muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3589, Karar No: 2011/8721, Tarih: 30.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/3589 E.  ,  2011/8721 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/318661

...'nu kasten öldürmekten, ...'nu da kasten öldürmeye teşebbüsten sanık ..., tehditten sanık ..., izinsiz silah taşımaktan sanık ...'ın yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine, ...'nu kasten öldürmekten, ...'yu kasten yaralamaktan sanık ... ile ..., izinsiz silah taşımaktan sanıklar ..., ... ile ...'ün beraatlerine, izinsiz silah taşımaktan sanık ..., suç delillerini gizlemekten diğer sanıklar ..., ... ve ..., adı geçen sanık ... hakkında yaralama ve izinsiz silah taşımaktan CMK.nun 231/5.maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin (İSTANBUL) Yirmibirinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17/03/2010 gün ve 128/85 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi C.Savcısı, sanıklar ..., ... ve ... müdafiileri ve müdahiller vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; kararda açıklanan nedenle duruşmasız olarak incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Sanıklar ... ve Tuna hakkında suç delillerini gizlemek, sanık ... hakkında mağdur ...’i olası kastla yaralama ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından 5271 sayılı CMK.nun 231/5.maddesi uyarınca verilen hükümlerin açıklanmalarının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, 231/12.maddesi uyarınca itiraz yasa yoluna tabi bulunup, temyiz kabiliyetleri bulunmadığından, mahallinde gereği yapılmak üzere sanıklar müdafiilerinin temyiz istemlerinin CMUK.nun 317.maddesi uyarınca ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

2) Sanık ... müdafiinin, 6136 sayılı Kanuna aykırılık ve mağdur ...’i kasten yaralama suçlarından verilen beraat hükümlerinde gerekçeye de yönelmeyen temyiz incelemesi istemlerinde hukuki yararı bulunmadığından, temyiz istemlerinin CMUK.nun 317.maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2) Sanık ... müdafiinin, 6136 sayılı Kanuna aykırılık ve mağdur ...’i kasten yaralama suçlarından verilen beraat hükümlerinde gerekçeye de yönelmeyen temyiz incelemesi istemlerinde hukuki yararı bulunmadığından, temyiz istemlerinin CMUK.nun 317.maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

3) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in, maktul ...’i kasten öldürme, mağdur-katılan ...’ı kasten öldürmeye teşebbüs, sanık ...’ın, 6136 sayılı Kanuna aykırılık, sanık ...’ın mağdur-katılan ...’a yönelen tehdit suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliklerini tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanıklar ... ve ...’in, 6136 sayılı Kanuna aykırılık, sanık ...’ın maktul ...’i kasten öldürme, mağdur-katılan ...’ı kasten öldürmeye teşebbüs, mağdur ...’i kasten yaralama, sanık ...’ın maktul ...’i kasten öldürme suçlarında elde edilen delillerin hükümlülüklerine yeter derece ve nitelikte bulunmadığı mahkemece gerekçeleri gösterilmek suretiyle kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde sanık ...’in, mağdur-katılan ...’ı kasten öldürmeye teşebbüs suçunda bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, C.Savcısının, sanıklar ... ve ...’in 6136 sayılı Kanuna aykırılık, sanık ...’ın kasten öldürme, öldürmeye teşebbüs ve kasten yaralama suçlarından haklarında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, katılanlar ... ve ... vekillerinin sanık ... yönünden suçun niteliğine, sanık ... hakkında mahkumiyet kararı verilmesi, sanık ... hakkında haksız tahrik hükümleri uygulanmaması gerektiğine, sanıklar ... ve ... müdafii ile sanık ... müdafiinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle;

A) Sanıklar ... ve ... hakkında 6136 sayılı Kanuna aykırılık, sanık ... hakkında kasten öldürme, öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama, sanık ... hakkında kasten öldürme suçlarından kurulan beraat hükümleri ile sanık ... hakkında tehdit, sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna aykırılık, sanık ... hakkında kasten öldürme suçlarından kurulan ve kısmen re’sen de temyiz incelemesine tabi bulunan mahkumiyet hükümlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B) Sanık ...’in, mağdur ...’a yönelen öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

B) Sanık ...’in, mağdur ...’a yönelen öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığın, mağdura tabancayla birden çok ateş ettiği, mağdurun sol 12. kaburganın altında bir adet, sırt sağ ve sol da birer adet olmak üzere üç yerinden isabet aldığı, dalakta 4.derece yaralanma, sol akciğer alt lobda yaralanma saptandığı, ameliyatla dalağın alındığı, sol akciğerde segmenter rezeksiyon (ameliyatla kısmi çıkarma, alma) uygulandığı, daha sonra torasik vertebra (omur) kırığı ve trokal spinal kontüzyon (omurilikle ilgili ezilme) ve ödemi içinde ameliyat edildiği, kırığın yaşam fonksiyonlarına etkisinin ağır (4) derece olduğu, dalak alınmasının organlardan birinin işlevinin yitirilmesi niteliğinde olduğu ve mağdurun hayati tehlike geçirdiği olayda;

Kasten yaralamanın kişinin duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesine neden olması ve bu suçun silahla işlenmesi halinde öngörülen hapis cezasının sekiz yıldan az olamayacağı; olayımızda olduğu gibi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası öngören TCK.nun 86/1.maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmayı gerektiren nedenlerin bulunması halinde bu cezanın üst sınırının on iki yıl on sekiz aya kadar ulaşabileceği (TCY’nın 86/1,86/3-e,87/2-b,87/2-son); on iki yıl on sekiz ay hapis cezasının, kasten yaralama suçları için öngörülen cezanın üst sınırı olduğu, anılan sekiz yıl hapis cezasının bu cezanın yarısından (altı yıl dokuz aydan) fazla olduğu; kasten insan öldürmeye teşebbüs suçu için öngörülen cezanın, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığına göre, dokuz yıldan on beş yıla kadar hapis cezası olduğu (TCY’nın 35/2); Anılan suçlar arasında hiyerarşik bir denge (önem sırası, daha ağır bir ceza ile cezalandırmayı gerektirme hali) bulunduğu; uygulamada birliğin sağlanması için, bu dengenin korunması gerektiği, 35.maddenin uygulanmasında esas alınması gereken tek “ölçüt” ün “meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı” olduğu; 35.madde uyarınca cezanın alt ve üst sınırlar arasında belirlenmesinde yargıca takdir hakkı tanınmış ise de, takdirde yanılgı bulunup bulunmadığını denetlemenin, uygulamada birliği sağlamakla görevli Yargıtay’a ait olduğu; "Tehlike" sözcüğünün, büyük bir zarara yada yok olmaya yol açabilecek bir durum yada şey olarak, "zarar" sözcüğünün, bir şeyin, bir olayın yol açtığı kötü sonuç olarak, “hayati tehlike” kavramının, yaralama ile başlayan ve ölüme yol açabilen, tedavi ile düzelse bile kişiyi ölüme yaklaştırmış olan tablo olarak tanımlandığı konuları göz önünde tutularak somut olaya bakıldığında; 35.madde uyarınca, meydana gelen zararın ağırlığına göre, cezanın üst sınırdan tayini gerektiği anlaşıldığı halde, on iki yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 30/12/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16897, Karar No: 2015/29577, Tarih: 22.10.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/16897 E.  ,  2015/29577 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ve ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının hükme bağlanmasını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, yetki itirazında bulunmakla birlikte davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Dosya içeriğine göre, yetkili mahkeme konusunda uyuşmazlık sözkonusudur.

Hükmü temyiz eden davalı taraf şirket merkezinin....... Şaşmaz / Etimesgut olduğunu; davanın yetkili mahkemede açılmadığını davanın Sincan iş mahkemelerinde görülmesi gerektiğini belirterek yetkisizlik itirazında bulunmuştur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, “iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, usul kanunu yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, yani iş yeri mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş mahkemesine açılan dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca, gerçek kişi yönünden yerleşim yeri, sürekli kalma niyetiyle oturulan yerdir. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh olarak kabulü gerekir. Aynı Kanun'un 51. maddesi gereğince, tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça, işlerinin yönetildiği yerdir

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca, gerçek kişi yönünden yerleşim yeri, sürekli kalma niyetiyle oturulan yerdir. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh olarak kabulü gerekir. Aynı Kanun'un 51. maddesi gereğince, tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça, işlerinin yönetildiği yerdir

Yetkili mahkemenin belirlenmesinde önemli olan işin yapıldığı işyeri tanımına, 5521 sayılı Kanun'da yer verilmemiştir. İşyeri, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre, işveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birime işyeri denir. İşverenin işyerinde ürettiği mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen yerler (işyerine bağlı yerler) ile dinlenme, çocuk emzirme, yemek, uyku, yıkanma, muayene ve bakım, beden ve mesleki eğitim ve avlu gibi diğer eklentiler ve araçlar da işyerinden sayılır. İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür. Bir yer, ancak işin niteliği ve yürütümü bakımından işyerine bağlı bulunmaktaysa, o işyerinden sayılacaktır.

İş veya toplu iş sözleşmesinin tarafları, davalının yerleşim yeri ve işin yapıldığı yer dışındaki bir mahkemenin yetkili olduğuna dair düzenleme yapmaları, 5521 sayılı Kanun'un 5. maddesinin emredici nitelikteki son cümlesi gereğince geçersizdir.

854 sayılı Deniz İş Kanunu'nun 46. maddesi uyarınca, adı geçen Kanun kapsamına giren gemi adamlariyle bunların işveren veya işveren vekilleri arasında bu Kanundan veya iş sözleşmesinden doğan davalar hakkında da, 5521 sayılı Kanun hükümleri uygulanır. İş sözleşmesinde ayrıca bir hüküm yoksa dava, geminin bağlama limanında iş davalarını bakmaya yetkili mahkemede görülür”.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde yetki itirazı yapılmamış olsa bile, mahkeme tarafından bu husus kendiliğinden göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir.

Somut uyuşmazlıkta, davalı şirket adresinin ve beton fabrikasının gerek ticaret sicil kaydı gerek dosya kapsamındaki tüm belgelerden Ankara Batı İş Mahkemesi yetki alanı içerisinde olduğu anlaşılmakla, mahkemece yetkisizlik karar verilmesi gerekirken davalı tarafın bu yöndeki itirazı dikkate alınmadan karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.10.2015 günü oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/13153, Karar No: 2015/6713, Tarih: 16.06.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/13153 E.  ,  2015/6713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırşehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2013

NUMARASI : 2010/190-2013/779

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.05.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne kısmen reddine dair verilen 27.12.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, Kırşehir Belediyesinin A.., A..E..ve M.. m... mera olarak tahsis edilen 295 ada 43 parsel sayılı taşınmazın meralık vasfı bozulduğu gerekçesiyle kadastro çalışmalarında tarla vasfıyla Belediye adına tescil edildiğini ve daha sonra ifraz olarak 295 ada 197 ve 198 parsel sayılı taşınmazlara ayrıldığını ve bu parsellerin imar görerek 2125 ada 1, 2127 ada 1, 2128 ada 1 ve 2130 ada 1 parsel sayılı taşınmazlara gittiğini, dava konusu taşınmazların tamamının meradan geldiğini ve Mera Kanunun Geçici 3. maddesindeki şartlar oluşmadığından Hazine adına tescili gerektiğini ileri sürerek tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı vekili, 3402 sayılı Kadastro Kanunun 12. maddesi gereğince hakdüşürücü sürenin dolduğunu, açılan davanın yersiz olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur

Mahkemece, dava konusu 2128 ada 1 parselin ifrazıyla oluşan 2128 ada 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 10 nolu, 2125 ada 1 nolu, 2127 ada 1 nolu, 2130 ada 1 nolu parsel sayılı taşınmazların 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planı içerisinde kaldıkları ancak üzerlerinde yapılaşma olmadığı ve mera vasfında oldukları anlaşıldığından davanın kabulü ile Hazine adına tapuya tesciline, dava konusu 2128 ada 1 parselin ifrazıyla oluşan 2128 ada 5 parsel sayılı taşınmazın D... E... adına kayıtlı bulunduğu ve davalı kurumun taraf sıfatının bulunmadığından bu taşınmaz bakımından açılan davanın reddine karar verilmiştir..

Hükmü davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Bir dava açıldıktan sonra da sahip olunan tasarruf yetkisi gereği dava konusu olan hak veya malın üçüncü kişilere devri mümkündür. Bu durumda bir dava şartı olan davayı takip yetkisi ortadan kalkmış olduğundan, davanın açıldığı haliyle devam etmesi düşünülemez.

Mahkemece, dava konusunun üçüncü kişiye temliki re’sen dikkate alınacaktır. Ancak hakim, dava şartının ortadan kalkması nedeniyle davayı reddetmeyip davayı veya savunmayı değiştirme yasağının bir istisnası olan 6100 sayılı HMK’nun 125. maddesi uyarınca seçimlik hakkını kullanmak üzere diğer tarafa önel verecektir.

Anılan maddeye göre,

1-Davanın açılmasından sonra, davalı taraf, dava konusunu üçüncü bir kişiye devrederse, davacı aşağıdaki yetkilerden birini kullanabilir:

Mahkemece, dava konusunun üçüncü kişiye temliki re’sen dikkate alınacaktır. Ancak hakim, dava şartının ortadan kalkması nedeniyle davayı reddetmeyip davayı veya savunmayı değiştirme yasağının bir istisnası olan 6100 sayılı HMK’nun 125. maddesi uyarınca seçimlik hakkını kullanmak üzere diğer tarafa önel verecektir.

Anılan maddeye göre,

1-Davanın açılmasından sonra, davalı taraf, dava konusunu üçüncü bir kişiye devrederse, davacı aşağıdaki yetkilerden birini kullanabilir:

a) İsterse, devreden tarafla olan davasından vazgeçerek, dava konusunu devralmış olan kişiye karşı davaya devam eder. Bu takdirde davacı davayı kazanırsa, dava konusunu devreden ve devralan yargılama giderlerinden müteselsilen sorumlu olur.

b) İsterse, davasını devreden taraf hakkında tazminat davasına dönüştürür.

Somut olayda; dava konusu 2128 ada 1 parsel sayılı taşınmazın ifrazıyla oluşan 2128 ada 5 parsel sayılı taşınmazın dava tarihi olan 25.05.2010 tarihi itibariyle davalı Kırşehir Belediyesi adına kayıtlı iken önce yapılan devirlen nedeniyle en son 23.01.2012 tarihinde D...E...'a satışının yapıldığı anlaşılmıştır. Bu durumda mahkemece, HMK'nın 125. maddesi gereğince davacıya seçimlik hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

Dosya içinde bulunan tapu kaydı ve dosya kapsamı ile dava konusu 2125 ada 1, 2127 ada 1, 2128 ada1, 2129 ada 130 ada 1 parsel sayılı taşınmazların 18.06.1987 tarihinde imar nedeniyle Kırşehir Belediyesi adına ham toprak vasfıyla tescil edildiği anlaşılmıştır. Bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazların 295 ada 43 parsel sayılı mera parselinin Kırşehir Belediye Meclisinin 10.03.1987 tarihli ve 259 sayılı kararı ile ifraz edilerek bir kısmının tarla vasfıyla belediye adına tescil edilmesiyle oluşan 295 ada 197 ve 198 parsel sayılı taşınmazların 18.06.1987 tarihinde imar görmesi ile oluşan taşınmazlar olduğu belirtilmiştir. Dava konusu taşınmazların evveliyatının mera parselinden geldiği açıktır.

4342 sayılı Mera Kanununda, hayvan otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri kullanılan taşınmazlar (m. 3/a) mera olarak tanımlanmış ve kullanım hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye ait olan meraların devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu belirtilmiştir. (m. 4/1) Ayrıca meraların özel mülkiyete geçirilemeyeceği de yasada düzenlenmiştir. (m. 4/3)

4342 sayılı Mera Kanununda, hayvan otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri kullanılan taşınmazlar (m. 3/a) mera olarak tanımlanmış ve kullanım hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye ait olan meraların devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu belirtilmiştir. (m. 4/1) Ayrıca meraların özel mülkiyete geçirilemeyeceği de yasada düzenlenmiştir. (m. 4/3)

3194 Sayılı Yasanın 11. maddesi yine anılan Yasa ile değiştirilmiş, imar planı sınırları içindeki kadastrol yollar ile meydanların, imar planının onayı ile bu vasıflarını kendiliğinden kaybederek onaylanmış imar planı kararı ile getirilen kullanım amacına konu olacağı belirtilmiştir. (m. 35.) Böylece mera sözcüğü 3194 Sayılı Yasanın 11. maddesi kapsamından çıkarılmış ve meraların belediyeler tarafından imar planı kapsamına alınarak bu vasfını yitirmesinin önüne geçilmiştir.

Mera Kanunun yürürlüğe girdiği 28.02.1998 tarihinden önceki uygulamada da, 3194 sayılı yasanın 11. maddesi uyarınca imar planı kapsamına alınan meraların Danıştay 1. Dairesinin 10.02.1989 tarih 1988/326-1989/19 E-K sayılı kararı uyarınca “...imar planı sınırları içindeki meraların, planın onayı ile birlikte hukuki bakımdan meralık niteliğini yitireceği, bu yerlerden genel hizmetlere ayrılanların belediye veya özel idareye bedelsiz terkinin gerekeceği, genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek bir amaca ayrılan yerlerin onaylanmış imar planıyla getirilen kullanım amacına konu ve tabi olacakları, ancak bu durumun meralardan elde edilen yerlerin belediyeler adına tescilini gerektirmeyeceği” öngörülmüştür.

Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü de Danıştay kararı doğrultusunda çıkarttığı 01.05.1989 tarihli ve 1498 sayılı Genelgesinde “...imar planında meydan, yol, park, yeşil saha, otopark, toplu taşıma istasyonu, terminal gibi umumi hizmetlere ayrılmış yerler dışında kalan ve konut, sanayi ve ticaret alanı gibi özel mülkiyete konu olan kısımların arsa vasfıyla artık belediyeler adına değil, Maliye Hazinesi adına tescil edileceği” şeklinde düzenleme getirmiştir.

Görüldüğü üzere, imar planı içindeki meraların planın onayı ile birlikte hukuki bakımdan mera vasfını yitireceğinden, imar planında genel hizmetlere ayrılanların (yol, park, yeşil saha, meydan, otopark, terminal gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekeceğinden tapunun beyanlar hanesine ancak imar planında yazılı genel hizmet amacıyla kullanılabileceğine dair şerh verilerek belediye adına, bunun dışındaki özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanında kalanların ise Hazine adına tescil edilmesi gerekir.

Somut olaya gelince;

Somut olaya gelince;

Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye adına veya üçüncü kişiler adına tescil edilmiş ise “Yolsuz tescil” olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü bu tür tescil işlemlerinin davalı belediye adına devam etmesi olanağı sağladığından, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir. Mahkemece 4342 sayılı Mera Kanunun Geçici 3. maddesince yapılan değerlendirmede bir isabetsizlik yoktur. Ancak dava konusu taşınmazların 4342 sayılı Mera Kanunun yürürlüğe girdiği28.02.1998 tarihinden önce kesinleşen imar planında kaldığı anlaşılmaktadır. K.. B.. İmar Müdürlüğünün 23.08.2010 tarihli yazı cevabında 2125 ada 1, 2130 ada 1 parsel sayılı taşınmazların imar planında konut alanında kaldığı, 2128 ada 1 ve 2127 ada 1 parsel sayılı taşınmazların imar planında park alanında kaldığı belirtilmiştir. Bu durumda 2127 ada 1 ve ve yukarıda 1. numaralı bentteki bozma nedenimiz dikkate alınarak 2128 ada 1 parsel sayılı taşınmazın ifrazı ile oluşan 5 parsel dışındaki taşınmazların imar planında halen park alanında kalıp kalmadıkları belediyeden sorularak park alanında kalıyorlar ise davanın reddine, imar planında vasıfları değişmiş ve konut, sanayi ve ticaret alanlarında kalıyorlar ise davanın kabulü gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bozulmasına, bozma nedenine göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, yukarıda 2. numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16176, Karar No: 2015/2031, Tarih: 05.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/16176 E.  ,  2015/2031 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 05/02/2015 tarihinde karar verildi