muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/24083, Karar No: 2014/1326, Tarih: 27.01.2014

01.01.2007 tarihinde yürürlüğe giren 5565 sayılı 2007 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanununun 30’uncu maddesinin 6’ncı fıkrasında ise, “506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu, 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu, 2925 sayılı Tarım İşçileri Sosyal Sigortalar Kanunu ve 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanununa göre gelir ve/veya aylık ödenenlere, bu kanunlar gereğince ödenmekte olan gelir ve/veya aylık tutarlarında (506 sayılı Kanuna göre gelir ve/veya aylık ödenenlerin bu Kanunun geçici 76’ncı maddesine göre yapılan telafi edici ödemeler dahil), 2006 yılı için 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanuna göre yapılan yıllık kümülatif artış oranı ile aynı dönemde memur aylıklarında katsayıların yükseltilmesi suretiyle yapılan kümülatif artış oranı arasındaki farkı telafi edecek şekilde hesaplanacak fark tutarları 2006 yılı Temmuz - Aralık ayları ödeme dönemleriyle sınırlı olmak üzere bir defada ayrıca ödenir. 2006 yılı ikinci altı aylık döneminde altı aydan daha az süreyle gelir ve/veya aylık almış olanlara yapılacak ödemelerde fiilen yararlanılan gelir ve/veya aylık ödeme döneme sayısı dikkate alınır. Bu şekilde yapılacak ödemenin bir aylık tutarının 2006 yılı Aralık ayı ödeme dönemi gelir ve/veya aylık tutarına ilave edilmesi sonucunda bulunacak tutar, 2007 yılı Ocak ayı ödeme döneminde yapılacak artışlara esas alınır.” düzenlemesi bulunmaktadır. Söz konusu düzenleme uyarınca Kurumun 29.01.2007 tarih 2007/8 sayılı Genelgesinde bu yasal düzenleme dikkate alınarak 2006 yılı memur aylıklarında kat sayı yükseltilmesi nedeniyle kümülatif artış %7,5 oranında gerçekleşmesine rağmen aynı dönemde 5454 sayılı Kanuna göre 506 ve 2925 sayılı Kanunlara göre ödenen gelir ve aylıklardaki kümülatif artış oranı %6,09 oranında gerçekleştiğinden aradaki farkın kapatılması için %1,33 oranında artış yapılmasının öngörüldüğü anlaşılmaktadır. Somut olayda; davacının, yaşlılık aylığının da %1,33 oranında artırıldığı konusunda, taraflar arasında uyuşmazlık bulunmadığı halde, bilirkişinin hesabına göre, bu artış oranı farkının %3,58 olduğu kabul edilerek, sonuca gidildiğinden, mahkemece, resmi Kurumlardan bu kümülatif artış oranlarının açıkça kaç olduğunun sorulup, aylığa yansıtılacak fark oranın belirlenmesi gerekirken, denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi isabetsizdir.

Yapılacak iş; 5565 sayılı 2007 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunun 30. maddesinin 6. fıkrasında öngörülen yıllık kümülatif artış oranlarını ilgili resmi Kurum ve Kuruluşlardan (TUİK, Maliye, Emekli Sandığı gibi) sormak, Kurumun bu Yasa’ya dayanarak çıkardığı 2007/8 sayılı Genelgedeki %1,33 fark artış oranı ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda belirlenen %3,58 fark oranın neden çelişkili olduğu da bilirkişiye açıklattırmak suretiyle, davacının aylığında bu yasa uyarınca uygulanması gereken artışın yapılıp yapılmadığı, varsa eksik kısmının belirlenmesi için alanında uzman bilirkişi yada bilirkişi heyetinden rapor almak suretiyle sonuca gitmektir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/596, Karar No: 2011/360, Tarih: 15.09.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/596 E.  ,  2011/360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

İflasın ertelenmesini isteyen tarafından hasımsız olarak açılan iflasın ertelenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün müdahil Gedik Döküm A.Ş vekili ile süresi içinde diğer müdahillerden Türkiye İş Bankası A.Ş ve Deniz Finansal Kiralama A.Ş vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

İstem sahibi şirketler vekili, müvekkili şirketlerin borca batık olduğunu ve iflas şartlarını taşıdığını, ancak borçlarını ödeyecek kapasitede olduklarını, sermaye arttırımı, yeni ortak bulunarak nakit girdi sağlanması, kârlılığın arttırılması, tasarruf tedbirleri uygulanması ve alacakların tahsil edilmesi suretiyle iflas halinden kurtulabileceklerini, bunlar için de süreye ihtiyaçları olduğunu ileri sürerek, müvekkillerinin iflaslarının ertelenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Müdahiller vekilleri, istem sahibi şirketlerin borca batık durumdan çıkmasının mümkün olmadığını bildirerek, iflasa karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, dosya kapsamına ve benimsenen bilirkişi raporlarına göre, borçlu şirketlerin iyileştirme projesini hayata geçirdiklerinde kâr edeceği ve borçlarını ödeyebileceği, borç yapılandırma girişimlerinin olduğu gerekçesiyle iflasın 8.7.2010 tarihinden itibaren bir yıl süreyle ertelenmesine, yargılama safahatında verilen ihtiyati tedbir kararlarının da devamına karar verilmiştir.

1- Mahkemece iflâsın ertelenmesi talebi hakkında verilen hüküm, temyiz eden Gedik Döküm AŞ vekiline 17.12.2010 günü tebliğ edildiği halde, temyiz dilekçesi İİK' nun 164. maddesinde öngörülen 10 günlük yasal süre geçirildikten sonra 31.12.2010 tarihinde verilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün ve 1989/3 Esas, 1990/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında Yargıtay tarafından da karar verilebileceği kabul edilmiş olmakla, adı geçen müdahilin temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2- Müdahiller T. İş Bankası AŞ. ve Deniz Finansal Kiralama AŞ. vekillerinin temyiz itirazlarına gelince:

Borca batık bir ya da birkaç şirketin iflasının ertelenebilmesi için, bunların varlıklarının belirlenen rayiç değerine kıyasla, borçlarını karşılayamaması, bir diğer ifade ile borca batık olmaları yanında, sunulan iyileştirme projesinin de ciddi ve inandırıcı olması gerekir.

Somut olayda, iflas erteleme isteyen şirketlerin borca batık oldukları bilirkişi raporlarından anlaşılmış ise de, her beş şirketin iyileştirme projesinin sermaye arttırılması, yeni ortak bulunması, faaliyete devamla kâr sağlanması ve alacakların tahsili olgularına ağırlık verilerek borçların ödenmesi tedbirlerine dayalı olduğu görülmektedir.

Somut olayda, iflas erteleme isteyen şirketlerin borca batık oldukları bilirkişi raporlarından anlaşılmış ise de, her beş şirketin iyileştirme projesinin sermaye arttırılması, yeni ortak bulunması, faaliyete devamla kâr sağlanması ve alacakların tahsili olgularına ağırlık verilerek borçların ödenmesi tedbirlerine dayalı olduğu görülmektedir.

Alınan kök ve ek bilirkişi raporları ile kayyım raporları birlikte değerlendirildiğinde sermaye artışlarına ilişkin yasal gereklerin ivedilikle yerine getirilmediği, ortaklarca borca karşılık devredilmesi taahhüt edilen taşınmazlar üzerinde çok sayıda takyidatın bulunduğu, ortak arayışına gidilmediği, eldeki üretimin durma noktasına geldiği görüldüğü gibi, kayyımların ücretlerini alamadıkları ve vekilin aynı nedenle istifa ettiği de dosya kapsamına yansımıştır. Bütün bu gelişmeler sonucunda iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olmadığı anlaşıldığına göre isabetsiz görülen erteleme kararının bozulması gerekmiştir.

Öte yandan, uygulanacak ihtiyati tedbirlerin infazının mümkün olabilmesi için kararda tek tek belirtilmesi gerekirken, yargılama aşamasında verilen bütün ihtiyati tedbirlerin devamına karar verilmesi de HUMK' nun 388. maddesine aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle müdahil Gedik Döküm AŞ’nin temyiz isteminin süre yönünden reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle bir kısım müdahiller vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşim harcın istek halinde iadesine 15.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1979, Karar No: 2012/7047, Tarih: 10.05.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/1979 E.  ,  2012/7047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Dava konusu taşınmazların ... köyünde yapılan arazi kadastrosu çalışmaları sırasında ne gibi işlem gördükleri sorularak alınacak cevabî yazının,

2) Peynirli köyü ile ... köyü'nün aynı köy olup olmadıkları sorularak, aynı köy değil iseler iki köyün kenarlaştırılmış pafta örneğinin getirtilip,

3) ... köyünde yapılan kadastro çalışmaları sırasında dava konusu taşınmazlar parsel numarası almış iseler, dosya ... bilirkişiye verilerek çekişmeli yerlerin konumunu ... parsellerle birlikte kadastro paftası üzerinde göstereceği imzalı, açıklamalı ek rapor alınarak,

bu dosya arasına konulması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 10/05/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13259, Karar No: 2018/20589, Tarih: 01.10.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/13259 E.  ,  2018/20589 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 5. Hukuk Dairesi

DAVALILAR : 1-... ADINA VEKİLİ

... ...

2-DEMİRHANLAR SERACILIK İLAÇLAMA PEYZAJ OTOPARK TEMİZLİK İNŞAAT HAFRİYAT NAKLİYAT ARAÇ KİRALAMA OTO. GIDA TURİZM SAN. TİC. LTD. ŞTİ. ADINA VEKİLİ

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, 01/10/2018 tarihinde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14400, Karar No: 2017/10747, Tarih: 19.12.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/14400 E.  ,  2017/10747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı-karşı dosya davalısı ... ve davalı-karşı dosya davacısı Orman Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı gerçek kişi 24/01/2013 havale tarihli dava dilekçesi ile; adına kayıtlı olan... ili, ... ilçesi,... köyü 506 parsel sayılı, 1380 m2 taşınmazın ormanla ilgisi olmadığı halde; 2012 yılında yapılan orman kadastro çalışması sonucunda orman sınırı içine alındığını belirterek, taşınmazın orman sınırı dışına çıkarılması istemiyle dava açmıştır.Davalı-karşı dosya davacısı Orman Yönetimi vekili, 18/02/2013 havale tarihli karşı dava dilekçesi ile; taşınmazın kesinleşen orman sınırı içinde kaldığı iddiasıyla, tapu kaydının iptaline, orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece, davacı gerçek kişinin orman kadastrosuna itiraz davasının reddine; Davalı-karşı dosya davacısı Orman Yönetiminin tapu iptali tescil davasının tefrikine karar verilmiş, hüküm davacı-karşı dosya davalısı gerçek kişi ve davalı-karşı dosya davacısı Orman Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 1948 yılında kesinleşen orman kadastrosu, 25/12/2012 tarihinde ilan edilip kesinleşen sınırlama dışı kalmış ormanların kadastrosu ve 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması, 1955 yılında yapılan arazi kadastrosu vardır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 1948 yılında kesinleşen orman kadastrosu, 25/12/2012 tarihinde ilan edilip kesinleşen sınırlama dışı kalmış ormanların kadastrosu ve 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması, 1955 yılında yapılan arazi kadastrosu vardır.

Dava, orman kadastrosuna itiraza ilişkindir. İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi kurulu raporuna göre çekişmeli taşınmazın 1948 yılında kesinleşen orman kadastro sınırları içinde olduğu, 2013 yılında yapılan orman kadastrosu ve aplikasyon çalışmasında da durumun değişmediği, taşınmaz ile ilgili yeni bir orman sınırı içine alma işleminin bulunmadığı, 02.09.1986 tarihinde yürürlüğe giren 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması hakkındaki Yönetmeliğin 44. ve 25523 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak 15.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren Yönetmeliğin 43 ve devamı maddelerine göre, aplikasyon işleminin de davacılara yeni dava hakkı vermeyeceği, ilk orman kadastrosuna itiraz için hakdüşürücü sürenin çoktan geçtiği gözönünde bulundurularak davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır, ancak kadastro mahkemesince 3402 sayılı Kadastro Kanununun 31/son maddesi gereğince vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre vekalet ücreti hesaplanmış olması doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. Bu sebeple hükmün 4. paragrafının hükümden çıkarılarak, bunun yerine “3402 sayılı Kadastro Kanununun 31/son maddesi gereğince takdir edilen 500 TL maktu vekalet ücretinin davacı taraftan alınarak davalılara müştereken verilmesine" sözleri yazılmak suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 19/12/2017 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/491, Karar No: 2012/219, Tarih: 05.06.2012

**Ceza Genel Kurulu         2011/15-491 E.  ,  2012/219 K.**

* ZİNCİRLEME SURETLE RESMİ BELGEDE SAHTECİLİK SUÇU

* BELGEDE SAHTECİLİK SUÇLARI

* GERÇEK İÇTİMA

* ZİNCİRLEME SUÇ

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 43

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 61

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 158

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 204

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 212

**"İçtihat Metni"**

Sanıklar Hüseyin , Hurşit  ve Ziya’nın;

1- Mağdur Seçkin’e yönelik;

a) Dolandırıcılık suçundan TCY’nın 158/1-j ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 13.160 Lira adli para,

b) Resmi belgede sahtecilik suçundan TCY’nın 204/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis,

c) Özel belgede sahtecilik suçundan TCY’nın 207/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis,

2- Mağdur Cengiz’e yönelik;

a) Dolandırıcılık suçundan TCY’nın 158/1-j ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 10.240 Lira adli para,

b) Resmi belgede sahtecilik suçundan TCY’nın 204/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis,

c) Özel belgede sahtecilik suçundan TCY’nın 207/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis,

3- Mağdur Ali’ye yönelik;

a) Dolandırıcılık suçundan TCY’nın 158/1-j ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 11.000 Lira adli para,

b) Resmi belgede sahtecilik suçundan TCY’nın 204/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis,

c) Özel belgede sahtecilik suçundan TCY’nın 207/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezalarıyla cezalandırılmalarına ilişkin, Salihli Ağır Ceza Mahkemesince verilen 15.07.2010 gün ve 333-206 sayılı hükmün sanıklar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesince 29.09.2011 gün ve 15011-2677 sayı ile;

“Sanıkların nüfus cüzdanını sahte olarak hazırlamak suretiyle resmi belgede sahtecilik, başvuru yaptıkları kredileri alabilmek için sahte içerikli kredi sözleşmeleri düzenlemek suretiyle özel belgede sahtecilik suçlarını işlemeleri ve suç çokluğu karşısında iki ayrı uygulama yapılmasına yönelik mahkemenin kabul ve takdirine bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye katılınmamıştır.” açıklamasıyla hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 21.11.2011 gün ve 24020 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 21.11.2011 gün ve 24020 sayı ile;

“Sanıkların farklı kişilere ait sahte kimlik belgeleri ile değişik zamanlarda katılan D.  A.Ş.’ne başvurarak tahsis edilmemesi gereken kredilerin tahsisini sağlamak amacıyla içerik itibariyle sahte ve özel belge niteliğindeki üç ayrı kredi sözleşmesini imzaladıklarının anlaşılması karşısında, sübuta eren belgede sahtecilik suçlarının, resmi belgeden sayılan sahte nüfus cüzdanlarının kullanılması nedeni ile üç ayrı zincirleme surette resmi belgede sahtecilik suçunu (5237 TCY’nın 204/1 ve 43/1. maddeleri) oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması yasaya aykırı olduğu” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün resmi belgede sahtecilik ve özel belgede sahtecilik suçlarına ilişkin olarak bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme, resmi belgede sahtecilik ve özel belgede sahtecilik suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmıştır.

Suçların gerçekleşme şekli ve sübutu açısından bir uyuşmazlık bulunmayan olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sahte nüfus cüzdanları ile katılan bankanın farklı şubelerine başvurup, içeriği itibarıyla sahte kredi sözleşmesi düzenlenmesini sağlayarak tahsis edilmemesi gereken kredinin tahsis edilmesini sağlayan sanıkların eylemlerinin ayrı ayrı resmi belgede sahtecilik ve özel belgede sahtecilik suçlarını mı, yoksa zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

İncelenen dosya içeriğinden;

Sanıklar Hüseyin , Hurşit  ve Ziya ’nın sahte nüfus cüzdanları üretip bu nüfus cüzdanları ile kredi başvurusu yaparak haksız yarar sağlama konusunda anlaştıkları, bu kapsamda etkin bir iş bölümü yaparak sanıklar  Ziya  ve Hüseyin’in ikamet ettikleri İstanbul İlinden İzmir’e geldikleri, İzmir’de kendilerini Ali ve Yaşar olarak tanıtarak bir pasaj içerisinde işyeri kiraladıkları, bu işyerinde sekreter olarak çalıştırmak üzere bir bayanı işe aldıkları, sekreter aracılığıyla gıda firmasında çalışmak üzere ehliyeti bulunan yedi kişinin pazarlamacı olarak işe alınacağı şeklinde gazeteye ilan verdikleri, anılan ilan üzerine mağdurlarında içinde bulunduğu birçok kişinin sanıkların kiraladığı işyerine gelip iş başvurusunda bulunduğu, bu kişilerden değerlendirmeye tabi tutmak için başvuru formu doldurmalarını istedikleri, başvuruda bulunan kişilerin vatandaşlık numaralarını bu şekilde elde eden sanıklar Hüseyin  ve Ziya ’ın farklı cep telefonlarından D. A.Ş. tarafından “cebimde kredi” uygulamasına tahsis edilen numaraya mesaj göndermek suretiyle kredi başvurusunda bulundukları, bu şekilde yapılan kredi başvurularının bir kısmının D. A.Ş. tarafından onaylanması üzerine kredi başvurusu onaylanan mağdurlarla irtibata geçerek işe alındıklarını bildirdikleri, işe başlama işlemlerinin yapılabilmesi için mağdurlardan nüfus cüzdanı fotokopisi, nüfus kayıt örneği, sabıka kaydı ve ikametgâh belgelerini getirmelerini istedikleri, mağdurlardan bu şekilde elde ettikleri belgeleri İstanbul’da bulunan diğer sanık Hurşit’e gönderdikleri, sanık Hurşit’in da bu bilgilerden faydalanarak mağdurların yaşıyla uyumlu olacak şekilde sanıklar Hüseyin ve Ziya’dan birisinin fotoğrafı yapıştırılmış sahte nüfus cüzdanı düzenleyip İzmir’de bulunan diğer sanıklara gönderdiği, sahte nüfus cüzdanlarını alan sanıklar Hüseyin  ve Ziya ’nın bu cüzdanlar ile D. Salihli ve Demirci Şubelerine giderek mağdurlar adına içeriği itibarıyla sahte kredi sözleşmelerinin düzenlenmesini sağlayıp bu sözleşmeleri mağdurlara atfen imzaladıkları, sanıkların eylemleri sonucu Salihli Şubesinden mağdur Ali adına 6.600 Lira, mağdur Cengiz adına 6.150 Lira, Demirci Şubesinden Seçkin Şaşmaz adına 7.875 Liranın katılan banka görevlilerince sanıklara ödendiği,

Anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCY’nın “Resmi belgede sahtecilik” başlıklı 204. maddesi;

“Bir resmî belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir resmî belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren veya sahte resmî belgeyi kullanan kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır”;

“Özel belgede sahtecilik” başlıklı 207. maddesi ise,

“Bir özel belgeyi sahte olarak düzenleyen veya gerçek bir özel belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren ve kullanan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır” şeklinde düzenlenmiştir.

“Bir resmî belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir resmî belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren veya sahte resmî belgeyi kullanan kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır”;

“Özel belgede sahtecilik” başlıklı 207. maddesi ise,

“Bir özel belgeyi sahte olarak düzenleyen veya gerçek bir özel belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren ve kullanan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır” şeklinde düzenlenmiştir.

Resmi ve özel belgede sahtecilik suçları seçimlik hareketli suçlar olup,  Yasa koyucu gerçek bir belgenin başkalarını aldatacak şekilde değiştirilmesini, belgenin gerçeğe aykırı olarak düzenlenmesini veya sahte belgenin kullanılmasını suç olarak saymıştır. Suç konuları farklı olmakla birlikte, resmi ve özel belgede sahtecilik suçları unsurları itibariyle benzer şekilde düzenlenmiştir.

Belgede sahtecilik suçlarında korunan hukuki yarar kamu güveni olup, suçun geniş anlamda mağduru, toplumu oluşturan bireylerdir. Bununla birlikte belgede sahtecilik suçunun işlenmesiyle haksızlığa uğrayan gerçek ve tüzel kişilerin suçtan zarar görmeleri mümkün olduğundan, gerçek ve tüzel kişilerin yargılamaya katılmaları olanaklıdır.

Uyuşmazlığın sağlıklı olarak çözüme kavuşturulması bakımından “zincirleme suç” hükümlerinin de incelenmesinde yarar bulunmaktadır.

5237 sayılı TCY’na hakim olan ilke gerçek içtimadır. Bunun sonucu olarak, “kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza” söz konusu olacaktır. Nitekim bu husus  Adalet Komisyonu raporunda da; “Ceza hukukunun temel kurallarından birisi, ‘kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza vardır’ şeklinde ifade edilmektedir. Bunun istisnaları, suçların içtimaı bölümünde belirlenmiştir. Bu istisnalar dışında, işlenen her bir suçla ilgili olarak ayrı ayrı cezaya hükmedilecektir. Böylece verilen her bir ceza, bağımsızlığını koruyacaktır” şeklinde ifade edilmiştir. Bu kuralın istisnalarına ise, 5237 sayılı TCY’nın “suçların içtimaı” bölümünde, 42 (bileşik suç), 43 (zincirleme suç) ve 44. (fikri içtima) maddelerinde yer verilmiştir.

Ceza hukukunda, yasadaki suç tanımına uygun olarak gerçekleşen her netice ilke olarak ayrı bir suç oluşturur ve fail kaç netice meydana getirmiş ise o kadar suç işlemiş sayılarak, her birinden dolayı ayrı ve bağımsız olarak cezalandırılır. Ancak bazı hallerde birden fazla netice meydana gelmiş olsa bile, faile meydana gelen netice kadar ceza verilmeyerek tek bir ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla neticenin meydana gelmesine karşın, faile tek ceza verilmesini gerektiren hallerden biri de zincirleme suçtur. Zincirleme suçta faile tek ceza verilirken, yasanın öngördüğü miktarda bir artırım da yapılması söz konusudur.