muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2022/3180, Karar No: 2024/4095, Tarih: 03.07.2024

(2) Ormanlık alandan verilen izin, müracaat sahibine tebliğ edilir. Tebligat tarihinden itibaren en geç altı ay içerisinde izin sahibinden teminat, bedeller ve onaylı taahhüt senedi alınır. Tebligat tarihinden itibaren altı ay içerisinde bedellerin yatırılmaması, teminatın veya onaylı taahhüt senedinin verilmemesi halinde ise saha teslimi yapılmaz, herhangi bir bildirime gerek kalmaksızın izin iptal edilmiş sayılır. Aynı yerle ilgili yeniden izin talep edilmesi yeni izin talebi olarak değerlendirilir.
(3) İzin başlangıç tarihi, izin olurunda ayrıca izin başlangıç tarihi belirtilmemiş ise izin olurunun verildiği tarihtir. İznin uzatıldığı durumlarda izin başlangıç tarihi ilk iznin verildiği tarihtir.
(4) İzin verilen alanın ve üzerinde yapılması planlanan yapı ve tesislerin, diğer kanunlar uyarınca izin, görüş, onay veya muvafakat alınması gereken yerlerden olması halinde izin sahibince gerekli izin, onay veya muvafakat ve görüşler alınarak çalışma yapılır." düzenlemesine yer verilmiştir.
Davacı tarafından, madde ile yalnızca başvuru usulünün düzenlendiği, inceleme ve değerlendirmenin hangi kriterler esas alınarak yapılacağının belirtilmediği, düzenleme ile yasama yetkisinin devri niteliğinde, idareye belirsiz ve sınırsız takdir yetkisi verildiği belirtilerek eksik düzenleme sebebiyle iptal isteminde bulunulmaktadır.
 Anayasa’nın 7. maddesinde, yasama yetkisinin Türkiye Büyük Millet Meclisine ait olduğu ve bu yetkinin devredilemeyeceği kabul edilmiştir. Anayasa’da kanunla düzenlenmesi öngörülen konularda, yürütme organına genel ve sınırları belirsiz bir düzenleme yetkisinin verilmesi olanaklı değildir. Yürütmenin düzenleme yetkisi, sınırlı, tamamlayıcı ve bağımlı bir yetkidir. Ayrıca, yürütme organına düzenleme yetkisi veren bir yasa kuralının Anayasa’nın 7. maddesine uygun olabilmesi için temel ilkeleri koyması, çerçeveyi çizmesi, sınırsız, belirsiz, geniş bir alanı yürütmenin düzenlemesine bırakmaması gerekir. Buna göre, kanun ile düzenlenmesi öngörülen konularda, yürütme organına, genel, sınırsız, esasları ve çerçevesi belirsiz bir düzenleme yetkisi verilmesi, yasama yetkisinin devri anlamına geleceğinden Anayasa’nın 7. maddesine aykırı düşer. Ancak, kanunda temel esasların ve çerçevenin belirlenmesi koşuluyla, uzmanlık ve teknik konulara ilişkin ayrıntıların düzenlenmesinin yürütmeye bırakılması Anayasa’ya aykırılık oluşturmaz. (AYM, E.2016/154, K.2017/106, 31/05/2017, § 13)
Dava konusu madde, 6831 sayılı Kanunun 17. maddesinin 3. fıkrası ve Ek 5. maddesinde verilen yetkiye istinaden düzenlenmiş olup, kanunla düzenlenmesi gereken bir husus olmadığı gibi, eksik düzenleme niteliğinde de olmadığı, Yönetmeliğin 23. maddesinde, kamu yararı ve zaruret halinin tespitine ilişkin düzenlemeye yer verildiği anlaşılmaktadır. 
Bu durumda, iptali istenen madde düzenlemesinde hukuka aykırılık bulunmamaktadır.
Yönetmeliğin 21. maddesinin 1. fıkrasında yer alan “yatırımın tamamlanmasını takiben sonu sıfır ve beş ile biten yıllarda” ibaresinin incelenmesi:

Bu durumda, iptali istenen madde düzenlemesinde hukuka aykırılık bulunmamaktadır.
Yönetmeliğin 21. maddesinin 1. fıkrasında yer alan “yatırımın tamamlanmasını takiben sonu sıfır ve beş ile biten yıllarda” ibaresinin incelenmesi:
Yönetmeliğin "İzin sahalarının kontrolü, sorumluluk ve ilave tesis yapılması" başlıklı 21. maddesinde, "(1) İzin sahaları takvim yılı içinde en az bir defa dosya ve arazi üzerinde heyetçe kontrol edilerek tutanak tanzim edilir. Ancak su isale hattı, baraj, gölet, doğalgaz boru hattı, petrol boru hattı, elektronik haberleşme sistemlerine ait baz istasyonu, enerji nakil hattı, yol, telefon iletim hattı izinlerinde saha kontrolleri yatırım tamamlanıncaya kadar her yıl, yatırımın tamamlanmasını takiben sonu sıfır ve beş ile biten yıllarda yapılır.
(2) Takvim yılı içinde kontrol edilen izinlerin yüzde ikisi bölge müdürlüğünce ayrıca incelemeye tabi tutulur.
(3) Ayrıca izin sahaları koruma ekiplerince ilgili mevzuat hükümlerine göre periyodik olarak kontrol edilir." düzenlemesine yer verilmiştir.
Davacı tarafından, orman alanlarında yürütülecek faaliyetlerin beş yıl süre ile denetimsiz bırakılmasına yönelik düzenlemede kamu yararı bulunmadığı, Kanunda bulunmayan bir istisna getirildiği iddia edilmektedir.
Davalı idareler ise, söz konusu tesislerin tamamının sabit yapılar olup, sınır değişikliği olması ihtimal dahilinde olmadığından bu şekilde düzenleme yapıldığı, maddenin 3. fıkrasına göre de koruma ekiplerince periyodik olarak kontrol sağlandığı savunulmakta olup, dava konusu düzenlemede hukuka ve mevzuata aykırılık görülmemiştir.
Yönetmeliğin 23. maddesinin 1. fıkrasında yer alan “izin raporunu hazırlayan heyetçe” ibaresinin incelenmesi: 
Yönetmeliğin "Kamu yararı ve zaruret halinin tespiti" başlıklı 23. maddesinde, "(1) İzin raporunu hazırlayan heyetçe, talebin ormanlık alanda yapılmasında kamu yararı ve zaruret olup olmadığı hususu; faaliyetin orman sınırları dışında gerçekleştirilmesi imkânının bulunup bulunmadığı irdelenerek tespit edilir.
(2) Ormanlık alanlarda izin verilmesinde kamu yararı ve zaruret bulunması halinde heyet tarafından öncelikle bozuk orman alanlarından uygun yerler araştırılır, bozuk alan bulunmadığının tespit edilmesi halinde diğer alanlarda da izin verilebilir.
(3) Ancak bu Yönetmelikte izin verileceği belirtilen faaliyetlerden Bakanlıkça belirleneceklerin kamu yararı ve zaruret kararı, Bakanlıkça alınır." düzenlemesine yer verilmiştir.
Davacı tarafından, Kanunla düzenlenmesi gereken "ormanlık alanda yapılmasında kamu yararı ve zaruret olup olmadığı" hususunun Yönetmelikle bile düzenlemeyerek üç kişilik komisyona hasredildiği, “izin raporunu hazırlayan heyetçe” ibaresi  ile idareye sınırsız bir belirsiz bir takdir hakkı tanıdığından hukuki belirlilik, hukuki güvenirlik, hukuk devleti, yasama yetkisinin devredilmezliği ve Anayasa ile öngörülen bir yasağın yönetmelik ille genişletilmesine yol açtığı iddia edilmektedir.

Davacı tarafından, Kanunla düzenlenmesi gereken "ormanlık alanda yapılmasında kamu yararı ve zaruret olup olmadığı" hususunun Yönetmelikle bile düzenlemeyerek üç kişilik komisyona hasredildiği, “izin raporunu hazırlayan heyetçe” ibaresi  ile idareye sınırsız bir belirsiz bir takdir hakkı tanıdığından hukuki belirlilik, hukuki güvenirlik, hukuk devleti, yasama yetkisinin devredilmezliği ve Anayasa ile öngörülen bir yasağın yönetmelik ille genişletilmesine yol açtığı iddia edilmektedir.
Dava konusu Yönetmeliğin "Tanımlar ve kısaltmalar" başlıklı 3. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendinde, Bakanlığın Tarım ve Orman Bakanlığını ifade ettiği, (j) bendinde ise, Heyetin, Bölge müdürlüğünce; bölge müdür yardımcısı, şube müdürü, mühendis veya ilgili orman işletme müdür yardımcısı başkanlığında; ilgili orman işletme müdür yardımcısı, ilgili orman işletme şefi varsa kadastro ve mülkiyet şefi ve/veya teknik elemandan oluşturulan en az üç kişilik komisyonu ifade ettiği belirtilmiştir.
Uyuşmazlıkta, dava konusu Yönetmeliğin 23. maddesinin 1. fıkrasında, Orman Bölge Müdürlüğünce izin raporunun hazırlanması esnasında, izne konu bina ve tesislerin ormanlık alanda yapılmasında kamu yararı ve zaruret olup olmadığı hususunun nasıl tespit edileceği konusunda düzenleme yapılarak, söz konusu kamu yararı ve zaruret halinin, faaliyetin orman sınırları dışında gerçekleştirilmesi imkanının bulunup bulunmadığı irdelenerek Orman Bölge Müdürlüğünce tespit edileceği belirtilmiş; maddenin 3. fıkrasında ise, söz konusu bina ve tesislerden Bakanlıkça belirleneceklerin kamu yararı ve zaruret kararının Bakanlıkça alınacağı ifade edilmiştir.
Dava konusu Yönetmeliğin dayanağı olan 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 17. maddesinin 3. fıkrasında, "Savunma, ulaşım, enerji, haberleşme, su, atık su, petrol, doğalgaz, altyapı, katı atık bertaraf ve düzenli depolama tesislerinin; baraj, gölet, sokak hayvanları bakımevi ve mezarlıkların; Devlete  ait sağlık, eğitim ve  spor tesislerinin ve bunlarla ilgili her  türlü yer ve binanın Devlet ormanları üzerinde bulunması veya yapılmasında kamu yararı ve zaruret olması halinde, gerçek ve tüzel kişilere bedeli mukabilinde Çevre ve Orman Bakanlığınca izin verilebilir. ...." hükmü yer almaktadır.

6831 sayılı Orman Kanunu'nun 17. maddesinin 3. fıkrasında, Devlet ormanları üzerinde yapılabilecek bina ve tesislerin hangi kamu hizmetlerine ilişkin olması gerektiği tek tek sayılmak suretiyle belirlenmiş, söz konusu bina ve tesislerin yapılabilmesi için kamu yararı ile zaruret halinin birlikte gerçekleşmesi gerektiği vurgulanmıştır. Önemli olan husus, bu hizmetlere ilişkin bina ve tesislerin Devlet ormanları üzerinde bulunması veya yapılmasındaki kamu yararı ve zaruret halinin, orman arazisinin bu hizmetlere tahsisini zorunlu hale getirmesidir. Bu çerçevede, zaruret halini, talep edilen faaliyetin orman ekosistemi dışında gerçekleştirilmesi imkanı bulunmaması durumu olarak anlamak gerekir. Nitekim, Anayasa Mahkemesi'nin 22/11/2007 gün ve E:2004/67, K:2007/83 sayılı kararı da bu yöndedir.
Öte yandan, Orman ve Su İşleri Bakanlığı'nın, sayma yoluyla belirtilen bina ve tesislerin Devlet ormanları üzerinde bulunması veya yapılmasında kamu yararı ve zaruret olması halini tespit etme yetkisi bulunmakla birlikte, dava konusu Yönetmeliğin 23. maddesinin 1. fıkrasındaki düzenleme ile, anılan Bakanlığa, herhangi bir inceleme yapmaksızın, somut verilere dayanmaksızın ve belirsiz bir şekilde, kamu yararı ve zaruret halinin bulunup bulunmadığı konusunda karar verme yetkisi tanınmamıştır. Anılan Bakanlıkça da kamu yararı ve zaruret hali tespit edilirken, talep edilen faaliyetin orman ekosistemi dışında gerçekleştirilmesi imkanı bulunup bulunmadığı hususu gözetilmek suretiyle karar verilmesi gerektiği ve söz konusu kararın da yargısal denetime tabi olduğu açıktır.
Bu durumda, talebin ormanlık alanda yapılmasında kamu yararı ve zaruret olup olmadığı hususunun; faaliyetin orman sınırları dışında gerçekleştirilmesi imkânının bulunup bulunmadığı irdelenerek tespit edileceğine ve bu Yönetmelikte izin verileceği belirtilen faaliyetlerden Bakanlıkça belirleneceklerin kamu yararı ve zaruret kararının, Bakanlıkça alınacağına ilişkin dava konusu düzenlemede hukuka aykırılık görülmemektedir.
Yönetmeliğin 25. maddesinin 5. fıkrasının 2. cümlesinin incelenmesi:
Yönetmeliğin "Kısıtlamalar" başlıklı 25. maddesinin 5. fıkrasında, "Bu Yönetmeliğe göre verilen izne konu tesislerin inşaatı esnasında ormanlık alandan çıkan orman toprağını da içeren kazı fazlası malzemelerin depolanacağı izin alanlarına, izin alanı dışından getirilecek herhangi bir malzeme dökülemez. Ancak orman alanı dışındaki demiryolu, otoyol, Devlet ve il yolları ile su isale hatlarının yapımında zorunlu olarak ortaya çıkan kazı fazlası malzemenin depolanması amacıyla da Genel Müdürlüğün belirleyeceği alanlarda izin verilebilir. Bu sahalar izin sahibince ağaçlandırılacak hale getirilerek geri teslim edilir. İzin verilen genel bütçe kapsamındaki kamu idaresi veya kamu kurum ve kuruluşunca ihale edilmek suretiyle inşa ettirilecek tesislerde kazı fazlası ve şantiye yeri için sözleşme hükümlerine göre izin sahibine veya yüklenici adına izin verilebilir." düzenlemesi yer almaktadır.

Dava konusu düzenlemeyle, orman alanı dışındaki demiryolu, otoyol, Devlet ve il yolları ile su isale hatlarının yapımında zorunlu olarak ortaya çıkan kazı fazlası malzemenin orman alanlarında depolanması mümkün kılınmaktadır. Söz konusu yapıların Orman Kanunu'nun 17/3 maddesinde yer alan ulaşım ve su hizmetleri ile depolama tesisleri kapsamında izin verilebilecek alanlardan olduğu görüldüğünden, anılan yapıların orman alanlarında inşa edilmesi halinde zorunlu olarak ortaya çıkacak kazı fazlası malzemenin aynı zamanda orman toprağı olması nedeniyle orman alanlarında depolanması, yapılacak faaliyetin doğal bir sonucu olarak görülebilir. Ancak, dava konusu düzenlemenin devamında aynı faaliyetlerin orman alanı dışında gerçekleştirilmesi sonucunda ortaya çıkacak kazı fazlası malzemenin de orman alanında depolanması öngörülmektedir.
Anayasa'nın 169. maddesi ile ormanların korunması konusunda Devlete verilen sorumluluk da dikkate alındığında, ormanlık alanlarda yürütülecek faaliyetler için, davaya konu Yönetmelik'in dayanağı olan 6831 sayılı Kanun'da, bu faaliyetin yapılabileceğine dair düzenleme bulunması gerektiği açıktır.
Anayasa’nın 169. maddesinde, ormanların ülke yönünden taşıdığı büyük önem gözetilerek, korunmaları ve geliştirilmeleri konusunda ayrıntılı düzenlemelere yer verilmiştir. Bu özel ve ayrıntılı düzenlemenin, ülkemizde orman örtüsünün sürekli yok edilmesi gerçeğinden kaynaklandığı kuşkusuzdur (AYM 17/12/2002 tarih, E:2000/75, K:2002/200). Maddenin 1. fıkrasında, Devletin, ormanların korunması ve sahalarının genişletilmesi için gerekli kanunları koyacağı ve tedbirleri alacağı, bütün ormanların gözetiminin Devlete ait olduğu, 2. fıkrasında, Devlet ormanlarının mülkiyetinin devrolunamayacağı, Devlet ormanlarının kanuna göre, Devletçe yönetileceği ve işletileceği, bu ormanların zamanaşımı ile mülk edinilemeyeceği ve kamu yararı dışında irtifak hakkına konu olamayacağı, 3. fıkrasında da, ormanlara zarar verebilecek hiç bir faaliyet ve eyleme izin verilemeyeceği hükme bağlanmıştır. 
Bu kapsamda dava konusu düzenleme değerlendirildiğinde, orman alanı dışındaki belirtilen faaliyetlerin yapımında zorunlu olarak ortaya çıkan kazı fazlası malzemenin kapsamının belirsiz olduğu, orman alanındaki izin verilen faaliyetler sonucu ortaya çıkacak kazı fazlası malzemenin aynı zamanda orman toprağı olması durumunun aksine, orman alanı dışındaki faaliyetler sonucu ortaya çıkan toprağın niteliği, kalitesi ve içeriği bilinemeyeceğinden, ormanın doğal yapısı üzerindeki etkilerinin öngörülemeyeceği açıktır.

Anayasa'nın 169. maddesi ile ormanların özel olarak koruma altına alındığı ve bu hususta Devlete verilen sorumluluk da dikkate alındığında, kapsam ve sınırları belirsiz malzeme ile niteliği, içeriği, kalitesi belli olmayan toprağın orman alanına zarar verme, orman yapısını bozma ihtimali dikkate alınmaksızın, orman alanı dışındaki faaliyetler sonucu ortaya çıkan  kazı fazlası malzemenin orman alanında depolanmasını mümkün kılan dava konusu düzenlemede hukuka uyarlık bulunmamaktadır.
Yönetmeliğin 27. maddesinin 2. fıkrasının 2. cümlesinin incelenmesi:
Yönetmeliğin "6831 Sayılı Kanunun Ek 11 inci Maddesine İlişkin İşlemler" başlıklı 5. Bölümünde yer alan "İzne konu tesislerin kiraya verilmesi" başlıklı 27. maddesinde, "(1) Turizm izinleri dışında, sağlık, eğitim ve spor tesisi yapımı maksadıyla verilen izinlere konu asli tesislerin dışındaki kafeterya, kantin, otopark gibi yan ünitelerin, diğer izinlere konu tesislerin tamamının veya bir bölümünün kiralanmasının izin sahibi tarafından talep edilmesi halinde heyetçe konu incelenir. İnceleme raporu düzenlenir. Uygun görülenlere Bakanlıkça izin verilir.
(2) Sağlık, eğitim, spor, adli hizmet ve ceza infaz kurumu tesisi yapımı maksadıyla verilen izinlere konu asli tesislerin kiralanmasına, işletme hakkının devredilmesine, yap-işlet-devret modeli ile yaptırılmasına izin verilmez. Ancak 8/11/2003 tarihinden önce genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri adına araştırma, eğitim ve dinlenme tesisi yapılması maksadıyla verilen izinlerin üçüncü kişilere işlettirilmesine Bakanlıkça izin verilebilir.
6831 sayılı Orman Kanununun Ek 11. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde; bu Kanunun 17. maddesinin 3. fıkrasına göre; sağlık, eğitim ve spor tesisi yapımı maksadıyla verilen izinlere konu asli tesislerin dışındaki kafeterya, kantin, otopark gibi yan ünitelerin kiralanmasının, aynı fıkra kapsamında diğer izinlere konu tesislerin tamamının veya bir bölümünün kiralanmasının veya özelleştirme uygulamaları kapsamında işletme hakkının devredilmesinin, yap-işlet-devret modeli ile yaptırılmasının izin sahibi tarafından talep edilmesi halinde izin verilebileceği kurala bağlanmıştır.
Davacı tarafından, düzenleme ile Kanunda yer verilmeyen ve herhangi bir belirliliği bulunmayan dinlenme tesisi ifadesinin devlet ormanlarında bulunmasına olanak sağlandığı, dinlenme tesisinin özelliğinden kaynaklı herhangi bir mekânsal zorunluluğu bulunmadığından orman alanlarında yapılmalarında kamu yararı ve zorunluluktan bahsedilmesinin olanaklı olmadığı iddia edilmektedir.
Davalı idareler tarafından, dava konusu düzenleme ile 8/11/2003 tarihinden önce izne konu edilmiş olup, değişen mevzuat gereği artık izne konu edilemeyen özellikle dinlenme tesislerinin devlet tarafından işlettirilmesinin çokta verimli olmadığından 3. kişilere işlettirilmesine ilişkin hususların nasıl yapılacağı açıklığa kavuşturulduğu savunulmaktadır.

Davalı idareler tarafından, dava konusu düzenleme ile 8/11/2003 tarihinden önce izne konu edilmiş olup, değişen mevzuat gereği artık izne konu edilemeyen özellikle dinlenme tesislerinin devlet tarafından işlettirilmesinin çokta verimli olmadığından 3. kişilere işlettirilmesine ilişkin hususların nasıl yapılacağı açıklığa kavuşturulduğu savunulmaktadır.
	Dava konusu düzenleme ile 08/11/2003  tarihinden önce izne konu edilmiş ancak değişen mevzuat gereğince artık izne konu edilemeyen tesislerin, Devlet idarelerince işletilmesinin çok da verimli olmayacağı düşünülerek, üçüncü kişilere işlettirilmesi konusunda, Bakanlığın izin verebileceği belirtilerek, bu konudaki usulün ortaya konulması amaçlanmıştır. 
	  Bu bakımdan;  08/11/2003  tarihinden önce izne konu edilmiş araştırma, eğitim ve dinlenme tesislerinin, üçüncü kişilere işlettirilmesi konusunda Bakanlığa takdir yetkisi tanınmasına ilişkin dava konusu düzenlemenin hukuki belirliğin sağlanmasına yönelik olması ve kamu yararının gerektirmesi durumunda bu takdir yetkisinin kullanılabileceğinin açık olması nedeniyle hukuka uygun olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Yönetmeliğin Geçici 1. maddesinin 5. fıkrasının 1. ve 2. cümlelerinin incelenmesi:
Yönetmeliğin dava konusu maddesinde "6831 sayılı Kanunun 17 nci maddesine göre 8/11/2003 tarihinden önce kesin izne konu edilmiş ancak ilgili maddenin değişmesi sonucu artık izin verilemeyen, turizm ve diğer izinlerin izin hakları devam eder. İzinli saha içinde kalmak kaydıyla mevcut tesislere ilave, tadilat, kapasite, tür ve sınıf değişikliği izni Bakanlık onayı ile verilebilir. Değişen madde hükmü gereğince izin verilemeyecek talepler için geçmişte verilmiş ön izinler ise kesin izne dönüştürülemez. Bu ön izinler resen iptal edilmiş sayılır." düzenlemesi bulunmaktadır.
6831 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesinde "Bu Kanunun 17 nci maddesi hükümlerine göre 8/11/2003 tarihinden önce verilen turizm ve diğer izinlerin kesin izin hakları devam eder, izinli saha içinde kalmak kaydıyla mevcut tesislere tadilat, kapasite, tür ve sınıf değişikliği izni verilebilir. Çevre ve Orman Bakanlığınca verilen tadilat, kapasite, tür ve sınıf değişikliği izinleri dâhil olmak üzere daha önce turizm amaçlı tesisler için verilen izinler ile diğer izinlerin irtifak hakkına dönüştürülmesinin izin sahibi tarafından talep edilmesi halinde, izin sahibi lehine bu Kanunun 115 inci maddesine göre irtifak hakkı tesis edilebilir." düzenlemesine yer verilmiştir.
Davacı tarafından,	dava konusu maddeyle halihazırda izin verilmesi uygun görülmeyen, bu bakımdan kanunda izin verilebilecek tesisler arasında yer almayan izinlerin devamına olanak sağlandığı,	bu sayede kanun değişikliğinin anlamsız hale getirildiği ve orman alanlarında yapılmaları uygun olmayan yapıların ormanlarda kalmasına neden olunduğu ileri sürülmektedir.

Davacı tarafından,	dava konusu maddeyle halihazırda izin verilmesi uygun görülmeyen, bu bakımdan kanunda izin verilebilecek tesisler arasında yer almayan izinlerin devamına olanak sağlandığı,	bu sayede kanun değişikliğinin anlamsız hale getirildiği ve orman alanlarında yapılmaları uygun olmayan yapıların ormanlarda kalmasına neden olunduğu ileri sürülmektedir.
Davalı idarelerce, 08/11/2003 tarihinden önce kesin izin verilen ancak ilgili maddenin değişmesi sonucu artık izin verilemeyen turizm ve diğer izinlerin imzalanan taahhüt senedi gereği izin haklarının korunmasının hukuki bir gereklilik olduğu, düzenlemenin kanuna uygun olduğu savunulmaktadır.
Normlar hiyerarşisi olarak bilinen temel hukuk ilkesine göre, normlar arasında altlık ve üstlük ilişkisi söz konusu olmakta ve her norm geçerliliğini bir üst hukuk normundan almaktadır. Başka bir anlatımla normlar hiyerarşisinde, her türlü normun hiyerarşik olarak bir sıra dahilinde sıralanması, birbirine bağlı olması ve üst normla getirilen hukuksal sınırın içinde kalması zorunlu olup, bunun doğal sonucu olarak, hiyerarşik sıralamada daha altta yer alan bir normun, kendisinden üstte bulunan norma aykırı hükümler içeremeyeceği, başka bir deyişle alt norm niteliğindeki düzenleyici işlemlerin, bir hakkın kullanımını üst normda öngörülmeyen bir şekilde daraltamayacağı veya kısıtlayamayacağı; dolayısıyla, düzenleyici bir işlemin kendinden önce gelen Kanun veya diğer normlarda yer alan hükümlere aykırı düzenlemeler getiremeyeceği kabul edilmektedir. 
Anayasa'nın 124. maddesinde, kanunların uygulanmasını sağlamak üzere ve kanunlara aykırı olmamak kaydıyla yönetmelikler çıkartılabileceği öngörülmektedir. Bahse konu Anayasal hüküm, idareye türev düzenleme ihdas etme yetkisi vermektedir. Esasında bu yetki, genel ve soyut nitelikte hükümler ihtiva eden kanunların detaylandırılması amacını taşımaktadır. Bu çerçevede, kanunda öngörülmeyen bazı hususların yine kanuna aykırı olmamak kaydıyla yönetmeliklerde düzenlenmesi mümkün olabilmektedir. Bu kapsamda idarenin düzenleme yetkisinin, yasalarla getirilen hükümleri aşacak bir şekilde kullanılamayacağı da İdare Hukuku'nun en temel ilkelerindendir.
Dava konusu düzenlemenin, esasen 6831 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesine göre düzenlendiği görülmektedir. Ancak, Kanunda 08/11/2003 tarihinden önce izin verilen mevcut tesislere izinli saha içinde kalmak kaydıyla tadilat, kapasite, tür ve sınıf değişikliği izni verilebilmesi mümkün kılınmışken, dava konusu düzenlemede, mevcut tesislere "ilave" izin verilmesi de öngörülmüştür.
Bu durumda, yapılan açıklamalar doğrultusunda, dava konusu Yönetmelik hükmünde bulunan  "ilave" kelimesinin, dayanağı üst hukuk normu olan ve yukarıda ilgili kısmına yer verilen kanun hükmüne aykırı olarak düzenlendiği anlaşılmaktadır.
 
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;