muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/8727, Karar No: 2010/14201, Tarih: 12.07.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/8727 E.  ,  2010/14201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ... Mirasçısı olan davacılar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... adına açılan davaların kısmen kabulüne, diğer davacılar adına açılan davaların ise reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden, davacılardan ... ve ...'a kamulaştırma işleminin 1975 yılında noter kanalı ile usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği anlaşıldığından, adı geçen davacılar yönünden, Kamulaştırma Kanununun 14. maddesinde öngörülen 30 günlük hak düşürücü süre nedeni ile davanın reddine karar verilmesi doğrudur.

2-Mahkemece, tapu maliki olan ölü ... mirasçıları ..., ..., ... adına açılan davalar; murislerine usulüne uygun şekilde kamulaştırma tebligatı yapıldığından bahisle reddedilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden, dava konusu taşınmazdaki davacılara ait hisselerin geldisi olan kadastral 2686 parselin kamulaştırılmasına ilişkin işlemin ... adına noter kanalı ile tebliğe çıkartılıp, 1975 yılında yeğeni ... adına tebliğ edildiği ancak; bu tebligatta aynı çatı altında oturduğu ibaresinin bulunmadığı gibi, ...'ın bu isimde bir yeğeninin de bulunmadığı anlaşılmıştır.

Bu durumda, ...'a yapılan tebligatın geçeriz olduğu anlaşıldığı ve mirasçıları olan davacılara da yapılmış bir tebligat bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Ayrıca, dosyada bulunan kanıt ve belgelerden dava konusu taşınmaza 1975 yılında el atıldığı anlaşılmıştır.

Bu durumda ... mirasçısı olan davacılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... mirasçısı olan davacılar ..., ... ve ... adına açılan davalar ile ilgili olarak;

30.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa eklenen Geçici 6. madde ile;

Ayrıca, dosyada bulunan kanıt ve belgelerden dava konusu taşınmaza 1975 yılında el atıldığı anlaşılmıştır.

Bu durumda ... mirasçısı olan davacılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... mirasçısı olan davacılar ..., ... ve ... adına açılan davalar ile ilgili olarak;

30.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa eklenen Geçici 6. madde ile;

“Kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle, bu maddenin yürürlüğe girmesinden önce tazmin talebiyle dava açmış olanlar; bu madde hükümlerine göre uzlaşma yoluna gitmeyi isteyip istemediklerini bu maddenin yürürlüğe girmesinden itibaren üç ay içinde idareye ve mahkemeye verecekleri dilekçeler ile bildirebilirler. Uzlaşma talebi üzerine, uzlaşma görüşmelerinin neticesine kadar dava bekletilir; uzlaşılmaması halinde, uzlaşmazlık tutanağının mahkemeye sunulmasından sonra davaya devam edilir.” hükmü getirilmiş olduğundan, bu düzenleme doğrultusunda işlem yapılarak sonucuna göre;

Karar verilmek üzere hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 12.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5913, Karar No: 2013/985, Tarih: 22.01.2013

**4. Ceza Dairesi         2011/5913 E.  ,  2013/985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıkların görevli olduğu müdürlüğe tahsis edilen akaryakıtla ilgili azami limit olup olmadığı, varsa çalışmayan otobüs ve çim makinesi için alındığı belirtilen akaryakıt miktarının sanıkların görevli oldukları kurumun diğer araçlarına tahsis edilen akaryakıt limitini aşıp aşmadığı araştırılarak sonucuna göre hukuki durumunun tayini gerekirken eksik kovuşturma ile yetinilerek beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7060, Karar No: 2014/1120, Tarih: 28.01.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/7060 E.  ,  2014/1120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4.fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.01.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16128, Karar No: 2017/4942, Tarih: 06.04.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/16128 E.  ,  2017/4942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yoksulluk ve iştirak nafakalarının artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; tarafların boşanmaları sonucu velayeti anneye verilen çocuk için belirlenen 150 TL iştirak nafakası ile davacı için belirlenen 150 TL yoksulluk nafakasının ihtiyaçların artması, günün ekonomik koşulları ve enflasyon karşısında yetersiz kaldığını ileri sürerek halen ödenmekte olan nafakaların davacı için 500TL’ye, müşterek çocuk için 400 TL’ye yükseltilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davalının tır şoförü olduğunu, 834 TL olan maaşından 300 TL nafaka kesildiğini, 400 TL kira ödediğini, boşanma kararının kesinleşmesinden itibaren bir yıl dahi geçmeden bu davanın açıldığını, davacının ortak birikimi olan banka hesabından faiz geliri elde ettiğini ve vefat eden babasından dolayı emekli maaşı aldığını, davalının ise gelirinde artış olmayıp masraflarının arttığını bildirerek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; nafaka miktarlarının 50 TL arttırılmak suretiyle 200 TL ye çıkartılmasına karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, iştirak ve yoksulluk nafakasının arttırılması istemine ilişkindir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı tarafın sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Davacının iştirak nafakasına yönelik temyiz itirazı yönünden;

TMK.nun 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf, ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan, iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olayda; dosyadaki bilgi ve belgelerden, tarafların 11.04.2013 tarihinde boşandığı, 2002 doğumlu Melike Nur adında müşterek çocuklarının bulunduğu, boşanma kararı ile birlikte çocuğun velayetinin davacı anneye verildiği ve müşterek çocuk lehine aylık 150 TL iştirak nafakasına hükmedildiği ve müşterek çocuğun dava tarihi itibariyle 14 yaşında olduğu; davacının çalışmadığı, babasından dolayı aylık 230 TL civarında yetim aylığı aldığı, eşi ile ortak aldıkları evde ikamet ettiği; davalının ise Botaş’a bağlı tır şoförü olarak çalıştığı, babasına ait evde oturduğu, emsal ücret araştırmasına göre aylık 2.520 TL net ücret ve yılda 4 tam maaş ikramiye alabileceği anlaşılmaktadır.

Müşterek çocuk lehine takdir edilen iştirak nafakasının takdir edildiği tarihten itibaren geçen sürede enflasyon ve ekonomik nedenlerle değerinin düştüğü bir gerçektir. Yaşça büyüyen çocuğun, eğitim ve öğrenim koşullarının değişmesi nedeniyle, ihtiyaçlarının arttığı da açıktır.

Buna göre, tarafların tespit edilen sosyal ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, ekonomik göstergelerdeki değişim dikkate alındığında, mahkemece; artırılan iştirak nafakası miktarı az olup, TMK.nun 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır. Daha fazla bir miktarda nafakanın artırımına gidilmesi gerekirken; yazılı şekilde az miktarda iştirak nafakası takdiri hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8903, Karar No: 2011/6242, Tarih: 16.05.2011

**7. Ceza Dairesi         2009/8903 E.  ,  2011/6242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5728 sayılı yasa ile 5846 sayılı yasada yapılan değişikliklerin tartışılmasının gerekmesi ve 5271 sayılı CMK’nun 5560, 5728 ve 6008 sayılı yasalar ile değişik 231.maddesinde yapılan değişiklikler uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulaması olanaklı hale geldiğinden, 5237 sayılı TCK.nun 7.maddesi gözetilerek, yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 16.05.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13835, Karar No: 2018/3142, Tarih: 13.03.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/13835 E.  ,  2018/3142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından her iki boşanma davası ve ferileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre ortak çocuğun ihtiyaçlarına nazaran takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusuru bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı, ölçülülük ilkesine uygun olmayıp fazla bulunmuştur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesinde yer alan hakkaniyet ilkesi gözetilerek daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

4-Davacı- karşı davalı erkeğin 29.04.2015 tarihli ıslah dilekçesiyle talep ettiği maddi ve manevi tazminat (TMK m. 174/1-2) talepleri hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

4-Davacı- karşı davalı erkeğin 29.04.2015 tarihli ıslah dilekçesiyle talep ettiği maddi ve manevi tazminat (TMK m. 174/1-2) talepleri hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

5-Velayeti anneye verilen ortak çocuk 11.04.2015 doğumlu ...ile davacı-karşı davalı baba arasında kişisel ilişkinin kurulmasına karar verilmiş, kişisel ilişki kurulurken çocuğun 7 yaşını doldurmadan öncesi ve sonrası ayrı ayrı düzenlenerek, kademeli bir kişisel ilişki düzenlemesi yapılmıştır. Değişen koşullara göre, çocuğun yaşı, eğitim ve sağlık durumları gözetilerek kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi ileriki yıllarda her zaman istenebilir. Kişisel ilişki kurulmasına yönelik hüküm kurulurken; gelecek yıllardaki koşullar önceden bilinemeyeceğinden, şimdiden ortak çocuk ile davacı-karşı davalı baba arasında kademeli bir şekilde kişisel ilişki düzenlenmiş olması isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün, yukarıda 2., 3., 4. ve 5. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.03.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2021/8377, Karar No: 2021/10118, Tarih: 27.12.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/8377 E.  ,  2021/10118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden; davalı kadın tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

İlk derece mahkemesince davacı erkek tam kusurlu bulunarak davanın reddine hükmedilmiş, hükme karşı davacı erkek istinaf talebinde bulunmuş, davacı erkeğin istinaf talebinin kısmen kabulüyle davalı kadının az da olsa kusurlu olduğu belirtilerek davanın kabulüyle tarafların boşanmalarına ve boşanmanın ferilerine hükmedilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 166. maddesinde "Evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerin her birinin boşanma davası açabileceği" hükme bağlanmıştır. Bu hükmü, tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamak ve değerlendirmek doğru değildir. Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer. Yine böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan evlilik birliğini devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonra da madem ki birlik artık sarsılmış diyerek boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını isteyebilir. Öyle ise; Türk Medeni Kanunu'nun 166. maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp, daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu durumun belirlenmesi dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır (TMK m. 166/2).

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davacı erkeğin ilk derece mahkemesince ve bölge adliye mahkemesince kabul edilen "Ailesinin isteği ile evi terketmesi, çocuklarının eğitimi ile ilgilenmemesi, ailesinin evlilik birliğine müdahalesine sessiz kalması" şeklindeki kusurlu davranışları karşısında davalı kadına atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Davalı kadına kusur olarak yüklenen vakıalara ilişkin dinlenen davacı tanıklarının beyanları sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak soyut izahlardan ibaret olup hükme esas alınması mümkün değildir. Bu durumda açıklanan nedenle davanın reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi.27.12.2021 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/21763, Karar No: 2012/26048, Tarih: 18.12.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/21763 E.  ,  2012/26048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, gayrimenkul satış vaadi sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemli olup, karar tüketici mahkemesinden verilmekle davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 1.Hukuk Dairesinindir.Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmesine, 18/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17227, Karar No: 2014/40154, Tarih: 03.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/17227 E.  ,  2014/40154 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/318452

MAHKEMESİ : Tokat 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/11/2012

NUMARASI : 2012/479 (E) ve 2012/515 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1)Mağdur M.. E..'ya yönelik 24/09/2008 tarihinde işlenen yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2)Mağdurlar M.. E..'ya ve Z.. B..'ya yönelik 17/09/2008 tarihinde işlendiği iddia edilen yaralama suçundan kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede:

Mağdurların, tüm aşamalardaki ifadelerinde sanığın, 17/09/2008 tarihinde de kendilerini yaraladığını iddia etmişler ise de, 17/09/2008 tarihli bir adli raporun bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair deliller açıklanıp, denetime imkan verecek şekilde gösterilmeden sanığın her iki suçtan mahkumiyetine karar verilmesi;

3)Mağdur Z.. B..'ya yönelik 24/09/2008 tarihinde işlendiği iddia edilen yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede:

a)Dosyanın incelenmesinde mağdur Z.. B.. hakkında 24/09/2008 tarihli (Saat 16.45) kesin rapor, 24/09/2008 tarihli geçici rapor (Saat 07.30) ve Tokat Dr. C. A. Devlet Hastanesi Baştabipliğinden alınan 24/09/2008 tarihli 7452 numaralı kesin raporun bulunduğu, iddianamede 24/09/2008 tarihli olayın saatinin 16.15 olarak gösterildiği, mağdur Z.. B.. ve diğer mağdur M.. E..'nın kolluktaki ifade tarih ve saatleri incelendiğinde 24/09/2008 tarihinde gece saat 04.00 sıralarında sahur vaktinde mağdur Z.. B..'nın sahur için hazırladığı böreği fırında değil de tavada pişirdiği için sanıkla tartıştıkları ve sanığın mağduru yaraladığı, aynı günün sabahına mağdurun 07.30'da rapor alıp karakolda ifade verdiği, aynı gün akşam eve geldiğinde ise sanığın, mağdurun kendisini şikayet etmesine sinirlenerek mağduru bir kez daha dövdüğü, bunun üzerine 24/09/2008 tarihli saat 16.45'i gösteren geçici raporun alındığı dikkate alındığında, mahkemesince bu raporların tarih ve saatlerinin incelenmeden hangi raporun, hangi saatte işlenen olaya olduğunun tartışılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,