muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/4424, Karar No: 2024/4398, Tarih: 31.10.2024

Sözü edilen Yönergenin EK-1'inde yer alan "Yola Elverişlilik Kusurlar Tablosu"nda "13.10.2 Takograf: ilgili mevzuatında belirtilen niteliğe uygun değil" açıklaması ile kusur tipi "ağır kusur" olarak belirlenmiştir. 
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
A) Dava Konusu Düzenlemenin İncelenmesi:
 Anayasa'nın 124. maddesinde, Cumhurbaşkanı, bakanlıklar ve kamu tüzelkişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve Cumhurbaşkanlığı kararnamelerinin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla, yönetmelikler çıkarabileceği hükmüne yer verilmiştir. 
Buna göre, idari teşkilat yapısı içinde yer alan Bakanlıklar ile diğer kamu kurum ve kuruluşları, görev alanlarına ilişkin olarak yönetmelik, yönerge, tebliğ, genelge ve talimat gibi çeşitli adlar altında düzenleme yapabilmektedirler.
 Bu düzenlemeler arasında uyulması gereken "normlar hiyerarşisi" kuramına göre, hukuk düzeni, farklı kademede yer alan Anayasa, kanun, yönetmelik ve diğer düzenleyici işlemlerden oluşan birçok normu içermekte ve her norm geçerliliğini bir üst basamakta yer alan normdan almaktadır. Bu itibarla, kanundan sonra gelen yönetmelik, genelge, tebliğ, talimat gibi düzenlemelerin ancak kanunda verilmiş olan hakkın kullanılmasının açıklanması ile ilgili olacağı, bu metinlerde kanun ile verilmiş olan hakkı genişletici veya daraltıcı mahiyette hükümlere yer verilemeyeceği hukukun genel ilkelerindendir.
Dava konusu Yönetmeliğin 20. maddesi ile yurt içinde taşımacılık yapan ve ulusal düzeyde takograf cihazı kullanım zorunluluğu bulunan araçlardan ilk defa tescil edilecek veya ilk defa takograf cihazı takılacak olanlara dijital takograf kullanma zorunluluğunun getirildiği, halihazırda analog ya da elektronik takograf cihazı takılı olanlar yönünden ise Geçici 3. maddede belirtilen sürelerde dijital takograf kullanımına geçişin öngörüldüğü, Yönetmeliğin Geçiçi 3. maddesinde de, analog ve elektronik takograf cihazı kullanan araçlar için dijital takografa geçiş sürelerinin belirlendiği, ayrıca söz konusu geçiş sürecine uyum sağlanması ve dijital takograf cihazlarının üretilmesi amacıyla Yönetmeliğin 23. maddesinde yapılan değişiklik ile 20. ve Geçici 3. maddelerin 30/06/2014 tarihinde yürürlüğe gireceğinin kurala bağlandığı, ardından Geçici 3. maddede yapılan değişiklikle, uyum sürecinin, araç modelleri dikkate alınarak, en erken 30/06/2016, en geç 31/12/2019 tarihine kadar ötelendiği, bu yükümlülüğe uymayan araçların ise tabi olacakları araç muayenesinde ağır kusurlu sayılarak muayeneden geçemeyeceklerinin düzenlendiği anlaşılmaktadır.
Uyuşmazlık, davalı Bakanlığın, takograf cihazlarının niteliklerini belirleme yetkisinin bulunup bulunmadığı ile mevcut analog ve elektronik takograf cihazlarının dijital takografa dönüştürülmesinin (takdir yetkisinin kullanımının) kamu yararı ve hizmet gereklerine uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık, davalı Bakanlığın, takograf cihazlarının niteliklerini belirleme yetkisinin bulunup bulunmadığı ile mevcut analog ve elektronik takograf cihazlarının dijital takografa dönüştürülmesinin (takdir yetkisinin kullanımının) kamu yararı ve hizmet gereklerine uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.
Dava konusu Yönetmelikte yer almamakla birlikte, takografın tanımına bakıldığında; Karayolları Trafik Yönetmeliğinin ekinde yer alan ve dava konusu düzenlemenin yayımlandığı tarihte yürürlükte bulunan, 21/03/2012 tarihli ve 28240 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelikle değişik "Araçlarda Bulundurulması Gereken Teçhizat ile Bunların Niteliklerini Gösteren Cetvel" başlıklı 1 sayılı Cetvelde, takografın, sürücünün araç kullanma ve dinlenme süreleri ile araç kullanırken yaptığı hızı belirleyen bir cihaz olduğunun belirtildiği; yine Uluslararası Karayolu Taşımacılığı Yapan Araçlarda Kullanılan Takograf Cihazları Hakkında Yönetmeliğin 1. maddesinde, takografın, aracın hızı ve kat edilen mesafe gibi bilgileri otomatik olarak kaydeden bir cihaz olduğunun düzenlendiği görülmektedir.  
2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 31. maddesinde, şehirlerarası yük veya yolcu nakliyatı yapan otobüs, kamyon ve çekicilerde takografın bulundurulması, kullanılır durumda olması ve kullanılmasının zorunlu olduğu; takograf cihazlarının mekanik, elektronik ya da elektro mekanik olabileceği hükme bağlanmıştır. 
Ayrıca, 17/07/2006 tarihli ve 2006/10736 sayılı Bakanlar Kurulu kararı uyarınca, takograf cihazlarının 3516 sayılı Ölçüler ve Ayar Kanunu kapsamına alındığı, dolayısıyla bir "ölçü aleti" olarak kabul edildiği, bu kapsamda takografların muayenelerinin usul ve esasları, kimler tarafından ne şekilde ve surette yapılacakları ve muayeneye tabi ölçü ve ölçü aletleri sahiplerinin veya bunları kullananların görev ve sorumlulukları ile tabi olacakları yasaklar, damgalanması veya damga yerine belge verilmesi, yer değiştirme halinde damganın geçerliliği ve damgaların iptaline ait usul ve esasları yönetmelikle düzenleme yetkisinin davalı Bakanlığa ait olduğu görülmektedir.

Öte yandan, 6948 sayılı Kanun'da, bir maddenin vasıf, şekil, özellik veya oluşumunu makine, cihaz, tezgah, alet veya diğer vasıta ve kuvvetlerin yardımı ile veya sadece el emeği ile kısmen veya tamamen değiştirmek veya bu maddeleri işlemek suretiyle devamlı ve seri halinde üreten yerlerle madenlerin çıkarılıp işlendiği yerler sanayi işletmesi, buralarda yapılan işler sanayi işleri, yani "sanayi ürünü" olarak tanımlanmış olup; dava konusu Yönetmelik kuralının yayımlandığı tarihte yürürlükte bulunan (mülga) 4703 sayılı Ürünlere İlişkin Teknik Mevzuatın Hazırlanması ve Uygulanmasına Dair Kanun ile (mülga) 635 sayılı Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin yukarıda aktarılan hükümleri uyarınca, "ölçü aletleri" ile "sanayi ürünleri"ne ilişkin teknik mevzuatı ve standart listelerini hazırlayıp uygulamaya koymak, ölçü aletlerinin (metroloji alanında) muayene, belgelendirme ve denetimlerini yapmak, sanayi ürünlerinin ürün güvenliği ve teknik mevzuatına uygunluğuna yönelik piyasa gözetimi ve denetimini yapmak konusunda davalı Bakanlığın görevli ve yetkili kılındığı anlaşılmaktadır.
Buna göre; bir ölçü aleti ve sanayi ürünü olan takograf cihazlarının, üretim aşamasından itibaren teknik özelliklerini ve standartlarını belirleme, bunların denetim ve muayenelerinin usul ve esasları, kimler tarafından ne şekilde ve surette yapılacakları ve muayeneye tabi ölçü ve ölçü aletleri sahiplerinin veya bunları kullananların görev ve sorumlulukları ile tabi olacakları yasaklar, damgalanması veya damga yerine belge verilmesi, yer değiştirme halinde damganın geçerliliği ve damgaların iptaline ait usul ve esasları yönetmelikle düzenleme yetkisinin davalı Bakanlığa ait olduğu hususunda duraksama bulunmamaktadır. 
Her ne kadar 2918 sayılı Kanun'un 31. maddesinde, takograf cihazlarının mekanik, elektronik ya da elektro mekanik olabileceği düzenlenmiş ise de; anılan kuralın sınırlayıcı bir hüküm içermediği, başka bir ifadeyle tahdidi değil tadadi (örnekleme suretiyle) bir belirleme yaptığı, bu nedenle anılan hükmün davalı Bakanlığın yetkisini ortadan kaldıracak mahiyette olmadığı sonucuna varılmıştır.

Her ne kadar 2918 sayılı Kanun'un 31. maddesinde, takograf cihazlarının mekanik, elektronik ya da elektro mekanik olabileceği düzenlenmiş ise de; anılan kuralın sınırlayıcı bir hüküm içermediği, başka bir ifadeyle tahdidi değil tadadi (örnekleme suretiyle) bir belirleme yaptığı, bu nedenle anılan hükmün davalı Bakanlığın yetkisini ortadan kaldıracak mahiyette olmadığı sonucuna varılmıştır.
Nitekim İçişleri, Çevre ve Şehircilik ile Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanları tarafından müştereken yürütülen Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin 64. maddesinde, kamyon, çekici ve otobüslerde İçişleri ve Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme bakanlıklarının görüşlerini de alarak Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığının belirlediği takografın kullanılmasının zorunlu olduğu; 99. maddesinde, takograf cihazlarının niteliklerinin, fonksiyonlarının ve teknik özelliklerinin İçişleri Bakanlığının uygun görüşü alınmak üzere Sanayi ve Ticaret Bakanlığınca hazırlanacak teknik şartnameye uygun olarak imal ve ithal edileceği; Karayolları Trafik Yönetmeliğinin ekinde yer alan "Araçlarda Bulundurulması Gereken Teçhizat ile Bunların Niteliklerini Gösteren Cetvel" başlıklı 1 sayılı Cetvelin "C) Hususiyetlerine Göre Araçlarda Bulundurulacak Teçhizat" başlıklı tablosunda da, takografın; nitelikleri, fonksiyonları ve teknik özellikleri bakımından Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığınca hazırlanan yönetmelik veya takograf teknik şartnamesine uygun olması gerektiği düzenlenmiş; dolayısıyla davalı Bakanlığın takograf cihazlarının niteliklerini, fonksiyonlarını ve teknik özelliklerini tespit yetkisi; İçişleri, Çevre ve Şehircilik ile Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlıkları tarafından da kabul edilmiştir.
Bu itibarla, dava konusu düzenlemede yetki ve şekil yönünden hukuka aykırılık görülmemiştir.
Düzenlemenin diğer unsurlar bakımından incelenmesine gelince;
Yukarıda aktarıldığı üzere, takograf cihazı, sürücünün araç kullanma ve dinlenme süreleri ile aracın hızı ve kat edilen mesafe gibi bilgileri otomatik olarak kaydeden, böylelikle sürücülerin yasal düzenlemeler ile belirlenen hız ve sürüş sürelerini aşmamasını sağlamayı, sonuç olarak karayolu taşımacılığında güvenliği artırmayı amaçlayan bir ölçü aletidir.  Dolayısıyla, takograf cihazının taşıması gereken özelliklerin de bu tanım ve fonksiyonu en güvenli, sağlıklı ve verimli surette yerine getirmeye elverişli olacak şekilde tespit edilmesi gerekmektedir.
Bir başka ifadeyle, takograf cihazı ile trafikte seyir güvenliği sağlanarak kazaların önüne geçilmesinin yanı sıra olası bir kazada sürücü faaliyetleri, araç hızı ve kat edilen mesafe denetlenerek kazadaki kusur durumunun ortaya çıkarılması da hedeflenmektedir. Belirtilen hedeflere ulaşmak için kayıtlarına güvenilir, müdahalelere olabildiğince kapalı ve doğru çalışan bir takograf cihazının, takograf cihazı bulundurma zorunluluğu olan araçlarda kullanılması önem arz etmektedir.

Bir başka ifadeyle, takograf cihazı ile trafikte seyir güvenliği sağlanarak kazaların önüne geçilmesinin yanı sıra olası bir kazada sürücü faaliyetleri, araç hızı ve kat edilen mesafe denetlenerek kazadaki kusur durumunun ortaya çıkarılması da hedeflenmektedir. Belirtilen hedeflere ulaşmak için kayıtlarına güvenilir, müdahalelere olabildiğince kapalı ve doğru çalışan bir takograf cihazının, takograf cihazı bulundurma zorunluluğu olan araçlarda kullanılması önem arz etmektedir. 
Bu kapsamda, müdahale ve manipülasyonlara karşı yeterli güvenlik önlemleri bulunmayan analog ve elektronik takograf cihazları yerine teknolojik gelişmeler ışığı ile gelinen noktada daha güvenilir bir cihaz olan dijital takograf cihazının kullanılmasının zorunlu hale getirilmesinde kamu yararının bulunduğu, bu nedenle dava konusu düzenlemenin amaç unsuru yönünden hukuka uygun olduğu tartışmasızdır.   
Bu noktada ayrıca belirtmek gerekir ki Uluslararası Karayolu Taşımacılığı Yapan Taşıtlarda Çalışan Personelin Çalışmalarına İlişkin Avrupa Anlaşması (AETR) ve Avrupa Birliği mevzuatında 16/06/2010 tarihinden önce tescil edilmiş anolog veya elektronik takograflı cihaz bulunan araçlar bakımından dijital takograf cihazına geçiş için zorunluluk bulunmaması, ulusal alanda bu konuda düzenleme yapılmasını engelleyici bir nitelik taşımamaktadır. Kaldı ki ulusal alanda yapılan bu düzenleme ile müdahale ve manipülasyonlara karşı daha üst seviyede koruma sağlayan dijital takografa geçiş öngörülerek Uluslararası Karayolu Taşımacılığı Yapan Taşıtlarda Çalışan Personelin Çalışmalarına İlişkin Avrupa Anlaşması (AETR) ve Avrupa Birliği mevzuatından trafikte seyir güvenliğinin sağlanması, kazaların önlenmesi ve olası kazalardaki kusur durumunun açığa çıkarılması, bu sayede vatandaşların temel hak ve hürriyetlerinin korunmasını sağlama yönünden daha ilerici bir uygulamaya geçildiği görülmektedir. 
Diğer taraftan, dava konusu düzenleme ile takograf cihazı türü açısından en güvenli tür olan dijital takograf cihazının kullanımının yaygınlaştırılması ve analog ile elektronik cihazların terk edilmesi sağlanmak suretiyle ülkedeki tüm araçlarda kullanılan takograf cihazlarını ulusal ve uluslararası alanda uyumlaştırmak, takograf cihazının muayene ve kayıtlarının denetlenmesi noktasında oluşabilecek teknik karmaşanın önüne geçmek de hedeflendiğinden, düzenlemeyi yapmakta hukuki ve maddi gerekçelerinin olduğu anlaşılmakta olup, dava konusu düzenlemede sebep unsuru yönüyle de hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna ulaşılmaktadır.

Bu itibarla, dijital takografın zorunlu hale getirilmesinde kamu yararı bulunduğu, bu zorunluluğa ilişkin düzenleme içeren Yönetmeliğin ilk olarak 12/01/2012 tarihinde yayımlanmasına rağmen, süreçten etkilenen tarafların bu değişime uyum sağlaması ve dijital takograf cihazının üretimine hız verilmesi amacıyla yapılan değişikliklerle Yönetmeliğin Geçici 3. maddesi ile verilen sürenin yeterli ve ölçülü olduğu da gözetildiğinde, iptali istenilen Yönetmelik maddesi ile getirilen düzenlemede mevzuata ve hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
B) Davacı Şirketin Ticari İşlerinde Kullandığı Motorlu Araç İçin Düzenlenen Ağır Kusur Dereceli Araç Muayene Raporunun İptali İsteminin İncelenmesi:
Karayolunda seyreden motorlu ve motorsuz araçlarının muayenelerinde amaç, araçların teknik yeterlilikleri sağlayıp sağlamadıklarını daha etkin ve sağlıklı bir şekilde denetlemek ve bu suretle araçlar bakımından karayolu trafik güvenliğini sağlamaktır.  
Dava konusu Takograf Cihazları Muayene ve Damgalama Yönetmeliğinin, 07/01/2016 tarihli ve 29586 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelikle değişik Geçici 3. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendinde hukuka aykırılık tespit edilmediğinden, davacı şirketin ticari işlerinde kullandığı 2007 model motorlu araçta bulunan analog takograf cihazının bu düzenleme uyarınca 31/12/2018 tarihine kadar dijital takograf cihazı ile değiştirilmesi gerekmekte olup, 11/12/2019 tarihinde TÜVTÜRK muayene istasyonlarında yapılan araç muayenesinde, bu zorunluluğun yerine getirilmediğinin tespiti üzerine, söz konusu araç için ağır kusur dereceli araç muayene raporu düzenlenmesinde hukuki isabetsizlik görülmemiştir.
Öte yandan, davacı tarafından, davaya konu aracı uluslararası taşımacılık faaliyetinde kullandığı, dava konusu düzenlemenin ulusal taşımacılık için getirildiği, ulusal taşımacılık kapsamında getirilen dijital takografa geçiş zorunluluğunun kendisine uygulanmaması gerektiği iddia edilmiş ise de; uluslararası taşımacılığın ulusal taşımacılığı içinde barındırdığı, bir başka deyişle uluslararası taşımacılık yapmak için ulusal sınırlar içinde seyahat etme zorunluluğu bulunduğu izahtan varestedir. Nitekim söz konusu araca ilişkin Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı Karayolu Düzenleme Genel Müdürlüğü tarafından düzenlenen taşıt kartında  "Bu taşıt kartı; yurt içi ve/veya uluslararası ticari eşya taşımacılığı yapmak üzere verilmiştir." ifadesinin bulunduğu da görüldüğünden, anılan iddiaya itibar edilmemiştir. 
KARAR SONUCU	:
            Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ... TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca Danıştay'da ilk derece olarak görülen duruşmalı davalar için belirlenen ... TL  vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idarelere verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,

KARAR SONUCU	:
            Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ... TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca Danıştay'da ilk derece olarak görülen duruşmalı davalar için belirlenen ... TL  vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idarelere verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 31/10/2024 tarihinde oy birliğiyle  karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2020/3039, Karar No: 2024/4394, Tarih: 31.10.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2020/3039
Karar	No : 2024/4394                                                                                
DAVACILAR	: 1- ... Derneği		   
                                                   2- ... Sanayi Ticaret Ltd. Şti.	  
                                                   3- ... Gıda Sanayi ve Ticaret A.Ş.	  
                                                   4- ... Hayvan Petrol Maden
	  San.  Tic. Ltd. Şti.	  
                                                   5- ... Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.	  
                                                   6- ...
                                                   7- ... Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.	 
                                                   8-... Petrol Peyzaj Turizm Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.	  
                                                   9- ... Turizm Otomotiv Sanayi ve  
	  Ticaret Ltd. Şti.
VEKİLLERİ	: Av. ...
DAVALI	: … Bakanlığı / ANKARA
VEKİLİ	: Hukuk Müşaviri …	  
DAVANIN KONUSU	:  Peynir üretimi işiyle iştigal eden davacılar tarafından;
1- Bitkisel yağ ilaveli peynir üretimini engelleyen Türk Gıda Kodeksi Peynir Tebliği'nin 5. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendinin değiştirilerek bitkisel yağ ilaveli peynir üretimine izin verilmesi istemiyle yapılan başvurunun reddine ilişkin Tarım ve Orman Bakanlığı Gıda ve Kontrol Genel Müdürlüğünün … tarih ve E…. sayılı işleminin,
2- Bu işlemin dayanağı olan 19/02/2020 tarih ve 31044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği'nin 9. maddesinin 3. fıkrası ile 08/02/2015 tarih ve 29261 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/6 numaralı Türk Gıda Kodeksi Peynir Tebliği'nin 5. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendinde yer alan "...bitkisel yağlar...kullanılamaz." ibaresinin iptali istenilmektedir.

2- Bu işlemin dayanağı olan 19/02/2020 tarih ve 31044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği'nin 9. maddesinin 3. fıkrası ile 08/02/2015 tarih ve 29261 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/6 numaralı Türk Gıda Kodeksi Peynir Tebliği'nin 5. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendinde yer alan "...bitkisel yağlar...kullanılamaz." ibaresinin iptali istenilmektedir.
DAVACILARIN İDDİALARI 	: Davacılar tarafından, davalı idareye başvurulması üzerine dava konusu Yönetmeliğin yeniden düzenlenerek yayımlandığı ve bitkisel yağlardan peynir üretilemeyeceği yönündeki 2015/6 numaralı Tebliğ kuralının sonradan hukuki dayanağa kavuşturulduğu, Türk Gıda Kodeksi Peynir Tebliği'nin yürürlüğe girdiği tarih itibariyle, ne 5179 sayılı Kanun'da ne de Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği'nde bitkisel yağ kullanılmayacağına ilişkin herhangi bir yasaklama veya kısıtlama hükmü bulunmadığı, 5996 sayılı Kanun'un 21. maddesinin 6. fıkrasına göre insan sağlığına aykırı olmayan her madde veya gıdanın üretilebileceği veya kullanılabileceği, bitkisel yağdan peynir üretilemeyeceğine veya üretilen peynirin insan sağlığına zararlı olduğuna ilişkin bir bilimsel kanıt olmadığı, Avrupa Birliğine üye ülkelerde de bu çeşit peynirin üretilebildiği, konuya ilişkin Avrupa Birliği mevzuatında düzenlemeler bulunduğu, mevzuatımızda düzenleme bulunmayan durumlarda da uluslararası mevzuatın uygulanması gerektiği, ayrıca söz konusu yasaklama nedeniyle, ülkemizdeki vegan olan, hayvansal protein tüketme ve kolesterol problemi bulunan tüketiciler açısından da olumsuz  olan bir duruma sebebiyet verildiği, tüm tüketici taleplerine cevap verme yükümlülüğü bulunan Devletin, bahse konu tüketici grubuna ilişkin talebe cevap veremediği, bu yönüyle tüketici hukukuna da aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

DAVALININ SAVUNMASI	:	Davalı idare tarafından usul yönünden, davanın ilk inceleme hususları yönünden incelenmesi ve hukuka aykırılığın tespiti halinde davanın usulden reddine karar verilmesi gerektiği; esas yönünden ise, 5996 sayılı Kanuna dayanılarak hazırlanmış olan Türk Gıda Kodeksi Yönetmelikleri ve ilgili gıda ve gıda grubu tebliğlerinde yer alan hükümlere uygun üretim yapılması gerektiği, 2015/6 sayılı Tebliğ'in, 5996 sayılı Kanun ve Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği çerçevesinde piyasaya arz edilen peynirin özelliklerini belirlemek ve belirli kurallar dahilinde üretilmesini sağlamak amacıyla yayımlandığı, söz konusu Peynir Tebliğinde peynir olarak tanımlanan gıdanın süt proteini/kazein oranı bozulmamış inek, koyun, keçi ve manda sütleri ve bu sütlerin karıştırılmasıyla elde edilen sütlerin uygun pıhtılaştırıcılar kullanılarak pıhtılaştırılması ve peynir altı suyunun ayrılması ile üretilen kendine özgü karakteristik özellikleri olan bir süt ürünü olarak tanımlandığı, buna göre peynir olarak tanımlanan ürünün hammadde tanımında belirtilen sütlerden elde edilmesi ve mevzuatın izin verdiği bileşen ve katkı maddeleri hariç süt bileşenleri dışında bileşen bulundurmaması gerektiği, peynir, tüketiciler tarafından süt ve süt bileşenlerinden elde edilen bir süt ürünü olarak kabul edildiğinden süt ana bileşenlerinden bir veya bir kaçının başka gıda bileşenleriyle değiştirilerek üretilen ürünün, yürürlükte olan Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği ve 2015/6 numaralı Peynir Tebliği kapsamında taklit ve tağşiş yapılmış ürün olarak değerlendirilmesi gerektiği, bitkisel yağ içeren ürünün, peynir olarak tanımlanmasının tüketici menfaatlerine aykırı olduğu, bu nedenle Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği ve 2015/6 numaralı Tebliğde bitkisel yağın peynirde kullanılamayacağının belirtildiği, düzenlemenin mevzuatta kendilerine tanınan yetki çerçevesinde hazırlandığı ve hukuka uygun olduğu savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ	: …
DÜŞÜNCESİ	: Davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI	: …