muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2025/316, Karar No: 2025/1837, Tarih: 19.03.2025

"İçtihat Metni"
               T.C.
D A N I Ş T A Y
 DÖRDÜNCÜ DAİRE  
Esas     No : 2025/316
Karar	No : 2025/1837                                                                       
TEMYİZ EDEN TARAFLAR  : 
1- (DAVACI) ...                             
VEKİLİ   : Av. ...
							2-(DAVALI) ... Belediye Başkanlığı 		 
VEKİLİ   : Av. ...
İSTEMİN KONUSU	: ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek aleyhlerine olan hüküm fıkralarının taraflarca bozulması istenilmektedir.  
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: Karaman ili, ... Mahallesi, ... Caddesi, No:... adresinde bulunan konfeksiyon ve hediyelik eşya satış faaliyet konulu işyeri için davacı adına düzenlenen işyeri açma ve çalışma ruhsatının iptal edilmesine ilişkin ... tarih ... sayılı Karaman Belediyesi Encümeni kararının iptali istemiyle açılan davada davanın reddi yolunda verilen kararın temyiz aşamasında bozulması üzerine bozma kararına uyulmak suretiyle ... İdare Mahkemesinin ... tarih E:..., K:... sayılı kararıyla işlemin iptaline karar verilmesi üzerine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla bu işlem nedeniyle uğranıldığı ileri sürülen 50.000,00 TL maddi zararın, ruhsatın iptal edildiği 20/08/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tazminine karar verilmesi istemiyle açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine İdare Mahkemesince verilen kararda; uyuşmazlıkta, hukuka aykırılığı yargı mercilerince saptanarak iptaline karar verilen işlem dolayısıyla davacının uğradığı maddi zararın Anayasa'nın 125. maddesi uyarınca idarece tazmini gerektiği açık olup, bu bağlamda düzenlenen bilirkişi raporuna göre, davacının işyerinde işletme hesabı esasına göre defter tuttuğu, 2008 yılı defterlerine göre sağlıklı bir tespit yapılamadığı, kapatma işlemine konu olan işyerinin 22/06/2009-28/08/2009 tarihlerinde 68 gün faaliyet gösterdiği, bu durumda, kapatma işlemine konu işyerinden mahrum kalınan kazanç hesaplamasında sadece 2009 yılı işletme hesabı defteri ile belgelerinin kullanılabileceği, buna göre kayıtlı gider ve gelirler üzerinden yapılan hesaplamada işletmenin günlük kar tutarının 2.900,58 / 68 gün = 42,656 TL olduğu, 28/08/2009 - 12/08/2014 tarihine kadar geçen süreye ilişkin mahrum kalınan kâr tutarının 77.207,36 TL olarak hesaplandığı, kapalı kalınan süreye ilişkin enflasyon etkisinin de göz önünde bulundurulması gerektiği kanaatinde olunması halinde; 28/08/2009 - 12/08/2014 dönemine ilişkin ortalama TÜFE endeks artışı kullanılarak yapılan hesaplamada mahrum kalınan kârın düzeltilmiş değerinin 96.123,16 TL olduğu" yönünde kanaat bildirildiği, dosyaya sunulan 29/05/2024 havale tarihli dilekçe ile davacı tarafından dava değerini 96.123,16 TL olarak ıslah edildiği, işyerinin kapalı kaldığı dönem olan 28/08/2009-12/08/2014 tarihleri arasında mahrum kalınan kârın 77.207,36 TL olarak hesaplandığı görülmekle, davacının davasının kısmen kabulü ile 77.207,36 TL'nin davacıya ödenmesi gerektiği, her ne kadar davacı tarafından maddi zararın, ruhsatın iptal edildiği 20/08/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tazminine karar verilmesi istenilmekte ise dei dava konusu işlemin yargı kararı ile iptali sonrasında davacı tarafından tazminat istemiyle idareye başvuru yapılmış ise başvuru tarihinden, başvuru yapılmadan doğrudan tazminat davası açılmış ise tazminat davasının açıldığı tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle davacıya ödeneceği, davacının 20/05/2015 tarihinde doğrudan dava açtığı ve idarenin bu tarih itibarıyla temerrüde düşürüldüğü anlaşılmakla, hükmedilen tazminat tutarına davanın açıldığı 20/05/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle ödenmesi gerektiği; öte yandan her ne kadar bilirkişi raporunda, işyerinin kapalı kaldığı süreye ilişkin enflasyon etkisinin de göz önünde bulundurulması gerektiği yönünde kanaat bildirilmiş ise de, mahrum kalınan kazanç kaybının dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verildiği gözönüne alındığında davacının fazlaya ilişkin 18.915,80 TL tazminat tutarı talebinin reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, davacının uğradığı kazanç kaybına karşılık 77

.915,80 TL tazminat tutarı talebinin reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, davacının uğradığı kazanç kaybına karşılık 77.207,36 TL maddi tazminatın davanın açıldığı 20/05/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı idare tarafından davacıya ödenmesine, davacının fazlaya dair 18,915,80 TL (96,123,16 TL-77.207,36 TL) maddi tazminat istemi yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDEN DAVACININ İDDİALARI	: Dava tarihi itibarıyla faiz işletilmesinin hukuka aykırı olduğu, maddi tazminata sebebiyet veren işyerinin kapatılması işleminin hukuka aykırılığının yargı kararıyla tespit edilerek iptal edilmesi nedeniyle işlemin tesis edildiği 20/08/2009 tarihi itibarıyla faize hükmedilmesi gerektiği leri sürülmektedir.
TEMYİZ EDEN DAVALININ İDDİALARI	: Zararın bulunmadığı, ruhsata aykırılığın giderilmediği, ıslah ile artırılan tutara ıslah tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.
DAVACININ SAVUNMASI	: Cevap verilmemiştir.
DAVALININ SAVUNMASI	: Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.
TETKİK HÂKİMİ                               : ...
DÜŞÜNCESİ                                    : Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan  İdare Mahkemesi kararının düzelterek onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE	:
Davalı İdarenin Temyiz İsteminin İncelenmesi:
İdare mahkemeleri tarafından verilen kararların temyiz yolu ile incelenerek bozulabilmeleri, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49. maddesinde belirtilen nedenlerden birinin bulunması halinde mümkündür.
 Davalı tarafından ileri sürülen hususlar, Mahkeme kararının davacının uğradığı kazanç kaybına karşılık 77.207,36 TL maddi tazminatın 20/05/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı idare tarafından davacıya ödenmesine ilişkin hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Davacının, hüküm altına alınan maddi tazminata yargı kararıyla iptal edilen idari işlemin tesis edildiği 20/08/2009 tarihinden itibaren faiz işletilmesi gerektiğine yönelik temyiz istemine gelince:
Anayasa'nın 125. maddesinde, ''İdarenin her türlü eylem ve işlemlerine karşı yargı yolu açıktır.... İdare, kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlüdür.'' kuralına yer verilmiştir.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesinde, "İlgililer haklarını ihlal eden bir idari işlem dolayısıyla Danıştay'a ve idare vergi mahkemelerine doğrudan doğruya tam yargı davası veya iptal ve tam yargı davalarını birlikte açabilecekleri gibi, ilk önce iptal davası açarak bu davanın karara bağlanması üzerine, bu husustaki kararın veya kanun yollarına başvurulması halinde verilecek kararın tebliği veya işlemin icrası sebebiyle doğan zararlardan dolayı icra tarihinden itibaren dava süresi içinde tam yargı davası açabilirler. Bu halde de ilgililerin 11. madde uyarınca idareye başvurma hakları saklıdır." kuralı yer almıştır.
Yukarıda açık metnine yer verilen 12. madde ile idari işlemden doğan zararın karşılanması istemiyle açılan tam yargı davalarında izlenmesi gereken yöntem belirlenmiş ve tam yargı davası açılmasının usul ve esasları kurala bağlanmıştır.

Yukarıda açık metnine yer verilen 12. madde ile idari işlemden doğan zararın karşılanması istemiyle açılan tam yargı davalarında izlenmesi gereken yöntem belirlenmiş ve tam yargı davası açılmasının usul ve esasları kurala bağlanmıştır.
Anılan maddeye göre, işlemden doğan zarara ilişkin tam yargı davalarının üç ayrı şekilde açılması mümkündür. Bunlardan birincisi, işlemden doğan zararın ödenmesi istemiyle doğrudan tam yargı açılması; ikincisi, zararı doğuran işlemin iptali istemine yönelik olarak iptal davası ile birlikte tam yargı davasının açılmasıdır. Üçüncüsü ise; zararı doğuran işlemin önce iptal davasına konu edilmesi, bu davada verilecek karar üzerine, bu husustaki kararın veya kanun yollarına başvurulması halinde verilecek kararın tebliğinden itibaren dava açma süresi içinde tam yargı davası açılmasıdır.
Uyuşmazlığa konu dava, işlemden doğan zarara ilişkin tam yargı davalarının üçüncü hali olan iptale dayalı tam yargı davası olup, maddi zararı doğuran davacıya ait konfeksiyon ve hediyelik eşya satış faaliyet konulu işyeri için düzenlenen işyeri açma ve çalışma ruhsatının iptali üzerine işyerinin kapatılması, ruhsat iptali işleminin sonrasında yargı kararıyla hukuka aykırı bulunarak iptal edilmesi üzerine tam yargı istemiyle açıldığına göre,  iş bu uyuşmazlık davacının hukuka aykırı işlem nedeniyle uğradığı maddi tazminat tutarına, yargı kararıyla iptal edilen işlem hukuk aleminden hiç doğmamış gibi tüm sonuçlarıyla ortadan kalkacağından, iptal edilen idari işlemin tesis edildiği tarihten itibaren yasal faiz işletilmesi hukuki sonucunu doğurmaktadır.
Bu itibarla, İdare Mahkemesince, davanın açıldığı 20/05/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davacıya ödenmesine şeklinde karar verildiği görülmekle,  kararın yasal faizin başlangıcı açısından verilen kısmında hukuki isabet görülmemiştir.
	Ancak, bu husus, 2577 sayılı Kanun'un 49. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan eksiklik ve yanlışlık kapsamında olduğundan, kararın hüküm fıkrasının faize ilişkin kısmının "maddi tazminatın  20/08/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı idare tarafından davacıya ödenmesine'' şeklinde düzeltilerek onanması gerektiği sonucuna varılmıştır.
KARAR SONUCU	:
Açıklanan nedenlerle;
1.	Tarafların temyiz istemlerinin reddine,
2.	Temyize konu ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının, davacının uğradığı kazanç kaybına karşılık ... TL maddi tazminatın davalı idare tarafından davacıya ödenmesine ilişkin kısmının ONANMASINA,
3.	Kararın hüküm fıkrasının faize ilişkin kısmının yukarıda belirtilen şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 
4. Temyiz giderlerinin istemde bulunanlar üzerinde bırakılmasına,
5.	Dosyanın anılan İdare Mahkemesine gönderilmesine,

1.	Tarafların temyiz istemlerinin reddine,
2.	Temyize konu ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının, davacının uğradığı kazanç kaybına karşılık ... TL maddi tazminatın davalı idare tarafından davacıya ödenmesine ilişkin kısmının ONANMASINA,
3.	Kararın hüküm fıkrasının faize ilişkin kısmının yukarıda belirtilen şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 
4. Temyiz giderlerinin istemde bulunanlar üzerinde bırakılmasına,
5.	Dosyanın anılan İdare Mahkemesine gönderilmesine,
6.	2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin 1. fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren onbeş (15) gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/03/2025 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/1344, Karar No: 2025/138, Tarih: 19.03.2025

"İçtihat Metni"
                       T.C.
	D A N I Ş T A Y
VERGİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas	No : 2023/1344
Karar	No : 2025/138
TEMYİZ EDENLER	: 1- (DAVALI) ... Bakanlığı - ANKARA 
	VEKİLLERİ	: Av. ...  Av. ...
 
2- (DAVALI) ... Defterdarlığı    (... Vergi Dairesi Müdürlüğü)
	VEKİLLERİ	: Av. ...  Av. ...
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ...  Ticaret Anonim Şirketi
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN	KONUSU	:	Danıştay Yedinci Dairesinin 07/03/2023 tarih ve E:2021/4941, K:2023/1337 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenmektedir.
 
YARGILAMA SÜRECİ	: 
	Dava konusu istem: Motorlu taşıt ithalatı ve distribütörlüğü yapan davacı şirket adına aralarında noter nezdinde yapılmış sözleşme bulunmadığından bahisle ... isimli mükellefe yapılan taşıt satışından dolayı özel tüketim vergisi beyannamesi verilmemesi nedeniyle takdir komisyonu kararına istinaden 2021 yılının Eylül dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi, verginin bir katı tutarında kesilen ve tekerrür hükmü uygulanmak suretiyle artırılan vergi ziyaı cezası ile vergi idaresince matrah takdirine ve tarhiyata dayanak gösterilen 18/04/2015 tarih ve 29330 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Özel Tüketim Vergisi (II) sayılı Liste Uygulama Genel Tebliği'nin "Mükellefiyet" başlıklı (I) numaralı bölümündeki "Tanımlar" başlıklı (B) işaretli kısmının "Motorlu Taşıt Ticareti Yapanlar" başlıklı (4) numaralı maddesinin ikinci fıkrasında yer alan "Bayilik, yetkili satıcılık veya acentelik ilişkisinin noter nezdinde yapılmış sözleşme ile tesis edilmiş olması aranır." cümlesinin iptali istenmektedir.
Danıştay Yedinci Dairesinin 07/03/2023 tarih ve E:2021/4941, K:2023/1337 sayılı kararı:
	Düzenleyici işlem yönünden yapılan inceleme:
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 73. maddesinin üçüncü fıkrasında vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı hükme bağlanmak suretiyle verginin kanuniliği ilkesi benimsenmiştir. Yine Anayasa'nın 124. maddesinde, kamu tüzel kişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve tüzüklerin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla, düzenleme yetkisinin bulunduğu kurala bağlanmıştır.
213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 3. maddesinin (B) işaretli fıkrasında, vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu, vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin yemin hariç her türlü delille ispatlanabileceği, vergiyi doğuran olayla ilgisi tabii ve açık bulunmayan şahit ifadesinin ispatlama vasıtası olarak kullanılamayacağı, iktisadi, ticari ve teknik icaplara uymayan ve olayın özelliğine göre normal ve mutad olmayan bir durumun iddia olunması halinde ispat külfetinin bunu iddia eden tarafa ait olacağı düzenlemesine yer verilmiştir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 12. maddesinin birinci fıkrasında, sözleşmelerin geçerliliğinin, kanunda aksi öngörülmedikçe, hiçbir şekle bağlı olmadığı, ikinci fıkrasında kanunda sözleşmeler için öngörülen şeklin, kural olarak geçerlilik şekli olduğu, öngörülen şekle uyulmaksızın kurulan sözleşmelerin hüküm doğurmayacağı düzenlenmiştir.
4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 1. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) işaretli bendinde, bu Kanun'a ekli (II) sayılı listedeki mallardan kayıt ve tescile tâbi olanların ilk iktisabının bir defaya mahsus olmak üzere özel tüketim vergisine tabi olduğu belirtilmiştir. Aynı Kanun'un 2. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) işaretli bendinde, "İlk iktisap"ın, (II) sayılı listedeki mallardan Türkiye’de kayıt ve tescil edilmemiş olanların kullanılmak üzere ithalini, müzayede yoluyla veya kayıt ve tescil edilmiş olsa dahi 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümlerine göre iade edilenler de dahil motorlu araç ticareti yapanlardan iktisabını, motorlu araç ticareti yapanlar tarafından kullanılmaya başlanmasını, aktife alınmasını veya adlarına kayıt ve tescil ettirilmesini; dava konusu uygulama işleminin tesis edildiği tarihte yürürlükte bulunan halinde "Motorlu araç ticareti yapanlar"ın, (II) sayılı listedeki mallardan kayıt ve tescile tâbi olanları imal, inşa veya ithal edenler ile fabrika, ana bayi, bölge bayii, bayi, yetkili satıcı ve acenteler ile Maliye Bakanlığınca bu nitelikte oldukları tespit edilenleri ifade ettiği hükme bağlanmıştır. Yine aynı Kanun'un 3. maddesinin (a) işaretli bendinde mal teslimi veya ilk iktisap hallerinde vergiyi doğuran olayın, malın teslimi veya ilk iktisabı ile doğduğu belirtilmiş, 4. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) işaretli bendinde, bu Kanun'a ekli (II) sayılı listedeki mallardan kayıt ve tescile tabi olanlar için özel tüketim vergisinin mükellefinin, motorlu araç ticareti yapanlar, kullanmak üzere ithal edenler veya müzayede yoluyla satışını gerçekleştirenler olduğu  hüküm altına alınmıştır.
4760 sayılı Kanun'un "Verginin beyanı, tarh ve ödenmesi" başlıklı 14. maddesinin (2) numaralı fıkrasında, (II) sayılı listedeki kayıt ve tescile tabi mallara ait özel tüketim vergisi beyannamesinin, ilk iktisap ile ilgili işlemlerin tamamlanmasından önce bu işlemlerin yapıldığı yer vergi dairesine verileceği ve aynı gün içinde ödeneceği, aynı maddenin (5) numaralı fıkrasında ise bu maddenin uygulanmasına ilişkin usulleri tespit etmeye Maliye Bakanlığının yetkili olduğu düzenlenmiştir.

4760 sayılı Kanun'un "Verginin beyanı, tarh ve ödenmesi" başlıklı 14. maddesinin (2) numaralı fıkrasında, (II) sayılı listedeki kayıt ve tescile tabi mallara ait özel tüketim vergisi beyannamesinin, ilk iktisap ile ilgili işlemlerin tamamlanmasından önce bu işlemlerin yapıldığı yer vergi dairesine verileceği ve aynı gün içinde ödeneceği, aynı maddenin (5) numaralı fıkrasında ise bu maddenin uygulanmasına ilişkin usulleri tespit etmeye Maliye Bakanlığının yetkili olduğu düzenlenmiştir.
Kanun'un verdiği yetkiye dayanılarak Maliye Bakanlığınca 18/04/2015 tarih ve 29330 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Özel Tüketim Vergisi (II) Sayılı Liste Uygulama Genel Tebliği'nde, Kanun'a ekli (II) sayılı listede yer alan mallara ilişkin hükümler ile bu hükümlerle ilgili olmak üzere Kanun'un uygulanmasına dair usul ve esaslar açıklanmış, Tebliğ'in (I) numaralı bölümünün (B) işaretli kısmının (4) numaralı maddesinin birinci fıkrasında "motorlu araç ticareti yapanlar" kayıt ve tescile tabi olan taşıtları satmak üzere  imal, inşa veya ithal edenler ile fabrika, ana bayi, bölge bayii, bayi, yetkili satıcı ve acenteler ile Maliye Bakanlığınca bu nitelikte oldukları tespit edilenler olarak tanımlanmıştır. Anılan maddenin ikinci fıkrasında, bayilik, yetkili satıcılık veya acentelik ilişkisinin noter nezdinde yapılmış sözleşme ile tesis edilmiş olmasının aranacağı düzenlenmiştir.
Anayasa'nın 124. maddesinde, Cumhurbaşkanı, bakanlıklar ve kamu tüzelkişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve Cumhurbaşkanlığı kararnamelerinin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla, yönetmelikler çıkarabileceği hükmüne yer verilmiştir.
Buna göre, idari teşkilat yapısı içinde yer alan Bakanlıklar ile diğer kamu kurum ve kuruluşları, görev alanlarına ilişkin olarak ve yönetmelik, yönerge, tebliğ, genelge ve talimat gibi çeşitli adlar altında düzenleme yapabilmektedirler.
Bu düzenlemeler arasında uyulması gereken "normlar hiyerarşisi" kuramına göre, hukuk düzeni, farklı kademede yer alan Anayasa, kanun, yönetmelik ve diğer düzenleyici işlemlerden oluşan birçok normu içermekte ve her norm geçerliliğini bir üst basamakta yer alan normdan almaktadır. 	Normlar hiyerarşisine göre kanundan sonra gelen yönetmelik, genelge, tebliğ, talimat gibi düzenlemelerin ancak kanunda verilmiş olan hakkın kullanılmasının açıklanması ile ilgili olacağı, bu metinlerde kanun ile verilmiş olan hakkı genişletici veya daraltıcı mahiyette hükümlere yer verilemeyeceği hukukun genel ilkelerindendir.

Dava konusu Genel Tebliğ, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'na dayanarak hazırlanmış olup Genel Tebliğ'in dava konusu edilen kısmının kanuni dayanağı olan 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 2. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (d) bendinin dava konusu uygulama işleminin tesis edildiği tarihte yürürlükte bulunan halinde "Motorlu araç ticareti yapanlar"ın, bu Kanun'a ekli (II) sayılı listedeki mallardan kayıt ve tescile tâbi olanları imal, inşa veya ithal edenler ile fabrika, ana bayi, bölge bayii, bayi, yetkili satıcı ve acenteler ile Maliye Bakanlığınca bu nitelikte oldukları tespit edilenleri ifade ettiği belirtilmiştir.
Bu durumda,	dava konusu Genel Tebliğ'in dayanağı olan Kanun'da fabrika, ana bayi, bölge bayii, bayi, yetkili satıcı ve acentelerin yapacakları sözleşmeler için herhangi bir şekil şartı getirilmediği gibi, ek şart getirme konusunda davalı idareye herhangi bir yetki de tanınmadığı anlaşılmaktadır. Bununla beraber 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ile 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nda anılan sözleşmelerin noterde düzenlenmesi ya da onaylanması şeklinde bir şart bulunmadığından, Kanun'da yer almayan bir şekil şartı öngören Genel Tebliğ'in dava konusu edilen kısmında hukuka uygunluk görülmemiştir.
	Uygulama işlemi yönünden yapılan inceleme:
Davalı idarece dava konusu düzenlemeye dayanılarak tesis edilen işlemin hukuka uygun olduğu ileri sürülmüş ise de Genel Tebliğ'in ilgili kısmının yukarıda değinilen gerekçeyle iptal edilmesi karşısında, motorlu taşıt ithalatı ve distribütörlüğü yapan davacı şirket ile ... isimli mükellef arasında bayilik ilişkisinin mevcut olduğu, davacının ithal ettiği aracı satmak üzere bayii konumundaki şahsa tesliminde özel tüketim vergisinin doğmadığı sonucuna varılmıştır. Dolayısıyla taraflar arasında düzenlenmiş noter onaylı bir bayilik sözleşmesi bulunmadığından bahisle, söz konusu aracın satış işleminin doğrudan davacı tarafından gerçekleştirildiği kabul edilerek yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uygunluk görülmemiştir.
Karar sonucu:
Daire, bu gerekçeyle düzenleyici işlemin dava konusu edilen cümlesini iptal etmiş, cezalı tarhiyatı kaldırmıştır.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Davalı İstanbul Defterdarlığı tarafından,   düzenleyici işlem ile birlikte uygulama işleminin aynı davaya konu edilmesinin usule aykırı olduğu belirtilmiştir. Öte yandan dava konusu edilen Genel Tebliğ'de Kanun'a aykırı bir düzenlemenin yapılmadığı, uygulamada birliğin sağlanması adına yapılan değişiklik ile vergi güvenliğinin temini ve vergisel sonucu olan işlemlerin sağlıklı, objektif ve kanunun ruhuna uygun bir şekilde yürütülmesinin amaçlandığı, düzenlemenin Hazine ve Maliye Bakanlığına verilen usul ve esasları belirleme yetkisi dahilinde olduğu ileri sürülmektedir.