muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3218, Karar No: 2022/4355, Tarih: 12.04.2022

6100 sayılı Kanun’un 107 nci maddesinin birinci fıkrasına göre, “Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir”.

6100 sayılı Kanun’un 107 nci maddesinin ikinci fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tâbi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de “karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)” belirlenebilme hali açıklanmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası şeklinde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafça belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkânsızlığa dayanmalıdır. Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması ve bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir. Alacağın miktarının belirlenebilmesinin hâkimin takdirine bağlı olduğu durumlarda hukuki imkânsızlık söz konusu olur. Bu durumda davacı alacaklı, hâkimin takdir yetkisini nasıl kullanacağını bilemeyeceği için davanın açıldığı tarihte alacağının miktarını belirleyebilecek durumda değildir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır.

Alacağın hangi hallerde belirsiz, hangi hallerde belirli veya belirlenebilir olduğu hususunda kesin bir sınıflandırma yapılması mümkün olmayıp, her bir davaya konu alacak bakımından somut olayın özelliklerinin nazara alınarak sonuca gidilmesi gereklidir. İş yargılamasında sıklıkla davaların yığılması söz konusu olmakla alacağın belirsiz olma kriterleri her bir talep için ayrı ayrı değerlendirilmelidir. Diğer yandan, aynı dava dilekçesinde talep yığılması şeklinde bazı alacaklar için belirsiz alacak davası bazıları için kısmi dava açılmasına yasal bir engel bulunmamaktadır.

Kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti ve ücret alacakları işçi tarafından bilinmekle kural olarak belirsiz alacak davasına konu edilmez. Ancak hesabın unsurları olan sosyal hakların (ayni olarak sağlanan yemek yardımı gibi) miktarının belirlenmesi işveren tarafından sunulacak belgelere göre belirlenecek ise, kıdem ve ihbar tazminatı belirsiz alacak davasına konu edilebilir.

Madde gerekçesinde "Alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkânsız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukukî yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukukî yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmî davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hâllerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkânlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir. Şu halde davanın açıldığı tarihte alacağın miktarı yahut değeri belirlenebilir durumda ise, dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmelidir. Burada hukuki yarar eksikliğinin tamamlanabilir dava şartı olmadığı sonucuna varılmıştır. 7251 sayılı Kanun ile 107 nci maddede yapılan değişiklikler şartları olmadığı halde açılan belirsiz alacak davasında davacıya süre verilerek hukuki yarar eksikliğini tamamlama imkânı tanımamaktadır. Dairemizce sözü edilen düzenleme, şartları mevcut olan belirsiz alacak davasında yapılan yargılama ile alacağın belirli hale gelmesi durumunda hâkimin geçici talep sonucunu kesin talep sonucuna dönüştürmesi için alacaklıya süre vermesi gerektiği yönünde değerlendirilmiştir.

Hukuk devletinin asli unsurları arasında yer alan hukuki belirlilik veya güvenlik ilkesi, hukuki durumlarda belirli bir istikrarı temin etmekte ve kamunun mahkemelere güvenine katkıda bulunmaktadır. Birbiriyle uyuşmayan mahkeme kararlarının sürüp gitmesi, yargı sistemine güveni azaltarak, yargısal bir belirsizliğe yol açabilir (AİHM, Nejdet Şahin ve Perihan Şahin/Türkiye, B. No: 13279/05, 20.10.2011, § 57).

Hukuk devletinin asli unsurları arasında yer alan hukuki belirlilik veya güvenlik ilkesi, hukuki durumlarda belirli bir istikrarı temin etmekte ve kamunun mahkemelere güvenine katkıda bulunmaktadır. Birbiriyle uyuşmayan mahkeme kararlarının sürüp gitmesi, yargı sistemine güveni azaltarak, yargısal bir belirsizliğe yol açabilir (AİHM, Nejdet Şahin ve Perihan Şahin/Türkiye, B. No: 13279/05, 20.10.2011, § 57).

Kişilerin hukuki güvenliğini sağlamayı amaçlayan hukuki güvenlik ilkesi, hukuk normlarının öngörülebilir olmasını, bireylerin tüm eylem ve işlemlerinde Devlete güven duyabilmesini, Devletin de yasal düzenlemelerinde bu güven duygusunu zedeleyici yöntemlerden kaçınmasını gerekli kılar. Belirlilik ilkesi ise, yalnızca yasal belirliliği değil, daha geniş anlamda hukuki belirliliği ifade etmektedir. Yasal düzenlemeye dayanarak erişilebilir, bilinebilir ve öngörülebilir gibi niteliksel gereklilikleri karşılaması koşuluyla, mahkeme içtihatları ve yürütmenin düzenleyici işlemleri ile de hukuki belirlilik sağlanabilir. Hukuki belirlilik ilkesinde asıl olan, bir hukuk normunun uygulanmasıyla ortaya çıkacak sonuçların o hukuk düzeninde öngörülebilir olmasıdır (Anayasa Mahkemesi, 23.12.2015 tarihli ve 2015/15 -Esas, 2015/118 Karar sayılı kararı).

Farklı kararların aynı mahkemeden çıkmış olması tek başına, adil yargılanma hakkının ihlali anlamına gelmez Değişik yönlerde kararlar verilmesi ihtimali, Yargıtay ve Danıştay gibi çeşitli yüksek mahkemelerden oluşan yargı sistemimizin kaçınılmaz bir özelliği olarak kabul edilmelidir. Diğer yandan, bireylerin makul güvenlerinin korunması ve hukuki güvenlik ilkesi, içtihadın değişmezliği şeklinde bir hak bahşetmez. Mahkeme içtihatlarındaki değişme yargı organlarının takdir yetkisi kapsamında kalmakta olup, böyle bir değişiklik özü itibarıyla, önceki çözümün tatminkâr bulunmaması anlamına gelir. Ancak, aynı hususta daha önce çıkan kararlardan farklı bir hüküm kurulması halinde, mahkemelerce, bu farklılaşmaya ilişkin makul bir açıklama getirilmesi gerekmektedir. Yüksek mahkemelerin oynaması gereken rol tam da yargı kararlarında doğabilecek içtihat farklılıklarına bir çözüm getirmektir. Bununla birlikte, yeni kabul edilmiş bir yasanın yorumlanmasında olduğu gibi, bazı hallerde içtihadın müstekar hale gelmesinin belirli bir zamana ihtiyaç duyacağı açıktır (AYM, Türkan Bal, B.No: 2013/6932, 06.01.2015).

İçtihat değişikliğinin sürpriz karar yasağı çerçevesinde de değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz karar, ilgilinin yargılamanın o ana kadarki seyrine göre, haklı olarak beklemediği, umulmadık bir kararla karşılaşmasıdır. Sürpriz karar yasağı ise, yargılamanın adil ve hakkaniyete uygun şekilde yürütülmesi durumunda tarafların öngöremedikleri bir kararla karşılaşmamalarını ifade eder. Sürpriz karar yasağı, hukukun gelişimine ve yeni şartlara uyarlanmasına engel olacak mutlak bir yasak olarak anlaşılmamalıdır. Şüphesiz mahkemeler yeni içtihatlar geliştirebilirler, önceki içtihatlardan farklı bir karar verilebilir, hatta yeni ve özelikle somut olayda ortaya çıkan hukuki durum bunu gerekli kılabilir. Ayrıca belirtmek gerekir ki, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 33. maddesi gereğince hâkimin hukuku kendiliğinden uygulaması söz konusu olduğunda sürpriz karar yasağının ihlalinden söz edilemez. Bununla birlikte mevcut içtihatlar dışında yeni bir görüş benimsenecekse, öncelikle tarafların bu konuda bilgilendirmesi gerekir ( Muhammet Özekes, Medeni Usul Hukukunda Hukuki Dinlenilme Hakkı, ..., 2003, s. 185 vd.).

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 07.07.2020 tarih ve 173 sayılı kararı ile aynı uyuşmazlıkların temyiz incelemesini yapmakla görevli 22. Hukuk Dairesinin kapatılması ve tüm işlerinin Dairemize devredilmesi üzerine, belirsiz alacak davası ile ilgili yeniden yapılan değerlendirmeler sonucunda yukarıda belirtilen ilkeler kabul edilmiştir. Dairemizin daha önce belirsiz alacak davasına ilişkin uygulaması benimsenen yeni ilkelerden farklılık arz etmekteydi. Örneğin, hukuki yararın tamamlanabilir dava şartı olduğu; hukuki yarara ilişkin dava şartının eksik olması halinde davanın hemen reddedilmemesi; davacıya süre verilerek dava şartının tamamlattırılması gerektiği yönünde uygulama yapılmaktaydı. Dairemizin belirsiz alacak davası ile ilgili yukarıda belirtilen yeni ilkelerinin hemen uygulamaya konulması, dairenin önceki görüşüne güvenerek dava açanlar yönünden hukuki güvenlik, hukuki belirlilik, hukuki öngörülebilirlik ve sürpriz karar yasağı ilkelerinin ihlaline yol açacaktır. Bu sebeple, benimsenen yeni görüşün Yargıtay Kararları Dergisi ya da başkaca yollarla duyurulmasından itibaren makul bir süre sonra uygulamaya konulması, dairenin görüşüne güvenilerek açılan davalarda ise, önceki uygulamaya devam edilmesi uygun görülmüştür.

Somut uyuşmazlıkta, toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacakların belirsiz alacak davasına konu edilmesi mümkün değildir. Ancak yukarıda açıklandığı gibi Dairemiz tarafından daha önce verilen kararlarda dava şartı yokluğu sebebiyle davanın reddine karar verilmediğinden Dairenin önceki görüşüne güvenilerek belirsiz alacak davası şeklinde açılan bu davada belirtilen husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Somut uyuşmazlıkta, toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacakların belirsiz alacak davasına konu edilmesi mümkün değildir. Ancak yukarıda açıklandığı gibi Dairemiz tarafından daha önce verilen kararlarda dava şartı yokluğu sebebiyle davanın reddine karar verilmediğinden Dairenin önceki görüşüne güvenilerek belirsiz alacak davası şeklinde açılan bu davada belirtilen husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosyadaki bilgi ve belgelere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine ve özellikle belirsiz alacak davasında 30.10.2019 tarihli talep artırım dilekçesi ile kesin talep sonucunun belirlendiği, davacının talep edebileceği alacak miktarının talep artırım dilekçesinde belirlediği miktar ile sınırlı olduğu dikkate alındığında, mahkemece daha yüksek hesaplama içeren bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulması hatalı ise de kararın sonucu itibariyle yerinde olduğu, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile sonuç itibariyle usul ve kanuna uygun olan kararın bu ilave değişik gerekçe ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 12.04.2022 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1890, Karar No: 2013/3124, Tarih: 13.05.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/1890 E.  ,  2013/3124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleştirilen sözleşmenin iptali ve tazminat davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl davada, davacı arsa sahibince, taraflar arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca, davalı yüklenicinin edimlerini yerine getirmediği ileri sürülerek sözleşmesinin feshi, birleşen davada ise arsa sahibinden kaynaklanan nedenlerle sözleşmenin ifasının imkansız hale geldiği ileri sürülerek davacı yüklenici tarafından tazminat talep edilmiş olup, asıl davada davalı yüklenici ve birleşen davada davalı arsa sahibi davanın reddini savunmuş, mahkemece asıl davanın sözleşme konusu ... nolu parsel dışında kalan parseller yönünden kabulü ile sözleşmesinin feshine, birleşen davanın kısmen kabulü ile ....500,00 TL'nin birleşen dava davalılarından tahsiline karar verilmiş, kararı davalı- birleşen davada davacı yüklenici vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harçlarının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere ....05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13596, Karar No: 2014/23855, Tarih: 26.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/13596 E.  ,  2014/23855 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Celal Bayar Üniversitesi Tıp Fakültesinde öğretim üyesi olan sanık hakkında yapılan soruşturma neticesi görev yaptığı üniversitenin rektörlüğünce 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunun 53/c-2 (d) maddesi gereğince oluşturulan kurul tarafından verilen 06.12.2010 tarihli men-i muhakeme kararına katılanlar vekilince yapılan itiraz üzerine, Danıştay 1. Dairesinin 03.02.2011 gün, 2011/62 esas, 2011/226 karar sayılı kararı ile, Celal Bayar Üniversitesi Rektörlüğünce oluşturulan yetkili kurulun sanık hakkında verdiği 06.12.2010 tarihli men-i muhakeme kararının bozulmasına ve sanığın TCK'nın 89. maddesi gereğince lüzum-u muhakemesine dair karar verdiği ve verilen bu kararın da kamu davasının açılmasını sağlayıcı nitelikte olduğu anlaşılmakla tebliğnamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, incelenen dosya kapsamına göre, katılanların, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Olay tarihinde 4 yaşında olan mağdur ...'ın sık sık tekrarlayan idrar yolu enfeksiyonu rahatsızlığı nedeniyle başvurduğu özel bir pediyatrik nefroloji uzmanınca yapılan tetkiklerinde üreterosel tespit edilmesi üzerine operasyon için 10.02.2009 tarihinde sanığın çocuk cerrahisi uzmanı olarak çalıştığı Celal Bayar Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesine yatırıldığı, tetkikler neticesi planlandığı üzere bir gün sonra 11.02.2009 tarihinde sanık tarafından bilateral üreteroneosistostomi + sol üreterosel eksizyonu yapıldığı, ameliyatta mesane içinde 3x3 cm boyutunda üreterosel tespit edilerek, rezeke edildiği, sağ üreterinde orifısinin dar olduğu görüldüğü, rezeksiyon yapılarak bu darlığın ortadan kaldırıldığı, bilateral üreteroneosistostomi yapıldığı, her iki üretere kateter konularak mesanenin kapatıldığı, ameliyat sonrası ilk 6 saat içinde yetersiz seyretmesine rağmen

sonradan yeterli idrar çıkışı mevcut olduğu, operasyonun mesane düzeyinde olduğu, her iki üreterin post op 6. güne kadar kataterize olduğu, post op izleminde sorun olmaması üzerine bir hafta sonra çocuk cerrahisi ve nefroloji poliklinik kontrolü önerilerek hastanın 19.02.2009 tarihinde taburcu edildiği, Yüksel Sağlık Şurasının 22-23/03/2012 tarihli raporunda; hastaya doğru endikasyonla uygun ameliyatın yapıldığı, meydana gelen darlığın yapılan üreteroneosistostomiye bağlı gelişen bir komplikasyon olduğu, ancak ameliyat sonrası hastanın ameliyat olduğu merkeze kontrol için başvurmadığından komplikasyonun yönetimi hakkında görüş bildirilemeyeceğinin ifade edildiği, katılanların ise temyiz dilekçelerinde operasyondan sonra ameliyatı gerçekleştiren sanığa defalarca müracaat ettiklerini, kendilerinin sanığın özel hastası olduğunu, ayrıca operasyondan sonra sanığın özel muayenehanesine de gittiklerini beyan ettikleri anlaşılmakla, komplikasyon yönetimi hakkında kanaate varılabilmesi için hastanın, sanığın çalıştığı hastanedeki operasyonunun ardından taburcu olduktan sonra yapılmış kontrol, muayene ve tetkiklere ilişkin tüm kayıtlar ile sanığın özel muayenehanesinde 19.02.2009 tarihinden sonraki müracaat kayıt bilgileri de araştırılıp değerlendirilmeden eksik inceleme ile beraatine karar verilmesi,

2- 11.02.2009 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 2009 olarak gösterilmesi,

İsabetsiz olup, katılanların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, beraate ilişkin hüküm isteme uygun olarak BOZULMASINA, 26.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30598, Karar No: 2016/5539, Tarih: 24.03.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/30598 E.  ,  2016/5539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İddianamedeki sevk maddeleri ve nitelendirmeye, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesine, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı iş bölümü kararına göre, suça sürüklenen çocuğa yüklenen temyize konu suçun TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunun temyiz incelemesinin, tebliğnamenin düzenlendiği tarihe göre Yargıtay . Ceza Dairesinin görevine dâhil olduğu anlaşılmakla; dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, daha önce Yüksek . Ceza Dairesince görevsizlik kararı verilerek dosyanın dairemize gönderilmesi nedeniyle görevli dairenin belirlenmesi için dosyanın Ceza Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 24.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16737, Karar No: 2013/5865, Tarih: 19.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/16737 E.  ,  2013/5865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptali, icra-inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin feshi üzerine açtığı işe iade davasının lehine sonuçlandığını, kanuni süresi içinde başvuruda bulunmasına rağmen işe başlatılmadığını, bunun üzerine işçilik alacaklarının ödenmesi için icra takibi yapıldığını, davalı tarafından takibe itirazı üzerine takibin durduğunu ileri sürerek, icra takibine yapılan itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin işe başlama talebi üzerine, müvekkili şirketçe işe davet edildiğini ve fakat davacı işçinin işe başlamadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, fark kıdem ve ihbar tazminatı esas alınacak giydirilmiş ücretin tespiti, davacının yıllık izin ücretine hak kazanıp kazanmadığı ve işçilik alacaklarıyla ilgili olarak yapılmış olan icra takibine itiraz üzerine açılan itirazın iptali davasında icra inkar tazminatına karar verilmesinin gerekip gerekmediği noktalarında toplanmaktadır.

Kıdem ve İhbar tazminatının hesabında 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32. maddesinde yazılı olan ücrete ek olarak, işçiye sağlanmış para veya para ile ölçülebilir menfaatler de dikkate alınır. Ücret dışında kalan parasal hakların bir yılda yapılan ödemeler toplamının 365’e bölünmesi suretiyle bir günlük ücrete eklenmesi gereken tutar belirlenir. Bununla birlikte işçinin ancak fiili çalışması ile ortaya çıkabilecek olan fazla çalışma ücreti, hafta tatili ile bayram ve genel tatil günlerinde çalışma karşılığı ücret ile satışa bağlı prim gibi ödemelerinin kıdem ve ihbar tazminatına esas ücretin tespitinde değerlendirilmesi mümkün olmaz.

Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, fark kıdem ve ihbar tazminatı hesabında nazara alınacak ücretin tespitinde, toplu iş sözleşmesiyle işçiye elbise, ayakkabı, havlu ve temizlik yardımı menfaatlerinin sağlanmasının kabul edildiği belirtilerek, bu menfaatler giydirilmiş ücretin tespitinde nazara alınmıştır. Dosyaya sunulan toplu iş sözleşmelerinin, iş sağlığı ve güvenliği başlıklı bölümünde, işçiye işinin özelliğine göre, işyerinde kullanılmak üzere ceket, gömlek, şapka, iş ayakkabısı ve benzeri giyim eşyaları ile temizliğinde kullanılmak üzere havlu ve sabun gibi malzemelerin verileceği düzenlenmiştir. Sözkonusu giyim eşyalarının ve temizlik malzemelerinin işin ifasında, işyerinde kullanılmak üzere, işçiye verilmesi kararlaştırılmış olup, işçiye sağlanmış para veya para ile ölçülebilir menfaat olarak değerlendirilemez. Anılan sebeple, giydirilmiş ücretin tespitinde nazara alınmaları hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3- Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının fiili hizmet süresine boşta geçen dört aylık sürenin eklenmesiyle, yirmi günlük yıllık izin süresine hak kazandığı belirtilerek, yirmi gün karşılığı yıllık izin ücreti alacağı hesaplanmıştır. Davacının geçersiz sayılan fesih tarihine kadar olan fiili hizmet süresi, dokuz yıl bir ay yedi gündür. Bu süreye dört aylık boşta geçen süre ilave edildiği takdirde, tam yıla ulaşılmadığından, işçi için bir yıl karşılığı yıllık izin süresi hakkı doğmamıştır. Anılan sebeple, yıllık izin ücreti alacağı bakımından talebin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4- İcra inkar tazminatına karar verilebilmesi için alacağın belirli ya da belirlenebilir olması gerekir. Ancak, hak tartışmalı ise icra inkar tazminatına hükmedilemez (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 04.03.2009 gün 2009/ 9-57 E, 2009/ 110 K). Dosya kapsamına göre, davacının geçerli işe iade başvurusunun bulunup bulunmadığı, davacının işe başlatılıp başlatılmadığı ve böylece dava konusu alacaklara hak kazanma durumu yargılama sonucu belirlenmiştir. Bu haliyle alacak likit değildir. Davacının icra inkar tazminatına dair talebinin reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25457, Karar No: 2015/2149, Tarih: 05.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/25457 E.  ,  2015/2149 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 05/02/2015 tarihinde karar verildi