muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/5676, Karar No: 2024/3525, Tarih: 30.09.2024

DAVALININ_SAVUNMASI: Davalı idare tarafından, Anayasanın 56. maddesi ile Devlete verilen sağlık hizmetlerini yürütme görevinin 3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu ve 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile Sağlık Bakanlığına verildiği, bu kapsamda sağlık hizmeti sunulan yerlerin Bakanlıktan ön izin ya da ruhsat belgesi alması ve sağlık hizmetleri yönüyle denetime tabi olarak faaliyette bulunmaları gerektiği, mülga Yönetmeliğin aradan geçen 22 yıl süreden sonra ihtiyaçları karşılamakta yetersiz kaldığı, sağlık alanındaki gelişmeler dikkate alınarak ihtiyaca cevap veren daha kapsamlı bir düzenleme yapma ihtiyacının hasıl olduğu, davacıların Yönetmeliğin geneline ve maddelerine yönelik itirazlarının temelinde biyologlara yetki verilmemiş olması olgusunun bulunduğu, oysa tababette yetki meselesinin bu Yönetmeliğin konusu olmadığı, yetkinin tamamen tıpta uzmanlık mevzuatına ilişkin olduğu, bu konuda yapılan hukuk normlarının tamamının yüksek mahkemelerin yargısal denetiminden geçtiği ve bu düzenlemelerde kanuna aykırılık tespit edilmediği, 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu'nda yer alan doktora tanımı ile tıpta uzmanlığın farklı kavramlar olduğu ve birbirinin yerine ikame edilemeyeceği, 1219 sayılı Kanun'a göre uzmanlık yetkisinin tabiplere ait bir yetki olduğu, 1219 sayılı Kanun'un Ek-1 sayılı çizelgesinde tıbbi genetiğin, 4 yıl eğitim süresi olan bir uzmanlık ana dalı olarak, çocuk genetik hastalıklarının da Ek-3 sayılı çizelgesinde çocuk sağlığı ve hastalıkları ana dalının yan dalı olarak düzenlendiği, çekirdek eğitim müfredatlarında bütün ana ve yan dallar gibi genetik ana ve yan dal uzmanlık dallarında kazandırılması hedeflenen klinik ve girişimsel yetkinliklerin ayrıntılı olarak yer aldığı, bu bakımdan bu iki dalda uzman olanların yetkisi ve bu istikamette düzenleme getiren dava konusu Yönetmelik hükümlerinin hukuka uygun olduğu ileri sürülerek davanın reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Davanın reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Dava; 10/01/2020 tarihi, 31004 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Genetik Hastalıklar Değerlendirme Merkezleri Yönetmeliğinin 2. maddesinin; 4. maddesinin; 5. maddesinin 2. fıkrasının; 9. maddesinin 1. fıkrasının; 15. maddesinin 1. fıkrasının (a), (b), (c) ve (ç) bentlerinin; 16. maddesinin 1, 3, 4 ve 5. fıkralarının; 25. maddesinin 2. fıkrasının; 28. maddesinin 2. fıkrası ile Geçici 1. maddesinin 2. fıkrasının iptali istemiyle açılmıştır.
Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 124. maddesine göre; Cumhurbaşkanı, bakanlıklar ve kamu tüzelkişileri, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve Cumhurbaşkanlığı kararnamelerinin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla, yönetmelikler çıkarabilirler.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 124. maddesine göre; Cumhurbaşkanı, bakanlıklar ve kamu tüzelkişileri, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve Cumhurbaşkanlığı kararnamelerinin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla, yönetmelikler çıkarabilirler.
İdarenin düzenleme yapma yetkisine sahip olduğu alanlarda, bu alanları yönetmelik, genelge gibi idari metinlerle objektif bir şekilde düzenlemesi ve sürekli uygulamalar ile hukuki istikrarı tesis ederek buna uyması düzenli idare ilkesinin bir gereğidir. Aynı zamanda idarenin düzenleme yetkisine sahip olduğu alanlarda, uygulamaları çağın gereklerine ve toplumun ihtiyaçlarına uygun olarak değiştirip, yeniden düzenlemesi, kamu hizmetine egemen olan ilkelerden olan uyarlama (değişkenlik) ilkesine göre görev ve hem de yetkisi kapsamındadır. Bu yetkinin hukuka uygun olarak kullanılması ve düzenleme konusu yapılan değişikliğe temel oluşturan, düzenlemeyi gerektiren olguların somut olarak ortaya konulması gerekir.
Dosyanın incelenmesinden, Tıp Fakültesi Temel Tıp Bilimleri Tıbbi Biyoloji Anabilim Dalında öğretim üyesi olan davacılar tarafından, Anabilim Dalının fiziki altyapı ve donanıma sahip Labratuvarlarında 1996 yılından bu yana genetik testler konusunda rutin laboratuvar hizmetleri verdikleri ve SGK’ya faturalandırıldığı, uyuşmazlığa konu edilen Yönetmelik ile 40 yıldır gerek araştırma, gerekse rutin hasta hizmeti bazında genetik konusunda çalışan biyolog kökenli öğretim üyeleri ve elemanlarına hiçbir bilimsel ve yasal sorumluluk verilmediği, halbuki, genetik biliminin araştırma ve rutin hasta laboratuvar hizmeti bazında biyolog, tıbbi biyolog, moleküler biyolog, hekim, kimyager gibi çeşitli meslek grupları tarafından birlikte icra edilen ülkemizde ve dünyada multidisipliner bir bilim dalı olduğu, laboratuvar sürecinin hekim dışındaki diğer uzmanlarca yürütülmesi gerektiği, Biyolog Meslek Standardına (16/01/2017 tarihli, 29960 mükerrer sayılı Resmi Gazete) biyologların moleküler genetik ve sitogenetik testleri raporlandırabileceği halde bilimsel esaslara aykırı olarak yönetmelik düzenlemesi yapıldığı ileri sürülerek muhtelif maddelerinin iptalinin istenildiği; davalı idarenin savunmasında, 10/06/1998 tarihinde Genetik Hastalıklar Tanı Merkezleri Yönetmeliğinin yürürlüğe konulmasından sonra gelişen teknoloji ile birlikte genetik alanındaki bilimsel ve tıbbi gelişmeler doğrultusunda modern cihazların gelişimi ve uygulamada birliği sağlamak amacıyla söz konusu merkezlerde genetik alanında gerekli yetkinliğe sahip Tıbbi Genetik uzmanlarının merkez sorumlusu olarak görevlendirilmesi ihtiyacı hâsıl olduğundan, 18/07/2009 tarihli Tıpta ve Diş Hekimliğinde Uzmanlık Eğitimi Yönetmeliği de dikkate alınarak dönemin şartlarına uygun ilerlemeler çerçevesinde 10/06/1998 tarihli yönetmeliğin yürürlükten kaldırıldığı ve yeni Yönetmelikle düzenlemeler yapıldığı ifade edildiği anlaşılmaktadır.
Yönetmeliğin “Kapsam” başlıklı 2. maddesi yönünden;

Yönetmeliğin “Kapsam” başlıklı 2. maddesi yönünden;
10/06/1998 tarihli Yönetmeliğin Kapsam başlıklı 2. maddesi, “Bu Yönetmelik, genetik hastalıklarda prenatal ve/veya postnatal tanı yöntemlerini uygulayacak genetik tanı merkezleri, bu genetik tanı merkezlerini işleten kamu kurum ve kuruluşları ile özel hukuk tüzel kişileri ve gerçek kişileri ve bunların faaliyetlerini kapsar.” şeklinde düzenlenmiş iken dava konusu edilen 2. madde “Bu Yönetmelik, Devlet ve vakıf üniversiteleri, kamu kurum ve kuruluşları ile özel hukuk tüzel kişilerine ve gerçek kişilere ait genetik hastalıklar değerlendirme merkezlerini kapsar.” şeklini almıştır.
Önceki metinde yer verilen tanı yönteme ilişkin yapılan ifadeye yeni maddede yer verilmezken, kapsam içerisinde Devlet ve vakıf üniversiteleri ifadesine yer verilmiştir.
Dava dilekçesinde; içerisinde çok sayıda doçent ve profesörün bulunduğu ve Başhekimlik tarafından düzenli olarak denetlenen Devlet üniversitelerinde söz konusu testleri gerçekleştirmek için Genetik Hastalıklar Tanı Merkezi iznine gerek olmadığı, yargı kararlarının da bu yönde olduğu ileri sürülürken davalı idarenin savunmasında bu yönden herhangi bir açıklama yapılmamıştır.
Bütün kamu kurum ve kuruluşları ile özel hukuk tüzelkişilerini ve gerçek kişileri kapsayan 3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanununun 3. maddesinin 1. fıkrasının c) bendindeki; “Bütün sağlık kurum ve kuruluşları ile sağlık personelinin ülke sathında dengeli dağılımı ve yaygınlaştırılması esastır. Sağlık kurum ve kuruluşlarının kurulması ve işletilmesi bu esas içerisinde Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığınca düzenlenir.”, 9. maddesinin c) fıkrasındaki; “Bütün kamu ve özel sağlık kuruluşlarının tesis, hizmet, personel, kıstaslarını belirlemeye, sağlık kurum ve kuruluşlarını sınıflandırmaya ve sınıflarının değiştirilmesine, sağlık kuruluşlarının amaca uygun olarak teşkilatlanmalarına, sağlık hizmet zinciri oluşturulmasına, hizmet içi eğitim usul ve esasları ile sağlık kurum ve kuruluşlarının koordineli çalışma ve hizmet standartlarının tespiti ve denetimi ile bu Kanunla ilgili diğer hususlar Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığınca, çıkarılacak yönetmelikle tespit edilir.” ve 1 Sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 355. maddesinin 1. fıkrasının c) bendinde: “Kamu ve özel hukuk tüzel kişileri ile gerçek kişilere ait sağlık kurum ve kuruluşlarına izin vermek ve ruhsatlandırmak, bu izin ve ruhsatları gerektiğinde süreli veya süresiz iptal etmek” Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğünün görevleri arasında sayılmış olup, uyuşmazlığa konu Yönetmeliğin dayanağını aktarılan düzenlemelerin oluşturması karşısında, Yönetmeliğin kapsamında Devlet üniversitelerinin genetik hastalıklar değerlendirme merkezlerinin sayılmasında hukuka aykırılık görülmemiştir.
Yönetmeliğin “Tanımlar” başlıklı 4. maddesi yönünden;

Yönetmeliğin “Tanımlar” başlıklı 4. maddesi yönünden;
Dava dilekçesinde; uyuşmazlığa konu Yönetmelikte en sık kullanılan ve en önemli kısmını oluşturan “Merkez Sorumlusu” ve “Mesul Müdür”ün iş, görev, eğitim durumları ve niteliklerine ilişkin tanımların eksik ve belirsiz olduğu, genetik alanı dışında, hangi alanda olursa olsun doktora yapan hekimlerin Merkez Sorumlusu ya da Mesul Müdür olarak yetkilendirilebildikleri, hatta hali hazırda dahi bazı sağlık kuruluşlarında sosyal bilimler mezunlarının bile mesul müdürlük yapabildikleri ve Yönetmeliğin bu duruma izin verdiği ileri sürülmektedir. Davalı idare savunmasında; Yönetmeliğin Araç ve Gereçler, Personel ve Personelin Görev ve Sorumlulukları ile Çalışma Usul ve Esaslarının düzenlendiği beşinci bölümünde konuya ilişkin detaylı düzenlemelerin mevcut olduğu belirtilmektedir.
Uyuşmazlığa konu Yönetmelik bütün halinde incelendiğinde, Yönetmeliğin öngördüğü Genetik Tanı Merkezlerinin yönetici ve sorumlusu olan, merkezdeki hizmetlerin yürütülmesinden sorumlu olan personellerden “Merkez Sorumlusu” ve “Mesul Müdür”ün tanımının yapılmadığı, ancak “Teknik Personel”e ilişkin tanım yapıldığı görülmektedir.
Yönetmelikte adı, görev ve sorumluluğuna ilişkin olarak 27 kez adı geçirilen Merkez Sorumlusu ile merkezin müdürü olan ve adına 19 kez yer verilen mesul müdür ve bu görevi üstlenecekler için çerçeve çizecek şekilde tanım kısmında yer verilmemesi şeklindeki düzenleme eksik düzenleme niteliği taşımakta olup, bu yönden iptali gerekir.
Yönetmeliğin “Komisyon Teşkili” başlıklı 5. maddesinin 2. fıkrası yönünden;
1998 tarihli Yönetmeliğin amacı; “birey dünyaya gelmeden önce genetik hastalıkların tanısına ve dolayısı ile tedavisine imkan sağlamak üzere, genetik hastalıkların prenatal ve/veya postnatal tanısı” şeklinde vurgulanmışken 2020 tarihli Yönetmeliğin amacı “genetik hastalıkların tanısının belirlenmesi ve genetik danışmanlık verilmesi” yolunda da genel bir ifadeye yer verilmiştir.
Genetik hastalıkların prenatal dönem ve/veya postnantel dönemin yanı sıra postmortel dönemde de inceleme konusu yapılarak kromozom hastalıklarının, bazı tek gen hastalıklarının, doğuştan anomalilerin, multifaktoriyel hastalıkların ve çeşitli sendromların tanısı ile bunlara yönelik danışmanlık yapılmasına imkan sağlayabilmeyi amaçlayan uyuşmazlığa konu Genetik Hastalıklar Değerlendirme Merkezleri Yönetmeliğine konu edilen alanın, tıp fakültelerinin gerek temel, dahili  ve cerrahi bilimler bölümleri, gerekse genlerin yapısı ve işlevleri, canlıların evrimi ve biyolojik özelliklerini inceleyen biyoloji, moleküler biyoloji, genetik, moleküler genetik gibi bilim dallar ile içiçeliği, multidisipliner yönü nedeniyle öncelikle laboratuvar ortamında araştırma ve tanı çalışmalarının yapılmasını gerekli kılmaktadır.

1998 tarihli Yönetmelikle kurulan bilimsel tavsiye kararları almak üzere oluşturulan ve üstlendiği işleve uygun şekilde Genetik Hastalıklar Bilim Komisyonunda, yönetim görevi üstlenen yöneticiler dışında üniversitelerde tıp eğitimi almayan ancak konuya ilişkin uzmanlığı olan ya da tıp üzerine temel tıp bilimleri üzerine eğitim-öğretim alanında çalışan öğretim üyelerine yer verilirken dava konusu Yönetmelik maddesi ile Komisyon yapısının daraltıldığı, tıpta uzmanlığı olmayan dışında olanların bilimsel görüş verecek komisyonun üyeleri arasında sayılmadığı, davalı idarenin savunmasında komisyonun hizmetin bütünü göz önünde bulundurularak üye sayısı ve branşının belirlendiğinin belirtildiği, başkaca bilgi ve belgeye yer verilmediği görülmektedir.
Bu durumda, her geçen gün hızla gelişen genetik ve genetik kaynaklı hastalıklar alanında çalışmalar yapan öğretim üyelerini kapsamdan çıkarıcı şekilde yapılan değişikliğin bilimsel dayanağının da gösterilmemesi karşısında dava konusu düzenlemede hukuka uyarlıktan söz edilemez.
Yönetmeliğin “Başvuru ve Ruhsatlandırma” başlıklı 9. maddesinin 1. fıkrası yönünden;
Dava dilekçesinde; laboratuvarların kurulumunun teknik altyapı ve gerekliliklerinin tespiti açısından denetlemeyi yapacak maddede öngörülen ekip içerisinde gerekli olan uzmanlık alanına (tıbbi biyoloji, biyoloji, moleküler biyoloji ve kimya gibi disiplinler) yer verilmediği, merkez sorumlusu niteliğinin belirlenmediği, liyakatın hiçe sayıldığı ileri sürülmekte, davalı idarece maddedeki düzenlemede merkez sorumlusu olacak kişilerin tıbbi genetik uzmanlığı alanında liyakata uygun bir seçim olduğu, hem klinik hem de laboratuvar uygulamasının bütünleştiren uzmanlık dalı olduğu, 1998 tarihli Yönetmeliğin yayım tarihinde bu alanda yeterli uzman olmaması nedeniyle görev üstlenecek uzmanlık alanın geniş tutulduğu, 1219 sayılı Kanununun 8. maddesine uygun düzenleme yapıldığı savunulmaktadır.
Dava konusu fıkrada ifadesini bulan ekip içerisinde, Genetik Hastalıklar Değerlendirme Merkezinde bulunacak laboratuvarların teknik yönden gerekli ve yeterliliğine ilişkin inceleme ve tespit yapacak nitelikteki uzmanlığı içermemesi, belirlememesi karşısında hukuka aykırı bulunmaktadır.
Merkez sorumluluğu dava konusu madde kapsamında düzenlenmediğinden bu hususta bir değerlendirme yapılmamıştır.
Yönetmeliğin 15. maddesinin 1. fıkrasının a), b), c) ve ç) bentleri yönünden;

Dava konusu fıkrada ifadesini bulan ekip içerisinde, Genetik Hastalıklar Değerlendirme Merkezinde bulunacak laboratuvarların teknik yönden gerekli ve yeterliliğine ilişkin inceleme ve tespit yapacak nitelikteki uzmanlığı içermemesi, belirlememesi karşısında hukuka aykırı bulunmaktadır.
Merkez sorumluluğu dava konusu madde kapsamında düzenlenmediğinden bu hususta bir değerlendirme yapılmamıştır.
Yönetmeliğin 15. maddesinin 1. fıkrasının a), b), c) ve ç) bentleri yönünden;
Uyuşmazlık konusu Yönetmeliğe göre merkez sorumlusu Mesul Müdür tarafından görevlendirilmektedir. 1998 tarihli Yönetmeliğin 14. maddesinde mesul müdürün genetik uzmanı veya pratisyen hekim olacağı açıkça belirtilmiştir. Dava konusu düzenlemede açık şekilde ifade edilmemiş, farklı kurumlarda ve farklı durumlarda mesul müdürlük görevini üstlenebilecekler gösterilmiş olup hekim ya da merkez sorumlusu niteliklerini taşıyanlar şeklinde bir ifade içermemektedir. Genetik hastalıklar merkezinin özelliğine uygun olarak gerek görevlendirecek yönünden gerekse görev üstlenecekler yönünden görevleriyle uyumlu gösterecek şekilde hekim ya da merkez sorumlusu olma niteliklerini haiz şeklinde açıkça ifade edilmesi gerekirken, düzenleme yapılmaması eksik düzenleme niteliğinde olduğundan 15. maddenin 1. fıkrasının a) bendinin bu yönden iptali gerekir.
Genetik hastalıkların tanısının belirlenmesi ve genetik danışmanlık verilmesi amacıyla, genetik hastalıklar değerlendirme merkezlerinin ruhsatlandırılması, açılması, çalışması ve denetlenmesi ile ilgili usul ve esasları düzenlemek amacıyla yürürlüğe konulan uyuşmazlığa konu Genetik Hastalıklar Değerlendirme Merkezleri Yönetmeliğinin 15. maddesinin 1. fıkrasında merkez personelinin nitelikleri düzenlenmiştir. Fıkranın b) bendine göre; “Mesul müdür tarafından, tıbbi genetik uzmanı veya geçici 1 nci maddenin ikinci fıkrasında tanımlanan bir kişi merkez sorumlusu olarak görevlendirilir. Merkez, özel hastane bünyesinde açılacak ise, merkez sorumlusu olma yetkisini haiz her hekim için tıbbi genetik kadrosu bulunması zorunludur. Merkez sorumlusu merkezde tam zamanlı olarak görev yapar. Bir merkezde bu nitelikleri haiz birden fazla personel olması halinde, Müdürlüğe bildirmek ve izin almak kaydıyla izin, hastalık durumu gibi hallerde merkez sorumlusunun yerine vekâlet edebilir. Merkez açma yetkisini haiz kişiler adına sadece bir merkez sorumlusu belgesi düzenlenir. Mesai saatleri dışında başka Merkezde ancak ikinci hekim olarak, Müdürlüğe bildirilmek kaydıyla çalışabilir ayrıca kadro aranmaz.”

10/06/1998 tarihli, 23368 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve uyuşmazlığa konu yönetmelikle yürürlükten kaldırılan Genetik Hastalıklar Tanı Merkezleri Yönetmeliğinin 14. maddesinin 1. fıkrasının b) bendinde ise; “Genetik Tanı Merkezi Sorumlusu. Klinik Genetik, Tıbbi Genetik, Tıbbi Biyoloji ve Genetik dallarında uzman veya bilim doktoru unvanını almış bir tabip olması gerekir. Bu konularda uzmanlık veya bilim doktoru unvanı olmayan, ancak bu Yönetmeliğin yayımlandığı tarihte yurtiçi veya yurtdışında bu konularda çalışmaların yapıldığı bir merkezde beş yıl veya daha fazla bir süre çalışan ve yaptıkları çalışmaları ve yayınlarını belgeleyen ve bu belgeleri Komisyonca onaylanmış kişiler Genetik Tanı Merkezi sorumlusu olarak görevlendirilebilir.” kuralına yer verilmişti.
Tıpta ve Diş Hekimliğinde Uzmanlık Eğitimi Yönetmeliğinin 5. maddesinde: “Bu Yönetmelik hükümlerine göre uzmanlık belgesi almayanlar, hiçbir yerde ve şekilde uzmanlık unvan ve yetkisini kullanamazlar.” kuralına yer verilmiş, 26.04.2014 tarihli, 28983 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve aynı adı taşıyan Yönetmeliğin 27. maddesi de aynı düzenleme korunmuştur.
Davalı idarenin savunmasında; 2003 yılı itibariyle Tıbbı Genetik Anabilim Dalının uzmanlık eğitimi vermeye başladığı, Bakanlığın bu alanda yetişmiş insan gücü sayısının yeterli olduğu yolunda yapmış olduğu değerlendirme üzerine Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren sadece Tıbbı Genetik Uzmanlığı olan hekimlere merkez sorumlusu olma hakkının tanındığı belirtilmektedir. Tıpta uzmanlık eğitimi sonucunda Tıbbi Genetik Uzmanlığı kazanan hekimler dışındaki (geçici madde hükümleri dışında) hekimlere, bu uzmanlık alanını unvan ve yetkisi kapsamındaki görevlerden olan Genetik Hastalıklar Değerlendirme Merkezine ait merkez sorumluluğunun verilmemesi yolundaki dava konusu düzenlemenin üniversiteler dışındaki kısmında hukuka aykırılık bulunmamaktadır.
Düzenlemenin üniversitelere ilişkin kısmına gelince;
2547 sayılı Yükseköğretim Kanununun 3. maddesinde Üniversite: Bilimsel özerkliğe ve kamu tüzelkişiliğine sahip yüksek düzeyde eğitim-öğretim, bilimsel araştırma, yayın ve danışmanlık yapan; fakülte, enstitü, yüksekokul ve benzeri kuruluş ve birimlerden oluşan bir yükseköğretim kurumu; Fakülte: Yüksek düzeyde eğitim-öğretim, bilimsel araştırma ve yayın yapan; kendisine birimler bağlanabilen bir yükseköğretim kurumu; Öğretim Üyeleri ise: Yükseköğretim kuramlarında görevli profesör, doçent ve doktor akademik unvana sahip öğretim üyeleri şeklinde tanımlanmıştır.
Üniversiteler ve burada görev yapan öğretim üyeleri yönünden, bilimsel özerklik niteliğini göz önünde tutmadan, bu düzenlemelerle çelişmeden yüksek düzeyde eğitim-öğretim, bilimsel araştırma, yayın ve danışmanlık faaliyetlerini üniversitelere, üniversite dışındaki alanlardaki gibi düzenleme getiren dava konusu fıkrada bu yönü itibariyle hukuka uyarlık görülmemiştir.

Üniversiteler ve burada görev yapan öğretim üyeleri yönünden, bilimsel özerklik niteliğini göz önünde tutmadan, bu düzenlemelerle çelişmeden yüksek düzeyde eğitim-öğretim, bilimsel araştırma, yayın ve danışmanlık faaliyetlerini üniversitelere, üniversite dışındaki alanlardaki gibi düzenleme getiren dava konusu fıkrada bu yönü itibariyle hukuka uyarlık görülmemiştir.
Maddenin ç) bendinde; merkezde en az bir tıbbi laboratuvar teknikeri veya tıbbi laboratuvar teknisyeni bulundurulur şeklindeki düzenlenmiştir. Genetik hastalıklar merkezinin özelliğine uygun eğitim, deneyim ve uzmanlığa sahip olanların söz konusu merkezlere ait laboratuvarlarda görev üstlenmesi gerekirken, bu yönden belirleme içermeyen sadece lise mezunu teknisyen ile 2 yıllık meslek yüksekokulundan eğitim alan sağlık personelinin görev üstlenmesini öngören düzenlemede hukuka uyarlık bulunmamaktadır.
Yönetmeliğin 16. maddesinin 1., 3., 4. ve 5. fıkraları yönünden;
Merkezde mesul müdür olarak görev yapan personele ilişkin olarak önceki 4. ve 15. maddeler kapsamında değerlendirme yapıldığı, mesul müdürün üstlendiği görev, yetki ve sorumlulukların gösterildiği, bu yönden iptali gerektirecek hukuka aykırılık bulunmamaktadır.
Maddenin diğer kısımlarına gelince; hızla gelişen genetik ve genetik ilişkin hastalıklar alanında hizmet verecek merkezin hekimler ile birlikte multidisipliner çalışma yapılması için diğer uzmanların da görev alabilmesi ve üniversitelerin kendine özgü yapısına uygun şekilde düzenleme yapılması gerekliliği karşısında, dava konusu düzenlemelerde bu hususlara yer verilmemesi nedeniyle hukuka aykırılık taşımaktadır.
Yönetmeliğin 25. maddesinin 2. ve 26. maddesinin 2. fıkraları yönünden;
Numuneleri taşınması yönünden insan kaynaklı biyolojik numunelerin Bakanlık takip sistemi üzerinden izlenmesi; merkez bünyesinde gerçekleştirilemeyen hizmetlerin ise yurtiçinde diğer merkezlerden hizmet alımı yoluyla karşılanması kaynakların etkin kullanılması amaçladığı görüldüğünden hukuka aykırılığından söz edilemez.
Yönetmeliğin Geçici 1. maddesinin 2. fıkrasına gelince;
Anayasanın 2. maddesinde belirtilen hukuk devleti; eylem ve işlemleri hukuka uygun, insan haklarına dayanan, bu hak ve özgürlükleri koruyup güçlendiren, her alanda adil bir hukuk düzeni kurup bunu geliştirerek sürdüren, Anayasaya aykırı durum ve tutumlardan kaçınan, hukukun üstün kurallarıyla kendini bağlı sayan, yargı denetimine açık olan devlettir.
Hukuk devleti ilkesinin vazgeçilmez unsurlarından birisi olan hukuk güvenliği ilkesi; hukuk normlarının öngörülebilir olmasını, bireylerin tüm eylem ve işlemlerinde devlete güven duyabilmesini, devletin de yasal düzenlemelerinde bu güven duygusunu zedeleyici yöntemlerden kaçınmasını gerekli kılar.
Yürürlükte olan mevzuat kurallarına güvenerek hayatını yönlendiren, hukuki iş ve işlemlere girişen bireyin bu kanunların uygulanmasına devam edileceği yolunda oluşan beklentisinin mümkün olduğunca korunması hukuki güvenlik ilkesinin gereğidir.