muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/15929, Karar No: 2007/1241, Tarih: 01.02.2007

-9-

2006/15929-2007/1241

edilmiştir. Orman Yönetimi de, Maki Yönetmeliği ve Maki Talimatnamesindeki hükümleri bu şekilde anlayıp yorumlayarak, uygulamalarını da buna göre yürütmüş, yasaya aykırı olarak yapılan bir kısım maki çalışmalarını iptal etmiş, kesinleşen orman sınırları içinde makiye ayırma çalışması yapılmışsa bunun hiç bir yasal yasal değeri bulunmadığını kabul ederek, somut olayda olduğu gibi aplikasyon ve 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması yaptığı yerlerde 2/B madde koşullarını taşımayan yerleri orman kadastro paftalarının yenilenmesi (aplikesi) sırasında orman sınırları içinde bırakmış, orman niteliğini yitiren yerleri de 6831 Sayılı Yasanın 1744 Sayılı Yasa ile değişik 2. maddesi yada 2896 ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartmış ya da 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesindeki “… her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayini ve tesbiti, orman kadastro komisyonları tarafından yapılır.” hükmü gereğince çıkartılan 26/Mayıs/1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinin 31. maddesi ve 25 Haziran 1970 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 26-38. ve 19 Ağustos 1974 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 32/j-51. ve 20 Mayıs 1984 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 22/k-35. ve 02 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 17/k-28. ve son olarak 15 Temmuz 2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 20/k-31. maddelerindeki "maki tefrik komisyonlarınca yapılan belirtme tutanağı ve haritaların yapılacak orman kadastrosuna (tahdidine) hazırlık olmak üzere bulunduğu yerlerden getirtilerek orman kadastrosu (tahdidi) çalışmaları sırasında kadastro komisyonlarınca döküman olarak kullanacağı" ve yine “daha önce makiye ayrılan yerlerin orman olduğunun tesbit edilmesi halinde bu yerlerin yapılacak orman kadastrosu sırasında orman kadastrosu sınırları içine alınacağı” hükümleri gereğince, makiye ayrılan bir kısım yerler, sonradan yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alarak işlemleri kesinleştirmiştir. Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili bir çok kararlarında bu tür yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğu kabul edildiği gibi 16. Hukuk Dairesinin 15.01.1991 gün 1990/5423-121 ve 1. Hukuk Dairenin 19/01/2000 gün 1999/13546- 257 sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 05/02/2003 gün ve 2003/20-84-50 ve 28/05/2003 gün 2003/20- 371- 358 sayılı kararlarında da kabul edilmiştir.

11- Somut olayda, kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritalarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazların 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 5653 Sayılı Yasanın 08.09.1956 tarihinde yürürlüğe giren 6831 Sayılı Yasanın 117. maddesi ile yürürlükten kaldırıldıktan sonra, yürürlükten kaldırılan 5653 Sayılı Yasa ve bu yasa uygulamasını göstermek için çıkarıldığı kabul edilen 17.08.1950 tarihli yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine 5653 Sayılı Yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan maki komisyonunca 1957 yılında yapılan işlemle Akdeniz Makisi olarak tesbit edilmişse de, 1977 yılında Orman Yönetimi tarafından 1957 yılındaki makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1946 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek, 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı ve 1980 yılında yapılan kadastro sonucu 1345 parsel sayısı ile Hazine adına tesbit edilmişse de, gerçek kişilerin itirazı üzerine Kadastro Mahkemesinin 11.06.1984 gün ve 1984/417-879 sayılı kararı ile bu işlemin ikinci kadastro sayılarak iptal edildiği, 1988 yılında 3402 Sayılı Yasanın 22/2. maddesi ve 2924 Sayılı Yasa gereğince yapılan ek kadastroda orman rejimi dışına çıkartılan yer niteliğiyle yine Hazine adına tesbit edilip, kadastro tesbitinin itirazsız kesinleştiği, 6831 Sayılı Yasanın değişik 2. ve 2/B madde uygulaması sonucu orman niteliğini kaybetmesi nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların, Anayasanın 170. maddesinde belirtilen kamu hizmetinin yerine getirilmesi için 2924 Sayılı Yasa gereği Orman Bakanlığının emrine geçeceği, başka bir anlatımla, Orman Bakanlığına tahsis edilmiş sayılacağından 3402 Sayılı Yasanın 17. maddesi ve yine yasalar gereği Hazineye kalan yerler olması nedeniyle aynı yasanın 18. maddesi hükmü karşısında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine konu olamayacağı, yörede 1953, 1957 ve 1967 yıllarında yapılan makiye ayırma işleminin hiç bir yasal dayanağının

-10-

2006/15929-2007/1241

-10-

2006/15929-2007/1241

bulunmadığı, çekişmeli taşınmazlar 1988 yılında, 2924 sayılı Yasa gereğince yapılan kullanım kadastrosunda 2/B madde alanı olması nedeniyle davalı gerçek kişinin zilyetliğinde olduğu belirtilerek Hazine adına tesbit edilip kesinleştiği, 2924 Sayılı Yasanın 4127 Sayılı Yasa ile değişik 11. maddesi hükmüne göre “kadastro çalışmaları sırasında, fiili kullanım durumuna göre Hazine adına tesbiti yapılacak bu yerler üzerindeki muhtesat ile tasarruf eden kişilerin isimleri”nin tutanağın beyanlar hanesinde gösterilebilmesi için, Hukuk Genel Kurulunun 10.11.1999 gün ve 1999/7-903-944 sayılı kararında kabul edildiği gibi, kadastro tesbitinin yapıldığı tarihte “orman köyü nüfusuna kayıtlı olmaları ve yasanın yürürlüğe girdiği tarihten itibaren geriye doğru en az 5 yıl müddetle o yerde ikamet etmiş bulunmaları gerektiği”, somut olayda; davacı ...’in kadastro tesbit tarihinde taşınmaza zilyet olmadığı, tesbit ve tapuya tescil tarihinden çok sonra taşınmazı tapunun beyanlar hanesinde kullanan olarak gösterilen kişiden satın aldığı, orman köyü nüfusuna kayıtlı olamadığı ve dava konusu taşınmazlar orman köyünde olmayıp, beldenin mahallesinde olması nedeniyle Hukuk Genel Kurulunun 09.06.1999 gün ve 1998/8-487-492 sayılı kararında kabul edildiği gibi, 2924/4127 Sayılı Yasanın 11. maddesinde öngörülen "muhtesat ile tasarruf eden kişilerin isimlerinin" tutanağın beyanlar hanesinde gösterilebilmesi için taşınmazın orman köyü sınırları içinde olması gerektiği, bu hükümlerin beldelerde uygulama olanağı bulunmadığı, kütüğün beyanlar hanesinde gösterilen zilyetlik şerhinin ayni hak olmayıp, kişisel hak niteliğinde bulunduğu, tapu sicilinden ayrı olarak alınıp satılması ve değiştirilmesinin olanaksız olduğu, böyle bir talebin Tapu Sicil Müdürlüğünce yerine getirilemeyeceği, tarafların isteğiyle dahi, Tapu Sicil Müdürlüğünde yapılamayan işlemin mahkemelerden dava yoluyla da istenemeyeceği, aksi taktirde kadastro tesbitinin kesinleşmesinden sonra yapılacak her devir işleminin ayrı bir davayı gerektireceği, yasanın amacının bu olmadığı, esasen beyanlar hanesindeki zilyetlik şerhinin Hak sahipleri tesbit komisyonunu bağlamayacağı, 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda orman sınırı içinde olması nedeniyle orman olarak tapulama dışı bırakılan ve 1976 yılında kesinleşen işlemle orman rejimi dışına çıkartılan ve 1988 yılında bu niteliği ile Hazine adına tesbit ve 01.03.1993 tarihinde Hazine adına tescil edildiği anlaşılan taşınmaz hakkında açılan tapu kaydı iptal ve tescil davası ile beyanlar hanesindeki zilyetlik şerhinin silinmesi davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığından, davacı gerçek kişinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine 01/02/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1022, Karar No: 2011/5594, Tarih: 31.10.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/1022 E.  ,  2011/5594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ile Hazine ve dahili davalı ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ...Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 14.04.2010 gün ve 575/1174 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, dava dilekçesinde; Hazine adına kadastro çalışmaları sırasında tespit ve tescil edilen 105 ada 323 sayılı parsel içerisinde kendisine ait yaklaşık 400-500 m2’lik yerin bulunduğunu, bu yerin de Hazine adına kayıtlı bulunan parsel içerisinde kaldığını, bitişikte taşınmazının bulunduğunu, arada yolun geçmesiyle ayrı parsellere bölündüğünü, kendisine ait taşınmazı daha sonra başkasına sattığını belirterek Hazinenin tapu kaydının kısmen iptali ile adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili davanın reddine karar verilmesini savunmuş, temyiz dilekçesinde ise, mahkemece gün belirlemeden yokluklarında keşif yapıldığını, yerel bilirkişi listesinde isimleri yer alan kişilerin dinlenmediğini, keşif yerinde hazır bulunan kişilerin re’sen dinlenildiğini belirterek hükmün bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, teknik bilirkişi Mehmet Yiğit’in 17.2.2010 tarihli raporuna ekli krokide A harfi ile gösterilen 480.23 m2 yüzölçümlü taşınmaz hakkındaki davanın kabulü ile bu miktarda Hazinenin tapu kaydının iptaline, A işaretli yerin davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, 24226.69 m2’lik yerin Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik ve bağış hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kanunun 14. maddesi gereğince açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali ve tescil davasıdır.

Mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır.

Tapu iptali ve tescil davalarında, kural olarak dava kayıt malikine, kayıt maliki ölmüş ise mirasçılarına yöneltilerek açılır. Hazine kayıt maliki olup, davacı tarafından dava doğru hasma yöneltilerek açılmıştır. Mahkemece kayıt maliki olmayan Sarıgüzel köyünün ara kararı ile davaya dahil edilmesi ve husumetin köye yöneltilmesi bu bakımdan yerinde değildir. Köye karşı açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması doğru değil ise de, bu konu temyiz sebebi yapılmadığından bu nedenle bozma konusu yapılmamıştır. Sadece hataya değinilmekle yetinilmiştir.

Mahkemece, 14.12.2009 tarihli ara yargılama oturumu kararında aynen; “tüm ara kararları noksansız olarak yerine getirildikten sonra davaya konu taşınmazın başında davacı tarafça müracaat edildiğinde günsüz olarak fen ve ziraat bilirkişisi marifetiyle keşif yapılmasına, 375 TL keşif avansının en geç keşif gününe kadar davacı tarafça mahkeme veznesine yatırılmasına” denilmiştir. Bunun dışında yerel bilirkişiler ile tanıkların ne şekilde çağrılacağı ve dinleneceği konusunda ara kararlarında herhangi bir açıklamaya yer verilmemiştir. Bundan ayrı 15.6.2009 tarihli yargılama oturumu ara kararı ile de, “taraflara tanık dahil varsa tüm delillerini bildirmek üzere gelecek celseye kadar süre verilmesine” denilmiş ancak bu sürenin kesin süre olduğu konusunda ara kararında bir ibareye yer verilmediği gibi uyarı da yapılmamıştır. Yargılama tutanakları üzerinde yapılan incelemede taraflara delillerini sunmaları için başkaca bir süre ve imkan da tanınmamıştır. Görüldüğü gibi verilen keşif ara kararı usule uygun olmadığı gibi esasen günsüz keşif tayini de usul ve kanuna aykırıdır. Tanıklara kesin süreyi içerir veya yeniden tanık ve delillerini bildirmesi için herhangi bir süre ve imkan tanınmaması da doğru değildir. Savunma hakkının kısıtlandığı açıktır. 1086 sayılı HUMK.nun 363. maddesinde "gerek re’sen ve gerek iki taraftan birinin talebi üzerine davanın her halinde münazaalı mahallin keşfine karar verilir" denilmiş, aynı kanunun 364. maddesinde ise "keşif iki taraf usulen davet edildikten sonra vicahlarında ve davete icap etmedikleri halde gıyaplarında mahkeme veya tahkikat hakimi tarafından yapılır" denilmektedir. 6100 sayılı HMK.nun 290/1. fıkrasında da "keşfin yeri ve zamanı mahkeme tarafından tespit edilir. Keşif, taraflar hazır ise huzurlarında, aksi taktirde yokluklarında yapılır" açık hükmüne yer vermiştir. Her iki kanun hükümleri uyarınca da keşif günü belirlenirken, keşfin yeri, günü ve saati mahkeme tarafından ara kararı ile belirlenir ve hazır bulunanlara duyurulur. Günsüz keşif yapılması bu bakımdan sözü edilen kanun hükümlerine aykırı olup geçersizdir. Nitekim, Hazine vekili bu hususu açıkça temyiz konusu yapmıştır. Keşif ara kararı verilirken, keşif günü, saati ve yeri ile tanıkların ve yerel bilirkişilerin ne şekilde çağrılacağı, yerel bilirkişi ve tanıklar ile uzman bilirkişilerin ücretleri, mahkeme heyetinin keşif ücreti (keşif harcı) ve vasıta ücreti de dahil açıklanan tüm kalemler tek tek bentler halinde ve açık bir biçimde ara kararlarında açıklanması zorunludur.

Yerel bilirkişi listesi mahkemece istendiği, ...,... ve ...listede yer aldığı halde usule aykırı olarak keşif yerinde bulunan kişilerin ve taraflarca bildirilmeyen tespit bilirkişilerinin dinlenilmesi yine usul ve kanuna aykırıdır.

Yerel bilirkişi listesi mahkemece istendiği, ...,... ve ...listede yer aldığı halde usule aykırı olarak keşif yerinde bulunan kişilerin ve taraflarca bildirilmeyen tespit bilirkişilerinin dinlenilmesi yine usul ve kanuna aykırıdır.

O halde mahkemece yapılacak iş; keşif yeri, günü ve saati yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda ara kararı ile belirlenmesi, taraflara tanık ve delillerini bildirmeleri için kesin süreyi ve uyarıyı içerir ara kararı ile süre ve imkan tanınması, kesin sürenin doğuracağı sonuçlarının hatırlatılması, yerel bilirkişi ve tanıkların HUMK.nun 243 ve 244. maddeleri gereğince davetiye ile keşif yerine çağrılmaları, uyuşmazlığın taşınmaza ilişkin bulunması nedeniyle aynı Kanunun 259 ve 290/2. maddeleri gereğince yerel bilirkişi ve tanıkların keşif yerinde dinlenilmeleri, dava konusu taşınmazın davacının babasından bağış yoluyla davacıya intikal edip etmediği, zilyetlik süresi ve koşullarının yerel bilirkişi ve tanıklardan sorularak açıklığa kavuşturulması, beyanlar arasındaki çelişkinin HMK.nun 261. maddesi (HUMK m.265) gereğince giderilmesi, davacı ve babası bakımından 3402 sayılı Kadastro

Kanununun 14. maddesi gereğince miktar sınırlamaları yönünden miktar araştırmasının yapılması, belgesizden edinilen taşınmazların olup olmadığının Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlüğünden, zilyetliğine dayalı tescil davası açıp açmadıklarının o yer Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Müdürlüğünden sorulması, belgesizden edinilen taşınmazlara ilişkin kadastro tutanak ve ekleri ile tapu kayıtlarının Tapu Sicil Müdürlüğünden, zilyetliğe dayalı tescil davalarına ait dosyaların ise mahkemelerinden getirtilerek miktar sınırlamaları yönünden göz önünde tutulması, belgesizden edinilen taşınmazların aynı kadastro çalışma alanı içerisinde edinilmiş olması gerektiğinin düşünülmesi, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, günsüz keşif yapılması ve özellikle davalı tarafın savunma hakkının kısıtlanması (Anayasa m.36) suretiyle hüküm kurulması usul ve kanuna aykırıdır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici madde 3’ün yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10081, Karar No: 2012/14868, Tarih: 28.06.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/10081 E.  ,  2012/14868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/12/2009

Davacı vekili, işe iade kararının kesinleşmesi üzerine davacının işe başlamak için başvuruda bulunduğunu, davalı tarafından müvekkilinin Ankara'da işe başlaması için davet edildiğini, bu durumun davacı için iş şartlarında esaslı değişiklik yarattığını ve usulüne uygun olmadığını, bu nedenle alacakların tahsili için Kocaeli 2. İcra Müdürlüğünün 2009/5923 E. sayılı dosyası ile davalı aleyhine icra takibi başlattıklarını, davalının hem borca hem de icra dairesinin yetkisine itiraz etiğini belirterek itirazın iptalini istemiştir.

Davalı işveren, işe iade kararının ilam niteliğinde olmayıp tespit niteliğinde olduğunu, bu konuda yetkili icra dairesinin müvekkilinin ikametgahı olan Ankara İcra daireleri olduğunu ve davacıya gönderilen ihtarname ile bu durumun bildirildiğini, icra dairesinin yetkisiz olduğu gibi davacının davete rağmen işe başlamadığını, tazminat ve boşta geçen süre alacağına hak kazanamadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, asıl davaya bakmaya mahkemenin yetkili olmasına rağmen davalı şirket aleyhine yapılan ilamsız icra takibinde davalının ikametgahı Ankara'da bulunduğu, Kocaeli İcra Dairesinin ilamsız icra takibinde yetkili olmadığı, davacının yetkisiz olan Kocaeli İcra Dairesinde takibi başlattığı ve davalının icra dairesine yapmış olduğu itirazda haklı bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davacı temyiz etmiştir.

Davacı mahkeme hükmü ile iş sözleşmesinin feshinin geçersizliğinin tespitinden sonra işe başlatılmaması üzerine feshe bağlı alacaklarının tahsili amacıyla Kocaeli İcra Dairesinde davalı işveren aleyhine icra takibine geçmiş ve işverence öncelikle icra dairesinin takibe yetkili olmadığından bahisle yaptığı itiraz üzerine takip durmuştur. Davacı, davalı işverence icra takibine yapılan itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesi istemiyle eldeki davayı açmış, mahkemece icra dairesinin yetkili olup olmadığı açıklığa kavuşturulmadan bu davaya bakılmayacağı gerekçesi ile usulden red kararı verilmiştir.

Belirtmek gerekir ki, itirazın iptali davalarının konusu itiraza uğrayan icra takibi olmakla birlikte yargılama usulü bakımından genel hükümlere tabi alacak davası niteliğinde olup icra dairesinde yapılan yetki itirazı, itirazın iptali davasında yetkinin belirlenmesine esas alınamayacağı gibi mahkemeyi bağlayıcı niteliği bulunmamaktadır. Mahkemece bu yön dikkate alınmadan yazılı gerekçe ile karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34616, Karar No: 2016/10483, Tarih: 26.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/34616 E.  ,  2016/10483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi davalı avukatınca duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 26/04/2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 16/06/2008 tarihinde çalışmaya başladığını, 04/12/2011 tarihinde ise işten haksız olarak çıkarıldığını, iş yerinde günlük 4 ekmek verildiğini, işyerinde börek ustası olarak çalışan davacının en son maaşının net 1.500,00 TL olduğunu, davacının işyerinde gece 22:00’ de çalışmaya başlayıp sabah 10:00’da işten ayrıldığını, haftada 7 gün bu şekilde çalışan davacının fazla mesai ve haftalık izin günü ücretlerinin ödenmediğini, davacının son 2 yıllık izin hakkından yararlandırılmadığını ayrıca resmi tatillerde ve dini bayramların 2 gününde çalıştığını ancak bunların karşılığını da alamadığını ileri sürerek; kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının müvekkili şirkette 16/06/2008 tarihinde işe girdiğini ve 04/12/2011 tarihinde işveren veya amirlerinden hiçbir izin almaksızın ve bilgi vermeksizin iş yerinden ayrıldığını, bunun üzerine devamsızlığını belgelemek amacıyla 05/12/2011, 06/12/2011, 07/12/2011, 08/12/2011 tarihlerinde işyeri tutanakları tutulduğunu ve ... 12. Noterliği’ nin 08/12/2011 tarih ve 18209 yevmiye nolu ihtarnamesinin gönderildiğini ve söz konusu ihtarnamenin 12/01/2012 tarihinde davacının eşi ...’ ya tebliğ edildiğini, davacı tarafın işyerinden 6 bazen de 8 veya daha fazla ekmek, yine börek çörek gibi çeşitli unlu mamulleri almasına rağmen işveren tarafından bu duruma müdahale edilmediğini, maaş bordrolarından anlaşılacağı üzere davacının son olarak 840,00 TL brüt ücret ile çalışmakta olduğunu, davacının beyanlarının aksine davalı işyerinde 23:30’ da çalışmaya başlanılıp saat 07:30’ da iş bırakıldığını, zira saat 08:00’ de imalathaneye gündüz ustaları olan pasta ustalarının girdiğini, börek ustalarının saat 08:00’ den sonra orada bulunmalarının ihtimal dahilinde olmadığını, işçilerin fazla mesai yaptıklarında maaş bordrolarında fazla mesaiye ilişkin yer alan fazla mesai sütununda bu alacakların yer aldığını ve kendilerine tam ve eksiksiz ödenerek bordrolarda imzalarının bulunduğunu, davacının işyerine hiçbir zaman saatinde gelmediğini, uzun süredir 24:00-01:00 saatleri arasında işbaşı yaptığını, davacının yıllık izinlerinin tamamını kullandığını ve yıllık izin ücret alacağı bulunmadığını, 2009 yılı yıllık izin ücretinin .... aracılığı ile ödendiğini, 2011 yılı Ramazan ayında davacının köyüne gittiğini ve çalışmadığını, 2010 yılı Ramazan ve Kurban bayramlarında çalıştığı günlere karşılık olarak 150+ 150 olmak üzere kendisine 300,00 TL ödeme yapıldığını, milli ve dini tatillerde yaptığı mesailerin karşılığının bordrolarda gösterildiğini ve bunların davacı tarafından imzalandığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı nedenle feshedildiği ve davacının fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili ücretlerinin ödenmediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- İs sözleşmesinin tazminat gerektirmeyecek şekilde sona erip ermediği taraflar arasında uyuşmazlık konudur.

Davacı iş sözleşmesinin haklı bir neden olmaksızın 04/12/2011 tarihinde feshedildiğini iddi etmiş, davalı ise davacının 04/12/2011 tarihinden itibaren devamsızlık yapması nedeni ile haklı olarak feshedildiğini savunmuştur.