muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3237, Karar No: 2021/5787, Tarih: 28.09.2021

Davalı vekili, davaya konu kambiyo senedinin teminat senedi olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; dava konusu uyuşmazlığın taraflar arasında 16.03.2012 tarihinde akdedilen franchise sözleşmesine dayalı başlayan ticari ilişki kapsamında davacı tarafından davalıya verildiği ileri sürülen teminat senedinden kaynaklı borçlu olmadığının tespitine ilişkin olduğu, bononun malen veya nakden kısmının boş bırakıldığı, taraflar arasında imzalanan 16.03.2012 tarihli franchise sözleşmesinin de bonoya ilişkin herhangi bir açıklama yapılmadığı, senet metni üzerinde teminat senedi olduğuna ilişkin herhangi bir kayıt bulunmadığı, davacının bononun teminat senedi olduğuna ilişkin yazılı bir delil sunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; bir kambiyo senedi olan bononun keşideci tarafından bazı unsurları eksik olarak düzenlenmesi ve bu eksikliklerin bonoyu elinde bulunduran kişi tarafından doldurulmasının TTK'nın 778/2-f maddesi yollamasıyla TTK'nın 680. maddesi gereğince mümkün olduğu, ancak davacının keşideci olarak imzalayıp verdiği bononun sonradan anlaşmaya aykırı olarak doldurulduğu iddiasının kanuni delillerle (senet, yemin) ispatlanması gerekirken taraflar arasında imzalanan sözleşmede, takibe konu bonoya açık atıfta bulunulmadığı gibi, bono üzerinde teminat için verildiğine dair açıklamanın da bulunmadığı gerekçesiyle davacının istinaf talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 14,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 28.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10472, Karar No: 2012/13719, Tarih: 11.07.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/10472 E.  ,  2012/13719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memur olmayan kimsenin teselsülen resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yasal koşulları bulunmadığından sanık müdafiinin vaki duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede gereği görüşüldü:

Sanığın, Uyap kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen 10.07.2012 tarihli nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 26.04.2010 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, hükmün bu sebeple 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK'nun 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddesi uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 11.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12962, Karar No: 2023/10519, Tarih: 05.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/12962 E.  ,  2023/10519 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/576 E., 2023/898 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.05.2012 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Eskişehir (Kapatılan) 5. Sulh Ceza Mahkemesinin, 31.10.2012 tarihli ve 2012/504 Esas, 2012/902 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 21.11.2012 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

C. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Eskişehir (Kapatılan) 5. Sulh Ceza Mahkemesinin, 12.07.2013 tarihli ve 2012/504 Esas, 2012/902 sayılı Ek kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan karar tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 62 inci maddesi uyarınca hükmedilen 10 ay hapis cezasının, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası ve sekizinci fıkrası uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına ve sanığın beş yıl süre ile denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, 18.03.2014 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmiştir.

D. Sanığın denetim süresi içinde 09.08.2014 tarihinde işlediği izin tecavüzü suçundan Kara Kuvvetleri Komutanlığı 5 inci Kolordu Komutanlığı Çorlu Askeri Ceza Mahkemesince verilen 04.03.2015 tarihli ve 2014/1988 Esas, 2015/285 Karar sayılı mahkûmiyet kararının kesinleştiğinin ihbar olunması üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Eskişehir (Kapatılan) 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2015 tarihli ve 2015/1285 Esas, 2015/1375 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 62 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

E. Kararın sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 14.02.2023 tarihli ve 2020/18218 Esas, 2023/977 Karar sayılı kararı ile, hükmün gerekçesiz olması nedeniyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

F. Bozmaya uyularak, yapılan yargılama sonucunda, Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2023 tarihli ve 2023/576 Esas, 2023/898 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılması ve hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; bağımlı olduğuna, tedavi olmak istediğine, hapis cezasını kabul ettiğine ancak tedavi olmak istediği için kararı temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

10.01.2012 tarihinde sanığın tedirgin hareketler sergilemesi üzerine durdurulduğu, sanığın üzerinde bulunan şeffaf küçük poşet içerisinde 3 adet hapı rızaen kolluk görevlilerine teslim ettiği, sanık hakkında, sanığın kan ve idrar örneğinde esrar maddesinin pozitif çıktığının tespit edildiği, sanığın rızaen teslim ettiği madde hakkında düzenlenen uzmanlık raporu ile amfetamin ve MDMA isimli etken maddeleri içerdiğinin ve bu maddelerin 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun kapsamında yer alan maddelerden olduğunun belirlendiği, sanığın aşamalarda alınan savunmalarında 'Kuyubaşı mahallesinde tanımadığı değişik kişilerden zaman zaman ot diye tabir ettiği uyuşturucu madde satın alıp kullandığını, yakalandığında uyuşturucu hap da satın aldığını ancak henüz içemeden yakalandığını' beyan ederek atılı suç yönünden ikrarda bulunduğu, bu şekilde sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit görüldüğü, gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ve aynı Kanun’un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun’un geçici 7 nci maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun’un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası ve aynı Kanun’un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun’un geçici 7 nci maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi

ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a. Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanun’un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b. Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun’un 85 inci maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7 nci maddenin üçüncü fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Kanun'la ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2. Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı Kanun'un 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "01.01.2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar

sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, 5271 sayılı Kanun'da yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin 3 üncü fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun, "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Nedenleri ile hukuka aykırılık tespit edilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2023 tarihli ve 2023/576 Esas, 2023/898 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17050, Karar No: 2024/14092, Tarih: 26.11.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/17050 E.  ,  2024/14092 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2012/804 E., 2014/723 K.

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Katılan şirkette işçi olarak çalışan sanığın, şirketin 2011 yılı Temmuz ve Ağustos aylarında aktarma ve tır karnesi tescil ve gümrük işlemlerinde 43 adet aracın tescil ve gümrük işlerini yapmamasına rağmen yapılmış gibi göstererek katılan şirketten masraf almak suretiyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanığın dosyaya sunulan 09.09.2011 tarihli dilekçesinde, hata yaptığını kabul ettiğini bundan sonra daha dikkatli olacağını beyan etmesi, kovuşturma aşamasında suçlamayı kabul etmemesi, Erenköy Gümrük Müdürlüğünün 10.02.2014 tarihli yazısıyla, listede kayıtlı araç plakalarından 14 tanesi hakkında herhangi bir işlem bulunamadığının bildirilmesi, Halkalı Gümrük Müdürlüğünün 27.03.2014 tarihli yazısında, işlem görmeyen araçların belirtilmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; gümrük müdürlüğü beyannameleri, avans kapama listeleri, ödeme belgeleri, dosya kapsamındaki diğer bilgi ve belgeler ile gerekirse şirket kayıt ve defterleri de değerlendirilmek suretiyle bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ile beraatine hükmedilmesi,Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 26.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/397, Karar No: 2023/262, Tarih: 04.05.2023

**Ceza Genel Kurulu         2020/397 E.  ,  2023/262 K.**

**"İçtihat Metni"**

YARGITAY DAİRESİ : (Kapatılan) 14. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 1014-1072

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Suça sürüklenen çocuk ...’ın çocuğun basit cinsel istismarı suçundan TCK'nın 103/1-3.cümle, 103/4, 43/1, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin İstanbul Anadolu 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 25.01.2018 tarihli ve 193-35 sayılı hükmün, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili, mağdur vekili, Cumhuriyet savcısı ve suça sürüklenen çocuk müdafisi tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesince 03.04.2018 tarih ve 1044-578 sayı ile dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda istinaf başvurusunun vekalet ücreti yönünden düzeltilerek esastan reddine, anılan kararın da katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili, mağdure vekili ve suça sürüklenen çocuk müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 30.01.2018 tarih ve 7346-563 sayı ile; "Mağdurun soruşturma evresinde verdiği ifadede 2017 yılı Ocak ayında istismar eylemlerinin meydana geldiğini bildirmesine karşılık kovuşturma evresinde suçun işlendiği dönemde ilköğretim 4. sınıf öğrencisi olduğunu belirtmesi ve buna göre suç tarihinin 2016 yılına tekabül etmesi karşısında, suç tarihinin tespiti, tespit edilemediği takdirde suça sürüklenen çocuk lehine değerlendirme yapılarak suça sürüklenen çocuğun yaşı ve cezai sorumluluğunun belirlenmesi ile hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, ilk derece mahkemesinin 5271 sayılı CMK'nın 230/1-b. maddesine uygun düşmeyen gerekçeyle kurduğu mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine, yazılı şekilde düzeltilerek esastan reddine karar verilmesi suretiyle aynı Kanun'un 289/1-g. maddesine muhalefet edilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesince ise 10.04.2019 tarih ve 1014-1072 sayı ile; "S.S.Ç 10.01.2001 doğumludur. Dolayısı ile gerek 2017 yılı içerisinde gerek ise 2016 yılı içerisinde 15-18 yaş grubu içerisindedir.İş bu sebeple kendisi için uygulanacak indirim maddesi TCK'nun 31/3 maddesi olup değişmeyecektir.Mağdur 10.05.2017 tarihinde poliste vermiş olduğu beyanında istismar eylemlerinin 2017 yılı ocak ayı içerisinde meydana geldiğini bildirmiş ve buna göre dava açılmıştır.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesince ise 10.04.2019 tarih ve 1014-1072 sayı ile; "S.S.Ç 10.01.2001 doğumludur. Dolayısı ile gerek 2017 yılı içerisinde gerek ise 2016 yılı içerisinde 15-18 yaş grubu içerisindedir.İş bu sebeple kendisi için uygulanacak indirim maddesi TCK'nun 31/3 maddesi olup değişmeyecektir.Mağdur 10.05.2017 tarihinde poliste vermiş olduğu beyanında istismar eylemlerinin 2017 yılı ocak ayı içerisinde meydana geldiğini bildirmiş ve buna göre dava açılmıştır.

Duruşma evresinde ise mağdur 12.07.2017 tarihinde verdiği beyanında SSÇ'nin ilk eyleminin yılbaşından hemen önce sonrakilerin ise 2017 yılı ocak ayı içerisinde olduğunu anlatmıştır. Mağdur 07.01.2007 doğumlu olup, mağdurun hangi ifadesine itibar edilirse edilsin ilk suç tarihinden sonraki eylemler de bile 12 yaşından küçüktür.Dolayısı ile SSÇ'nin 2017 yılı içerisinde birden fazla istismar eylemi olduğundan hakkında uygulanacak madde TCK'nun 103.maddesinin 6763 sayılı yasa ile değiştirilen 3.fıkrası olacaktır. Bu durumda Yargıtay 14.Ceza Dairesinin bozma ilamına uyulmasının hiç bir yararı olmayacağı gibi yargılamayı uzatacaktır." gerekçesiyle bozmaya direnerek önceki karar gibi istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar vermiştir.

Bu kararın da katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili ve suça sürüklenen çocuk müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.12.2019 tarihli ve 61440 sayılı bozma istekli tebliğnamesi ile dosya 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesi ile değişik CMK’nın 307. maddesi uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 14.10.2020 tarih ve 7467-4014 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

II. UYUŞMAZLIK KONUSU

Özel Daire ile Bölge Adliye Mahkemesi arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; suça sürüklenen çocuk hakkında eksik araştırmayla mahkûmiyet hükmü kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle; Özel Dairece bozma kararı verildikten sonra bozmanın niteliğine göre Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince TCK'nın 61. maddesine göre yeniden hüküm kurulmasının gerekip gerekmediği ve esastan ret kararı verilmesinin yeterli olup olmadığı hususunun değerlendirilmesi gerekmektedir.

III. OLAY VE OLGULAR