muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8080, Karar No: 2014/713, Tarih: 28.01.2014

**10. Ceza Dairesi         2013/8080 E.  ,  2014/713 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

2- Sanıklar ... ve... yönünden onama

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

A) Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz isteğinin incelenmesi:

Hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesinden sonra, sanığın tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumundan gönderdiği 03/04/2013 tarihli dilekçesindeki “dosyamı onaylatmak istiyorum” biçimindeki beyanının temyiz isteğinden vazgeçme niteliğinde olması nedeniyle, bu sanık hakkındaki hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA,

B) Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükmün incelenmesi:

Hükmedilen hapis cezasının süresine ve süresinden sonraki istem tarihine göre 5320 sayılı Kanun'un 8/1. 1412 sayılı CMUK'nın 318. ve CMK'nın 299. maddeleri uyarınca sanıklar müdafiinin duruşma isteğinin reddine karar verilerek duruşmasız inceleme yapılmıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipi ile aşağıda belirtilen dışındaki yaptırımların doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıklar hakkında temel ceza üzerinden TCK'nın 62. maddesi uygulanarak sonuç hapis cezası "5'er yıl 10'ar ay hapis ve 25 gün karşılığı adli para cezası" yerine "5'er yıl 10'ar ay 25'er gün hapis ve 25 gün birim üzerinden adli para cezası " belirlenmesi suretiyle fazla hapis cezasına hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükümlerin BOZULMASINA; bozma nedenine göre, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 325. maddesi gereğince bozmanın temyizden vazgeçen diğer sanık ...'e de sirayetine ve bu durumun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasının 2. paragrafında yer alan “5'er yıl 10'ar ay 25'er gün hapis ve 25'er gün birim üzerinden adli para cezası" kısmının çıkartılarak yerine “5'er yıl 10'ar ay hapis ve 25'er gün birim üzerinden adli para cezası" ibaresinin yazılması, keza hüküm fıkrasının 4. paragrafında yer alan “5'er yıl 10'ar ay 25'er gün hapis ve 500'er TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına" kısmının çıkartılarak yerine "sonuç olarak "5'er yıl 10'ar ay hapis ve 500'er TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına" ibaresinin yazılması suretiyle, hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

28/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11892, Karar No: 2014/20732, Tarih: 12.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/11892 E.  ,  2014/20732 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 8. İş Mahkemesi

Tarihi : 07/05/2014

Numarası : 2012/71-2014/382

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, 27.12.2006 tarihinde davalı işyerinde çalışmaya başladığını, en son Bursa ... ... Nilpark AVM’de çalıştığını, iş akdinin herhangi bir gerekçe gösterilmeden 20.03.2012 tarihinde davalı tarafından feshedildiğini, aylık net ücretinin 890,00 TL olduğunu, aylık 240,00 TL yemek yardımı ve 100,00 TL servis yardımından yararlandığını, kıdem ve ihbar tazminatı ödenmekle beraber tazminat hesabına esas ücretin tespitinde sosyal hakların dikkate alınmadığını, haftanın 4 günü 13.15-22.15 saatleri arasında, haftanın 2 günü 09.15-18.15 saatleri arasında tüm ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, fazla mesai ve genel tatil ücretlerinin hiç ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının davalı firmada 27.12.2006-20.03.2012 tarihleri arasında çalışmış olduğunu, üretici firmalardan kaynaklanan nedenlerle davacının iş akdinin feshinin zorunlu hale geldiğini, davacının tazminatlarını almaktan imtina etmesi nedeniyle kıdem ve ihbar tazminatı hesaplanarak banka hesabına yatırıldığını, davacının aylık brüt ücretinin 890,00 TL olduğunu, davacının işyerinde prim, servis ve yemek yardımı gibi sosyal haklardan yararlanmasının söz konusu olmadığını, haftalık çalışma süresinin 45 saati aşmadığını, ancak aşması halinde ise fazla mesai ücretlerinin tahakkuk ettirilerek davacının banka hesabına yatırılmış olduğunu ve davacının genel tatil günlerinde çalışmadığını, çalışmış olması halinde bordro ile ödendiğini, prim ödemesi bulunmadığını, davacının hatalı bir şekilde fazla mesai ödemesini prim ödemesi gibi algıladığını, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32'nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32'nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323'üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8'inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37'nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8'inci ve 37'nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda; davacı 890,00 TL net ücret aldığını ileri sürerken, davalı davacının aylık brüt ücretinin 890,00 TL olduğunu savunmuş, davacıya ait imzasız ücret bordrolarını dosyaya sunmuştur. Bordrolarda davacının ücretinin 890,00 TL brüt olduğu görülmektedir. Mahkeme karar gerekçesinde bordrolardaki ücretin banka kanalıyla ödendiği ve davacının ücretinin bordrolara göre belirlenmesi gerektiği belirtildiği halde, ek bilirkişi raporuna göre davacının ücretinin davacının iddia ettiği net 890,00 TL olduğu kabul edilerek yapılan hesaplamaya itibarla hüküm kurularak ücret konusunda çelişkili bir karar verilmiştir. Mahkemece davacının alabileceği ücret konusunda ilgili meslek odalarından davacının işyerinde ve meslekteki çalışma süresi, çalışma tarihleri bildirilmek suretiyle alabileceği ücret sorulmalı tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle davacının ücret miktarı konusunda bir karar verilmelidir. Yazılı şekilde çelişkili karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Mahkeme karar gerekçesinde davacının fazla mesai alacaklarının bordro ile ödendiği, tanıkların davacının prim aldığını beyan etmelerine rağmen prim alacağının nasıl hesaplanacağının dosyadan anlaşılamadığı, bordrolarda prim ödemesi görülmediği belirtilmiştir.

Davacıya ait ücret bordrolarında fazla mesai saati “0” olarak gösterilmesine rağmen davacıya her ay değişen miktarlarda, bazen ücretine yakın miktarda fazla mesai tahakkukları yapıldığı görülmektedir.

Davacı davalı işyerinde satış danışmanı olarak çalışmaktadır. Davacı tarafça dosyaya sunulan e-posta çıktısında davalı tanığı Recep Onur Bal’ın birinci hedefin 60 adet olduğu karşılığında 75 dolar ödeneceği, ikinci hedefin 80 adet olduğu, ikinci hedefin gerçekleşmesi halinde ise 125 dolar ödeneceğinin bildirildiği görülmektedir.

Davacı tanığı R.. Ç.. davacının maaş + prim sistemi ile çalıştığını, ilk kotayı doldurduğunda 75 dolar, ikinci kotayı doldurduğunda 125 dolar ödendiğini beyan etmiştir.

Davalı tanığı Ufuk Gezici kendisinin son maaşının primlerle birlikte 1.600,00-1.700,00 TL olduğunu beyan etmiştir. Bu tespitler karşısında davalı işyerinde prim uygulaması olduğu sabittir. Bu nedenle bordrolarda fazla mesai saatinin “0” olarak gösterilmesine rağmen her ay değişen miktarlarda fazla mesai tahakkuk ettirilmesinden davacıya fazla mesai adı altında yapılan ödemelerin prim ödemesi olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacıya bordrolarla fazla mesai adı altında ödenen prim ödemelerinin davacının kıdem ve ihbar tazminatına esas giydirilmiş ücret hesabında dikkate alınması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Davacı davalı işyerinde aylık 240,00 TL yemek ücretinin sodekso kartı ile ödendiğini ileri sürmüş, kendisine ait kart fotokopisini dosyaya sunmuştur. Davalı tanığı U. G. yemek ücretinin sodekso kartı ile ödendiğini beyan etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının aylık 240,00 TL yemek ücreti aldığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Davacıya yemek ücretinin kartla ödendiği dosya kapsamı ile sabit olup mahkemece ilgili şirkete yazı yazılarak davacıya aylık ne kadar yemek ücreti ödendiği belirlenerek davacının giydirilmiş ücret hesabında dikkate alınmalıdır. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 12/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6148, Karar No: 2018/15596, Tarih: 12.09.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/6148 E.  ,  2018/15596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi Ve Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, ... parsel sayılı taşınmazda müvekkilerin miras bırakanı ...’un 2/35 pay maliki olduğunu, davalının 2010 yılından itibaren taşınmazı hukuka aykırı olarak kullandığını belirterek, elatmanın önlenmesine ve rayiç değer üzerinden 4 yıllık kiralama bedelinin yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, çekişmeli parselin ... parsel değil, ... parsel olduğunu, bu parselde müvekkili ve eşi ...'in pay sahibi olduğunu, müvekkilinin işlediği yerlerin eşine ait olan paylar olduğunu, başkalarının payına müdahalesinin söz konusu olmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile ... parsel sayılı taşınmaza davacıların murisi ...'un 2/45 payı oranında davalının elatmasının önlenmesine, 5.000,00 TL ecrimisil bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak muris ...'a ait veraset ilamındaki payları oranında davacılara verilmesine karar verilmiştir. Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; paydaşlar arası elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden dava konusu ... parsel sayılı taşınmazın davacıların miras bırakanı ..., davalı ve dava dışı 3.kişiler adına paylı mülkiyet üzere kayıtlı olduğu sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Hatta elbirliği mülkiyetinde dahi paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine elatmanın önlenilmesi davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı elatmanın önlenilmesi davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre, payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu elatmanın önlenilmesi davası ile değil, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Bilindiği üzere 4721 s. Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.), Tapu Kanunu'nun 26. maddeleri hilafına tapulu taşınmazlarda harici veya fiili taksim ile payların mülkiyeti ana taşınmazdan ayrılamaz. Ne var ki, taşınmazın kullanma biçimi tüm paydaşlar arasında varılan bir anlaşma ile belirlenmiş yada fiili bir kullanma biçimi oluşmuş, uzun süre paydaşlar bu durumu benimsemişlerse kayıtta paylı, eylemsel olarak (fiilen) bağımsız bu oluşumun tapuda yapılacak resmi taksime veya ortaklığın satış suretiyle giderilmesine yahut o yerde bir imar uygulaması yapılmasına kadar korunması, "ahde vefa" kuralının yanında TMK'nin 2. maddesinde düzenlenen iyi niyet kuralının da bir gereğidir. Aksi halde, pek çok kimse zarar görecek toplum düzeni ve barışı bozulacaktır.

O halde, paydaşlar arasındaki elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davalarında öncelikle tüm paydaşları bağlayan harici bir taksim sözleşmesi ve özel bir parselasyon planının olup olmadığı veya fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı üzerinde özenle durulmalı, varsa çekişmeli yerin kimin kullanımına terk edildiği saptanılmalı, harici veya fiili taksim yoksa uyuşmazlık yukarıda değinildiği gibi, TMK.'nin müşterek mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir.

Açıklanan hukuki olgular ışığı altında somut olaya gelince; Mahkemece, hükme yeterli bir araştırma ve inceleme yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur. Şöyle ki; paydaşlar arasında fiili kullanım biçiminin oluşup oluşmadığı ya da davacıların kullanabileceği bir bölüm olup olmadığı üzerinde durulmamıştır. Hâl böyle olunca, yerinde yeniden keşif yapılarak yukarıdaki ilkeler uygulanmak sureti ile araştırma yapılması, dava konusu edilen taşınmazlarda davacıların kullanabileceği bir bölüm olup olmadığının saptanması ve varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturma ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

ncak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının da dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

ncak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının da dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 Esas, 2002/114 Karar sayılı ilamı).

25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Hemen belirtelim ki, ecrimisil hesabı uzmanlık gerektiren bir husus olup, taşınmazın niteliğine uygun bilirkişi marifetiyle keşif ve inceleme yapılarak ve taleple bağlı kalınarak haksız işgal tazminatı miktarı belirlenmelidir. Alınan bilirkişi raporu, somut bilgi ve belgeye dayanmalı, tarafların ve hakimin denetimine açık, değerlendirmenin gerekçeleri bilimsel verilere ve HMK'nin 266 vd. maddelerine uygun olmalıdır.

Bu nedenle, özellikle tarım arazilerinin haksız kullanımı nedeniyle ürün esasına göre talep varsa, bu konudaki resmi veriler getirtilmeli, taşınmazın bulunduğu bölgede ekilen tarım ürünlerinin neler olduğu tarım il veya ilçe müdürlüğünden sorulmalı, ekildiği bildirilen ürünlerin ecrimisil talep edilen yıllara göre birim fiyatları ve dekara verim değerleri, hal müdürlüğünden ilgili dönem için birim fiyatlar getirtilmeli, bölgede münavebeli ekim yapılıp yapılmadığı, taşınmazın nadasa bırakılıp bırakılmadığı tespit edilmelidir.

Eğer, özellikle arsa ve binalarda kira esasına göre talep varsa, taraflardan emsal kira sözleşmeleri istenmeli, gerekirse benzer nitelikli yerlerin işgal tarihindeki kira bedelleri araştırılıp, varsa emsal kira sözleşmeleri de getirtilmeli, dava konusu taşınmaz ile emsalin somut karşılaştırması yapılmalı, üstün veya eksik tarafları belirlenmelidir.

İlke olarak, kira geliri üzerinden ecrimisil belirlenmesinde, taşınmazın dava konusu ilk dönemde mevcut haliyle serbest şartlarda getirebileceği kira parası, emsal kira sözleşmeleri ile karşılaştırılarak, taşınmazın büyüklüğü, niteliği ve çevre özellikleri de nazara alınarak yöredeki rayiçe göre belirlenir. Sonraki dönemler için ecrimisil değeri ise ilk dönem için belirlenen miktara ÜFE artış oranının tamamının yansıtılması suretiyle bulunacak miktardan az olmamak üzere takdir edilir

Hâl böyle olunca, yukarıda değinilen ilkeleri kapsar biçimde araştırma ve inceleme yapılması, tarafların bildirdikleri tüm delillerin toplanması, yerinde uzman bilirkişiler aracılığıyla keşif yapılarak tüm paydaşları bağlayan fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığının, oluşmuş ise kimin nereyi kullandığının belirlenip krokiye yansıtılması, fiili kullanma biçimi oluşmamışsa davacının payına karşılık taşınmazda kullandığı veya kullanabileceği yer bulunup bulunmadığının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde saptanarak harici bir taksim anlaşması varsa davanın reddedilmesi, yoksa intifadan men şartının gerçekleşip gerçekleşmediğinin tereddütte mahal bırakılmayacak şekilde belirlenmesi, intifadan men koşulunun gerçekleşmesi halinde yukarıda ifade edilen ilkeler doğrultusunda ecrimisil yönünden hesaplama yapılması gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması da doğru değildir