muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13649, Karar No: 2017/8148, Tarih: 28.11.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/13649 E.  ,  2017/8148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan temyize konu 146 ada 48 ve 168 ada 1 parsel sayılı 690.02 ve 3.117,66 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ölü olduğu tutanağın beyanlar hanesinde belirtilmek suretiyle ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., çekişmeli taşınmazların kök muris ...'dan geldiği, murise ait eski tapu kayıtları olduğu ve taksimen babası ...'a isabet ettiği iddiası ve taşınmazların ... mirasçıları adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine çekişmeli taşınmazların tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre 168 ada 1 parsel sayılı taşınmaza yönelen ve yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün anılan parsel yönünden ONANMASINA,

1- Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre 168 ada 1 parsel sayılı taşınmaza yönelen ve yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün anılan parsel yönünden ONANMASINA,

2- Davacı vekilinin 146 ada 48 parsele yönelen temyiz itirazlarına gelince; çekişmeli taşınmaz başında yapılan keşifte beyanına başvurulan mahalli bilirkişi, tespit bilirkişileri ve tanıklar çekişme konusu taşınmazın öncesinde tarafların ortak murisi ...’a ait olduğunu, ...’ın terekesinin taksim edilmediğini, çekişmeli taşınmazın çok uzun yıllardır davalıların babası ... tarafından kullanıldığını ancak ...’un bu kullanımının neye dayandığını, satın alınıp alınmadığını net olarak bilmediklerini beyan etmişlerdir. Mahkemenin, davacının dayanağı olup keşifte uygulanan 07.07.1949 tarih ve 36 sıra numaralı olup ortak muris ... adına 1/2 hisse ile kayıtlı tapu kaydının, çekişmeli taşınmaza uyduğu yönündeki kabulünde isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, mahkemece çekişmeli taşınmazda ... tarafından sürdürülen zilyetliğin hangi hukuki nedene dayandığı (satış, bağış, tereke adına vs.); kadastro tespit tutanağında yer alan ve tespite esas ve aynı zamanda davalı tarafın da dayanağı; alıcısı tespit maliki ...’nin eşi ..., satıcısı ... olan 26.03.1959 tarihli satış senedinde satıcı konumunda bulunan ...’un taşınmazla ilgisi olup olmadığı; tapu maliklerince yapılan harici satış, hibe vs. olup olmadığı hususlarında yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Hal böyle olunca; doğru sonuca ulaşılabilmesi için, davalı tarafın dayanağı olan satış senedinin düzenlendiği tarihleri bilebilecek yaşta mahalli bilirkişiler, aynı yöntemle belirlenecek tanıklar ve tutanak tanıkları eşliğinde yeniden keşif yapılmalı, 146 ada 48 parsel sayılı taşınmazın öncesinde 26.03.1959 tarihli satış senedinde satıcı olarak yer alan ... Avcı ile ilgisi bulunup bulunmadığı; tespit maliki ...’nin eşi ...’un taşınmazda sürdürdüğü zilyetliğin hangi nedene dayandığı teredütsüz belirlenmeli, davalı tarafça ileri sürülen satın alma iddiasının ispatlanamaması durumunda; her ne kadar davacı tarafça ileri sürülen taksim iddiası kanıtlanamamış ise de; çoğun içerisinde az da vardır kuralı gereğince davanın davacının murisi ...'nin miras hissesi bulunduğu göz önüne alınarak; toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Açıklanan şekilde araştırma ve inceleme yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA,

28.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15684, Karar No: 2013/11158, Tarih: 30.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/15684 E.  ,  2013/11158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, dahili davalı ve Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, dahili davalı ve Kurum vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden Avrupa Grubu Temizlik ve Güvenlik Sistemleri Dağıtım Sanayi Ve Ticaret Ltd.Şti.'ne yükletilmesine, 30/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10337, Karar No: 2024/1594, Tarih: 27.02.2024

**9. Ceza Dairesi         2023/10337 E.  ,  2024/1594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/103 E., 2023/218 K.

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel

istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası ile altıncı fıkrası uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 104 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, sanık müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 20.12.2022 tarihli 2021/10443 Esas, 2022/11654 Karar sayılı kararı ile basit yargılama usulunun tartışılması gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiş, Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanlar Vekilinin Temyiz İsteği

Özetle; mağdurenin beyanlarının esas alınması gerektiğine, tanık beyanlarının mağdureyi doğruladığına, sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Özetle; mağdurenin beyanlarının esas alınması gerektiğine, tanık beyanlarının mağdureyi doğruladığına, sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanlar Vekilinin Temyiz İsteği

Özetle; mağdurenin beyanlarının esas alınması gerektiğine, tanık beyanlarının mağdureyi doğruladığına, sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Özetle; mağdurenin beyanlarının esas alınması gerektiğine, tanık beyanlarının mağdureyi doğruladığına, sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, anlaşıldığından hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.04.2023 tarihli ve 2023/103 Esas, 2023/218 Karar sayılı kararında katılanlar ile katılan mağdure vekillerince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar ile katılan mağdure vekillerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2010/11038, Karar No: 2010/13383, Tarih: 19.10.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/11038 E.  ,  2010/13383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece iki kez bilirkişi incelemesi yaptırılmışsa da düzenlenen raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki:

1-İkinci bilirkişi kurullarınca somut emsal olarak alınan 300 Ada 3 parseldeki 2/4 ve 1/4 payların satışı dosya içinde bulunan tapu akit tablosuna göre kat irtifaklı bir taşınmazdaki bağımsız bölüme ilişkindir. Bilirkişi raporlarında satış bedelinden yapı değeri indirilmemiş olmakla birlikte bu indirimin yapılmış olması halinde dahi kat mülkiyeti yada kat irtifakı kurulu yapılarda bağımsız bölümün değerine, merdiven, asansör, sığınak, kapıcı dairesi, ortak depo, garaj, çatı, merdiven boşlukları gibi ortak yerlerin değeri de dahil olduğu cihetle mücerret bağımsız bölümün yüzölçümüne göre yapı birim fiyatı hesaplanıp düşülmesi yanıltıcı sonuçlara yol açacaktır. Bundan ayrı, satış bedeline, bağımsız bölümün cinsi, bulunduğu kat, manzarası, kullanım amacı gibi unsurlar da etkili olup bu etkilerin satış bedeli içindeki payının objektif olarak değerlendirilip bedelden düşülmesi ve bu itibarla bağımsız bölüm satışlarında, satış bedelinin arsaya tekabül eden kısmının tespiti de olanaksızdır.

Bu sebeple zorunluluk olmadıkça bu gibi bağımsız bölüm satışlarının arsalara somut emsal alınmaması gerekmekte olup bu husus dikkate alınmadan ve sözü edilen satışın çıplak arsa satışı gibi değerlendirilmesi suretiyle düzenlenen raporlara dayanılarak hüküm kurulmuş olması,

2-Bilirkişi kurullarının somut emsal aldıkları taşınmazlar ile kamulaştırılan taşınmazın değerlendirmeye esas olan 2006 yılına ait emlak vergisine esas arsa asgari m² birim değerlerinin ilgili belediye başkanlıklarından sorulup bu değerler arasındaki orana nazaran kamulaştırılan taşınmaz ile emsal taşınmazın birbirlerine olan değerlerine ilişkin olarak bilirkişi kurullarının saptadığı oranın gerçekçi ve makul olup olmadığının denetlenmemiş olması

3-İkinci bilirkişi kurullarınca somut emsal kabul edilen 322 Ada 7 ve 8 parsel sayılı taşınmazların alıcı ve satıcısı, satış tarihi ile satış değerlerini gösterir biçimde tapu kayıtları ile dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilmemiş olması,

Kabule göre de;

3-İkinci bilirkişi kurullarınca somut emsal kabul edilen 322 Ada 7 ve 8 parsel sayılı taşınmazların alıcı ve satıcısı, satış tarihi ile satış değerlerini gösterir biçimde tapu kayıtları ile dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilmemiş olması,

Kabule göre de;

4-Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik 10.maddesi göz önünde bulundurularak ve tapu kayıtları dikkate alınarak davacının zemininde paydaş olduğu taşınmaz için saptanacak değer kamulaştırma bedeli olarak tespiti ve hükümden önce davalı mal sahibi adına bankaya yatırtılması,bu bedelin hükümle birlikte ödenmesine ve davalı payının iptali ile davacı adına tescile karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

5-Tespit istemini içeren davada Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına, göre vekille temsil edilen davacı yararına vekalet ücreti hesaplanmaması ve yine davanın niteliği gereği maktu ilam harcı yerine nispi harcın tahsiline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece belirtilen eksikler giderildikten sonra bilirkişi kurullarından ek raporlar alınmalı ve oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19170, Karar No: 2017/19973, Tarih: 28.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/19170 E.  ,  2017/19973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile ... ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09/06/2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28/09/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4577, Karar No: 2015/21545, Tarih: 22.06.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/4577 E.  ,  2015/21545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/182133

MAHKEMESİ : İzmir 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2014

NUMARASI : 2013/704 (E) ve 2014/118 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sabit ize neden olan yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği gözetilmeden, temel cezanın TCK'nin 86/1. maddesi yerine TCK'nin 86/2. maddesinden tayin edilmesi, sonuç ceza doğru belirlendiğinden ve 5237 sayılı TCK'nin 61/1. bendinde belirtilen ölçütlere göre öncelikle temel ceza belirlendikten sonra, önce artırımların sonra da indirimlerin aynı maddenin 4 ve 5. bendlerinde belirtilen sıraya uygun şekilde uygulamanın yapılması gerekirken, temel ceza belirlenmeden doğrudan sonuç cezanın tayini ile TCK'nin 61. maddesine aykırı davranılması, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 22.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.