleti oluşturan unsurlardan biri insan unsuru ise bunun kadar önemli olan ötekisi topraktır İşte bu nedenle Devlet, nüfus sicilleri gibi tapu sicillerinin de tutulmasını üstlenmiş, bunların aleniliğini (herkese açık olmasını) sağlamış, iyi ve doğru tutulmamasından doğan sorumluluğu kabul etmiş, değinilen tüm bu sebeplerin doğal sonucu olarak da tapuya itimat edip taşınmaz mal edinen kişinin iyi niyetini korumak zorunluluğunu duymuştur. Belirtilen ilke TMK'nın 1023. maddesinde aynen "Tapu kütüğündeki sicile iyi niyete dayanarak mülkiyet veya başka bir ayni hak kazanan üçüncü kişinin bu kazanımı korunur" şeklinde yer almış, aynı ilke tamamlayıcı madde niteliğindeki 1024. maddenin 1. fıkrasına göre "Bir ayni hak yolsuz olarak tescil edilmiş ise bunu bilen veya bilmesi gereken üçüncü kişi bu tescile dayanamaz" biçiminde öngörülmüştür.

Ne varki; tapulu taşınmazların intikallerinde huzur ve güveni koruma, toplum düzenini sağlama uğruna tapu kaydında ismi geçmeyen ama asıl malik olanın hakkı feda edildiğinden, iktisapta bulunan kişinin iyiniyetli olup olmadığının tam olarak tespiti büyük önem taşımaktadır. Gerçekten bir yanda tapu sicilinin doğruluğuna inanarak iktisapta bulunduğunu ileri süren kimse, diğer yanda ise kendisi için maddi, hatta bazı hallerde manevi büyük değer taşıyan ayni hakkını yitirme tehlikesi ile karşı karşıya kalan önceki malik bulunmaktadır.

Bu nedenle yüzeysel ve şekilci bir araştırma ve yaklaşımın büyük mağduriyetlere yol açacağı, kişilerin Devlete ve adalete olan güven ve saygısını sarsacağı ve yasa koyucunun amacının ilk bakışta şeklen iyiniyetli gözükeni değil, gerçekten iyiniyetli olan kişiyi korumak olduğu hususlarının daima göz önünde tutulması gerekmektedir.

Nitekim bu görüşten hareketle kötü niyet iddiasının def'i değil itiraz olduğu, iddia ve müdafaanın genişletilmesi yasağına tabii olmaksızın her zaman ileri sürülebileceği ve mahkemece kendiliğinden (re'sen) nazara alınacağı ilkeleri 08.11.1991 tarihli, l990/4 Esas, l99l/3 Karar sayılı İnançları Birleştirme Kararında kabul edilmiş, bilimsel görüşler de aynı doğrultuda gelişmiştir.

Nitekim bu görüşten hareketle kötü niyet iddiasının def'i değil itiraz olduğu, iddia ve müdafaanın genişletilmesi yasağına tabii olmaksızın her zaman ileri sürülebileceği ve mahkemece kendiliğinden (re'sen) nazara alınacağı ilkeleri 08.11.1991 tarihli, l990/4 Esas, l99l/3 Karar sayılı İnançları Birleştirme Kararında kabul edilmiş, bilimsel görüşler de aynı doğrultuda gelişmiştir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; ipotek alacaklıları olan davalılar Türk Ekonomi Bankası A.Ş. ile...Esnaf ve Sanatkarlar Kredi ve Kefalet Kooperatifi'nin basiretli tacir gibi hareket etmeleri gerekmekle, kredi verirken ipotek kurulacak taşınmazı araştırma ve değerlendirme, risk analizi ve değer tespiti yapma, ekspertiz incelemesi yaptırma yükümlülüklerinin bulunduğu, ne var ki davalıların üzerilerine düşen araştırma yükümlülüğünü yerine getirmedikleri, kredi vereceği kişiler ile krediye karşı gösterilecek ayni teminatlar konusunda uzmanlığı tartışmasız olan davalılar tarafından yolsuz tescilden haberdar olmadıklarının ileri sürülemeyeceği, TMK'nın 2. maddesi gereği herkesin haklarını kullanırken ve borçlarını ifa ederken dürüstlük kurallarına uymak zorunda olduğu, salt tapu kayıtlarında herhangi bir şerh bulunmadığı bilgisine göre hareket ederek ipotek tesis edilmeyeceği, basiretli tacir konumunda bulunan davalıların yüzeysel bir araştırma ile dahi tespit edebilecekleri taşınmazların rayiç bedellerinden çok daha yüksek miktarda kredi tesis edilmesinin iyiniyetli olmadıklarını gösterdiği, böylelikle davalıların TMK'nın 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacakları anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, birleştirilen davanın davalılar ..Bankası A.Ş. ile ... Esnaf ve Sanatkarlar Kredi ve Kefalet Kooperatifi yönünden de kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ...Ş. vekilinin eski hale getirme isteğinin REDDİNE,

Davalılar ..., ..., ... ve Şekerbank T.A.Ş. vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının REDDİNE,

Davacılar vekilinin birleştirilen davaya yönelik temyiz itirazlarının değinilen yönden kabulü ile;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harçlarının istek hâlinde temyiz edenlere iadesine,

21.09.2023 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca; gelen temyiz eden davacılar vekili için 17.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınmasına,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13010, Karar No: 2012/18405, Tarih: 10.09.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/13010 E.  ,  2012/18405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava, 4916 sayılı yasadan kaynaklanan devlet zararının tazminine ilişkin olup, temyiz inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesinindir.Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmesine, 10.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/22488, Karar No: 2022/22011, Tarih: 08.11.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/22488 E.  ,  2022/22011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılanlar ... ve ...’nün yokluğunda verilen kararın katılan ...’in duruşmada bildirdiği en son adres ile aynı olan MERNİS adresine öncelikle Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliği, bunun mümkün olmaması durumunda ise aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca tebliğ edilmesi gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince yapılan tebligatın, katılan ...’nün ise 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10. maddesi uyarınca, tebligatın bilinen en son adrese yapılması gerektiği gözetilmeden, duruşmada bildirdiği en son adresinden farklı olan MERNİS adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre yapılan tebligatın usulsüz olduğu,

Anlaşıldığından, sanık ...’in, tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası istemleri hakkında KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA, dosyanın gerekçeli kararın katılanlar ... ve ...’ye yöntemince tebliğ edilerek, verilmesi halinde temyiz dilekçesinin dosyaya eklenip ek tebliğname de düzenlendikten sonra Dairemize yollanılmak üzere mahalline GERİ GÖNDERİLMESİNE, 08/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2179, Karar No: 2015/2002, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2179 E.  ,  2015/2002 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2018/4127, Karar No: 2019/5365, Tarih: 21.05.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/4127 E.  ,  2019/5365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı, paydaşı olduğu 7000 ada 1 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının yediemin deposu olarak davalılar tarafından bizzat, bir kısmının ise oto-yıkama servisi olarak kiraya vermek suretiyle kullanıldığını ileri sürerek kendi kullandıkları alan için ecrimisilin, kiraya vermek suretiyle kullandıkları alan için ise vekaletsiz iş görme hükümleri uyarınca kira bedellerinin davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., diğer davalının oğlu olduğunu, taşınmazın ölen eşi Saim tarafından yediemin deposu ve oto yıkama servisi olarak işletildiğini ancak eşinin ölümü üzerine yediemin deposu olarak kullanılan alanda bulunan araçların taşınmazın bir kenarına toplandığını, birçok defa müracaat etmesine rağmen sicilden terkinini sağlayamadığını, oto yıkama servisinin ise davacının oğluna kiralandığını ancak davacı taşınmazda paydaş olduktan sonra dava dışı oğlunun kira bedellerini babasına ödeyeceğine dair ihtar çektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın davalılar tarafından kullanıldığı gerekçesiyle kira bedeli olarak 65.234 TL, ecrimisil olarak 7.467 TL olmak üzere toplam 72.701 TL'nin davalılardan faizi ile birlikte tahsiline dair verilen karar, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişmeli, arsa nitelikli, 3.594 m² büyüklüğündeki taşınmazda davalı ...'ın 1125/14376 pay ile, annesi davalı ...'ın 375/14376 pay ile davacının da 721/3594 pay ile paydaş olduğu, taşınmazda taraflar dışında birçok paydaşın bulunduğu, taşınmazın bir kısmının yediemin deposu olarak davalılar tarafından kullanıldığı, bir kısmının ise araç yıkama servisi olarak davalılar tarafından 07.12.2007 tarihli sözleşme ile davacının oğluna kiralandığı, adı geçen tarafından davalılara davacı babasının taşınmazda paydaş olduğu nedeniyle kira bedellerini davacı babasına ödeyeceği beyanını içeren ... 13.Noterliğince düzenlenen 16.08.2008 tarihli ihtarnamenin gönderildiği, kiracı dava dışı Tuna ile davalılar arasında ... 8.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/573E sayılı dosyası ile kira bedellerine ilişkin alacak davası görüldüğü anlaşılmaktadır.

1. Bilindiği üzere ecrimisil, diğer bir deyişle haksız işgal tazminatı, zilyet olmayan malikin, malik olmayan kötüniyetli zilyetten isteyebileceği bir tazminat olup, 08.03.1950 tarih 22/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; fuzuli işgalin tarafların karşılıklı birbirine uygun iradeleri ile kurduğu kira sözleşmesine benzetilemeyeceği, niteliği itibarı ile haksız bir eylem sayılması gerektiği, haksız işgal nedeniyle oluşan zararın tazmin edilmesi gerekeceği vurgulanmıştır. Ecrimisil, haksız işgal nedeniyle tazminat olarak nitelendirilen özel bir zarar giderim biçimi olması nedeniyle, en azı kira geliri karşılığı zarardır. Bu nedenle, haksız işgalden doğan normal kullanma sonucu eskime şeklinde oluşan ve kullanmadan kaynaklanan olumlu zarar ile malik ya da zilyedin yoksun kaldığı fayda (olumsuz zarar) ecrimisilin kapsamını belirler. Haksız işgal, haksız eylem niteliğindedir. (YHGK'nin 25.02.2004 tarihli ve 2004/1-120-96 sayılı kararı) 25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Hemen belirtilmelidir ki, ecrimisil hesabı uzmanlık gerektiren bir husus olup, taşınmazın niteliğine uygun bilirkişi marifetiyle keşif ve inceleme yapılarak ve taleple bağlı kalınarak haksız işgal tazminatı miktarı belirlenmelidir. Alınan bilirkişi raporu, somut bilgi ve belgeye dayanmalı, tarafların ve hakimin denetimine açık olmalı ve değerlendirmenin gerekçelerinin bilimsel verilere ve HMK'nin 266 vd. maddelerine uygun olarak açıklanması gereklidir.

İlke olarak, kira geliri üzerinden ecrimisil belirlenmesinde, taşınmazın dava konusu ilk dönemde mevcut haliyle serbest şartlarda getirebileceği kira parası, emsal kira sözleşmeleri ile karşılaştırılarak, taşınmazın büyüklüğü, niteliği ve çevre özellikleri de nazara alınarak yöredeki rayiçe göre belirlenir. Sonraki dönemler için ecrimisil değeri ise ilk dönem için belirlenen miktara ÜFE artış oranının tamamının yansıtılması suretiyle bulunacak miktardan az olmamak üzere takdir edilir.

Somut olayda; davacı, dava dilekçesi ile davalıların bizzat kullandığı taşınmaz bölümü için ecrimisil, kiraya vererek kullandıkları bölüm için ise vekaletsiz iş görme hükümleri uyarınca kira bedellerinin tazmini istemiş ise de; anılan isteklerin tümünün haksız kullanım bedeli olan ecrimisil isteği olduğu gözetilerek tüm uyuşmazlığın paydaşlar arasındaki ecrimisil isteği olarak görülerek yargılamanın sonuçlandırılması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile uyuşmazlığın bir kısmının kira bedeli alacağı olarak görülmesi isabetsizdir.

2. Bilindiği üzere, paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan payına vaki el atmanın önlenilmesinden ötürü ecrimisil isteyebilir. Ancak, o paydaşın payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı ya da kullanabileceği bir kısım yer varsa, açacağı el atmanın önlenilmesi ve ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre, payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Ne var ki; Mahkemece, davacı paydaşın taşınmazda çekişmesiz olarak kullanabileceği bir bölümün bulunup bulunmadığı yönünde araştırma yapılmış değildir.

Hal böyle olunca, intifadan men şartının gerçekleşmesi halinde, yukarıda yazılı ilkeler gözetilerek, davacının, davaya konu taşınmazda kullandığı veya kullanabileceği çekişmesiz bir kısmın olup olmadığının araştırılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

3.Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

25.05.1938 tarihli ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

25.05.1938 tarihli ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Somut olaya gelince; davalıların yediemin deposu olarak bizzat kullandıkları alan için intifadan men edilmeleri gerektiği açıktır.

Ne var ki; davalıların kiraya vererek kullandıkları araç yıkama bölümü için taraflar arasında ihtilaflar bulunmasına rağmen bizzat yediemin deposu olarak kullandıkları alan için intifadan men edilip edilmedikleri irdelenmemiştir.

Hal böyle olunca; yukarıda yazılı ilkeler uyarınca, davalıların bizzat kullandıkları alan için davacı tarafından intifadan men edilip edilmediği üzerinde durularak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

4. Davacı, 07.01.2013 tarihli dava dilekçesi ile davalıların taşınmazın bir kısmını yediemin deposu olarak kullandıklarını ileri sürmüş, davalılar ise yediemin deposu işinin mirasbırakandan kaldığını, sonlandırmaya çalıştıklarını ancak başaramadıklarını bunun sonucunda da yediemin olarak taşınmazda bulunan malların bir kenara toparlandığını savunmuşlardır.

Ne var ki; Mahkemece, davalıların savunması üzerinde durulmadığı, taşınmazın depo olarak kullanılan kısmında malların bir kısıma toplanıp toplanmadığı tespit edilmemiştir.

Hal böyle olunca; davalıların savunması gözetilerek depo olarak kullanılan alandaki eşyaların muhafaza altına alınması için taşınmazın bir kısmına toplanıp toplanmadığı, toplanmış ise ne kadarlık bir alanın kullanıldığı tespit edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmesi de isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda (1), (2), (3) ve (4) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle, hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 21.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/858, Karar No: 2021/16482, Tarih: 27.10.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/858 E.  ,  2021/16482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müştekinin yargılama sırasında önce sanıktan şikayetçi olduğunu ve kısmi iadeye rıza göstermediğini beyan ettiği, sonrasında ise şikayetinden vazgeçtiğini belirten dilekçe sunduğu, ancak müştekinin şikayetten vazgeçmesinin kısmi iadeye rıza gösterdiği anlamına gelmeyeceği düşünülmeden sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 168/2. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye kısmen uygun kısmen aykırı olarak ONANMASINA, 27.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.