muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/20128, Karar No: 2017/3340, Tarih: 19.04.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/20128 E.  ,  2017/3340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, Feri Müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıya ait işyerinde 01/06/1994-31/03/2011 (askerlik süresi hariç) tarihleri arasında sürekli olarak çalıştığının tespiti ile Kurum'a bildirilmeyen hizmetlerinin tespiti ile tespit edilen bu sürelerin sigortalılık hizmetleri ile birleştirilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının davalı işyeri nezdinde 01/06/1998 tarihi öncesinde geçen hizmetlerinin üretime yönelik olup olmadığı, çıraklık faaliyeti kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği yönünde Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm kurmaya elverişli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 3. Maddesinin II/B bendine göre, “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır. Davada tespiti istenen dönemde 19.06.1986 tarihinde yürürlüğe giren 3308 sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Yasası yürürlüktedir. Belirtilen nedenlerle çıraklık ilişkisi, çıraklık sözleşmesini düzenleyen 3308 sayılı Yasa'daki koşullar dikkate alınarak irdelenmelidir.

Öncelikle bir kimseye çırak denebilmesi için o kimsenin durumunun bu özel kanunda çıraklar hakkında yapılan tarife ve nitelendirmeye uyması gerekir.

3308 sayılı Yasa'nın 10. maddesi “ Çırak olabilmek içın aşağıdaki şartlar aranır.

a) 14 yaşını doldurmuş, 19 yaşından gün almamış olmak.

b) En az ilköğretim okulu mezunu olmak.

c) Bünyesi ve sağlık durumu gireceği mesleğin gerektirdiği işleri yapmaya uygun olmak.

(Ek : 29/6/2001 - 4702/9 md.) Ancak, ondokuz yaşından gün almış olanlardan daha önce çıraklık eğitiminden geçmemiş olanlar, yaşlarına ve eğitim seviyelerine uygun olarak düzenlenecek mesleki eğitim programlarına göre çıraklık eğitimine alınabilir.

Ağır, tehlikeli veya özellik arz eden mesleklere alınacak çırakların öğrenim ve yaş durumu ilgili kuruluşların görüşü alınarak Bakanlıkça belirlenir.” hükmüne haizdir.

(Ek : 29/6/2001 - 4702/9 md.) Ancak, ondokuz yaşından gün almış olanlardan daha önce çıraklık eğitiminden geçmemiş olanlar, yaşlarına ve eğitim seviyelerine uygun olarak düzenlenecek mesleki eğitim programlarına göre çıraklık eğitimine alınabilir.

Ağır, tehlikeli veya özellik arz eden mesleklere alınacak çırakların öğrenim ve yaş durumu ilgili kuruluşların görüşü alınarak Bakanlıkça belirlenir.” hükmüne haizdir.

Çıraklık Kanunu'na göre kurulan çıraklık okullarında okuyanlar çırak sayılır. Taraflar arasındaki ilişkinin niteliğini belirlemede, bir başka ifade ile davacının dava konusu dönemde çırak olup olmadığına karar verirken çıraklık sözleşmesi hükümlerine göre değil, çalışma ilişkisine bakarak bir sonuca varmalıdır. Gerçekten Çıraklık Sözleşmesinde akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma değil, bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyor ise bu durumda, çıraklık ilişkisinden söz edilemez. Zira burada gerçekleşen; işçinin emeğiyle işyeri ve işverene katkıda bulunmasıdır ki bu da ancak bir hizmet ilişkisi ile söz konusu olur.

Öte yandan, davanın yasal dayanaklarından biri 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının davalı nezdinde 01/06/1998-31/03/2011 tarihleri arasında geçen hizmetlerinin Kurum'a eksik ve kesintili olarak bildirildiği, davalı işyerinin 01/05/1994-31/03/2011 tarihleri arasında Kanun kapsamına alınmış olduğu, ihtilaf konusu dönem bordrolarının dosyaya sunulduğu, alınan bilirkişi raporunun dosyaya sunulduğu, duruşmalarda bordrolu davacı tanıklarının dinlenildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının davalı işyerinde 01/06/1998 tarihinden sonraki dönemde askerlik hizmetinde geçen sürelerinin dışlanması suretiyle kesintisiz ve sürekli olarak çalıştığına dair şüphe yoktur. Ne var ki, 01/06/1979 doğumlu olan davacının 01/06/1994 tarihinde 15 yaşında olduğu anlaşılmakla bu dönemde davacının davalı işyeri nezdinde üretime yönelik çalışıp çalışmadığı hususunun hiçbir tereddüte yer verilmeksizin belirlenmeden eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi doğru olmamıştır.

Yapılacak iş; Mahkemece ihtilaf konusu olan 01/06/1994- 01/06/1998 tarihleri arasında davacının davalı işyerinde geçen çalışmasının niteliği, alınan ücret hususları ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde dönem bordrolarında adı geçen sigortalıların bordro tanığı olarak yöntemince beyanlarını almak ve gerektiğinde Kurum'dan sorulmak suretiyle veya zabıta araştırması ile tespit edilecek komşu işyerlerinin işverenleri veya bu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş çalışanların beyanlarına da başvurarak toplanan tüm delilleri birlikte değerlendirmek suretiyle davacı işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyeceğinden davacının çalışmalarının tüm sigorta kollarına tabi olduğunu kabul etmek ve bu şekilde çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan eksik inceleme ve araştırma neticesi yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/22123, Karar No: 2010/1284, Tarih: 16.02.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/22123 E.  ,  2010/1284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) 5237 sayılı TCY’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının 765 sayılı Yasanın 522/1. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliğinin bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanıkların özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanakları varken yalnızca gereksinimleri kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebilecek ölçüde düşük değerdeki eşyanın alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacı dışında yorumlar getirilerek sanıklar ... ve ... ’in cezalarından indirim yapılması,

2-) Sanıklar ... ve ... hakkında 5237 sayılı yasanın 35/2 maddesinin uygulanması sırasında 3/4 oranında indirim yapılırken hesap hatası sonucu fazla cezaya hükmedilmesi,

3-) Sanıklar ... ve ... hakkında 5377 sayılı Yasanın 2. maddesiyle 29/6/2005 tarihinde, 5237 sayılı Yasanın 7/3. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca, 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlar yönünden, aynı Yasanın 58/6-8. maddelerinde düzenlenen mükerrirlere özgü infaz rejimi hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kabule göre de; mükerrir olan sanıklar hakkında TCY’nın 58/7. maddesi uyarınca “mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra da denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, denetimli serbestlik tedbirinin süresinin de belirlenmesi ve hapis cezasının ertelenmesi durumunda uygulanma olanağı bulunan 5237 sayılı Yasanın 51/6-7-8. bentlerinin uygulanmasına karar verilmiş olması,

4-) Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı, ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, “müteselsilen” alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,

4-) Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı, ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, “müteselsilen” alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,

5-) Suçun niteliği, cezanın türü ve süresine göre; 8.2.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun Geçici madde; 1/1. fıkrası yollamasıyla aynı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231/5-14. madde ve fıkraları gereği sanıklar ..., ... ve ...’in hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, 647 sayılı yasanın 6. maddesinin aynı sonucu doğurduğu belirtilerek, hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... , ..., ... ve ... mir savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan sanıklar ..., ... ve ... yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca ceza süresi bakımından kazanılmış haklarının korunmasına, 16.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10544, Karar No: 2013/8448, Tarih: 29.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/10544 E.  ,  2013/8448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fatsa .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29...2011 tarih ve 2010/281-2011/1082 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine başlattığı icra takibine dayanak olarak gösterilen faturaların yerel seçim tarihine çok yakın tarihlerde kesildiğini, hangi hizmete harcandığının belli olmadığını, müvekkili belediye tarafından alacaklıya takip tarihinden önce faturaların neye istinaden kesildiği sorulduğunda kayda değer bir cevap alınamadığını, müvekkili belediyenin davalıya hangi hususta borcunun bulunduğu bilinmediğinden davalıya borçlu olmadıkları kanaatinde olduklarını ileri sürerek, müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin, davacı belediyeye mıcır nakliyesi, kamyon ve iş makinesi kiralama yoluyla mal ve hizmet verdiğini, buna ilişkin borçlu belediye ve müvekkili arasında araç kira sözleşmesinin imzalandığını, davacı belediyenin kötüniyetli olduğunu savunarak, davanın reddine ve %40 kötüniyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin, davacı belediyeye iş makinesi temin ettiği ve hafriyat taşıma işi yaptığı, buna dair sözleşme ve makbuzlar sunarak alacağını ispatladığı, söz konusu işlerin encümen kararı olmadan yapılmış olmasının ... alacak-borç ilişkisini etkilemeyeceği, bu eksikliğin idari nitelikte iç işleyişle ilgili olduğu, icra takibinin mahkemece verilen tedbir kararı uyarınca değil borca itiraz üzerine durduğu anlaşıldığından davalı lehine tazminata hükmedilmesine de yer olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, menfi tespit istemine ilişkindir.

Davaya konu sözleşme ve yapılan işler davacı tarafından inkar edilmekte olup mahkemece hükme esas alınan sözleşme ve hafriyat taşıma şartnamesinin ve puantaj cetvellerinin dava dışı Belediye Başkan Yardımcısı Beytullah Gülmez tarafından imzalandığı

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, menfi tespit istemine ilişkindir.

Davaya konu sözleşme ve yapılan işler davacı tarafından inkar edilmekte olup mahkemece hükme esas alınan sözleşme ve hafriyat taşıma şartnamesinin ve puantaj cetvellerinin dava dışı Belediye Başkan Yardımcısı Beytullah Gülmez tarafından imzalandığı

anlaşılmıştır. Davacının itirazları doğrultusunda, başlangıçta imzasız olup sonradan anılan şahıs tarafından imzalı halleri dosyaya sunulan belge asılları getirtilerek, davalı tarafından görüldüğü iddia edilen işlere ilişkin olarak belediye kayıtlarının da incelenmesi suretiyle aralarında muhasebeci ve hesap uzmanı bilirkişilerin bulunduğu heyetten rapor alınması, ayrıca Belediye Başkan Yardımcısı hakkındaki soruşturma evrakının incelenip akıbetinin belirlenmesi, taraflar arasında geçersiz sözleşme ilişkisinin varlığının tespiti halinde 818 sayılı BK'nun 366. maddesi hükümleri de göz önünde bulundurularak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 29.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2993, Karar No: 2025/1520, Tarih: 16.04.2025

**6. Hukuk Dairesi         2024/2993 E.  ,  2025/1520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/383 E., 2024/547 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 14. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2023/336 E., 2023/576 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili site yönetimine ait binanın otoparkında bir aracın elektrik aksamından kaynaklı nedenle çıkan yangın sonrasında alınan tespit raporu ile ortak alanların projeye uygun inşa edilmediği ve yangın yönetmeliğine aykırı inşa edildiğinin tespit edildiğini, davalı yüklenici ... Firmasının ortak alanlarda bulunan elektrik aksamını projeye uygun yapmadığını, durumun davalı yükleniciye bildirilmesi sonrasında tadilata başlanıldığını, ancak davalı şirketin birkaç gün sonra ihtarname çekerek işi durdurduğunu, bunun üzerine cevabi ihtarname ile projeye aykırılıkların ve eksikliklerin tamamlanılmasının istenildiğini, davalı ... şirketinin ihtarname ile giderim yükümlülüğünü kabul ettiğini, projedeki eksikliklerden, açık ve gizli ayıplardan denetim sorumluluğu bulunması nedeniyle fenni mesul, mimar ve mühendisler, yapı denetim firması, şantiye şefi, yapı kullanım belgesi altında imzası bulunan tüm yetkililerin müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğunu, bu nedenle projeye aykırı imalâtların ve tüm açık ve gizli ayıpların davalı ... Gayrimenkul Yatırım Şirketi tarafından onaylı projelerine uygun hale getirilmesini, mümkün olmaması halinde bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka reeskont faizi ile birlikte şimdilik 50.000,00 TL'sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini, eksiklikler nedeniyle meydana gelen 13.07.2022 tarihli yangın nedeniyle uğranılan zarara ilişkin şimdilik 50.000,00 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı ... Gayrimenkul A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; müvekkili şirketin davacı site yönetimine karşı hukuken herhangi bir sorumluluğu bulunmadığını, dava konusu taşınmazın arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin müteahhit sıfatı ile S.S. ... Konut Yapı Kooperatifi ile imzalandığını, müvekkilinin kısmi işlerde taşeronluk yaptığını, doğrudan bir sorumluluğu bulunmadığını, taleplerin zamanaşımına uğradığını, 2017 yılında iskânın alındığını, aynı talepler ile arsa sahibi tarafından davadışı kooperatife karşı dava açıldığını ve derdest olduğunu, derdestlik itirazlarının bulunduğunu, davacı site yönetiminin taraf ehliyeti bulunmadığını, yönetmelik hükmüne aykırı davranılarak kapalı otoparka LPG’li araç alındığından şayet bir eksiklik varsa bile tüm kusurun davacı site yönetimine ve LPG'li araç sahibine ait olduğunu açıklanan tüm bu nedenlerle davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; dava şartı arabuluculuğa başvurulmadığını, dava konusu olan sitenin yapımı esnasında müvekkilin şantiye şefi olarak çalıştığını, husumet itirazlarının bulunduğunu, davacının taleplerinin 5 yıllık zamanaşımına uğradığını, zararın sebebinin otoparkta yanan LPG'li araç olduğunu, davacının ağır kusurlu olduğunu, 2017 yılında yapılan bir yapı için eksikliklerin bulunduğu iddiasının yersiz olduğunu, aksi takdirde 5 yıl önce biten ve 5 yıl boyunca site yönetimi tarafından gerekli bakımları yapılmayan bir eserden şantiye şefi sıfatıyla müvekkilinin sorumlu tutmanın kanunlara aykırı olduğunu, tüm bu nedenlerle davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu alacak iddiasının temelinin mülkiyet hakkına ve bu hakkın devamı olarak tüketiciye tanınan seçimlik yetkilere dayandığı, bu durumda, site yönetimine kat malikleri kurulunca yetki verilmiş olmasının eldeki uyuşmazlık yönünden site yönetiminin dava açma ehliyetinin bulunduğunu kabule yeterli sayılmadığı gerekçesiyle davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar vermiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; gerek bölge adliye mahkemelerinin gerekse Yargıtay'ın 2021 ve 2022 yıllarında site yönetiminin aktif husumet ehliyeti konusundaki görüşünü değiştirdiğini ve site yönetiminin iş bu davalarda aktif husumet ehliyetinin bulunduğuna yönelik kararlar verdiğini, müteahhit ile müvekkili arasında eksik ve ayıplı işlerin yapılması konusunda mutabakat sağlandığını, dosya kapsamına sunulan ihtarnameler ile davalı yüklenicinin taşınmazlarda bulunan eksik ve ayıplı işleri tamamlamayı üslendiğinin sabit olduğunu, bu ihtarnamenin davalı tarafları bağlayacağını, site yönetimi adına yönetici ... tarafından dava açıldığını ve aynı apartmanda kat maliki olduğunu, payı oranında dava hakkının olduğunun kabulü gerektiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, ortak alandaki projeye aykırı ve ayıplı imalâtların projeye uygun hale getirilmesi olmadığı taktirde bedelinin tazmini ile bu eksiklikler nedeniyle meydana gelen yangından kaynaklı zararların tazmini istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

Davacı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.04.2025 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

(Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY