muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13768, Karar No: 2012/13482, Tarih: 21.11.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/13768 E.  ,  2012/13482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HAYRABOLU ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/12/2011

Yanlar arasında görülen "elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davası" sonunda yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece;elatmanın önlenmesi  isteğinin  kabulüne ve ecrimisil isteğinin  kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu 6, 570 ve 1355 parsel sayılı taşınmazların davacı ile davalının mirasbırakanı M... T... A... Adına paylı mülkiyet üzere kayıtlı olduğu, paydaş M... T... A...  mirasçılarının mirası hükmen reddettikleri ve hükmün kesinleştiği, davalının veraseten iştirak halinde malik olan muris M... T... A...  mirasçılarından İ... H... A...'ün payına isabet eden yeri kira ilişkisine dayalı olarak kullandığı savunması dayanaksız olduğu gibi adı geçen mirasçı İ... H... A...'ün de diğer mirasçılarla birlikte mirası reddettiğinin dosya kapsamındaki mahkeme ilamı ile sabit olduğu, açıklanan bu olgu karşısında davalının 3. kişi konumunda bulunduğu, çekişmeye konu taşınmazlarda kayıt ve mülkiyetten kaynaklanan, hukuken korunmaya değer  üstün bir  hakkı bulunmaksızın 6 ve 570 parsel sayılı taşınmazların yarısını ayçiçeği ekmek suretiyle tasarruf ettiği, 1355 sayılı parselin ise davacı tarafından ekildiği, her ne kadar ürün davalı tarafından hasat edilse de ürünün davacıya teslim edildiği  anlaşılmaktadır.

Bu durumda, davalının taşınmazları kullanmasının haklı ve geçerli bir nedene dayalı olmadığı gözetilerek kayda üstünlük tanınmak suretiyle mutlak elatmanın önlenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalının bu  yöne  değinen  temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine. Davalının  diğer  temyiz  itirazlarına  gelince;

Hemen belirtilmelidir ki; ecrimisil, taşınmazı haksız olarak elinde bulunduran kimsenin mülkiyet sahibine (malike) ödemekle yükümlü bulunduğu, en azı kira geliri en çoğu mahrum kalınan gelir kaybı olan haksız işgal tazminatıdır. Somut olayda;  çekişmeye konu taşınmazlardan 6 ve 570 parsel sayılı taşınmazların yarısının davalının tasarrufunda olduğu dosya kapsamı ile sabit olup esasen bu durum mahkemenin de kabulünde olduğuna göre; her iki parselin yarısının getirdiği en azı kira bedeli, en fazlası mahrum kalınan gelir kaybı üzerinden, davacının payı oranında saptanacak haksız işgal tazminatı niteliğindeki ecrimisile hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile taşınmazın yarısına isabet eden  değer üzerinden fazla ecrimisile karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de; 492 sayılı Harçlar Yasasının ilgili hükümleri uyarınca; dava kabul edildiğine göre kabul edilen miktar üzerinden belirlenecek nispi karar ve ilam harcının davada haksız çıkan taraftan tahsili ile hazineye irad kaydına karar verilmesi gerekirken kabul ve ret oranı gözetilerek harcın davacı ve davalıdan tahsiline karar verilmesi isabetli değil ise de temyiz edenin sıfatına göre bu yön bozma nedeni yapılmamıştır.

Davalının bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan  peşin  harcın  temyiz  edene  geri  verilmesine, 21.11.2012 tarihinde   oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12376, Karar No: 2010/338, Tarih: 19.01.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/12376 E.  ,  2010/338 K.**

**"İçtihat Metni"**

.............

İşkazası sonucu sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan ödemelerin 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tazmini davasının yapılan yargılaması sonunda; ilâmda yazılı nedenlerle Mahkemece verilen davanın kabulüne ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi ve davalı avukatınca da duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 23/12/2008 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü davalı adına Av. ..................geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlandı. Hazır bulunan Avukatın sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan günde Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Davacı Kurumun tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine,

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve E:2003/10, K:2006/106 sayılı kararı ile 26. Maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptali sonrasında, Kurumun rücu hakkının, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı ya da hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, davalı işverenin gelirler yönünden tazmin sorumluluğunun ilk peşin sermaye değerli gelir üzerinden belirlenmesi yönündeki mahkeme yaklaşımı yerinde ise de; ilk peşin değerli gelir miktarı belirlenmeden dava dilekçesinde belirtilen ve gelirlerdeki artışları da içeren tüm peşin değerli gelirin esas alınmış olması isabetsiz bulunmuştur.

.............

Gelire girme tarihindeki ilk peşin sermaye değerli gelirlerin belirlenmesi için Kurumca gönderilen 25.06.2009 tarihli cevap ekindeki peşin değer tablosundan sosyal yardım zammı dahil olmak üzere ilk peşin değerli gelirin 17.368,17 TL olduğu ve gelir onay tarihinin 31.05.2009 olarak bildirildiği, 30.07.2009 tarihli cevapta ilk peşin değerli gelirin 17.015,42 TL olarak bildirildiği, gelir bağlama kararında ise onay tarihinin 22.02.2007 olduğunun anlaşılmıştır. Mahkemece; ilk peşin değer miktarı ile gelir onay tarihindeki çelişkiler giderilmek suretiyle iş kazası sonucu sigortalıya bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değeri ile gelir onay tarihinin belirlenmesi ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Bu kapsamda, 5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesiyle yeniden getirilen “sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı” tazmin hükmünün, 5510 sayılı Yasanın yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı hukuksal gerçeği de bozma üzerine yürütülecek yargılama sürecinde göz önünde bulundurulmalıdır.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, davalı avukatı yararına takdir edilen 750,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıya yükletilmesine, 19.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...............
Yargıtay — Esas No: 2012/15801, Karar No: 2012/21288, Tarih: 10.10.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/15801 E.  ,  2012/21288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, muris muvazaasına dayalı tapu iptal tescil isteminden ibarettir.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 1.Hukuk Dairesinindir.Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmesine, 10/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14040, Karar No: 2015/18284, Tarih: 25.11.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/14040 E.  ,  2015/18284 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Hâkimliği

Taksirle öldürme suçundan şüpheli... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, ...Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 25.09.2014 tarihli ve 2014/4570 soruşturma, 2014/4393 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine dair ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 05.12.2014 tarihli ve 2014/1259 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya sureti incelendi.

Taksirle öldürme suçundan şüpheli... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, ...Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 25.09.2014 tarihli ve 2014/4570 soruşturma, 2014/4393 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine dair ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 05.12.2014 tarihli ve 2014/1259 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya sureti incelendi.

Dosya kapsamına göre, müteveffa ...'ın eşi olan şüpheli ... tarafından şiddet uygulanması sonucunda gelişen beyin kanaması neticesinde öldüğü iddiası üzerine yürütülen soruşturma sonucu, müşteki iddiasının soyut iddia ötesine geçmediği, şüphelinin eşinin ölümüne neden olduğuna dair yeterli delil bulunmadığı anlaşılmakla, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 14.11.2007 tarihli ve 2007/9636-9375 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, şikayet dilekçesinde müşteki tarafından müteveffanın 2007- 2010 yılları arasında birden fazla kez ... Hastanesine başvuru yaptığı ve muayenelerinin olduğu, bunların şüphelinin kötü muamele ve darpları neticesinde gerçekleştiği, buna ilişkin hastane kayıtları ve şüpheli hakkında açılan soruşturma dosyalarının incelenmesini ve ayrıca tedaviye katılan doktorlar ile aile yakınlarının dinlenmesini talep ettiği halde bunların hiç birisinin yapılmadığı anlaşılmakla, ölüm tarihinden geriye dönük olarak son 4 yıl içerisinde ölenin, sağlık kuruluşlarından, adli kolluk birimlerinden tıbbi ve adli tüm kayıtların celbi ile iddianın araştırılması, bilgi ve belge bulunması halinde ... Kurumundan şüphelinin birleşen bir sorumluluğu olup olmadığı konusunda rapor alınması ve bildirilen tanıkların dinlenmesi gerekirken bunların yapılmadığı, ortada 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'na uygun bir soruşturmanın bulunmadığı bir durumda, anılan Kanun'un 160. maddesi ve diğer maddeleri uyarınca soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu ... Bakanlığının 21.07.2015 gün ve 15222 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.09.2015 gün ve 2015/269569 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve soruşturma evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetin kapsamının ve... Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 25.09.2014 tarihli ve 2014/4570 soruşturma, 2014/4393 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karardaki anlatımın TCK'nın 87/4. maddesindeki kasten yaralama sonucu ölüm suçuna yönelik olmasına göre, Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca hazırlanan 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı Yargıtay Büyük Genel Kurul kararı gereğince kanun yararına bozma istemini inceleme görevi Yargıtay 1. Ceza Dairesine ait bulunduğundan, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE, 25.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9060, Karar No: 2013/15040, Tarih: 04.09.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/9060 E.  ,  2013/15040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisi ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurum vekilinin tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının oğlunun 17.7.2000 tarihinde gemide çalışırken Yunanistan sahilinde kayıp olup 23.3.2004 tarihinde gaipliğine karar verilen olay nedeni ile ölüm geliri bağlanmasına hak kazadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile, davacının kuruma ölüm geliri başvurusu tarihini takip eden aybaşı olan 1.1.2006 tarihinden itibaren ölüm geliri bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 69. maddesi, ölen sigortalının ana ve babasına gelir bağlanabilmesi için, ölüm tarihinde eş ve çocuklarına bağlanması gereken aylıklar toplamının, sigortalıya ait aylıktan aşağı bulunmasını temel koşul olarak öngörmekte, bunun yanında, anne ve babanın geçimlerinin sağlığında sigortalı tarafından sağlanmış olmasını ikinci koşul olarak aramakta İken; 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonucunda, anılan ikinci koşul (sigortalının sağlığında anne ve babasının geçimini sağlamış olması koşulu) kaldırılmış ve onun yerine, anne ve babanın sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi şekilde çalışmıyor veya 2022 sayılı Kanun'a göre bağlanan aylık hariç olmak üzere, buralardan her ne ad altında olursa olsun gelir veya aylık almıyor olmaları koşulu getirilmiştir.

Bu kapsamda uyuşmazlığın çözümü, hem sosyal güvenlik hukukunun niteliğinin irdelenmesini, hem de kanunların zaman bakımından uygulanmasına ilişkin kuralların incelenmesini zorunlu kılmaktadır. Kanunlann geriye yürümesi konusunda mevzuatımızda genel bir düzenleme yoktur. Konu ile ilgili Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 13.10.2004 gün ve 528/533 sayılı karannda da açıkça belirtildiği gibi, kural olarak; her kanun, yürürlüğe girdiği tarihten itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurmaya başlar ve bu tarihten sonra meydana gelen olaylara ve ilişkilere uygulanır. Bu kuralın doğal sonucu da, kanunlann yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilemeyeceği, başka bir anlatımla geriye yürümeyecekleridir. Ancak şu husus da belirtilmelidir ki; sosyal güvenlik hukukunun kamusal niteliği itibarıyla, devam eden uyuşmazlıklarda, tamamlanmamış hukuki durumlara yeni kanun veya düzenleyici kural "derhal yürürlüğe girme" niteliği nedeniyle uygulanacak ve hukuki sonuçlannı doğuracaktır. Tamamlanmış hukuki durumları yeni kanun veya düzenleyici kuralın etkilememesi ve onlar üzerinde hukuki sonuç doğurmaması ise kazanılmış hakları saklı tutma amacı gütmektedir.

Kanunların zaman yönünden uygulanmalarında temel kural bu olmakla birlikte; uyuşmazlığın dayanağını oluşturan inceleme konusu 4958 sayılı Kanun'da yürürlüğe ilişkin özel bir düzenlemenin bulunmaması ve anılan Kanun'un 53. maddesiyle 506 sayılı Kanun'a eklenen ek 46. maddenin bir yürürlük maddesi olmayıp, sadece bağlanan ölüm gelirinin kesilmesi yönünden bir düzenleme içermesi karşısında, sosyal güvenlik kurallarının tanımlanan niteliği nedeniyle sonuç olarak 69. maddeyle İlgili eldeki uyuşmazlıklarda her iki düzenlemeden ana ve baba yararına olan düzenlemenin uygulanması gerekmektedir.

Somut olayda, davacının oğlu olan ... 12.4.1983 tarihinden itibaren 506 sayılı Yasa kapsamında sigortalı iken 17.7.2000 tarihinde çalıştığı gemiden düşmek sureti ile kaybolduğu ve Tuzla Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/496 Esas sayılı dosyası ile 23.3.2004 tarihinde gaipliğine karar verildiği, davacının gaiplik kararından itibaren 5 yıl içerisinde davacının kurumdan ölüm geliri talebinde bulunduğu ancak Kurumun davacının eşinin Bağ-Kur emeklisi olması nedeni ile talebini reddettiği anlaşılmaktadır.

506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 69. maddesi 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonucunda; anne ve babanın sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi şekilde çalışmıyor veya 2022 sayılı Kanun'a göre bağlanan aylık hariç olmak üzere, buralardan her ne ad altında olursa olsun gelir veya aylık almıyor olmaları koşulu getirilmiş olup davacının hiçbir gelirinin olmadığı sabit olup, davacı anne ... Sayılı Yasa'nın yürürlük tarihi olan 6.8.2003 tarihini takip eden aybaşı olan 1.9.2003 tarihi itibariyle 506 sayılı Yasa'nın 24/1 maddesi kapsamında gelir bağlanması gerekirken yazılı şekilde 1.1.2006 tarihinden itibaren ölüm geliri bağlanması şeklinde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK'nın geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK'nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıdaki açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 2.bendi silinerek yerine davacıya 01.09.2003 tarihinden itibaren ölüm gelir bağlanması gerektiğinin tesbitine yazılmasına hük mün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcın temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 04.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9329, Karar No: 2021/2269, Tarih: 22.03.2021

**14. Ceza Dairesi         2016/9329 E.  ,  2021/2269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı, şantaj (sanık ...); kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar)

HÜKÜM : Sanık ...'in beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyeti ile şantaj suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına, sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ceza verilmesine yer olmadığına

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınıp hükmedilen ceza miktarlarına göre sanık müdafisinin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle duruşmasız yapılan değerlendirmede şantaj suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına dair verilen kararın 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinde sınırlı sayıda düzenlenip temyizi mümkün olan hükümler arasında yer almadığı gözetilerek incelemenin diğer hükümlerle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış ceza verilmesine yer olmadığına dair hüküm usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Katılanın aşamalardaki beyanları, savunma, tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, olay günü sanık ...’in, resmi nikahlı eşi olan diğer sanık ... ile katılanın oğlu arasında cinsel ilişki yaşandığını öğrenince konuyla ilgili eşiyle yüzleştirmek için katılanı zorla evine götürerek diğer sanıkla birlikte alıkoyduğuna dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayıp, mevcut haliyle diğer sanığın iştiraki olmaksızın atılanın evden gitmesini engelleme şeklinde sübuta eren eyleminden dolayı 5237 sayılı TCK’nın 109/1-5 maddeleri gereğince mahkumiyeti yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" düzenlemesi gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili maddeleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ile sanık ... müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/872, Karar No: 2024/957, Tarih: 04.03.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/872 E.  ,  2024/957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Ticaret) Mahkemesi

SAYISI : 2022/327 E., 2023/445 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun (2797 sayılı Kanun) 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava konusu uyuşmazlığın niteliği ve temyizin kapsamının, çeltik üretiminde kullanılacak ilaçlama makinesi alım-satım sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkin olduğu ve Yargıtay 19.Hukuk Dairesinin bozma ilamı üzerine Asliye Ticaret Mahkemesince hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun dairelerin iş bölümüne ilişkin 18.01.2024 tarihli ve 1 sayılı kararı uyarınca dosyayı inceleme görevi Yargıtay 11. Hukuk Dairesine ait olduğundan, 2797 sayılı Kanun’un 60 ıncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca gerekli inceleme yapılmak üzere dosyanın ilgili daireye gönderilmesine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY 11. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.