muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/5450, Karar No: 2006/6895, Tarih: 26.09.2006

Mahkemece, yukarıda açıklanan Yasa maddesi ve Yargıtay uygulamaları doğrultusunda, öncelikle bilirkişi kurulunca münavebeye alınmış bulunan ürünlerin değerlendirme tarihi (2005 yılı) itibariyle dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını gösteren veri cetvellerinin İl Tarım Müdürlüğünden getirtilip bilirkişi kurulu raporunun bu verilere uygunluğunun denetlenmesi bu resmi verilere uygun düşmeyen hususla- rın varlığının saptanması durumunda bunun giderilmesi için bilirkişi kurulundan ek rapor alınması gerekirken 2004 yılı verilerine göre ve 2004 yılı ürün fiyatlarına %10 ilave edilerek 2005 yılı değerlerine ulaşan bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm kurulmuş olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda belirtildiği şekilde İl Tarım Müdürlüğünden 2005 yılına ait resmi veri cetveli getirtilerek bilirkişi kurulundan bu verilere uygunluk sağlayan ek rapor alınmalı ve kazanılmış hak ilkesi de dikkate alınarak oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı ve davacı yararına takdir edilen 450,00 YTL. vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 26.9.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6435, Karar No: 2013/10603, Tarih: 17.06.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/6435 E.  ,  2013/10603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalı ...'in vasisine temyiz dilekçesinin tebliğ edildiğine ilişkin dosyada bilgi ve belge bulunmamaktadır. Tebliğ edildi ise belgesinin dosya içerisine konulması, yoksa temyiz dilekçesinin davalının vasisine usulünce tebliğ edilerek cevap süresinin beklenmesinden,

2-Dava konusu ... Mahallesi 2915 ada 6 parsel sayılı taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak itibariyle belediyece belirlenen 2009 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerinin belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazısının dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14464, Karar No: 2014/19425, Tarih: 02.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/14464 E.  ,  2014/19425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2013

NUMARASI : 2010/655-2013/407

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 01/10/1980 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 01.10.1980 olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının Kurum’a intikal tarihi 08.12.1980 olan işe giriş bildirgesi ile 01.10.1980 tarihinde marangoz atölyesi olan E.T.yanında işe başladığı, 01.01.1966 doğumlu olan davacının işe giriş tarihinde henüz 14 yaşında olduğu anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 3. Maddesinin II/B bendine göre, “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır. Davada tespiti istenen dönemde 19.06.1986 tarihinde yürürlüğe giren 3308 sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Yasası yürürlüktedir. Belirtilen nedenlerle çıraklık ilişkisi, çıraklık sözleşmesini düzenleyen 3308 sayılı Yasa'daki koşullar dikkate alınarak irdelenmelidir.

Öncelikle bir kimseye çırak denebilmesi için o kimsenin durumunun bu özel kanunda çıraklar hakkında yapılan tarife ve nitelendirmeye uyması gerekir.

Taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının belirtilen devrede çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Gerçekten de çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak,işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Somut olayda, davacı nizalı dönemde henüz 14 yaşında olup yaşı itibariyle işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılması mümkün değildir. Ayrıca dinlenen davacı tanıkları da davacının çırak olarak çalıştığı yönünde beyanda bulunmuşlardır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önüne alınmadan davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16837, Karar No: 2012/27450, Tarih: 27.11.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/16837 E.  ,  2012/27450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-TCK’nın 184/4. maddesinin; "Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır" hükmü uyarınca mücavir alanda anılan maddenin 1. fıkrasının uygulanamaması nedeniyle, suça konu yapının belediye mücavir alanında kalıp kalmadığı kuşkuya yer vermeyecek biçimde saptanarak, mücavir alanda veya özel imar rejimine tabi yerler dışında kaldığı takdirde atılı suçun oluşmayacağı gözetilmeden, eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

2-Sanığın adli sicil kaydındaki hükümlülüğün silinme koşullarının oluşması, imar kirliliğine neden olma suçunun kişilere ve kamu idaresine karşı doğrudan bir zarara yol açtığının kanıtlanmamış bulunması ve ruhsatsız yapının eski hale getirilmesinin ise ancak TCK’nın 184/5. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması bakımından gözetilebilecek olması karşısında, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının bu doğrultuda değerlendirilmesi gerekirken, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle CMK’nın 231/5. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık ...’nün temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17217, Karar No: 2023/5523, Tarih: 14.06.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/17217 E.  ,  2023/5523 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1009 E., 2021/1013 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafileri

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hakları ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerindeki temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. ... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.03.2021 tarihli ve 2021/25 Esas, 2021/80 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkraları "a" ve "b" bentleri, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 16 yıl 6 ay hapis ve 33.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 30.06.2021 tarihli ve 2021/1009 Esas, 2021/1013 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık müdafilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri özetle;

1. Parmak izi incelemesi yapılmaması, tutanak düzenleyici kolluk görevlilerinin tanık olarak dinlenilmemesi ve tanık ...'nın beyanlarına itibar edilip edilmeyeceğine dair uzman kurum veya kuruluştan rapor alınmaması sebebiyle eksik inceleme yapıldığına, 2. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, 3. Adli para cezasının ödenmemesi halinde ihtaratın hatalı yapıldığına, 4. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yaptığı yönünde alınan istihbari bilgi, yapılan fiziki takipte sanık ile hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan soruşturma yürütülen tanık

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yaptığı yönünde alınan istihbari bilgi, yapılan fiziki takipte sanık ile hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan soruşturma yürütülen tanık

... B. arasında alışveriş yapıldığının net olarak tespit edilmiş olması, tanık...'ın soruşturma aşamasında müdafi huzurundaki beyanı ve teşhisi, fiziki takip tutanağını düzenleyen tutanak düzenleyici tanığının anlatımı, tanıktan ele geçirilen suç konusu maddenin sentetik kannabinoid maddesini içerir uyuşturucu madde olması, satışın gerçekleştiği yerin ilkokul ve camiye 200 metre mesafesinin altında olduğuna ilişkin bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işlediği yönünde tam bir vicdani kanaat edinildiği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, delillerin incelenmesinde ve yaptırımların uygulanmasında eksiklik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 30.06.2021 tarihli ve 2021/1009 Esas, 2021/1013 Karar sayılı kararında sanık müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1057, Karar No: 2014/7994, Tarih: 14.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/1057 E.  ,  2014/7994 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Samsun 1.İş Mahkemesi

Tarihi : 11/10/2013

Numarası : 2010/960-2013/538

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı davalılara ait işyerinde temizlik işçisi olarak 05.06.1995 tarihinden 14.04.2010 tarihine kadar çalışıp emekli olduğunu, davalılardan C.. B..nın davacıya 09.10.2000-14.04.2010 tarihleri arasındaki hizmetlerine karşılık 31.000,00 TL ödediğini ancak alt işverenlerde sigortalı gösterilmek suretiyle fiilen belediyede çalıştığı 05.06.1995-09.10.2000 tarihleri arasındaki hizmetlerine karşılık ödeme yapılmadığını öne sürerek kıdem tazminatı ile fazla mesai alacağı, dini ve milli bayram çalışma ücreti, genel tatil ücreti ve hafta tatili ile yıllık ücretli izin alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalı C.. B.., 1995-2000 yılları arasındaki işverenin U.. Temizlik Şirketi olduğunu ve bu dönem arasındaki kıdem tazminatından bu şirketin sorumlu bulunduğunu, davalı şirket davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece davalılar arasındaki ilişkinin bilirkişi raporu doğrultusunda asıl-alt işveren ilişkisi olarak kabul edilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında, kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağının hesaplanmasında davalılar arasındaki hukuki ilişkinin asıl-alt işveren ilişkisi olarak mı yoksa muvazaalı olarak mı kabul edilmesi gerektiği uyuşmazlık konusudur.

Mahkemece davalılar arasındaki ilişkinin bilirkişi raporu doğrultusunda asıl-alt işveren ilişkisi olarak kabul edilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında, kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağının hesaplanmasında davalılar arasındaki hukuki ilişkinin asıl-alt işveren ilişkisi olarak mı yoksa muvazaalı olarak mı kabul edilmesi gerektiği uyuşmazlık konusudur.

Davacı 01.07.1995-14.04.2010 tarihleri arasında davalı belediyede çalışmış olup, 01.07.1995-14.08.1995 tarihleri arasındaki çalışma süresinde dava dışı İ.. Limited Şirketi üzerinden; 01.10.1996-30.09.2000 tarihleri arasındaki çalışma süresinde davalı şirket üzerinden sigortalı gösterilmiştir. Davacı 09.10.2000 tarihinden itibaren ise belediyenin kadrolu işçisi olarak çalışmış ve iş akdi emeklilik nedeniyle 14.04.2010 tarihinde sona ermiştir. Davalı belediye tarafından davacıya 09.10.2000-14.04.2010 tarihleri arasındaki hizmetlerine karşılık 31.000,00 TL ödenmiştir. Davacı, 01.07.1995-09.10.2000 tarihleri arasındaki hizmetlerine karşılık kıdem tazminatı alacağı bulunduğunu ve bu döneme ilişkin yıllık izinlerinin kullandırılmadığı gibi ücretinin de ödenmediğini öne sürerek davalılar aleyhine dava açmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi ek raporunda, davacının davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisine dayandığı, muvazaa iddiasında bulunmadığı; bu nedenle davacının, davalı şirket üzerinden sigortalı gösterildiği 01.10.1996-30.09.2000 tarihleri arasındaki kıdemi için 14.04.2010 yılında aldığı son ücret üzerinden kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti hesaplanmasının mümkün olmadığını, davacının davalı şirkette çalıştığı son tarih olan 30.09.2000 tarihindeki ücreti olan 118,80 TL üzerinden ve kendi dönemiyle sınırlı olarak diğer davalı belediye ile sorumlu tutulacağını, davalı şirket ve dava dışı diğer taşeron şirketlerde geçen çalışmaların muvazaalı olduğuna karar verilecek olması halinde davalı şirketin davacının talep ettiği alacakların hiçbirinden sorumluluğu olmayacağını, davalı belediyenin davacının tüm dönem çalışmasından ve akdin fesih tarihi olan 14.04.2010 tarihinde davacının aldığı ücret üzerinden sorumlu olacağını belirtmiştir.

Mahkemece, bilirkişi tarafından davalılar arasındaki hukuki ilişkinin asıl-alt işveren ilişkisi olduğu kabul edilerek yapılan kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti hesaplamasına itibar edilerek hüküm kurulmuş ise de; dosya içeriğinden, davacının dava dilekçesine ek olarak sunduğu Samsun 2. İş Mahkemesi'nin 16.10.2007 tarih, 2005/170 Esas ve 2007/896 Karar sayılı kararı ile davalı U.. İnş.Temz.Tic.Ltd. şirketi ile davalı C.. B.. arasındaki temizlik işine ilişkin ihale sözleşmesinin muvazaalı olduğunun kabul edildiği, sözü edilen kararın Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 2008/1673 Esas ve 2009/18111 Karar sayılı ilamı ile 03.05.2013 tarihinde onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca; Yargıtay'ın emsal nitelikteki kararında olduğu gibi davalı belediye ile davalı şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu ve davacının davalı Belediye'nin işçisi olarak kabul edilmesi gerektiği açıktır.

Kaldı ki, davalılar arasında muvazaa ilişkisi olmasa bile davacının iş akdinin emeklilik nedeniyle sona erdiği dikkate alındığında; kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağının, davacının davalı Belediye'de geçen fiili çalışma süresine göre ( 01.07.1995-14.10.2010) ve davacının 14.10.2010 tarihinde aldığı son ücret üzerinden hesaplanması gerekmektedir.

Mahkemece bu husus göz ardı edilerek davalı Belediye yönünden davacının yıllık izin ve kıdem tazminatı hasabının davacının 14.4.2014 tarihindeki son aylık brüt ücreti olan 1.639.50 TL. yerine 30.9.2000 tarihindeki son aylık brüt ücreti olan 118.80 TL. Üzerinden yapılan hesaplama dikkate alınarak yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 14/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3384, Karar No: 2024/212, Tarih: 17.01.2024

**6. Hukuk Dairesi         2022/3384 E.  ,  2024/212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tazminat ve alacak istemli davada davanın reddine dair verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılamada; davanın kabulüne karar verilmişse de temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının yeniden bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece ikinci bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, mahkeme kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı yüklenici vekili dava dilekçesinde; davalı arsa sahipleri ile arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi imzalandığını, sözleşmenin tapuya şerh edilmediğini, davalı arsa sahiplerinin ...'a müracaatla arsa içindeki elektrik trafosunun kaldırılmasını sağlayıp arsayı boş olarak yükleniciye teslim edeceğini, yüklenicinin de arsa üzerinde 4 blok 72 daireden oluşan bir site inşa edeceğini ve 52 dairenin yükleniciye 20 dairenin arsa sahiplerine verileceğini, yüklenicinin ifaya hazırlık faaliyetlerine başladığını ancak davalıların arsayı boş olarak teslim etmedikleri gibi hisselerini 02.04.2013 tarihinde muvazaalı olarak dava dışı 3. kişiye devredip sözleşmeyi de feshettiklerini, toplam 600.000,00 TL fiili zarar ve 4.000.000,00 TL yoksun kalınan kâr kaybı olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 100.000,00 TL'nin yasal faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 26.09.2019 ıslah dilekçesi ile kar kaybı talebini 736.883,33 TL'ye ve gerçekleşen imalat karşılığı alacak talebini 345.915,64 TL olmak üzere toplam 1.082.798,97 TL’ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı arsa sahipleri vekili cevap dilekçesinde; davacının sözleşme tarihi itibariyle 12 ay içerisinde inşaat ruhsatı alarak inşaata başlaması gerektiği halde sürenin bitimine iki ay kala ruhsatı alamadığını ihtar ettiğini, davalıların sözleşmeyi feshinin haklı olduğunu, trafonun kaldırılması müracaatında davacının yetkilendirildiğini ancak davalıların da bu konuda başvuruda bulunduklarını, trafonun inşaata engel teşkil etmediğini, davacının belediyeye başvurarak izin alarak bahçe duvarını yapması gerekirken izin almadan duvar çektiğini, davalıların zarardan sorumlu olmayacağını, delil tespitinin gerçeğe uygun olmadığını, devrin tarafların gerçek iradesine uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 21.10.2014 tarihli ve 2013/438 Esas, 2014/566 Karar sayılı kararı ile iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre; davacı yüklenici tarafından hazırlanan ve onaylanan proje bulunmadığı gibi ruhsat başvurusunun da mevcut olmadığı, mimari proje dışında diğer projelerin hazırlanarak idareye sunulmadığı, ruhsatsız ve kaçak imalatların ekonomik değerinin olmadığı, bu imalatlardan dolayı davalıların zenginleşmesinin söz konusu olamayacağı, davacı yüklenicinin trafonun kaldırılması veya yerinin değiştirilmesi konusunda yetkili olması sebebiyle bu yükümlülüğü arsa sahiplerine atfetmenin mümkün olmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. İlk Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı yüklenici vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin 30.06.2016 tarihli ve 2015/1171 Esas, 2016/4076 Karar sayılı ilamı ile yüklenici tarafından keşide edilen 15.03.2013 tarihli ihtarnamede arsa sahiplerinden bir kısım talepler de bulunulduğu, arsa sahiplerinin yükleniciye gönderdikleri 02.04.2013 tarihli ihtarname ile yüklenicinin taleplerini kabul etmeyerek sözleşmeyi feshettiklerini bildirdiği, aynı gün taşınmazdaki hisselerini dava dışı 3. kişiye devrederek sözleşmenin ifasını imkansız hale getirdiği, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin tek taraflı fesihle sona erdirilmesinin mümkün olmadığı, fesih bildiriminin hukuki sonuç doğurmadığı, sözleşme süresinin sona ermesine süre varken fesih bildirimi yapılması ve dava dışı 3. kişiye hisse devri yapılması sebebiyle davalıların kusurlu oldukları, davacı yüklenicinin varsa yaptığı masraflarını ve kâr kayıplarını isteyebileceği, davacının bu sözleşme nedeniyle yaptığı ve talep konusu ettiği masrafları ile oluşan kâr kaybı hesaplanarak sonucuna göre hükme varılması gerektiği belirterek hükmün davacı yararına bozulmasına karar verilmiştir.

3. Karara karşı davalılar vekilince karar düzeltme talebinde bulunulmuşsa da Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesinin 20.06.2018 tarihli ve 2018/988 Esas, 2018/2593 Karar sayılı ilamı ile istemin reddine karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen İkinci Karar