muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13558, Karar No: 2022/4644, Tarih: 17.05.2022

Aynı şekilde mera olarak sınırlandırılan ... Köyü çalışma alanında bulunan 119 ada 74, 87, 70 ve ... Köyü çalışma alanında bulunan 149 ada 11, 19, 20, 23, 30, 36 parsel sayılı taşınmazlar hakkında da gerçek kişilerce kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak ayrı ayrı açılan davalarda verilen önceki tarihli kararların da temyiz üzerine yukarıda yazılı gerekçelerle bozulması üzerine Mahkemece, bozma ilamına uyularak dava dosyalarının birleştirilmesi suretiyle yapılan yargılama sonunda, davacıların davalarının reddine, dava konusu ... Mahallesi 149 ada 11, 19, 20, 23, 30, 36 parsel sayılı taşınmazlar ile ... Mahallesi 119 ada 50, 70, 74, 79, 87 parsel sayılı taşınmazların mera niteliğiyle sınırlandırılmasına, özel siciline kaydına karar verilmiş; hüküm, davacılardan ..., ... mirasçıları ve ... mirasçıları vekili tarafından ... Mahallesi 149 ada 11 ve 23 parsel sayılı taşınmazlar ile ... Mahallesi 119 ada 70, 74, 79, 87 parsel sayılı taşınmazlara yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazlar ile mera parselleri arasında ayırıcı unsur bulunmadığı, mera parsellerinin bir kısmının hükmen mera niteliğiyle sınırlandırıldığı, mera değerlendirme kriterlerini yansıtmayan, yalnızca kullanım durumunu saptayan ziraat mühendislerinin 19.11.2018 tarihli raporundaki değerlendirmelere bu nedenle itibar edilmediği, hem mevcut durumları hem de evveliyattaki durumlarını komşu parsellerle birlikte açığa kavuşturan 10.11.2017 ve 13.11.2018 tarihli raporlara itibar edildiği, ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1985/180 esas sayılı dosyasında komşu köyden dinlenen bilirkişiler tarafından dava konusu yerlerin 1954 - 1955’li yıllarda hayvan otlatılan yerler olduğu yönünde beyanların bulunduğu belirtilerek, yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır.

Şöyle ki; hükmüne uyulan ve yukarıda ilk paragrafta özetlenen bozma ilamında Asliye Hukuk Mahkemesinin 1985/180 Esas sayılı dava dosyasında yalnızca birkaç taşınmaz hakkında karar verildiği, ... bırakılan taşınmazlar hakkında mera yönüyle bir inceleme ve araştırmanın yapılmadığı tartışmasız olup, eldeki temyize konu taşınmazlar hakkında 1985/180 Esas sayılı dava dosyasında bir karar verilmediği ve tespit maliklerinin anılan dava dosyasında taraf olmadıkları açıktır.

Bir taşınmazın kamu malı niteliğinde mera sayılabilmesi için taşınmaz hakkında tahsis kararının bulunması ya da kadimden bu yana mera niteliğinde kullanılması asıldır. Yukarıda 1. paragrafta özetlenen bozma ilamında da belirtildiği üzere, aynı mevkide mera niteliğinde taşınmazların bulunmasının, bu mevkideki tüm taşınmazların kamu malı niteliğinde mera olduğu anlamına gelmeyeceği, hatta taşınmazların aralarında bulunan boşluklarda zaman zaman hayvanların otlatılması dahi bu boşlukların kamu malı niteliğinde mera olarak kabülünü gerektirmeyeceği açıktır. Aksi halde mera ile sınırı bulunan tüm taşınmazların başkaca araştırmaya gerek kalmaksızın meradan açılmış sayılması gerekecektir.

Dosya kapsamına göre, taşınmazların bulunduğu bölgeye ait mera tahsis kararı bulunmadığı anlaşılmakta olup, taşınmazların kadim mera olup olmadıklarının ise, davada menfaati bulmayan komşu köylerden seçilecek mahalli bilirkişi beyanları, taşınmazın niteliği hususunda düzenlenen ziraatçi bilirkişi raporları ve yine bölgeye ait en eski ... fotoğraflarında taşınmazların nasıl göründüğü hususlarının birlikte değerlendirilmek suretiyle belirlenmesi gerekir.

Mahkemenin hükme esas aldığı 1985/180 Esas sayılı dava dosyasında 1990 tarihinde yapılan keşifte dinlenen 1937 doğumlu komşu köy mahalli bilirkişisi, bu bölgede 1955 ve 1960 yıllarında üç yıl ... köyünün hayvanlarını otlattığını, o zamanda dosyanın davalısı ... ... ...’nın kendi taşınmazını ektiğini, hayvanları ekili kısımlara indirmediğini, boşluk kısımlarda otlattığını, hayvan otlattığı boşluk kısımlarında mera ve otlak yeri olup olmadığını bilemediğini; davacı tanığı olarak dinlenen ... ... ise, 1956 yılından 1968 yılına kadar ... Köyünde öğretmenlik yaptığını ve dava konusu edilen kısımları genel anlamda her iki köyün otlakiyesi olarak bildiğini, ancak davalıların kullandıkları yerlerin ise özel mülkiyete konu yerlerden olup olmadığını bilemediğini beyan ettiği görülmektedir.

Mahkemece, eldeki temyize konu asıl dosyada 1995 yılında, 109 ada 79 parsel sayılı taşınmaz hakkında yapılan keşifte dinlenen 1931 doğumlu komşu köy bilirkişisi, taşınmazı öncesinden beri tarla olarak bildiğini, köy merası ya da boşluk olarak görmediğini beyan etmiş, iki tutanak bilirkişisi de, tespit sırasında tarla olarak beyanda bulunduklarını ancak tutanakları okumadan imzaladıklarını belirtmişler; 09.10.2003 tarihinde tüm taşınmazlar hakkında yapılan keşifte komşu köyden dinlenen 1926 ve 1927 doğumlu bilirkişiler, taşınmazların zilyetliğinin kimde olduğunu ve sınırların tam olarak bilemeseler de bu taşınmazların mera olmadığını, Hazinenin malı olmadığını, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olmadığını, kendilerini bildiklerinden beri taşınmazların tarla vasfıyla kullanıldığını bildirmişlerdir.

Bilahare 28.09.2017 tarihinde yapılan keşifte dinlenen komşu ... Köyünden 1937 doğumlu bilirkişi, komşu köyden olması nedeniyle taşınmazların evveliyatta ve halihazırda kime ait olduğunu, kimden geldiğini, kim tarafından kullanıldığını ve sınırların bilemediğini, ancak bu mevkiyi 30 - 35 senedir bildiğini, hatta 20 - 25 seneden beri bu civarda biçerdöver ile hububat biçtiğini, davacı olan İnceler ailesi için de onların tarlası olan bu tarlada da yevmiye karşılığı hububat biçtiğini, köyün genelinde biçerdöveriyle çalıştığını, dava konusu yerin tarım arazisi olup, mera ile ilgisinin bulunmadığını, zaten bu durumun çıplak gözle de fark edilebildiğini, dava konusu yerlerin kara sabanla sürüldüğü zamanlarını dahi bildiğini, en azından 60 yıldır dava konusu yerin tarım arazisi olarak tarıma konu edildiğini gönül rahatlığı ile söyleyebildiğini, 60 yıldır buranın hayvan otlatmaya ya da ot elde etmeye yönelik mera olarak kullanıldığını hiç görmediğini, makinalı tarım sıklıkla artık her yerde yapılabildiği için boş bırakılan yerlerin bile tarım arazisi vasfında olduğunu, çünkü zaten dava konusu yerin tarıma elverişli olup, eğimi olmayan bir yer olduğunun açıkça da ortada olduğu yönüyle beyanda bulunmuş; keşif sonucunda harita mühendisi ve fen bilirkişisi tarafından düzenlenen müşterek raporda, 1955, 1959, 1992 tarihlerine ait 2’şer ... fotoğrafının bulunduğu, bu nedenle ardışık ve bindirmeli olarak stereoskop aleti ile 3 boyutlu görüntü elde edecek şekilde inceleme yaptıkları, bu ... fotoğraflarına göre temyize konu taşınmazların kültür arazisi (tarla) olarak kullanıldığı kanaatine varıldığı bildirilmiş; keşifte görev alan üç kişilik ziraat bilirkişi kurulundan ... ... ve ... ... tarafından verilen müşterek raporda, ... fotoğraflarında yapılan değerlendirmeler de dikkate alındığında, taşınmazların 1994 tespit tarihinden geriye doğru en az 50-60 yıldır tarım arazisi olarak kullanılan yer olduğu bildirilmiş; diğer ziraat bilirkişisi ... ... Morilipınar ayrıca verdiği raporunda ise, mera parselleri ile aralarında kot farkının ve ayırıcı bir unsurun bulunmadığını bu nedenle evveliyatı itibariyle mera olduğunu belirtmiştir.

Tüm bu bilgiler karşısında; temyize konu taşınmazların, fen bilirkişilerince ... fotoğrafları üzerinde konumlarının gösterildiği, 1955 tarihli ... fotoğrafları da dahil olmak üzere stereoskop aleti olmaksızın çıplak gözle dahi taşınmazların sınırlarının belirgin olup tarım arazisi olarak kullanıldığının ifade edildiği; dinlenen yerel bilirkişi ve tanıkların, ... fotoğraflarıyla uyumlu bulunan taşınmazların tarım arazisi olarak kullanıldığı yönündeki beyanlarına itibar etmek gerektiği; 1955 yılından önce bu taşınmazların kadim mera olduğu yönünde somut bir beyanın bulunmadığı; taşınmazlar arasında bulunan boşluklar da zaman zaman hayvan otlatılmasının bu taşınmazların kadim mera olduğunun kabulünü gerektirmeyeceği; dosyaya getirtilen ancak uygulaması yapılmayan ve bu bölgeye ait olduğu anlaşılan 1937 tarihli çok sayıdaki vergi kayıtlarının yönlerinde “mera” sınırının bulunmadığı, bir kısmında “hali” sınırının okunduğu, “hali”nin de “mera” olarak değerlendirilemeyeceği anlaşılmakta olup, hükmüne uyulan bozma ilamında da belirtildiği üzere, dava konusu taşınmazların sınırında bir kısım mera parsellerinin bulunmasının, dava konusu taşınmazlarında mera olduğu ya da meradan açıldığı anlamına gelmeyeceği açıktır.

Hal böyle olunca; taşınmazların en az 1955 tarihinden beridir tarım arazisi olarak kullanıldıkları, öncesinin kadim mera olmadığı, zilyetlikle kazanılabilecek yerlerden olup, davacıların tasarruf ve zilyetliği altında bulunduğu anlaşıldığından, Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanun'un 14. Maddesinin sulu toprakta 40 dönüm, kuru toprakta 100 dönüm zilyetlikle taşınmaz edinilebileceği yönündeki hükmü gözetilerek, bu yönde bir araştırma yapılmak suretiyle engel bir durumun bulunmaması halinde davacılar adına tesciline karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına uygun bulunmayan gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet bulunmadığından, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılardan ..., ... mirasçıları ve ... mirasçıları vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle temyize konu ... Mahallesi 149 ada 11 ve 23 parsel sayılı taşınmazlar ile ... Mahallesi 119 ada 70, 74, 79, 87 parsel sayılı taşınmazlar hakkındaki usul ve yasaya aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA; Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 3.815,00 TL avukatlık ücretinin davalı Hazineden alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan temyiz eden davacılara verilmesine,

taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin harcın temyiz eden davacılara iadesine, 17.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17375, Karar No: 2014/1430, Tarih: 03.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/17375 E.  ,  2014/1430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava, tacirler arasında gerçekleşen haksız eylemden kaynaklanan alacak talebine ilişkindir.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmesine, 03.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9296, Karar No: 2019/11579, Tarih: 10.10.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/9296 E.  ,  2019/11579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, tehdit, kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 10.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2652, Karar No: 2013/9947, Tarih: 12.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/2652 E.  ,  2013/9947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 204/1, 53/1. maddeleri gereğince 2 yıl hapis cezası

1) Dosyada sureti mevcut olan suça konu ehliyetnamenin heyetçe yapılan gözleminde, "Beynelmilel" yerine "Beynelmillel", mühürde de "Turing" yerine "Tuning" yazılmış olduğunun anlaşılması, sanığın Erşen Nakliyat firmasında uluslararası tır şoförü olarak çalıştığı sırada şirketin bir elemanını turing kurumuna gönderip uluslararası ehliyetnamelerin eskilerini teslim ettirip gereken masraflarını da verdikten sonra yenilerini alıp kendisi gibi çalışan şoförlere teslim ettiğini, değiştirmek için yıl sonunda bizzat kuruma gittiğinde ehliyetnamenin sahte olarak düzenlenmiş olduğu söylenince durumdan haberdar olduğunu, sahte olduğunu bilmediğini savunması karşısında; belgede sahtecilik suçlarında yapılan sahteciliğin aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdirinin hakime ait olduğu da gözetilerek, belgenin bu haliyle aldatma yeteneğini haiz olup olmadığının yeniden değerlendirilmesi, savunma doğrultusunda Erşen Nakliyat firmasının suç tarihindeki yetkililerinin tanık sıfatıyla beyanları tespit edildikten sonra sanığın hukuki durumun takdiri ve denetime olanak sağlanması bakımından belge aslının dosya arasında bulundurulması gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2) 5237 sayılı TCK'nun 53/3. maddesi gereğince aynı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık hakları yönünden koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği diğer hak yoksunluklarının ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7539, Karar No: 2018/10581, Tarih: 13.12.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/7539 E.  ,  2018/10581 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, yapılan yargılamada ilamında belirtilen gerekçelerle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 31.10.2007 tarihli meslek hastalığı nedeniyle %39 sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelir nedeniyle oluşan kurum zararının 506 sayılı Kanunun 26. maddesi uyarınca rücuan tahsili talebine ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davacı kurumun tüm ve davalının ise sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dosya kapsamının incelenmesinde sigortalının iş göremezlik oranının önce %19,40 olarak belirlendiği, 20.11.2008 tarihli sağlık raporunda ise %41,9 olarak belirlendiği, 29.08.2012 tarihli sağlık kurulu raporunda ise %39 olarak belirlendiği ve davacı kurrum tarafından %39 sürekli iş göremezlik oranı üzerinden bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelire göre davanın ıslahı ile mahkemece bu orana göre kabul kararı verildiği görülmektedir. İşçinin açmış olduğu tazminat davasında ise ... 3. İhtisas Kurulu raporunda iş göremezlik oranı % 45 olarak belirlendiği ve dosya kapsamı ile tazminat davasının halen derdest olduğu, ... Genel Kuruldan iş göremezlik oranının tespiti için rapor beklendiği görülmektedir. Davalı ise süresi içinde iş göremezlik oranına itiraz etmiş, mahkemece bu itiraz doğrultusunda iş göremezlik oranı yöntemince araştırılıp değerlendirilmeksizin karar verilmiştir.

Sürekli iş göremezlik ve malullük halinin belirlenmesinde izlenecek yol 506 sayılı Kanunun 109. maddesinde hükme bağlanmıştır. Buna göre, kurum sağlık tesisleri tarafından raporlara dayanılarak verilen kararlara karşı ilgililerin S.S. Yüksek Sağlık Kurulu'na itiraz hakları mevcuttur. Söz konusu kurulun raporlarının Kurumu bağlayacağı diğer ilgililer yönünden bağlayıcı olmayıp, ... Başkanlığı veya Tıp Fakültelerinin ilgili ana bilim dalı konseylerinden Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü çerçevesinde inceleme ve araştırma yapılmasını isteyebilecekleri 28.06.1976 tarih ve 6/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararının gereğidir. Öte yandan; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 17.02.2010 gün ve 2010/21-60 Esas, 2010/90 Karar sayılı ilamı ile 06.10.2010 gün ve 2010/10-390 Esas, 2010/448 Karar sayılı ilamların da belirtildiği üzere ... Kurumu Başkanlığı’nın ilgili ihtisas kurulu ile üniversitelerin tıp fakülteleri ilgili bilim dalı başkanlıklarınca ya da S.S. Yüksek Sağlık Kurulu'nca düzenlenen raporlar arasında çelişkinin mevcut olması halinde, çelişkinin Adlî Tıp Kurumu Başkanlığı ... Üst Kurulu tarafından giderilerek, sigortalının sürekli iş göremezlik oranı ve başlangıç tarihi kesin olarak karara bağlanması da zorunludur.

Mahkemece tazminat davasında belirlenen iş görmezlik oranıda gözetilerek, iş göremezlik oranında meydana gelen artış ve azalma oranlarının ve bu artma ve azalma oranlarının hangi tarihler itibariyle geçerli olduğunun yukarıda belirtilen prosedür çerçevesiden belirlenerek ve belirlencek olan iş göremezlik oranına göre ilk peşin sermaye değerli gelir belirlenmek suretiyle oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece; tüm yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayana temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13.12.2018 gününde oybirliğiy karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2299, Karar No: 2011/1318, Tarih: 02.02.2011

**7. Ceza Dairesi         2009/2299 E.  ,  2011/1318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1072 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Sanıkların hükümlülüklerine, müsadereye ve iadeye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi olan 09.11.2002 günü itibariyle temyiz inceleme gününde suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı tamamlanmış bulunduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, anılan maddeler uyarınca sanıklar hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA, adli emanette bulunan ve 1072 sayılı yasa kapsamında bulundurması, çalıştırması veya yurda sokulması yahut imal edilmesi yasak olan dava konusu jetonlu sigara makinesi ile 4 adet jetonun 5237 sayılı TCK.nun 54.maddesi uyarınca müsaderesine, diğer eşyaların sahibine iadesine 02.02.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9660, Karar No: 2011/12395, Tarih: 12.10.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/9660 E.  ,  2011/12395 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Kağıtçılık San. ve Tic. Ltd. Şti. vek. Av. ... ... ile davalı ... Temizlik ve Sağlık Ürün San. ve Tic. AŞ. vek. Av. Kerim Koroğlu arasında görülen dava hakkında Kadıköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 22.12.2009 gün ve 420/867 sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 07.02.2011 gün ve 5214/1326 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 185,00.-TL. para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 12.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5417, Karar No: 2014/14421, Tarih: 04.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/5417 E.  ,  2014/14421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık ve mahkemenin nitelendirmesi, bağış akdine dayalı alacak istemine ilişkindir.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 13.Hukuk Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 04.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5147, Karar No: 2017/5452, Tarih: 06.11.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/5147 E.  ,  2017/5452 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 06/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.