muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/2740, Karar No: 2007/4493, Tarih: 05.04.2007

Yukarıda açıklanan gerekçelerle ve H.G.K.’nın 21.02.1990 ... ve 1989/1-700-101 sayılı, 05.05.1999 ... ve 1999/1-302-258 sayılı ve aynı ... 1999/1-304 -260 ve 30.06.1999 ... ve 1999/1-544-561 sayılı kararlarında kabul edildiği gibi Hazinenin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası ile açacağı iptal davaları 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesindeki 10 yıllık hak düşürücü süreye tabi olmadığı gözetilerek Hazine davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı gerçek kişilerin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine 05/04/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7989, Karar No: 2013/4803, Tarih: 04.04.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/7989 E.  ,  2013/4803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili davalı ...’in müvekkiline olan borcu nedeniyle hakkında yaptıkları icra takibi sırasında borcuna yetecek haczi kabil malının bulunmadığını ancak alacaklılardan mal kaçırmak amacı ile kendisine ait taşınmazı diğer davalıya sattığını öne sürerek yapılan tasarrufun iptalini talep etmiştir.

Davalı ... alacağın muvazaalı olması ve taşınmazın gerçekten satın alınmış olması nedeniyle davanın reddini savunmuş, diğer davalı ... ise satışın gerçek olmadığını beyan etmiştir.

Mahkemece ivazlar arasında fahiş fark bulunması ve davalıların ortak olması nedeniyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, ivazlar arasında bir mislini aşan fark bulunması yanında dosya kapsamından üçüncü kişi davalı ...'un borçlu davalının alacaklıları ızrar kastını bilen veya bilmesi gereken kişilerden olmasına ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre davalı ... vekilinin temyiz

itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 15.770,70 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'ten alınmasına 4.4.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2527, Karar No: 2015/2293, Tarih: 06.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/2527 E.  ,  2015/2293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı kooperatifin 64 no'lu ortağı olan müvekkilinin aidat borcunu ödemediği ve kooperatifte çalıştıracağı araçla ilgili ruhsatı kooperatife ulaştırmadığından bahisle üyelikten ihraç edildiğini, ancak müvekkiline parasal yükümlülükleri ile ilgili bir noter tebliği gelmediği gibi yükümlülüğünü yerine getirmesi hususunda ihtarın da gönderilmediğini, iddia ederek yasaya aykırı olan yönetim kurulu'nun 30.11.2013 tarih ve 25 sayılı ortaklıktan çıkarma kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, mali yükümlülüklerini yerine getirmeyen davacı adına sadece bir tek ihtarname çıkartılmış olması sebebiyle davacının bu yöndeki iddialarını kabul ettiklerini, kooperatif üyesi olan davacının, Kooperatifler Kanunu ve kooperatif anasözleşmesinin 10/3-5 fıkralarındaki şartları kaybetmiş olması sebebiyle yönetim kurulu kararı gereği ortaklıktan çıkartıldığını, davacının, anasözleşmenin 10/3. maddesine aykırı şekilde yani "taşıyıcılığı bilfiil meslek edinmiş esnaf olmaksızın" kamyonculuk dışında başka işlerle uğraştığını ve anasözleşmenin 10/5. maddesindeki "kooperatif amacına uygun motorlu aracı bulunmak" şartını da ihlal ettiğini, kaldı ki ortaklık şartlarını yeniden sağlayanlar ve çalışmak isteyenlerin kooperatife tekrar kabul edilmelerine rağmen, davacının bu başvuruyu yapmaksızın dava açmasının da kötüniyetinin göstergesi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia savunma, tüm dosya kapsamına göre; davacının aidat ödememesi nedeniyle çıkartılmasında davacıya usulünce yapmış geçerli ihtarnamelerin bulunmadığı ve ayrıca davanın araç sahibi olmaması nedeniyle kooperatifçe makul bir süre verilerek araç olması gerektiğine dair temerrüde de düşürülmemiş olmasından ötürü ihraç kararının haksız olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'na dayanılarak açılan kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali istemine ilişkindir. 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 99. maddesine göre; bu konunda düzenlenen hususlardan doğan hukuk davaları, tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın ticari dava sayıldığından Ticaret Mahkemeleri görevlidir. Görev, kamu düzenine ilişkin olup res'en ve öncelikle değerlendirilmesi gereken bir husustur. Bu itirbarla, davaya "Ticaret Mahkemesi" sıfatıyla bakılması gerekirken, Genel Mahkeme sıfatıyla bakılmış olması bozma nedeni yapılmamış tenkit edilmekle yetinilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2004, Karar No: 2015/1968, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2004 E.  ,  2015/1968 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/5980, Karar No: 2012/9412, Tarih: 09.04.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/5980 E.  ,  2012/9412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dava dilekçesi ile; müvekkilinin çok varlıklı bir kişiyken başka kişilere kefil olması nedeniyle tüm malvarlığını yitirdiğini, muhtaç duruma düştüğünü beyan ederek boşanma ilamıyla davalılardan ...lehine bağlanan 700,00 TL yoksulluk nafakasının ve diğer davalı müşterek çocuk ...'a bağlanan 300 TL iştirak nafakasının kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı ... davaya cevap vererek reddini savunmuş; diğer davalı ... davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; müşterek çocuk ... lehine bağlanan nafakanın çocuğun 2005 yılında reşit olması ve nafakanın bu tarihte sona ermesi nedeniyle bu konuda karar verilmesine yer olmadığına dair karar vererek; davalılardan ...lehine boşanma ilamıyla bağlanan 700,00 TL yoksulluk nafakasının kaldırılması yönünde hüküm tesis etmiş; hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalı ...'nin ... 3.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2003/15E-187K sayılı 19.03.2003 kesinleşme tarihli ilamıyla TMK'nun 166.maddesi uyarınca boşandıkları, davacı kocanın davalı lehine 700,00 TL yoksulluk nafakasını ödemeyi kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Davacı ile davalı ...'nin ... 3.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2003/15E-187K sayılı 19.03.2003 kesinleşme tarihli ilamıyla TMK'nun 166.maddesi uyarınca boşandıkları, davacı kocanın davalı lehine 700,00 TL yoksulluk nafakasını ödemeyi kabul ettiği anlaşılmaktadır.

TMK 176/3 maddesine göre; “irat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafaka, alacaklı tarafın yeniden evlenmesi ya da taraflardan birinin ölümü halinde kendiliğinden kalkar; alacaklı tarafın evlenme olmaksızın fiilen evliymiş gibi yaşaması, yoksulluğun ortadan kalkması ya da haysiyetsiz hayat sürmesi halinde mahkeme kararıyla kaldırılır.Tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir.HGK'nun 07.10.1988 tarih ve 2-656-688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.Yapılan sosyal ekonomik durum araştırması neticesinde davalı ...'nin ev hanımı olup, babasından dolayı aylık 718,00 TL yetim aylığı aldığı, 600,00 TL kira ödediği, biri spastik özürlü diğeri çalışan iki çocuğuyla birlikte yaşadığı, özel bakım gerektiren çocuğu nedeniyle çalışamadığı; davalının ise tır şöförlüğü yaptığı bu işten gelirinin tespit edilemediği, emekli maaşı aldığı, ablasına ait evde kira vermeden ikamet ettiği anlaşılmaktadır.Bu durum karşısında mahkemece, davalının babasından dolayı aldığı yetim maaşının onu yoksulluktan kurtarmayacağı gözetilerek ve davacının nafakanın kaldırılması talebinin içinde (çoğu isteyen azı da ister) nafakanın indirilmesininde bulunacağı dikkate alınarak TMK 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi uyarınca bir karar verilmelidir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/890, Karar No: 2007/917, Tarih: 28.11.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/9-890 E.  ,  2007/917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 3.İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2007

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kartal 3.İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 03.04.2007 gün ve 2006/1478-2007/289 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 10.07.2007 gün ve 2007/19925-23082 sayılı ilamı ile; (“…Davacı  işçi 19.11.2001 tarihinde imzalan protokolün  geçersiz olduğunu ileri sürmüş ve 1.10.2000- 30.9.2002 tarihleri arasında yürürlükte olan toplu  iş sözleşmesinin 39. maddesinde  öngörülen  ücret artışından kaynaklanan fark  ücret isteğinde bulunmuştur. Davalı  işveren  protokolün  toplu  iş sözleşmesi  imzalayan yetkili kişiler tarafından imzalandığını ve geçerli  olduğunu  savunmuştur.

Mahkemece isteğin kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

İşyerinde, 28.8.2000 tarihinde  sendika tarafından verilen yetkiye istinaden  16.2.2001 tarihinde imzalanan toplu  iş sözleşmesi 1.10.2000- 30.9.2002 tarihleri arasında yürürlükte kalmıştır. Toplu  iş sözleşmesini imzalayan sendika yetkililerinin bir kısmı ile işveren temsilcileri arasında 19.11.2001 tarihinde imzalanan protokolle, 1.10.2001 tarihinde yürürlüğe giren  ücret artış  hükmü tadil edilmiş ve ücret artışı  oranı düşürülmüştür. Yine 1.4.2002 tarihinde yürürlüğe girecek  olan ücret artışı hükmünde değişiklik yapılmıştır.

Sözü edilen protokolü sendika adına imzalayanlardan 5 kişi 28.8.2000 tarihli  sendika yetki yazısında  münferiden ve müştereken  toplu  iş sözleşmesi imzalamaya yetkili kılınmışlardır. Toplu  iş sözleşmesi imzalama konusunda  verilen yetki sendika tarafından daha sonra geri alınmış değildir. Toplu  iş sözleşmesinde değişiklik  yapılması için  ise sendika tarafından   özel bir yetki verilmesine gerek bulunmamaktadır. Toplu  iş sözleşmesinde değişiklik  yapma konusunda sendika yönetim kurulunun bir karar alması da gerekmemektedir. Sendika yetkilileri tarafından anılan yetkiye dayanılarak 16.2.2001 tarihinde toplu  iş sözleşmesi imzalanmasının ardından 9 ay sonra değişen koşullara göre bazı hükümlerde değişikliğe gidildiği görülmektedir.

Somut olayda, 19.11.2001 tarihinde toplu  iş sözleşmesini birlikte ve tek başına imzalamaya yetkili  olan  aralarında sendika genel  başkanı  işe şube yöneticisinin de bulunduğu 5 kişi protokolü sendika adına düzenlemişler ve işyerinde anılan protokol uygulanmaya başlamıştır. Bu konuda sendika ile işveren  arasında bir  uyuşmazlık ortaya çıkmamıştır.  İşçiler de  protokole yapılan uygulamaya karşı çıkmaksızın çalışmalarını sürdürmüşlerdir. Sonraki dönemlerde yeni toplu  iş sözleşmeleri imzalanmış ve işçilerin almakta oldukları  ücretleri  üzerinden  ücret artışları öngörülmüştür. Anılan sözleşmelerin imzalanması aşamalarında da 19.11.2001 tarihinde imzalanan protokolün geçersizliği sendika ile işveren arasında bir çekişme konusu olmamıştır. Böyle olunca bahsi geçen protokolün sendika adına yetkili kişiler tarafından imzalanmadığının kabulü doğru  olmaz.

Mahkemece kararın gerekçesinde daha  önce aynı konuda kesinleşen mahkeme kararlarından söz edilmişse de, anılan protokolün  ileriye dönük  olarak sonuçlarını doğuracağı yönünde yerel mahkeme kararlarının onandığı Dairemiz  kararları da mevcuttur. Bu itibarla her dosyadaki delil durumuna göre çözüme gidilmelidir.

Dairemizin kararlılık kazanmış  olan uygulamasına göre toplu  iş sözleşmesi imzalamaya yetkili kişiler tarafından düzenlenen protokolle toplu  iş sözleşmesi hükümlerini ileriye dönük  olarak değiştirilmesi  imkan dahilindedir. Somut olayda protokolün  ilk maddesinde 1.10.2001 tarihinde yürürlüğe girmiş olan ücret artışı hükmü tadil edilmekle bu değişiklik, geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz. Böyle olunca davacının 1.10.2001 - 19.11.2001 tarihleri arasında kalan dönem için protokolün sonuç doğurmayacağı kabul edilmeli ve anılan dönem için  ücret farkı  hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır. Protokolün imzalandığı tarih sonrasında ise protokol hükümleri doğrultusunda yapılan işveren uygulaması yerinde olduğundan  19.11.2001 tarihi sonrası için ücret farkı  isteğinin reddine karar verilmelidir. Gerekirse bu yönde bilirkişiden ek hesap raporu alınarak bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir...”) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle HUMK.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle HUMK.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre ve özellikle toplu iş sözleşmesinin eki niteliğinde bulunan protokol uyarınca toplu iş sözleşmesinin yasaca cevaz verilen hükümlerinin ileriye dönük olarak değiştirilebilmesinin mümkün bulunmasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç  : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 28.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6872, Karar No: 2023/1805, Tarih: 28.03.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/6872 E.  ,  2023/1805 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen 21.06.2011 tarihinde verilen dilekçe ile asıl davada el atmanın önlenmesi ve ecrimisil, 19.09.2018 tarihinde verilen dilekçe ile de itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; asıl davada, davacı 06 AD 305 plaka sayılı araç, 23497 ada, 1 parsel ve 1954 ada 3 parsel sayılı taşınmaz hakkında açılan davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, 13456 ada, 1 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 1 numaralı bağımsız bölüm ve 461 parsel (251 ada 12 parsel) sayılı taşınmazlar hakkında açılan davanın TMK'nın 683 ve devamı maddeleri gereğince kabulü ile; davalıların, davacı asilin miras payına ilişkin olarak yapmış oldukları haksız tecavüzün önlenmesine, ecrimisil talebinin TBK'nın 139 uncu maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalılar vekili katılma yoluyla da davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Asıl davada davacı vekili; tarafların dava konusu edilen taşınmazlarda paylı malik olduklarını; ancak davalıların vekil edeninin kullanımına engel olduklarını ileri sürerek el atmanın önlenmesi ve ecrimisile karar verilmesini talep etmiştir.

Bozma sonrası açılan ve birleştirilen davada davacı vekili; davalıların Ankara- Şaşmaz’daki dükkan için 2015 yılının Nisan ayından başlayarak müvekkiline olan ecrimisil borçlarını ödemediklerini, borçlarını ödemeyen davalılar aleyhine Ankara 23. İcra Müdürlüğü'nün 2018/5689 Esas sayılı icra dosyası kapsamında yapılan takipe 18.05.2018 tarihinde kötüniyetli olarak itiraz eden borçluların takibin durmasına sebep olduklarını ileri sürerek, icra takibine yapılan itirazın iptaline, takibin devamına, davalıların asıl alacağın %20’sinden az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili; davacı ve davalı tarafın müşterek murisi durumunda bulunan ...'ın 09.07.2002 tarihinde vefat ettiğini, davacı asilin yaklaşık 1 yıl öncesine kadar kardeşi olan ... ile aynı konutta ikamet ettiğini, 1955 model 06 AD 305 plakalı aracın, muris tarafından hatıra olarak çocuklarına bırakıldığını, aracın kullanılması imkanının bulunmadığını, dava konusu yapılan 23497 ada, 1 parsel ve 1954 ada, 3 parsel sayılı taşınmazların, müvekkilleri tarafından kullanılmadığını, kiralanmadığını; dava konusu 13456 ada, 1 parsel ve 6512 ada, 13 parsel sayılı taşınmazlardaki bağımsız bölümlerin dava tarihi itibariyle müvekkilleri ... ve... tarafından kiraya verilmiş ise de, bu taşınmazların kiralanmasından elde edilen gelirin yine bu taşınmazların ve murisin terekesindeki diğer taşınmazların idamesi ve yapılan zorunlu masraflara harcandığını, davacının 1 yıl öncesine kadar diğer davalı ... ile birlikte kalmak suretiyle miras hissesinin çok üzerinde terekeden faydalandığını, müvekkillerinin, murisin terekesine, davacının bilgisi ve rızası olmaksızın müdahalesinin söz konusu olmadığını, davacı tarafça müvekkillerinin intifadan men edilmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Birleştirilen davada davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesi kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 1. Hukuk Dairesince; “…öncelikle davada ileri sürülen isteklerden el atmanın önlenmesi isteği ile ilgili olarak keşfen saptanan ya da saptanacak dava değeri üzerinden peşin harcın alınması, bu zorunluluk yerine getirildiği takdirde davaya devam edilmesi gerekirken, anılan husus gözardı edilerek işin esası bakımından hüküm kurulması doğru değildir.” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk derece mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda: “… 'da bulunan 1954 ada, 4 parsel sayılı taşınmazın dava tarihi olan 21.06.2011 tarihi itibariyle rayiç değerinin tespiti amacıyla davacıya keşif gider avansı için verilen süreye rağmen gerekli masrafın yatırılmadığı…” gerekçesiyle açılan davanın HMK'nın 114/g-115/2 nci maddesi gereğince reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Yargıtay 8. Hukuk Dairesince: “…mahkemece bahsi geçen taşınmazla ilgili talebin geri alınmış olduğu, taşınmaza ilişkin keşif gider avansı yatırılmaması sebebi ile davanın reddinin doğru olmadığı, kabule göre de; sadece Alanya'da bulunan 4 No.lu parsel (geri almaya konu) için keşif gider avansı yatırılmadığı halde, davanın tümden reddinin doğru olmadığı…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.