muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/605, Karar No: 2016/8094, Tarih: 11.10.2016

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir. (Ek fıkra: 03/06/2007-5685/1 md.) Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan, Hazine adına tescil edilmesi gerekirken belediyeler adına tescil edilen ve belediyelerce konut veya işyeri yapılmak üzere bedelsiz olarak veya bedeli karşılığında gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine tahsis edilen, daha sonra Hazine tarafından ilgili belediye aleyhine açılan davalar sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilerek mera, yaylak ve kışlak özel siciline yazılan, fakat daha sonra bu Kanun hükümlerine göre mera, yaylak ve kışlak vasfı değiştirilerek Hazine adına tescil edilen taşınmazlardan; herhangi bir kamu hizmeti için gerekli olmayan, Hazinece herhangi bir tasarrufa konu edilmeyen ve halen tapuda Hazine adına kayıtlı olan  taşınmazlar, tahsis tarihindeki arsa değerine devir tarihine kadar geçen süre için yasal faiz eklenerek belirlenecek bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla adlarına tahsis yapılanlara devredilir” hükmü getirilmiştir.

Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 Sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken yasanın öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında Hazine adına tescili gereken veya Hazine adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır. Başka bir anlatımla 4342 Sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü, belediye adına tescil edilerek belediyenin özel mülkü haline gelen taşınmazlara uygulanamaz.

Bir yörede 4342 Sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a)Mera, 4342 Sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

Bir yörede 4342 Sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a)Mera, 4342 Sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen “imar planından” maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.

c)Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında “yerleşim yeri” kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamasız saptanmadan belediye ve diğer kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti bu kurum ve kuruluşlara bırakılamaz. Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Somut olayda, dava konusu taşınmazların 295 ada 110 parsel sayılı taşınmazların ifrazıyla oluştuğu anlaşılmaktadır. Fen bilirkişi raporuna ve krokisine göre 28/1 1970 tarihinde yapılan kadastro tespitinde dava konusu yerin Kırşehir belediyesi adına 295 ada 110 parsel numarası ile tespitinin yapıldığı, bu parselin 25/9 1998 yılında imar görerek 2133 ada 20, 22, 23, 24, 26 no'lu parsellerin oluştuğu anlaşılmıştır. Mahkemece itibar edilen bilirkişi raporu denetime elverişli olmadığı gibi tereddütleri ortadan kaldırıcı nitelikte de değildir.

Davacının dayandığı 28.01.1971 tarihli .... Semti için verilen mera norm kararında mera hudutları belirtilmiştir. Her ne kadar mera paftası fenni sıhhatı haiz değil ise de zeminde bulunan bu sınırlardan mera hudutlarının belirlenmesi mümkün olabilecektir. Bu yüzden mahkemece mahallinde yeniden

Davacının dayandığı 28.01.1971 tarihli .... Semti için verilen mera norm kararında mera hudutları belirtilmiştir. Her ne kadar mera paftası fenni sıhhatı haiz değil ise de zeminde bulunan bu sınırlardan mera hudutlarının belirlenmesi mümkün olabilecektir. Bu yüzden mahkemece mahallinde yeniden

keşif yapılarak gerekirse yöreyi iyi bilen mahalli bilirkişilerden de faydalanılarak konusunda uzman olan üç kişiden oluşan harita mühendisi ve ayrıca ziraatçi bilirkişi ve şehir plancısı aracılığıyla uygulama yapılmalı, mera norm kararındaki sınırlar bilirkişilere sorularak arazi üzerinde tespit ettirilmeli, mera norm kararında belirtilen sınırların dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığı duraksamasız belirlenmeli, saptanan sınırlar ve dava konusu taşınmazların konumu teknik bilirkişinin kadastro paftası ile imar planları çakıştırılmak suretiyle çizeceği krokide işaret ettirilerek denetime elverişli bir rapor aldırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Yapılan araştırma sonunda dava konusu taşınmazların mera norm kararı sınırlarında kaldığının tespit edilmesi halinde 2981 sayılı Kanunun 10/c maddesi ve imar planı uygulama haritaları kapsamına göre mera olan taşınmazların 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak saptanmalı, öte yandan meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil, imar planları ve ada bazında ziraatçi bilirkişiye incelettirilmeli, HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 04.11.2015 tarihli, 2014/14-1313 Esas sayılı kararı da bu doğrultudadır.

Mahkemece belirtilen bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma bedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.10.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5347, Karar No: 2012/5588, Tarih: 19.03.2012

**7. Ceza Dairesi         2012/5347 E.  ,  2012/5588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın beraatine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Uyarlama kararına konu olan mahkumiyet hükmünün, 5252 sayılı yasanın yürürlük tarihi olan 01.06.2005 tarihinden sonra kesinleştiği bu nedenle anılan kanunun 9.maddesinin uygulanamayacağı gözetilerek, bu tarihten sonra yapılan uyarlama yargılaması sonunda verilen kararlara karşı 5275 sayılı CGTİK.nun 101/3.maddesi gereğince itiraz yolu açık olduğundan itiraz merciince mahallinde değerlendirilmek üzere dosyanın incelenmeksizin iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/883, Karar No: 2016/1465, Tarih: 16.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/883 E.  ,  2016/1465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : 157/1,52/2. Uyarınca 1 yıl 3 ay hapis ve 500 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıkların iştirak halinde muhtelif malzemeler yükleyerek ağırlık oluşturdukları kamyonlarını ilk olarak boşmuş gibi tarttırıp akabinde malzemeleri boşalttıktan sonra katılandan satın aldıkları çekirdekleri yükleyerek ikinci kez tartıma girdirdikleri ve böylece yüksek dara oluşturup aradaki farkı haksız menfaat olarak temin ettikleri iddia edilen olayda,

Sanıkların savunmaları, katılan ve tanık beyanları,ölçüm tutanakları ve tüm dosya kapsamına göre sanıkların üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği sabit olmakla mahkumiyete dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görüşmemiştir.

1)Sanık ... hakkında kurulan hüküm bakımından yapılan temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Kısa süreli olmayan erteli hapis cezasına hükmedilen sanık hakkında hataen kısa süreli olduğundan bahisle 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinde belirtilen haklardan yoksun kılınma kararı verilmemiş ise de; hükümlülüğün yasal sonucu olup, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı da dikkate alınarak infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görüldüğünden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2)... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunduğu halde TCK'nın 58. maddesi bakımından uygulama yapılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyularak Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmekle beraber, sanık hakkında erteli hapis cezası tayin edildiği halde 5237 sayılı TCK'nın 53/3.fıkrasına aykırı olarak kendi altsoyunu da kapsayacak şekilde TCK'nın 53/1-c fıkrasındaki hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında uygulanmasına karar verilen hak yoksunluklarına ilişkin fıkradaki "... velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerini kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan TCK'nın 53/3.maddesi gereğince koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına" ibaresinin çıkarılarak, yerine "sanık hakkında tayin edilen hapis cezası ertelendiğinden 53/1-c fıkrasında hak yoksunluklarının kendi altsoy yönünden uygulanmaması" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/87, Karar No: 2005/109, Tarih: 27.09.2005

Ceza Genel Kurulu 2005/3-87 E., 2005/109 K.

**Ceza Genel Kurulu 2005/3-87 E., 2005/109 K.**

**- 6831 SAYILI ORMAN KANUNA AYKIRI DAVRANMAK

- ORMAN OLAN ALANDAN EV YAPARAK FAYDALANMA**- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 2 ]

- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 40 ]

- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 93 ]

- 2709 S. 1982 ANAYASASI [ Madde 36 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 322 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık ...... ....... 6831 sayılı Yasanın 93/1. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında; beraetine ve taşınmaz üzerindeki yapıların 6831 s.Y.nın 93/4. maddesi uyarınca müsaderesine ilişkin Eyüp 2. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 1.4.2003 gün ve 544-364 sayılı hüküm, sanık müdafii ve katılan idare vekilinin temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 13.6.2005 gün ve 8952-5981 sayı ile;

"1987 yılında 3302 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Kanunu uygulayan 40 nolu Orman Kadastro Komisyonunca sanığın suça konu ev ile bahçeyi yapmış bulunduğu yerin kesinleşmiş orman tahdidi içerisinde kaldığının tespit edildiği her ne kadar dosya içeriğine göre, bu yeri önceki tapu malikinden satın aldığı için sanığın suç kastı bulunmamakla birlikte sanığın orman olarak tesbit edilen yere ev ve bahçe yaptığı anlaşıldığından mahkemenin müsadereye yönelik kararı sonuçta dosya içeriğine uygun bulunduğundan tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir." gerekçeleriyle onanmıştır..

Yargıtay C.Başsavcılığınca 20.7.2005 gün ve 106196 sayı ile;

"Yargıtay İ.B.K.nun 22.03.1996, 1993/5 E. - 1996/1 K. Sayılı kararında; "... Maki Komisyonlarınca, orman sayılmadığı belirlenerek, hazine adına özel mülk olarak tescil edilen taşınmazlar, 2510 sayılı İskan Kanunu, 4753 sayılı Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu, 3573 sayılı Zeytinciliğin Islahı Kanunu, 5658 sayılı Orman Kanununa ek kanun gibi, özel kanunlar uyarınca, hazine tarafından tahsis, temlik, dağıtım ve satış suretiyle kişiler adına tapuya bağlamış ve tapu kayıtları oluşturulmuştur. Hazine tarafından dağıtılan, satışa konu olan temlik ve tahsis edilen bu taşınmazların, ormanla hiçbir ilgisi bulunmamaktadır. Bu nedenlerle, özel kanunlar uyarınca oluşturulan tapu kayıtları yasal prosedüre uygun ve geçerli kayıtlardır. Tapu kayıtları, taşınmaz mallardaki mülkiyet hakkının belgesi ve göstergesidir. Anayasanın 36. maddesi gereğince, mülkiyet hakkı, temel insan hakkıdır. İnsan haklarına ve kazanılmış haklara saygı gösterilmesi hukuki devlet olmanın temel şartıdır.

Açıklanan nedenlerle, yönetmeliğin idare tarafından usulen yürürlüğe konulduğu, yönetmeliğin, üstün normlara aykırı hükümler taşımadığı, yönetmelikle kurulan komisyonların makilik alanları belirlemeye yetkili olduğu, orman sınırlandırması kapsamında iken, maki komisyonları tarafından makilik alan olarak belirlenerek, özel kanunlar uyarınca oluşturulan tapuların geçerli bulunduğu sonucuna varılmış; içtihatlar arasındaki aykırılığın, Hukuk Genel Kurulu, Birinci, Yedinci, Ondördüncü ve Onaltıncı Hukuk Dairelerinin kararları doğrultusunda, birleştirilmesine karar verilmesi gerekmiştir", gerekçesiyle, Yönetmelik uyarınca kurulan maki komisyonlarının ve yaptıkları işlemlerin geçerli olduğu, orman sınırlandırılması kapsamında iken söz konusu komisyonlar tarafından makilik alan olarak belirlenen taşınmazlar hakkında, özel kanunlar gereğince oluşturulan tapulara değer verilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurul Kararları benzer hukuki konularda, Yargıtay Genel Kurullarını, Dairelerini ve mahkemeleri bağlar. Nitekim Yüksek 20. Hukuk Dairesi 29.5.1997 gün ve 1997/9303-8255 sayılı kararında, bu hususu kabul ederek "... İçtihatları Birleştirme Kararı ile Maki Tefrik Komisyonlarının yaptıkları işlemler geçerli kabul edildiğinden, çekişmeli taşınmazın da içinde bulunduğu yerin makiye tefrik edilmek suretiyle orman tahdit sınırları dışına çıktığının kabulü gerekir. Bu gibi yerlerde yapılan ikinci bir orman sınırlandırması yok hükmündedir" şeklindeki gerekçe ile davacı özel şahsın, orman idaresine aleyhine açtığı davanın kabulü gerekirken, yerin tahdit içinde kaldığı nedeniyle reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir. Aynı Dairenin 10.5.2001 tarih ve 2001/3179-3713 sayılı kararı ve genel uygulamaları da bu yöndedir.

Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin görüşü de bu yönde olup, bu doğrultuda mahalli bir mahkemenin onama şerhli bir kararı ekte sunulmuştur.

Belirtilen İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca orman tahdidi içinde bulunan taşınmazın, makilik alan olarak belirlenerek özel kanunlar uyarınca tapuya bağlanması orman dışına çıkarma niteliğindedir. Orman dışına çıkarılan bir taşınmazın tekrar orman dışına çıkarılması mümkün olmayacağından 40 nolu Orman Kadastro Komisyonunun bu yerin orman içinde ya da 2/B maddesi kapsamında kalıp kalmayacağını değerlendirmesi de mümkün değildir.

Aleyhine itiraz yoluna başvurulan Yargıtay 3. Ceza Dairesinin kararında; belirtildiği üzere, 1987 yılında 3302 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Kanunu uygulayan 40 nolu Orman Kadastro Komisyonunun sanığın suça konu ev ile bahçeyi yapmış bulunduğu yerin kesinleşmiş orman tahdidi içerisinde kaldığını tesbit ettiği bildirilerek, müsadereye yönelik kararın uygun bulunduğuna karar verilmiştir.

Aleyhine itiraz yoluna başvurulan Yargıtay 3. Ceza Dairesinin kararında; belirtildiği üzere, 1987 yılında 3302 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Kanunu uygulayan 40 nolu Orman Kadastro Komisyonunun sanığın suça konu ev ile bahçeyi yapmış bulunduğu yerin kesinleşmiş orman tahdidi içerisinde kaldığını tesbit ettiği bildirilerek, müsadereye yönelik kararın uygun bulunduğuna karar verilmiştir.

Belirtilen komisyonun yaptığı işlem, daha önceki tahdit çalışmalarını yerinde tatbik ile, noktaları belirleme anlamına gelen aplikasyon işlemi ve 2/B çalışmalarıdır. Bu komisyon 1945 yılında kesinleşen tahdit çalışmalarını yerinde tatbik etmiş, ancak Maki Tefrik Komisyonunun yukarıda belirtildiği üzere hukuki değer arz eden ve bağlayıcılık taşıyan çalışmalarını nazara almamış ve yerinde tatbik etmemiştir. Bu durumda yapılan işlem sadece eski tahdit tutanaklarının yerinde tatbikidir. Tahdit çalışması sonrasında yapılan Makiye Tefrik çalışmaları, önceki tahdidin sınırlarının, tefrik tarihinden sonra yerinde yeniden tesbiti ile hukuki durumlarını kaybetmezler.

Yüksek Dairenin yanlış uygulamaya dayanan ve Maki Tefrik Komisyonu çalışmalarını nazara almayan kadastro komisyonu çalışmalarını, İçtihadı Birleştirme Kurul kararını gözetmeden suç tarihindeki tahdit sınırlarının belirlenmesi şeklinde kabulü isabetli değildir.

Yargıtay Yüksek 3. Ceza Dairesi, ekte sunulan 12.12.2001 gün ve 2001/11624-13312 sayılı kararında Yargıtay İ.B.K. ile makilik olarak belirlenen taşınmazlar hakkında özel yasalar gereğince oluşturulan tevzi tapularına değer verileceğini belirtmiştir.

Mahalli mahkeme kararında da belirtildiği üzere suça konu yere ilişkin tapu hukuki değer arzetmektedir. Suça konu yer maki tefrik çalışmaları ve sonraki düzenleme ile orman arazisi olma vasfından çıkıp özel şahsa ait özel mülkiyet alanı kapsamına girmiştir. Sanığın hukuken geçerli tapusuna ilişkin yerde bulunan tesislerin müsaderelerine karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır," gerekçeleriyle itiraz yasayoluna başvurularak, Yüksek Dairenin anılan kararının itirazın kaldırılması ile mahalli mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi istenilmiştir.

Dosya Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ...... .......'ın devlet ormanını işgal etmek suçundan beraetine, taşınmaz üzerindeki yapıların 6831 sayılı Yasanın 93/4.maddesi uyarınca müsaderesine karar verilen somut olayda; Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık, yapıların müsaderesine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunup, bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Sanık ...... .......'ın; Yayla köyü, 424 nolu bölme, bozuk baltalık ormanda tahminen 6-7 yıl önce 99 m2.lik alanda ev yapmak suretiyle işgal ve faydalanmada bulunduğu belirtilerek hakkında 3.4.2001 tarihli suç tutanağı düzenlenmiştir.

Sanık, suça konu yeri hisseli olarak satın aldığını, orman sınırları içinde kaldığını bilmediğini savunarak suç tutanağını imzadan imtina etmiş,

Sanık ...... .......'ın; Yayla köyü, 424 nolu bölme, bozuk baltalık ormanda tahminen 6-7 yıl önce 99 m2.lik alanda ev yapmak suretiyle işgal ve faydalanmada bulunduğu belirtilerek hakkında 3.4.2001 tarihli suç tutanağı düzenlenmiştir.

Sanık, suça konu yeri hisseli olarak satın aldığını, orman sınırları içinde kaldığını bilmediğini savunarak suç tutanağını imzadan imtina etmiş,

Duruşmada ise, suçlamaları red ederek, evinin bulunduğu yeri satın aldığını, buna dair satış sözleşmesi ve tapusunun bulunduğunu beyanla, suça konu yeri 155 m2 olarak üç milyon beşyüzbinliraya ...... ......'dan aldığına ilişkin, satış mukavele fotokopisi ve 1. İcra Müdürlüğünce 9.11.1998 tarih ve 133 sayılı cebri satışla pafta 4, parsel 302 nolu taşınmaza 144/63600 hissedar olduğuna ilişkin tapu senedi suretini sunmuştur.

Mahallinde 5.10.2001 tarihinde yapılan ilk keşif sonucu düzenlenen 30.10.2001 tarihli raporda;

3116 sayılı Yasaya göre yapılıp 1942 yılında kesinleşen orman tahdidine göre suça konu yerin tamamının orman tahdit sınırları içinde kaldığı ve devlet ormanı olduğu,

1969 yılında Eyüp Tapulama Müdürlüğünce yapılan tapulama çalışmalarında, suça konu yerin 1 pafta ve 302 parsel olarak tarla vasfı ile şahıslar adına tapulandığı, ancak orman idaresinin itirazı üzerine bu parsele Eyüp Tapu Müdürlüğünce orman olduğuna ilişkin şerhin konulduğu,

1987 yılında yapılıp, 28.4.1988 tarihinde ilan edilerek 28.10.1988 tarihinde kesinleşen 6831 sayılı Yasanın 3302 sayılı Yasa ile değişik 2/B uygulamasında ise 302 numaralı parselde sanığın işgal ettiği yerde 2/B uygulaması yapılmadığı ve Devlet ormanı içinde bırakıldığı,

Yapılan tespitlerde, suça konu yerin orman boşluğu olduğu ve ormandan ayırıcı unsurunun bulunmadığı, ev yapılarak işgal ve faydalanmada bulunulan yerin orman içi açıklık olduğu, herhangi bir ağaç kesilmediği,

Gecekondu tarzında, plansız ve projesiz yapılan 99 m2.lik evin kesinleşmiş orman tahdit sınırları içinde kaldığı ve devlet ormanı olduğu belirtilmiştir.

17.6.2002 tarihinde mahallinde ikinci kez ve üç kişilik bilirkişi heyetinin katılımıyla icra edilen keşif sonucu düzenlenen 26.8.2002 tarihli raporda ise;

Suça konu yerin, Eyüp İlçesi ...... köyü 4 pafta, 302 parsel içinde kaldığı, 99 m2 ev ve 34 m2 sundurma olmak üzere 133 m2'lik alanı kapladığı,

...... .......'ın, tapu kayıtlarına göre tarla vasfındaki taşınmaza 144/63600 oranında hissedar olduğu,

Taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Yasaya göre 1939 yılında yapılan Orman tahdidinin 1945 yılında kesinleştiği, suça konu yerin kesinleşen tahdide göre orman sınırları içinde kaldığı,

1951 yılında Maki Tefrik Komisyonunca dava konusu parsellerin bulunduğu alanın maki alanı olarak tefrik edildiği,

302 sayılı parselin de içinde bulunduğu yerlerin 1955 yılında 4753 sayılı Çiftçiyi Topraklandırma Yasası hükümlerine göre, ihtiyaç sahiplerine borçlandırma yapılarak 25 yıl satılmamak koşuluyla Toprak Tevzii Komisyonlarınca dağıtıldığı,