muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14520, Karar No: 2013/17500, Tarih: 12.07.2013

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.07.2013 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacının fazla mesai alacağı talebinin kabulüne ilişkin mahkeme kararı sayın çoğunluk tarafından eksik inceleme yapıldığı gerekçesiyle bozulmuştur.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilebilir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar, işçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğu da göz önünde bulundurulur.

Davacı işçi fazla mesai alacağını kanıtlamak bakımından tanık anlatımlarına dayanmış olup, dinlenen tanık anlatımlarına göre fazla mesai alacağı ortaya çıkmıştır. Tanıkların davacı gibi işten çıkarılan işçilerden olması gerçeği söylemedikleri şeklinde değerlendirilemez. Kaldı ki, davalı tanıkları dahi haftanın 6 günü günde 8 saat çalıştıklarını belirtmişlerdir ki, buna göre de davanın fazla mesai alacağı ortaya çıkmaktadır. Yargılama sırasında davalı taraf, tanık anlatımlarının aksini gösteren herhangi bir kayıt ve belge dosyaya sunmamıştır.

Davalı tarafın elindeki belgelerin mahkemece re'sen istenmesi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 25. maddesinde öngörülen “taraflarca getirilme ilkesi”ne aykırı düşer. Anılan hükme göre kanunla belirtilen durumlar dışında hâkim, kendiliğinden delil toplayamaz. Maddede dava malzemesinin ve delillerin gösterilmesi konusunda tarafların mutlak yetkisi vurgulanmıştır. Somut olayda fazla mesai alacağı tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebilecekleri bir konudur. Bu nedenle hâkimin re’sen delil toplama yetkisinden söz edilemez. Davalı kamu kurumu temsilcisinin veya vekillerinin kurum kayıtlarını ibraz etmemeleri müvekkil ile vekil arasındaki iç ilişkiyi ilgilendirmektedir.

Öte yandan, 6100 sayılı Kanun’un 31. maddesinde düzenlenen “hâkimin davayı aydınlatma ödevi” hâkimin maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlarla ilgilidir. Somut olayda belirsiz veya çelişkili bir husus bulunmamaktadır. Mahkemece fazla mesai alacağına ilişkin verilen kararın onanması gerektiği kanaati ile sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılamıyorum. 12.07.2013
Yargıtay — Esas No: 2013/17008, Karar No: 2013/17521, Tarih: 12.11.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/17008 E.  ,  2013/17521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlığın taraflar arasındaki otoproduktör grup ortaklığı ve enerji satış sözleşmesine ilişkin bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 13. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 13. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 12/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16855, Karar No: 2014/39375, Tarih: 22.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/16855 E.  ,  2014/39375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/04/2014

NUMARASI : 2011/400-2014/158

DAVA :Davacı, ücret, fazla mesai, resmi tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan Tam Çelik Ltd.Şti avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının alacaklarının ödenmediğini iddia ederek ücret, fazla mesai ve tatil alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.. Ç.. Ltd. Şti.vekili ile davalı Ö.. Ç.. (N.. İ..); davanın reddini savunmuşlardır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılardan T.. Ç.. Ltd. Şti.avukatı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı T.. Ç.. Ltd. Şti.'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, tatil ve fazla çalışma sürelerinin doğru olarak hesap edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, tatil ve fazla çalışma sürelerinin tanık beyanlarına itibarla belirlendiği, dosya içeriğine göre, tatil ve fazla mesai ücretinin belirlenmesinde hükme esas alınan davacı tanığının davalı işveren hakkında davasının bulunduğu anlaşılmaktadır. Tanığın ifadesinden faydalanacağı ve beyanına itibar edilemeyeceği dikkate alınmamıştır. Diğer davacı tanığı E.. K.. işyerinde 5 gün 08.00 - 17.00 saatleri arasında, Cumartesi günleri ise saat 12.00'ye kadar çalışıldığını, Ö.. Ç.. elemanlarının Şubat ayı sonu itibariyle 1 ay fazla mesai yaptıklarını, Mart ayından sonra işler hafiflediği için fazla mesai yapılmadığını, tatil günlerinde çalışma olmadığını beyan etmiştir. Davacı 22/03/2011 tarihinde çalışmaya başlamış olup, bu durum karşısında davacı tanığı E.. K.. beyanınına göre fazla çalışma ve resmi tatil alacaklarının reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 22/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6871, Karar No: 2019/7596, Tarih: 18.12.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/6871 E.  ,  2019/7596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro çalışmalarında ....köyünde bulunan 158 ada 4, 5, 6, 7 parsel sayılı sırasıyla 976,06 m2, 816,04 m2, 785,02 m2, 709,07 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar tarla niteliğinde davalı olarak tespit edilmiştir.

Davacı Hazine vekili, .... havale tarihli dava dilekçesinde özetle;.....mevkiindeki Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan hali araziyi köy halkından....'in işgal ettiği hususunun ...Mahkemesinin 2002/167 D.İş sayılı dosyası ile açtıkları tespit davasında 12/12/2002 tarihinde mahallinde yapılan keşif sonunda anlaşıldığını; Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki hali araziye yapılan tecavüzün önlenmesine ve Hazine adına tapuya tesciline, tespit ve yargılama giderlerinin davalıya yüklenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davanın devamı sırasında taşınmaz hakkında kadastro tutanağı düzenlenmesi üzerine görevsizlik kararı verilerek kadastro mahkemesinde yargılamaya devam olunmuştur.

Yargılama sonunda mahkemece; davanın reddi ile dava konusu ..... ada 4 parsel sayılı taşınmaza ilişkin 02/05/2007 tarihli kadastro tutanağındaki malik hanesinin ..... oğlu ... olarak doldurulmasına; taşınmazın 967,06 m2 yüzölçümü ve tarla vasfı ile davalı ... adına tapuya kayıt ve tesciline; 158 ada 5 parsel sayılı taşınmaza ilişkin 02/05/2007 tarihli kadastro tutanağındaki malik hanesinin.... oğlu ... olarak doldurulmasına; taşınmazın 816,04 m2 yüzölçümü ve tarla vasfı ile davalı ... adına tapuya kayıt ve tesciline; 158 ada 6 parsel sayılı taşınmaza ilişkin 02/05/2007 tarihli kadastro tutanağındaki malik hanesinin ..... oğlu ... olarak doldurulmasına; taşınmazın 785,02 m2 yüzölçümü ve tarla vasfı ile davalı ... adına tapuya kayıt ve tesciline; 158 ada 7 parsel sayılı taşınmaza ilişkin 02/05/2007 tarihli kadastro tutanağındaki malik hanesinin ..... kızı ... olarak doldurulmasına; taşınmazın 709,07 m2 yüzölçümü ve tarla vasfı ile davalı ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz davasıdır.

Taşınmazların bulunduğu yörede dava tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Dava, kadastro tespitine itiraz davasıdır.

Taşınmazların bulunduğu yörede dava tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece dava konusu taşınmazların tarla vasfıyla kişiler adına tesciline karar verilmişse de hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmazların tamamının orman sayılmayan yerlerden olduğu, görevsizlikten önceki orman bilirkişi raporunda ise taşınmazın (A) ile gösterilen kısmının en eski tarihli memleket haritasında yeşil renkli ve eğiminin %18-20 olması nedeniyle (A) ile gösterilen kısmının orman sayılan yerlerden olduğu belirtilmiştir. Mahkemece raporlar arasındaki çelişki giderilmemiş, 20 yıl önceki hava fotoğrafı getirilerek bilirkişi marifetiyle incelenmemiş, davacı Hazine tarafından ileri sürülen tespit dosyasına ait kroki uygulanmamıştır. Eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak hüküm kurulamaz.

O halde, mahkemece dava tarihi olan 2003 yılından 20 yıl öncesine ait hava fotoğrafları ve memleket haritaları, komşu parsel tutanak ve kayıtları ile .... dosyası getirtilerek dosya ikmal edildikten sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler ve aynı yönteme göre tespit edilecek taraf tanıkları, önceki bilirkişiler dışında halen Tarım ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman mühendisi, bir ziraat mühendisi ve bir fen elemanı marifetiyle yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyetlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 3.3.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; taşınmazın başında yapılacak keşif sırasında dinlenilecek yerel bilirkişi ve tanıklardan taşınmazın geçmişte ne durumda bulunduğu, kim tarafından ne zamandan beri ne suretle kullanıldığı, imar ve ihyaya konu edilip edilmediği, imar ve ihyaya konu edilmiş ise ihyanın hangi tarihte başlayıp ne zaman bitirildiği etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, taşınmazın dört yönden renkli fotoğrafları çektirilip, onaylanarak dosyaya eklenmeli; ....

..... dosyasındaki kroki uygulanarak gösterilmeli, kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) hava fotoğrafları ve memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de hava fotoğrafları ve memleket haritası ölçeğine (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmaz çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmeli, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, hava fotoğraflarına göre taşınmazların niteliği ve üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan ağaçların cinsi, yaşı, dağılımı, kapalılık oranı, dava tarihinden 20 yıl önceki ve hali hazırdaki niteliğini, konumunu, bitki örtüsünü, kullanım durumunu belirten, yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı, fen bilirkişisine taşınmazın belirlenecek durumu ile ilgili olarak, hava fotoğrafları ile mukayeseli, taşınmazın koordinatlarını belirtir, taşınmazın sınırlarını gösterir bütün yönlerinden çekilmiş fotoğrafları ekli, keşfi takibe imkan verir kroki düzenlettirilmeli;

3402 sayılı Kanunun 14/1. maddesinde yazılı 40 ve 100 dönüm kısıtlama araştırmasının aynı maddenin 03/07/2005 gün ve 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanma Kanunu ile değiştirilen 2. fıkrası hükümlerine göre yapılacağı düşünülerek, adına tescil kararı verilecek kişi ya da kişiler ile diğer mirasçılar ve onların miras bırakanları yönünden aynı çalışma alanı içerisinde belgesizden zilyetliğe dayalı olarak tespit ve tescil edilen taşınmaz olup olmadığı, varsa cinsi, parsel numaraları ve miktarı, Tapu ve Kadastro Müdürlüklerinden ve yine, aynı kişiler tarafından açılan tescil davası olup olmadığı Hukuk Mahkemesi Yazı İşleri Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorularak, gerektiğinde tespit tutanak örnekleri ve tapu kayıtları ya da tescil dava dosyaları getirtilip incelenmeli, dava konusu taşınmazın sulu ya da kuru tarım arazisi olup olmadığı konusunda (5403 sayılı Kanunun 3/j maddesi ile Taşınmaz Malların

Sınırlandırma Tespit ve Kontrol İşleri Hakkındaki Yönetmeliğin değişik 10. maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, sulu tarım arazisi: tarım yapılan bitkilerin büyüme devresinde ihtiyaç duyduğu suyun, su kaynağından alınarak yeterli miktarda ve kontrollü bir şekilde karşılandığı araziler olarak açıklandığından) ziraat mühendisinden kanunun amacına uygun rapor alınmalı, bundan sonra toplanan delillerin tümü birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı biçimde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 18/12/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/67052, Karar No: 2013/10204, Tarih: 03.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/67052 E.  ,  2013/10204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bankanın aracı kılınması suretiyle dolandırıcılık, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan sanıklar ... ve ...'in başkasına ait birden çok kredi kartını kart sahiplerinin rızasına aykırı olarak kullanarak, diğer katılan sanıkların parasını almak suretiyle haksız menfaat temin ettiklerinin iddia edilmesi karşısında, söz konusu eylemin, daha özel bir düzenleme olan 5237 sayılı TCK'nın 245. maddesi kapsamında kaldığı dikkate alınarak,

İddianamedeki anlatıma ve tavsifin ağırlığına göre, Yargıtay Kanununun Değişik 14. maddesi gereğince temyiz incelemesinin Yüksek (8.) Ceza Dairesinin görevi dahilinde olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 03/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/826, Karar No: 2018/1529, Tarih: 01.03.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/826 E.  ,  2018/1529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 01.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/436, Karar No: 2008/443, Tarih: 18.06.2008

**Hukuk Genel Kurulu         2008/10-436 E.  ,  2008/443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/03/2008

Taraflar arasındaki “rucuan alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Samsun 1. İş Mahkemesince davanın .......Ltd. Şti. yönünden reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulüne dair verilen 03.05.2007 gün ve 1128-532 sayılı kararın incelenmesi davacı ile davalılardan E..D..ve A..S..vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 25.09.2007 gün ve 16690-14530 sayılı ilamı ile,

“1-Sigortalının, sürekli işgöremezlik durumuna girmesine yol açan olayın iş kazası olduğunun tespitine yönelik dava sonucu verilen kararın onanmasına ilişkin ilamda, “Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, davalı A..S..ile ....Limited Şirketi arasındaki hukuksal ilişkinin taşeronluk ilişkisine dayanmasına... göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA” karar verildiği halde, 506 sayılı Yasanın 87. maddesi de gözardı edilmek suretiyle, sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle davalılardan....Ltd. Şti. hakkındaki davanın reddine karar verilmesi,

2-Sigortalının % 42 olarak belirlenen meslekte kazanma güç kaybı oranına, davalı E..D..vekili tarafından yargılama sürecinde itiraz edilmiş olması karşısında, 506 sayılı Yasa’nın 109. maddesindeki prosedür işletilerek, öncelikle Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu’ndan rapor alınması, Yüksek Sağlık Kurulu raporunun Kurum açısından bağlayıcı olmasına karşın davalının bu rapora da itiraz hakkı bulunduğu gözetilerek, itirazı halinde Adli Tıp Kurumu veya tıp fakültelerinin konuya ilişkin anabilim dalı uzmanlarından oluşturulan kurullardan rapor alınmak suretiyle, uğradığı iş kazasına bağlı olarak sigortalının meslekte kazanma güç kaybı oranının kesin biçimde belirlenmesi; meslekte kazanma güç kaybı oranı konusunda ortaya çıkacak değişikliğin bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değerine etkisinin bulunup bulunmadığının araştırılmamış olması,

3-Dava, iş kazasından doğan rücu tazminatı istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanaklarından 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki “Halefiyet” ilkesi uyarınca, kurumun rücu alacağı, hak sahiplerinin tazmin sorumlularından, isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken; Anayasa Mahkemesinin 23.11.2006 gün ve 2003/10 Esas ve 2006/106 sayılı kararı ile anılan yasa maddesinin birinci fıkrasında yer alan “...sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün Anayasa’ya aykırılık nedeniyle iptaline karar verilmiştir.

Anayasanın 152 ve 153. maddelerinde öngörülen düzenlemelere göre; “Anayasa Mahkemesinin iptal kararları’nın” Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi ile birlikte, elde bulunan ve kesinleşmemiş tüm davalarda uygulanmasının zorunlu olması karşısında, “iptal kararının” Resmi Gazetede yayınlandığı 21.03.2007 tarihinden sonra; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 76. maddesi uyarınca, yürürlükteki yasaları uygulamakla yükümlü bulunan mahkemelerin ve giderek Yargıtay’ın, iptal kararı ile keenlemyekun (yok hükmünde) olan ve böylece yürürlükten kalkan bir yasa maddesine dayanarak inceleme yapma ve karar verme yetkilerinin bulunmadığının kabulü doğal olup, bu yönde bir uygulama yapılmasına cevaz yoktur. (İBBGK.nun 1960/21 Esas ve 9 sayılı kararı; HGK’nun 21.01.2004/10-44 Esas ve 19 Sayılı; ayrıca 07.04.2004 gün, 214 E ve 19 sayılı ve 2004/448 Esas ve 461 sayılı kararları)

Gerçekten de, usuli kazanılmış hak gereğince uygulanması gereken bir kanun hükmü, sonradan (karar kesinleşmeden önce) Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilirse; artık usuli kazanılmış hakka göre değil; aksine, usuli kazanılmış hakkın istisnası olarak; iptal kararından sonra oluşan yeni hukuki duruma göre karar verilmesi gereği vardır. (Kuru, S.4784)

Şu hale göre; 26. maddede sayılan koşullarda kurumu sigortalının ardılı (halefi) olarak kabul eden anılan yasa maddesinin 1. fıkrasındaki “itiraz konusu” kuralın iptalinden sonra bu madde uyarınca açılan davalarda artık “halefiyet ilkesine” dayanılamayacağı, kurumun rücu hakkının hukuki temelinin (halefiyet değil) bundan böyle; yasadan doğan, sigortalı ya da hak sahibi kimselerin alacaklarından bağımsız, kendine özgü “Basit Rücu” hakkına dönüşmüş olmasının kabulüyle; bu aşamadan sonra; zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle, sigortalı veya hak sahiplerine kurum tarafından bağlanan gelirin (başladığı tarihteki ) ilk peşin sermaye değerinin, tazmin sorumlularının (işverenin) kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı şekilde hüküm kurulması gerekir. Nitekim bu yönler, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının gerekçesine yansıdığı şekilde “...kanuna uymayan eylemi nedeniyle, hukuksal yaptırıma maruz kalan ve bunun sonucu olarak da bağlanan gelirlerin sermaye değerini kuruma ödeyen, böylece olayla bağlantısı (ilişkisi) kesilen işverenin; kanun, kanun hükmünde kararname ve kararlarla getirilen katsayılarla, sigortalıya önceden bağlanan gelirlerde sonradan yapılacak artışlardan ve bu artışların peşin sermaye değerinden sorumlu tutularak; sürekli dava tehdidi altında bulundurulması, Sosyal Güvenlik Kuruluşlarına ait olması gereken risklerin, işverene yükletilmesi; hakkaniyet ve sorumluluk ilkeleriyle bağdaşmadığı gibi “Sosyal Hukuk Devleti” prensiplerine de aykırılık oluşturur...” denilerek; gelirlerdeki artışların tazmin sorumlularından (işverenlerden) istenemeyeceği; kesin bir anlatımla ortaya konmuştur.