muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4477, Karar No: 2010/4751, Tarih: 03.05.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/4477 E.  ,  2010/4751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Manavgat 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.06.2008 tarih ve 2006/426 - 2008/370 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı kooperatif ortağı bulunan müvekkilinin haksız şekilde ve kendisine hiçbir ihtarda bulunulmadan ortaklıktan çıkarıldığını ileri sürerek, davalı kooperatif yönetim kurulunun 08.06.2006 tarih ve 4 sayılı ihraç kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının 1997 tarihinden bu yana müvekkili ile temas kurmadığı gibi tahditli plaka sürecinde kendisine sağlanan haktan da yararlanmadığını, ayrıca müvekkili ile aynı bölgede faaliyet gösteren başka bir kooperatife ortak olduğunu, kooperatifteki araçların tahditli olması karşısında davacıya araç alması konusunda süre verilmesinin de anlamının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, davacının davasını sadece kendisine ihraç kararından önce uygun süre verilmesi hakkında ihtar keşide edilmemesine dayandırdığı, oysa Kooperatifler Kanunu'nun 16 ve 27. maddeleri ile ana sözleşmenin 14. maddesinde parasal yükümlülükler dışında eksiklerin giderilmesi için süre verilmesi gerektiği yönünde emredici bir hüküm bulunmadığı, bu durumda davalı kooperatifin anasözleşmenin 10. maddesindeki ortaklık şartlarını yerine getirmesi için ihtarname keşide etmemesinde bir şekil noksanlığı olmadığı, davacının aynı faaliyet alanında başka bir kooperatif ortağı olduğu gibi ticari bir aracı olduğunu da ispatlayamadığı, anasözleşmedeki ortaklık şartlarını bilen ve 10 yıldır durumunu bu şartlara uygun hale getirmeyen davacının talebinin iyiniyet kurallarına aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, ihraç kararının iptali istemine ilişkin olup, yukarıdaki özetten de anlaşılacağı üzere, davalı kooperatif yönetim kurulunca anasözleşmenin 10/3, 5 ve 6. maddelerine dayalı olarak davacı, "taşıyıcılığı bilfiil meslek edinmiş esnaf olmak", "kooperatifin amacına uygun motorlu araç bulunmak" ve "aynı amaçlı başka bir motorlu taşıyıcılar kooperatifine ortak olmamak" şeklindeki ortaklık koşullarını taşımadığından dolayı üç ayrı nedenle ortaklıktan ihraç edilmiş, mahkemece yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Oysa, mahkemenin kabulünün aksine kooperatif anasözleşmesinin ortaklık şartlarını belirten 10. maddesinde, kooperatife ortak olabilme şartları arasında araç sahibi olma koşulu da gösterilmiş ise de araç sahibi olunmaması, üyenin hemen ortaklık sıfatını yitirmesi sonucunu doğuracak bir neden olarak kabul edilemez. Ortağın yeniden araç sahibi olma veya ortaklığı devir etme ihtimali mümkün bulunduğundan, bu konuda ortağa uygun bir süre içerisinde araç sahibi olması yönünde bir ihtar yapılması ve daha sonra bu şartı yerine getirmediği takdirde ihraç edilmesi, hayatın olağan akışına, iyiniyet kurallarına ve kooperatifin amacına uygun olacağından, bu husus gözetilmeksizin davacının ihracına karar verilmesi doğru değildir. Dairemizin yerleşik uygulaması bu yöndedir (11.HD.’nin 2001/8407 Esas - 2002/516 Karar, 2004/5114 Esas - 2005/1744 Karar).

Öte yandan, davalı kooperatif anasözleşmesinde her ne kadar ikinci bir kooperatife ortak olma yasağı öngörülmüş ise de ortağın anasözleşmenin "aynı amaçlı başka bir motorlu taşıyıcılar kooperatifine ortak olmamak" hükmüne aykırı davranması halinde de yasa ve anasözleşmede önceden uyarıya yönelik bir hüküm bulunmasa dahi ihraç kararından önce, davalı kooperatif tarafından başka bir kooperatife ortak olunmasının ortaklık koşullarına aykırı bulunduğu, diğer ortaklıktan verilecek münasip süre içerisinde çıkılması gerektiği, aksi halde ihraç edileceği bir uyarı ile davacı ortağa açıkça bildirilmelidir. Aksi halin kabulünün iyi niyet kuralları ile bağdaşmayacağı kuşkusuzdur.

Bu durumda mahkemece, davacının anılan nedenlerle yapılan ihracının yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi yerine yazılı şekilde hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

2-Diğer yandan, davalı kooperatif anasözleşmesinde öngörülen "taşıyıcılığı bilfiil meslek edinmiş esnaf olmak" ile ilgili ihraç nedeni ile "kooperatifin amacına uygun motorlu araç bulunmak" şeklinde düzenlenen ihraç nedeni arasında çok sıkı bir bağlantı bulunması nedeniyle esasen bu iki ihraç nedeninin bir arada tartışılıp değerlendirilmesi gereğinin ve zorunluluğunun mahkemece nazara alınmaması dahi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, 03.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8126, Karar No: 2021/184, Tarih: 13.01.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/8126 E.  ,  2021/184 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Olay tarihinde gündüz vakti, saat 15:15 sıralarında yerleşim yerinde,bölünmüş yolda, sanık, idaresindeki kamyon ile seyri sırasında ışık kontrollü dönel kavşağa geldiğinde trafik ışıklarının yeşil yanmasıyla kavşağa girip orta ada etrafında dönerek çıkış yapacağı esnada aracının sol arka teker kısmıyla, orta ada üzerinden karşıdan karşıya geçmek için yola giren katılana çarpması sonucu yayanın kemik kırığı şeklinde yaralandığı, kaza tespit tutanağı, trafik bilirkişi raporu, Adli Tıp İstanbul Trafik İhtisas Dairesi raporu ile sanığın kusuru bulunmadığının tespit ve kabul edildiği olayda;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 13.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14005, Karar No: 2017/5692, Tarih: 12.09.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/14005 E.  ,  2017/5692 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 1479 sayılı Yasa kapsamında isteğe bağlı sigortalı kabul edilmesi gerektiğinin, yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin ve ödenmeyen aylıkların yasal faiziyle birlikte ödenmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrası davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava konusu uyuşmazlık, davacının vergi kaydı, oda kaydı, esnaf kaydı olmayan ancak Kurumca prim bedelleri tahsil edilen ve isteğe bağlı sigortalı da kabul edilmeyen (21.11.1988 - 01.10.1990, 09.05.1994 - 16.11.1995 ve 01.01.1996 - 30.11.1998) döneminde Bağ-Kur sigortalı sayılıp sayılmayacağına ilişkindir.

Ayrıntıları bir önceki bozma ilamımızda belirtildiği üzere, ödemelerin icra takibi sonucu gerçekleştiği veya 06.03.1992 günü yürürlüğe giren 3780 sayılı Kanun ile 16.05.1997 tarihinde yürürlüğe giren 4247 sayılı Kanun hükümleri (af) kapsamında yatırıldığı hallerde, Medeni Kanunun 2. maddesinde düzenlenen iyiniyet kuralları çerçevesinde, Kurum'un geçmişe yönelik prim borçlarını tahsil edip uzun süre nemalandırmasından sonra, anılan döneme yönelik sigortalılığın iptalinin iyiniyetle bağdaşmayacağı gözetilerek, geçmişe yönelik prim ödemelerinin kapsadığı sürenin isteğe bağlı sigortalılık süresi olarak kabulü gerekmekte olup, mahkemece bu hususların araştırılması istenilmiş, bozma sonrası, davalı Kurum tarafından, davacının 1992 yılı af yasasından yararlandığı, icra kanalı ile prim ödemesinin dosya kapsamından tespit edilemediğinin belirtildiği, alacaklısı davalı Kurum, borçlusu davacımız olan 02.01.1995 tarihli icra takip dosyasının 22.03.1996 tarihinde infaz edildiği, ödenen miktarın davacının prim ödemelerine denk geldiği, mahkemece, davacının icra kanalıyla ödeme yapması ve aftan faydalanması karşısında ihtilaflı sürelerin isteğe bağlı sigortalılık kapsamında sayılması gerektiğinden hareketle, davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmış ise de, söz konusu hüküm eksik araştırma ve incelemeye dayalıdır.

Her ne kadar davacının, gerek 1992 yılı af yasası kapsamında ve gerekse de icra takibi nedeniyle ödeme yaptığı belirgin ise de, söz konusu ödemelerin karşılık geldiği süreler (ihtilaflı dönemlerdeki karşıladığı süreler) davalı Kurumdan ayrıntılı şekilde sorulmalı, belirtilen ödemelerin ilgili yasa ve icra takip tarihi öncesi sürelere ilişkin olduğu gözetilerek, 02.01.1995-16.11.1995 ve 01.01.1996-30.11.1998 tarihleri arasındaki sigortalılık için yapılan prim ödeme tarihleri tespit edilerek, işbu sürelerin isteğe bağlı sigortalılık olarak kabul edilip edilmeyeceği hususu değerlendirilip sonucuna göre tahsis şartlarının irdelenmesi gerekmektedir.

Mahkemenin yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3454, Karar No: 2014/1693, Tarih: 11.03.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/3454 E.  ,  2014/1693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 28. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi :28.12.2012

Numarası :2012/65-271

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş

olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, iş bedelinin tahsili için yürütülen icra takibine davalı tarafından yapılan itirazın iptali, takibin devamı ve icra inkâr tazminatının tahsili istemine ilişkin olup, mahkemenin; davanın kısmen kabulüne dair kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamından taraflar arasında sözlü eser sözleşmesi ilişkisinin kurulduğu anlaşılmaktadır. Davacı yüklenici, davalı iş sahibi ile yapmış oldukları bu sözleşme uyarınca işi yapıp teslim ettiğini, ancak iş bedelinin ödenmediğini, bu alacağının tahsili için yürütmüş olduğu icra takibine davalı tarafından da itiraz edildiğini belirterek itirazın iptâli ile takibin devamına karar verilmesini istemiştir. Davalı ise icra takibine karşı yapmış olduğu itirazında, takibe konu borcun tamamı ile fer'ilerine itiraz ettiklerini belirtmiş icra dairesinin yetkisi yönünden ise herhangi bir itirazda bulunmamıştır. Davaya karşı vermiş olduğu 04.06.2012 günlü dilekçesiyle ise cevap süresinin 1 ay uzatılmasını istemiş, mahkemece, aynı tarihli ara kararla davalıya cevaplarını sunması için 1 ay süre verilmiş, süresi içerisinde verilen 28.06.2012 günlü dilekçesiyle davalı vekili bu kez mahkemenin yetkisine itiraz ederek yetkili mahkemenin Bakırköy Mahkemeleri olduğunu ileri sürmüştür. Mahkemece, 23.10.2012 tarihinde yapılan ön inceleme duruşmasında Borçlar Kanunu'nun 73. maddesi uyarınca para alacaklarına ilişkin davanın davacının ikametgahı mahkemesinde görülebileceği gerekçesiyle yetki itirazının reddine karar verilmiştir.

Eser sözleşmesinden kaynaklanan bir ihtilafta yetkili mahkemenin HMK'nın 17. maddesi uyarınca yetki sözleşmesine, 6. maddesi uyarınca davalının ikametgahı mahkemesine yada 10. maddesi uyarınca sözleşmenin ifa yerine göre belirlenmesi gerekir.

Eser sözleşmesinden kaynaklanan bir ihtilafta yetkili mahkemenin HMK'nın 17. maddesi uyarınca yetki sözleşmesine, 6. maddesi uyarınca davalının ikametgahı mahkemesine yada 10. maddesi uyarınca sözleşmenin ifa yerine göre belirlenmesi gerekir.

Taraflar arasında yazılı olarak yapılmış bir sözleşme yoktur. Bu durumda yetkili mahkemenin davalının ikametgahı yada sözleşmenin ifa yeri mahkemesine göre belirlenmesi gerekir. Davalının ikametgahı ve sözleşmenin ifa yeri ise Zeytinburnu olup, açılan bu davanın da yargı yeri bakımından Zeytinburnu Belediyesi'nin bağlı olduğu Bakırköy Mahkemeleri'nde görülmesi gerekmektedir. Her ne kadar mahkemece; para alacakları alacaklının yerleşim yeri mahkemesinde ödenmesi gerektiği gerekçesiyle davalının yetkiye yönelik itirazının reddine karar verilmiş ise de; 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 89. (818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 73.) maddesinde yer alan bu hükmün sadece karz akdinden doğan borçlarla sınırlı olduğunun kabulü gerekir. Zira, bütün para borcu ilişkilerinden doğan ihtilaflarda bu maddeye göre yetkili mahkemenin tayini halinde; para borçlarıyla ilgili tüm ihtilafların davacının ikametgahında davaya konu olması sonucunu doğurur ki, bu da; HMK yer alan yetki ile ilgili kuralları adeta istisna haline getirmiş olur. Oysa, 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 470 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmeleri, niteliği itibarıyla iki tarafa borç yükleyen sözleşmeler olup, karşılıklı edimleri içerir. Bu nedenle eser sözleşmelerinden kaynaklanan bir alacakta yetkili mahkemenin tayininde Türk Borçlar Kanunu'nun 89. maddesi hükmü dikkate alınamaz. Bu sebeple, İstanbul Mahkemeleri'nin eldeki davaya bakmakta yetkili olduğundan söz edilemeyeceğinden, borçlu yüklenici şirketin yetki yönünden yapmış olduğu itirazın kabul edilerek dava dilekçesinin yetki yönünden reddi ile talep halinde dosyanın yetkili Bakırköy Nöbetçi Asliye Ticaret Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmesi gerekirken yetki itirazının reddi ile esas hakkında hüküm kurulması doğru olmamış, açıklanan gerekçelerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 11.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9995, Karar No: 2015/11555, Tarih: 08.10.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/9995 E.  ,  2015/11555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BEYKOZ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/04/2013

NUMARASI : 2013/65-2013/287

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, davanın kısmen kabulü ile, toplam 56.488,00.-TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte tahsiline ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...............''ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, 181 ada 1 parsel sayılı taşınmazda 212/720 pay sahibi olan paydaşların gaip olmaları sebebi ile mahkeme kararı ile İstanbul Defterdarı'nın kayyım tayin edildiğini, 12.05.2010 tarihinde yapılan tespitte anılan taşınmazı davalıların halı saha ve müştemilatı olarak kullandıklarının anlaşıldığını, ecrimisil ödenmesi talep edildiği halde sonuç alınamadığını ileri sürerek, işgalin başlangıç tarihi olan 01.09.2005 tarihinden 31.08.2011 tarihine kadar hesaplanan toplam 63.868,00.-TL ecrimisilin ait olduğu dönemlerden hesaplanacak yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, paydaşı oldukları dava konusu taşınmaza 1945 yılından beri zilyet olduklarını, intifadan men koşulunun oluşmadığını, geriye dönük en fazla 5 yıllık ecrimisil istenebileceğini, Beykoz 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2003/98 Esas sayılı dosyasından açmış oldukları tapu iptal ve tescil davasının da beklenmesi gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın kısmen kabulüne dair verilen karar Yargıtay 3. Hukuk Dairesince; '''... Hukuk Genel Kurulunun 08.06.2011 tarih ve 2011/3-243Esas, 3211/92 sayılı kararında belirtildiği üzere; mahkeme kararıyla kayyım olarak atanan ve gaip kişi adına yaptığı bu iş ve işlemler nedeniyle, 3561 sayılı Kanun kapsamında yönetim kayyımı olan Defterdarın; burada Hazineyi temsil etmediğini, aksine kayyımlık görevi gereği gaip kişinin anılan taşınmazdaki hak ve menfaatlerini korumakta olduğunu, Hazine avukatının davayı takip etmiş olmasının da harçtan muaf olması gerektiği sonucunu oluşturmayacağı, o halde, davacı taşıdığı kayyımlık sıfatı ile açtığı eldeki dava yönünden 492 sayılı Harçlar Kanunu kapsamında harçtan muaf olmadığı, bu durumda davacıya süre verilerek peşin karar ve ilam harcının tamamlatılması gerektiği, öte yandan kayyım kararı getirtilip incelenmeden açılan davanın sonuçlandırılmış olmasının da doğru olmadığı '' hususlarına değinilerek bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulü ile, toplam 56.488,00.-TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş, hüküm yalnızca davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, 4643,90 m2 olan bostan vasıflı davaya konu 181 ada 1 parsel sayılı taşınmazın toplam 212/720 pay maliki olan .........................................................................................'ya 06.12.201 ve 09.1.2003 tarihli mahkeme kararları ile davacının kayyım tayin edildiği, davalılar .................................................... ile .............. da aynı taşınmazın paydaşlarında olan ve 14.04.2006 tarihinde ölen ....... ..................'in mirasçıları oldukları anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 günlü ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı kararı).

Öte yandan; Bilindiği, gerek öğretide ve gerekse yargısal uygulamalarda ifade edildiği üzere ecrimisil, diğer bir deyişle haksız işgal tazminatı, zilyet olmayan malikin, malik olmayan kötüniyetli zilyetten isteyebileceği bir tazminat olup, 08.03.1950 tarih 22/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında, fuzuli işgalin tarafların karşılıklı birbirine uygun iradeleri ile kurduğu kira sözleşmesine benzetilemeyeceği, niteliği itibarı ile haksız bir eylem sayılması gerektiği, haksız işgal nedeniyle oluşan zararın tazmin edilmesi gerekeceği vurgulanmıştır. Ecrimisil, haksız işgal nedeniyle tazminat olarak nitelendirilen özel bir zarar giderim biçimi olması nedeniyle, en azı kira geliri karşılığı zarardır. Bu nedenle, haksız işgalden doğan normal kullanma sonucu eskime şeklinde oluşan ve kullanmadan kaynaklanan olumlu zarar ile malik ya da zilyedin yoksun kaldığı fayda (olumsuz zarar) ecrimisilin kapsamını belirler. Haksız işgal, haksız eylem niteliğindedir (YHGK'nin 25.02.2004 gün ve 2004/1-120-96 sayılı kararı). 25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Ecrimisil hesabı uzmanlık gerektiren bir husus olup, taşınmazın niteliğine uygun bilirkişi marifetiyle keşif ve inceleme yapılarak ve taleple bağlı kalınarak haksız işgal tazminatı miktarı belirlenmelidir. Alınan bilirkişi raporu, somut bilgi ve belgeye dayanmalı, tarafların ve hakimin denetimine açık olmalı ve değerlendirmenin gerekçelerinin bilimsel verilere ve HMK'nin 266. vd. maddelerine uygun olarak açıklanması gereklidir.

Bu nedenle, eğer arsa ve binalarda kira esasına göre talep varsa, taraflardan emsal kira sözleşmeleri istenmeli, gerekirse benzer nitelikli yerlerin işgal tarihindeki kira bedelleri araştırılıp, varsa emsal kira sözleşmeleri de getirtilmeli, dava konusu taşınmaz ile emsalin somut karşılaştırması yapılmalı, üstün veya eksik tarafları belirlenmelidir.