muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/2742, Karar No: 2024/4217, Tarih: 22.10.2024

Uyuşmazlık konusu Yönetmeliğin dava konusu 11. maddesinde ise özetle, DSİ tarafından inşa edilip DSİ veya -belediye/büyükşehir belediyesi hariç- devralan kuruluş tarafından işletilen Yönetmelik kapsamındaki su yapılarına yönelik olarak; yerel yönetimlerin, DSİ ile koordineli bir şekilde, su yapılarından kaynaklanabilecek kaza ve kayıpların önlenmesi için kendi görev ve sorumlulukları dâhilinde gerekli güvenlik ve koruyucu tedbirlerini alma, su yapılarının neden olabileceği tehlikeler ile korunma yolları ve dikkat edilmesi gereken konular hakkında kamuoyunu bilgilendirme ve bilinçlendirme, zabıta görevlendirme, oluşabilecek tehlikeli ve olağan dışı hallerde ilgilileri ve kamuoyunu uyarma konusundaki sorumluluklarının düzenlendiği görülmektedir.
Dolayısıyla, dava konusu 11. maddenin, DSİ ile belediyeler ve büyükşehir belediyelerinin çakışan görev ve sorumluluk alanlarındaki (belediye ve büyükşehir belediye sınırlarındaki) DSİ tarafından inşa edilip DSİ veya -belediye/büyükşehir belediyesi hariç- devralan kuruluş tarafından işletilen su yapılarına yönelik koruyucu tedbirlerin alınması noktasında koordinasyonun sağlanmasına yönelik olduğu; belediyeler ile büyükşehir belediyelerinin, yerel yönetim vasıflarından ötürü, gözetim ve denetim faaliyetlerini sürekli yapabildikleri, belde sakinlerinin ihtiyaç ve sorunlarını, su yapılarının ve servis yollarının kullanım amaçlarını ve fiili durumlarını net olarak tespit edebildikleri, sorun ve ihtiyaçlara yönelik daha hızlı müdahale etme imkanlarının bulunduğu gözetilerek, herhangi bir can ve mal kaybına yol açılmaksızın gerekli koruyucu güvenlik tedbirlerinin bütüncül, ivedi, tam ve etkili şekilde alınması amacıyla, 4 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 795. maddesi uyarınca DSİ'ye verilen koordinasyon görevi çerçevesinde, 
belediyeler ile büyükşehir belediyelerinin, kendi kanunlarından doğan belde sakinlerinin mahallî müşterek ihtiyacı niteliğindeki su yapılarının koruyucu güvenlik tedbirlerini alma görevinin kapsam ve sınırlarının açıklanmasından, uygulamada ortaya çıkan tereddüt ile görev ve yetki çatışmasının giderilmesinden ve yeknesaklığın sağlanmasından ibaret bulunduğu anlaşılmaktadır.
Buna göre, DSİ tarafından inşa edilip DSİ veya devralan kuruluş tarafından işletilen dava konusu Yönetmeliğin 11. maddesi kapsamındaki su yapılarına yönelik olarak koruyucu güvenlik tedbirlerinin alınması ve uygulanması konusunda aslî yetkili idare olan davalı DSİ tarafından; söz konusu koruyucu güvenlik tedbirlerinin bütüncül, ivedi, tam ve etkili şekilde alınması amacıyla, kendi kanunları gereği bu tedbirleri almakla yükümlü olan belediyeler ile büyükşehir belediyelerinin anılan faaliyetlerinin koordinatör kurum sıfatıyla düzenlenmesine yönelik dava konusu kurallarda yetki, şekil, sebep, konu ve maksat yönlerinden hukuka aykırılık bulunmadığı; dava konusu düzenlemelerin -belediyeler ile büyükşehir belediyeleri yönünden- hukuka, kamu yararı ve hizmet gereklerine uygun olduğu sonucuna varılmıştır.

Her ne kadar davacı Belediye tarafından, Anayasa hükmü gereği görev ve sorumluluklarının kanunla düzenlenmesi gerekirken, kanuni görev tanımları içerisinde yer almayan dava konusu Yönetmeliğin 11. maddesiyle getirilen yükümlülüklerin Anayasaya ve vesayet denetimi ilkesine aykırı olduğu ileri sürülmüş ise de; yukarıda aktarıldığı üzere, 5393 sayılı Kanun'un 15. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi ile 5216 sayılı Kanun'un 10. maddesi uyarınca, belediyeler ile büyükşehir belediyelerinin kendi görev, yetki ve sorumluluk alanlarında DSİ tarafından inşa edilmiş olup da işletmesi kendilerince devralınmamış olan su yapılarına yönelik koruyucu güvenlik tedbirlerini alma görev ve sorumluluğu bulunduğundan, bu iddia yerinde görülmemiştir.
b) Dava konusu Yönetmeliğin 13. maddesinin incelenmesi:
Dava konusu kural, mülkiyeti DSİ’ye ait olan su yapıları ile su yapılarının inşa, işletme, bakım, onarım, tadil veya ıslahı amacıyla ya da su yapılarına özgü olarak yapılan ve kullanılan servis yollarının ve diğer unsurlarının amacı dışında kullanılamayacağını, bunların zorunlu nedenlerle amaç dışı kullanımı halinde koruyucu güvenlik tedbirlerinin, kullanan kişi veya kamu kurum ve kuruluşlarınca alınacağını; amaç dışı kullanımdan kaynaklanan zararlardan, amacı dışında kullanan kişi veya kamu kurum ve kuruluşların sorumlu olacağını düzenlemektedir.
Tazminat hukukunun temel ilkesi, herkesin kusurlu, yani hukuka aykırı fiil ve faaliyetlerinden doğan zarardan kural olarak (sorumluluğu ortadan kaldıran sebepler bulunmadıkça) sorumlu olduğudur. Bu nedenle idare hukukunda, hizmet kusuru, idarenin asli ve öncelikli sorumluluk sebebi olarak kabul edilmiştir. 
Bu kapsamda, DSİ tarafından su yapısı, servis yolu ve diğer unsurları şeklinde kullanılmak üzere inşa edilip işletilen yapıların, aktarılan amacı dışında kullanılması halinde, bu izinsiz kullanıma (hukuka aykırı fiile) bağlı olarak koruyucu güvenlik tedbirlerini alma ve doğan zararları giderme sorumluluğu, kural olarak, amaç dışında kullanan kişi veya kuruluşlara ait olacaktır.
Bununla birlikte, dava konusu kuralın; bahse konu su yapıları ile bütünleyici parçalarının işletilmesi, bakım ve onarımının yapılması, koruyucu güvenlik tedbirlerinin alınması, denetim ve gözetim faaliyetlerinin yürütülmesi noktasında kanunla DSİ'ye veya diğer idarelere verilen görev ve sorumlulukları ortadan kaldırmayacağı gibi; yargı organlarının, önüne gelen somut olayda, bahse konu su yapısı ile bütünleyici parçalarını amacı dışında kullanan kişi ve kurumların yanı sıra DSİ ve/veya diğer idareler aleyhine (gerektiği takdirde bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenecek rapora göre belirlenecek kusur oranları dikkate alınarak) tazmin hükmü kurmasına engel olmayacağı da açıktır.
c) Dava konusu uygulama işleminin incelenmesi:

c) Dava konusu uygulama işleminin incelenmesi:
Dava konusu Tarım ve Orman Bakanlığı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 3. Bölge Müdürlüğünün ... tarih ve … sayılı işleminde; Eskişehir merkezi meskun mahallerinden geçmekte olan sulama kanallarının her iki tarafında bulunan ve ilgili Belediyelerin araç ve yaya trafiğine açtığı kanal servis yollarında olabilecek can ve mal kayıplarına karşı gerekli koruyucu güvenlik tedbirlerinin alınması gerektiği, özellikle, Tepebaşı ilçesi Ertuğrulgazi, Yeşiltepe ve Sakintepe Mahalleleri içerisinden geçen Sulama Kanalı (sol ana kanal) etrafına başta olmak üzere, Eskişehir merkezi meskun mahallerinden geçen tüm kanal ile kanal servis yolları arasına korkuluk, bariyer, tel çit, uyarıcı ikaz levhaları ve olası bir suya düşme ihtimaline karşı şamandıra can simidi vb. gibi yapısal koruyucu güvenlik tedbirlerinin, ekte bulunan Yönetmeliğe uygun olarak ivedilikle yapılması gerektiği bildirilmiştir. 
Buna göre; yukarıda hukuka uygunluğu tespit edilen Yönetmelik kurallarına dayanılarak, herhangi bir can ve mal kaybına yol açılmaksızın gerekli koruyucu güvenlik tedbirlerinin bütüncül, ivedi, tam ve etkili şekilde alınması amacıyla tesis edilen dava konusu uygulama işleminde de hukuka aykırılık görülmemiştir.
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1. 07/11/2019 tarih ve 30941 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü Su Yapıları Koruyucu Güvenlik Tedbirleri Yönetmeliği'nin 11. maddesinin 4. fıkrasının iptali istemi yönünden DAVANIN EHLİYET NEDENİYLE REDDİNE,
2. 07/11/2019 tarih ve 30941 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü Su Yapıları Koruyucu Güvenlik Tedbirleri Yönetmeliği'nin 11. maddesi (4. fıkrası hariç) ve 13. maddesinin, büyükşehir belediyeleriyle sınırlı olarak iptali istemi yönünden DAVANIN REDDİNE,
3. Tarım ve Orman Bakanlığı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 3. Bölge Müdürlüğünün ... tarih ve … sayılı işleminin iptali istemi yönünden DAVANIN REDDİNE,
4. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam … TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca duruşmalı işler için belirlenen … TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idarelere verilmesine,
6. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra aidiyetine göre taraflara iadesine,
7. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 22/10/2024 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.
(X)-KARŞI OY :

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca duruşmalı işler için belirlenen … TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idarelere verilmesine,
6. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra aidiyetine göre taraflara iadesine,
7. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 22/10/2024 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.
(X)-KARŞI OY :
Anayasanın 127. maddesinde, mahalli idarelerin il, belediye veya köy halkının mahalli müşterek ihtiyaçlarını karşılamak üzere kuruluş esasları kanunla belirtilen ve karar organları, gene kanunda gösterilen, seçmenler tarafından seçilerek oluşturulan kamu tüzel kişilikleri olduğu, mahalli idarelerin kuruluş ve görevleri ile yetkilerinin, yerinden yönetim ilkesine uygun olarak kanunla düzenleneceği; 124. maddesinde de, Cumhurbaşkanı, bakanlıklar ve kamu tüzelkişilerinin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve Cumhurbaşkanlığı kararnamelerinin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla, yönetmelikler çıkarabilecekleri hükme bağlanmıştır.
Anayasanın bu amir hükmüne göre, kamu idareleri, görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve Cumhurbaşkanlığı kararnamelerinin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla yönetmelik çıkarma yetkisine sahiptir. Kanunlar nitelikleri itibarı ile soyut hukuk normlarıdır. 
Yönetmelikler ise amacını, kapsamını, konusunu ve sınırlarını aşmamak üzere, kanunların somut olaylara uygulanmasını sağlamak üzere hazırlanarak yürürlüğe konulan düzenleyici işlemlerdir. Bir başka deyişle, Yönetmelikler hukuk kuralları sıralamasında, Anayasa, kanun ve kararnamelerden sonra dördüncü sırada yer almaktadır ve dolayısıyla daha somut ve ayrıntılı hükümleri içerirler. Yönetmeliklerin hukuk alanında en geniş uygulama alanına sahip düzenleyici işlem olduğu da kabul edilen bir husustur. 
Düzenleyici işlemlerin daha üst hukuk kurallarının amacını, kapsamını, konusunu ve sınırlarını aşmaması gerekir. Bu bağlamda yönetmeliklerin Anayasa, kanun, Cumhurbaşkanlığı kararnameleri ve hukukun genel ilkelerine aykırı hükümler içermemesi ve öngörülen biçim ve yetki koşullarına uyularak çıkarılması gerekmektedir.

Düzenleyici işlemlerin daha üst hukuk kurallarının amacını, kapsamını, konusunu ve sınırlarını aşmaması gerekir. Bu bağlamda yönetmeliklerin Anayasa, kanun, Cumhurbaşkanlığı kararnameleri ve hukukun genel ilkelerine aykırı hükümler içermemesi ve öngörülen biçim ve yetki koşullarına uyularak çıkarılması gerekmektedir.
5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 14. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde, "Belediye, mahallî müşterek nitelikte olmak şartıyla; imar, su ve kanalizasyon, ulaşım gibi kentsel alt yapı; coğrafî ve kent bilgi sistemleri; çevre ve çevre sağlığı, temizlik ve katı atık; zabıta, itfaiye, acil yardım, kurtarma ve ambulans; şehir içi trafik; defin ve mezarlıklar; ağaçlandırma, park ve yeşil alanlar; konut; kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor, orta ve yüksek öğrenim öğrenci yurtları...; sosyal hizmet ve yardım, nikâh, meslek ve beceri kazandırma; ekonomi ve ticaretin geliştirilmesi hizmetlerini yapar veya yaptırır..." kuralına yer verilmiş; 15. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde, "Kanunların belediyeye verdiği yetki çerçevesinde yönetmelik çıkarmak, belediye yasakları koymak ve uygulamak, kanunlarda belirtilen cezaları vermek" belediyenin yetkileri ve imtiyazları arasında arasında sayılmıştır.
Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü Su Yapıları Koruyucu Güvenlik Tedbirleri Yönetmeliği, su yapıları ile etkileşim içinde olan gerçek ve tüzel kişilerin sorumlulukları ile gerçekleşmesi muhtemel zararların önlenmesine yönelik olarak su yapıları ile ilgili hizmetlerde alınacak koruyucu güvenlik tedbirlerine dair usul ve esasları belirlemek amacıyla 18/12/1953 tarihli ve 6200 sayılı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünce Yürütülen Hizmetler Hakkında Kanun'un 55. maddesine ve 15/07/2018 tarihli ve 30479 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 4 sayılı Bakanlıklara Bağlı, İlgili, İlişkili Kurum ve Kuruluşlar ile Diğer Kurum ve Kuruluşların Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 121. ve 796. maddelerine dayanılarak hazırlanmıştır.
Yönetmeliğin dayanağı olan  bu maddelere bakıldığında, 15/07/2018 tarihli ve 30479 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 4 sayılı Bakanlıklara Bağlı, İlgili, İlişkili Kurum ve Kuruluşlar ile Diğer Kurum ve Kuruluşların Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 121. maddesinde DSİ'nin görev ve yetkileri sayılmış, Yönetmeliğin diğer dayanak maddelerinde de DSİ'nin görev, yetki ve sorumluluk alanına giren konularda idari düzenleme yapma yetkisinin olduğu belirtilmiştir.

Dava konusu edilen Yönetmeliğin "Kamu kurum ve kuruluşlarının sorumluluğu" başlıklı 11 maddesi; "(1) Mülki idareler, büyükşehir belediyeleri, belediyeler, il özel idareleri, köy ve mahalle muhtarlıkları ile ilgili diğer kamu kurum ve kuruluşları; su yapılarından kaynaklanabilecek kaza ve kayıpların önlenmesi için kendi görev ve sorumlulukları dâhilinde gereken tedbirleri alır ve bu konuda DSİ Bölge Müdürlüklerini bilgilendirir. (2) Mülki idareler, su yapılarının neden olabileceği tehlikeler ile korunma yolları ve dikkat edilmesi gereken konular hakkında yetki alanlarında ikamet edenlere bildirimde bulunur. Okullarda, kamu kurumlarında, kamusal ve sosyal alanlarda bilgilendirme ve bilinçlendirme faaliyetleri gerçekleştirir. Lüzumu halinde yerel yönetimlerle koordineli bir şekilde su yapılarında özel güvenlik personeli veya belediye zabıta personeli görevlendirir. (3) Büyükşehir belediyeleri, belediyeler ve il özel idareleri, kamuoyuna yönelik bilgilendirme ve bilinçlendirme çalışmaları yapar. Baraj veya hidroelektrik santrallerden afet, taşkın yönetimi, arıza gibi olağandışı durumlarda su tahliyesi veya sulama tesislerine su verilmesi öncesinde DSİ Bölge Müdürlüğü ile koordineli bir şekilde kamuoyunu uyarır. DSİ Bölge Müdürlüğü ve mülki idare ile koordineli bir şekilde su yapılarında lüzumu halinde zabıta görevlendirir. Su yapılarının neden olabileceği tehlikeler ile korunma yolları ve dikkat edilmesi gereken konular hakkında, faaliyette bulunan, mülkiyet veya sınırlı ayni hak sahibi olan kişiler ile kamu kurum ve kuruluşlarına bildirimde bulunur. (4) Köy ve mahalle muhtarlıkları, su yapılarının neden olabileceği tehlikeler ile korunma yolları ve dikkat edilmesi gereken konular hakkında duyuru ve ilan gibi yollarla ya da yazılı ve sözlü olarak veya uygun diğer vasıtalarla köy veya mahalle halkını uyarır. (5) Kamu kurum ve kuruluşları, su yapıları ile ilgili ya da su yapılarında veya koruma alanlarında gerçekleştirdikleri çalışmalarında ve yaptıkları faaliyetlerde kişilerin ve çevrenin zarar görmemesi, hayat ve mülkiyet haklarının korunması için gerekli koruyucu güvenlik tedbirlerini Rehbere uygun olarak alırlar. (6) Yerel yönetimler, su yapılarının inşa edildiği dönemde meskûn mahal olmayan, ancak daha sonra meskûn mahal sınırlarında kalan yerlerde gerekli koruyucu güvenlik tedbirlerini, DSİ Bölge Müdürlüklerinin görüşleri doğrultusunda alırlar. (7) Kamu kurum ve kuruluşlarının, ilgili diğer mevzuattan, sözleşmelerden ve taahhütlerinden kaynaklanan sorumlulukları saklıdır." şeklinde, 
Amaç dışı kullanım" başlıklı 13. maddesi " Mülkiyeti DSİ’ye ait olan su yapıları ile servis yolları ve diğer unsurları amacı dışında kullanılamaz. Bunların zorunlu nedenlerle amaç dışı kullanımı halinde; koruyucu güvenlik tedbirleri, kullanan kişi veya kamu kurum ve kuruluşlarınca alınır. Amaç dışı kullanımdan kaynaklanan zararlardan, amacı dışında kullanan kişi veya kamu kurum ve kuruluşları sorumludur." şeklinde düzenlenmiştir.

Amaç dışı kullanım" başlıklı 13. maddesi " Mülkiyeti DSİ’ye ait olan su yapıları ile servis yolları ve diğer unsurları amacı dışında kullanılamaz. Bunların zorunlu nedenlerle amaç dışı kullanımı halinde; koruyucu güvenlik tedbirleri, kullanan kişi veya kamu kurum ve kuruluşlarınca alınır. Amaç dışı kullanımdan kaynaklanan zararlardan, amacı dışında kullanan kişi veya kamu kurum ve kuruluşları sorumludur." şeklinde düzenlenmiştir.
Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün genel düzenleme yetkisi kapsamında yaptığı dava konusu düzenlemeler ve yukarıda bahsedilen mevzuat birlikte değerlendirildiğinde; Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün sadece kendi yetki ve görev alanına ilişkin konularda düzenleme yapma yetkisinin bulunduğu, diğer kamu kurum ve kuruluşlarının görev ve sorumluluk alanlarını ilgilendiren konularda davalı DSİ'ye düzenleme yapma yetkisi veren bir yasa hükmünün bulunmadığı anlaşılmaktadır.
Bu durumda, dava konusu edilen düzenlemelerin ve buna dayanılarak tesis edilen işlemin davalı idareye tanınan yetkinin kapsamını aşacak şekilde kurallar öngörmesi nedeniyle yetki yönünden hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmıştır.
Açıklanan nedenlerle, Yönetmeliğin dava konusu 11. (4. fıkrası hariç) ve 13. maddeleri ile bu düzenlemelere dayanılarak tesis edilen Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü ... Bölge Müdürlüğünün ... tarihli, … sayılı işleminin iptaline karar verilmesi gerektiği oyuyla aksi yöndeki Daire kararına katılmıyoruz.
(XX) -  KARŞI OY:
Davacı Büyükşehir Belediyesinin, 07/11/2019 tarih ve 30941 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü Su Yapıları Koruyucu Güvenlik Tedbirleri Yönetmeliği'nin 11. maddesinin 4. fıkrasına yönelik olarak da dava açmakta menfaati bulunmakta olup; bu fıkra yönünden de dava konusu düzenlemenin yukarıda yer alan azlık oyu gerekçesi doğrultusunda iptaline karar verilmesi gerektiği oyuyla aksi yöndeki Daire kararına katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2020/3179, Karar No: 2024/4219, Tarih: 22.10.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2020/3179
Karar	No : 2024/4219                                                                                
DAVACI	: … Odası Başkanlığı	  
VEKİLİ	: Av. …
DAVALI	: … Bakanlığı / ANKARA
VEKİLİ	: Hukuk Müşaviri …
DAVANIN_KONUSU	: Davacı tarafından,
1) 24/12/2011 tarih ve 28152 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Veteriner Tıbbi Ürünler Hakkında Yönetmelik'in, 01/04/2020 tarih ve 31086 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelik ile değişik/ek;
a) 4. maddesinin 1. fıkrasının (ü) bendinde yer alan "ya da elektronik ortamda düzenlenen belgeyi" ibaresinin,
b) 23. maddesinin 12. fıkrasının,
c) 40. maddesinin 7. fıkrasının,
ç) 47. maddesinin 7. fıkrasının,
d).48. maddesinin 5. fıkrasının "Ancak Bakanlık elektronik reçete sisteminde düzenlenen reçetelerde bu hüküm uygulanmaz.” şeklindeki son cümlesi ile 8. fıkrasının,
e) 79. maddesinin 1. fıkrasının (j) bendinin,
f) 80. maddesinin 3. fıkrasının (d) bendinin,
g) 87. maddesinin 3. fıkrasının,
h).Geçici 1. maddesinin 8. fıkrasının (a) bendinin ilk cümlesinde yer alan "31/12/2024” ibaresinin,
2) 01/04/2020 tarih ve 31086 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelik'in 26. maddesinin, 
iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI 	: Davacı tarafından, 
- Şekil yönünden; dava konusu Yönetmelik değişiklikleri yapılırken Mevzuat Hazırlama Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik uyarınca Oda'larından görüş alınmadığı, bu nedenle dava konusu düzenlemenin tamamının şekil yönünden hukuka aykırı olduğu,
- 4. maddesinin 1. fıkrasının (ü) bendinde yer alan "ya da elektronik ortamda düzenlenen belgeyi" ibaresi yönünden; 6343 sayılı Kanun'un 12. maddesinin 1. fıkrası ile Veteriner Hekim Muayene ve Poliklinik Yönetmeliğinin 4. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendinin ilk halinde, "kağıt reçete" tanımına yer verildiği, reçete tanımının 6343 sayılı Kanun'un lafzına ve normlar hiyerarşisine aykırı olarak değiştirildiği, Bakanlığın veteriner hekimlerin meslek icrası alanına hukuka aykırı olarak müdahalede bulunduğu, 
- 23. maddesinin 12. fıkrası, 40. maddesinin 7. fıkrası, 79. maddesinin 1. fıkrasının (j) bendi ile 87. maddesinin 3. fıkrası yönünden; Kanunda açıkça yönetmelikle belirleneceği şeklinde hüküm bulunmasına rağmen Bakanlığın konuya ilişkin düzenlemeleri yönetmelikle belirlemeyip bu hususların talimatla belirleneceğini düzenlemesinin Kanuna açıkça aykırı olduğu, 
- 47. maddesinin 7. fıkrası yönünden; 6343 sayılı Kanun'un 10. maddesinde düzenlenen protokol defteri tutulması zorunluluğunun, Yönetmelikle kaldırılamayacağı,
- 48. maddesinin 5. fıkrasının "Ancak Bakanlık elektronik reçete sisteminde düzenlenen reçetelerde bu hüküm uygulanmaz.” şeklindeki son cümlesi ile 8. fıkrası yönünden; veteriner hekimler tarafından nasıl reçete yazılacağının düzenlenmesi hususunda davalı Bakanlığın yetkisinin bulunmadığı, beşeri hekimlikte de psikotropik ve narkotik ilaçların yazıldığı reçeteye başkaca herhangi bir ürün yazılmasının mümkün olmadığı,

- 48. maddesinin 5. fıkrasının "Ancak Bakanlık elektronik reçete sisteminde düzenlenen reçetelerde bu hüküm uygulanmaz.” şeklindeki son cümlesi ile 8. fıkrası yönünden; veteriner hekimler tarafından nasıl reçete yazılacağının düzenlenmesi hususunda davalı Bakanlığın yetkisinin bulunmadığı, beşeri hekimlikte de psikotropik ve narkotik ilaçların yazıldığı reçeteye başkaca herhangi bir ürün yazılmasının mümkün olmadığı,
- 80. maddesinin 3. fıkrasının (d) bendi yönünden; Yönetmeliğin 80. maddesi ile yapılan değişiklikle 5996 sayılı Kanun’un 37. maddesine aykırı bir düzenlemeye yer verildiği, kanun koyucunun yerine geçilerek Yasada olmayan yeni bir ceza ihdas edildiği, ruhsat iptali ile ruhsatın askıya alınması ve dolayısıyla veteriner hekimlik faaliyetini durduracak şekilde bir ceza düzenlemesi yapıldığı, kanunsuz suç ve ceza olmaz ilkesine aykırı olarak Yönetmelikle suç ve ceza ihdas edildiği,
- Geçici 1. maddesinin 8. fıkrasının (a) bendinin ilk cümlesinde yer alan "31/12/2024” ibaresi ile 01/04/2020 tarih ve 31086 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelik'in 26. maddesi yönünden; Yönetmelik kapsamında yapılan değişikliklerle Yönetmeliğin Geçici 1. maddesinin 8. fıkrasının (a) bendinin yaklaşık 5 yıl, Yönetmeliğin 34. maddesinin 14. fıkrasında yer alan düzenlemenin 6 ay sonra, veteriner hekimlere yükümlülük getiren diğer düzenlemelerin ise yayım tarihinde yürürlüğe gireceğinin düzenlendiği, bu farklı uygulamaların Anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olduğu, 
ileri sürülmektedir.
DAVALININ SAVUNMASI : Davalı idarece,
- Usul yönünden; davanın öncelikle ilk inceleme hususları yönlerinden incelenerek hukuka aykırılık tespit edilmesi halinde davanın usulden reddine karar verilmesi gerektiği, 
-.Şekil yönünden; dava konusu Yönetmelik değişiklikleri yapılırken Mevzuat Hazırlama Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik hükümlerine uygun olarak davacı Oda'nın bağlı olduğu Türk Veteriner Hekimleri Birliği'nden de görüş istenildiği, bu nedenle düzenlemenin şekil yönünden hukuka uygun olduğu,
- 4. maddesinin 1. fıkrasının (ü) bendinde yer alan "ya da elektronik ortamda düzenlenen belgeyi" ibaresi yönünden; 5996 sayılı Kanun uyarınca Bakanlıklarının veteriner hekimlerce düzenlenecek reçetelerin usul ve esaslarını belirlemeye yetkili olduğu, bu nedenle düzenlemenin kanuni dayanağı bulunduğu, elektronik reçete uygulamasının veterinerlik hekimlik mesleğinin icrasına müdahale teşkil ettiği yönündeki iddianın gerçek dışı olduğu, sistem kullanıcısı bir veteriner hekimin mesleğini icra ederken mesleki faaliyetleri ve yetkilerini kullanma noktasında herhangi bir kısıtlama yaşamadığı, reçete etmek istediği her ilacı yazabildiği, hayvana ilacı istediği doz ve istediği sürede önerebildiği,