muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2019/2982, Karar No: 2024/4296, Tarih: 31.10.2024

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
	İdarelerin genel olarak düzenleyici işlem yapabilme yetkisi, Anayasa'nın 124. maddesine dayanan anayasal bir yetki olup, mevzuatla verilen görevlerin yerine getirilmesi amacıyla idareler tarafından düzenleyici işlemler yapılabileceği kuşkusuzdur. 
	Düzenleyici ve denetleyici kurumlar ise, ilgili bulundukları sektörde düzenleme ve denetleme görevi üstlenmekte olup, bu kuruluşların temel işlevi, toplumsal ve ekonomik hayatın temel hak ve özgürlükler ile yakından ilişkili alanlardaki kamusal ve özel kesim etkinliklerini birtakım kurallar koyarak düzenlemek, konulan kurallara uyulup uyulmadığını izlemek ve denetlemektir. Kamu hizmetlerinin değişen koşullara uyarlanması ve geliştirilmesi ihtiyacı, idarelere, kamu hizmetinin sunumuna ilişkin düzenleyici işlemlerin değiştirilebilmesi ya da yürürlükten kaldırılabilmesi imkanını tanımakta olup, diğer idareler ile karşılaştırıldığında, bağımsız idari otoritelerin düzenleme yapma ve mevcut düzenlemelerde değişiklik yapma yetkisinin, düzenlemeye tabi sektörün dinamik ve teknik yapısı gereği daha kapsamlı olduğu konusunda tereddüt bulunmamaktadır.
	Bu kapsamda Üst Kurulca 6112 sayılı Kanun’un 19, 27, 29, 29/A, 32, 33, 37. 42 ve 44. maddeleri ile 5651 sayılı Kanun'un 8/A maddesine dayanılarak  Radyo, Televizyon ve İsteğe Bağlı Yayınların İnternet Ortamından Sunumu Hakkında Yönetmelik hazırlanmış ve 01/08/2019 tarih ve 30849 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe yürürlüğe konulmuş, davacı dernek tarafından söz konusu Yönetmeliğin 2. maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinin, 4. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin, 7. maddesinin dördüncü fıkrasının, 8. maddesinin üçüncü fıkrasının ve 12. maddesinin birinci fıkrasının iptali istemiyle işbu dava açılmıştır. 
	Yönetmeliğin 2. maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinin iptali istemi yönünden;
	Davacı tarafından söz  konusu Yönetmeliğin kapsamının belirlendiği 2. maddenin ikinci fıkrasının (b) bendi ile Üst Kurula radyo, televizyon ve isteğe bağlı yayın hizmetlerini internet ortamından iletmeye özgülenmemiş platformları denetleme yetkisi verildiği iddia edilmiş ise  de madde metni incelendiğinde birinci fıkrada Yönetmelik kapsamının belirlendiği ikinci fıkra ile "bu Yönetmeliğin uygulanmasında platform işletmecisi sayılmayan"ların düzenlendiği ve bu kapsamda davacının da  murad ettiği şekilde (b) bendi ile "Radyo, televizyon ve isteğe bağlı yayın hizmetlerini internet ortamından iletmeye özgülenmemiş platformlar"ın Yönetmelik kapsamı dışında bırakılmış olduğu,

İptali istenen hükmün 6112 sayılı Kanun'un 29/A maddesinin dördüncü fıkrasında "Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumunun görev ve yetkileri saklı kalmak kaydıyla, bireysel iletişim bu madde kapsamında değerlendirilmez ve radyo, televizyon ve isteğe bağlı yayın hizmetlerini internet ortamından iletmeye özgülenmemiş platformlar ile radyo, televizyon ve isteğe bağlı yayın hizmetlerine yalnızca yer sağlayan gerçek ve tüzel kişiler bu maddenin uygulanmasında platform işletmecisi sayılmaz." şeklinde yer alan kanun hükmü ile uyumlu olduğu görüldüğünden söz konusu maddede hukuka aykırılık bulunmadığı,  
	Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin iptali istemi yönünden;
	Davacı tarafından Yönetmeliğin 4. maddesinin  (a) bendinde "Kişiler arası görsel-işitsel etkileşim ve iletişimi sağlama yolu" şeklinde yer verilen "bireysel iletişim" tanımının açıklık ve kesinlikten yoksun olduğu, net olmadığı dolayısıyla da keyfi yorumlamalara neden olabileceği iddia edilmiş ise de kavramın kişiler arası iletişim şeklini ifade ettiği, 6112 sayılı Kanun ilgili mevzuatın konusunun ve muhatabının medya hizmet sağlayıcı kuruluşlar ve bu kuruluşların sunduğu yayın hizmeti olduğu konusunda herhangi bir tereddüt bulunmadığından kamuoyuna herhangi bir arzın olmadığı iletişim şekli olarak belirlenen kavramın tanımının  açık ve net olduğu, dolayısıyla söz konusu maddede hukuka aykırılık bulunmadığı,  
	Yönetmeliğin 7. maddesinin dördüncü fıkrası ile 8. maddesinin üçüncü fıkrasının iptali istemi yönünden;
	Yönetmeliğin 7. maddesi ile "İnternet ortamından yayın lisansı başvurusu", 8. maddesi ile ise  "İnternet ortamından yayın iletim yetkisi başvurusu"nun düzenlendiği, davacı tarafından iptali istenen aynı içerikli fıkralar ile Yönetmelikte aranan şartların sağlanması ve istenilen bilgi ve belgelerin Üst Kurula ibrazı halinde, başvuruların Üst Kurul tarafından 6112 sayılı Kanun ve ilgili mevzuatı uyarınca değerlendirilerek uygun bulunanlara lisans veya yetki verileceğinin öngörüldüğü, 
	Davacı tarafından başvuruların Üst Kurul tarafından uygun bulunduğu takdirde kabul edilecek olmasının Kanun'un öngörülebilirlik şartını taşımadığı, idarenin uygun bulma kriterlerinin neler olduğunun açık olmadığı iddia edilmiş ise de madde metninde de ifade edildiği üzere Üst Kurulun uygun bulma şartının başvuruların 6112 sayılı Kanun ve ilgili  mevzuata uygunluğuna bağlandığı, Üst Kurulun yetkisinin Kanun'da belirlenen sınırlamalara tabi olduğu, başvurularının Kanun ve Yönetmelik çerçevesinde değerlendirilmesinin kanuni bir zorunluluk olduğu, dolayısıyla Üst Kurulca keyfi bir şekilde başvurunun reddi kararı verilmesinin mümkün olmadığı, nitekim madde metninde lisans başvuru şartlarının ayrıntılı olarak düzenlendiği açık olduğundan söz konusu hükümlerde hukuka aykırılık bulunmadığı,  
	Yönetmeliğin 12. maddesinin birinci fıkrasının iptali iptali istemi yönünden;

Yönetmeliğin 12. maddesinin birinci fıkrasının iptali iptali istemi yönünden;
	Davacı tarafından internet ortamından yayın hizmeti vereceklerin ödemesi gereken  lisans ücret tutarlarını düzenleyen maddede öngörülen mali yükümlülüğün yapısı ve hedef kitlesi küçük olan platformlar açısından karşılanamayacak yükseklikte ve ifade özgürlüğüne aykırı olduğu ileri sürülmüşse de  6112 sayılı Kanun'un "Mali kaynaklar ve bütçe" başlıklı 27. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde Üst Kurulun gelirleri arasında medya hizmet sağlayıcı kuruluşlardan alınacak yayın lisansı ücretlerinin de yer aldığı, Kanun'un "Görev ve yetkiler" başlıklı 37. maddesinin (d) bendinde "Radyo, televizyon ve isteğe bağlı yayın hizmeti sağlayıcı kuruluşlardan alınacak yayın lisans ücretleri, karasal ortamdan sunulacak yayın hizmetleri için yıllık televizyon kanal, multipleks kapasitesi ve radyo frekansı kullanım ücretleri ile platform, multipleks, altyapı işletmecileri ve verici tesis ve işletim şirketinden alınacak yayın iletim yetkilendirme ücretini belirleme"nin de Üst Kurulun görev ve yetkileri arasında sayıldığı, "Gelirlerin tahsili" başlıklı 42. maddesi  ile Yönetmeliğin 12. maddesinde bu bedellerin taksitle tahsil edileceğinin öngörüldüğü, Yönetmeliğin düzenleme alanının internet ortamından yayın hizmeti sunan medya hizmet sağlayıcı kuruluşlar olduğu ve 6112 sayılı Kanun kapsamında medya hizmet sağlayıcı kuruluşların anonim şirket olmalarının arandığı, Medya Hizmet Sağlayıcı Kuruluşlar ile Platform ve Altyapı İşletmecilerinin Uymaları Gereken İdari ve Mali Şartlar Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin üçüncü fıkrasında kuruluşların ödenmiş sermayelerinin maddede belirtilen miktarlardan az olamayacağının öngörüldüğü, radyo, televizyon, sinema vb. yayın hizmetlerinin kamu hizmeti olarak kabul edilmesi nedeniyle izin sistemine tabi tutulmasının Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ve Anayasa hükümlerine aykırı olmadığı, bu izin sistemi ile de bazı koşulların aranmasının doğal olduğu ve belli bir ücrete tabi olacağı hususları bir arada değerlendirildiğinde söz konusu maddede de hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. 
KARAR SONUCU:
	Açıklanan nedenlerle;
	1.  DAVANIN REDDİNE,
	2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ...-TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,	
	3. Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca ...-TL  vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı idarelere verilmesine,
	4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
	5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 31/10/2024 tarihinde usulde oyçokluğu, esasta oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2019/4144, Karar No: 2024/4299, Tarih: 31.10.2024

"İçtihat Metni"
            T.C.
   D A N I Ş T A Y
ONÜÇÜNCÜ DAİRE
Esas   No : 2019/4144
Karar  No : 2024/4299 
DAVACI	: ... A.Ş.
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALILAR	 : 1. ... Kurumu  
VEKİLİ	: Av. ...
	  2.... Kurulu  
VEKİLİ	: Av. ...
DAVANIN KONUSU	: 
	01/08/2019 tarih ve 30849 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Radyo, Televizyon ve İsteğe Bağlı Yayınların internet Ortamından Sunumu Hakkında Yönetmeliğin 2. maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinin, 4. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin, 5. maddesinin dördüncü fıkrasının, 7. maddesinin dördüncü fıkrasının, 8. maddesinin üçüncü fıkrasının ve 12. maddesinin birinci fıkrasının iptali  istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI :
	Dava konusu Yönetmelik  ile sadece dijital ortamda radyo yayını yapan medya hizmet sağlayıcı kuruluşların lisans ücreti karşılığında İnternet-RD yayın lisansı almaları gerektiğinin,  radyoların bu yayınlarını ilettikleri platformların ise ücret karşılığında platform işletmeciliği yayın iletim yetki belgesi almaları gerektiğinin düzenlendiği,
	Yönetmeliğin 2. maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde yer alan düzenlemede, bahsi geçen platformların kriterlerinin belirlenmediği ve bu platformlar hakkında herhangi bir tanımlama yapılmadığı, bu nedenle düzenlemenin idari birimlerin keyfi uygulamalarına yol açacak nitelikte olduğu, ilgili Yönetmelik kapsamına giren platformların tanımlanmasının herhangi bir kriterinin bulunmaması ve bu nedenle İdare'nin bu tanımlamada keyfi uygulamalarda bulunmasının idare hukukuna hakim olan "Hukuk Devleti", “Kanuni İdare” ve “Eşitlik” ilkelerine aykırılık teşkil ettiği,  aynı zamanda bu madde ile Radyo ve Televizyon Üst Kuruluna (Üst Kurul) söz konusu platformları denetleme yetkisi verildiği, verilen bu yetkinin daha küçük ve sınırlı bir kitleye ulaşan bu platformların ve bu platformların izleyici/dinleyici kitlesinin ifade ve basın özgürlüklerine müdahale sonucunu doğurabileceği, 
	Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde yer alan düzenlemede “bireysel iletişim"den ne anlaşılması gerektiğinin açık ve net bir şekilde ifade edilmediği,  "bireysel İletişim” tanımının yeterince net olmamasının “Hukuk Devleti”, “Kanuni İdare” ve “Eşitlik” ilkelerine aykırılık teşkil ederek idarenin keyfi uygulamalarda bulunmasını kolaylaştırabileceği,

Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde yer alan düzenlemede “bireysel iletişim"den ne anlaşılması gerektiğinin açık ve net bir şekilde ifade edilmediği,  "bireysel İletişim” tanımının yeterince net olmamasının “Hukuk Devleti”, “Kanuni İdare” ve “Eşitlik” ilkelerine aykırılık teşkil ederek idarenin keyfi uygulamalarda bulunmasını kolaylaştırabileceği, 
	Yönetmeliğin 5. maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan düzenlemede kamu yararı bulunmadığı, ilgili Yönetmeliğin dayanağı olan 6112 sayılı Kanun'un 29. ve 29/A maddeleri uyarınca, yayın hizmetlerinin iletimi faaliyetlerine ilişkin uyulması gereken idari, mali ve teknik şartların Üst Kurul tarafından belirleneceği ve şartları yerine getiren kuruluşlara yayın iletim yetkisi verileceği, Üst Kuruldan geçici yayın hakkı ve/veya yayın lisansı bulunan medya hizmet sağlayıcı kuruluşların ise 6112 sayılı Kanun ve 5651 sayılı İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanun hükümlerine uygun olarak internet ortamında söz konusu hizmetlerini sunabileceklerinin düzenlendiği, bu nedenle Kanun maddeleri uyarınca yayın iletim yetkisinin verilmesi, Üst Kurul tarafından belirlenecek olan şartlara bağlanmışken, Yönetmelik maddesi ile bu yetkinin sınırlandırılmasının açıkça hukuka aykırılık teşkil ettiği, 
	İnternet ortamında yapılan iletim ve sunumların radyo, televizyon ve isteğe bağlı hizmetlerin karasal veya uydu platformları üzerinden iletim ve sunumlarından farkı, internet üzerinde sınırsız (kotasız) yayın yapılabilmesi imkanı olduğu ve uydu üzerinden yapılan sunum ve iletimlerde ise sınırlı sinyal (kıt kaynak) bulunduğu, hal böyle iken, radyo ve televizyonların karasal ve uydu yayın ve iletimlerinde zorunlu olarak benimsenen uygulamanın internet ortamındaki sunumlarda da benimsenmesinde kamu yararı bulunmadığı ve bu durumun Yönetmelikteki düzenlemeye yansımış olmasında hukuka uygunluk bulunmadığı,
	Anılan yönetmelik maddeleri ile internet üzerinden yapılan her bir radyo yayını/isteğe bağlı yayın için ayrı bir anonim şirket kurulması gerektiğinin düzenlendiği, başka bir deyişle bir anonim şirketin birden fazla radyo/isteğe bağlı yayın yapmasının engellendiği, bu düzenleme doğrultusunda bir anonim şirketin ancak bir radyo kurabilmesindeki kamu yararının ne olduğunun belli olmadığı, diğer taraftan bahse konu Yönetmelik yayınlanmadan önce bünyesinde birden çok web radyosu barındıran kuruluşların Yönetmelik ile getirilen düzenlemeler sonrasında ya tek bir web radyosunun yayınını yapmaya veya isteğe bağlı yayın hizmeti sunan kuruluşlar olmaya zorlandığı, bu durumun da birçok kuruluşun menfaatinin zedelenmesine, zarara uğramasına ve hak kaybına yol açıcı nitelikte olduğu,

Yönetmeliğin 7. maddesinin dördüncü fıkrası ve 8. maddesinin üçüncü fıkrası ile internet ortamında radyo, televizyon ve isteğe bağlı yayın hizmeti vermek isteyen platformların bu taleplerinin ve başvurularının Üst Kurul tarafından değerlendirilmesinin ve bu değertendirme sonucu uygun bulması halinde iletim yetkisi verileceğinin belirtildiği, iletim yetkisinin Üst Kurula verildiğinin açıkça anlaşılmasına rağmen Üst Kurulun kendisine verilen bu yetki kapsamında gerçekleştireceği değerlendirmenin kapsamı ve sınırlarının belirtilmediği, Üst Kurulun yapacağı değerlendirmenin kapsamının ve sınırlarının belirtilmemiş olmasının, “Hukuk Devleti”, “Kanuni İdare” ve "Eşitlik” ilkelerine aykırılık teşkil ederek idarenin keyfi uygulamalarda bulunmasını mümkün kıldığı,
	Yönetmeliğin 12. maddesinin birinci fıkrası ile lisans ücretlerinin belirlendiği, Yönetmeliğin konu aldığı internet platformlarının çoğunun kar amacı olmayan platformlar olduğu, bu platformların gelir bile elde edemeyecek kadar küçük çaplı olduğu, hal böyle olmasına rağmen ilgili Yönetmelik maddesinde belirtilen yayın lisans ücretlerinin, internetten yayın yapan ve gelir elde edemeyen platformların ifade özgürlüklerini kısıtlayacak derecede yüksek belirlendiği, kaldı ki internet üzerinden yapılan bu yayınların idareye herhangı bir maliyeti olmadığı, internetin kamunun hizmetine açılmasındaki en önemli neden olan ucuz iletişimin getirilen bu parasal yükümlülükler ile pahalı bir hizmet haline sokulduğu ve bunun da kısıtlayıcı bir sonuca evrildiği, 
	Yönetmeliğin iptali istenen maddelerinin aynı zamanda Anayasa'nın 5., 11., 124. ve 166. maddelerine de aykırılık teşkil ettiği, Yönetmeliğin 2. maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde  internet ortamından iletmeye özgülenmemiş platform tanımından neyin kastedildiği söz konusu maddeden anlaşılmadığı, bu tanımın net olmaması nedeniyle Kurul denetimi kapsamında olan ve olmayan platformların tespitinin mümkün olmayacağı, Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde yer alan “bireysel iletişim" araçlarının ne olduğunun tam olarak belirli olmadığı, Kurulun uygulama ve değerlendirmesine bırakıldığı, muğlak bırakılan ifadeler nedeniyle doğrudan ifade ve haberleşme özgürlüğü alanına müdahale imkanı tanıyan Yönetmelik hükümlerinin hukuka aykırı olduğu,
	İptali istenen Yönetmeliğin “Aynı medya hizmet sağlayıcı kuruluş ancak bir radyo, bir televizvon ve bir isteğe bağlı yayın hizmeti sunabilir ve bu hizmetler için ayrı ayrı yayın lisansı almak zorundadır." şeklindeki 5. maddesinin dördüncü fıkrasının dayanak olarak çıkarıldığı Kanun maddelerine ve ayrıca Anayasa'ya aykırı bir şekilde düzenlendiği, 
	6112 sayılı Kanunun 29/A maddesinde ve Yönetmeliğin dayanağını oluşturan diğer maddelerde, internet ortamından yapılacak her bir radyo yayını ve her bir isteğe bağlı yayın için ayrı bir şirket kurulması zorunluluğunun getirildiği, böyle bir zorunluluğun Yönetmelik ile getirilmesinin mümkün olmadığı,

6112 sayılı Kanunun 29/A maddesinde ve Yönetmeliğin dayanağını oluşturan diğer maddelerde, internet ortamından yapılacak her bir radyo yayını ve her bir isteğe bağlı yayın için ayrı bir şirket kurulması zorunluluğunun getirildiği, böyle bir zorunluluğun Yönetmelik ile getirilmesinin mümkün olmadığı, 
	6112 ve 5651 sayılı Kanunun ilgili dayanak hükümlerinde, her bir medya hizmet sağlayıcı kuruluşun internet üzerinden ancak bir radyo, bir televizyon ve bir isteğe bağlı yayın hizmeti sunabileceğine ilişkin herhangi bir düzenlemeye yer verilmediği, bu sınırlamanın doğrudan Yönetmelik ile getirildiği, 
	Kaldı ki, isteğe bağlı yayınlar bakımından anılan maddede yer alan sınırlamanın ne şekilde uygulanacağının da açık bir şekilde Yönetmelik hükümlerinden anlaşılamadığı, örneğin şirketleri tarafından internet sitesi ve mobil uygulamalar üzerinden birçok radyo programının podcast denilen audio/ses kayıtları dinleyicinin istediği zaman ulaşabileceği şekilde “isteğe bağlı yayın” niteliğinde sunulmasının planlandığı, söz konusu yayınların yapılabileceği internet sitesinin ve mobil uygulamasının kurulma ihtimali bulunduğu, ancak Yönetmelik hükümlerinden “bir adet isteğe bağlı yayın”ın podcast formatındaki her bir program anlamına mı geldiğinin, yoksa anılan radyo yayınları kapsamında yer verilen bütün programların podcastlerinin tek bir isteğe bağlı yayın olarak mı değerlendirilmesi gerektiğinin anlaşılamadığı, Yönetmelikle birlikte getirilen böyle bir düzenleme ile kast edilen durumun açık olmaması sebebiyle bir anlamda uygulamanın ne şekilde olacağı konusunda idareye bir takdir yetkisi bırakıldığı, 
	Gelişen dünyada internetin hızla hayatımıza girmesiyle medya organlarının da çağa ayak uydurmak zorunda kalarak dijitalleşmeye başladığı ve dijital yayının 21. yüzyılın vazgeçilmez bir unsuru olduğu, bu nedenle, söz konusu Yönetmelik yürürlüğe girene kadar ilgili kanun hükümleri doğrultusunda çağın ihtiyaçlarına uyarak internet yoluyla gerçekleştirilen yayın hizmetlerinin her bir radyo/isteğe bağlı yayın için ayrı bir şirket kurularak ayrı bir lisans alma zorunluluğunun getirilmiş olmasının ilgili Kanun maddelerine ve Anayasa'nın ilgili hükümlerine aykırılık teşkil ettiği ileri sürülmüştür.
DAVALININ SAVUNMASI :

DAVALININ SAVUNMASI :
	Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu tarafından; husumete ilişkin olarak, dava konusu Yönetmeliğin “Yürütme” başlıklı 24. maddesinin yedinci fıkrası gereği Kurumlarının yönetmelikle ilgili yetki, görev ve ilişkisinin sadece 19. maddesinin dördüncü fıkrası ve 22.  maddesi ile  sınırlandırıldığından dava konusu edilen Yönetmeliğin 2. maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinin, 4. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin, 5. maddesinin dördüncü fıkrasının, 7. maddesinin dördüncü fıkrasının, 8. maddesinin üçüncü fıkrasının ve 12. maddesinin birinci fıkrasının hazırlanması ve uygulanması bakımından Kurumlarının görev ve yetkisi bulunmadığından husumet yokluğu nedeniyle Kurumun hasım mevkiinden çıkarılarak davanın reddine karar verilmesi gerektiği, dava konusu edilen yönetmelik hükümlerine ilişkin Kurumun görev ve yetkisi bulunmadığından esasa ilişkin herhangi bir açıklamalarının  bulunmadığı,  
	Radyo ve Televizyon Üst Kurulu tarafından; Yönetmeliğin 2. maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi yönünden, düzenleme metninden de görüleceği üzere yayın hizmetlerini internet ortamından iletmeye özgülenmemiş platformların Yönetmelik kapsamı dışında kalacağının düzenlendiği, dolayısıyla davacı tarafından iddia edildiği üzere isteğe bağlı yayın hizmetlerini internet ortamından iletmeye özgülenmemiş platformların Yönetmelik kapsamında yer alacağı ve ifade özgürlüğünün keyfi olarak sınırlanabileceği iddiasının hukuken geçerli olmadığı,  
	Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde yer alan "bireysel iletişim" tanımının iddia edildiğinin aksine açık ve net olduğu, kavramın kişiler arası iletişim şeklini ifade ettiği, bir başka deyişle kamuoyuna herhangi bir arzın olmadığı iletişim şekli olarak tanımlandığı, dolayısıyla, davacının söz konusu iddasının yerinde olmadığı,  
	 Davacının Kanun'a aykırılık taşıdığını iddia ettiği Yönetmeliğin 5. maddesinin dördüncü fıkrasının 6112 sayılı Kanun'un “Kuruluş ve Hisse Oranları" başlıklı 19. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin karşılığı olduğu, dolayısıyla iddianın mesnetsiz olduğu,

Davacının Kanun'a aykırılık taşıdığını iddia ettiği Yönetmeliğin 5. maddesinin dördüncü fıkrasının 6112 sayılı Kanun'un “Kuruluş ve Hisse Oranları" başlıklı 19. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin karşılığı olduğu, dolayısıyla iddianın mesnetsiz olduğu, 
	Öte yandan, internet ortamından yayın hizmeti sunumu için yayın lisans şartı aranmasının salt frekans kıtlığı gibi teknik nedenlerle açıklanamayacağı, zira günümüzde lisans vermeme benzeri sınırlamaların frekans ve kanal sayısına bağlı sebeplerle yapılmasının mümkün olmaması ve uydu iletimi ve kablolu televizyonun, frekansların sayısının sınırsız hale getirmiş olması karşısında lisanslamanın gerekçesinin günümüzde zaten teknik nedenlerle gerçekleştirilmediği, ancak görsel ve işitsel yayınların her yaş kesimine ve her tür izleyici kitlesine yazılı basına oranla daha kolay ulaşabilir olması nedeniyle görsel işitsel yayınların kişiler üzerindeki etkisinin yazılı basına oranla daha geniş olduğu, izleyici kitlesinin okuyucuya göre daha pasif konumda olduğu, verileri beyninde hemen işleme ve bunlar üzerinde muhakeme yapabilme imkanının okuyucuya göre daha sınırlı olduğu, bu sosyolojik etkenin görsel-işitsel kesime, içeriğinin yazılı basına göre daha titiz biçimde düzenlenmesini gerekli kılan bir önem atfettiği, 
	Ayrıca, yayın lisansının nitelik itibari ile kuruluş ve idari otorite arasında yapılmış olan bir sözleşme niteliğinde olup, kuruluşun kanunen öngörülen mükellefiyetlere riayet etmesi hususunda teminat teşkil ettiği, 
	Yönetmeliğin 7. maddesinin dördüncü fıkrası ile 8. maddesinin üçüncü fıkrasında geçen "uygun bulma" ifadesi yönünden,  madde metinlerinden de görüleceği üzere Üst Kurulun uygun bulma şartının 6112 sayılı Kanun ve ilgili  mevzuat uyarınca yapılan değerlendirme neticesinde gerçekleştirileceğinin açık olduğu, Üst Kurulun yetkisinin Kanun'da belirlenen sınırlamalar çerçevesinde kullanılacağı, dolayısıyla Üst Kurulca keyfi bir şekilde başvurunun reddi kararı verilmesinin mümkün olmadığı, başvuru yapan kuruluşların başvurularının Kanun ve Yönetmelik çerçevesinde değerlendirileceği,