muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2144, Karar No: 2025/1321, Tarih: 04.03.2025

1. Tarafların iddia, savunmalarına ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hakim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davacı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dosyanın incelenmesinde; davacı ile davalı Pietramar Ltd. Şti. arasında 18.12.2018 ve 10.07.2019 tarihli daire karşılığı mermer teslimi sözleşmesi yapıldığı, her iki sözleşmede de daire bedelinin 320.000,00 TL olarak belirlendiği, toplam bedelin 640.000,00 TL olduğu, davalının ilk sözleşme için 115.000,00 TL tutarlı senet ve 205.000,00 TL bedelli mermer, ikinci sözleşme için 217.000,00 TL tutarlı çek ve 103.000,00 TL tutarlı mermer vereceğinin kararlaştırıldığı, davacının sözleşmeye uyarak davalı şirketin yetkilisi ve sahibi davalı ...'ya 09.05.20219 ve 07.05.2019 tarihinde 2 adet daire devrinin gerçekleştirdiğini, davalının bahse konu dairelerden birini diğer davalı ...'ya, diğerini ise ...'na devrettiği, davalının davacıya 195.000,00 TL tutarlı çek, 115.000,00 TL tutarlı senet ve 10.472,50 TL bedelli mermer olmak üzere toplam 320.472,50 TL üzerinden edimini yerine getirdiği, ancak davalının edimini yerine getirmediğini, davacının bakiye 319.527,50 TL alacağı kaldığını belirterek öncelikle davaya konu taşınmazların tapu iptali ve tescilini, bu olmadığı takdirde ise taşınmazların bedelinin tahsilini talep etmiştir.

Davalı şirket 13..09.2019 tarihli ihtarname ile davacıya " ... Fatura no.... Toplam 390.659,06 TL tutarlı malzeme teslim edilip kendi şirket elemanınız tarafından ve yetkilendirdiğiniz nakliyeci tarafından imza karşılığı alınmıştır... Ayrıca sözleşmeye konu olan mallardan stoğumuzda toplam 7 tır mevcut olup sözleşme mucibince İncesu OSB'de bulunan fabrikamızda hazır bulunmaktadır. Sözleşmeden dolayı hiçbir sorumluluğumuzun kalmadığını ihtar ediyoruz." şeklinde beyanda bulunarak, davacıya olan tüm borcu ödediğini savunmuştur.

Davacı tarafından gönderilen 16.9.2019 tarihli cevabi ihtarname ile davalı şirkete "... Bugüne kadar tarafımıza ihtarnameniz ekinde göndermiş olduğunuz 539546 sıra nolu ve 22.06.2019 tarihli faturada belirtilen 3 cm mermer plaka dışında herhangi bir emtia gönderilmemiştir. .... 319.527,50 TL borcunuz bulunmaktadır. Her ne kadar tarafımıza ihtarnameniz ekinde 539544, 539545, 539547, 181055, 181033 sıra nolu faturalar göndermiş olsanız da bu faturalardaki belirtilen emtia tarafımıza gönderilmediğinden bu faturalar kayıtlarımıza işlenmeyecek olup, tarafınıza iade ediyoruz. ... Sözleşmede belirtilen emtiayı sözleşmede belirtilen niteliklere uygun olarak en geç işbu ihtarnamenin tarafınıza tebliğinden itibaren bir hafta içerisinde tarafımıza teslim etmenizi, aksi takdirde tarafımızca sözleşmenin feshedileceğini..." şeklinde ihtar edildiği görülmüştür.

Davacı tarafından 26.09.2019 tarihinde İncesu Sulh Hukuk Mahkemesinin 2019/6 D.İş. sayılı ilamı ile delil tespiti yaptırılmış olup, davalı şirketin ihtarnamesinde belirttiği adresteki fabrikasında bilirkişi incelemesi yaptırılarak, sözleşmelerde bulunan emtianın bulunup bulunmadığının, varsa miktarının ve sözleşmede belirtildiği şekilde cilalarının temiz olup olmadığının tespit edilmesi istenmiş, düzenlenen bilirkişi raporunda sonuç olarak sağlam emtiaların toplam tonajının 26.446 kg olduğu, ancak bu emtiaların cilalarının satış için yeterli olmadığı, çiziklerin gözenek ve çatlakların yüksek olduğu, tespitte toplam cilalı, sağlam emtia satış miktarının 2.972 kg olduğu bildirilmiştir.

Taraflar arasında 320.472,50 TL çek ve emtia bedeli ile edimin yerine getirildiği hususu tartışmasız olup, uyuşmazlık davalının düzenlemiş olduğu faturalardaki malın teslim edilip edilmediği noktasındadır. Mahkemece, davalı ile davacı arasındaki whatsapp görüşmeleri yazılı delil başlangıcı kabul edilerek, tanık beyanlarına itibar edilmek suretiyle davacının mal teslim edilmediğini ispatlayamadığı ve yemin deliline de dayanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davalı şirket yetkilisi ... ve Pietramar Mermer Ltd. Şti., mermerleri eksiksiz şekilde teslim ettiğini, teslime ilişkin faturaları ticari defterlerine işlediğini, bunlara ilişkin sevk irsaliyesinin dosyada olduğunu, davacının babasının irsaliyelerde imzası olduğunu, taraflar arasındaki WhatsApp yazışmalarının dosyaya sunulduğunu, davacının kötüniyetli bir şekilde almış olduğu malları almadığını iddia ederek faturaları ticari defterlerine işlemediğini ileri sürmüşse de; taraflar arasında gönderilen ihtarnamelerin içeriği, davacı tarafından çekilen ihtarnamede depoda hazır bekletildiği ileri sürülen 7 tır dolusu emtianın mevcudiyeti ve durumu ile ilgili delil tespit raporu dikkate alındığında, malın sözleşmeye uygun olarak teslim edildiğini ispat yükünün davalıda olduğu tartışmazsızdır.

3. Hal böyle olunca, sözleşme konusu bakiye alacak ile ilgili olarak emtiaların sözleşmeye uygun şekilde teslim edildiğinin davalı yanca ispatlanması gerekmekte olup, Mahkemece ispat yükü hatalı değerlendirmek suretiyle davacının mal teslim edilmediğini ispatlayamadığı gerekçesiyle yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemleri Kanunu'nun 373/1 maddesi uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca davacı yararına BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 04.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/18934, Karar No: 2019/7228, Tarih: 13.06.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/18934 E.  ,  2019/7228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı kulüple 05/07/2013 başlangıç, 05/07/2015 bitiş tarihli Sportif Direktörlük Sözleşmesi imzaladığını, sözleşme kapsamında hak kazandığı ancak ödenmeyen 45.000,00 TL ücret alacağının tahsiline yönelik başlattığı takibe davalının itiraz ettiğini ileri sürerek; itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 45.000,00 TL asıl alacak, 893,22 TL işlemiş faiz alacağı olmak üzere toplam 45.893,22 TL'ye ilişkin itirazın iptali ile takibin bu miktar üzerinden devamına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava tarihinde yürürlükte bulunan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesi uyarınca, 4857 sayılı Kanuna göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında, iş sözleşmesinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

4857 sayılı Kanun'un 4. maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca, “sporcular” hakkında bu kanun hükümleri uygulanmaz.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu’nun 23.05.1960 gün, 11-10 sayılı ve 10.05.1974 gün, 3-44 sayılı kararları uyarınca, özellikle iş hukukunda istisnaî hükmün genişletilerek değil, dar yorumlanması gerekir. İşçiler yararına düzenlenen hükümlerin, işçiler yararına yorumlanması asıldır.

Sporla doğrudan uğraşan sporcunun 4857 sayılı Kanun kapsamında kalmadığı açıktır. Ancak doğrudan aktif spor yapmayan, sporcuyu aktif spor yapması için hazırlayan antrenör ile aktif görevi daha çok direktif vermek olan ve takımı başarıya ulaştırma görevi de bulunan teknik sorumlunun sporcu sayılmaması ve 4857 sayılı Kanun kapsamında bir işçi olarak kabul edilmesi gerekir. Bu sebeple antrenör veya teknik sorumlu ile kulüpleri işveren arasındaki iş sözleşmesinden kaynaklanan uyuşmazlıklarının iş mahkemesinde görülmesi gerekir.

Somut olayda davacı, davalı spor klübü şirketi bünyesinde teknik sorumlu olarak çalıştığı, ancak yarışma ve müsabakalara aktif sporcu olarak katılmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda davada dayanılan temel ilişki işçi işveren ilişkisidir. İş akdinden doğan davaların İş Mahkemelerinde görülmesi 4857 ve 5521 sayılı kanunların 1. maddesi hükümleri gereğidir. Görev kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında resen göz önüne alınır. Mahkemece, iş mahkemesi görevli olduğundan görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, ikinci bent uyarınca davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7580, Karar No: 2012/4942, Tarih: 14.06.2012

**1. Ceza Dairesi         2008/7580 E.  ,  2012/4942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kastın aşılması sonucu ölüme sebebiyet verme ve 6136 sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 27.maddesi yollamasıyla aynı yasanın 85/1, 62 ve 63 maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası, 6136 sayılı Kanunun 13/1, TCK.nun 62, 53/1-3, 54 ve 63. Maddeleri gereğince 10 ay hapis ve 375.YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Katılan ...'ın "6136 sayılı Kanuna Muhalefet" suçundan açılan kamu davasına katılma ve kurulan hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, vekilinin bu suç yönünden kurulan hükme yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

2-a) Kısa kararın bulunduğu 06.12.2007 tarihli duruşma tutanağı aslında "...." olarak belirtilen mahkeme başkanı adının gerekçeli karar başlığında "..." olarak gösterilmesi mahallinde oluşturulan çelişkinin giderilebilir nitelikte olduğu değerlendirilmiştir.

b) Sanık hakkında adli sicil kaydındaki Beyoğlu 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2002 tarih 2001/719 esas - 2002/358 karar sayılı ilamında yer alan hükümlülük nedeniyle tekerrür uygulaması yapılıp yapılmayacağının değerlendirilmemiş olması, aleyhe temyiz bulunmayan 6136 sayılı Yasaya Aykırılık suçu yönünden bozma nedeni yapılmamıştır.

3-A) Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya Aykırılık suçu yönünden;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B) Sanık hakkında öldürme eylemi nedeniyle kurulan hüküm yönünden;

B) Sanık hakkında öldürme eylemi nedeniyle kurulan hüküm yönünden;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın maktulün evinin bulunduğu sokakta yer alan ve işletmekte olduğu kahvehanede kumar oynatıyor olması nedeniyle maktulle sanık arasında sık sık kavga olaylarının meydana geldiği bu nedenle polis ekiplerinin gelip gittiği, maktul ile sanığın arasının da açıldığı, daha sonra evine gitmekte olan maktulün üzerinin evi yakınında bulunan parktan geçerken polisler tarafından aranmasını sanıktan bilen maktulün o sırada olay yerinde bulunan sanığa, kendisini ihbar ettiği düşüncesi ile "şerefsiz ispiyoncu" dediği ve yumruklaştıkları, ardından "sana ekmek yedirtmem" diyerek o gece sanığın kahvehanesini taşladığı, bununla da yetinmeyip ertesi gün sanığı cep telefonundan arayarak "karını ormana götüreceğim seni de oğlan yapacağım" demek suretiyle tehdit ve hakarette bulunduğu, bu tehditler nedeniyle sanığın 20 gün kadar süre ile kahvehanesini açamadığı, olay günü ise yanına polis memuru olan arkadaşı ... ve damadı .... ile .... isimli arkadaşını alarak kahvehanenin devri konusunda ... ile görüşmeye gittiği, görüşme bittikten sonra maktul ile karşılaştığı, bunun üzerine maktulün elindeki döner bıçağı ile sanığa hakaret ederek saldırdığı ve 20-25 m. kadar kovaladığı, aralarında 1 metre kadar mesafe kalmışken maktulün ayağının takılarak yere düşmesi üzerine sanığın bundan yararlanarak ruhsatsız tabancasını bir el havaya, bir el de duvara doğru ateş ettiği, ancak maktulü engelleyemediği, maktulün gizlendiği duvarın arkasından çıkarak sanığın üzerine gelmeye devam ettiği, bu kez sanığın 1-2 metre mesafeden tabanca ile 1 el ateş etmesi üzerine sol kaşı üzerinden öldürücü isabet alan maktulün yüz üstü yere düştüğü ve etkisiz hale geldiği, maktulün yere düşmesi ve döner bıçağının da elinden düşmesi nedeni ile saldırıyı etkisiz hale getirmiş olan sanığın ise kesin sonucu almak için maktulün yanına gelip "sen daha ölmedin mi" diyerek yerde yatmakta olan maktulün sırt bölgesine yakın mesafeden bir el daha ateş ederek onu sırtından da vurduğu ve sırttaki bu yaranın tek başına öldürücü nitelikte olmadığı, bununla birlikte maktulün daha sonra maruz kaldığı yaralanmanın etkisiyle öldüğü olayda;

a) Sanığın meşru savunma koşulları altında gerçekleştirdiği ilk eylemin ardından etkisiz hale gelen ve yüzüstü yerde yatan maktulün sırt bölgesine kasten ateş etmekle ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve eylemin ölümle sonuçlandığı anlaşıldığı halde, sanık hakkında en ağır düzeyde haksız tahrikin etkisi ile "kasten öldürme" suçundan mahkumiyet hükmü kurulması yerine, yazılı şekilde "meşru savunma sınırının kast olmaksızın aşılması nedeni ile taksirle öldürme" suçundan hüküm kurulması,

b) Sanığın adli sicil kaydındaki Beyoğlu 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2002 tarih 2001/719 esas - 2002/358 karar sayılı ilamında yer alan hükümlülük nedeniyle tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerledirilmesinin gerekmesi,

b) Sanığın adli sicil kaydındaki Beyoğlu 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2002 tarih 2001/719 esas - 2002/358 karar sayılı ilamında yer alan hükümlülük nedeniyle tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerledirilmesinin gerekmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekillerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 14.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14302, Karar No: 2007/833, Tarih: 25.01.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/14302 E.  ,  2007/833 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

20. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, 27.06.2005 tarihli dava dilekçesiyle Kütükçü Köyü (Mahallesi) 8344 ada 7 parsel sayılı taşınmazın, 1947 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastro sınırları içerisindeyken, 1989 yılında 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sonucu kesinleşen işlemle Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığından, tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne, çekişmeli parselin davalı gerçek kişi adına olan tapu kaydının iptaline ve Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı gerçek kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 1947 yılında kesinleşen orman kadastro sınırları içindeyken yine 15.12.1989 tarihinde kesinleşen 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sonucu Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan parselin tapu kaydının iptal ve tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 1946 yılında yapılıp 1947 yılında kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 7 numaralı orman kadastro komisyonuna bağlı 4 numaralı ekipçe yapılıp 24.03.1976 tarihinde, itirazlar incelenerek sonuçları 7 numaralı komisyonca 06.04.1983 tarihinde ilan edilerek dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2. madde uygulaması, 1988 yılında yapılıp, 15.06.1989 tarihinde ilan edilerek dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

Çekişmeli parselin geldisi olan 312650 m2 yüzölçümlü Kütükçü Köyü 199 sayılı parsel, arazi kadastrosunda Kasım 1958 tarih ve 48 sıra numaralı tapu kaydı esas alınarak Muratpaşa vakfı adına tesbiti itirazsız kesinleşmiş, 1971 yılında satışlar ile bir çok gerçek kişiye, bu arada bir kısım payı davalıya geçmiş, 2981 Sayılı Yasa uygulaması sonucu ifraz edilerek 8344 ada 7 parsel sayılı 297 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, 01.04.1997 tarihinde arsa niteliğiyle davalı gerçek kişi adına tapuya tescil edilmiştir.

Davalı, taşınmazın makiye ayrılan yer olduğunu, bu nedenle aleyhindeki mahkeme hükmünün bozulması isteğiyle kararı temyiz etmiştir.

Davanın özelliği nedeniyle maki tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.

Davalı, taşınmazın makiye ayrılan yer olduğunu, bu nedenle aleyhindeki mahkeme hükmünün bozulması isteğiyle kararı temyiz etmiştir.

Davanın özelliği nedeniyle maki tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.

1- 22.03.1996 tarih 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile "5653 Sayılı Yasayla değişik 3116 Sayılı Yasanın 1-e maddesi uyarınca kurulan maki tespit komisyonlarının yasal ve yaptıkları işlemlerinde geçerli olduğu ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapulara değer verilmesi gerektiği" kabul edilmiş olduğuna göre, bunun karşı kavramından yasaya uygun kurulmayan komisyonların yasal olmayacağı ve yine yasaya uygun kurulmayan ve yasaya uygun görev yapmayan komisyonların yaptıkları işlemlerin de yasal olmayacağı ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapu kayıtları dışında kalan başka tapu kayıtlarına değer verilemeyeceği ve bu yerlerin zilyetlikte kazanılması konusunun içtihadı birleştirme kararının konusu olmadığı sonucu ortaya çıkar.

2- 24.03.1950 tarihinde kabul edilip, 03.04.1950 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 3116 Sayılı Yasanın 5653 Sayılı Yasa ile değişik 5. maddesi “Devlet Ormanlarının ve bu ormanların içinde ve bitişiğindeki otlak, yaylak, kışlak, sulak; diğer ormanlar ve her nevi arazinin sınırlaması işi bir yüksek orman mühendisinin başkanlığı altında Adalet Bakanlığınca hukuk mezunları arasında tayin edilecek bir hukukçu üye ile il genel meclisi daimi encümeni tarafından seçilecek bir üyeden müteşekkil bir komisyon tarafından yapılır. Bu komisyonlar beldelerde belediye encümenleri, köylerde ihtiyar kurulu tarafından seçilecek lüzumlu bilirkişilerin fikirlerinden de faydalanılır...”şeklinde olup, komisyonların nasıl ve kimlerin katılımı ile kurulacağını gösterdiği halde, Orman Genel Müdürlüğünün 17.08.1950 tarihli tamimi ile yürürlüğe konulan Makilik ve Orman Sınırlarının Tesbitine Ait Yönetmeliğin "Amaç" başlıklı 1. maddesi “5653 Sayılı Yasanın birinci maddesinin (E) bendi hükmü ile ormandan sayılmadığı belirtilen ve memleketimizde Karadenizin Kızılırmaktan itibaren batısında, Ege ve bilhassa Akdeniz sahil mıntıkalarındaki devamlı hasılat vermeyen veya muhafaza ormanı mahiyetini taşımayan makiliklerin orman sahaları ile tedahüllerini önlemek için 1/25000 mikyaslı askeri haritaları bulunan ilçelerde ve diğer lüzum ve zaruret görülen yerlerde makilik ve orman sahalarının birleştiği hatlar üzerindeki orman sınırları orman tahdit komisyonları veya mahalli orman işletme teşkilatı tarafından teşkil edilecek komisyonlar tarafından tesbit olunacak ve arz üzerinde özel işaretler ile belli edilecektir.

Komisyonların çalışmaları sırasında mıntıkasındaki işlerden bilgi edinmek ve komisyonda çalışmak üzere o yerin bölge şefi orman bakım memuru da bulundurulacaktır." şeklindedir.

Komisyonların çalışmaları sırasında mıntıkasındaki işlerden bilgi edinmek ve komisyonda çalışmak üzere o yerin bölge şefi orman bakım memuru da bulundurulacaktır." şeklindedir.

Görüldüğü gibi yönetmelikte, makiye ayırma işleminin orman tahdit komisyonları tarafından yapılacağı belirtildikten sonra, yasaya aykırı olarak mahalli orman idaresince oluşturulacak komisyonlar tarafından da yapılabileceği öngörülmüştür. Yönetmelikler, yasa ve tüzüklerin uygulama alanını gösterir, yasalardaki düzeni değiştirir yeni hükümler getiremez. Hukukun en temel ilkelerinden olan hukukun üstünlüğü ilkesi gereğince, hukukun şekli kaynaklarından olan yasalar, Anayasa hükümlerine, yasaların uygulamasında karşılaşılacak sorunların açıklığa kavuşturulması için çıkarılan yönetmelikler de kaynağını bulduğu yasalara aykırı olamaz. Aykırılık durumunda, Türk ulusu adına yargı yetkisini kullanan mahkemeler Anayasa ve yasaya aykırı olan idari tasarruf niteliğinde olan yönetmeliği uygulayamaz ve yasalara aykırı yönetmelik hükümlerine değer veremez. Hukuk Genel Kurulunun 02.03.2005 gün 2005/11-81-118 K. ve 30.06.1999 gün ve 1999/21 - 892 - 864 sayılı kararları da bu yöndedir.

Yine 3116 Sayılı Yasanın 5653 Sayılı Yasa ile değişik 1-e maddesi ile "maki cinsinden her türlü ağaçlıklarla örtülü yerler orman sayılmaz" hükmü getirildiği halde, Orman Genel Müdürlüğünün 17.08.1950 tarihli tamimi ile yürürlüğe konulan Maki Yönetmeliğinin 2/1 maddesinde, hangi cins ağaçcıkların maki florası olduğu açıklandıkan sonra, aynı maddenin ikinci fıkrasında "Yukarıda sayılan ağaççıklardan müteşekkil formasyonla örtülü sahalar düz ve inbat kabileyeti fazla olan yerlerde, işgal sahaları itibariyle %10 nisbetine kadar KORU ve % 25 nisbetine kadar BALTALIK ORMAN teşkil eden ağaçları ihtiva etse dahi maki sayılır" şeklinde belirtilmiştir.

Görüldüğü gibi, yasanın 1-e maddesi ile sadece "maki cinsinden her türlü ağaçcıklarla örtülü yerler orman sayılmaz" hükmüne karşılık, yönetmeliğin 2/2 maddesi ile "% 10 nisbetinde KORU ve % 25 nisbetinde BALTALIK ORMANLARIN da maki sayılacağı" belirtilerek, yasanın orman olarak tanımladığı yerler yasaya aykırı olan yönetmeliğin bu maddesi ile maki sayılmış ve maki kavramı orman aleyhine genişletilmiş olduğundan, yukarıda belirtildiği gibi yasaya aykırı yönetmeliğe değer verilemez.

Somut olayda; Antalya Orman Başmüdürlüğünün 27.02.1952 gün ve 4-310/8 sayılı oluru ve 27.02.1952 gün ve 4-310/8/1751 sayılı emirleri üzerine Antalya İli Merkez Bucağına bağlı Köçerler Köyü cenubu ve cenubu şarkında Kepezaltı Köçerler adıyla maruf Makilik ve Orman müşterek sınırlarının tesbiti ile görevlendirilen ve Başkan Orman Mühendisi Ahmet Çağatay, Mühendis Şükrü Vural ve Bölge Bakım memuru Mehmet Çetin ile çalışmaya başlayan