muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2498, Karar No: 2018/1316, Tarih: 04.07.2018

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Asıl dava, marka hakkına tecavüz ile haksız rekabetin tespiti ve önlenmesi, maddi ve manevi tazminat; birleşen dava ise davalının markaya tecavüz ve haksız rekabet eylemlerinin tespiti, durdurulması ve davalının ticaret unvanındaki “ÖZ HAMUR” ibaresinin ticaret sicilinden terkini istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, markalar arasında karıştırma ihtimali değerlendirmesinin markaların ayırt edici unsuru dikkate alınarak markanın bıraktığı bütünsel izlenime göre yapılacağı, taraf markalarındaki yegâne ortak unsur olan “HAMUR” kelimesinin pide, börek işlerinin genel yaygın tasviri adı olduğu, davacının “HAMURCAFE” ve “HAMURABİ” markalarının başka firmaların tanımlayıcı unsur olarak “HAMUR” ibaresini kullanmasını yasaklayamayacağı, 556 sayılı KHK’nın 7/c ve d fıkraları gereğince ticaret alanında herkes tarafından kullanılan adların münhasıran veya esas unsur olarak marka olarak tescil edilemeyeceği, davalının ticaret unvanında yer alan “Hamur” ibaresinin davacı markaları ile iltibas tehlikesine yol açmadığı gerekçesi ile asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmuştur.

Mahkemece, bir önceki kararda dayanılan gerekçelerle direnme kararı verilmiş, direnme kararını davacı vekili temyize getirmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3’üncü maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429’uncu maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı Kanun’nun 440’ıncı maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 04.07.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10496, Karar No: 2024/7070, Tarih: 03.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/10496 E.  ,  2024/7070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1687 E., 2020/1813 K.

SUÇ : Özel hayatın gizliliğini ihlal

HÜKÜM : Hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 134/1-1c, 134/1-2c, 62/1 ve 51. maddeleri uyarınca erteli 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafinin istinaf başvurusu üzerine yapılan inceleme sonucunda 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a ve 303/1-a maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak sanığın özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebepleri; sanığın olayı kurgulaması sebebiyle katılanın hiç kimse tarafından bilinmesini istemeyeceği özel hayatına saldırı olduğuna, ceza kanunlarının bilmemenin mazeret sayılmayacağına, katılanın rızası dışında görüntülerinin çekildiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanığın katılanın rızası olmadan herkesin bilmemesi gereken tamamen kişiye özel hayat olayının görüntülerini video çekmek suretiyle kayda almasıyla katılanın özel hayatının gizliliğini görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle ihlal ettiği değerlendirilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 134. maddesindeki görüntü ve seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, sanığın suç tarihinde ortak çocuklarının görüş sonrası teslim edilmesi hususunda yaşadıkları tartışma neticesinde, katılanın sanığın ikametgahında bulunan çocuğu almak için ikametgaha girmek istemesi üzerine, sanığın isteği dışında meydana gelen söz konusu eylemi belgelemek amacıyla, katılan tarafından da görünecek şekilde, olay anını cep telefonuna kaydetmek şeklinde gerçekleşen eyleminde, olay anına ilişkin görüntüler dışında katılanın özel hayatına ilişkin herhangi bir görüntü kaydının yapılmadığı, sanığın hukuka aykırı hareket ettiği bilinciyle davranmadığı da sabit olduğundan, sanığa yüklenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine karar verilmesi gerekmiş olup, yerel mahkemenin sanığın mahkumiyetine yönelik kararı kaldırılarak, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfına yönelik uygulamanın mahkemenin inanç ve takdirine göre doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen tüm temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Konya 18. Asliye Ceza Mahkemesine Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4617, Karar No: 2020/2787, Tarih: 10.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4617 E.  ,  2020/2787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Erzurum 1. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 22.02.2018 tarih ve 2016/529-2018/74 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalılar vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği düşünüldü:

Davacı vekili, davalılardan ...'nun davacı bankadan asıl borçlu sıfatı ile 27/01/2006 tarihli kredi sözleşmesine istinaden 41.000,00 TL kredi kullandığını, kredi sözleşmesinde ...'nun asıl borçlu, ... ve Laloğlu Otomotiv A.Ş'nin kefil sıfatı ile imzaları bulunduğunu, borcun zamanında ödenmemesi nedeniyle noter kanalıyla tüm borçlulara muacceliyet ihtarnamesi gönderildiğini ancak borcun ödenmediğini, asıl borçlunun diğer borçlular ile birlikte kısmi ödeme yaptığını, ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000,00 TL alacağın kredinin kullandırıldığı tarihten itibaren tahsil edilinceye kadar cari ticari kredi faiz oranları üzerinden işleyecek faiz ve BSMV ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; 25/06/2013 havale tarihli dilekçesi ile dava değerini 72.710,93 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı ..., davaya konu kredi sözleşmesinde ...'ya kefil olarak gözüktüğünü ancak gerçekte ...'nun kendisine kefil olduğunu ve bu kefalete ilişkin borcun tamamını ödediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... , kredi için davacı bankaya müracaat ettiklerinde vergi mükellefi olmadığı için kefilliğinin kabul edilmediğini, sonrasında Erzurum'da başka bir yerden çıkarılan ikamet örneği ile kendisinin krediye kefil yapıldığını, Laloğlu Otomotiv A.Ş yetkilileri tarafından kendisi üzerine sahte vergi levhası çıkarıldığını ve bir adet aracın üzerine kaydedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; davacı banka tarafından 41.000,00 TL kredi kullandırıldığı, kredi sözleşmesinde ...'nun asıl borçlu, ... ve Laloğlu Otomotiv A.Ş'nin kefil sıfatı ile imzaları bulunduğu, davacı tarafından borcun ödenmemesi nedeniyle noter kanalıyla tüm borçlulara muacceliyet ihtarnamesi gönderildiği ancak borcun buna rağmen ödenmediği, genel ticari kredi sözleşmesindeki imzaların davalıların el ürünü olduğunun belirlendiği gerekçesiyle davanın kabulü ile 72.710,93 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3.725,16 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 10/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8479, Karar No: 2014/20362, Tarih: 24.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/8479 E.  ,  2014/20362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10/09/2013 tarih ve 2013/131-2013/250 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin uhdesinde bulunan iki adet çekin çalındığını, çek iptali davaları açıldığını, ödeme yasağı kararının muhatap banka şubelerine bildirildiğini, takibe konu yapılan iki adet dava konusu çekin arkasında davacı şirkete ait olduğu belirtilen kaşe üzerine davacı şirket yetkililerine ait olmadığı halde sahte imzalar atılmak suretiyle ciro edilerek davalılara intikal ettirildiğini, davalılar ile müvekkili arasında hiçbir ticari ilişki bulunmadığı gibi davalılar arasında da ticari ilişki bulunmadığını, sahtecilik definin herkese karşı ileri sürülebileceğini, son ... Factoring A.Ş'nin iyi niyetli hamil olmadığını, davacıyı zarara sokmak amacıyla diğer cirantalar ile birlikte ortak hareket ettiğini ileri sürerek, müvekkilinin davalılara borçlu bulunmadığının tespitine, çeklerin müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı... Factoring Finansal Hiz. Tic A.Ş. vekili, TTK'nın 702. maddesine göre yetkili ve yasal hamil olduğunu, ciro silsilesinde kopukluk bulunmadığını, iyi niyetli olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dava konusu olan iki adet çek üzerinde davacı firmanın kaşesi üzerine ciranta sıfatıyla atılmış olan imzaların davacı şirket imza yetkililerin eli ürünü olmadığı, sahtelik definin herkese karşı ileri sürülen defilerden olduğu gerekçesi ile dava konusu çekler yönünden davacının borçlu olmadığının tespitine, davalı ... Factoring Finansal Hizmetleri Tic. A.Ş'nin dava konusu çeklerin yetkili yasal hamili olduğu çekleri iktisap anında kötü niyetli olarak elde ettiğinin davacı tarafından ispatlanamadığı, davacı şirket yetkililerine ait olmayan imzaların, ciro silsilesindeki imzaların geçerliliğini etkilemeyeceği ve ciro zincirini koparmayacağı, iyi niyetli yetkili hamilin haklarına engel olamayacağı, çek bedellerinin yetkili hamile keşideci tarafından ödendiği, davacının keşideci sıfatına haiz olmadığı gerekçesi ile çeklerin istirdatına yönelik talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 24/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13785, Karar No: 2014/3611, Tarih: 04.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/13785 E.  ,  2014/3611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4 fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Açılan davanın niteliğine göre, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. Maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca; hükümden gümrük idaresi lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin kısmın çıkarılmasına karar verilmek suretiyle, sair kısımları aynen bırakılan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.03.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22488, Karar No: 2015/26099, Tarih: 21.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/22488 E.  ,  2015/26099 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2- Davacı, davalı işyerinde 14.01.2003 tarihinde tır şoförü olarak çalışmaya başladığını, 20.06.2008 tarihinde iş sözleşmesinin işverence gerekçe bildirilmeden feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ücret ve yolluk ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının taşıdığı mallarda sık sık eksikler çıktığını, malları gönderen firma tarafından davalı şirketin sorumlu olduğu belirtilerek zararın davalı şirkete fatura edildiğini, taşınan mallarda eksikler çıkması nedeniyle davalının ticari itibarının sarsıldığını, bu nedenle davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece ibranamedeki imzanın davacının eli ürünü olduğu anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiştir.

Davacıya ibraname ile ücret ve yıllık izin alacağı ödenmiş ise de, ibraname makbuz hükmünde olduğundan ödenmiş bakiye 193,96 TL ücret ve 319,25 TL yıllık izin alacağı bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacı dava dilekçesinde ücret ve yıllık izin alacağının 100,00’er TL olarak talep etmiştir. Davacının ücret ve yıllık izin alacağının kabulüne karar verilmesi gerekirken davanın tamamen reddi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 21/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26742, Karar No: 2013/2015, Tarih: 08.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/26742 E.  ,  2013/2015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : ...; Beraat

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca sanıklara yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suça konu sahte faturaların katma değer vergisi beyanında kullanılması nedeniyle yüklenen suç tarihi olan 26.09.2003'ten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık ... müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 08.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1111, Karar No: 2010/10569, Tarih: 14.07.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/1111 E.  ,  2010/10569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı ceza ve birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı belediyenin dar gelirlilere yönelik anahtar teslimini, yapımını ve satımını üstlendiği 800.Yıl Konutları'ndan mesken satın aldığını, 2007 yılının Ekim ayında anahtar teslimi olarak hak sahiplerine teslim edileceğinin vaadedildiğini, konut bedelinin tamamını ödediğini, ancak konutunun 2008 yılı Kasım ayı içerisinde eksik olarak teslim edildiğini, konutun geç teslim edilmesinden dolayı mağdur olduğunu, kira ödediğini, bu nedenle en az aylık 300.00 YTL kira bedeli kaybı olduğunu ileri sürerek konutun teslim tarihi olan 2007 yılı ekim ayı sonundan teslim edildiği 2008 yılı Kasım ayına kadar olan döneme ilişkin fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere aylık 210 YTL den toplam 2.520 YTL birleşen dava ile de, 480.00 YTL kira kaybı alacağının dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1.maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu kanunun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiş, yasanın 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve

elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir. Somut uyuşmazlıkta ise, davalı belediyenin bizzat kendisinin yasada açıklanan şekilde satıcı sıfatının bulunmadığı bu şekilde, taraflar arasındaki uyuşmazlığın Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun kapsamında değerlendirilmesi mümkün olmadığı anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenlerle, dava konusu uyuşmazlığa genel mahkemede bakılıp sonuçlandırılması gerekirken, Tüketici mahkemesi sıfatıyla yargılama yapılıp, karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle, temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle, davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 40.50 TL temyiz harcının istek halinde iadesine, 14.7.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi. peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 14.7.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16075, Karar No: 2014/2836, Tarih: 18.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/16075 E.  ,  2014/2836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür Bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 18.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13486, Karar No: 2015/1247, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/13486 E.  ,  2015/1247 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi