muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/3289, Karar No: 2024/2505, Tarih: 11.06.2024

Ayrıca, Kanun'un dava konusu işlem tarihi itibarıyla yürürlükte olan 6. maddesine bakıldığında, özel nitelikli kişisel verilerin işlenme şartlarında, sağlık ve cinsel hayata ilişkin kişisel veriler ile diğer özel nitelikli kişisel veriler olarak ayrım yapıldığı, buna göre, sağlık ve cinsel hayata ilişkin kişisel verilerin, ilgilinin açık rızası olmaksızın, ancak kamu sağlığının korunması, koruyucu hekimlik, tıbbî teşhis, tedavi ve bakım hizmetlerinin yürütülmesi, sağlık hizmetleri ile finansmanının planlanması ve yönetimi amacıyla, sır saklama yükümlülüğü altında bulunan kişiler veya yetkili kurum ve kuruluşlar tarafından işlenebileceği, tüm özel nitelikli kişisel verilerin işlenmesinde, ayrıca Kurul tarafından belirlenen yeterli önlemlerin alınmasının da şart olduğu görülmektedir. 
	Uyuşmazlıkta, hekimlerin, mesleki faaliyetlerinin 6698 sayılı Kanun kapsamında kaldığı, hastaları ile ilgili olarak kişisel verileri elde etmelerinin dahi bir veri işleme faaliyeti olduğu, bu kapsamda edindikleri kişisel verilerin, sağlığa ve cinsel hayata ilişkin olmaları sebebiyle özel nitelikli (hassas) kişisel veriler olduğu, bu verileri işlemek için Kanun'un 6. maddesinin 3. fıkrasında sayılan şartlarının bulunduğu, veri sorumlusu oldukları, kişisel veri işlemeye başlamadan önce Veri Sorumluları Siciline kaydolma yükümlülüklerinin bulunduğu anlaşılmaktadır. 
	Bu durumda,  özel nitelikli kişisel veriler arasında sağlık ve cinsel hayata ilişkin kişisel verilerin de özellikli bir yerinin bulunduğu, Kanun'un Sicile kayıt yükümlülüğünün istisnaları belirlenirken işlenecek kişisel verilerin niteliğinin de göz önünde bulundurulacağına ilişkin amir hükmü karşısında, davalı idarenin sağlık ve cinsel hayata ilişkin kişisel verilerin işlenmesini gerektiren faaliyetlerin Sicile kayıt yükümlülüğünün istisnaları arasına almaya zorlanamayacağı, bu hususun davalı idarenin takdir yetkisi kapsamında kaldığı anlaşıldığından, dava konusu işlemde üst hukuk normlarına ve hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmaktadır. 
KARAR SONUCU :
            Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ... TL yargılama giderinin davacılar üzerinde bırakılmasına, davalı idare tarafından yapılan ve vekalet harcından oluşan ...TL yargılama giderinin davacılardan alınarak davalı idareye verilmesine, 
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca .. TL duruşmalı vekâlet ücretinin davacılardan alınarak davalı idareye verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 11/06/2024 tarihinde oy çokluğuyla  karar verildi.
 
(X) - KARŞI OY :

3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca .. TL duruşmalı vekâlet ücretinin davacılardan alınarak davalı idareye verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 11/06/2024 tarihinde oy çokluğuyla  karar verildi.
 
(X) - KARŞI OY :
	Kişisel sağlık verileri esasen hassas veri olarak kabul edilmekte, 6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu'nun “Özel nitelikli kişisel verilerin işlenme şartları” başlıklı 6. maddesinin 1. fıkrasında kişilerin sağlık verileri, "özel nitelikli kişisel veri" olarak tasnif edilmektedir. Hekim, mesleğinin doğası gereği özel nitelikli birtakım kişisel verileri işlemek zorunda olup, hastanın kişisel verileri olmaksızın mesleğini gereği gibi ifa edememekte, hastanın tanısını koymamakta ve tedavisini gerçekleştirememektedir. Hekimin, yaptığı iş ve hizmet gereği, hastasının mahremiyetini gözeterek, sadakat ve özen yükümlülüğü ile sır saklama yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu yükümlülükler de ulusal ve uluslararası mevzuatın birçok yerinde somutlaştırılmıştır.
Buna göre, hekimin üstlendiği işin mahiyeti gereği olarak gerek duyduğu bilgi ve belgeyi edinmesinin ve bu sağlık verilerini işlemesinin, mesleğini özenle ifa etme ve sır saklama yükümlülüğü kapsamında kabul edilmesi gerekmektedir. Ancak davalı idare tarafından davacıların, hekimlerin veri sorumluları siciline kayıt yükümlülüğünden istisna tutulma taleplerinin  Veri Sorumluları Sicili Hakkında Yönetmeliğin 16. maddesinde sayılan objektif kriterler çerçevesinde değerlendirilmediği, dava konusu işlemin sebep unsurunun somut ve objektif olarak ortaya konulamadığı görülmektedir.
Bu durumda, hekimin, hastasına ait özel nitelikli kişisel veri mahiyetinde bulunan sağlık bilgilerinin kayıt altına alınmasına ilişkin yükümlülüğünün, yukarıda yer verilen mevzuat hükümleri doğrultusunda belirlenen objektif kriterler çerçevesinde değerlendirilerek, tıpkı istisna kapsamına alınan diğer meslekler gibi aynı verileri işlemekte olan hekimlerin de istisna kapsamına alınması gerektiği ve dava konusu işlemin sebep unsuru yönünden hukuka aykırı olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Açıklanan nedenlerle, dava konusu işlemin hukuka aykırı olduğu anlaşıldığından iptaline karar verilmesi gerektiği oyu ile Daire kararına katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2020/1007, Karar No: 2024/2508, Tarih: 11.06.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2020/1007
Karar	No : 2024/2508                                                                                
DAVACI	: ...
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALI	: ... Bakanlığı / ANKARA
 
VEKİLLERİ	: Huk. Müş. ...
	 	Huk. Müş.  ...
DAVANIN_KONUSU	:	Davacı tarafından, 30/09/2019 tarih ve 23642684-010.04-1618 sayılı Makam Olur’u ile aynı tarihte yürürlüğe konulan Sağlık Raporları Usul ve Esasları Hakkında Yönerge'nin 6. maddesinin 7. fıkrasının 1. cümlesi ile 42. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesinin iptali istenilmektedir.
DAVACININ_İDDİALARI_	: Davacı tarafından, dava konusu Yönerge'nin 6. maddesinin 7. fıkrasının 1. cümlesi bakımından, mevzuatta hekimin verdiği sağlık hizmetinde herhangi bir kısıtlama yapılmadığı, hastanın raporun alınmasıyla faydalanacağı sigorta ve özlük işlemlerinde sınırların belirlendiği, nitekim Tıbbi Deontoloji Nizamnamesi'nin 6. maddesinde tabip ve diş tabibinin sanat ve mesleğini icra ederken hiçbir tesir ve nüfuza kapılmaksızın vicdani ve mesleki kanaatine göre hareket edeceğinin düzenlendiği, böylece örneğin gezici sağlık hizmeti verdiği bir köyde hekimin, bel fıtığı nedeniyle yürüyemez durumda bulunan bir hastaya yirmi gün istiharat raporu veremeyeceğini söylemenin mümkün olmadığı, bu nedenlerle hekimin düzenleyeceği rapora düzenleyici işlemle kısıtlama getirilmesinin başta hekimin tedavi serbestisi ilkesine aykırılık teşkil ettiği ve hukuka aykırı olduğu;
Dava konusu Yönerge'nin 42. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesi bakımından, hükümde yer alan "fiziki muayene" kavramından ne anlaşılması gerektiğinin önemli olduğu, fiziki muayenenin, vücudun ve vücut fonksiyonlarının, gözle, elle hissederek, parmakla vurarak ve stetoskopla dinleyerek değerlendirilmesi olduğu, fiziki muayene öncesinde hasta hakkında bilgi alındığı, anılan cümlenin hekimin tedavi özgürlüğüne sınırlama getirdiği, nitekim fiziki muayene sırasında belirti ve bulgusuna rastlanmayan çeşitli hastalık ve rahatsızlıkların saptanması için ileri laboratuvar, görüntüleme tetkiklerinin yapılması kararına müdahale edildiği, dava konusu edilen cümlede yer alan “gerekli değildir” ibaresinin belirsizlik içerdiği, hekimlerin malpraktis nedeniyle düzenledikleri her belgeyle risk altına girdikleri, dolayısıyla şüpheli durumlarda üst basamağa sevkin engellenmesinin başvurucu ile hekimi karşı karşıya getirecek ve  kişiden kişiye değişen uygulamalara neden olacağı, dava konusu hükümlerin iptali gerektiği ileri sürülmektedir.

SAVUNMANIN ÖZETİ	: Davalı idare tarafından, genel olarak, Anayasa’da sağlık hizmetleri konusunda Devlete verilen görevlerin 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ve 3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu uyarınca Sağlık Bakanlığı eliyle yürütüldüğü, 3359 sayılı Kanun ile Sağlık Bakanlığına verilmiş olan görev ve yetkilerin kullanılması ile hizmetlerin yerine getirilmesi için çıkarılması gereken yasal düzenlemelerin uygulanmasının Sağlık Bakanlığının yetkisinde olduğu, ülkemizde evlilik, işe giriş, malûliyet, askere elverişlilik, engellilik tespiti, okula kayıt, silah ruhsatı, spor lisansı, sürücü raporları gibi birçok konuda farklı amaçla sağlık raporlarının düzenlendiği, uygulamada birliğin sağlanabilmesi için sağlık kurulu raporu, istiharat raporu ve birinci basamak sağlık hizmet sunucularınca düzenlenecek tek hekim raporlarına yönelik usul ve esasların belirlenmesine ihtiyaç duyulduğu, bu nedenle dava konusu Yönerge'nin yürürlüğe konulduğu;
Dava konusu Yönerge'nin 6. maddesinin 7. fıkrasının 1. cümlesi bakımından, 5510 sayılı Kanun’un “Geçici iş göremezlik ödeneği” başlıklı 18. maddesinde geçici iş göremezlik ödeneğinin verileceği hallerin düzenlendiği, 5510 sayılı Kanun’un sosyal sigorta hükümleri ile getirilen hak ve yükümlülükleri ve sosyal sigorta işlemlerine ilişkin usul ve esasları düzenlemek amacıyla aynı Kanun’un 107. maddesine dayanılarak hazırlanan Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği ile istirahat raporlarının, Sağlık Bakanlığınca yetkilendirilen hekimlerce düzenleneceği, ayaktan tedavilerde sigortalıya tek hekim raporu ile bir defada en çok 10 gün istirahat verilebileceği, istirahat sonrasında kontrol muayenesi raporda belirtilmiş ise toplam sürenin yirmi günü geçmemek kaydıyla istirahat süresinin uzatılabileceğinin kurala bağlandığı, öte yandan, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu kapsamında olan personel hakkında uygulanmakta olan ve hastalık raporlarının hangi hallerde, hangi hekimler veya sağlık kurulları tarafından verileceği, raporların süreleri ile hastalık ve refakat iznine ilişkin usul ve esasları düzenlemek amacıyla hazırlanan Devlet Memurlarına Verilecek Hastalık Raporları ile Hastalık ve Refakat İznine İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik ile gerek kamu kurumlarında çalışanlar gerekse özel sektörde çalışan kişiler için tek hekim tarafından düzenlenecek istirahat raporlarına 10 güne ilişkin aynı sınırlamanın getirildiği, dava konusu Yönerge hükmü ile de yeni bir düzenleme yapılmadığı, anılan Yönetmeliklere uygun olarak tek hekim tarafından verilecek istirahat raporlarının 10 günü geçemeyeceği cümlesine aynen yer verildiği, böylece Yönerge'nin dava konusu hükmü ile istirahat raporlarında yeknesaklık oluşturulduğu, dava konusu düzenlemenin hizmet gereklerine ve üst hukuk normlarına uygun olarak tesis edildiği,

Dava konusu Yönerge'nin 42. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesi bakımından, 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı San’atlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun’un 13. maddesinde bir kişinin beden ve akıl sağlığı hakkında rapor tanzimine bu Kanun'la icra yetkisi verilen tabiplerin yetkili olduklarının açıkça düzenlendiği, buna göre mesleğini icraya yetkili olan tabiplerin, kişinin ayırt etme gücüne sahip olup olmadığının tespiti için doğru algılama, kavrama ve buna göre hareket etme konusundaki ruhsal yeteneklerini, zihinsel işlevlerini, fiziksel vaziyeti, zaman ve mekan oryantasyonları gibi bir dizi davranış özelliklerini saptayarak kişi hakkında sağlık raporu düzenlemeye yetkili olduğu, Aile Hekimleri Yönetmeliği'nde de aile hekimin görev ve yetkilerinin düzenlendiği, iptali talep edilen cümlenin devamında, kişilerin beyan ettiği ya da fizik muayene ile saptanan hastalık veya rahatsızlıkların ileri tetkik ve tedavi gerektirmesi durumunda kişilerin ilgili sağlık kurum/kuruluşlarına yönlendirileceğinin düzenlendiği, böylece anılan fıkranın bir bütün olarak değerlendirilmesi gerektiği, her raporun kendine özgü yapısı içinde rapor amacına uygun taşınması gerekli sağlık şartlarının ortaya konulmasının zorunluluk olduğu, hekimlerin belirlenen sağlık şartlarına göre süreç izleyerek kimlerin sağlık açısından bu şartları taşıyıp taşımadığına karar vermesi gerektiği, Tıbbi Deontoloji Nizamnamesi'ne göre, hekimin tedaviye gerek olup olmadığını takdir etmekte ve gerek gördüğünde uygulayacağı tedavi yöntemini seçmekte mesleki sorumluluğunun çizdiği  sınırlar içerisinde özgür olduğu, hekimin vicdani ve mesleki kanaatine aykırı gördüğü bir ilaç tedavisini veya tedavi metodunu uygulamaya zorlanamayacağı, bu çerçevede sağlık raporu hangi amaca yönelik hazırlanacak ise öncelikle o amaca yönelik hekimce değerlendirileceğinden Yönerge'nin iptali talep edilen cümlesinde düzenleme yapılarak hekimi koruma amacı ile yapılan kısa süreli muayene ve sağlık tesisinin olanakları ölçüsünde yapılan tetkik ve hizmetler dışında o sağlık tesisinde düzenlenebileceği belirtilen raporlarda ilave tetkik ve görüntüleme hizmeti istenemeyeceğinin hüküm altına alındığı, fıkranın bütünü birlikte değerlendirildiğinde hekimin hastayı muayene ettikten sonra muayene bulgusu, hasta beyanı ve hastanın aile hekimine kayıtlı hasta olması sebebiyle hastalık geçmişinden yola çıkarak rapor düzenlemesinin veya ileri merkeze sevk etmesinin zaten mümkün olduğu, bu nedenle düzenlemenin hekimin teşhis ve tedavi kararına müdahale olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığı, davanın reddi gerektiği savunulmaktadır. 
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI	: ...

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI	: ...
DÜŞÜNCESİ	: 30/09/2019 tarih ve 23642684-010.04-1618 sayılı Makam Olur’u ile aynı tarihte yürürlüğe konulan Sağlık Raporları Usul ve Esasları Hakkında Yönerge'nin 6. maddesinin yedinci fıkrasının birinci cümlesi( Tek hekim raporu ile bir defada en çok on gün rapor verilebilir. Raporda kontrol muayenesi öngörülmüş ise kontrol muayenesi sonrasında tek hekim tarafından en çok on gün daha rapor verilebilir.) ile 42. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinin(Başvuru sahibi tarafından beyan edilmeyen ya da hekimin fiziki muayenesi sırasında belirti ve bulgusuna rastlanmayan çeşitli hastalık ve rahatsızlıkların saptanması için ileri laboratuvar, görüntüleme tetkiklerinin yapılması gerekli değildir.) iptali istenilmektedir.
Anayasa’da sağlık hizmetleri konusunda Devlete verilen görevlerin 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ve 3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu uyarınca Sağlık Bakanlığı eliyle yürütülmektedir.
 3359 sayılı Kanun ile Sağlık Bakanlığına verilmiş olan görev ve yetkilerin kullanılması ile hizmetlerin yerine getirilmesi için çıkarılması gereken yasal düzenlemelerin uygulanması Sağlık Bakanlığının yetkisinde olup, evlilik, işe giriş, malûliyet, askere elverişlilik, engellilik tespiti, okula kayıt, silah ruhsatı, spor lisansı, sürücü raporları gibi birçok konuda farklı amaçla sağlık raporlarının düzenlendiğinden, uygulamada birliğin sağlanabilmesi için sağlık kurulu raporu, istiharat raporu ve birinci basamak sağlık hizmet sunucularınca düzenlenecek tek hekim raporlarına yönelik usul ve esasların belirlenmesine ihtiyaç duyularak dava konusu Yönerge yürürlüğe konulmuştur.

Dosyanın incelenmesinden,dava konusu Yönerge'nin 6. maddesinin yedinci fıkrasının birinci cümlesi bakımından, 5510 sayılı Kanun’un “Geçici iş göremezlik ödeneği” başlıklı 18. maddesinde geçici iş göremezlik ödeneğinin verileceği hallerin düzenlendiği, 5510 sayılı Kanun’un sosyal sigorta hükümleri ile getirilen hak ve yükümlülükleri ve sosyal sigorta işlemlerine ilişkin usul ve esasları düzenlemek amacıyla aynı Kanun’un 107. maddesine dayanılarak hazırlanan Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği ile istiharat raporlarının, Sağlık Bakanlığınca yetkilendirilen hekimlerce düzenleneceği, ayaktan tedavilerde sigortalıya tek hekim raporu ile bir defada en çok 10 gün istiharat verilebileceği, istiharat sonrasında kontrol muayenesi raporda belirtilmiş ise toplam sürenin yirmi günü geçmemek kaydıyla istiharat süresinin uzatılabileceğinin kurala bağlandığı, öte yandan, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu kapsamında olan personel hakkında uygulanmakta olan ve hastalık raporlarının hangi hallerde, hangi hekimler veya sağlık kurulları tarafından verileceği, raporların süreleri ile hastalık ve refakat iznine ilişkin usul ve esasları düzenlemek amacıyla hazırlanan Devlet Memurlarına Verilecek Hastalık Raporları ile Hastalık ve Refakat İznine İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik ile gerek kamu kurumlarında çalışanlar gerekse özel sektörde çalışan kişiler için tek hekim tarafından düzenlenecek istiharat raporlarına 10 güne ilişkin aynı sınırlamanın getirildiği, dava konusu Yönerge hükmü ile de yeni bir düzenleme yapılmadığı, anılan Yönetmeliklere uygun olarak tek hekim tarafından verilecek istiharat raporlarının 10 günü geçemeyeceği cümlesine aynen yer verildiği, böylece Yönerge'nin dava konusu hükmü ile istiharat raporlarında birlik oluşturulduğu, dava konusu düzenlemenin hizmet gereklerine ve üst hukuk normlarına uygun olarak tesis edildiği anlaşılmıştır.

Dava konusu Yönerge'nin 42. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi bakımından, 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı San’atlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun’un 13. maddesinde bir kişinin beden ve akıl sağlığı hakkında rapor tanzimine bu Kanun'la icra yetkisi verilen tabiplerin yetkili olduklarının açıkça düzenlendiği, buna göre mesleğini icraya yetkili olan tabiplerin, kişinin ayırt etme gücüne sahip olup olmadığının tespiti için doğru algılama, kavrama ve buna göre hareket etme konusundaki ruhsal yeteneklerini, zihinsel işlevlerini, fiziksel vaziyeti, zaman ve mekan oryantasyonları gibi bir dizi davranış özelliklerini saptayarak kişi hakkında sağlık raporu düzenlemeye yetkili olduğu, Aile Hekimleri Yönetmeliği'nde de aile hekimin görev ve yetkilerinin düzenlendiği, iptali talep edilen cümlenin devamında, kişilerin beyan ettiği ya da fiziki muayene ile saptanan hastalık veya rahatsızlıkların ileri tetkik ve tedavi gerektirmesi durumunda kişilerin ilgili sağlık kurum/kuruluşlarına yönlendirileceği hususunun düzenlendiği, her raporun kendine özgü yapısı içinde rapor amacına uygun taşınması gerekli sağlık şartlarının ortaya konulmasının zorunluluk olduğu, hekimlerin belirlenen sağlık şartlarına göre süreç izleyerek kimlerin sağlık açısından bu şartları taşıyıp taşımadığına karar vermesi gerektiği, Tıbbi Deontoloji Nizamnamesi'ne göre, hekimin tedaviye gerek olup olmadığını takdir etmekte ve gerek gördüğünde uygulayacağı tedavi yöntemini seçmekte mesleki sorumluluğunun çizdiği  sınırlar içerisinde özgür olduğu, hekimin vicdani ve mesleki kanaatine aykırı gördüğü bir ilaç tedavisini veya tedavi metodunu uygulamaya zorlanamayacağı, bu çerçevede sağlık raporu hangi amaca yönelik hazırlanacak ise öncelikle o amaca yönelik hekimce değerlendirileceğinden Yönerge'nin iptali talep edilen cümlesinde düzenleme yapılarak hekimi koruma amacı ile yapılan kısa süreli muayene ve sağlık tesisinin olanakları ölçüsünde yapılan tetkik ve hizmetler dışında o sağlık tesisinde düzenlenebileceği belirtilen raporlarda ilave tetkik ve görüntüleme hizmeti istenemeyeceğinin hüküm altına alındığı, hekimin hastayı muayene ettikten sonra muayene bulgusu, hasta beyanı ve hastanın aile hekimine kayıtlı hasta olması sebebiyle hastalık geçmişinden yola çıkarak rapor düzenlemesinin veya ileri merkeze sevk etmesinin zaten mümkün olduğu, bu nedenle düzenlemenin hekimin teşhis ve tedavi kararına müdahale olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığı sonucuna varılmıştır.
Açıklanan  nedenlerle, davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
 
TÜRK MİLLETİ ADINA

Açıklanan  nedenlerle, davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
 
TÜRK MİLLETİ ADINA
	Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, duruşma için taraflara önceden bildirilen 11/06/2024 tarihinde, davacı vekilinin mazeret bildirerek gelmediği, davalı idare temsilcisi Hukuk Müşaviri Av. ...'in geldiği, Danıştay Savcısının hazır olduğu görülmekle, açık duruşmaya başlandı. Hazır bulunan tarafa usulüne uygun olarak söz verilerek dinlendikten ve Danıştay Savcısının düşüncesi alındıktan sonra gelen tarafa son kez söz verilip, duruşma tamamlandı. Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
MADDİ OLAY VE HUKUKİ SÜREÇ :
Sağlık Bakanlığı tarafından, Sağlık Raporları Usul ve Esasları Hakkında Yönerge, 30/09/2019 tarih ve 23642684-010.04-1618 sayılı Makam Olur’u ile aynı tarihte yürürlüğe konulmuş olup, anılan Yönerge'nin 6. maddesinin 7. fıkrasının 1. cümlesi ile 42. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesinin iptali istemiyle bakılmakta olan dava açılmıştır. 
İNCELEME VE GEREKÇE              :
İlgili Mevzuat:
Anayasa'nın 56. maddesinin 1. fıkrasında, herkesin, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahip olduğu; 3. fıkrasında, Devletin, herkesin hayatını, beden ve ruh sağlığı içinde sürdürmesini sağlamak; insan ve madde gücünde tasarruf ve verimi artırarak, işbirliğini gerçekleştirmek amacıyla sağlık kuruluşlarını tek elden planlayıp hizmet vermesini düzenleyeceği; 4. fıkrasında da, Devletin, bu görevini kamu ve özel kesimlerdeki sağlık ve sosyal kurumlarından yararlanarak, onları denetleyerek yerine getireceği hükme bağlanmıştır.