muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/961, Karar No: 2017/128, Tarih: 07.03.2017

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin katılan Maliye Hazinesi vekilinin temyizine yönelik ret kararının kaldırılmasına, dosyanın temyiz incelemesinin yapılması amacıyla Yargıtay 8. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 10.02.2014 gün ve 16532-2625 sayılı katılan Maliye Hazinesi vekilinin temyizine yönelik ret kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, temyiz incelemesi yapılması amacıyla Yargıtay 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.03.2017 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2510, Karar No: 2017/5590, Tarih: 09.11.2017

**10. Ceza Dairesi         2016/2510 E.  ,  2017/5590 K.**

**"İçtihat Metni"**

DURUŞMALI

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Temyiz incelemesi, müdafiinin isteği üzerine sanık ... hakkında duruşmalı, diğer sanık hakkında ise duruşmasız olarak yapıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenlerin dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanıklar... ve ...'ın uyuşturucu madde sattıkları yerde keşif yapılarak denetlemeye imkan verecek şekilde krokisinin çizdirilmesi ve sonucuna göre sanıklar hakkında TCK'nın 188/4-b maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi yerine, olay yeri tespit yakalama ve elkoyma tutanağı ile tutanak düzenleyici tanığın beyanlarına itibar edilerek yazılı şekilde uygulama yapılması,

2- Suç tarihinde 15-18 yaş aralığında bulunan sanıklar hakkında TCK'nın 31. maddesinin 3. fıkrası uyarınca indirim yapılırken her fiil için verilecek hapis cezasının on iki yıldan fazla olamayacağının ve TCK'nın 62. maddesi uyarınca yapılacak takdiri indirimin aynı Yasa'nın 31. maddesinin 3. fıkrasının son cümlesi uygulandıktan sonra yapılması gerektiğinin gözetilmemesi

Yasaya aykırı, sanıkların müdafileri ve sanık ...'ın temyiz itirazları ile sanık ... müdafiinin duruşmadaki sözlü savunması bu nedenle yerinde olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA, tutuklama koşullarında değişiklik olmaması ve tutuklama tarihine göre sanıklar hakkındaki salıverilme isteklerinin reddine, 09.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI

09.11.2017 tarihinde saat: 13.30'da verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...’ın katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Av. ...'ın yüzüne karşı 09.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5557, Karar No: 2015/13107, Tarih: 07.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/5557 E.  ,  2015/13107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/11/2014

NUMARASI : 2014/186-2014/282

Taraflar arasında görülen davada Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26/11/2014 tarih ve 2014/186-2014/282 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2012/104652 sayılı ve “K... PASTANELERİ şekil” ibareli marka başvurusunun, TPE YİDK’nın 2014-M-1850 sayılı kararıyla, 556 sayılı KHK 7/1 (b) m. uyarınca reddedildiğini, oysa K.... sözcüğünün ülkemizde yaygın olarak kullanıldığını, tarihsel isim kökenli bir sözcük olduğunu, Anadolu'da hemen her ilçede içinde konak sözcüğü geçen bir otel olduğunu, öte yandan sözlük anlamının dışında en küçük kasabada bile ahaliye göre daha zengin kişilerin evlerine konak dendiğini, Türk Edebiyatı'nın ilk dönem romanlarında olayların genellikle konaklarda geçtiğini, İzmir ilimizin en önemli ilçelerinden birinin K.......K olduğunu, bu anlamda konak isminin anonim olduğu ve çok geniş bir anlamının olduğunu, o nedenle belirli bir kişi, kişilere ve markaya özgülenemeyeceği, web siteleri araştırıldığında K...... sözcüğü geçen yüzlerce marka olduğu, markaların tertip tarzı ve kompozisyonu itibariyle ilk bakışta görünümleri açısından birbirinden tamamen farklı olduğu ve söz konusu markaların tüketicilerde farklı etki bırakacaklarını ileri sürerek YİDK kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili cevap dilekçesinde özetle; iptali istenen YİDK kararının yerinde olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, başvuru konusu işaret ile ret gerekçesi marka arasında işitsel benzerlik bulunsa bile, görsel ve kavramsal açıdan birbirlerinden farklı oldukları, bütüncül açıdan bakıldığında markalar arasında ilk bakışta fark edilemeyecek derecede benzerlik olgusundan söz edilemeyeceği, KHK’nın 7/1 (b) maddedeki benzerlik olgusunu dar yorumlamak gerektiği, KHK 7/1 (b) de ilk bakışta fark edilemeyecek ölçüde benzerlik şartı aranırken, KHK 8/1 (b) maddede bağlantı kurdurtacak ölçüde benzerlik araştırmasına gidilmesi gerektiği bu açıdan, her ne kadar tescil kapsamındaki ürünler aynı/benzer ise de tek başına ürünler arasındaki benzerlik olgusunun KHK’nın 7/1 (b) maddedeki benzerlik koşulu için yeterli olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile TPE YİDK'nın 2014-M-1850 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 07/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2171, Karar No: 2014/24474, Tarih: 11.07.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/2171 E.  ,  2014/24474 K.**

* TEHDİT

* ÇALIŞMA HÜRRİYETİNE ENGEL OLMAK

* YOL KAPATMAK

* SEÇİMLİK CEZA

* FABRİKA GİRİŞ YOLUNUN KAPATILMASI

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 37

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 117

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 119

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre, 28/06/2014 tarih ve 6545 sayılı Kanunun geçici 6. maddesi ile sulh ceza mahkemelerinin kaldırıldığı ve anılan mahkemelerdeki dava dosyalarının asliye ceza mahkemelerine devredildiği hususunun mahallinde gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede,

1- İddianame içeriği, müşteki anlatımları ve tanık beyanlarına göre, fabrika giriş yolunun yukarıda isimleri zikredilen tüm sanıklarca trafiğe kapatılarak, müştekileri “buradan geçemezsiniz, buradan taş yükleyemezsiniz, malı yüklerseniz kavga ederiz, siz Sinoplusunuz, burada size iş yaptırmayız gidin” diye tehdit ederek, kamyonların fabrikaya girişine engel oldukları, müştekilerin anılan mermer fabrikasından yükleme yapamadıkları, ihracat malının kamyonlara yüklenmemesi nedeniyle Gemlik limanında yükü bekleyen gemiye malın teslim edilemediği böylece ihracatın iptal edildiği olayda, sanıkların eylemlerinin TCK'nın 117/4. maddesinde düzenlenen suçu oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan, beraat eden sanıklar Ö.. K.., M.. Y.., N.. Ö.., T.. Ç.., F.. A.., N.. K.., B.. K.., İ.. K..'nun öbür sanıkların iş ve çalışma hürriyetine engel olmak için işledikleri tehdit eylemleri sırasında olay yerinde bulunup suçu doğrudan doğruya birlikte işledikleri ve TCK'nın 37. maddesi anlamında eylemlerin bütününden sorumlu oldukları, yolun kapatıldığı yere birlikte gittikleri, eylemlerin ani gelişmediği, iş ve çalışma özgürlüğünü engellemek için orada bulunduklarını bildiklerinin tüm dosya kapsamında anlaşıldığı gözetilmeden, eksik ve yetersiz gerekçeyle TCK'nın 117/1, 119/1-c maddeleriyle mahkumiyet ve bir kısım sanıklar haklarında aynı suçtan beraat hükümleri kurulması,

2- TCK'nın 117/1. maddesinde seçimlik ceza olarak adli para cezası da öngörülmesi karşısında, sanık M.. Ç..'ın adli sicil kaydında geçen 3167 sayılı Kanuna aykırılığa ilişkin ilamların 5941 sayılı Çek Kanunu ile suç olmaktan çıkarılması, diğer sanıklar T.. Ö.., A.. K.., İ.. Ç..'ın ise sabıkaları bulunmamasına karşın, tekerrüre esas mahkumiyetleri bulunduğu gerekçe gösterilip, TCK'nın 58/3. maddesindeki zorunluluktan söz edilerek temel cezanın hapis cezası olarak belirlenmesi,

3- Sanık M.. Ç..'ın adli sicil kaydındaki geçmiş mahkumiyetine konu 3167 sayılı Kanuna muhalefet eyleminin, 5941 sayılı Kanun ile suç olmaktan çıkarılması karşında, TCK'nın 58. maddesinin uygulama olanağının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

3- Sanık M.. Ç..'ın adli sicil kaydındaki geçmiş mahkumiyetine konu 3167 sayılı Kanuna muhalefet eyleminin, 5941 sayılı Kanun ile suç olmaktan çıkarılması karşında, TCK'nın 58. maddesinin uygulama olanağının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar M.. Ç.., İ.. Ç.., A.. K.., sanık T..Ö..müdafii ve katılan C..D.. vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13661, Karar No: 2019/5082, Tarih: 11.06.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/13661 E.  ,  2019/5082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.04.2015 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 05.01.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacılar vekili, müvekkillerinin maliki olduğu 111 ada 75 parsel sayılı taşınmaz lehine, davalılara ait taşınmazlardan geçit hakkı kurulmasını talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, geçit bedelinin kesin sürede yatırılmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacılar vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Geçit tesisi davalarında başlangıçta davacı tarafından öngörülemediğinden dava dilekçesinde talep edilen yer dışındaki güzergahlardan da geçit kurulması gerekebilir. Bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerine dava dilekçesi ile husumet yöneltilmemiş olması kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığından 6100 sayılı HMK’nin 124. maddesi gereğince dürüstlük kuralına aykırı olmayan bu taraf değişikliği talebi kabul edilerek davacının bu kişilerin harçsız olarak davaya katılmalarını sağlamasına imkan verilmelidir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün “İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili” başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Öte yandan; 6100 sayılı HMK’nin 90. maddesi gereğince; süreler, kanunda belirtilir veya hâkim tarafından tespit edilir. Kanunda belirtilen istisnai durumlar dışında, hâkim kanundaki süreleri artıramaz veya eksiltemez. Hâkim, kendisinin tespit ettiği süreleri, haklı sebeplerle artırabilir veya eksiltebilir; gerekli gördüğü takdirde, bu konudaki kararından önce tarafları da dinler.

Öte yandan; 6100 sayılı HMK’nin 90. maddesi gereğince; süreler, kanunda belirtilir veya hâkim tarafından tespit edilir. Kanunda belirtilen istisnai durumlar dışında, hâkim kanundaki süreleri artıramaz veya eksiltemez. Hâkim, kendisinin tespit ettiği süreleri, haklı sebeplerle artırabilir veya eksiltebilir; gerekli gördüğü takdirde, bu konudaki kararından önce tarafları da dinler.

Aynı yasanın 94. maddesi gereğince; kanunun belirlediği süreler kesindir. Hâkim, tayin ettiği sürenin kesin olduğuna karar verebilir. Aksi hâlde, belirlenen süreyi geçirmiş olan taraf yeniden süre isteyebilir. Bu şekilde verilecek ikinci süre kesindir ve yeniden süre verilemez. Kesin süre içinde yapılması gereken işlemi, süresinde yapmayan tarafın, o işlemi yapma hakkı ortadan kalkar.

Kanun ya da hakim tarafından tayin edilmiş olan kesin süre içerisinde yerine getirilmeyen bir işlemin bu süre geçtikten sonra yerine getirilmesine yasal olanak bulunmamaktadır. Kesin süre içerisinde yerine getirilmeyen işlem bazen davanın kaybedilmesi sonuçlarını da doğurmaktadır. Davaların uzamasını veya uzatılmak istenmesini engellemek üzere konan kesin süre kuralı, kanunun amacına uygun olarak kullanılmalı, davanın reddi için bir araç sayılmamalıdır.

Bu nedenle de hakim tarafından kesin süre verilirken;

1-Kesin süreye konu işlemin gerekli ve tarafların yerine getirebileceği bir işlem olması,

2-Verilen sürenin işlemin yapılması için yeterli ve makul bir süre olması, duruşma gününe kadar kesin süre nedeniyle yapılacak işlem sonrası başka bir işleme gerek yok ise bu sürenin takip eden duruşma gününe kadar verilmesi,

3-Yapılması gereken iş veya işlemler birer birer, varsa masraflarının da miktarıyla birlikte açıkça gösterilmesi,

4-Sürenin kesin olduğu ve sonuçlarının tarafa açıklanması zorunludur.

Somut olayda; mahkemece geçit bedeli olan 22.765,00 TL'nin depo edilmesi için davacı tarafa üç hafta kesin süre verildiği, kesin süre içerisinde, gereğinin yerine getirilmemesi halinde "buna dayanmaktan vazgeçmiş sayılacağının" şeklinde ihtaratta bulunulduğu, ne var ki, bilirkişi heyet raporunda 111 ada 57, 58, 59, 60, 61 ve 62 parsellerden geçen 2. alternatifin geçit hakkı tesis edilecek alanı ve üzerinde bulunan meyve ağaçlarının değerinin 21.015,00TL olduğu, inşaat bilirkişi raporunda betonarme köprü maliyetinin 1.750,00TL olduğu bildirildiği halde mahkemece davacı tarafa, geçit hakkı tesis edilecek alanın ve ağaçların değeri olan 21.015,00TL'yi depo etmek için süre verilmesi gerekirken depo bedeline betonarme köprüye ilişkin maliyet bedeli olan 1.750,00 TL'nin eklenerek kesin süre verilmesinin usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Diğer yandan mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporları da hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Davacılara ait taşınmazın yol ihtiyacı içinde olduğu ne var ki davalı adına kayıtlı 111 ada 62 parsel sayılı taşınmazdan geçen yola ulaşımı engelleyen su kanalı bulunduğu ancak fen bilirkişi raporunda yola bağlantı sağlayacak seçenekler belirtilirken DSİ onayı olmadığı halde kanal üzerinden köprü yapılması gerektiğinin bildirildiği görülmektedir.

DSİ'ye ait kanal üzerinden bu şekilde geçit hakkı tesisi doğru değildir. Mahkemece her ne kadar 1. Alternatif ekonomik olmadığı için tercih edilmemişse de fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi gereği 2. alternatifte yer alan su kanalından geçilmeden ve yükümlü taşınmazları bölmeden güneyde yer alan parsellerden geçişin de mümkün olup olmadığı mahkemece değerlendirilmemiştir. Davacılar vekili temyiz dilekçesinde 111 ada 57, 58 ve 59 parseller aleyhine 111 ada 60, 61 ve 62 parseller lehine geçit hakkı kurulduğunu belirttiğinden bu hususun da mahkemece araştırılması gerekir. Bu durumda mahkemece, taşınmazın çevresindeki genel kadastral yolları gösterir geniş pafta örneği getirtilmeli, konusunda uzman bilirkişilerin katılımı ile yeniden keşif yapılarak davacıların maliki olduğu 111 ada 75 parsel sayılı taşınmaz için kanaldan geçmeyen başka geçiş seçenekleri araştırılmalı, aleyhine geçit kurulabilecek taşınmaz malikleri davada taraf olmalı, güncel değer tespit edildikten sonra davacılar vekiline usulüne uygun süre verilerek bedel depo edildikten sonra sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Noksan inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile; hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.06.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/558, Karar No: 2022/3340, Tarih: 01.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/558 E.  ,  2022/3340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; ilk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nce HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine dair hüküm Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş; davalı vekili de dilekçesinde duruşma isteminde bulunmakla, duruşma için belirlenen 01/03/2022 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nce 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nin taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırıldıktan sonra ilk derece mahkemesi kararının incelenmesinde,

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; kapama fındık bahçesi niteliğindeki Sakarya İli, Kocaali İlçesi, Beyler Köyü, 102 ada, 11 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak,taşınmazın üzerinde bulunan tel çite ise maktuen değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesi’nin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

Kocaali Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/94 E.-2018/70 K. sayılı gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin 6 nolu bendinin hükümden çıkarılmasına,

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesi’nin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

Kocaali Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/94 E.-2018/70 K. sayılı gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin 6 nolu bendinin hükümden çıkarılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.815,00-TL vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 01/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.