muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2022/6784, Karar No: 2024/7062, Tarih: 26.12.2024

Nitekim Danıştay (Kapatılan) Onbeşinci Dairesinin 10/10/2018 tarih ve E:2016/9602, K:2018/6805 sayılı, Dairemizin 29/12/2020 tarih ve E:2019/7053, K:2020/7148 sayılı, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun 09/10/2019 tarih ve E:2019/365, K:2019/4237 sayılı kararları da aynı yöndedir.
Bununla birlikte, dava konusu Yönetmeliğin 5. maddesi ile Özel Hastaneler Yönetmeliği'ne "Sözleşme ibrazı" başlıklı "Bu maddeyi ihdas eden Yönetmelik ile değiştirilen ek 5 inci maddenin birinci fıkrasının (ı) bendi kapsamında hizmet sunan özel hastaneler tarafından sözleşmelerin taraflarca imzalanmış nüshasının bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren en geç üçüncü ayın sonuna kadar müdürlüğe ibrazı zorunludur." şeklindeki geçici 18. madde eklenmiş; aynı değişikliğin 6. maddesi ile de, anılan Yönetmeliğin EK-2’sinde yer alan Özel Hastane Müeyyide Formuna 28 sıra numaralı satırdan sonra gelmek üzere 29 sıra numaralı satır eklenmiş ve yukarıda bahsedilen ek 5. maddenin birinci fıkrasının (ı) bendine aykırı faaliyetin tespiti halinde uygulanacak müeyyide belirlenmiş, aynı ihlali yaptığı tespit edilen muayenehane hekimi hakkında da Ayakta Teşhis ve Tedavi Yapılan Özel Sağlık Kuruluşları Hakkındaki Yönetmelik hükümlerinin uygulanacağı kurala bağlanmıştır. 
Yukarıda hukuka uygunluğu tespit edilen düzenlemeye istinaden getirilen geçici madde ile uyulmaması halinde uygulanacak idari müeyyideye ilişkin dava konusu Yönetmeliğin 5. ve 6. maddelerinde de bu yönüyle hukuka aykırılık görülmemiştir.
Belirtilen açıklamalar çerçevesinde, dava konusu Yönetmeliğin 3. maddesi ile değiştirilen Özel Hastaneler Yönetmeliği'nin ek 5. maddesinin birinci fıkrasının (ı) bendinin  birinci cümlesinde yer alan "... yıllık sözleşme yapmak suretiyle ilgili branşta boş uzman hekim kadrosu olması halinde ..." ibaresi ile aynı bendin ikinci, üçüncü ve dördüncü cümleleri ve dava konusu Yönetmeliğin 5. ve 6. maddeleri yönünden davanın reddine karar verilmesi gerektiği oyuyla bu kısımlar yönünden aksi yönde oluşan Daire kararına katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2020/1535, Karar No: 2024/6944, Tarih: 26.12.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2020/1535
Karar	No : 2024/6944                                                                                
DAVACI	: ... Hizmetleri ve Nükleer 		 Enerji Sağlık Tic. A.Ş.	  
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALI	: ... Başkanlığı  
                                                              (Mülga ... Kurumu)
VEKİLİ	: Av. ...
DAVANIN KONUSU	: Davacı şirket tarafından;
1- Yetkin dozimetri servisi uygunluk belgesi düzenlenmesi istemiyle Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Başkanlığına yapılan başvurunun reddine ilişkin … tarih ve …  sayılı işlemin,
2- Bu işlemin dayanağı olan 06/07/2011 tarihli davalı Kurum Başkanlık Makamı onayı ile yürürlüğe giren Dozimetri Hizmeti Verecek Kuruluşlara İlişkin Usul ve Esaslar'ın (Dava dilekçesinde sehven 26/06/2011 tarihli onay ile yürürlüğe konulan Dozimetri Servislerine Uygunluk Belgesi Verilmesi ile İlgili Usul ve Esaslar denildiği anlaşılmaktadır.); yetki yönünden tümünün, bu iddia yerinde görülmediği takdirde 4. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendi ve 5. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi ile 6. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendinin eksik düzenleme nedeniyle,
3- Anılan Usul ve Esasların dayanağı olan 24/03/2000 tarih ve 23999 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Radyasyon Güvenliği Yönetmeliği'nin, 03/06/2010 tarihli ve 27600 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Yönetmelikle değişik 21. maddesinin 2. ve 3. fıkralarının yetki yönünden,
iptaline karar verilmesi istenilmektedir.

DAVACININ İDDİALARI	: Türkiye Atom Enerjisi Kurumunun (TAEK) görev ve yetkilerini düzenleyen 09/07/1982 tarih ve 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu incelendiğinde "dozimetri hizmetleri"nin TAEK tarafından bizzat veya uygun görülecek kuruluşlar aracılığıyla verileceğine dair bir hükmün olmadığı, “dozimetri hizmetleri"nin nasıl ve ne şekilde verileceğine dair veya söz konusu dozimetri hizmetlerine ilişkin usul ve esasları belirleme görevinin TAEK'e ait olduğuna veya dozimetrelerin özelliklerinin daha sonradan bir yönetmelikle veya Usul ve Esasla belirleneceğine dair bir düzenleme olmadığı, 2690 sayılı Kanun’da böyle bir yetki olmamasına karşın dava konusu Yönetmelik ile Usul ve Esaslarda böyle bir görev ve yetkinin düzenlenmesinin adı geçen düzenleyici işlemleri yetki yönünden hukuka aykırı hale getirdiği; öte yandan ülkemizde radyasyonla çalışanların radyasyon maruziyetlerinin kontrolünün, halihazırda 20 yıllık bir teknoloji ile yürütüldüğü, bu eski dozimetre cihazları/sistemler ile kişilerin ne kadar radyasyona maruz kaldığının belirlenmesi sürecinin yaklaşık 60 ila 80 güne kadar uzayabildiği, bu durumun radyasyonla çalışanların iş sağlığı ve iş güvenliği açışından çok büyük bir risk faktörü olduğu, halihazırda ülkemizde TAEK'ten yetkin dozimetre servisi için uygunluk belgesi almış kuruluşların kullandığı dozimetre cihazlarının, kişilerin yüksek miktarda radyasyona maruz kaldığında bunu anında tespit edip gösterme yeterliliğinde olmadığı, başta Amerika, İngiltere, Avustralya, Yeni Zelanda gibi gelişmiş ülkelerde, radyasyonla çalışanlar tarafından 2009 yılından beri kullanılan ve Amerikada yaklaşık 100.000 radyasyonla çalışanın kullandığı "anlık” (instadose) veya DIS Tabanlı dozimetre cihazınının, Amerika Birleşik Devletlerinde faaliyet gösteren Mirion Technologies Inc

.000 radyasyonla çalışanın kullandığı "anlık” (instadose) veya DIS Tabanlı dozimetre cihazınının, Amerika Birleşik Devletlerinde faaliyet gösteren Mirion Technologies Inc. adlı şirket ile antlaşma yapılarak şirketleri tarafından getirildiği, söz konusu dozimetre cihazının ülkemizde kullanılan diğer dozimetrelerden farkının, maruz kalınan radyasyon miktarını anında okuyup değerlendirerek ölçülen sonucu internet ortamında göstermesi olduğu, böylelikle herhangi bir radyasyon kaynağı ile çalışanların çalışması bittikten 10 saniye sonra ne kadar radyasyon aldığına dair doz sonucunun anında öğrenildiği, “radyasyona maruz kalma” riskinin azaltılıp duruma göre önlem alınabildiği, bu dozimetrenin ne kadar ölçtüğünü görmek için bir laboratuvara gönderilmesine veya laboratuvar ortamına gerek olmadığı, bilgisayar ve internet bağlantısının yeterli olduğu, bu bilgiler kapsamında “anlık” (instadose) veya DIS tabanlı dozimetre cihazınının ülkemizde radyasyonla çalışanların hizmetine sunmak için gerekli olan “Yetkin Dozimetri Servisi Uygunluk Belgesi" almak üzere şirketleri tarafından 25/02/2014 tarihinde Türkiye Atom Enerjisi Kurumuna başvurulduğu, ancak bazı eksiklikler tespit edilerek başvurunun reddedildiği, davalı Kurum tarafından, başvuruda tespit edilen eksiklikler kapsamında, ülkemiz sınırları içerisinde bir laboratuvar açılması ve bu laboratuvarın “akredite” edilmesi gerektiğinin gösterildiği, oysa ki “anlık” / DIS tabanlı dozimetre cihazının, radyasyonu okuma-değerlendirme, kalibrasyonu ve doz sonucu gösterme işlemi için bir laboratuvara gereksinim olmadığı, internet bağlantısı olan bir bilgisayarın yeterli olduğu, dava konusu Usul ve Esasların 5. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde standartlara göre bir laboratuvar kurulması ve bu laboratuvarın akredite edilmesinin istendiği, oysa cihazın üretim aşamasından kullanıncaya kadar her aşamasında Amerikada akredite edildiği, bu akreditasyon işleminin her bir dozimetre cihazı için yapıldığı, Amerikadan alınan akredistasyon belgesinin ülkemizde de geçerli olduğuna dair Türk Akreditasyon Kurumundan resmi yazı alındığı, bu nedenle yetki yönünden hukuka aykırılık iddiası yerinde görülmediği takdirde Usul ve Esaslar'ın 4. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendi ve 5. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi ile 6. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendinin eşitlik ilkesine aykırı bulunduğu gerekçesiyle iptallerine karar verilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

DAVALININ SAVUNMASI	: Davalı idare tarafından; dava konusu Yönetmelik'in 21. maddesinin 2. ve 3. fıkraları ile bu fıkralara dayanılarak çıkarılan Usul ve Esaslar'ın tümünün yetki yönünden hukuka aykırı olduğu iddiası yönünden; 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu’nun 2. maddesi uyarınca Kanun'un atom enerjisi ile ilgili faaliyette bulunan ve bunların ilgi sahasına giren kamu kurumları ile gerçek ve tüzel bütün kişileri kapsadığı, dolayısıyla Kurumun atom enerjisi, nükleer ve radyasyon güvenliği alanındaki faaliyetler yönünden düzenleme, lisanslama ve denetleme yetkilerini haiz olduğu, Kurumun görev ve yetkilerini belirleyen 4. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "iyonlaştırıcı radyasyon kaynakları kullanarak yapılan çalışmalarda iyonlaştırıcı radyasyonların zararlarına karşı korunmayı sağlayıcı ilkeleri ve önlemleri ve hukuki sorumluluk sınırlarını saptamak” hükmünün de dozimetri hizmetlerini kapsadığı ve dozimetri servislerine ilişkin düzenleme yapma yetkisini açıkça Türkiye Atom Enerjisi Kurumuna verdiği, bu nedenle Kurumun anılan Kanun hükümleriyle verilen açık yetkiye dayanarak ve ilgili Bakanlıkların görüşünü almak suretiyle dava konusu düzenleyici işlemleri yürürlüğe koymasında hukuka aykırılık bulunmayıp davacı tarafın iddialarının mesnetsiz olduğu; Usul ve Esaslar'ın 4. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendi ve 5. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi ile 6. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendi yönünden; Birleşmiş Milletler Atomik Radyasyonun Etkileri Bilimsel Komitesinin 2018 Yılı Raporunda, davacı şirketin ürünü haricinde kalan TLD (Thermoluminescent dosimeter) ve OSL (Optical stimulated luminescent dosimeter) ile diğer tip dozimetrelerin yaklaşık 10 milyon çalışan tarafından kullanıldığının tespit edilmesine karşın davacı şirketin başvurusuna konu Instadose (Anlık) DIS tabanlı dozimetrelerin dünyada yalnızca 50 bin kişi tarafından kullanıldığının bizzat davacının temsilciliğini yaptığı ABD menşeli Mirion Technologies adlı firma tarafından kabul edildiği, dolayısıyla dünya çapında Instadose DIS tabanlı dozimetrelerin kullanımının daha az tercih edildiği, davacı tarafından TLD ve OSL tip cihazları yönünden eleştirilen 2 aylık bekleme sürecinin dava konusu Usul ve Esasların 5. maddesinin 1

. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendindeki yükümlülükten kaynaklandığı ve bu sistemin radyasyondan korunma açısından düzenleyici kontrolün en önemli unsuru olduğu, verilen hizmetin, anlık doz kontrolüne yönelik olmayıp normal çalışma koşullarında iki aylık periyotlar ile ölçülen kişisel toplam dozların kabul edilmiş uluslararası standartlarda ve ulusal mevzuatta radyasyonla çalışanlar ile ilgili belirlenmiş yıllık doz sınırları içerisinde seyrinin izlenmesine ve kayıtların tutulması esasına dayanmakta olduğu; DIS tabanlı dozimetrelerin hem pasif hem aktif dozimetre özelliklerine sahip olması nedeniyle hangi başlık altında sınıflandırılması gerektiğine yönelik dünyanın birçok ülkesinde tereddütler bulunmasına ve dünya genelinde TLD ve OSL tip dozimetrelerin tercih edilmesine rağmen, Usul ve Esaslarda DIS tabanlı dozimetrelerin kullanımının engellenmediği, yani DIS tabanlı dozimetreler ile hizmet vermek isteyen kuruluşların kapsam dışında bırakılmadığı, anılan düzenlemede yazılı kriterlerin karşılanması kaydıyla uygunluk belgesi verilmesinin mümkün olduğu, nitekim söz konusu cihazların ülkemizde kullanımı zorunlu kişisel dozimetrelerle birlikte destek amaçlı kullanıldığı, esasen dava konusu düzenlemelerin 03/06/2010 tarihli Resmi Gazete nüshasında yayımlanan Yönetmelik değişiklikleri ile yürürlüğe konulduğu ve bu değişikliğin amacının, iyonlaştırıcı radyasyondan doğan tehlikelere karşı çalışanların ve genel halk sağlığının korunması için temel güvenlik standartlarını belirleyen 13 Mayıs 1996 tarihli 96/29 EURATOM sayılı Avrupa Birliği Konseyi Direktifine uyum sağlanması olduğu, bu itibarla dava konusu kuralların ulusal mevzuatın yanı sıra konu ile ilgili AB müktesebatına da uygun bulunduğu; uygulama işlemi yönünden, davacının başvurusu üzerine TAEK bünyesindeki Nükleer Araştırma ve Eğitim Merkezince yapılan teknik inceleme sonucu tespit edilen eksikliklerin giderilmesi halinde uygunluk belgesi verilebileceğinin davacıya bildirildiği, bu kapsamda davacıya Türk Akreditasyon Kurumu (TÜRKAK) tarafından gönderilen yazının, yalnızca davacının temsilciliğini yaptığı Mirion Technologies'in ISO/JEC 17025 kapsamında akredite edildiğini gösterdiği, dolayısıyla belirtilen belgenin, davacı firma adına düzenlenmiş bir akreditasyon sertifikası olmadığı, davacının TÜRKAK yazısının yeterli görülmesini istemek suretiyle akreditasyon sürecinden muaf tutulmasına yönelik tutumunun, aynı mevzuata tabi olan ve donanım ile yazılımlarını kullandıkları yabancı kuruluşlardan bağımsız olarak akreditasyonlarını tamamlayarak uygunluk  belgesi almaya hak kazanan diğer firmalar yönünden haksızlık yaratacağı, sonuç itibarıyla dava konusu düzenleyici işlemler ile uygulama işleminin hukuka uygun olduğu savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Davanın reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI	: ...
DÜŞÜNCESİ	:	Davacı şirket tarafından, yetkin dozimetri servisi uygunluk belgesi almak istemiyle davalı idarelerden Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Başkanlığına yapılan başvurunun reddine ilişkin … tarih ve …  sayılı işlemin ve dayanağı 26/06/2011 tarihli Başkanlık onayıyla yürürlüğe konulan "Dozimetri Servislerine Uygunluk Belgesi Verilmesi ile İlgili Usul ve Esasların" ve bu usul ve esasların dayanağı 24/03/2000 tarihli ve 23999 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Radyasyon Güvenliği Yönetmeliğinin 21. maddesi, 1. fıkrası, 2. cümlesinin ve 2. fıkrasının iptali istenilmektedir.
Dosyanın incelenmesinden, davacı şirket tarafından, "Yetkin Dozimetri Uygunluk Belgesi" verilmesi istemiyle davalı idarelerden Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Başkanlığı'na 25/02/2014 gününde başvuruda bulunulduğu; bu başvuru üzerine, davalı idarece, ... günlü, ... sayılı işlem ile başvuruda birtakım eksiklikler tespit edildiği ve söz konusu eksikliklerin giderilerek konuya ilişkin bilgi ve belgelerin en geç 11/10/2014 gününe kadar davalı idareye gönderilmesi gerektiğinin bildirildiği, bu işlem ile dayanağı 26/06/2011 günlü Başkanlık onayıyla yürürlüğe konulan "Dozimetri Servislerine Uygunluk Belgesi Verilmesi ile İlgili Usul ve Esaslar"ın ve bu usul ve esasların dayanağı 24/03/2000 günlü, 23999 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Radyasyon Güvenliği Yönetmeliğinin 21. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinin ve ikinci fıkrasının iptali istemiyle bakılan davanın açıldığı anlaşılmaktadır.
İşlem tarihindeki mevzuata göre; 26/06/2011 tarihli onayla yürürlüğe konulan "Dozimetri Servislerine Uygunluk Belgesi Verilmesi ile İlgili Usul ve Esasların" dayanağı olan ve 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanununa dayanılarak hazırlanan 24/03/2000 tarihli ve 23999 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Radyasyon Güvenliği Yönetmeliği'nin 21. maddesi, 1. fıkrası, 2. cümlesinin ve 2. fıkrasının iptali istemine yönelik kısmında "Çalışma Koşulu A durumunda görev yapan kişilerin, kişisel dozimetre kullanması zorunludur. Dozimetri hizmeti, Kurum ve Kurum tarafından uygun görülen kuruluşlar tarafından verilir ve dozimetrik değerlendirme sonuçlarımerkezi doz kayıt sistemine işlenir. Dozimetri hizmeti verecek kuruluşların uygunluk ölçütleri ile çalışma usul ve esasları Kurum tarafından belirlenir." düzenlemesine yer verilmiştir.
Düzenlemede dayanağı mevzuata ve amacına aykırılık bulunmamıştır.
Dozimetri Servislerine Uygunluk Belgesi Verilmesi ile İlgili Usul ve Esaslarına gelince,ilgili mevzuat çerçevesinde akreditasyona yönelik olarak yapılan düzenleme, idareye verilen yetki kapsamında ve amacına uygun görülmüştür.
Bireysel işlemde de dayanağı mevzuata aykırılık bulunmamaktadır.
Açıklanan nedenle, davanın reddi  gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA

Düzenlemede dayanağı mevzuata ve amacına aykırılık bulunmamıştır.
Dozimetri Servislerine Uygunluk Belgesi Verilmesi ile İlgili Usul ve Esaslarına gelince,ilgili mevzuat çerçevesinde akreditasyona yönelik olarak yapılan düzenleme, idareye verilen yetki kapsamında ve amacına uygun görülmüştür.
Bireysel işlemde de dayanağı mevzuata aykırılık bulunmamaktadır.
Açıklanan nedenle, davanın reddi  gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Dairemizin 09/07/2015 tarih ve E:2014/3262, K:2015/3629 sayılı davanın kısmen incelenmeksizin reddi, kısmen süre aşımı nedeniyle reddi yolundaki kararının, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun 19/06/2018 tarih ve E:2016/379, K:2018/3240 sayılı kararı ile uyuşmazlığın esasının incelenmesi gerektiği gerekçesiyle bozulması üzerine, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 46. maddesinin 1. fıkrasında, Danıştay dava daireleri kararlarına karşı Danıştay'da temyiz yoluna başvurulabileceği; 2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun 38. maddesinde, idari dava dairelerinden ilk derece mahkemesi olarak verilen kararların, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca temyizen inceleneceği hükme bağlanmış; 2577 sayılı Kanun'un 49. maddesinin 4. fıkrasında ise, Danıştay dava dairelerine, ilk derece mahkemesi olarak verdikleri kararların temyizen bozulması halinde ısrar olanağı tanınmamıştır.
Buna göre, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun bozma kararına uyularak yeniden bir karar verilmesi gerekmektedir.
MADDİ OLAY VE HUKUKİ SÜREÇ	:
Davacı şirket tarafından, "Yetkin Dozimetri Uygunluk Belgesi" verilmesi istemiyle Türkiye Atom Enerjisi Kurumu (TAEK) Başkanlığına 25/02/2014 tarihinde başvuruda bulunulmuş; bu başvuru üzerine, TAEK tarafından … tarih ve …  sayılı işlem ile başvuruda birtakım eksiklikler tespit edildiği ve söz konusu eksikliklerin giderilerek konuya ilişkin bilgi ve belgelerin en geç 11/10/2014 tarihine kadar gönderilmesi gerektiği davacı şirkete bildirilmiştir.
Bunun üzerine davacı şirket; bu işlem ile dayanağı olan 24/03/2000 tarih ve 23999 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Radyasyon Güvenliği Yönetmeliği'nin, 03/06/2010 tarihli ve 27600 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Yönetmelikle değişik 21. maddesinin 2. ve 3. fıkraları ile 06/07/2011 tarihli davalı Kurum Başkanlık Makamı onayı ile yürürlüğe giren Dozimetri Hizmeti Verecek Kuruluşlara İlişkin Usul ve Esaslar'ın yetki yönünden tümünün; bu iddia yerinde görülmediği takdirde, adı geçen Usul ve Esaslar'ın 4. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendi ve 5. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi ile 6. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendinin eksik düzenleme nedeniyle iptaline karar verilmesi istemiyle bakılan davayı açmıştır.
İNCELEME VE GEREKÇE	:
USUL YÖNÜNDEN:
İlgili Mevzuat:

İNCELEME VE GEREKÇE	:
USUL YÖNÜNDEN:
İlgili Mevzuat:
Dava konusu Yönetmeliğin, Usul ve Esaslar ile uygulama işleminin tesis edildiği tarihte yürürlükte bulunan 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu uyarınca, "Türkiye Atom Enerjisi Kurumu" (TAEK), Başbakana bağlı, kamu tüzel kişiliğini haiz olmak üzere, atom enerjisi ile ilgili faaliyet alanında ve bu kapsamda yer alan iyonlaştırıcı radyasyon kaynakları kullanarak yapılan çalışmalarda iyonlaştırıcı radyasyonların zararlarına karşı korunmayı sağlayıcı ilkeleri, önlemleri, hukuki sorumluluk sınırlarını saptamak gibi düzenleyici ve denetleyici görev ve yetkilerle donatılarak kurulmuş iken; 09/07/2018 tarihli ve 30473 (3. mükerrer) sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 703 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (KHK)'nin 119. maddesi ile anılan Kanun'un adı değiştirilerek Kurumun kuruluş ve görevlerini düzenleyen hükümler ilga edilmiş; ayrıca aynı Resmi Gazete nüshasında yayımlanan 702 sayılı KHK ile kamu tüzel kişiliğini haiz, idari ve mali özerkliğe sahip, Cumhurbaşkanınca belirlenen bakanlıkla ilişkili, iyonlaştırıcı radyasyona ilişkin faaliyetlerin yürütülmesi sırasında çalışanların, halkın, çevrenin ve gelecek nesillerin iyonlaştırıcı radyasyonun olası zararlı etkilerinden korunmasına yönelik uygulanması gereken temel ilke ve esaslar ile tarafların sorumluluklarını ve bu faaliyetler üzerinde düzenleyici kontrol yetkisine sahip olmak üzere "Nükleer Düzenleme Kurumu" (NDK) teşekkül ettirilmiş; aynı KHK'nın geçici 2. maddesinin 6. fıkrasında, TAEK'in güvenlik, emniyet ve nükleer güvenceye ilişkin yaptığı işlemler ile ilgili davaların (Kurumun teşkilat yönetmeliğinin yayımlandığı tarihte başka bir işleme gerek kalmaksızın) Nükleer Düzenleme Kurumuna devredilmiş sayılacağı düzenlenmiş, anılan hükme dayanarak TAEK ve NDK arasında imzalanan 09/04/2019 tarihli Devir ve Kullanım Protokolünün 9. maddesi ile "NDK'ya Devredilecek Dava Listesi" başlıklı Ek-4 sayılı ekinin 7. sırasında da, işbu davanın NDK'ya devredildiği belirtilmiş; bilahare 15/07/2018 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 4 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin (CBK) Kırkbeşinci Bölümünde yer alan 640. maddesiyle de "Türkiye Atom Enerjisi Kurumu" aynı ad ile yeniden düzenlenmiş, ancak bu kez Kuruma düzenleyici ve denetleyici görev ve yetkiler verilmemiştir.
Dolayısıyla, dava konusu işlemleri tesis etme, bu işlemler ile ilgili olarak açılan davaları takip etme görev ve yetkisi, 702 sayılı KHK ile Türkiye Atom Enerjisi Kurumu'ndan alınarak Nükleer Düzenleme Kurumuna verilmiştir. Nitekim, 17/12/2020 tarihli ve 31337 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren dava konusu Radyasyon Güvenliği Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik, NDK tarafından hazırlanarak Resmi Gazete'de yayımlanmak üzere Cumhurbaşkanlığına gönderilmiş, ayrıca Yönetmelik hükümlerinin NDK Başkanınca yürütüleceği açıkça belirtilmiştir.