muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/5723, Karar No: 2024/2580, Tarih: 12.06.2024

Anayasanın 125. maddesinde, idarenin her türlü eylem ve işlemlerine karşı yargı yolunun açık olduğu belirtildikten sonra, son fıkrasında, idarenin kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlü olduğu hükme bağlanmıştır.
İdare kural olarak, yürüttüğü kamu hizmetiyle nedensellik bağı kurulabilen zararları ödemekle yükümlü olup; idari eylem ve işlemlerden doğan zararlar, idare hukuku kuralları çerçevesinde, hizmet kusuru veya kusursuz sorumluluk ilkeleri gereği tazmin edilmektedir.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "Doğrudan doğruya tam yargı davası açılması" başlıklı 13. maddesinde -ön karar başvurusu yapıldığı tarihte yürürlükte olan haliyle- "İdari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların idari dava açmadan önce, bu eylemleri yazılı bildirim üzerine veya başka süretle öğrendikleri tarihten itibaren bir yıl ve her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri gereklidir. Bu isteklerin kısmen veya tamamen reddi halinde, bu konudaki işlemin tebliğini izleyen günden itibaren veya istek hakkında altmış gün içinde cevap verilmediği takdirde bu sürenin bittiği tarihten itibaren, dava süresi içinde dava açılabilir." hükmüne yer verilmiştir.
 Maddede yer alan, idari eylem nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemiyle tam yargı davası açılabilmesi için, zarara sebep olan eylemin idariliğinin ve maddi olay ile yol açtığı zararın kesin olarak ortaya çıkması zorunludur.
Bu itibarla; ancak zararın varlığı, niteliği ve esaslı unsurları hakkında bir dava açmaya, o davayı ciddi ve objektif bir şekilde desteklemeye, gerekçelerini göstermeye elverişli yeterli hal ve şartların öğrenilmesi halinde zararın öğrenilmiş sayılacağının kabulü gerekmektedir.
İdari eylem, idarenin işlevi sırasında bir hareketi, bir davranışı, bir tutumu veya hareketsizliği; idari karar ve işlemle ilgisi olmayan, başka bir deyişle öncesinde, temelinde bir idari karar veya işlem olmayan salt maddi tasarrufları ifade etmektedir. Dolayısıyla zarara sebep olan  eylemin ve maddi olayın idariliği ve yol açtığı zarar bazen eylemin yapılmasıyla veya olayın gerçekleşmesiyle birlikte ortaya çıkarken, bazen de çok sonra, değişik araştırma, inceleme ve kesin sağlık raporları sonucu da ortaya çıkabilmektedir.
Esasen, idari eylemin tüm unsurları ile öğrenildiği ve zararın tam olarak ortaya çıktığı tarih dikkate alınmadan 2577 sayılı Kanunun 13. maddesinde öngörülen bir ve beş yıllık sürenin hesaplanması, bazı hallerde dava açma hakkının kullanılamaması sonucunu doğuracaktır. Eylemin idariliğinin ve/veya  zararın ortaya çıkmasıyla kullanılması mümkün olan dava açma hakkını ortadan kaldırır biçimde süre hesabı yapılmasının ise hak arama özgürlüğüyle bağdaşmayacağı açıktır.

Esasen, idari eylemin tüm unsurları ile öğrenildiği ve zararın tam olarak ortaya çıktığı tarih dikkate alınmadan 2577 sayılı Kanunun 13. maddesinde öngörülen bir ve beş yıllık sürenin hesaplanması, bazı hallerde dava açma hakkının kullanılamaması sonucunu doğuracaktır. Eylemin idariliğinin ve/veya  zararın ortaya çıkmasıyla kullanılması mümkün olan dava açma hakkını ortadan kaldırır biçimde süre hesabı yapılmasının ise hak arama özgürlüğüyle bağdaşmayacağı açıktır.
Ancak; idari istikrar ve idarenin sürekli dava tehdidi altında tutulmamasını amaçlayan ve hak düşürücü nitelikteki dava açma sürelerinin de; yukarıdaki ilke ve gerekler göz önünde bulundurulup, hak arama özgürlüğü ile idari istikrar ilkesi arasındaki denge korunarak maddi olaya özgülenerek uygulanması gerekmektedir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
Davacı tarafından, dava dilekçesinde, 1997 yılında skolyoz hastalığının tedavisi için gerçekleştirilen ameliyatlardaki tıbbi uygulama hataları nedeniyle yürüyememe durumu ve felç gelişmek suretiyle engelli hale geldiği iddiasında bulunulmuş ise de; 2001 yılında gerçekleştirilen implantların çıkartılmasına yönelik cerrahi girişim sonrasında yürüyememe durumu ve felç geliştiği belirtilerek fizik tedavi ve rehabilitasyon ile nöroloji bölümlerine başvurulduğu görülmüş, nitekim, bu başvurularda alınan anemnezlerde de yürüyememe durumu ve felç gelişmesinin implant çıkarmaya yönelik cerrahi işlem sonrasında meydana gelmiş olduğu belirtilmiştir.
Dosya incelendiğinde, davacının, yürüyememe durumu ve felç gelişmesi sebebiyle, 2001 yılında gerçekleştirilen cerrahi girişimden sonraki çeşitli tarihlerde tedavi için başvurularının olduğu görüldüğünden; davacı tarafından iddia edilen yürüyememe durumu ve felç gelişmesine ilişkin zararın, nihayet anılan bu tedavilerin gerçekleştirildiği tarihlerde var olduğunun kabulü gerekmektedir.
Ayrıca, dava dosyasına davacı ve davalı idarece sunulan beyanlardan, davacının tüm tedavi sürecini davalı idareye bağlı hastanede gerçekleştirdiği, davacının davalı idareye bağlı hastaneye tedavi için yapmış olduğu en son başvurusunun 2008 yılı içerisinde olduğu, 13/12/2012 tarihinde yapılan başvurunun ise sağlık kurulu raporu alınmak için yapıldığı, ancak davacı tarafından işlemlerin tamamlanmamış olması nedeniyle sağlık kurulu raporunun alınamadığı anlaşılmış olup, bu son başvuruda da davacının bedensel zararının niteliğinin ve niceliğinin değiştiğine yönelik herhangi bir tespitin bulunmadığı, hatta, davacının yürüyememe durumu ve felç gelişmesi şeklindeki bedensel zararının 2001 yılında gerçekleştirilen implant çıkarmaya yönelik cerrahi girişimden kaynaklandığının belirtildiği görülmüştür.

Bu haliyle, davacının yürüyememe durumu ve felç gelişmesi şeklindeki bedensel zararının, 2001 yılında gerçekleştirilen implant çıkarmaya yönelik cerrahi girişimden sonraki tedavi sürecinde var olduğu ve davacı tarafından bilindiği, davalı idareye bağlı hastaneye 13/12/2012 tarihinde yapılan başvuru neticesinde de hukuki olarak yeni bir durumun ortaya çıkmasını sağlayacak herhangi bir tespitin yapılmadığı; nitekim, yürüyememe durumu ve felç gelişen bir kişinin belirtilen bu bedensel zararları nedeniyle düzenli ve sürekli olacak şekilde takip ve tedavi altında tutulabileceği, bu durumun da zararın henüz tam olarak tespit edilmediği ve tedavi sürecinin tamamlanmadığı şeklinde yorumlanamayacağı, aksine bir yorumda, kalıcı bir hastalığı nedeniyle takip ve tedavi süreci devam eden herkesin, idari istikrar ve idarenin sürekli dava tehdidi altında tutulmamasını amaçlayan ve hak düşürücü nitelikte olan dava açma sürelerini hukuken yok saymak suretiyle her zaman dava açabileceği, bu yorumun ise hukuken muteber olmadığı kuşkusuzdur.
Öte yandan, davacının 13/12/2012 tarihinde davalı idareye bağlı hastaneye yapmış olduğu başvuruda iyileşemeyeceğinin öğrenildiğine, ayrıca bu durumun kendisince yapılan inceleme ve araştırmalar neticesinde tıbbi uygulama hatasından kaynaklandığına, bu nedenlerle de yürüyememe durumu ve felç gelişmesi şeklindeki bedensel zararının ve eylemin idariliğinin kesin olarak anılan bu tarihte ortaya çıkmış olduğuna yönelik iddiasının, hukuken davacının ispatına muhtaç ve soyut bir iddia olmaktan öteye geçebilecek nitelikte olmadığı, davacı tarafından bu iddialarını ispata yarar herhangi bir bilgi belge sunulmamış olduğu da açıktır. 
Bu durumda, davacının, yürüyememe durumu ve felç gelişmesi şeklinde bedensel zararı nedeniyle 2001 yılında gerçekleştirilen cerrahi girişimden sonra tedavi gördüğü ve anılan bu zararının en geç bu tedaviler sürecinde ortaya çıkmış olduğu ve bilindiği, 13/12/2012 tarihinde davalı idareye bağlı hastaneye yapılan başvurunun da anılan bu zararın ve eylemin idariliğinin kesin olarak ortaya çıkması ve öğrenilmesi şeklinde yorumlanamayacağı, ayrıca, davacının iddialarının da ispata muhtaç ve soyut nitelikte olduğu ve davacı tarafından bu iddialarını ispata yarar herhangi bir bilgi belge sunulmadığı, açık olduğundan; 1997 yılında gerçekleştirilen ameliyatlar sonrasında tıbbi uygulama hatası nedeniyle yürüyememe durumu ve felç gelişmesi şeklinde bedensel zarara uğradığı iddiasıyla 03/01/2013 tarihinde yapılan idari başvurunun 26/02/2013 tarihinde reddedilmesi üzerine 25/03/2013 tarihinde açılan işbu davanın süresinde olmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
Bu itibarla, davanın esası incelenmek suretiyle verilmiş olan temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU	:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Davalı idare ve müdahil ...'ın temyiz istemlerinin KABULÜNE, davacının temyiz isteminin REDDİNE,

Bu itibarla, davanın esası incelenmek suretiyle verilmiş olan temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU	:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Davalı idare ve müdahil ...'ın temyiz istemlerinin KABULÜNE, davacının temyiz isteminin REDDİNE,
2. ...Bölge İdare Mahkemesi...İdari Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı temyize konu kararının BOZULMASINA,
3. Yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın ...Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesine gönderilmesine, 12/06/2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2024/521, Karar No: 2024/1357, Tarih: 12.06.2024

DANIŞTAY İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU         2024/521 E.  ,  2024/1357 K.


"İçtihat Metni"
	T.C.
	D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas	No : 2024/521
Karar	No : 2024/1357
KARAR DÜZELTME İSTEMİNDE BULUNAN (DAVACILAR)	:1- ...
	                    2-...
	         VEKİLİ: Av....
KARŞI TARAF (DAVALI)	      : ... Bakanlığı 
	       .
VEKİLİ	      : Av. ...
İSTEMİN ÖZETİ	     :	Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca verilen, ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı ısrar kararının bozulmasına  ilişkin ... tarih ve E:..., K:... sayılı karara karşı, davacılar karar düzeltme isteminde bulunmaktadırlar.
SAVUNMANIN ÖZETİ	     : Savunma verilmemiştir. 
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ	    : ...
DÜŞÜNCESİ	  : Kararın düzeltilmesi isteminin kabulü ile ısrar kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
	Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
	Danıştay dava daireleri ve İdari veya Vergi Dava Daireleri Kurullarının temyiz üzerine verdikleri kararlar hakkında ancak 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 54. maddesinde yazılı nedenlerle kararın düzeltilmesi istenebilir. Kararın düzeltilmesi dilekçesinde öne sürülen hususlar ise adı geçen Kanun maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirisine uymamaktadır. 
	Bu nedenle kararın düzeltilmesi isteminin REDDİNE, 12/06/2024 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.   
KARŞI OY 
	X- Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun kararın düzeltilmesi istemine konu edilen  25/09/2023 tarih ve E:2023/285, K:2023/1718 sayılı kararındaki "X-Karşı oy" gerekçesi doğrultusunda kararın düzeltilmesi isteminin kabulü ile ısrar kararının İdare Mahkemesince davacılar lehine uygun bir miktar manevi tazminata hükmedilmesini teminen bozulması gerektiği oyuyla, karara katılmıyoruz. 
 
KARŞI OY 
	XX- Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun kararın düzeltilmesi istemine konu edilen 25/09/2023 tarih ve E:2023/285, K:2023/1718 sayılı kararındaki "XX-Karşı oy" gerekçesi doğrultusunda kararın düzeltilmesi isteminin kabulü ile İdare Mahkemesinin ısrar kararının onanması gerektiği oyuyla, karara katılmıyoruz. 
 
 
Üye
 
 
Üye
Muhsin 
YILDIZ
Sami 
KARATEKİN
Danıştay — Esas No: 2023/1866, Karar No: 2024/1363, Tarih: 12.06.2024

"İçtihat Metni"
                      T.C.
           D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas     No : 2023/1866
Karar	No : 2024/1363                                                                       
TEMYİZ EDENLER (DAVACILAR)	         : 1-...67-...				 VEKİLİ: Av. ...
										68-  99- ...								 VEKİLİ: Av. ...
100- ...
107- ...				 VEKİLİ: Av. ...   
							 108- ... Barosu Başkanlığı
                                                                 VEKİLLERİ: Av. ..., Av. ...
	           109- ... Odaları Birliği
	           VEKİLİ: Av. ...
	           110- ... Derneği 
								VEKİLİ: Av. ...
	           111- ... Tabip Odası								VEKİLİ: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALILAR)               :1- ... 
	           2- ... Bakanlığı
		 VEKİLLERİ: Hukuk Müşaviri ...,					  Hukuk Müşaviri Sema Baydar, Av. ...       
 
İSTEMİN KONUSU	          : Danıştay Altıncı Dairesinin 02/03/2023 tarih ve E:2020/3285, K:2023/2192 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.  
YARGILAMA SÜRECİ       :
Dava konusu istem: İzmir Çeşme Kültür ve Turizm Koruma ve Gelişim Bölgesi sınırlarının yeniden belirlenmesine ilişkin 11/02/2020 tarih ve 2103 sayılı Cumhurbaşkanı kararının iptali istenilmiştir.
Daire kararının  özeti:  Danıştay Altıncı Dairesinin 02/03/2023 tarih ve E:2020/3285, K:2023/2192 sayılı kararıyla;
Davacılardan ... Barosu ve ... Tabip Odası yönünden;
2577 sayılı Kanun'un 2. maddesinde yer alan ve iptal davasının subjektif ehliyet koşulu olan "menfaat ihlali"nin doktrin ve içtihatlarda dava konusu işlemle davacı arasında kurulan  kişisel, meşru, güncel bir menfaat ilişkisi olarak tanımlandığı, menfaatin  kişisel ve meşru olması için hukuki bir durumdan ortaya çıkması gerektiği, sözü edilen menfaat ilişkisinin varlığı ve sınırlarının her olayda yargı yerince uyuşmazlığın niteliğine göre belirlenmesi gerektiği, 
Kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarının genel nitelikteki düzenleyici işlemlere karşı sadece kuruluş kanunlarında gösterilen amaçları doğrultusunda dava açma ehliyeti bulunduğu, nitekim konuyla ilgili Anayasal ve yasal düzenlemelerde de bu kuruluşların amaçları dışında faaliyette bulunamayacaklarının açık bir biçimde yer aldığı, 
 Davacılardan İzmir Barosu yönünden; 1136 sayılı Kanun'un 76. maddesinde sayılan Baroların görevleri göz önünde bulundurulduğunda, dava konusu Cumhurbaşkanı Kararının, doğrudan, davacılardan İzmir Barosu'nun hak ve menfaatlerini etkilemediği; anılan Kanun maddesinin de davacıya hukuken böyle bir hak tanımayacağı açık olduğundan dava konusu Cumhurbaşkanı Kararı ile İzmir Barosu arasında menfaat ilişkisinin bulunmadığı,

Davacılardan İzmir Barosu yönünden; 1136 sayılı Kanun'un 76. maddesinde sayılan Baroların görevleri göz önünde bulundurulduğunda, dava konusu Cumhurbaşkanı Kararının, doğrudan, davacılardan İzmir Barosu'nun hak ve menfaatlerini etkilemediği; anılan Kanun maddesinin de davacıya hukuken böyle bir hak tanımayacağı açık olduğundan dava konusu Cumhurbaşkanı Kararı ile İzmir Barosu arasında menfaat ilişkisinin bulunmadığı, 
Davacılardan İzmir Tabip Odası yönünden; 6023 sayılı Türk Tabipler Birliği Kanunu'nun ilgili düzenlemeleri göz önünde bulundurulduğunda, dava konusu Cumhurbaşkanı Kararının, doğrudan, davacılardan İzmir Tabip Odası'nın hak ve menfaatlerini etkilemediği, anılan Kanun düzenlemelerinin de davacıya hukuken böyle bir hak tanımayacağı, dava konusu Cumhurbaşkanı Kararı ile İzmir Tabip Odası arasında da menfaat ilişkisi bulunmadığı,
Davalı idarelerin usule ilişkin diğer itirazlarının yerinde görülmediği,
Diğer davacılar yönünden, dosyanın ve yerinde yaptırılan keşif ve bilirkişi raporunun birlikte değerlendirilmesinden;  dava konusu işlemin, bir planlama kararı ya da plan onama işlemi olmadığı, belirli bir alanın statüsünü değiştiren ve bu bağlamda olası bir planlama ve yatırım sürecine ilişkin idari yetkiler ile izlenmesi gereken prosedürü etkileyen idari bir işlem olduğu, Cumhurbaşkanı Kararıyla tesis edilen işlemin, mevzuatta belirtilen usule ve Kültür ve Turizm Koruma Geliştirme Bölgesi tanımına uygun olduğu; bilirkişi raporunda eleştirilen hususların ancak planlama çalışması sonunda ortaya çıkacağı; idarenin amacının alandaki mevcut potansiyeli yüksek olan su ve doğa sporları turizminin, eko turizmin, golf turizminin, agro ve ekstrem faaliyetler turizminin, sağlık turizminin, kültür ve fuar etkinlikleri gibi faaliyetlerin "koruma-kullanma dengesi" ve "sürdürülebilirlik" ilkeleri çerçevesinde gelişmesini sağlamak olduğu, alana koruma düzeyi en yüksek statü olan  "Kültür ve Turizm Koruma ve Gelişim Bölgesi" statüsünün verilmesinin de bu amaç doğrultusunda yapıldığı, dava konusu işlemde belirtilen kullanım alanlarının, alanın potansiyelini ortaya koymak için yapılan çalışmalar olduğu ve asıl kullanımın ancak planlama çalışmaları sonucu ortaya çıkacağı, alanın potansiyeline veya ihtiyacına aykırı bir kullanım olup olmadığı hususunun da planlama çalışmalarından sonra incelenebileceği,

Diğer yandan, alanın Kültür ve Turizm Koruma ve Gelişim Bölgesi olarak ilan edilmesinin alandaki ekolojik yapıyı olumsuz etkileyeceğinin bu aşamada söylenemeyeceği; yapılacak planlama çalışmaları sonunda ekolojik yapıyı olumsuz etkileyecek bir durumun olması halinde ekolojik yapının korunması amacıyla başta Çevre Kanunu olmak üzere ilgili mevzuat hükümlerinin uygulanacağının tabii olduğu ve gerek görülmesi halinde ilgililerin yargı yoluna başvurabileceği, ayrıca davalı idarece, davaya konu işlemden sonra, İzmir Çeşme Kültür ve Turizm Koruma ve Gelişim Bölgesine ilişkin planlama çalışmalarına esas olmak üzere, yerinde yapılan saha araştırmaları ile Stratejik Çevresel Değerlendirme Raporu, Mikrobölgeleme Etüt Raporu, Ekolojik Araştırma ve Değerlendirme Raporu, Ulaşım Etüt Raporları, Ters Ozmoz Yöntemiyle Deniz Suyundan İçme-Kullanma Suyu Temini Fizibilite Raporu ve Ekolojik Yaşam Planı çalışmalarının yürütüldüğü, bu çalışmalar sonucunda hazırlanan bazı raporların da dosyaya ibraz edildiği,
Öte yandan, davaya konu işleme ilişkin gerekçe raporunun değerlendirilmesi yönünden ise; dosyada mevcut bilgi ve belgeler çerçevesinde, davaya konu İzmir Çeşme KTKGB sınırlarının yeniden belirlenmesine ilişkin işlemle 16.000 hektarın üzerinde bir alanı kapsayacak şekilde yeniden belirlenen Çeşme KTKGB sınırları incelendiğinde; alanda, 1., 2. ve 3. derece Arkeolojik Sit Alanlarının, Alaçatı Kutlu Aktaş Barajı İçme-Kullanma Suyu Havzasının, Kesin Korunacak Hassas Alanlar, Nitelikli Doğal Koruma Alanları ve Sürdürülebilir Koruma ve Kontrollü Kullanım Alanlarından oluşan Doğal Sit Alanlarının, Akdeniz Foku Yaşam Alanları gibi alanların ve çeşitli ekosistemlerin bulunduğu ve mevzuat düzenlemeleri ile korunan yapılaşma yasağı ya da kısıtlı yapılaşma olanağı bulunan söz konusu alanların birçoğunun dava konusu işlemle belirlenen sınır üzerinde yer aldığı görülmekle birlikte, işleme dayanak gerekçe raporunda, bölgedeki turizm imkanları ve koruma gereklilikleri ile eki haritada gösterimi yapılan sınırlar yönünden yeterli tespitlerin olduğu, sınırların genişletilmesi ve değiştirilmesine ilişkin gerekliliklerin ortaya konulduğu, korunan alanların KTKGB içerisinde yer almalarının gerekçesinin turizm gelişimine yönelik bütüncül planlama kararlarının geliştirilmesine olanak sağlayacak bir bölge sağlanması olarak açıklandığı, söz konusu tespitlerin ilgili mevzuatta aranan hususlar yönünden yeterli olduğu, korunan alanlar ile turizm türlerinin bölgeye entegrasyonuna yönelik genel stratejilere ilişkin değerlendirmelerin bölgeye ilişkin yapılacak -koruma planları da dahil olmak üzere- diğer planlamalara esas olacak detaylı raporlama çalışmalarının konusu olduğu gerekçesiyle, 
Davanın kısmen reddine, kısmen ehliyet yönünden reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI 					  : Davacılar tarafından,  daha önce ilan edilen İzmir Çeşme Kültür ve Turizm Koruma ve Gelişim Bölgesi sınırlarının çok daha genişletildiği, önceki sınırlar dahilinde mevcut olan geniş orman alanlarına dava konusu idari işlemle güneye doğru tapuda tescilli çok daha geniş yeni orman alanları ilave edildiği, orman alanlarının dava konusu tüm turizm bölgesi alanının yaklaşık yarısını teşkil ettiği, dava konusu idari işlemle turizm bölgesi sınırları içine deniz yüzeyleri- deniz alanları dahil edildiği, dava konusu idari işlemin kapsadığı sınırlar içinde geniş mera alanları, tarım arazileri, kıyılar, doğa koruma alanları bulunduğu, dava konusu alanın ve 11 adet turizm merkezi ile Çeşme Yarımadası'nın tamamının irtifak hakları ile yerli ve yabancı yatırımcılara devrinin söz konusu olacağı, Turizm Teşvik Kanunu'nda yer alan düzenlemelere göre Kültür ve Turizm Koruma ve Gelişim Bölgelerine ya da Turizm Merkezlerine dahil edilebilecek orman alanlarının, il genelindeki toplam orman alanlarının binde 5'i ile sınırlandırılmış olduğu, İzmir il sınırları dahilindeki tüm turizm bölgeleri ve turizm merkezlerine ayrılan orman alanlarının 2.378 hektardan fazla olmaması gerektiği, oysa, sadece dava konusu İzmir Çeşme Kültür ve Turizm Koruma ve Gelişim Bölgesi sınırlarında tahsis edilebilecek tescilli orman alanının 4.246 hektar olduğu, dava konusu işlemle turizm bölgesi olarak ilan edilen 4.246 hektar tescilli orman alanının, bir yatırımcıya terk edilerek başkasının yararlanmasına engel olabildiği ayni hak bahşedileceği, deniz alanlarının Kültür ve Turizm Koruma ve Gelişim Bölgesi ilan edilmesinin hukuka aykırı olduğu, dava konusu idari işlemde kamu yararının bulunmadığı, Anayasa'nın 43. maddesi uyarınca kıyıların özel mülkiyete konu olamayacağı, herkesin ortak kullanımına açık bulunmaları gerektiği, dava konusu idari işlem ile Çeşme Yarımadasının güney ve kuzey kıyılarının neredeyse tamamının turizm bölgesi ilan edildiği, bu alanlarda yatırımcı lehine irtifak hakkı tesis edilerek sınırlı ayni hak sağlanacağı, dava konusu işlemin Anayasa'nın 2,11,138/4

. maddesi uyarınca kıyıların özel mülkiyete konu olamayacağı, herkesin ortak kullanımına açık bulunmaları gerektiği, dava konusu idari işlem ile Çeşme Yarımadasının güney ve kuzey kıyılarının neredeyse tamamının turizm bölgesi ilan edildiği, bu alanlarda yatırımcı lehine irtifak hakkı tesis edilerek sınırlı ayni hak sağlanacağı, dava konusu işlemin Anayasa'nın 2,11,138/4. maddelerine aykırı olduğu, İzmir Çeşme Paşalimanı KTKGB'nin belirlenmesine ilişkin 12/10/2005 tarih ve 2004/8328 sayılı Bakanlar Kurulu kararının iptali istemi ile açılan davada Danıştay Altıncı Dairesinin E:2006/4056, K:2008/8262 sayılı kesinleşmiş kararı ile dava konusu işlemin iptal edildiği, dava konusu işlemle İzmir Çeşme Kültür ve Turizm Koruma ve Gelişim Bölgesi adı altında yeniden hayat bulduğu, İzmir Çeşme Kültür ve Turizm Koruma ve Gelişim Bölgesi içindeki birçok koruma bölgesinin idari yargı kararlarına dayanılarak koruma altına alınmış olduğu, Danıştay Altıncı Dairesinin E:2006/4056, K:2008/8262 sayılı kararında işaret edilen koruma gerekliliğine göre dava konusu idari işlemde kültür kavramının turizm kavramına, koruma kavramının ise kullanma/gelişme kavramına göre öncelikli olması durumunun aksi yönde bir yaklaşımla tesis edilmiş olduğu hususunun denetlenmesi gerektiği, İzmir Çeşme Kültür ve Turizm Koruma ve Gelişim Bölgesi içerisinde yer alan parsellerin büyük bir kısmının ''Nitelikli Doğal Koruma Alanı''nda, kalan kısmının da ''Sürdürülebilir Koruma ve Kontrollü Kullanım Alanı''nda yer aldığı, turizm yatırımlarının ne olacağı, yatırımların ölçeği, ne gibi inşai faaliyetleri içerdiği, imar planları, ilgili projeleri vb. olmadan nasıl kamu yararı barındırdığının anlaşılamadığı, dava konusu işlemle Akdeniz fokunun üreme ve yaşama alanları olan kıyılar ve deniz alanlarının Turizm Bölgesi olarak belirlenmesinin uluslararası sözleşmelere açıkça aykırı olduğu, Alaçatı Kıyı Ekosistemi'nin dava konusu Kültür ve Turizm Koruma ve Gelişim Bölgesi kapsamında olduğu, bölgenin zengin bir habitata, ayrıca nesli tehlike altında birçok kuş türüne ev sahipliği yaptığı, bu alanlarda bilimsel ve koruma maksatlı faaliyetler ile kuş gözlemi dışında hiçbir faaliyete izin verilemeyeceği, dava konusu işlemle Alaçatı Kıyı Ekosistemi'nin Kültür ve Turizm Koruma ve Gelişim Bölgesi olarak belirlenmesinin Sulak Alanların Korunması Yönetmeliği'ne ve uluslararası sözleşmelere açıkça aykırı olduğu, dava konusu Kültür ve Turizm Bölgesi sınırları  içinde Erythrai Antik Kenti alanının 1. Derece arkeolojik sit alanı olduğu, Anayasa'nın 63