muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9879, Karar No: 2017/9614, Tarih: 14.09.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/9879 E.  ,  2017/9614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İftira suçunun özel bir halini düzenleyen ve TCK.nun 268. maddesinde tanımlanan “Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması” suçunun oluşabilmesi için, kişinin işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla başkasına ait kimliği veya kimlik bilgilerini kullanması gerekmektedir.

Suç, hakkındaki soruşturma ve kovuşturmayı önlemek amacıyla işlendiğinden, fiil sonucunda soruşturma veya kovuşturmanın kimliği kullanılan kişiye yöneltilebilme imkanı olmalıdır. Bu bakımdan, kullanılan kimlik veya bilgilerin gerçek ve hayatta olan bir kimseye ait bulunmalıdır. Hayali ve hayatta olmayan kişilere ait kimlik veya bilgilerin kullanılması durumunda TCK.nun 268. maddesindeki suç değil, koşulları varsa TCK.nun 206. maddesindeki Resmi Belgenin Düzenlenmesinde Yalan Beyan suçu oluşacaktır.

Somut olayda, sanığın suç tarihinde hakkındaki çocuğun cinsel istismarı suçu nedeniyle yürütülen soruşturmada, 09.03.1999 tarihinde ölmüş olan babası İdris Yüksel'e ait sürücü belgesi ve kimlik bilgilerini kullandığı anlaşılmakla TCK.nun 268. maddesinde tanımlanan suçun oluşmayacağı, sanığın fiilinin TCK.nun 206. maddesindeki "resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan" suçunu oluşturacağı gözetilmediğinden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3445, Karar No: 2019/6291, Tarih: 19.09.2019

**10. Hukuk Dairesi         2017/3445 E.  ,  2019/6291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili, kurum zararının tazminini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI:

Özetle; ilk derece mahkemesi tarafından verilen hükmün hukuka ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava 11.07.2013 tarihinde meydana gelen zararlandırıcı sigorta olayı sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan aylıkların tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 39. maddesidir.

5510 sayılı Kanunun “Uzun Vadeli Sigorta Kolları Bakımından Üçüncü Kişinin Sorumluluğu” başlıklı 39’uncu maddesinin birinci fıkrasında; “Üçüncü bir kişinin kastı nedeniyle malûl veya vazife malûlü olan sigortalıya veya ölümü halinde hak sahiplerine, bu Kanun uyarınca bağlanacak aylığın başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı için Kurumca zarara sebep olan üçüncü kişilere rücû edilir.” hükmü öngörülmüştür.

5510 sayılı Kanunun “Uzun Vadeli Sigorta Kolları Bakımından Üçüncü Kişinin Sorumluluğu” başlıklı 39’uncu maddesinin birinci fıkrasında; “Üçüncü bir kişinin kastı nedeniyle malûl veya vazife malûlü olan sigortalıya veya ölümü halinde hak sahiplerine, bu Kanun uyarınca bağlanacak aylığın başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı için Kurumca zarara sebep olan üçüncü kişilere rücû edilir.” hükmü öngörülmüştür.

Davaya konu somut olayda, 5510 sayılı Kanunun 39. maddesi gereğince sigortalının hak sahiplerine 62.108,53 TL peşin sermaye değerli gelir bağlandığı, kurum tarafından bu miktarın yarısının yani 31.054,26 TL’sinin rücu edilebileceği, ayrıca davalı hakkında hükmedilen müebbet hapis cezasına haksız tahrik indirimi uygulanması nedeniyle kurum zararından ¼ oranında haksız tahrik indirimi yapılması gerektiği, böylece davalıdan istenebilecek toplam alacak miktarının 23.290,69 TL olacağı, ilk derece mahkemesinin bu ilkelere göre kurumun talep ettiği miktarı karara bağladığı anlaşıldığından taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olmak üzere karar verilmiş ise de, davacı Kurum vekili itirazında ve 30.11.2016 tarihli kurum yazısında hak sahiplerine bağlanan ölüm aylıklarının 5510 sayılı Kanunun 39. maddesine göre aylığın başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı olduğunun belirtilmesi karşısında, kurum alacağının doğru belirlenmek suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik araştırma ve inceleme ile yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 19.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3235, Karar No: 2015/9043, Tarih: 13.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/3235 E.  ,  2015/9043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... Tüketici ve ... Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 05.03.2013 tarihli dilekçe ile; dava dışı borçlu ... ile konut finansmanı ve kredisi sözleşmesi yapıldığını, davalı ...'in de sözleşmeyi müşterek borçlu ve kefil sıfatıyla imzaladığını, borcun zamanında ödenmediğini, ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla yapılan takip sonucu elde edilen gelirin borcu karşılamadığını, ... ve ... hakkında ... İcra Müdürlüğünde icra takibi başlatıldığını, ...'nin itirazı üzerine takibin durduğunu ileri sürerek itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemleriyle ... Asliye Hukuk Mahkemesinde dava açmıştır.

... Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla); "...davalının .../... adresinde ikamet ettiği, davaya dayanak teşkil eden kredi sözleşmesinin de davacı bankanın ... şubesinde düzenlendiğinden yetkili mahkemenin ... Adliyesi Nöbetçi Tüketici Mahkemesine ait olduğu..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

... Tüketici Mahkemesi ise; ".. ... Adliyesinde Tüketici Mahkemelerinin 05.07.2013 tarihinde kurulduğu, 08.07.2013 tarihinde tevziye başlandığı, davanın ise 05.03.2013 tarihinde açıldığı, davanın açıldığı tarihte ... Adliyesinde Tüketici Mahkemesi kurulmadığından davaya bakma görevinin ... Tüketici Mahkemelerine olduğu..." gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

... Tüketici Mahkemesi tarafından ise "...yetki itirazının kesin olmadığı hallerde süresinde yetki itirazında bulunulmaması ve yetkili mahkemenin gösterilmemesi halinde davanın açıldığı mahkemenin yetkili olacağı, ... Asliye Hukuk Mahkemesince davalının süresinde yaptığı yetki itirazı üzerine 24.09.2013 tarihinde yetkisizlik kararı verildiği, HMK'nın yetkiye ilişkin hükümlerinin derhal uygulanacağı, yetkisizlik kararının verildiği tarihte ... Tüketici Mahkemesinin faaliyette olduğu, ... Tüketici Mahkemesinin görevsizlik kararının yetkisizlik niteliğinde olduğu, yetkili mahkemenin ... Tüketici Mahkemesi olduğu... " gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Dosya kapsamından, ... Adliyesinde Tüketici Mahkemesinin 05.07.2013 tarihinde kurulduğu, 08.07.2013 tarihinde tevziye başlandığı, eldeki davanın 05.03.2013 tarihinde ... Asliye Hukuk Mahkemesinde açıldığı, davalının süresinde 03.06.2013 tarihli dilekçe ile yetkili mahkemenin ... Tüketici Mahkemeleri olduğunu belirterek yetki itirazında bulunduğu, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin (Tüketici Mahkemesi) sıfatıyla 24.09.2013 tarihinde yetkisizlik kararı verdiği anlaşılmaktadır. Somut olayda, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) yetkisizlik kararını verdiği tarihte ... Adliyesinde Tüketici Mahkemesi faaliyete geçtiğinden davanın ... Tüketici Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; ... Tüketici Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13.10.2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8616, Karar No: 2023/5429, Tarih: 06.12.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/8616 E.  ,  2023/5429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/362 E., 2015/463 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Gaziosmanpaşa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.12.2015 tarihli, 2015/362 Esas 2015/463 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 inci maddesinin dördüncü fıkrası, 50 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 15.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 6 ay süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 24.10.2020 tarihli ve 2016/11530 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii süre tutum dilekçesi vererek kararı temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.30.04.2012 tarihinde, saat 10:30 sıralarında sanık sürücü ...'nin yönetimindeki ... plaka sayılı kamyon ile iki yönlü kullanılan Şirindere Caddesi üzerinde geri manevra yaptığı sırada yol üzerinde bulunan çocuklardan 2007 doğumlu ...'a kamyonun sol arka kısmı ile çarpması sonucu, yayanın ölümü ile neticelenen olay meydana gelmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii süre tutum dilekçesi vererek kararı temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.30.04.2012 tarihinde, saat 10:30 sıralarında sanık sürücü ...'nin yönetimindeki ... plaka sayılı kamyon ile iki yönlü kullanılan Şirindere Caddesi üzerinde geri manevra yaptığı sırada yol üzerinde bulunan çocuklardan 2007 doğumlu ...'a kamyonun sol arka kısmı ile çarpması sonucu, yayanın ölümü ile neticelenen olay meydana gelmiştir.

2.Mahallinde 25.06.2013 tarihinde yapılan keşif ve sonucunda mahkemeye hitaben hazırlanan 24.07.2013 tarihli bilirkişi raporunda özetle; yol genişliği 7m, yol çift yönlü, parke taşı ile kaplı çıkmaz bir yol olduğu, olay mahalli yerleşim yeri, araçların dönme alanlarının olmadığı, aracın mecburen geri manevra yaparak çıkmak zorunda olduğu, takriben 12 metre uzunluğunda, 2,65 metre yüksekliğinde ve 3 metre genişliğinde olan bir kamyon ile, geri geliş yönüne göre sağ tarafında 3 metre derinliğinde atık su deresi, sol tarafında ise evlerin olduğu dar bir yol üzerinde geri manevra esnasında bir yardımcısı olması gerekirken herhangi bir yardım almadan 30 metre geri manevra ile gelerek 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 67 nci maddesinin (b) fıkrasında belirtilen "yönetmelikte belirtilen şartlar dışında geriye gitmek yasaktır, izin verilen hallerde manevraları yapan sürücüler, karayolunu kullananlar için tehlike veya engel yaratmamak zorundadır" hükmüne ve 2918 sayılı Kanun'un asli kusurlarından /10) "manevraları düzenleyen genel şartlara uymamak" kuralını ihlal ettiği anlaşıldığından asli kusurlu olduğu, ölen ...'ın henüz 5 yaşında olup, anne ve babasının gözetim ve refakatında olması gerekirken yol üzerinde oyun oynamaya bırakıldığından 2918 sayılı Kanun'un 68 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca "taşıt yolu üzerinde bulunan yayların, trafiği engelleyecek veya tehlikeye düşürecek şekilde davranışlarda bulunmaları veya buraları kullanmaları yasaktır" kuralını ihlal ettiği anlaşıldığından 2. Derecede tali kusurlu olduğu belirlenmiştir.

3. Mahkemesinde 09.07.2015 tarihinde keşif ve sonucunda mahkemeye hitaben hazırlanan 30.07.2015 tarihli bilirkişi raporuna göre, sanık Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 137 nci maddesinin (B) bendinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca “duraklanan ve parkedilen yerden çıkılırken görüş alanları dışında kalan yerler varsa veya araçları kamyon, çekici, otobüs veya römork takılı bir ... ise, tehlikesizce hareket edebilmeleri veya uyarılmaları için bir gözcü bulundurmaları mecburidir” kuralını ihlal ederek, ikinci derecede kusurlu olduğu, ölen yaya ...’ın ise aynı Yönetmeliğin 138 inci maddesinin (d) bendi uyarınca “yaya yollarında, geçitlerde veya mecburi hallerde taşıt yolu üzerinde bulunan yayaların, trafiği engelleyecek tehlikeye düşürecek davranışlarda bulunmaları yasaktır” kuralını ihlal ederek birinci derecede kusurlu olduğu belirlenmiştir.

4.Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin 08.10.2014 tarihli raporuna göre,

4.Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin 08.10.2014 tarihli raporuna göre,

a- Sanık sürücü ... yönetimindeki ... plaka sayılı kamyon ile iki yönlü kullanılan Şirindere Caddesi üzerinde geri manevra yaptığı sırada, mahal şartlarını ve aracının özelliklerini dikkate almadığı, yeterli ve gerekli önlemleri almadan gözcü bulundurmadan tehlike yaratacak şekilde geri manevra yaparak yol üzerinde bulunan çocuğa çarparak olayın meydana gelmesine sebebiyet verdiği anlaşılmış olup, dikkatsiz ve özensiz davranışlarından dolayı olayda asli kusurlu olduğu,

b Ölen 2007 doğumlu ...'ın yol üzerinde tehlike yaratacak şekilde bulunduğu ve gelen araçtan korunma tedbiri almadığı anlaşılmış olup, 2007 doğumlu müteveffa yayanın yaşı nedeniyle davranış faktörlerinin sonuç üzerine tali derecede etken kusurlu olduğu belirlenmiştir.

5.Yapılan otopsi ile kişinin ölümünün genel beden travmasına bağlı ağır kafatası, yüz, çene, vertebra ayrıklı kırığı ile birlikte iç organ yaralanmasından gelişen iç kanama, beyin kanaması, beyin doku harabiyeti ile medulla spinalis kopmasından gelişen medüller şok sonucu meydana gelmiş olduğu tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden;

Kaza tespit tutanağı, keşfe binaen tanzim olunan bilirkişi raporunun, Adli Tıp Kurumu raporunun oluş ve dosya kapsamının birbiri ile uyumlu olduğu, kusur durumunu kesin bir şekilde tespit ettiği anlaşılarak hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Diğer Temyiz Sebepleri Yönünden;

A. Olay günü saat 10:30 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki kamyon ile, olay yeri yerleşim yeri, parke taşı ile kaplı çıkmaz yolda, aracın dönme alanının olmadığı 7 metre genişliğindeki çift yönlü yolda seyir halindeyken geri manevra yaparak, görüşünün olmadığı şekilde ve dışarıda gözcü bulundurmadan seyri sırasında olay mahallinde oyun oynayan 2007 doğumlu ...'ın ölümü ile neticelenen olayda bilinçli taksir koşullarının oluştuğu ve sanığa ek savunma verilerek temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının günlüğü 20 TL’den olmak üzere adli para cezasına çevrilmesi sırasında 760 gün yerine 750 gün şeklinde hesap hatası yapılarak netice cezanın 15.200 TL olarak hesaplanması gerekirken 15.000 TL şeklinde belirlenmesi suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2-A,B) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle Gaziosmanpaşa 14.Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.12.2015 tarihli, 2015/362 Esas 2015/463 Karar sayılı kararına yönelik temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 326 ıncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanığın ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkı saklı tutulmak koşuluyla, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2-A,B) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle Gaziosmanpaşa 14.Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.12.2015 tarihli, 2015/362 Esas 2015/463 Karar sayılı kararına yönelik temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 326 ıncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanığın ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkı saklı tutulmak koşuluyla, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3427, Karar No: 2007/4522, Tarih: 05.04.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/3427 E.  ,  2007/4522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine 14.04.2006 tarihli dilekçesiyle, ... Mahallesi (Köyü) 9219 ada 14 sayılı parselin 1947 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastro sınırları içerisindeyken, 1988 yılında yapılan ve kesinleşen 3302 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sonucu Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığını, taşınmazın kesinleşen orman sınırları içinde olduğu göz önünde bulundurulmadan 1970 yılında yapılan genel kadastro sırasında orman olarak tapulama dışı bırakılan ve ihdasen belediye adına oluşturulan taşınmazın ifrazıyla dava konusu parselin davalı adına tapu kaydı oluşturulduğunu, hukuki dayanaktan yoksun ve yolsuz tescil niteliğindeki davalı adına olan tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen orman kadastro sınırları içindeyken yine kesinleşen 2/B madde uygulaması sonucu Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazın tapu kaydının iptal ve tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 1946 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 7 numaralı orman kadastro komisyonuna bağlı 4 numaralı ekipçe yapılıp 24.03.1976 tarihinde, itirazlar incelenerek sonuçları 7 numaralı komisyonca 06.04.1983 tarihinde ilan edilerek dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması (bu uygulama idare mahkemesince iptal edilmiştir.) ve 1988 yılında yapılıp, 15.06.1989 tarihinde ilan edilen ve dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

Arsa niteliğinde ve 293 m2 yüzölçümündeki çekişmeli parsel, tapuda davalı gerçek kişi adına kayıtlı olup, 2981 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan imar ve parselasyon nedeniyle, 173 sayılı kadastro parselinden ve arazi kadastrosunda 1947 yılı orman sınırları içinde kalması nedeniyle tapulama dışı bırakılmış olan alanlardan ifrazen ... Belediyesi adına kayıt edilmiş, tahsis ve satışlar sonucu 12.10.1993 tarihinde davalı adına tapuya tescil edilmiştir.

Davalı taraf, taşınmazın makiye ayrılan yer olduğunu, bu nedenle aleyhindeki mahkeme hükmünün bozulması isteğiyle kararı temyiz ettiğinden, davanın özelliği nedeniyle maki tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.

Davalı taraf, taşınmazın makiye ayrılan yer olduğunu, bu nedenle aleyhindeki mahkeme hükmünün bozulması isteğiyle kararı temyiz ettiğinden, davanın özelliği nedeniyle maki tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.

1) 03.04.1950 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 3116 Sayılı Yasanın 5653 Sayılı Yasa ile değişik 5. maddesinin orman kadastro komisyonlarının görevini ve ne şekilde kurulacağını düzenlemiş, Orman Genel Müdürlüğünün 17.08.1950 tarihli tamimi ile yürürlüğe konulan Makilik ve Orman Sınırlarının Tesbitine Ait Yönetmeliğin "Amaç" başlıklı 1. maddesinde, makilik alanları belirleme görevini, orman kadastro komisyonlarının yanı sıra mahalli orman idaresince oluşturulacak komisyonlara da vermek suretiyle, yasaya aykırı bir hüküm getirilmiştir. Yine 3116 Sayılı Yasanın 5653 Sayılı Yasa ile değişik 1-e maddesi ile "maki cinsinden her türlü ağaçlıklarla örtülü yerler orman sayılmaz" hükmü getirildiği halde, sözü edilen Maki Yönetmeliğinin 2/1 maddesinde, hangi cins ağaççıkların maki florası olduğu açıklandıktan sonra, ikinci fıkrasında "Yukarıda sayılan ağaççıklardan müteşekkil formasyonla örtülü sahalar düz ve inbat kabiliyeti fazla olan yerlerde, işgal sahaları itibariyle %10 nisbetine kadar KORU ve % 25 nisbetine kadar BALTALIK ORMAN teşkil eden ağaçları ihtiva etse dahi maki sayılır" şeklindeki düzenlemeyle, yasanın orman olarak tanımladığı yerleri maki olarak ayırma olanağı getirmiştir. Yönetmelikler, yasa ve tüzüklerin uygulama alanını gösterir, yönetmelikler kaynak bulduğu yasalara aykırı ... hükümler getiremez. Hukukun en ... ilkelerinden olan hukukun üstünlüğü ilkesi gereğince, hukukun şekli kaynaklarından olan yasalar, Anayasa hükümlerine, yasaların uygulamasında karşılaşılacak sorunların açıklığa kavuşturulması için çıkarılan yönetmelikler de kaynağını bulduğu yasalara aykırı olamaz. Aykırılık durumunda, Türk ulusu adına yargı yetkisini kullanan mahkemeler Anayasa ve yasaya aykırı olan idari tasarruf niteliğindeki yönetmeliği uygulayamaz ve yasalara aykırı yönetmelik hükümlerine değer veremez (Hukuk Genel Kurulunun 02.03.2005 ... 2005/11-81-118 K. ve 30.06.1999 ... ve 1999/21 - 892 - 864 sayılı kararları da bu yöndedir.)