muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/1014, Karar No: 2007/2148, Tarih: 22.02.2007

Gerek 3116 Sayılı ve gerekse 5653 Sayılı Yasada ve bu yasa gereğince çıkartıldığı kabul edilen yönetmelikte, makiye ayırma işleminin orman rejimi dışına çıkarma işlemi, ya da kesinleşen orman sınırını daraltma ve değiştirme işlemi olduğu veya olacağı konusunda da hiç bir hüküm bulunmamaktadır. Kesinleşen orman sınırı içinde kalan yerlerin niteliği ister tapulu tarla olsun, ister makilik olsun, isterse orman içi boşluk, çayırlık olsun, o taşınmaz, 1961 Anayasasının 131/2 ve 1981 Anayasasının 169/2. Maddesindeki "Devlet Ormanları zamanaşımı ile mülk edinilemez" hükmü gereği ve orman mülkiyet hukuku ve orman ceza hukuku yönünden orman sayılan yerdir. Böyle bir yere el atıp zilyet olan kişinin eylemi orman yasasının ceza hükümlerine göre suç oluşturur. Kişilerin yasalar karşısında suç olan eylemleri kendi yararlarına hukuki bir sonuç doğuramaz.

8- 3116 Sayılı Yasa ve bu yasanın kimi maddelerini değiştiren 5653 Sayılı Yasa 08.09.1956 tarihinde yürürlüğe giren 6831 Sayılı Orman Yasasının 117. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır. Halen yürürlükte bulunan 6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesi ile 5653 Sayılı Yasanın 1/e maddesine parelel nitelikte olan “funda veya maki ile örtülü orman ve ... muhafaza karakteri taşımayan yerler orman sayılmaz” hükmü getirilmiştir. 6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesi uyarınca Orman Genel Müdürlüğünün 24.12.1959 ve şb 2.2802-1 sayılı teklifi ve Bakanlık makamının 24.12.1965 günlü oluru ile yürürlüğe giren Funda ve Makilik Sahaların Tespitine Ait Talimatname 17.08.1950 tarih ve 2.Şb 9857-203 sayılı tamimle yayınlanan Maki Yönetmeliği'ni yürürlükten kaldırmıştır. 5653 Sayılı Yasa 08.09.1956 tarihinde yürürlükten kaldırıldığı halde 5653 Sayılı Yasa hükümlerine göre Orman Genel Müdürlüğünün 17.08.1950 tarihli tamimi ile yürürlüğe konulan ve “Maki Yönetmeliği” ismi verilen düzenleme 24.12.1965 tarihine kadar yürürlükte kalmıştır. İşte, Daireye gelen dava dosyalarında görülmektedir ki; 17.08.1950 tarihli tamimle yürürlüğe konulan Maki Yönetmeliği dayanak

-5-

2007/1014-2148

-5-

2007/1014-2148

gösterilerek 24.12.1965 tarihine kadar ve yine bu tarihten sonra da 6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesine göre çıkartılan Maki Talimatnamesi uyarınca makiye ayırma çalışmaları yapılmıştır. Gerek 08.09.1956 tarihinden önce ve gerekse bu tarihten sonra yapılan çalışmaların hiçbiri ilan edilmemiş olduğu gibi yasa, yönetmelik ve talimatnamede, yapılan çalışmanın yerindeliğinin, hangi makam tarafından incelenip denetleneceği ve onanacağı konularında da hiçbir hüküm bulunmamaktadır. Bu durum, makiye ayırma çalışmalarının Orman İdaresinin bir iç işi olduğu, yapılan işlemin her zaman iptal edilebileceği, ya da yeniden yapılacak bir orman kadastro çalışmasında makiye ayrılan yerlerin orman kadastro sınırı içine alınabileceği, yine kesinleşen orman kadastro sınırı içinde bulunan taşınmaz hakkında yapılan makiye ayırma işleminin orman sınırı ve orman rejimi dışına çıkartma işlemi olmadığı, makiye ayrılmakla birlikte o taşınmazın hukuken orman olmaya ve kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmelidir. Çünkü, "orman niteliğini kaybetme nedeniyle orman rejimi dışına çıkarma" kavramı 1961 Anayasasının 131. Maddesinin, 1970 yılında 1255 Sayılı Yasa ile değiştirilmesinden sonra hukukumuzda yer almış ve Anayasanın bu maddesinin değiştirilmesinden sonra 6831 Sayılı Yasanın 2. Maddesi değiştirilerek “bilim ve ... bakımından orman niteliğini yitirme” nedeniyle orman rejimi dışına çıkartma işlemi orman kadastro komisyonları tarafından yapılmaya başlanılmış ve kesinleşen orman sınırları içinde iken makiye ayrılan yerler kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek somut olayda olduğu gibi orman rejimi dışına çıkartılmış, makiye ayırma işlemlerine değer verilmemiştir. 20. Hukuk Dairesinin Y.K.D. Aralık 2001 sayısında yayınlanan 10/05/2001 gün ve 2001/3179-3713 sayılı kararını direnme yoluyla inceleyen ve 20.Hukuk Dairesinin kararında belirtilen ilkeleri aynen ve oybirliği ile benimseyen, Hukuk Genel Kurulunun 03/07/2002 gün ve 2002/20- 558- 588 sayılı kararı ve 20. Hukuk Dairesinin bir çok kararları ile 1. Hukuk Dairesinin 27/06/2000 gün 6766/8652 ve 02/04/2001 gün ve 2670/3847 ve 14/05/2001 gün ve 5062/5949 sayılı kararlarında makiye ayırma çalışmalarının idare tarafından her zaman iptal edilebileceği ve makiye ayrılan yerin halen orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir.

Orman Yönetimi de, Maki Yönetmeliği ve Maki Talimatnamesindeki hükümleri bu şekilde anlayıp yorumlayarak, uygulamalarını da buna göre yürütmüş, yasaya aykırı olarak yapılan bir kısım maki çalışmalarını iptal etmiş, kesinleşen orman sınırları içinde makiye ayırma çalışması yapılmışsa bunun hiç bir yasal yasal değeri bulunmadığını kabul ederek somut olayda olduğu gibi 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması yaptığı yerlerde 2/B madde koşullarını taşımayan yerleri orman kadastro paftalarının yenilenmesi (aplikesi) sırasında orman sınırları içinde bırakmış, orman niteliğini yitiren yerleri 6831 Sayılı Yasanın 1744 sayılı yasa ile değişik 2. maddesi yada 2896 ve 3302 sayılı yasa ile değişik 2/B maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartmış ya da 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesi gereğince çeşitli tarihlerde çıkarılan yönetmelik hükümlerine göre "maki tefrik komisyonlarınca yapılan belirtme tutanağı ve haritaların yapılacak orman kadastrosuna (tahdidine) hazırlık olmak üzere bulunduğu yerlerden getirtilerek orman kadastrosu (tahdidi) çalışmaları sırasında kadastro komisyonlarınca döküman olarak kullanacağı" ve yine “daha önce makiye ayrılan yerlerin orman olduğunun tesbit edilmesi halinde bu yerlerin yapılacak orman kadastrosu sırasında orman kadastrosu sınırları içine alınacağı” hükümleri gereğince, makiye ayrılan bir kısım yerler, sonradan yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alarak işlemleri kesinleştirmiştir. Yerleşik Yargıtay kararlarında da, yönetimin bu uygulamaları doğru bulunmuştur.

9- Diğer taraftan, 6831 Sayılı Yasanın 1744 sayılı yasa ile değişik 2. madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların, Anayasanın 170. maddesinde belirtilen kamu hizmetinin yerine getirilmesi için 2924 Sayılı Yasa gereği Orman Bakanlığının emrine geçeceği, başka bir anlatımla, Orman Bakanlığına tahsis edilmiş sayılacağından 3402 Sayılı Yasanın 17. maddesi ve yine yasalar gereği Hazineye kalan yerler olması nedeniyle aynı yasanın 18. maddesi gereğince kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinilemeyeceği, somut olayda, taşınmazın orman rejimi dışına çıkartıldığı tarihten, kadastro

-6-

2007/1014-2148

tespitinin yapıldığı tarihe kadar sadece 7 yıl geçtiği gözetilerek davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı gerçek kişilerin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 22/02/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5676, Karar No: 2010/4813, Tarih: 27.04.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/5676 E.  ,  2010/4813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişi hüviyet veya sıfatına ilişkin yalan beyanda bulunma

HÜKÜM : Beraat.

26.04.2010 günü UYAP kanalı ile mernis üzerinden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın, hükümden sonra 03.11.2007 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK.nun 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanığın vefat etmesi nedeniyle hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 27.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4393, Karar No: 2010/6886, Tarih: 13.12.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/4393 E.  ,  2010/6886 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve sayılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı asil ... .... Davalı ... vekili ile davalı ... gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı asil dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, gecikme tazminatının tahsili istemiyle açılmış, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyanın davalısı yüklenici ... tarafından arsa sahibi ... aleyhine Antalya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2006/4 Esas sayılı dosyasıyla tapu iptâli tescil davası açıldığı, bu dosyada eksik işler bedeli olan 15.750,00 TL’nin mahkeme veznesine depo ettirildiği ve yüklenicinin tapu iptâli tescil isteminin kabulüne karar verildiği, ancak kararın henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Arsa sahibi davalı olduğu Antalya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2006/4 Esas sayılı dosyasında yükleniciye tapu vermeme nedeni olarak inşaatın plân ve projesine uygun yapılmadığı, beden mukavemetinin yeterli olmadığı savunmalarında bulunmuştur. Mahkemece dava reddedilirken genel olarak yüklenici tarafından açılan Antalya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2006/4 Esas sayılı dava dosyasına dayanılmıştır. Antalya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2006/4 Esas sayılı dosyasının kararının arsa sahibi tarafından temyiz edildiği, henüz temyiz incelemesinin yapılmadığı belirlenmiştir. Mahkemece karara gerekçe yapılan dava dosyasının kararının henüz kesinleşmediği anlaşıldığından, bu dosyanın kararının kesinleşmesinin beklenmesi ve sonucuna göre arsa sahibi tarafından açılan gecikme tazminatı davasının değerlendirilip sonuçlandırılması gerekirken, kararı henüz kesinleşmeyen Antalya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2006/4 Esas sayılı dava dosyasının yargılaması sonucu verilen karar gerekçe yapılarak davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı arsa sahibi yararına BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunmayan davacı yararına vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 13.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5997, Karar No: 2012/918, Tarih: 01.02.2012

**17. Hukuk Dairesi         2011/5997 E.  ,  2012/918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın yetkisizlik nedeniyle reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili müvekkiline ait, davalıya kasko sigortalı aracın kiraya verildiği sırada yapılan trafik kazası sonucu hasarlandığını, hasar bedelinin tazmininin istenmesi üzerine davalı ... şirketinin sigorta sözleşmesini tek taraflı olarak fesh edip ödeme yapmaktan kaçındığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere sigortalı araçta meydana gelen 18.000,00 TL'lik zarardan şimdilik 9.000,00 TL'lik bölümünün dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili vekili, yetkiye itiraz edip, poliçe tanzimi sırasında dava konusu aracın kiraya verileceğinin bildirilmediğini, bu nedenle rizikonun poliçe teminatı kapsamına alınmadığını, sigortalı araç sürücüsünün kaza sırasında kusurlu olduğunu ve Türk Ticaret Kanunu'nun 1290. maddesi uyarınca cayma hakkının yerinde olduğunu bildirerek davanın reddi savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre olay yerinin Konya, sigorta poliçesinin düzenlenme yerinin İstanbul, davalı şirketin acentesinin adresinin de İstanbul olduğu, mahkemenin yetkili olduğuna ilişkin herhangi bir yetki kuralı da bulunmadığı bildirilerek dava dilekçesinin mahkemenin yetkisizliği nedeniyle reddine ve dosyanın yetkili İstanbul Nöbetçi Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir

Dava, davalı ... şirketine kasko sigorta poliçesi ile sigortalı araçta oluşan hasarın tahsili istemine ilişkindir.

Bu tür sözleşmeye dayalı davalarda da genel yetkili mahkeme HUMK.nun 9/1.maddesi uyarınca davalının ikametgahı mahkemesi ise de Kasko Sigortası Genel Şartları'nın C.8.maddesi hükmünde, sigortacı aleyhine açılacak bu tür davada, davalı sigortacının merkezinin veya sigorta sözleşmesini yapan yetkili acentanın ikametgahının bulunduğu veya rizikonun meydana geldiği yer mahkemesi de yetkili mahkeme olarak kabul edilmiştir.

Somut olayda, dosya arasındaki kasko sigorta poliçesi fotokopi evrakının 1.sayfasında düzenleme yeri İstanbul, acentesi ... Sigorta Aracılık Hizmetleri A.Ş. yazdığı halde 4.sayfasında acente unvanı olarak ... Şubesi olduğu belirtilmiştir. Bu durumda mahkemece taraflar arasındaki kasko sigorta poliçesi aslı getirtilerek poliçenin hangi acente tarafından düzenlendiği ve acente yeri araştırılıp tespit edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 01.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4250, Karar No: 2014/1184, Tarih: 03.03.2014

**1. Ceza Dairesi         2012/4250 E.  ,  2014/1184 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1/B - 2011/405041

MAHKEMESİ : Muş Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 26/10/2011, 2011/76 (E) ve 2011/252 (K)

SUÇ : Taksirle kardeşinin ölümüne sebebiyet verme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık Abdurrahman hakkında taksirle ölüme neden olma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın maktüle yönelik öldürme eyleminin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın maktüle yönelik öldürme eyleminin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık ile kardeşi olan maktül Afife’nin, Muş İli .. Köyü'nde babaları olan M..E..'in yaşadığı evin bitişiğinde bulunan tek odalı yerde ikamet ettikleri, olay günü saat 15.25 sıralarında sanığın Muş İli Polis Merkez Amirliği'ne giderek, ava gitmek için temizlik ve doldur boşalt yaptığı sırada kendisine ait av tüfeği ile kazaen kardeşi Afıfe'yi vurduğunu söylediği, bunun üzerine polislerin yanlarına sanığı alıp 112 Acil Servise de haber vererek köye gittikleri, M. E..'e olay sorulduğunda bilgisinin olmadığını söylediği, maktulün, odada bulunan sobanın arkasında kıvrılıp dizlerinin üzerine çökmüş vaziyette bulunduğu, yapılan soruşturmada olay yeri inceleme raporu, otopsi tutanağı ve dosyadaki olay yeri fotoğraflarına göre; maktülün, bulunduğu yerde kanepe üzerinde 1 adet 12 kalibre kartuş, odanın giriş kapısı ile mutfak kapısı arasında ise 1 adet 12 kalibre kartuş bulunduğu, olayda kullanılan otomatik av tüfeğinin kolluk görevlileri tarafından M.. E..'in evinin yatak odasında ele geçirildiği, maktülün bulunduğu odada 50 cm. mesafede bulunan duvar üzerinde yerden yüksekliği 70 cm. olan kilim üzerinde iki adet yırtık bulunduğu, yırtığın üzerinde saçma taneleri ve tapanın görüldüğü, kilimin alt kısmı duvar üzerinde ise saç kılı ve doku parçalarının olduğu, sobanın arkasına kan birikintisinin görüldüğü, maktulenin kasık bölgesinden diz kapağına uzanan bölgede 13x7 cm. ebadında toplu saçma giriş deliği, kafa bölgesi ense kısmında ise 3 cm. çapında toplu mermi giriş deliğinin bulunduğu, yapılan her iki atışın da yukarıdan aşağıya seyirli olduğu ve kafa bölgesine yapılan atışın bitişiğe yakın atış mesafesinden atıldığı, maktulenin ateşli silah yaralanmasına bağlı kafatası kubbe ve kaide kemiği kırığı, yaygın beyin ve beyincik kanaması nedeniyle öldüğü olayda; isabet bölgeleri, kullanılan aletin elverişliliği, atış mesafesi ve açısı ile otopsi raporundaki bulgular bir arada değerlendirildiğinde sanığın eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığı halde "kasten kardeşini öldürme suçundan" cezalandırılması yerine, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek "taksirle öldürme" suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz olmadığından CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 03.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13241, Karar No: 2024/3786, Tarih: 30.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2021/13241 E.  ,  2024/3786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2005/136 E., 2020/43 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki kadastro davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 7. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı Hazine vekili ve davalı ... vekili

tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Erzurum ili Merkez ilçesi Dereboğazı Köyü çalışma alanında bulunan 1899 parsel sayılı 7200 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 1617 sayılı Toprak ve Tarım Reformu Kanunu'nun (1617 sayılı Kanun) 20 nci maddesi ile değiştirilen ve tespit tarihinde yürürlükte olan 766 sayılı Tapulama Kanunu'nun (766 sayılı Kanun)

33 üncü maddesi gereğince 50 dönümü aştığından çayır vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Kadastro Komisyonunca ...'in itirazı kabul edilerek; tapu kaydı, vergi kaydı ve zilyetlik nedeniyle taşınmazın 1/2'şer hisseyle ... ve ... adlarına tespitine karar verilmiştir.

Davacı Hazine vekili; davalılara ait tapu kaydının dava konusu 1899 parsel sayılı taşınmaza uymadığını, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu ileri sürerek dava açmıştır.

İlk Derece Mahkemesinin verdiği karar Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin 03.02.2005 tarihli ve 2004/4428 Esas, 2005/197 Karar sayılı kararıyla bozulmuş olup, bozma ilamında özetle; "Davalı tarafın dayandığı tespite esas tapu kaydının ilk oluştuğu günden itibaren tüm tedavülleri ve haritasıyla birlikte getirtilmesi, dava dışı başka taşınmazlara revizyon görüp görmediğinin Tapu Sicil Müdürlüğü ve Kadastro Müdürlüğünden sorulup saptanması, daha sonra yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman bilirkişi, tutanak bilirkişilerinin tümü, tarafların aynı yöntemle göstereceği tanıklar hazır olduğu halde taşınmazlar başında yeniden keşif yapılması, dayanılan tapu kaydının yerel bilirkişi yardımı ve uzman bilirkşi eliyle yerine uygulanması, uygulamaya ilişkin yerel bilirkişi ve tanık sözlerinin komşu taşınmazların tespit tutanağı içeriği ve dayanakları kayıtlarla denetlenmesi, dava konusu taşınmazın dayananılan tapu kaydının kapsamında kalıp kalmadığının duraksamasız saptanması, dava konusu taşınmazın tümü ya da bir bölümünün dayanılan kaydın kapsamı dışında kaldığı saptandığı takdirde kayıt kapsamı dışında kalan taşınmaz ya da taşınmaz bölümleri yönünden yeterli biçimde zilyetlik araştırması yapılması" gereğine değinilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak; "Mahalli bilirkişi ve tanıkların ittifakla ortaya koyduğu beyanlara göre; dava konusu taşınmazı, Dereboğazı köyü halkının, hayvanlarını otlatmak amacıyla kullandığı, keşif neticesinde tanzim edilen fen bilirkişi ve ziraat bilirkişi kurulu tarafından tanzim edilen raporların da bu beyanları destekler mahiyette olduğu, fen bilirkişi raporunda davalı tarafın dayandığı tapu kaydının dava konusu parseli kapsadığı yönünde bir değerlendirme yapılamadığı, fakat tevzi paftasında yer alan 27 nolu parselin dava konusu taşınmazı kapsadığı, dolayısıyla mera alanı içerisinde kaldığının teknik bilirkişi raporu ile de ortaya konulduğu, ziraat bilirkişi kurulu tarafından tanzim edilen raporda da, davaya konu taşınmazın uzun yıllardır hayvan otlatmak suretiyle kullanıldığı, yıllardır üzerinde herhangi bir faaliyet olmaması nedeniyle arazi üzerindeki taşlılığın arttığı, arazinin mera vasfında olduğunun belirtildiği" gerekçesiyle davacı Hazinenin davasının reddine, çekişmeli 1899 parsel sayılı taşınmazın 19.11.1980 tarihli ve 1980/82 Esas sayılı Komisyon kararının işbu taşınmaz bakımından olan kısmının iptali ile mera vasfı ile ... adına sınırlandırılmasına ve mera özel siciline kaydına karar verilmiş; iş bu karar, davacı Hazine vekili ve davalı ... mirasçısı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince davalı tapusunun dava konusu taşınmaza uymadığı, taşınmazın mera vasfında olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya elverişli bulunmamaktadır.

Öncelikle; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 297 inci maddesi uyarınca, davanın taraflarının kararda doğru ve eksiksiz şekilde gösterilmeleri gerekir. Dava konusu taşınmazın kadastro tespiti müştereken ... ve ... adına yapılmış olup, davacı Hazinenin dava dilekçesinde davalı olarak da gösterilmediği halde, davada taraf sıfatı bulunmayan Dereboğazı Köyü Tüzel Kişiliğinin (6360 sayılı Kanun gereğince tüzel kişiliğinin sona ermesiyle Palandöken Belediye Başkanlığının) mahkemece davaya dahil edilerek karar başlığında davalı olarak gösterilmesi doğru değildir.

Diğer taraftan; dava konusu 1899 parsel sayılı taşınmaza ilişkin 19.11.1980 tarihli Komisyon Kararında, 111 sıra numaralı tapu kaydı ve 1937 tarih 804 tahrir sayılı vergi kaydına istinaden davalılar adına tespit kararı verildiği halde, İlk Derece Mahkemesince mahallinde yapılan keşifte 18.02.1952 tarihli 111 sıra numaralı tapu kaydının sorulup uygulanmadığı, davalılar adına kayıtlı 08.08.1958 tarihli 34 numaralı tapu kaydının sorulup uygulandığı anlaşılmaktadır.

Ayrıca; dava konusu taşınmazın kadim mera olup olmadığı yönünde yapılan araştırma da yetersizdir.