muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/688, Karar No: 2016/6593, Tarih: 25.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/688 E.  ,  2016/6593 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, eksik hesaplandığı iddiasıyla yaşlılık aylığı miktarının tespiti ve farklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacıya 01.03.2000 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı bağlandığı, davacının yaşlılık aylığının eksik hesaplandığı gerekçesiyle yeniden hesaplanmasını talep ederek dava açmış olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, “davacının almış olduğu maaşa uygulanmayan 2003 ve 2006 yıllarında alması gereken zamların uygulanmaması sonucunda, 24/04/2011 tarihi itibariyle 2.144,98 TL maaş farkı alacağının, davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının aynı tarih itibariyle emekli aylığının 822,01 TL olması gerektiğinin TESPİTİNE” karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanaklarından olan ve 08.09.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4447 sayılı Kanunun Geçici 4’üncü maddesinde “Bu Kanunun 24’üncü maddesinin yürürlüğe gireceği tarihe kadar, bu Kanunun 16’ncı maddesi ile 506 sayılı Kanuna eklenen Ek 38’inci maddesine göre Sosyal Sigortalar Kurumundan gelir ve aylık almakta olanlara yapılan ödemeler ile 29’uncu maddesi ile değiştirilen 1479 sayılı Kanunun 36’ncı maddesinin son fıkrasına göre Bağ-Kur tarafından ödenen aylıklarda dönem sonunda kadar yapılan artış oranının, aynı dönemin başında memur aylıklarında yapılan ortalama artış oranının altında kalması halinde, söz konusu ödemeleri aradaki fark kadar artırmaya Bakanlar Kurulunun yetkili olduğu” hükmüne yer verilmiş ve bu yetki Kanununa dayanılarak çıkarılan ve 01.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararında “4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu’na eklenen Geçici 4’üncü maddesine göre; 506 sayılı Kanunun Ek 38’inci maddesine göre Sosyal Sigortalar Kurumundan gelir, emekli ve diğer aylık almakta olanlara yapılan ödemeler ve 1479 sayılı Kanunun 36’ncı maddesinin son fıkrasına göre Bağ-Kur tarafından ödenen emekli ve diğer aylıklarda 01.01.2002 – 31.12.2002 tarihleri arasında yapılan artış oranı ile aynı dönemde memur aylıklarında yapılan artış oranından kaynaklanacak fark Aralık ayında hesaplanarak, söz konusu aylık ve ödemelere yansıtılacağı” karara bağlanmış ise de; anılan karar 17.01.2003 tarihinde yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının 11 ve 12’nci maddeleri ile 01.11.2002 tarihi itibariyle yürürlükten kaldırılarak, 506 ve 2925 sayılı Kanunlara göre gelir ve aylık alanlar için yeni bir artış düzenlemesi yerine sosyal destek ödemesi öngören başka bir düzenleme getirilmiş ve bu düzenleme de kararın 11’inci maddesinde belirtildiği üzere 01.01.2003 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Somut olayda uyuşmazlık; 01.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararını 01.01.2003 tarihinde yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile baştan itibaren yürürlükten kaldırılmasına rağmen kararın yürürlükte olduğu 01.11.2002 – 01.01.2003 tarihleri arasındaki süre itibariyle davacı yararına uygulanıp Aralık 2002 aylığının bu karar uyarınca artırılıp artırılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Bakanlar Kurulu Kararı düzenleyici bir işlem olup; objektif hukuk kuralı niteliğindeki bir düzenleyici işlemin yürürlüğe girdikten bir süre sonra baştan itibaren kaldırılması durumunda yürürlükte kaldığı sürede şahıslar yararına kazanılmış hak oluşturabilmesi için, kuralın ilgilisi olan kişi hakkında uygulanmış ve kişiselleştirilmiş olması gerekir. Başka bir deyişle; kazanılmış haktan söz edilebilmesi için bu hakkın yeni düzenlemeden önce yürürlükte olan kurallara göre bütün sonuçlarıyla fiilen elde edilmiş olması veya düzenleyici işlemin başlangıçta yöneldiği belirsiz sayıdaki kişileri hedef alma özelliği somutlaşarak bireysel işleme dönüşmesi gerekir. Dava konusu olayda, sonradan yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlük tarihinden itibaren ortadan kaldırılan 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının davacı açısından kişiselleştiğini gösteren bir işlem yapıldığına ilişkin bir belge dosya kapsamında bulunmamaktadır. Bu nedenle; anılan Bakanlar Kurulu Kararının davacı hakkında bireysel bir işleme dönüşüp dönüşmediği ve giderek bu karar ile davacının somut bir hak elde edip etmediği davalı Kurumdan sorulduktan sonra, deliller değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

01.01.2007 tarihinde yürürlüğe giren 5565 sayılı 2007 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanununun 30’uncu maddesinin 6’ncı fıkrasında ise, “506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu, 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu, 2925 sayılı Tarım İşçileri Sosyal Sigortalar Kanunu ve 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanununa göre gelir ve/veya aylık ödenenlere, bu kanunlar gereğince ödenmekte olan gelir ve/veya aylık tutarlarında (506 sayılı Kanuna göre gelir ve/veya aylık ödenenlerin bu Kanunun geçici 76’ncı maddesine göre yapılan telafi edici ödemeler dahil), 2006 yılı için 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanuna göre yapılan yıllık kümülatif artış oranı ile aynı dönemde memur aylıklarında katsayıların yükseltilmesi suretiyle yapılan kümülatif artış oranı arasındaki farkı telafi edecek şekilde hesaplanacak fark tutarları 2006 yılı Temmuz - Aralık ayları ödeme dönemleriyle sınırlı olmak üzere bir defada ayrıca ödenir. 2006 yılı ikinci altı aylık döneminde altı aydan daha az süreyle gelir ve/veya aylık almış olanlara yapılacak ödemelerde fiilen yararlanılan gelir ve/veya aylık ödeme döneme sayısı dikkate alınır. Bu şekilde yapılacak ödemenin bir aylık tutarının 2006 yılı Aralık ayı ödeme dönemi gelir ve/veya aylık tutarına ilave edilmesi sonucunda bulunacak tutar, 2007 yılı Ocak ayı ödeme döneminde yapılacak artışlara esas alınır.” düzenlemesi bulunmaktadır. Söz konusu düzenleme uyarınca Kurumun 29.01.2007 tarih 2007/8 sayılı Genelgesinde bu yasal düzenleme dikkate alınarak 2006 yılı memur aylıklarında kat sayı yükseltilmesi nedeniyle kümülatif artış %7,5 oranında gerçekleşmesine rağmen aynı dönemde 5454 sayılı Kanuna göre 506 ve 2925 sayılı Kanunlara göre ödenen gelir ve aylıklardaki kümülatif artış oranı %6,09 oranında gerçekleştiğinden aradaki farkın kapatılması için %1,33 oranında artış yapılmasının öngörüldüğü anlaşılmaktadır. Somut olayda davacının yaşlılık aylığının da %1,33 oranında artırıldığı konusunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmadığı halde bilirkişinin hesabına göre bu artış oranı farkının %3,58 olduğu kabul edilerek sonuca gidildiğinden, mahkemece resmi Kurumlardan bu kümülatif artış oranlarının açıkça kaç olduğunun sorulup aylığa yansıtılacak fark oranın belirlenmesi gerekirken denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi isabetsizdir.

Yapılacak iş; 5565 sayılı 2007 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunun 30. maddesinin 6. fıkrasında öngörülen yıllık kümülatif artış oranlarını ilgili resmi Kurum ve Kuruluşlardan (TUİK, Maliye, Emekli Sandığı gibi) sormak, Kurumun bu Yasa’ya dayanarak çıkardığı 2007/8 sayılı Genelgedeki %1,33 fark artış oranı ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda belirlenen %3,58 fark oranın neden çelişkili olduğu da bilirkişiye açıklattırmak suretiyle, davacının aylığında bu yasa uyarınca uygulanması gereken artışın yapılıp yapılmadığı, varsa eksik kısmının belirlenmesi için alanında uzman bilirkişi yada bilirkişi heyetinden rapor almak suretiyle sonuca gitmektir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5321, Karar No: 2019/353, Tarih: 22.01.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/5321 E.  ,  2019/353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesi ile ... mahallesi 1063 ada 20 parsel numaralı taşınmaz üzerinde bulunan apartmanın .... kat ... nolu bağımsız bölümde müvekkilinin ikamet ettiğini, zemin iş yerinde ise davalı ...'in yufka börek imalatı yaptığını, davalının sabah 06.00 iş yerini açtığını, masa ve sandalyeleri dışarı çıkarıp yüksek sesle çalışan hamur karma makinesini çıkarıp imalata başladığını, tüm bu işlerin yukarı katta oturan müvekkiline rahatsızlık verdiğini, gürültü ile birlikte sabah çok erken saatte uyanmalarına neden olduğunu beyanla iş yerinde börek, yufka imalatının yapılması ve bu imalatta kullanılan hamur karma ve diğer makinelerin kullanılması sırasında çıkan gürültünün yarattığı rahatsızlığının giderilmesi için alınacak tedbirlerin tespiti ile tedbirlerin davalılar tarafından yerine getirilmesi için davalıya uygun süre verilmesine ve bu sürede tedbirler yerine getirilmediği takdirde iş yerinin faaliyetine son verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne, davaya konu davalı ...'e ait işyerinde oluşan gürültü nedeniyle davalı işyerinde 02/05/2016 tarihli bilirkişi raporunda belirtilen taş yünü levhaların tavana raptedilmesi ve alçı sıva yapılmak suretiyle ses izolasyonu yaptırılmasına, bu hususta davalı ...'e kararın kesinleşmesinden itibaren 30 günlük süre verilmesine, süresi içinde yapılmadığı takdirde işyerinin faaliyetinin durdurulmasına karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık kullanırken verilen rahatsızlığın giderilmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 18. maddesine göre kat malikleri, gerek bağımsız bölümlerini, gerek eklentileri ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kaidelerine uymak, özellikle birbirini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememek ve yönetim planı hükümlerine uymakla karşılıklı olarak yükümlüdürler.

Dava konusu uyuşmazlık kullanırken verilen rahatsızlığın giderilmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 18. maddesine göre kat malikleri, gerek bağımsız bölümlerini, gerek eklentileri ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kaidelerine uymak, özellikle birbirini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememek ve yönetim planı hükümlerine uymakla karşılıklı olarak yükümlüdürler.

Somut olayda, davanın dayanağını bu madde hükmü teşkil etmektedir. Davalıların faaliyette bulundukları bağımsız bölüm tapuda işyeri (dükkan) olarak kayıtlı bulunmaktadır. Mahkemece, öncelikle verilecek hükümden etkilenecek olan işyerinin davalı dışındaki hisseli sahiplerinin davaya dahil edilerek davalıların Kat Mülkiyeti Kanununun 18. maddesi uyarınca işyerlerinde, gürültü ve ses kirliliğine neden olup olmadıkları, böyle bir durum mevcut ise bunların tahammül sınırlarını aşıp aşmadığı konularında uzman ve teknik bilirkişilerden rapor alınarak ticari faaliyetini sınırlamak yerine, davalının bu faaliyetine devam etmek ve hem de anataşınmazdaki kat maliklerine rahatsızlık verici eylemleri önlemek bakımından alınması gereken tedbirleri belirleyip (koku, gürültü ve yüksek sesi önleyici tedbirler ile gerektiğinde işyerinin tavan ve duvarlarında yalıtım yapılması) bunlara hükmedilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yeterli inceleme ve ölçüm yapılmadan, işyeri faaliyetini de kısıtlar şekilde karar verilmesi doğru görülmeyip bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 22/01/2019 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18974, Karar No: 2014/16620, Tarih: 20.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/18974 E.  ,  2014/16620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Eskişehir(Kapatılan) 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ :17/07/2014

NUMARASI :2013/418-2014/237

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı N.. Ç.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin 26 E.. plaka sayılı aracını tamir ve yıllık bakım için davalı N.. Ç..'a ait iş yerine bıraktığını, aracın davalıya ait işyerinden çalınarak Kütahya yolu üzerinde yakılarak bırakıldığını, aracın kullanılamaz hale geldiğini, davalı Nurettine ait iş yerinin diğer davalı R.. A.. tarafından “İ.. KOBİ Sigorta Poliçesi” ile sigortalandığını, müvekkilin zararlarının karşılanmadığı ileri sürerek 16.670,00 TL aracın piyasa rayiç bedeli ile ikame araç bedeli tazminatı ve 1.000,00 TL manevi tazminatın faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesi talep ve dava etmiştir.

Davalı R.. A.. vekili, husumet, iş bölümü itirazında bulunmuş, ayrıca müvekkilinin 10.425 TL tazminatı davacıya ödemek istediğini, ancak davacının ödemeyi kabul etmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı N.. Ç.. vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre, davanın kısmen kabulü ile 16.450,10 TL'nin davalılardan sigorta şirketinden dava tarihinden itibaren, davalı Nurettin'den 04.02.2013 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte alınarak davacıya verilmesine, manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı N.. Ç.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı N.. Ç.. vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, araç hasarı nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davalı sigorta şirketinin 10.425,00 TL hasar bedelinin davacıya ödemeyi teklifine rağmen davacının kabulden kaçınması nedeniyle bu miktara isabet eden yargılama giderlerinden davalı sigorta şirketi sorumlu tutulmamıştır.

Oysa davalı sigorta şirketince davacı bu konuda temerrüde düşürülmediği gibi davalı sigorta şirketi ödemeyi teklif ettiği bu miktarı tevdii mahalline yatırarak sorumluluktan kurtulmuşda değildir.

Bu halde davalı sigorta şirketinin aleyhinde hükmedilen tazminatın tümü üzerinden yargı giderleri ile sorumlu tutulması gerekir iken yazılı şekilde davacı aleyhine eksik yargılama giderlerine hükmedilmesi doğru değildir.

3-Davacının 28.11.2012 kaza tarihinden itibaren faiz talep etmesine rağmen mahkemece aynı gerekçe ile davalı sigorta şirketi aleyhinde 18.2.2013 dava tarihinden itibaren faize hükmedilmiştir.

Bu halde davalı sigorta şirketinin aleyhinde hükmedilen tazminatın tümü üzerinden yargı giderleri ile sorumlu tutulması gerekir iken yazılı şekilde davacı aleyhine eksik yargılama giderlerine hükmedilmesi doğru değildir.

3-Davacının 28.11.2012 kaza tarihinden itibaren faiz talep etmesine rağmen mahkemece aynı gerekçe ile davalı sigorta şirketi aleyhinde 18.2.2013 dava tarihinden itibaren faize hükmedilmiştir.

28.11.2012 gecesi gerçekleşen riziko nedeniyle 28.11.2012 tarihinde ekspertiz talep edilmiş,11.12.2012 günlü ekspertiz raporu dosyaya sunulmuştur.

Bu durumda davalı sigorta şirketinin faiz sorumluluğunun başlangıcının 6102 sayılı TTK'nun 1446 ve 1427.maddesi hükümlerine göre belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi de doğru görülmemiştir.

4-Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 12/2.maddesinde hükmedilecek vekalet ücretinin kabül veya reddedilen miktarı geçemeyeceğinin düzenlenmesine rağmen davacının reddedilen 1.000,00 TL manevi tazminat istemi için 1.000,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde 1.500,00 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi de isabetli değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı N.. Ç.. vekilinin tüm davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2), (3) ve (4) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 842,75 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı N.. Ç..'dan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3081, Karar No: 2014/7123, Tarih: 28.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/3081 E.  ,  2014/7123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle re'sen de temyize tâbi hükmün ONANMASINA, 28.05.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2281, Karar No: 2013/3280, Tarih: 25.02.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/2281 E.  ,  2013/3280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 11/05/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/07/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan ... vekili ile davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan ...'nın temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davalılardan ... vekili 30/10/2012 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinden feragat ettiğinden ve davalı ...'in feragat talebine katıldığı anlaşıldığından davalılardan ... vekilinin temyiz dilekçesinin reddine,

Davalılardan ...'nın temyizine gelince;

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılardan ...'nın temyiz itirazlarının reddiyle gelince hükmün onanması gerekmektedir.

SONUÇ; Yukarıda (1) numaralı bentte gösterilen nedenle davalı ...'in temyiz dilekçesinin reddine, (2) numaralı bentte gösterilen nedenle de davalı ...'nın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalı ...'ya yükletilmesine peşin alınan harcın bundan mahsubuna, temyiz eden davalı ...'ten peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/820, Karar No: 2021/7062, Tarih: 31.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/820 E.  ,  2021/7062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olmakla birlikte bozmadan sonra savunmasının alındığı 26/10/2018 tarihinde 18 yaşını doldurduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun savunması esnasında müdafii talep etmediğini beyan etmesi karşısında; suça sürüklenen çocuk için bozmadan önce barodan atanan müdafi Av. ...'e gerekçeli hükmün tebliği üzerine, müdafii tarafından karar temyiz edilmiş ise de, anılan müdafinin suça sürüklenen çocuk hakkında verilen mahkumiyet hükmünü temyize yetkisi bulunmadığı ve Dairemizin 23/09/2020 tarihli ve 2020/5013 Esas, 2020/9226 Karar sayılı noksan ikmaline ilişkin kararı üzerine suça sürüklenen çocuğa gerekçeli hükmün 19/11/2020 tarihinde tebliğ edildiği ve kararın temyiz edilmediği anlaşıldığından, yukarıda belirtilen gerekçe ile daha önce görevlendirilen ve temyize hakkı bulunmayan Av. ...'in temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE, 31/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4263, Karar No: 2013/6060, Tarih: 18.04.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/4263 E.  ,  2013/6060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 05.01.2011 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukundan kaynaklanan zararın tazmini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29.12.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

TMK m. 683 deki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730 ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir.

Yapma, kaçınma, katlanma olarak özetlenebilecek bu sınırlamaların önemli bir bölümü TMK’nun "komşu hakkı" başlığı altında, 737 ile 750. maddelerinde düzenlenmiş, 751 ile 761. maddelerinde de yine malikin yapması ve katlanması gereken hususlar belirtilmiştir.

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat isteğine ilişkindir.

Komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat davalarında öncelikle

davacının uğramış olduğu zararın miktarının bilirkişi aracılığı ile tespit edilmesi, tazminatın bu zarara göre tayin ve takdir edilmesi gerekir. Hemen belirtmek gerekir ki, tazminat miktarı hiçbir zaman zararı aşamaz. Ancak, davacının zararın artmasında kusuru varsa, tazminat miktarı 6098 sayılı Borçlar Kanununun 52. maddesine göre indirilmeli veya tamamen ortadan kaldırılmalıdır. TMK’nun 737 ve 730. maddelerinden doğan sorumluluk kusura bağlı bir sorumluluk olmadığından, davalının kusursuz olması tazminat miktarının düşürülmesinde etkili olamaz.

Somut olayda, davalının DSİ kanalını tıkaması sonucu kanalın taşmasıyla meydana gelen zararın tazmini istenilmektedir. Davacı tarafından bu konuda yaptırılan tespit sonucu düzenlenen raporda 6.478,37 TL zararın meydana geldiği belirlenmiş davalının delil tespiti istemi ise mahkemece aynı konuya ilişkin tespit yapıldığı gerekçesi ile reddedilmiştir. Mahkemece, keşif yapılarak bilirkişilerden rapor alınmadan, sadece davacı tarafın istemi ile yapılan tespit sonucu düzenlenen raporla yetinilerek karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda mahkemece keşif yapılarak taraf delilleri de değerlendirilmek suretiyle bilirkişilerden zarar miktarının belirleneceği denetime elverişli bir rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 18.04.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.