muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/3310, Karar No: 2024/4222, Tarih: 22.10.2024

Anılan Kanun hükümlerine göre, veteriner hekimlerin terkip hazırlama, uygulama ve tavsiye etme konusunda yetkili oldukları açıktır.
Bununla birlikte, 5996 sayılı Kanun'un verdiği yetkiye istinaden dava konusu Yönetmelikte, veteriner tıbbi ürünlerin üretilmesi, ithal edilmesi, piyasaya arzı, depolanması ve uygulanması için ürüne yönelik olmak üzere "pazarlama izni", gerçek veya tüzel kişilerin pazarlama izni ile ilgili konularda faaliyet gösterebilmesi için "iştigal izni", veteriner tıbbi ürün üretim tesisi için "üretim yeri izni", pazarlama izni verilmiş bir ürünün üretilen her serisi veya her serinin her bir ithalatı ya da her bir takdim şeklinin piyasaya arzı için "satış izni" adı altında her birinin düzenleme amaç ve koşulları farklı olan farklı izinlere istinaden faaliyet izni/onayı verildiği; başka bir anlatımla, dava konusu Yönetmeliğe bir bütün olarak bakıldığında, sistematik olarak, her bir faaliyetin ayrı izinlerin konusunu oluşturduğu, bu bağlamda  üretim yapılacak yerler ile satış yapılacak yerlerin farklı izin ve koşullara tabi tutulması nedeniyle dava konusu fıkrayla satış yerlerinde üretim yapılmasının yasaklandığı, aynı şekilde Yönetmeliğin 21. maddesinin 5. fıkrasında da, üretim yeri izni verilen yerlerde satış faaliyetinde bulunulmasına izin verilmediği görülmektedir.
Dolayısıyla dava konusu kuralla, veteriner hekimlerin terkip hazırlama ve uygulama yetkisinin kaldırılmayıp yalnızca bu yetkisini kullanabileceği alanların sınırlandırıldığı, bu hususta da Kanunla davalı Bakanlığa yetki verilmiş olduğu ve bahse konu yer/izin ayrımı yapılmasında (farklı izinler için farklı koşullar aranmasında) kamu yararı bulunduğu anlaşıldığından, anılan kuralda hukuka aykırılık görülmemiştir.
Öte yandan, davacı tarafından, Yönetmeliğin 34. maddesinin 5. fıkrasında yer alan, "...ürünler sadece pazarlama iznine esas takdim şekilleri ile satılabilir; ancak, Bakanlıkça uygun görülenlerin iç ambalaj bütünlüğü bozulmayacak şekilde satışına izin verilebilir.” şeklindeki düzenlemeyle veteriner hekimlerin normal olarak yaptığı bir işlemi suç haline getirdiği ileri sürülmekteyse de, 5996 sayılı Kanun'un 37. maddesinin 1. fıkrasının (j) bendi uyarınca satış yerlerinde ambalajı açılmış ürün bulundurulması yaptırıma bağlandığından, dava konusu düzenlemenin anılan Kanun hükmünü aşar şekilde bir yasak getirmediği, bilakis iç ambalaj bütünlüğü bozulmamak kaydıyla dış ambalajı açılan ürünlerin satışına olanak tanıdığı anlaşıldığından, ürünlerin sadece pazarlama iznine esas takdim şekilleri ile satılabileceği  ve Bakanlıkça uygun görülen ürünlerin iç ambalaj bütünlüğü bozulmayacak şekilde satışına izin verilebileceği yönündeki düzenlemede davacı iddiaları çerçevesinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Yine davacı tarafından, Yönetmeliğin 34. maddesinin 11. fıkrasında yer alan, beşeri tıbbi ürünler ve bitki koruma ürünleri hariç olmak üzere, veteriner tıbbi ürün veya üründe kullanılacak başlangıç maddelerinin yapımında kullanılan ve anabolik, antienfeksiyöz, antiparaziter, antienflamatuvar, hormonal ya da psikotropik etkili maddeleri bulunduran, ithal ve ihraç eden veya ticaretini yapanların; ürünlerin ticareti ile ilgili tüm kayıtları detaylı bir şekilde tutarak, gerektiğinde Bakanlığa sunmak üzere en az üç yıl boyunca muhafaza etmesi gerektiği yönündeki düzenlemesinin, Yönetmeliğin 42. maddesinin 1. fıkrasında yer alan depoların tüm kayıt ve belgeleri en az beş yıl süre ile muhafaza etmesi gerektiği yönündeki düzenlemesi ile çeliştiği ileri sürülmekteyse de, 09/01/2024 tarih ve 32424 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelik değişikliği ile Yönetmeliğin 42. maddesinin 1. fıkrasında yer "en az beş yıl" ibaresi "en az üç yıl" şeklinde değiştirilerek bu çelişkinin giderildiği görüldüğünden, anılan düzenlemede bu yönden hukuka aykırılık görülmemiştir.
Ayrıca, kayıt ve belgelerin saklanması için öngörülen 3 yıllık sürenin gerekli ve yeterli (orantılı) olduğu anlaşıldığından, dava konusu düzenlemede bu yönden de hukuka aykırılık görülmemiştir.
D) Yönetmeliğin 42. Maddesinin 1. Fıkrasında Yer Alan "5 yıl" İbaresinin İncelenmesi: 
	Davacı tarafından, Yönetmeliğin 42. maddesinin 1. fıkrasında yer alan, depoların tüm kayıt ve belgeleri en az beş yıl süre ile muhafaza etmesi gerektiği yönündeki düzenlemenin,  Yönetmeliğin 34. maddesinin 11. fıkrasında yer alan, beşeri tıbbi ürünler ve bitki koruma ürünleri hariç olmak üzere, veteriner tıbbi ürün veya üründe kullanılacak başlangıç maddelerinin yapımında kullanılan ve anabolik, antienfeksiyöz, antiparaziter, antienflamatuvar, hormonal ya da psikotropik etkili maddeleri bulunduran, ithal ve ihraç eden veya ticaretini yapanların; ürünlerin ticareti ile ilgili tüm kayıtları detaylı bir şekilde tutarak, gerektiğinde Bakanlığa sunmak üzere en az üç yıl boyunca muhafaza etmesi gerektiği yönündeki düzenlemesi ile çeliştiği ileri sürülmekteyse de, 09/01/2024 tarih ve 32424 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelik değişikliği ile Yönetmeliğin 42. maddesinin 1. fıkrasında yer "en az beş yıl" ibaresi "en az üç yıl" şeklinde değiştirilerek anılan çelişkinin giderildiği görüldüğünden, esasının incelenme olanağı kalmayan anılan düzenlemenin iptali istemi yönünden dava hakkında karar verilmesine hukuken olanak bulunmamaktadır. 
E) Yönetmeliğin 46. Maddesinin 3. Fıkrasının Son Cümlesinin İncelenmesi:

E) Yönetmeliğin 46. Maddesinin 3. Fıkrasının Son Cümlesinin İncelenmesi: 
Davacı tarafından, Yönetmeliğin 46. maddesinin 3. fıkrasının, "Denetim Defteri, Narkotik Psikotropik Ürünler Stok ve Sarf Defteri ile diğer defterler muhafaza edilmek üzere il müdürlüğünce bir tutanak ile teslim alınır, diğer kayıtlar süresince saklanmak üzere izin sahibine teslim edilir.” şeklindeki son cümlesinin, hekimlere sağlık ihtiyaçları sebebiyle aktarılan kişisel verilerin üçüncü şahıslarla paylaşılmasının mümkün olmadığı, Yönetmelikle getirilen düzenleme neticesinde il müdürlüklerinin bu verilere sahip olacağı, ayrıca bu verilerin nasıl korunacağına, veri sorumlularının kim olacağına, veteriner hekimlerce toplanan bu verilerin nerede kullanılacağına ve verilerin üçüncü şahıslarca kullanılması halinde sorumluluğun kime ait olacağına ilişkin herhangi bir düzenlemenin mevcut olmadığı, düzenlemenin Kişisel Verilerin Korunması Kanunu’na aykırı olduğu ileri sürülmektedir.
Anılan düzenleme incelendiğinde, Denetim Defteri, Narkotik Psikotropik Ürünler Stok ve Sarf Defteri ile diğer defterlerin muhafaza edilmek üzere il müdürlüklerince teslim alınmasının; iş yerinin devri veya kapatılması durumunda, hayvanların, hastalıklarının ve kullandıkları ilaçların, devir veya kapanma sırasında işyerinde mevcut bulunan ve niteliği gereği yalnızca 5996 sayılı Kanun'un 13. maddesinin 3. fıkrasında sayılan veteriner hekimlere veya veterinerlik fakültelerine satılabilen, sadece veteriner hekimlerce uygulanabilen, Bakanlık izni olmaksızın satış ve devir edilemeyen, dolayısıyla satın alma ve uygulama yetkisine sahip veteriner hekim dışında kimsenin eline geçmemesi gereken narkotik ve psikotropik ürünlerin isim ve sayılarının kayıt altına alınması suretiyle takip ve denetiminin sağlanması, ileride ihtiyaç duyulabilecek defter ve belgelerin kaybolmasının engellemesi amacıyla getirildiği anlaşılmaktadır.
Bu itibarla, dava konusu düzenlemede dayanağı mevzuata, kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmaktadır.
 Öte yandan, Yönetmeliğin 47. maddesi uyarınca tutulması zorunlu bulunan anılan defterlerin, yine Yönetmeliğin 80. maddesi uyarınca bu defterler üzerinde inceleme ve denetleme yapmaya da yetkili olan bir kamu kurumu tarafından muhafaza edilmek üzere teslim alınmasının Kişisel Verilerin Korunması Kanunu’na aykırı olmayacağı da açıktır.
  Ayrıca, davacı tarafından 01/04/2020 tarih ve 31086 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelik ile Veteriner Tıbbi Ürünler Hakkında Yönetmelik'in 46. maddesinde yapılan diğer değişikliklerin de 5996 sayılı Kanun'a aykırı olduğu ileri sürülmekteyse de, anılan düzenlemeler yönünden 5996 sayılı Kanun'a aykırılık görülmemiştir.
F) Yönetmeliğin 47. Maddesinin 7. Fıkrasının İncelenmesi:

Ayrıca, davacı tarafından 01/04/2020 tarih ve 31086 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelik ile Veteriner Tıbbi Ürünler Hakkında Yönetmelik'in 46. maddesinde yapılan diğer değişikliklerin de 5996 sayılı Kanun'a aykırı olduğu ileri sürülmekteyse de, anılan düzenlemeler yönünden 5996 sayılı Kanun'a aykırılık görülmemiştir.
F) Yönetmeliğin 47. Maddesinin 7. Fıkrasının İncelenmesi: 
Davacı tarafından, Yönetmeliğin 47. maddesinin 7. fıkrasında yer alan, “Bakanlık elektronik takip sistemlerinde tutulan defterlerin ayrıca tutulması gerekmez. Ancak bu durum sistem kayıtlarına esas tüm ticari belgelerin muhafazasını ve muhafaza süresini etkilemez.” şeklindeki düzenlemenin, 6343 sayılı Kanun'un 10. maddesi uyarınca tutulması zorunlu olan  protokol defterinin yasal zorunluluk olmaktan çıkartılması nedeniyle normlar hiyerarşisine aykırı olduğu, söz konusu defterin veteriner hekimler için yargılamalarda kesin delil hükmünde olduğu, defterin Kanun kapsamında belirlenen usule uygun olarak tutulmasının zorunlu olduğu ileri sürülmektedir.
6343 sayılı Veteriner Hekimliği Mesleğinin İcrasına, Türk Veteriner Hekimleri Birliği ile Odalarının Teşekkül Tarzına ve Göreceği İşlere Dair Kanun'un 10. maddesinde, "Veteriner hekimler, hastane, laboratuvar ve muayene yerlerinde muayene ve tedavileri için getirilen hayvanların eşkalini, sahiplerinin adreslerini, hastalık durumlarını, tedavi şekillerini, yazmak üzere yönetmeliğindeki örneğine uygun gündelik bir protokol defteri tutmaya medburdurlar. Bu defterlerin sayfaları kayıtlı bulundukları veteriner dairesi tarafından numaralanır ve mühürlenir. Tedavi ve ücretlerden doğacak davalarda işbu defterlerdeki kayıtlar esastır." kuralına yer verilmiştir.
Anılan hükümde tutulması zorunlu koşulan protokol defteri, Veteriner Hekim Muayenehane ve Poliklinik Yönetmeliği'nin 17. maddesinde "Hayvan Muayene Kayıt Defteri" adı altında düzenlenmiş olup, bu defterin fiziken veya elektronik ortamda tutulması konusunda veteriner hekime takdir yetkisi tanınmıştır.
Dava konusu Yönetmeliğin "Perakende satış yerleri kayıtları" başlıklı 47. maddesinin 1. fıkrasında ise, satış izni verilen perakende satış yerlerinde bulundurulacak defterler, yapılacak denetimlerde tespit edilen hususların kaydedileceği Denetim Defteri, satış yerine gelen ürünlerin kaydedileceği Veteriner Tıbbi Ürün Kayıt Defteri, Narkotik ve Psikotropik Ürünler Stok ve Sarf Defteri, geri çekme kararı verilen, iade veya devir edilen ürünlerin kaydedileceği İade-Devir Defteri olarak sayılmıştır.

Buna göre, 6343 sayılı Kanun'da veteriner hekimlerce tutulması zorunlu kılınan defterin "hastane, muayenehane, poliklinik ve laboratuvar" gibi sağlık hizmetinin sunulduğu yerlerde yapılacak muayene, teşhis ve tedavi işlemlerine yönelik olduğu; dava konusu Yönetmelikte elektronik ortamda düzenlenebileceği öngörülen defterlerin ise tümüyle "perakende satış izni bulunan yerlerde" tutulan ve satış hizmeti ile sınırlı bilgiler içeren kayıtlar olduğu; dolayısıyla dava konusunda Yönetmelik kuralında sayılan defterler ile 6343 sayılı Kanun'un 10. maddesinde yer alan defterin kapsam ve uygulama alanının tümüyle farklı olduğu, dava konusu kuralın Kanun hükmündeki deftere yönelik herhangi bir düzenleme içermediği, bir başka ifade ile protokol defterinin Veteriner Tıbbi Ürünler Hakkında Yönetmelik kapsamında tutulan bir defter olmadığı görülmektedir.
Bu nedenle, davacının, 6343 sayılı Kanunda tutulması zorunlu olan protokol defterinin dava konusu kural ile yasal zorunluluk olmaktan çıkarıldığı yönündeki iddiası yerinde görülmemiştir.
Öte yandan, Bakanlık elektronik takip sistemlerinde usulüne uygun olarak tutulan defterlerin gerekli kayıtları arşivleme amacını yerine getirmesi nedeniyle ayrıca fiziken tutulmasının gerekmediği yolundaki düzenlemede, ayrıca elektronik ortamda kayıt tutulmasının, teyide ihtiyaç duyulması halinde dayanak belgelere ulaşılmasının elzem olması nedeniyle, sistem kayıtlarına esas tüm ticari belgelerin muhafazasını ve muhafaza süresini etkilemeyeceği yönündeki düzenlemede de dayanağı mevzuata, kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmamaktadır.
G) Yönetmeliğin 59. Maddesinin 2. Fıkrasının İncelenmesi: 
Yönetmeliğin dava konusu 59. maddesinin 2. fıkrasında, sağlık mesleği mensuplarının, ürün kullanımı ile ortaya çıkan ve ürüne bağlı olabileceği düşünülen ciddi ve beklenmeyen istenmeyen etkileri, doğrudan veya Bakanlık veteriner tıbbi ürün takip sistemleri yoluyla ya da görev yaptıkları il/ilçe müdürlüğü aracılığı ile on beş gün içinde Bakanlığa bildirmesi gerektiği düzenlenmektedir.
Yönetmeliğin 4. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendinde, "istenmeyen etki", bir ürünün, etiket ve prospektüs bilgilerine uygun olarak kullanımı sonucu hayvanlarda, insanlarda veya çevrede görülen zararlı etkileri veya istenmeyen durumları şeklinde; (y) bendinde, "sağlık mesleği mensubu", veteriner hekim, eczacı ya da yardımcı sağlık personeli şeklinde; (mm) bendinde ise, "yardımcı sağlık hizmetleri personeli", veteriner hekime, hayvan sağlığı hizmeti sırasında yardımcı olan ve veteriner hekim sorumluluğunda görev yapan hayvan sağlık teknisyeni veya teknikeri, veteriner sağlık teknisyeni veya teknikeri şeklinde tanımlanmıştır.

6343 sayılı Kanun'un 5. ve 11. maddelerinde, hayvanları muayene etmek, hayvan hastalıklarını teşhis ve tedavi etmek, hayvanlar üzerinde ameliyat yapmak, aşı, serum ve biyolojik maddeleri (veteriner biyolojik ürünleri) uygulamak (veteriner hekim bulunduğu sürece) münhasıran veteriner hekimlerin yetkisinde kabul edilmiş; 8. maddesinde de, veteriner hekimlerin mesleklerini serbestçe icra edebilmeleri için Bakanlıktan ruhsat almak kaydıyla muayenehane açabilecekleri belirtilmiştir.
6343 sayılı Kanun'dan sonra yürürlüğe giren 5996 sayılı Kanun'un 9. maddesinin 3. fıkrasında, hayvanlara ötenazi yapılmasına yalnızca veteriner hekim tarafından karar verilebileceği; 11. maddesinde, muayenehane, klinik ve polikliniklerin yalnızca veteriner hekimlerce açılabileceği; 12. maddesinde, veteriner biyolojik ürünlerin onayının (pazarlama izninin) sadece veteriner hekimlere verileceği, bu ürünlerin üretiminin de sadece veteriner hekimler tarafından yapılabileceği; 14. maddesinin 1. fıkrasında, reçeteye tâbi veteriner tıbbî ürünler ile terkipleri uygulama, tavsiye etme ve reçete düzenleme yetkisinin veteriner hekime ait olduğu; 3. fıkrasında, veteriner biyolojik ürünlerin, veteriner hekim veya yardımcı sağlık personeli tarafından uygulanacağı hükme bağlanmıştır.
Davacı tarafından, davaya konu Yönetmeliğe eklenen sağlık personeli ibaresinin Kanun ile veteriner hekimlere verilen yetkinin, Yönetmelik ile normlar hiyerarşisi ilkesine aykırı şekilde genişletilmesi anlamına geldiği, hayvanlara reçete yazma, muayene ve tedavi etme yetkisinin 6343 sayılı Kanun uyarınca sadece veteriner hekimlere verildiği ileri sürülmekteyse de, dava konusu düzenlemenin, tek başına, veteriner hekim dışındaki sağlık mesleği mensuplarına, hayvanlara reçete yazma, muayene ve tedavi etme yetkisi tanımadığı, yalnızca şahit olduğu ciddi ve beklenmeyen etkileri ihbar yükümlülüğü getirdiği anlaşılmaktadır.
Bununla birlikte, eczacıların 5996 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile 6197 sayılı Kanun'un 28. maddesinin 2. fıkrası uyarınca veteriner biyolojik ürünler dışında veteriner tıbbi ürünlerinin perakende satışı bakımından, yardımcı sağlık personelinin ise 5996 sayılı Kanun'un 14. maddesi uyarınca veteriner biyolojik ürünleri uygulama bakımından yetkili olduğu dikkate alındığında; eczacıların ve yardımcı sağlık personelinin ürün kullanımı ile ortaya çıkan ve ürüne bağlı olabileceği düşünülen ciddi ve beklenmeyen istenmeyen etkileri gözlemleyebilecek faaliyetlerde bulunmaya yasal olarak yetkili oldukları ve bu faaliyetleri sırasında fark ettikleri söz konusu etkileri bildirmekle yükümlü oldukları da açıktır.

Başka bir anlatımla, 6343 sayılı Kanun'dan sonra kabul edilmesi karşısında 5996 sayılı Kanun'un veteriner hekim ve yardımcı sağlık personelinin yetkilerine ilişkin hükümlerinin 6343 sayılı Kanun'un bu konuda aksi yöndeki düzenlemelerini zımnen ilga ettiğinin kabulü zorunlu olup, 5996 sayılı Kanun'un ilgili hükümleriyle kanun koyucunun, hayvanlar üzerinde tıbbi ameliyelerin kural olarak veteriner hekimlerce gerçekleştirilmesi koşulunu getirdiği, veteriner biyolojik ürünlerin ise veteriner hekimlere ilaveten yardımcı sağlık personeli tarafından da uygulanmasına olanak tanıdığı açıktır.  
Nitekim, Tarım ve Orman Bakanlığı Gıda ve Kontrol Genel Müdürlüğü tarafından yayımlanan Veteriner Biyolojik Ürün Takip Sistemi (ATS) Talimatı & Uygulama Kılavuzu'nun iptali istemiyle açılan davada, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 04/12/2023 tarih ve E:2022/3596, K:2023/2945 sayılı kararıyla onanarak kesinleşen Dairemizin 30/03/2022 tarih ve E:2019/10710, K:2022/1727 sayılı davanın reddine ilişkin kararında da; 5996 sayılı Kanun uyarınca, veteriner biyolojik ürünlerin veteriner hekimlere ilaveten yardımcı sağlık personeli tarafından da uygulanmasının mümkün olduğu gerekçesine açıkça yer verilmiştir. 
Bu itibarla, dava konusu düzenleme ile getirilen bildirim yükümlülüğünde dayanağı mevzuata, kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmaktadır.
H) Yönetmeliğin 79. Maddesinin 5. Fıkrasının İncelenmesi: 
Davacı tarafından, söz konusu düzenlemelerle Bakanlığın denetimleri haber vererek yapacağının düzenlendiği, haber verilerek yapılan denetimde sağlığa veya hukuka aykırı bir durum tespitinin mümkün olmadığı, söz konusu denetimlerin haber verilmeksizin yapılması gerektiği ileri sürülmektedir.
Davalı idarece, İyi Üretim Uygulamaları (GMP) denetiminde asıl amacın uygunsuzluk tespit etmek olmadığı, firmaların kaliteli ürün üretimine katkıda bulunmaya çalışmak olduğu, 2012 yılından beri bu alanda yeterli tecrübeye erişilmiş olduğu, bu nedenle bildirimli denetimin bir sorun oluşturmadığı, buna karşın Bakanlıkça bildirimsiz denetim yapılabilmesinin de zaten mümkün olduğu, bu tür denetimlerin de şikayet ve kalite unsurları gibi durumları ortaya çıkarmak ve uygunsuzluk tespit edildiğinde gereken yasal ve yönetsel yaptırımları uygulamak için gerçekleştirilebildiği savunulmaktadır.
Yönetmeliğin dava konusu 79. maddesinin 1. fıkrasında, yurt içi ve yurt dışındaki üretim yerlerinde bir program dâhilinde önceden haber vermek suretiyle İyi Üretim Uygulamaları (GMP) denetimi gerçekleştirileceği; 5. fıkrasında da, Bakanlığın, iyi üretim uygulamaları denetimlerinden ayrı olarak gerekli görülen durumlarda önceden haber vermeksizin üretim yerlerini denetleyebileceği düzenlenmektedir.

Yönetmeliğin dava konusu 79. maddesinin 1. fıkrasında, yurt içi ve yurt dışındaki üretim yerlerinde bir program dâhilinde önceden haber vermek suretiyle İyi Üretim Uygulamaları (GMP) denetimi gerçekleştirileceği; 5. fıkrasında da, Bakanlığın, iyi üretim uygulamaları denetimlerinden ayrı olarak gerekli görülen durumlarda önceden haber vermeksizin üretim yerlerini denetleyebileceği düzenlenmektedir. 
Buna göre, dava konusu düzenlemelerin, davalı idarenin mutad/olağan GMP denetimleri haber vererek; üretim yerlerine yönelik bütün olağandışı denetimleri ise haber vermeksizin yapmasına olanak tanıdığı, bu haliyle kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırı bir yönünün bulunmadığı görülmektedir. 
Öte yandan, dava konusu düzenlemenin uygulanması amacıyla davalı Bakanlıkça yayımlanan 01/03/2013 tarih ve 2013/08 sayılı ve "GMP Denetimleri" konulu Talimat ile Veteriner Tıbbi Ürünler İçin İyi Üretim Uygulamaları (GMP) Kılavuzu birlikte incelendiğinde; GMP sertifikasına ilişkin ilk denetimin belge almak için GMP Denetimi Öncesi Bilgi Raporu ile birlikte başvuruda bulunulması sonrasında yapılması, GMP sertifikasının süre verilerek süre sonunda yeniden denetiminin yapılması ve denetimin esasları arasında üretim yerlerinin iyileştirilmesi ve durumunun değerlendirilmesi gibi hususların bulunduğu, dolayısıyla haber verilerek denetim yapılmasının, başvuru ve denetim sürecinin hukuki belirlilik çerçevesinde detaylıca düzenlenmesinin de doğal bir sonucu olduğu anlaşılmaktadır.
Bu itibarla, dava konusu düzenlemede dayanağı mevzuata, kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmaktadır. 
 Ⅰ) Yönetmeliğin 80. Maddesinin 3. Fıkrasının (b), (d) ve (e) Bentlerinin İncelenmesi
1) Yönetmeliğin 80. maddesinin 3. fıkrasının (b) bendinin incelenmesi:
Yönetmeliğin 80. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde, "Ürün güvenilirliğine ilişkin risk oluşturan hususların tespiti halinde, ilk defa yapılacak tespitlerde bir ay, ikinci tespitte altı ay, üçüncü ve daha sonraki tespitlerde ise birer yıl süreyle ruhsat/izin askıya alınır. Bu sürelerin sonunda, gerekli incelemeler yapılır ve aykırılıkların giderildiğinin tespiti halinde satış yerleri ve veteriner tıbbi ürün temin izinli yerlerin faaliyetlerine izin verilir, aksi halde satış ruhsatı/izni iptal edilir." düzenlemesine yer verilmiştir.
Davacı tarafından, davalı idarenin fonksiyon gaspı suretiyle 5996 sayılı Kanun'da bulunmayan bir cezayı Yönetmelikle ihdas ettiği ileri sürülmektedir.

Davacı tarafından, davalı idarenin fonksiyon gaspı suretiyle 5996 sayılı Kanun'da bulunmayan bir cezayı Yönetmelikle ihdas ettiği ileri sürülmektedir.
5996 sayılı Kanun'un 37. maddesinin 1. fıkrasının (ı) bendinde, veteriner tıbbî ürünlerini satmak üzere onaylı satış yerlerinin, onaya esas dosya bilgilerine ve ilgili mevzuata uymadığının tespit edilmesi ve bu durumun ürün güvenilirliğine ilişkin risk oluşturması hâli yaptırım gerektiren bir fiil olarak düzenlenmiş ve karşılığı olan yaptırım da yine Kanunla satış yeri onayının (izninin) 1 aydan 1 yıla kadar askıya alınması olarak belirlenmiş, askıya alma süresi sonunda aykırılıkların giderilmemesi neticesinde satış ruhsatının/iznin iptal edileceği yönünde bir yaptırım öngörülmemiş, ayrıca davalı idareye bu konuda (sınırları çizilmek suretiyle) yaptırım düzenleme yetkisi de verilmemiştir.
	Bu durumda, dava konusu bentte belirtilen ihlal karşılığında satış izninin askıya alınmasına karar verilen veteriner tıbbî ürünlerini satmak üzere onaylı satış yerlerinin, askıya alma süresi sonunda aykırılıkların giderilmemesi neticesinde satış izninin iptal edileceği yönünde Kanun'da herhangi bir düzenlemeye yer verilmemiş olmasına rağmen konunun Kanun'u aşar şekilde Yönetmelikle düzenlenerek askıya alma sürelerinin sonunda, gerekli incelemelerin yapılacağı ve aykırılıkların giderilmediğinin tespiti halinde satış yerlerinin satış izninin iptal edileceğini öngören Yönetmeliğin 80. maddesinin 3. fıkrasının (b) bendinin 2. cümlesinde yer alan "aksi halde satış ruhsatı/izni iptal edilir." ibaresinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
2) Yönetmeliğin 80. maddesinin 3. fıkrasının (d) bendinin incelenmesi:
Her ne kadar, 09/01/2024 tarih ve 32424 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelik ile dava konusu bentte değişiklik yapılmış ise de, anılan değişikliğin işbu davada  Dairemizce 23/06/2021 tarihinde verilen yürütmenin durdurulmasına ilişkin kararın gereğinin yerine getirilmesi amacını taşıdığı, bu nedenle mevcut uyuşmazlığın konusuz kalmasına neden olmayacağı kanaatine varıldığından, uyuşmazlığın esasının incelenmesi uygun görülmüştür.
5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu'nun "Veteriner sağlık ürünleri ile ilgili yaptırımlar" başlıklı 37. maddesinin 1. fıkrasının (i) bendinde, "Veteriner tıbbî ürünleri ile ilgili Bakanlıkça istenen kayıtları tutmayan, veteriner tıbbî ürünlerinin toptan ve perakende satışı ile ilgili esaslara uymayan onay sahibine, üretim yerlerine ve toptan satış depolarına yirmibin Türk Lirası, perakende satış yerlerine beşbin Türk Lirası idarî para cezası verilir." kuralına yer verilmiştir.