muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11799, Karar No: 2015/200, Tarih: 13.01.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/11799 E.  ,  2015/200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada........ Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03/04/2014 tarih ve 2012/60-2014/75 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ........... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı eşinin .............nde, ortakları olduğunu, davalının müvekkiline boşanma davası açtığını ayrıca diğer hukuki yolları tüketmeden şirkete kayyım tayini ve feshe zorlamak amacıyla da ayrıca dava açtığını, taraflar arasında ciddi anlaşmazlık ve huzursuzluk olduğunu, güven ilişkisinin sona erdiğini belirterek davalının haklı sebeplerle şirketten çıkarılmasına, sermaye payının hesaplanarak kendisine çıkma payının verilmesine, olmadığı takdirde şirketin tasfiyesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı/birleşen dosyada davacı ...... vekili, asıl davada, müvekkilinin şirkete yaklaştırılmadığını, şirket müdürünün davacı tarafça baskı altında tutulduğunu, şirketin davacı tarafça yönetilemediğini belirterek şirketin feshine karar verilmesini istemiş, birleşen davada, müvekkilinin davalı şirketin % 40, D.. K..'ın ise % 60 ortağı olduğunu, diğer davalı.....'ın ise şirkettin ortak olmayan müdürü bulunduğunu, müvekkilinin şirketi denetleme ve bilgi alma hakkını kullanamadığını, şirket müdürünün idare ve temsil görevini yerine getiremediğini belirterek müvekkilinin şirketi denetleme hakkını kullanmasına izin ve şirket müdürünün azline karar verilmesini talep ve dava etmiş, yargılama aşamasında şirket müdürünün istifa ettiğini, şirketin organsız kaldığını ileri sürerek TTK'nın 435. maddesine göre şirkete kayyım tayin edilerek, şirket müdürünün seçilmesi için gerekli işlemleri yapması yönünde kayyıma süre verilmesini, müdürün seçilememesi halinde şirketin feshini istemiştir.

Birleşen davada davalı şirket ve....... vekili, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davalı şirket ve....... vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının dava konusu şirketin %60, davalının ise %40 hissedarı olduğu, şirket müdürü ......'ın müdürlük görevinden istifa ettiği, istifa tarihinden bugüne kadar şirket ortaklarının toplanıp karar alınamaması sebebiyle şirketi temsil edecek müdür atanamadığı, birleşen dosya kapsamında şirkete kayyım atanmasına karar verildiği, şirketin ortaklık yapısının ve güvenin zedelendiği, tarafların birlikte şirketi idare etmelerinin mümkün olmadığı, ortağın şirketten çıkarılması için haklı sebeplerin bulunduğu, davalı hissesine düşen çıkma payının 156.690,00 TL olarak tespit edildiği gerekçesiyle asıl davanın kabulü ile davalı ortağın esas sermaye payı gerçek değeri olan 156.690,00 TL'nin ödenmesi suretiyle şirket ortaklığından çıkarılmasına, birleşen dava konusuz kalmakla esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, kayyımın yeni şirket müdürü atanması ile birlikte görevinin aynı tarihte sona ermesine, şirket sermayesinin TTK 580 maddesi uyarınca öngörülen asgari sermaye miktarına yükseltilmesi bakımından 6100 sayılı yürürlük Kanunu'nun 20/2 maddesi uyarınca bu hususta mahkememizce ayrıca karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/900, Karar No: 2007/927, Tarih: 28.11.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/9-900 E.  ,  2007/927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 3.İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2007

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kartal 3.İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 03.04.2007 gün ve 2006/1488-2007/299 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 10.07.2007 gün ve 2007/19923-23080 sayılı ilamı ile; (“…Davacı  işçi 19.11.2001 tarihinde imzalan protokolün  geçersiz olduğunu ileri sürmüş ve 1.10.2000- 30.9.2002 tarihleri arasında yürürlükte olan toplu  iş sözleşmesinin 39. maddesinde  öngörülen  ücret artışından kaynaklanan fark  ücret isteğinde bulunmuştur. Davalı  işveren  protokolün  toplu  iş sözleşmesi  imzalayan yetkili kişiler tarafından imzalandığını ve geçerli  olduğunu  savunmuştur.

Mahkemece isteğin kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

İşyerinde, 28.8.2000 tarihinde  sendika tarafından verilen yetkiye istinaden  16.2.2001 tarihinde imzalanan toplu  iş sözleşmesi 1.10.2000- 30.9.2002 tarihleri arasında yürürlükte kalmıştır. Toplu  iş sözleşmesini imzalayan sendika yetkililerinin bir kısmı ile işveren temsilcileri arasında 19.11.2001 tarihinde imzalanan protokolle, 1.10.2001 tarihinde yürürlüğe giren  ücret artış  hükmü tadil edilmiş ve ücret artışı  oranı düşürülmüştür. Yine 1.4.2002 tarihinde yürürlüğe girecek  olan ücret artışı hükmünde değişiklik yapılmıştır.

Sözü edilen protokolü sendika adına imzalayanlardan 5 kişi 28.8.2000 tarihli  sendika yetki yazısında  münferiden ve müştereken  toplu  iş sözleşmesi imzalamaya yetkili kılınmışlardır. Toplu  iş sözleşmesi imzalama konusunda  verilen yetki sendika tarafından daha sonra geri alınmış değildir. Toplu  iş sözleşmesinde değişiklik  yapılması için  ise sendika tarafından   özel bir yetki verilmesine gerek bulunmamaktadır. Toplu  iş sözleşmesinde değişiklik  yapma konusunda sendika yönetim kurulunun bir karar alması da gerekmemektedir. Sendika yetkilileri tarafından anılan yetkiye dayanılarak 16.2.2001 tarihinde toplu  iş sözleşmesi imzalanmasının ardından 9 ay sonra değişen koşullara göre bazı hükümlerde değişikliğe gidildiği görülmektedir.

Somut olayda, 19.11.2001 tarihinde toplu  iş sözleşmesini birlikte ve tek başına imzalamaya yetkili  olan  aralarında sendika genel  başkanı  işe şube yöneticisinin de bulunduğu 5 kişi protokolü sendika adına düzenlemişler ve işyerinde anılan protokol uygulanmaya başlamıştır. Bu konuda sendika ile işveren  arasında bir  uyuşmazlık ortaya çıkmamıştır.  İşçiler de  protokole yapılan uygulamaya karşı çıkmaksızın çalışmalarını sürdürmüşlerdir. Sonraki dönemlerde yeni toplu  iş sözleşmeleri imzalanmış ve işçilerin almakta oldukları  ücretleri  üzerinden  ücret artışları öngörülmüştür. Anılan sözleşmelerin imzalanması aşamalarında da 19.11.2001 tarihinde imzalanan protokolün geçersizliği sendika ile işveren arasında bir çekişme konusu olmamıştır. Böyle olunca bahsi geçen protokolün sendika adına yetkili kişiler tarafından imzalanmadığının kabulü doğru  olmaz.

Mahkemece kararın gerekçesinde daha  önce aynı konuda kesinleşen mahkeme kararlarından söz edilmişse de, anılan protokolün  ileriye dönük  olarak sonuçlarını doğuracağı yönünde yerel mahkeme kararlarının onandığı Dairemiz  kararları da mevcuttur. Bu itibarla her dosyadaki delil durumuna göre çözüme gidilmelidir.

Dairemizin kararlılık kazanmış  olan uygulamasına göre toplu  iş sözleşmesi imzalamaya yetkili kişiler tarafından düzenlenen protokolle toplu  iş sözleşmesi hükümlerini ileriye dönük  olarak değiştirilmesi  imkan dahilindedir. Somut olayda protokolün  ilk maddesinde 1.10.2001 tarihinde yürürlüğe girmiş olan ücret artışı hükmü tadil edilmekle bu değişiklik, geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz. Böyle olunca davacının 1.10.2001-19.11.2001 tarihleri arasında kalan dönem için protokolün sonuç doğurmayacağı kabul edilmeli ve anılan dönem için  ücret farkı  hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır. Protokolün imzalandığı tarih sonrasında ise protokol hükümleri doğrultusunda yapılan işveren uygulaması yerinde olduğundan  19.11.2001 tarihi sonrası için ücret farkı  isteğinin reddine karar verilmelidir. Gerekirse bu yönde bilirkişiden ek hesap raporu alınarak bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir...”) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle HUMK.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle HUMK.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre ve özellikle toplu iş sözleşmesinin eki niteliğinde bulunan protokol uyarınca toplu iş sözleşmesinin yasaca cevaz verilen hükümlerinin ileriye dönük olarak değiştirilebilmesinin mümkün bulunmasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç  : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 28.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1442, Karar No: 2010/7134, Tarih: 21.09.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/1442 E.  ,  2010/7134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

Mahkeme hükmü davacı vekiline, 29.12.2009 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 432.maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra 14.1.2010 tarihinde temyiz defterine kaydedilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtayca'da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 21.9.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8695, Karar No: 2017/15143, Tarih: 05.06.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/8695 E.  ,  2017/15143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki ... köyü ... ada ... parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Sulu tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değeri belirlenirken Dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre % 4 oranında kapitalizasyon faizi uygulanması gerekirken, bu oranın % 5 olarak kabulü ile az bedel tespiti,

2)Dava konusu taşınmazın konumu dikkate alındığında, gelir metoduna göre belirlenen m2 birim fiyatına % 20 oranında objektif değer artış oranı uygulanması gerekirken, daha az oranda uygulanmak suretiyle az bedele hükmedilmesi,

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3742, Karar No: 2010/11556, Tarih: 29.06.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/3742 E.  ,  2010/11556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 11.292.42 lira ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacılar vekili dava dilekçesinde, davacıların murisine ait 1 nolu parselde bulunan 8/2400 hisseye davalı ... tarafından kamulaştırmasız el atma nedeniyle Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan davanın kabul edilerek taşınmazın 111.874 TL bedelinin tahsiline ve davalı ... adına tesciline karar verildiğini belirterek davalının el attığı 5 yıllık ecrimisil bedeli (ıslah dilekçesi ile) 11.292.42 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 11.292.42 TL ecrimisil bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili temyiz etmiştir.

Ecrimisil, kötüniyetli şagilin ödemekle sorumlu olduğu tazminat olup, en azı kira geliri, en çoğu ise tam gelir yoksunluğudur.

İlke olarak kira geliri üzerinden ecrimisil belirlenmesinde; taşınmazın dava konusu ilk dönemde mevcut haliyle serbest koşullarda getirebileceği kira parasının emsaller de değerlendirilerek saptanması, sonraki dönemler için ise bulunan bu miktara ÜFE artış oranının tamamı yansıtılmak suretiyle bulunacak miktardan az olmamak koşuluyla hesaplanacak ecrimisilin hüküm altına alınması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat davasının 24.7.2006 dava tarihinden geriye doğru ve bizim dava tarihi 3.3.2009 tarihinden itibaren 5 yıllık sürede dikkate alınarak 3.3.2004-24.7.2006 tarihleri için davacıların payına göre 11.292.42 TL ecrimisil getirebileceği açıklanmıştır. Ancak raporda Antalya 7.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/177 E ... dosyasındaki Kepez Belediyesi ile şahıs arasında 1840 ada 3 parsel için yapılmış 25.2.1999 tarihli kira sözleşmesi somut emsal kabul edilmiş ve emsal alınan taşınmazın 2001 yılında m2 sinin 12 TL kira getirebileceği, dava konusu taşınmazın ise daha değerli olması nedeniyle %65 fazlası ise m2 sinin 19.80 TL olduğu kabul edilerek bu miktarın esas alınması suretiyle hesaplama yapıldığı anlaşılmıştır. Raporda esas alınan hesap tarzının yerleşik Yargıtay ilkelerine aykırı olması nedeniyle hüküm kurmaya elverişli görülmemiştir.

Bu durumda, mahkemece; mahallinde yeniden keşif yapılarak dava konusu taşınmazın bulunduğu Muratpaşa Belediyesi sınırları içinde benzer nitelikli yerlerin işgal dönemindeki kira paraları araştırılarak ve emsal kira sözleşmeleri temin edilerek (gerekirse re'sen araştırma yapılarak) taşınmazın büyüklüğü, işgal edilen alan ve kullanım durumu gibi hususlarda dikkate alınarak taşınmazın getirebileceği ecrimisil bedelinin uzman bilirkişiler aracılığı ile belirlenerek alınacak rapor sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan hususlar yönünden yeterli inceleme yapılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2400, Karar No: 2011/4038, Tarih: 07.04.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/2400 E.  ,  2011/4038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİDİM(YENİHİSAR) ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/04/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları F.’nin mirasçılarından mal kaçırmak amacı ile muvazaalı olarak dava konusu 249 ada 17 parsel sayılı taşınmazını davalıya temlik ettiğini ileri sürerek miras payları oranında tapu iptal tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, taşınmazın kendisinin gönderdiği para ile alındığını, daha sonra taşınmazın kendisine devredildiğini, Fransa’da çalıştığını alım gücünün bulunduğunu belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, müdahil davacı yönünden dosyanın tefrikine, ispat edilemeyen davacıların davasının reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . . raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptal-tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucu miras bırakan tarafından davalı oğluna yapılan temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olmadığının saptanması ve belirlenmesi suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davacıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine. Hükmün işin esası yönünden onanmasına;

Ancak, miras bırakan tarafından davalıya satılan dava konusu taşınmazın tarla niteliğinde olduğu, daha sonra tevhit sonucu arsa niteliğini aldığı ve davalı tarafından üzerine dükkanlar inşa edildiği görülmektedir. Mahkemece yapılan bilirkişi incelemesi sonucunda alınan rapor kapsamına göre dava konusu taşınmazın dava tarihi itibarıyla arsa olarak değerinin 108.797.24.-TL olduğu, dükkanlarla birlikte değerinin ise 888.951.70.-TL olduğu anlaşılmaktadır. Yargılama sırasında taşınmazın arsa ve dükkanlarla birlikte saptanan değeri üzerinden eksik harcın tamamlandığı dosya kapsamındaki belgelerle sabittir. Bu durumda müddeabihin miras bırakanın davalıya temlik ettiği arsa niteliğindeki taşınmazın arsa olarak dava tarihindeki değeri üzerinden davacıların iptalini talep ettikleri miras paylarına karşılık gelen toplam değer olacağı açıktır.

Hal böyle olunca, taraf yararına hükmedilecek avukatlık parasının bu meblağ gözetilerek tayin ve takdiri gerekirken taşınmaz üzerine davalı tarafından inşa ettirilen dükkanların değerinin dahil edilmek suretiyle fazla avukatlık parasına hükmedilmiş olması doğru değildir.

Davacıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle kararın açıklanan nedene hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  07.04.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/14348, Karar No: 2016/7011, Tarih: 09.05.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/14348 E.  ,  2016/7011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamından, müştekinin olay tarihinde evinin balkonundan suça sürüklenen çocuğu evinin karşısında bulunan garajındaki pencereleri alırken görmesi üzerine “ne yapıyosun” diye seslendiğinde kaçmaya başladığı, müştekinin arkasından giderek üç sokak ileride suça sürüklenen çocuğu tesadüfen görmesi üzerine yakalanacağını anlayarak pencereleri atarak kaçtığı, olayda kesintisiz takip olmadığının anlaşılması karşısında suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 35. maddesinin uygulanması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 09.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6415, Karar No: 2022/7090, Tarih: 21.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/6415 E.  ,  2022/7090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

1-Sanığın, “2010 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, faturaların gerçek alışverişlere dayandığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesap hareketleri ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, düzenleyicinin yeterli mal girişi olup olmadığı da dikkate alınarak, faturaları düzenleyen mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, sevk irsaliyelerinde plakası bulunan araç sahipleri ile işletenlerinin tanık sıfatıyla dinlenerek faturadaki malların sevklerine ilişkin bilgi ve görgülerinin tespit edilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma neticesinde sanık hakkında beraat kararı verilmesi yasaya aykırı,

2-Suçun sübutu halinde ise; hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359 maddesinin 3,4,5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Kabule göre de; suça konu faturaların stopaj gelir vergisinde kullanılması nedeniyle "2010" olarak eksik yazılan suç tarihinin "21.07.2010" olması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 21.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1638, Karar No: 2015/6089, Tarih: 05.05.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/1638 E.  ,  2015/6089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 05.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.