muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/39894, Karar No: 2017/18944, Tarih: 21.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/39894 E.  ,  2017/18944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile ... ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden ve kamu tüzel kişiliği de bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 21//09/2017 tarihinde oybirliğiyle olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14808, Karar No: 2025/3346, Tarih: 05.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/14808 E.  ,  2025/3346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Kurum sigortalısı ...'un davalı işveren bünyesinde çalışmakta iken meydana gelen iş kazası sonucu vefat ettiğini, sigortalının hak sahiplerine 574.723,88 TL ilk peşin sermaye değerli gelir bağlandığını, 489,00 TL cenaze yardımı ve 114,54 TL tedavi gideri ödendiğini, davalı işverenin Kurum zararından sorumlu olduğunu belirterek Kurum zararının 5510 sayılı Kanun'un 21. maddesi kapsamında davalıdan tahsilini talep etmiştir.

12.01.2021 tarihli ıslah dilekçesi ile ilk peşin sermaye değerli gelir için talebini 428983,78 TL olarak cenaze yardımı için talebini 440,10 TL olarak tedavi giderleri için talebini 103,09 TL olarak arttırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili; davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile hükme esas alınan kusur oran ve aidiyetlerinin oluşa uygun olması, davalı işverenin 5510 sayılı Kanun'un 21. maddesi kapsamında gerçek zarar tavan miktarını aşmayan Kurum zararından kusuru oranında sorumlu olması karşısında; davanın kabulüne, ilk peşin sermaye değerli gelir yönünden 428983,78 TL'nin gelir bağlama kararının onay tarihi olan 11.04.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, cenaze yardımı yönünden 440,10 TL ödeme tarihi olan 14.11.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, tedavi gideri yönünden 103,09 TL'nin ödeme tarihi olan 01.11.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekilinin istinaf başvurusunda bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, kusur ve hesap raporlarını kabul etmediğini, nedensellik bağı olmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, kusur ve hesap raporlarını kabul etmediğini, nedensellik bağı olmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Dosya kapsamı incelendiğinde, davanın yasal dayanaklarından olan 5510 sayılı Kanun'un 21. maddesi hükümleri ile bilirkişi heyeti kusur raporu, hesap raporu, ceza ve tazminat dosyaları, SGK tahkikat raporu ile tüm dosya kapsamı dikkate alındığında kararın yerinde olduğu anlaşılmıştır.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenlere göre kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19091, Karar No: 2023/18046, Tarih: 27.11.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/19091 E.  ,  2023/18046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/239 E., 2023/113 K.

Taraflar arasındaki yetki tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı Sendikanın müvekkili işyerinde toplu ... sözleşmesi yapmak için yetki tespiti talebinde bulunması üzerinde ... Çalışma Genel Müdürlüğünce müvekkili Şirketin .../...'de bulunan işyeri ile .../...'de bulunan işyerine bağlı yer niteliğindeki birimin aynı işkolunda birden çok işyeri olduğu değerlendirilerek davalı Sendikanın işletme toplu ... sözleşmesi yapmaya yetkili olduğuna ilişkin olumlu yetki tespitine karar verildiğini, .../...'de bulunan birimin .../...'de bulunan işyerine bağlı yer olduğunu, .../...'deki birimin bağımsız bir işyeri olmadığını, her iki birim arasında yönetim, muhasebe, pazarlama ve ... organizasyonu bakımından birlik bulunduğunu, çoğunluk tespiti için çalışanların yarıdan fazlasının üye olması gerektiğinden Sendikanın sayısal çoğunluğu sağlayamadığını, her iki birimde de keşif yapılarak işyeri/işletme ayrımının belirlenmesi gerektiğini, Bakanlıkça tespit edilen çalışan ve üye sayısının gerçeği yansıtmadığını ileri sürerek 25...2021 tarih ve 779 sayılı olumlu yetki tespitinin iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, ... ... Mahkemesinin davada yetkili olduğunu, müvekkili Bakanlıkça yapılan yetki tespitinde, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanunu'nun (6356 sayılı Kanun) 41 ve 42 nci maddeleri uyarınca, Sosyal Güvenlik Kurumuna (SGK) yapılan işyerlerine ilişkin tescil ve işçi bildirimleri ile e-Devlet üzerinden yapılan sendika üyelik işlemlerinin esas alındığını, Bakanlık kayıtlarına göre davacı işverenin aynı işkolunda kayıtlı iki işyeri bulunduğunu, bu işyerlerinde 217 işçi çalıştığını, bunlardan 91'inin davalı Sendikaya üye olduğunu, işletmede davalı Sendikanın üyelik oranının % 41,94 olduğunu, davalı Sendikanın işletmede sayısal çoğunluğu sağladığını, davalıya ait ... ve ...’deki işyerlerinin işleyiş ve birbirlerine uzaklık bakımından farklı işyerleri olduğunu, bu nedenle işletme toplu ... sözleşmesi yetkisi tespitinde bir hata bulunmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, yetkili mahkemenin ... ... Mahkemesi olduğunu, dosya üzerinden yetkisizlik kararı verilmesi gerektiğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bilirkişi heyetine yerinde inceleme yetkisi verilerek itirazlar doğrultusunda rapor düzenlenilmesi talep edildiği, yapılan incelemede davacı işverenliğin işletme olarak değerlendirilemeyeceği, amaçta birlik, yönetimde birlik, hukuki bağlılık unsurları çerçevesinde işyeri olarak değerlendirilmesi gerektiği, davalı Bakanlık tarafından yetki tespitinde dikkate alınan işyerlerinde yetki başvuru tarihinde sayısal çoğunlukta dikkate alınması gereken işçi sayısının 204 olduğu, davalı Sendikanın bu işçilerden 86'sını üye kaydettiği, bu hâliyle üyelik oranının %42,16 olduğu, davalı Sendikanın işyeri toplu ... sözleşmesi için gereken yarıdan fazla sayısal çoğunluğu sağlayamadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı Bakanlık vekili istinaf dilekçesinde; Çalışma Genel Müdürlüğünde kurulu Sendika Yetki Sistemine SGK kayıtlarından otomasyon sistemiyle yansıyan bilgilere doğrultusunda işlem yapıldığını, sisteme yansıyan bilgilere göre davacı işverene ait yetki tespiti için başvuran Sendika ile aynı işkolunda iki işyeri bulunduğunu, işletme düzeyinde yetki tespit işlemi yapıldığını, işyerlerinde başvuru tarihi itibarıyla 217 işçi çalıştığı, 91 işçinin yetki tespiti için başvuran Sendikaya üye olduğunu (%41,94), bu doğrultuda Sendikaya olumlu yetki tespiti verildiğini, işyerlerinin amaçta ve yönetimde birlik açısından aranan kritere uymadığını, bu nedenle davacının işyeri düzeyindeki toplu ... sözleşmesi verilmesi yönündeki iddiasının yerinde olmadığını, davacıya ait ... ve ...'de bulunan işyerlerinin işleyiş ve mesafe nedeniyle farklı işyerleri olduğunu, aynı işkolunda farklı işyerleri olması nedeniyle ancak işletme toplu ... sözleşmesi imzalanabileceğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı Sendika vekili istinaf dilekçesinde; işverenin ...'de bulunan kadroları ve çalışma şeklini, olabildiğince değiştirdiğini, bu işyerini, bağlı yer niteliğinde bir birim gibi gösterme çabasına girdiğini, müvekkili Sendikanın örgütlendiği tarihte her iki işyeri, Kuruma iki ayrı işyeri olarak kayıtlı olduğunu, ...’de bulunan işyerinin her an farklı bir işyeri olabileceğini, kendi ürettiği bazı mamulleri kendi pazarlayıp satabilecek bir durumda olduğunu, iki işyerinin iki ayrı ilde bulunmasının ve aralarında 100 km. üzerinde bir mesafe olmasının gerekli şekilde değerlendirilmediğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı ......... Şirketi) iştigal alanının treyler (römork) ve yarı treyler (yarı römork) imalatı (karavan tipinde olanlar ve tarımsal amaçlı olanlar hariç) yapmak olduğu, davacı ... Şirketinin genel organizasyon şeması incelendiğinde, ... ve ...... birimlerinin aynı organizasyon yapısı içinde yer aldığı, bağımsız bir ... organizasyonu niteliği taşımadıkları ve yönetimin ... elden sağlanıp yürütüldüğü, işyerinde yapılan yerinde inceleme neticesinde tanzim edilen rapora göre, davacının mühendislik, satın alma, muhasebe, satış ve pazarlama, kalite güvence ve planlama, satış sonrası hizmetler, insan kaynakları ve homologasyon bölümlerinin ... biriminde bulunduğunun tespit edildiği, ayrıca ... şasi, şasi kros ve petlerinin sadece ... biriminde üretildiği, ... biriminde üretilmediği, treyler ön panel sacı, taban sacı, arka kapak sacı, sağ-sol yan saclarının sadece ... biriminde üretildiği, ... biriminde üretilmediği, ... ve ... fabrikaların her ikisinde de treyler (römork) ve yarı treyler (yarı römork) imalatı (karavan tipinde olanlar ve tarımsal amaçlı olanlar hariç) üretildiği, ... fabrikada üretilen nihai ürün treyler için gerekli olan şasilerin ... fabrikada üretilip ...’ye gönderildiği, ... fabrikada üretilen nihai ürün için gerekli olan büyük sacların bükme işleminin ... fabrikada yapılıp ... fabrikaya gönderildiği, ... fabrikadan ... fabrikaya gönderilen yarı mamule, ... fabrika üretiminde nihai ürün üretilmesinde ihtiyaç duyulduğu, ... fabrikadan ... fabrikaya gönderilen yarı mamule, ... fabrika üretiminde nihai ürün üretilmesinde ihtiyaç duyulduğu, bu hâli ile ... ve ... fabrikada yapılan bu işlemlerin nihai ürünün ortaya çıkmasında birbirini tamamlayıcı nitelikte olduğunun tespit edildiği, tespit konusu birimlerin bağımsız şekilde faaliyetlerinin bulunmadığı, tespite konu birimlerin ... elden yönetildiği, her iki fabrikanın birbirini tamamlayan, biri olmadan diğerinin Şirketin ticari faaliyetini devam ettiremeyecek konumda olduğu, bu nedenle toplu ... sözleşmesi yetki tespit işleminin de işyeri düzeyinde belirlenmesi gerektiği, dosya kapsamına göre davalı Sendikanın işyeri toplu ... sözleşmesi yapmak için gerekli çoğunluğu sağlayamadığı gerekçesi ile başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davalı Bakanlık vekili istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı Sendika vekili temyiz dilekçesinde belirttiği sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme