muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/468, Karar No: 2023/2691, Tarih: 07.09.2023

Sanıkların 2863 sayılı Kanunun 74 üncü maddesi gereğince suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği yer, sanıkların amacı dikkate alınarak takdiren 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiş, sanıkların sosyal ilişkileri sanıklar lehine takdiri indirim nedeni kabul edilerek sanıkların cezası TCK nun 62 nci maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilmiştir. Sanıkların daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması, sanıkların hükmün açıklanmasının geri bırakılımasına rıza göstermesi, suç niteliği gereği zarar oluşmaması ve katılan kurumun da zarar tazmini talebinde bulunmaması, mahkememizce sanıkların kişilik özellikleri nazara alınarak sanıkların yeniden suç işlemeyeceği hususunda tam bir vicdani kanaate varılması nedenlerinden ötürü sanıklara verilen ceza bakımından 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve yapılan yargılama sonucunda, sanık ...'in başından beri alınan savunmalarında ısrarlı ve tutarlı biçimde yüklenen suçlamayı kabul etmemesi ve olay günü kaçak avlanma sebebiyle olay yerinde bulunduğuna dair savunması, diğer sanıkların sanık ...'i tanımadıklarını beyan ettikleri, sanığın telefon kayıtlarında yapılan incelemede diğer sanıklarla görüşmediğinin anlaşıldığı, sanığın cezalandırmaya yeterli, şek ve şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delilin elde edilemediği, mahkememizde mevcut kuşkunun tam olarak izale olunamadığı, açıklanan sanık savunmasının aksinin tam olarak ispatlanamadığı, böyle bir durumun da sanık lehine yorumlanmasının gerektiği, Yargıtay C.G.K.nun 23.03.1987 gün ve 4/539-138 sayılı kararında da belirtildiği üzere savunmanın değil de aksinin ispatlanmasının genel ceza kuramı olması ve bir diğer evrensel ceza kuramı olan “şüpheden sanık yararlanır” ilkesinin tüm çağdaş ceza sistemlerinde benimsenmesine göre, yüklenen suçlardan sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Mahkemece Eskişehir İl Kültür Turizm Müdürlüğü adına, duruşma gün ve saaatini bildirir davetiyenin 02/03/2015 tarihinde tebliğ edildiği, Eskişehir İl Kültür Turizm Müdürlüğü adına Hazine vekilinin, 06/03/2015 havale tarihli dilekçe ile davaya katılma talebinde bulunduğu, 05/05/2015 tarihli duruşmaya katıldığı halde, adı geçen kurumun katılan olarak kabulüne yönelik bir karar verilmediği anlaşılmakla birlikte, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21/11/2006 tarihli, 2006/2-249-247 sayılı, 15/07/2008 tarihli, 2008/9-95-195 sayılı ve 19/10/2010 tarihli, 2010/9-149-105 sayılı kararlarında belirtildiği üzere, ilk derece mahkemesinde ileri sürülüp karara bağlanmayan katılma isteklerinin, temyiz incelemesi sırasında herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasını gerektirmiyorsa, karara bağlanması mümkün olduğundan, Eskişehir İl Kültür ve Turizm Müdürlüğünün suçtan zarar görmesi ve bu hususta herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasına gerek bulunmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca, açılan davaya katılan olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Olay tarihinde kolluk görevlilerine kaçak kazı yapılacağına dair yapılan ihbar neticesinde, kolluk görevlilerince araştırmalara başlandığı, olay yerine gelindiğinde sanığa ait otomobilin yol kenarında park halinde olduğu, kazı alanına yaklaşıldığında ise kepçe diye tabir edilen iş makinesi ile çalışma yapıldığının görüldüğü olayda;

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

1-Sanığın aşamalarda alınan beyanlarında Eskişehir Orman ve Su İşleri Bakanlığı Şube Müdürlüğünde memur olarak çalıştığını , Sivrihisar ilçesinde kaçak domuz avı ihbarı üzerine, kontrol amaçlı bölgeyi gezdiğini beyan ettiği, mahkeme huzurunda tanık sıfatı ile dinlenen ...'un beyanlarında sanığı doğruladığı, temyiz dışı sanıkların aşamalarda alınan savunmalarında sanığı tanıdıklarına ilişkin beyanlarının bulunmadığı hususları dikkate alındığında verilen beraat hükmünde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sivrihisar Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2015/15 Esas, 2016/144 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1272, Karar No: 2015/1667, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/1272 E.  ,  2015/1667 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/9054, Karar No: 2015/8116, Tarih: 14.12.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/9054 E.  ,  2015/8116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mah. Sıfatıyla)

-KARAR-

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı Kararı'nın dayanağı olan 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 14/2-a bendinde, daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme de gözetilerek temyizin kapsamının esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirmesi ve temyiz kapsamına göre, uyuşmazlık; davalısı tacir olmayan temizlik hizmet alım sözleşmesinden kaynaklı alacak istemine ilişkin olup, hükmün temyiz incelemesi Yüksek 13. Hukuk Dairesi'nin görevi kapsamındadır.

Bu durumda, 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda değişiklik yapılması hakkındaki 6644 sayılı Kanun gereğince dosyanın Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 14.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10893, Karar No: 2012/42142, Tarih: 26.09.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/10893 E.  ,  2012/42142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

10.09.2003 tarihli celsede sanık ile birlikte duruşmaya katılan sanık müdafiinin, 30.03.2006 tarihinde yüzüne karşı tefhim edilen hükmü CMUK.nun 310. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra, sanığın 27.12.2010 günü temyiz ettiği, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin mahkemece reddine karar verilip, 06.01.2011 tarihli ek kararın 18.01.2011 günü sanığa tebliğ edilmesine karşın, bu karara yönelik bir temyiz bulunmadığı anlaşılmakla; red kararından sonra temyiz konusu edilmemesi nedeniyle dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23612, Karar No: 2012/23054, Tarih: 12.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/23612 E.  ,  2012/23054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

1-Dava, 4.088,08 TL kanal katılım ve şebeke bedelinden sorumlu olmadığının tespiti istemine ilişkin olup, mahkemece davacının 1.089,63 TL.den sorumlu olduğuna dair verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün olmadığından, mahkemenin 24.04.2012 tarih ve 2011/114 esas 2011/1235 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılarak, işin esası incelenmiş olmakla;

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 12.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/23920, Karar No: 2013/13284, Tarih: 03.06.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/23920 E.  ,  2013/13284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın sabit kabul edilen eylemi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kapsamı dışında kalan bir cezanın hükmolunması gerekirken, yanılgılı uygulama sonucu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanabilme sınırı içerisine giren bir cezanın verilmesi halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez. Aksi halin, sanığın önceki yanılgılı uygulama sebebiyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının sağlanmasına, hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin zedelenmesine yol açacağını belirten Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.03.2008 gün, 2008/6-47 Esas ve 2008/43 Karar sayılı kararı gereğince, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede:

5237 sayılı TCK’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Ancak;

Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğname uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından 53. maddenin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak yerine “Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1450, Karar No: 2014/9090, Tarih: 05.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/1450 E.  ,  2014/9090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık ve mahkemenin nitelendirilmesi, haksız fiilden doğan tazminat istemine ilişkindir.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 05.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6293, Karar No: 2013/1122, Tarih: 27.02.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/6293 E.  ,  2013/1122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arsa sahipleri arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin ve bilahare yapılan ek sözleşmelerin, inşaatın tasdikli proje hilafına kaçak olarak yapılması sebebiyle mahkeme tarafından feshedildiğini, ancak sözleşmenin feshini isteyen davalıların daha sonra müvekkili tarafından kaçak olarak yapılan kısımları yıkmayıp inşaatı tamamlayarak kullandıklarını ileri sürerek, müvekkilinin söz konusu inşaat için harcadığı bedelin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki sözleşmenin mahkemece feshi üzerine, davacı yüklenici tarafından imalat bedeli talep edilmiş ise de, arsa sahipleri tarafından yaptırılıp kullanılan mevcut yapının oturum alanı ve ulaştığı kat irtifakı yönünden ruhsat ve projesine aykırı kaçak yapı özelliği taşıdığı, Belediye Encümeni'nin aldığı karar doğrultusunda İmar Yasası'na aykırı inşaat ile ilgili 32. maddeye göre yıkım kararının mevcut olduğu, dolayısıyla İmar Yasası ve mevcut projesi ile ruhsatına aykırı olarak yapılmış olan yapının Belediye Encümeni tarafından alınmış yıkım kararı uyarınca her an için yıkılmasının beklenilen uygulamadan olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle dosyada bulunan 31.04.2001 tarihli muvafakatnamenin arsa sahiplerinden sadece ... tarafından imzalanmış olduğu görülmüş olup, binanın gayriresmi yapılmasından yüklenici şirketin sorumlu tutulmayacağına ve iskân mecburiyeti aranmayacağına ilişkin muvafakatname uyarınca inşaata başlayan ve devam eden davalının esasen diğer arsa sahibinin muvafakatname tarihi itibariyle yürürlükte olan 743 sayılı MK'nın 625. ( 4721 sayılı TMK'nın 692) maddesi uyarınca imzası olsaydı dahi yüklenicinin imar kanununa aykırı olan inşaata başlamamasının gerekmesine göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, ....02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17970, Karar No: 2007/1647, Tarih: 15.02.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/17970 E.  ,  2007/1647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı gerçek kişi 23.01.2003 tarihli dilekçesiyle, ... ... Mahallesi 2916 sayılı parselin, 1946 orman sınırları içindeyse de, 1975 yılında 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkarıldığı, imar ihyalarının tamamlanarak önceki zilyetle birlikte eklemeli 50 yıldan fazla süreyle zilyet edildiği iddiasıyla, Hazine adına oluşan tapu kayıtlarının iptali ve adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescile ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 1946 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 24.03.1976 tarihinde ilan edilerek dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması, 1987 yılında yapılıp, 04.06.1987 tarihinde ilan edilerek dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

... - ... Mahallesi 2916 parsel sayılı 4775 m2 yüzölçümündeki tarla nitelikli taşınmaz, 1988-1992 arasında yapılıp, 28.01.1993 ila 01.03.1993 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşen arazi kadastrosunda, ... Kızı ...’ın kullanımında olduğu beyanlara yazılarak Hazine adına tesbiti itirazsız kesinleşmekle tapuya kayıt edilmiştir.

... - ... Mahallesi 2916 parsel sayılı 4775 m2 yüzölçümündeki tarla nitelikli taşınmaz, 1988-1992 arasında yapılıp, 28.01.1993 ila 01.03.1993 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşen arazi kadastrosunda, ... Kızı ...’ın kullanımında olduğu beyanlara yazılarak Hazine adına tesbiti itirazsız kesinleşmekle tapuya kayıt edilmiştir.

I- Kesinleşmiş orman kadastro haritasının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporuyla, dava konusu parselin 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 1957 yılında Akdeniz makisi olarak tesbit edildiği, 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda orman olarak tapulama dışı bırakıldığı, 1977 yılında Orman Kadastro Komisyonu tarafından, makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek, 1946 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilip, 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, P.8 olarak Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı, yörede 1969 yılında yapılan kısmı arazi kadastrosunun, kadastro yapılan yerlerin orman sınırları içinde olduğundan iptal edildiği, 1345 parsel sayısı ile 1980 yılında Hazine adına tescil edildiği, gerçek kişilerin itirazı üzerine Kadastro Mahkemesinin 11.6.1984 gün ve 1984/417-879 sayılı kararı ile bu tecilin ikinci kadastro sayılarak iptal edildiği, bu arada 2924 Sayılı Yasanın hükümlerine göre 1988 yılında başlanan arazi kadastrosunda çekişmeli parselin kullanıcısı beyanlarda belirtilmek suretiyle Hazine adına tesbit edildiği, 1744 Sayılı Yasanın ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan 8 numaralı poligonun 1345 Parsel sayısıyla ve 1333548 m2 yüzölçümüyle, 6831 Sayılı Yasanın

-2-

2006/17970-2007/1647

2/B maddesi gereğince, Hazine adına tescil edildiği, aynı bölgede, 1744 Sayılı Yasanın hükümlerine göre Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan 1348 sayılı parsel ile 3302 Sayılı Yasanın ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B maddesi gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan P.XI, P.XII ve P.XIV sayılı poligonlar tevhit edilerek, 1345 parsel sayısıyla ve 1356 hektar 4329 m2 yüzölçümüyle tapuya kayıt edildiği, 2924 Sayılı Yasanın hükümlerine göre yapılan kadastroda 1386 ila 3733, 3840 ila 4046, 4094 ila 4191, 4193, 4196, 4203 ila 4267, 4271, 4272 parsellere bölünerek sayfasının kapatıldığı, çekişmeli parselin bu şekilde yapılan kadastro tesbitlerinin 28.01.1993 ila 01.03.1993 tarihleri arasında yapılan askı ilanı sonunda kesinleştiği belirlenmiştir.

II. Davacı, davaya konu taşınmazın makiye ayrılan yer olduğunu, bu nedenle aleyhindeki mahkeme hükmünün bozulması isteğiyle kararı temyiz etmiştir. Davanın özelliği nedeniyle maki tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.

II. Davacı, davaya konu taşınmazın makiye ayrılan yer olduğunu, bu nedenle aleyhindeki mahkeme hükmünün bozulması isteğiyle kararı temyiz etmiştir. Davanın özelliği nedeniyle maki tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.

A- 22.03.1996 tarih 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile "5653 Sayılı Yasayla değişik 3116 Sayılı Yasanın 1-e maddesi uyarınca kurulan maki tespit komisyonlarının yasal ve yaptıkları işlemlerinde geçerli olduğu ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapulara değer verilmesi gerektiği" kabul edilmiş olduğuna göre, bunun karşı kavramından yasaya uygun kurulmayan komisyonların yasal olmayacağı ve yine yasaya uygun kurulmayan ve yasaya uygun görev yapmayan komisyonların yaptıkları işlemlerin de yasal olmayacağı ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapu kayıtları dışında kalan başka tapu kayıtlarına değer verilemeyeceği ve bu yerlerin zilyetlikte kazanılması konusunun içtihadı birleştirme kararının konusu olmadığı, sonucu ortaya çıkar.

B- 24.03.1950 tarihinde kabul edilip, 03.04.1950 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 3116 Sayılı Yasanın 5653 Sayılı Yasanın ile değişik 5. maddesi “Devlet Ormanlarının ve bu ormanların içinde ve bitişiğindeki otlak, yaylak, kışlak, sulak; diğer ormanlar ve her nevi arazinin sınırlaması işi bir yüksek orman mühendisinin başkanlığı altında Adalet Bakanlığınca hukuk mezunları arasında tayin edilecek bir hukukçu üye ile il genel meclisi daimi encümeni tarafından seçilecek bir üyeden müteşekkil bir komisyon tarafından yapılır. Bu komisyonlar beldelerde belediye encümenleri, köylerde ihtiyar kurulu tarafından seçilecek lüzumlu bilirkişilerin fikirlerinden de faydalanılır...”şeklinde olup, komisyonların nasıl ve kimlerin katılımı ile kurulacağını gösterdiği halde, Orman Genel Müdürlüğünün 17.08.1950 tarihli tamimi ile yürürlüğe konulan Makilik ve Orman Sınırlarının Tesbitine Ait Yönetmeliğin "Amaç" başlıklı 1. maddesi “5653 Sayılı Yasanın birinci maddesinin (E) bendi hükmü ile ormandan sayılmadığı belirtilen ve memleketimizde Karadenizin Kızılırmaktan itibaren batısında, Ege ve bilhassa Akdeniz sahil mıntıkalarındaki devamlı hasılat vermeyen veya muhafaza ormanı mahiyetini taşımayan makiliklerin orman sahaları ile tedahüllerini önlemek için 1/25000 mikyaslı askeri haritaları bulunan ilçelerde ve diğer lüzum ve zaruret görülen yerlerde makilik ve orman sahalarının birleştiği hatlar üzerindeki orman sınırları orman tahdit komisyonları veya mahalli orman işletme teşkilatı tarafından teşkil edilecek komisyonlar tarafından tesbit olunacak ve arz üzerinde özel işaretler ile belli edilecektir.

Komisyonların çalışmaları sırasında mıntıkasındaki işlerden bilgi edinmek ve komisyonda çalışmak üzere o yerin bölge şefi orman bakım memuru da bulundurulacaktır." şeklindedir.