muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10999, Karar No: 2014/3065, Tarih: 17.03.2014

Bir yerin mera olarak kabul edilebilmesi, kural olarak taşınmazın yetkili ve idarî merciler tarafından mera olarak tahsis edilmesi ya da taşınmazın öncesinin bilinmeyen bir zamandan beri geleneksel biçimde mera olarak kullanılagelmiş olmasına bağlıdır.

O halde; sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede yetkili idarî merciler tarafından 4753 ve 5618 sayılı kanunlar uyarınca yayla tahsisi yapılıp yapılmadığı özel idare müdürlüğünden, 4342 sayılı Kanun uyarınca mera (yayla) tahsisi yapılıp yapılmadığı mülkî amirlikten sorulup saptanmalı, yapılmış ve bu yönetimsel işlemler kesinleşmiş ise yayla tahsis haritası ve eki belgeler yerinden getirtilmeli, bundan sonra yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız, dava konusu taşınmazın bulunduğu köye komşu köyler halkından seçilecek yerel bilirkişi ve tanıklar ve bir uzman orman bilirkişisi, tapu fen memuru ve uzman üç ziraatçi bilirkişi, tesbit tutanağı bilirkişilerinin tümü hazır olduğu halde, dava konusu taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, bölgede mera tahsisi yapılmış ise mera tahsis haritasının ölçeği ile kadastro paftasının ölçeği eşitlendikten sonra yerel bilirkişi yardımı, uzman bilirkişi fen memuru marifetiyle yerine her iki harita çakıştırılmak suretiyle uygulanmalı, uygulamada haritalarda tarif edilen belli poligon ve röper noktalar ile arz üzerindeki doğal ya da yapay sınır yerlerinden yararlanılmalı, bu yolla dava konusu taşınmazın mera tahsis haritasının kapsamında kalıp kalmadığı duraksamaya meydan vermeyecek şekilde belirlenmeli, taşınmazın bulunduğu bölgede yetkili idarî merciler tarafından mera tahsisi yapılmamış ise; yerel bilirkişi ve tanıklardan dava konusu taşınmazın öncesinin bilinmeyen bir zamandan beri geleneksel biçimde mera olarak kullanılıp kullanılmadığı yolunda tesbit tutanağı bilirkişilerinden olaylara dayalı bilgi alınmalı, yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile tesbit tutanağı bilirkişilerinin beyanları çeliştiği takdirde tesbit tutanağı bilirkişileri taşınmaz başında ayrı ayrı dinlenerek yerel bilirkişi ve tanıkların anlatımları ile tesbit tutanağı bilirkişilerinin beyanları arasındaki çelişki duraksamasız giderilmeli, öte yandan uzman ziraatçi bilirkişiler marifetiyle taşınmaz bizzat mahkemece görülüp gözlenmeli, taşınmazın fiziksel yapısı, meyil durumu, taş ve toprak unsurundan hangisinin galip olduğu ayrıntılı şekilde keşif tutanağına geçirilmeli, komşu taşınmazın toprak yapısı ile dava konusu taşınmazın toprak yapısı mukayese edilmeli, bu fiziksel olgular da keşif tutanağına yazılmalı, dava konusu taşınmaza komşu taşınmazın tesbit tutanakları içeriğine göre tespitlerine bir kayıt ve belge esas alınmadığı dikkate alınarak tutanakların içeriğinde vurgulanan maddî ve hukukî olgularla yerel bilirkişi ve tanık sözleri denetlenmeli, belge esas alınmış ise sözü edilen belgelerin nizalı parsel yönünü ne biçimde ve kimin yeri olarak sınır gösterdiği incelenmeli, davalı olup olmadıkları tesbitlerinin kesinleşip

kesinleşmediği incelenip irdelenmeli, özellikle uzman bilirkişi fen memurundan keşfi izlemeye, bilirkişi sözlerini denetlemeye, uzman ziraatçi bilirkişilerden ise mahkemenin keşif tutanağına geçen gözlemini yansıtmaya, taşınmazın niteliğini belirtmeye elverişli ayrıntılı, gerekçeli rapor alınmalı, taşınmazın mera niteliğinde olmadığı saptandığı takdirde, zilyetlik tanıkları taşınmaz başında dinlenmeli; zilyetliğin ne zaman başladığı, kaç yıl, ne şekilde devam ettiği sorulup, kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; tesbit tarihine kadar gerçek kişi yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmeli; ziraat bilirkişisi tarafından taşınmazın toprak örnekleri alınarak, bilimsel analizleri yaptırılarak kaç yıldır tarımda kullanıldığı konusunda rapor alınmalı, 3402 sayılı Kanunun 14/1. maddesinde yazılı 40 ve 100 dönüm kısıtlama araştırmasının aynı maddenin 3/7/2005 tarihli ve 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu ile değiştirilen ikinci fıkrası hükümleri dikkate alınarak yapılacağı düşünülerek adına tescil kararı verilecek kişi ya da kişiler ile diğer mirasçılar ve onların miras bırakanları ve satın alınan kişiler yönünden aynı çalışma alanı içinde belgesizden zilyetliğe dayalı olarak tesbit ve tescil edilen taşınmaz olup olmadığı, varsa cinsi, parsel numaraları ve miktarı, tapu ve ilgili kadastro müdürlüklerinden ve yine, aynı kişiler tarafından açılan tescil davası olup olmadığı hukuk mahkemesi yazı işleri müdürlüklerinden ayrı ayrı sorularak gerektiğinde tesbit tutanak örnekleri ve tapu kayıtları ya da tescil dava dosyaları getirtilip incelenmeli, dava konusu taşınmazın sulu ya da kuru tarım arazisi olup olmadığı konusunda (5403 sayılı Kanunun 3/j maddesi ile Taşınmaz Malların Sınırlandırma Tespit ve Kontrol İşleri Hakkındaki Yönetmeliğin değişik 10. maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, sulu tarım arazisi: tarım yapılan bitkilerin büyüme devresinde ihtiyaç duyduğu suyun, su kaynağından alınarak yeterli miktarda ve kontrollü bir şekilde karşılandığı araziler olarak açıklandığından) ziraat mühendisinden kanunun amacına uygun rapor alınmalı, bundan sonra toplanan delillerin tümü birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA 17/03/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11695, Karar No: 2021/3775, Tarih: 09.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/11695 E.  ,  2021/3775 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020,2020/16,2020/33; R.G. 19.08.2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1 -(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin,7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1 maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden,sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnamedeki isteme aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8934, Karar No: 2019/12980, Tarih: 03.12.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/8934 E.  ,  2019/12980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dosya kapsamına göre sanığın, olay günü yere yatırdığı mağdurenin pantolonunu indirerek cinsel organına dokunmaya çalışması ve mağdurenin elinden kurtulması üzerine takip etmeksizin kendiliğinden bırakması şeklinde gerçekleşen olayla ilgili olarak her ne kadar çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna teşebbüsten mahkûmiyet hükmü kurulmuş ise de, sanığın o aşamaya kadar organ sokmaya yönelik kastını ortaya koyan herhangi bir davranışta bulunmadığı ve tamamlanmış haliyle eylemin çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Suç tarihi itibarıyla cebir, tehdit veya hilenin on beş yaşını tamamlamış çocuklara karşı işlenen çocuğun cinsel istismarı suçunun unsuru olup, olay tarihinde on yedi yaşındaki mağdureye karşı işlenen çocuğun cinsel istismarı suçundan dolayı TCK'nın 103/2. maddesi gereğince hükmedilen cezanın aynı maddenin 4. fıkrasıyla artırılamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde söz konusu maddenin tatbik edilmesi,

Adli emanette bulunan sopanın sanık tarafından suçta kullanılmadığı anlaşıldığından, iadesi yerine yazılı şekilde müsaderesine karar verilmesi,

Adli emanette bulunan sopanın sanık tarafından suçta kullanılmadığı anlaşıldığından, iadesi yerine yazılı şekilde müsaderesine karar verilmesi,

Hükümlerden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi ve 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan hususlar nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisi ile katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/87, Karar No: 2020/2752, Tarih: 02.07.2020

**10. Ceza Dairesi         2016/87 E.  ,  2020/2752 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : DİYARBAKIR Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın sabit olan fiilinin, uyuşturucu maddenin ele geçirildiği aracın geçiş güzergahında bekleyerek, Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.10.2011 tarih, 2011/109 esas ve 2011/390 karar sayılı ilamıyla uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûm olan ve hakkındaki hüküm kesinleşen Hamid Aydemir’e yol durumu hakkında kısa bilgi vermekten ibaret olup, suçun işlenmesine doğrudan katılmayıp suçun işlenmesi sırasında yardımda bulunarak suçun icrasını kolaylaştırdığı anlaşıldığından, hakkında TCK'nın 39. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 02/07/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4468, Karar No: 2014/5823, Tarih: 18.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/4468 E.  ,  2014/5823 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2014/4468

KARAR NO : 2014/5823

MAHKEMESİ : TERME SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/01/2014

NUMARASI : 2013/695-2014/46

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ..... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapıldığına; özellikle davalıların çekişmeli su kanalı hakkında idari men kararı aldırmak suretiyle hukuki sataşma yarattıkları gözetilerek dava kabul edildiğine göre davalıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 11.03.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına,18.3.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/21406, Karar No: 2017/7305, Tarih: 13.07.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/21406 E.  ,  2017/7305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... şirketi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekilinin eşinin kazada vefat ettiğini, murisin tam kusurlu olduğunu, murisin Bağ-Kur emeklisi olup aynı zamanda tır şöförü olarak çalıştığını, davacının ev hanımı olup eşinin ölümü ile desteğinden yoksun kaldığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davacı eş...için 5.000,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili; yargılama sırasında 05.06.2014 tarihli dilekçesi ile maddi tazmint talebini toplam 176.041,16 TL olark ıslah etmiştir.

Davalı ... AŞ vekili, kazanın oluşumunda davacı murisin asli ve tam kusuru ile meydana gelen kazada öldüğünü, davalı müvekkil şirketin sorumluluğu bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dosya kapsamına, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın ıslah gibi kabulü ile; 176.041,16 TL destekten yoksun kalma tazminatının dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalı ... AŞ'den tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... şirketi vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ... şirketi vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 9.043,37 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 13/07/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23690, Karar No: 2015/18527, Tarih: 09.07.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/23690 E.  ,  2015/18527 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/171351

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2012

NUMARASI : 2010/1302 (E) ve 2012/2110 (K)

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna Muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan Gümrük İdaresi adına hazine vekilinin 28.03.2013 havale tarihli dilekçesi ile temyiz talebinden vazgeçtiği gözetilerek, sanıklar müdafiinin temyiz talebine göre yapılan incelemede;

I- Sanıklar müdafiinin sanık M.. Ç.. hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanıklar müdafiinin sanık O.. Ö.. hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Sanık M.. Ç..e ait olan dava konusu eşyanın, sanık O.. Ö..'e ait depoya indirilirken yakalanarak el konulduğu olayda, sanık O.. Ö..'ün aşamalarda değişmeyen beyanında arkadaşı M.. Ç..'in işyerinde yeterli yeri olmaması nedeniyle kendisinden ricası üzerine herhangi bir ücret talep etmeden dava konusu eşyayı kendi deposuna birkaç günlüğüne koymasına izin verdiğini, eşyanın kaçak olduğunu bilmediğini savunması ve diğer sanık M.. Ç..’in de beyanlarında sanık .. savunmasını doğruladığı gözetilerek, sanığın mahkumiyetine yeter şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil olmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasan'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulanan 1412 sayılı CMUK’nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA 09.07.2015 oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1572, Karar No: 2014/2064, Tarih: 27.01.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/1572 E.  ,  2014/2064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının hlali, mala zarar vermek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar... ve ...’nün 24.05.2009 tarihinde geceleyin saat 22:00 sıralarında müşteki ...’ın fabrikasına duvarı gelip girerek yaklaşık 300 adet nikel kumaş boyama baskı kalıplarını, bir kısım makine parçalarını ve elektrik pano kablolarını çaldıktan sonra, aynı gün saat 24:00 sıralarında eğip bükerek çuvallara doldurdukları malzemeleri satmak için getirdikleri hurdacıda kolluk görevlilerine yakalandıklarında; malzemeleri çaldıkları fabrikanın yerini söyleyip, baskı kalıpları ve diğer malzemelerin hurda halde başvurusu olmayan müştekiye iadesini sağladıkları anlaşılmış ise de, Yargıtay Genel Kurulu'nun 30.04.2013 tarih ve 2012/6-1437 Esas, 2013/153 sayılı kararında belirtildiği üzere yaklaşık 300 adet nikel kumaş boyama baskı kalıplarının ve pano kablolarının eğilip bükülerek işlevini yerine getiremeyecek şekilde bozulması, müştekiye iade edilen malzemelerin yeniden işlevini görecek bir hale getirilmesinin mümkün olmaması ve hurda değeri olan parçaların satılabilmesi için de müştekinin fazladan emek, zaman ve masraf yapmasını gerektirmesi nedeniyle TCK’nın 168/1-4 maddesinde düzenlenen kısmi iade şartlarının gerçekleşmediği kabul edilerek hırsızlık suçu yönünden sanıklar hakkında TCK’nın 168/1-4. maddesinin uygulanma şartlarının araştırılması yönündeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; sanıklar ...ve ...’nün temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen aykırı olarak ONANMASINA, 27.01.2014 tarihinde mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından oybirliği ile hırsızlık suçu yönünden oy çokluğu karar verildi.

(MUHALİF) (MUHALİF)

KARŞI OY : 5237 sayılı TCK'nın 168/4. madde ve fıkrası uyarınca, “Kısmen geri verme veya tazmin halinde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için, ayrıca mağdurun rızası aranır.”

Bu hükmün uygulanabilmesi için, bizzat pişmanlık göstererek yapılan geri verme veya tazminin kısmi olması gerekir.

Kanunkoyucu, kısmi geri verme veya taziminin oranı konusunda bir sınırlama getirmiş değildir.

Öte yandan 5237 sayılı TCK'nın 2/3. madde ve fıkrası uyarınca, “...Suç ve ceza içeren hükümler kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz.”

Somut olayda, geri verilen hırsızlık konusu desen kalıpları zarar görmüş te olsa, bunların mevcut haliyle ekonomik bir değeri olduğu açıktır.

Bu sebeple, kısmi geri verme veya tazmin dolayısıyla etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması için mağdurdan rızasının olup olmadığının sorulması gerekir.

Açıklanan nedenlerle çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.