muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/446, Karar No: 2009/559, Tarih: 25.11.2009

Yukarıdaki açıklamalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde; 1976 yılında eylemli orman olduğundan 2/B madde işlemine tabi tutulmayarak orman içinde bırakılan taşınmazın eğim durumu da nazara alındığında İstanbul İlinin içme ve kullanma su ihtiyacını sağlayan Alibeyköy Barajına yakın mesafede muhafaza ormanı olduğu, bu haliyle makiye ayrılmayacağı, ayırma işleminin yasa ve yönetmeliğe aykırı olması nedeniyle yok hükmün olduğu, toprak tevzi komisyonunca tapu kaydı oluşturulmuş ise de 4753 Sayılı Yasanın 8. maddesinde ormanların tevzi edileceğine dair bir hükmün bulunmadığı, 6831 Sayılı Yasanın 1/j bendinin karşı kavramından funda veya makiliklerle örtülü orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan yerlerin orman sayılacağı ve bilimsel olarak da % 12’den fazla eğimli makilik sahaların orman ve toprak muhafaza karakteri taşıması nedeniyle muhafaza makisi, yani orman sayılması gerektiği, dava konusu parsel ve etrafının 15 milyon nüfuslu İstanbul İlinin içme ve kullanma suyunun önemli bir bölümünü karşılayan Alibeyköy Baraj Gölünün su toplama ve koruma sahası olup, bu baraj gölünü besleyen derelerin dava konusu taşınmazın yakınında geçtiği taşınmazın 1987 yılındaki eylemli orman olma durumu ve halen üzerinde orman ağaçlarının bulunması nedeniyle taşınmazın bazı bölümlerinin eğimin düşük olmasının orman bütünlüğü içinde sonuca etkili olamayacağı, orman niteliğini koruyan muhafaza (koruma) makilik alanlarda 22.03.1996 gün ve 1993/5-1 Sayılı İnançları Birleştirme Kararının uygulama yeri bulunmadığı, bu nedenle tapu kaydı üzerindeki ormanla ilgilidir şerhinin yasal olduğu, çekişmeli parselle aynı hukuki konumda olan komşu ve yakın komşu 182 sayılı parsel asliye (1) hukuk mahkemesinin 2003/623, 189 sayılı parsel asliye 2. hukuk mahkemesinin 1997/73, 195 sayılı parsel, asliye 1. hukuk mahkemesinin 1998/358, 196 sayılı parsel, asliye 3. Hukuk mahkemesinin 2000/191, 204 sayılı parsel asliye 1. hukuk mahkemesinin 2000/347, 247 sayılı parsel asliye 1. hukuk mahkemesinin 1999/38, 296 sayılı parsel asliye 1. hukuk mahkemesinin 2003/194, 301 sayılı parsel asliye 1. hukuk mahkemesinin 2003/96, 307 sayılı parsel asliye 2. hukuk mahkemesinin 2001/375 ve 391 sayılı parselin asliye 1. hukuk mahkemesinin 2002/1111 sayılı dava dosyalarında davaya konu olduğu ve kişilerin davaların reddine, Orman Yönetimi ya da Hazinenin davalarının kabulüne dair verilen kararların sırasıyla 20. Hukuk Dairesinin 16.12.2005 gün 2005/9004-14766, 27.11.2001 gün 2001/4750-9040, 22.04.2004 gün 2004/3759-4469, 07.03.2005 gün 2004/12231-2304, 13.12.2005 gün 2005/11030-15236, 23.09.2003 gün 2003/7399-5866, 13.05.2004 gün 2004/4248-5314, 14.12.2004 gün 2004/7584-13062, 04.11.2003 gün 2003/9110-7801 ve 14.03

. Hukuk Dairesinin 16.12.2005 gün 2005/9004-14766, 27.11.2001 gün 2001/4750-9040, 22.04.2004 gün 2004/3759-4469, 07.03.2005 gün 2004/12231-2304, 13.12.2005 gün 2005/11030-15236, 23.09.2003 gün 2003/7399-5866, 13.05.2004 gün 2004/4248-5314, 14.12.2004 gün 2004/7584-13062, 04.11.2003 gün 2003/9110-7801 ve 14.03.2006 gün 2006/749-3295 sayılı kararları ile onandığı gözönünde bulundurularak 1988 yılında dahi eylemli orman olması nedeniyle 2/B madde uygulamasına tabi tutulmayarak orman sınırları içinde bırakılan taşınmaz hakkındaki davacı gerçek kişilerin davalarının reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu gibi hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

Orman Yönetiminin taraf olmadığı mahkeme kararı ile alınan cebri tescil kararının yönetimi bağlamayacağı, kişisel hak doğuran satış vaadi sözleşmesine dayanan davacı Ö..G..'ün birleşen davasının reddine, davacı Orman Yönetiminin davasının kabulüne karar verilmelidir…” gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı Orman Genel Müdürlüğü vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; taşınmazın orman niteliğinde olup olmadığı ile toprak tevzi komisyonunca oluşturulan tapu kaydına ve Ö. G.. adına hükmen tesciline ait karara değer verilip verilemeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

Taraflar arasında uyuşmazlık konusu bulunmayan hususların incelenmesinde;

Dava konusu Eyüp İlçesi .. Köyü 4 pafta 389 parsel nolu taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı kanuna göre 1939 yılında yapılan orman tahdidinin 1945 yılında kesinleştiği, taşınmazın kesinleşen orman tahdidi içinde kaldığı, 5653 sayılı Kanun uyarınca çıkarılan yönetmelik uyarınca yapılan çalışmalarda 1951 tarihinde maki tefrik komisyonunca makilik alan olarak ayrıldığı, 1955 yılında 4753 sayılı Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu hükümlerine göre 31 Nolu Toprak Tevzi Komisyonunca taşınmazın…ihtiyaç sahiplerine borçlandırma yapılarak ve 25 yıl satılmamak koşuluyla tarla olarak 16.12.1955 tarih ve 100 sıra nolu tapu kaydı ile R. B.. adına tescil edildiği, 17.03.1969 tarihinde kesinleşen kadastrodan sonrasında Toprak Tevzi Komisyonunca verilen tapu kaydı uyarınca R. B.. adına tespiti ile tapusunun verildiği, bu tapu kaydının birden fazla kez el değiştirmekle birlikte halen Selahattin Lüle adına kayıtlı olduğu ve Ö. G.. lehine 13.06.1995 tarihinde kesinleşen satış vaadine dayalı hükmen tescil kararının beyanlar hanesinde yazılı olduğu görülmektedir.

40 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından yapılan ve 15.12.1988 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu ile 2B çalışmalarında taşınmazın fiilen orman olması nedeniyle orman sınırları içinde bırakıldığı anlaşılmaktadır.

6831 Sayılı Orman Kanunu’nun 11. maddesi uyarınca;

“Orman kadastro komisyonlarınca düzenlenen tutanakların askı suretiyle ilânı, ilgililere şahsen yapılan tebliğ hükmündedir.

Tutanak, harita ve kararlara karşı askı tarihinden itibaren altı ay içinde kadastro mahkemelerine, kadastro mahkemesi olmayan yerlerde kadastro davalarına bakmakla görevli mahkemeye müracaatla sınırlamaya ve 2 nci maddeye göre orman sınırları dışına çıkarma işlemlerine Çevre ve Orman Bakanlığı, Orman Genel Müdürlüğü ve hak sahibi gerçek ve tüzel kişiler itiraz edebilir. Bu müddet içinde itiraz olmaz ise komisyon kararları kesinleşir. Bu süre hak düşürücü süredir. Ancak, tapulu gayrimenkullerde tapu sahiplerinin, on yıllık süre içerisinde dava açma hakları mahfuzdur…”

Birleşen davanın davacısı Ö. G.. tarafından 40 Nolu Orman Kadastro Komisyonunun kararları ve tutanaklarının iptali talep edilmiş ise de; dava konusu taşınmazın o tarihte yürürlükte bulunan 6831 sayılı Yasanın 7.maddesi ve 02.09.1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliği hükümlerine göre yapılan kadastroda orman sınırı içinde bırakıldığı, çalışmaların 15.12.1988 tarihinde kesinleştiği ve bu tarihten itibaren anılan hükümde yer alan 10 yıllık hakdüşürücü sürenin geçtiği, diğer bir anlatımla; dava konusu taşınmazın toprak tevzi komisyonunca verilen tapu kaydı dikkate alınmaksızın orman sınırları içinde bırakıldığı 40 nolu Orman Kadastro Komisyonu tutanak ve kararlarının hakdüşürücü sürenin geçmesi nedeniyle kesinleşmesi ile  taşınmazın orman niteliğine ilişkin karar ve tutanakların da kesinleştiğinin kabulü zorunludur.

Hal böyle olunca, Yerel Mahkemece yapılması gereken; 6831 sayılı Orman Kanununun 11. maddesinde düzenlenmiş olan hakdüşürücü sürenin geçirilmiş olması nedeniyle Orman Genel Müdürlüğünce açılan asıl davanın kabulü ile Ö. G.. tarafından açılan birleşen davanın reddine karar vermektir.

Yerel Mahkemece açıklanan gereklilikler yerine getirilmeksizin direnme kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Direnme kararı, açıklanan bu değişik gerekçeyle bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı Orman Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3548, Karar No: 2016/7772, Tarih: 28.04.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/3548 E.  ,  2016/7772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, davalı tarafın, kendisi aleyhine ................. İcra Müdürlüğü'nün 202/2454 sayılı dosyasında icra takibi başlattığını, ancak takip dayanağı bonodaki imzanın kendisine ait olmadığını ve davalıya da borcunun bulunmadığını belirterek, davalıya borçlu olmadığının tespitine ve davalı aleyhine %20 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili duruşmada, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, ......... İcra Hukuk Mahkeme' sinin 2013/296 E. - 2013/139 K. numaralı dava dosyasında davacının davalı ...'a yönelik imza ve borç itirazı konusunda yapılan yargılamada 30/01/2013 tarihli Antalya Polis Kriminal Labarotuvarı' ndan rapor alınmış olduğu, söz konusu raporun hüküm vermeye elverişli, eksiksiz ve tutarlı olduğu, bu rapora göre bono üzerindeki imzanın borçlu davacı ...' ya ait olduğu tespit edildiğinden yargılamanın gereksiz yere uzamaması için başka bir inceleme ve araştırmaya gerek görülmeksizin, çıplak gözle dahi imza benzerliğinin tespit edildiği gerekçeleriyle, davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 2014/8310 E., 2014/10790 K. sayılı ve 10.06.2014 tarihli bozma ilamında; ''mahkemece, senette tahrifat olduğu iddia edildiği halde, ......... İcra Hukuk Mahkeme' sinin 2013/296 E. - 2013/139 K. numaralı dava dosyasından alınan bilirkişi raporuna itibar edilerek davanın reddine karar verilmiştir. Oysa, ......... İcra Hukuk Mahkemesi dar yetkilidir ve icra mahkemesince verilen kararlar maddi anlamda kesin hüküm teşkil etmez. Bu mahkemede yapılan bilirkişi incelemesi genel yetkili mahkemede kesin delil olarak kabul edilemeyeceğinden, bu bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilemez. Bu durumda geniş yetkili olan Asliye Hukuk Mahkemesi’nde açılan menfi tespit davasında senet üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmaksızın davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir'' denilmek suretiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulduğu belirtilerek yapılan yargılama sonunda; davacının 31.12.2014 tarihli duruşmaya gelmemesi ve mazeret de bildirmemesi nedeniyle, aynı tarihte dosyanın müracaata bırakıldığı, müracaat tarihinden itibaren üç ay geçmesine rağmen davanın yenilenmediği gerekçesiyle, HMK'nun 150. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulduğu belirtilerek yapılan yargılama sonunda; davacının 31.12.2014 tarihli duruşmaya gelmemesi ve mazeret de bildirmemesi nedeniyle, aynı tarihte dosyanın müracaata bırakıldığı, müracaat tarihinden itibaren üç ay geçmesine rağmen davanın yenilenmediği gerekçesiyle, HMK'nun 150. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dairemizin 2014/8310 E., 2014/10790 K. sayılı ve 10.06.2014 tarihli bozma ilamı 25.08.2014 tarihinde davacıya Alanya L Tipi Kapalı Cezaevinde bizzat tebliğ edilmiş, duruşm tarihine ilişkin tebligat evrakı ise aynı cezaevi adresinde ''adreste tanınmıyor'' şerhi ile 08.10.2014 tarihinde iade edilmiş olup, davacının tebligatın iade tarihinde tahliye olup olmadığı araştırılmadan, davacının mernis adresine TK'nun 21/2 maddesi uyarınca tebligat yapılması usulsüzdür. Açıklanan nedenle, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 28/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21738, Karar No: 2013/21372, Tarih: 15.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/21738 E.  ,  2013/21372 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 26.maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve E:2003/10, K:2006/106 sayılı kararı ile 26.maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptali sonrasında, Kurumun rücu hakkının, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı ya da hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında artık ilk peşin değerli gelirlerin; tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı şekilde hüküm kurulması gerektiği gibi,diğer taraftan kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması, şayet ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, bu durumda artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine imkan bulunmadığı gözetilmelidir.

İnceleme konusu dava yönünden; Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı ile ortaya çıkan bu maddi ve hukuki olgulara göre, iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelir ( 49.428,90) ile 2.773,66 TL lik cenaze giderinin, açıklanan ilkeler doğrultusunda %25 oranına tekabül eden miktarının ilk rücu davasında hüküm altına alındığı, ikinci rücu davasında ise 18.645,70 TL peşin değerli gelir ve 1525,51 TL geçici iş göremezlik ödeneğine hükmedildiği, işbu davada ise bakiye % 55 kusur farkından kaynaklanan

27.386,46 TL gelir, 1525, 51 TL geçici iş göremezlik ödeneği, 17, 76 TL tedavi giderinin talep edildiği anlaşılmakta olup, bakiye % 55 kusur farkından kaynaklanan ve ikinci rücu davasında hükmedilen miktar mahsup edildikten sonra 8.740,7 TL peşin değerli gelir ile 17,76 TL tedavi gideri toplamı olan 8.758,46 TL'ye hükmedilebileceği gözetilmeksizin yanılgılı değerlendirme sonucu eksik rücu alacağına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

Ne var ki, bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. Maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. Maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki, bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. Maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. Maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan “230,14” rakamlarının silinerek yerine “ 8.740,7” rakamlarının yazılmasına, hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin 2. bendinin ilk satırında yer alan “1000” rakamlarının silinerek yerine “1.051,01” rakamlarının, üçüncü satırında yer alan “3355” rakamlarının silinerek, yerine, “1.000,00” rakamlarının, harca ilişkin beşinci satırında "17.15" rakamının silinerek yerine "520,25" rakamlarının, yargılama giderine ilişkin 7. satırında yer alan "19,00" rakamlarının silinerek yerine "66,00" rakamlarının yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14649, Karar No: 2013/15167, Tarih: 20.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/14649 E.  ,  2013/15167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, sefer ücreti alacağının yasal faiziyle birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait iş yerinde uluslar arası tır şoförü olarak çalışırken işverence ücretlerde azaltma yapıldığından iş sözleşmesini haklı olarak fesh ettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin ve sefer ücreti alacağı istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı davacının, hiç bir hak ve alacağının bulunmadığını, davacıya sefer ücreti ödeneceğine ilişkin yazılı veya sözlü bir anlaşma bulunmadığını, davacının yıllık izinlerini usulüne uygun kullandığını, kullanmadığı yıllık izinlerin de Ekim 2009 ücret bordrosunda gösterildiği ve iş avansı borcundan düşülerek banka kanalı ile davacıya ödendiğini, davacının fesih nedenlerinin gerçek dışı olduğunu, davacıya yurt dışı seferi öncesinde verilen paraların ücret değil, harcırah olduğunu, savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı iş yerinde 10 yılı aşkın süredir görev yapan davacının asgari ücret ve sefer ücreti karşılığı çalıştığı, davacının ücret seviyesinin SGK’ya eksik bildirilip sefer primlerinin eksik ödenmesi sebebi ile haklı nedene dayalı olarak davacının iş sözleşmesini fesh etmiş olmakla kıdem tazminatına hak kazandığı, davalı iş verence davacının izinlerinin kullandırıldığı veya ücretinin ödendiği yolunda herhangi bir yazılı belge ibraz edilememesi karşısında davacının yıllık izin ücretine hak kazandığı, sefer ücretlerinin davacıya eksik ödendiği, gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında kıdem tazminatına esas alınacak ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Kıdem tazminatına esas alınacak olan ücretin tespitinde, Yasanın 32. nci maddesinde sözü edilen asıl ücrete ek olarak işçiye sağlanan para veya para ile ölçülebilen menfaatler göz önünde tutulur. Buna göre devamlılık gösteren prim ödemeleri kıdem tazminatı hesabında dikkate alınmalıdır (Yargıtay 9.HD. 10.10.2008 gün 2007/27615 E, 2008/26209 K.).

2- Taraflar arasında kıdem tazminatına esas alınacak ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Kıdem tazminatına esas alınacak olan ücretin tespitinde, Yasanın 32. nci maddesinde sözü edilen asıl ücrete ek olarak işçiye sağlanan para veya para ile ölçülebilen menfaatler göz önünde tutulur. Buna göre devamlılık gösteren prim ödemeleri kıdem tazminatı hesabında dikkate alınmalıdır (Yargıtay 9.HD. 10.10.2008 gün 2007/27615 E, 2008/26209 K.).

Somut olayda, davacı işçi uluslar arası TIR şoförü olarak davalı işverenlik nezdinde çalıştığını, aylık ücretinin garanti asgari ücret ile sefer priminin toplamı olduğunu, sefer başına 450€, ayrıca Avrupa ülkelerinde kalınıp dorse yapılması halinde ise dorse başına 360€ aldığını iddia etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının çalıştığı sürece ayda 1 sefer yaptığı, ayrıca her seferde dorse seferi de yaptığı kabul edilerek kıdeme esas ücreti tespit edilmiştir.

Yukarıdaki açıklamalara göre prim ücretinin kıdem tazminatına esas alınabilmesi için süreklilik arz etmesi gerekir. Davacının iddia ettiği dorse priminin süreklilik arzettiği, her seferde dorse seferinin de yapıldığı hususunda dosya içerisinde bir kayıt bulunmamaktadır. Tanık ifadeleri de dorse priminin süreklilik kazandığı noktasında ispata elverişli değildir. Bu nedenle bilirkişi raporunda dorse priminin kıdem tazminatı hesabına esas alınan ücrete ilave edilmesi hatalıdır.

3-Dosya içerisine alınan yurtdışı giriş çıkış kayıtları ile davacının fesih öncesi yurt dışına giriş çıkış yaptığı tarihler belirlenmiştir. Bu durumda davacının bir yıl içinde yaptığı yurt dışı seferleri bu kayıtlar nazara alınarak tespit edilmeli, aldığı yıllık toplam prim 365' e bölünüp, bulunacak günlük miktarın tazminata esas ücrete yansıtılması suretiyle kıdem tazminatının hesaplanması gerekmektedir. Bu kayıtlar esas alınmadan tanık beyanlarına göre ayda 1 sefer yaptığının kabulü ile sonuca gidilmesi hatalı olup başka bir bozma sebebidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7285, Karar No: 2011/8639, Tarih: 21.06.2011

**6. Ceza Dairesi         2007/7285 E.  ,  2011/8639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yağma suçunun 5237 sayılı TCY’nın 149. maddesinin 1. fıkrasının (a) ve (c ) bentlerine aykırı biçimde; silahla ve birden fazla kişi tarafından işlendiği bu nedenle aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırın aşılması gerektiğinin düşünülmemesi ve 5237 sayılı TCK’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, değer olarak gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması ve yağma eyleminin, yakınanın özgürlüğünü kısıtlanmak suretiyle gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında; eylemin 765 sayılı TCY’nın 499.maddesine uyan suçu oluşturduğu, 5237 sayılı TCY’nın 148 ve 149.maddelerinde tanımlanan yağma suçu ile 765 sayılı TCY’nın 499.maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, eylemin yağma suçunun yanı sıra, 5237 sayılı TCY’nın 109.maddesine uyan özgürlüğü kısıtlama suçunu da oluşturduğu gözetilip bu suçla ilgili uygulama yapılmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,