muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/9099, Karar No: 2006/15993, Tarih: 20.11.2006

2-Temyiz sebebine hasren dosyanın esasının incelenmesine gelince;

a)\* Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz yada daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, evi birlikte seçeceklerini , birliğin giderlerine güçleri oranlarında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (MK.Md,4 BK.md.42 ve 44 ) dikkate alınarak \* kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

b)Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen \* kadının ağır yada eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. 4 BK. 42,43,44,49) dikkate alınarak \*kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

c) Kadının sürekli ve düzenli bir gelirinin olmadığı, boşanmakla yoksulluğa düşeceği anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 175. madde koşulları oluşmuştur. Kadın yararına uygun miktar yoksulluk nafakası verilmesi gerekirken bu talebin reddi doğru olmamıştır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün 2/a-b-c bendinde belirtilen nedenle tazminatlar ve yoksulluk nafakası yönünden kadın yararına BOZULMASINA temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.11.2006
Yargıtay — Esas No: 2013/31943, Karar No: 2014/28188, Tarih: 27.11.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/31943 E.  ,  2014/28188 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/212448

MAHKEMESİ : İstanbul 21. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2012

NUMARASI : 2008/44 (E) ve 2012/395 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içerisinde yer alan krokiden ve 22/02/2007 tarihli kurum yazısından, suç tarihinde santrallerde aktarma yapılması nedeniyle boşa çıkan ve kullanımda olmayan yer altı kablolarının, bina ve eklenti vasfı bulunmayan Taşkesen Sokak üzerindeki yer altı sahasından çalındığının anlaşılması karşısında, sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 141/1 maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun oluşturduğu gözetilmeden ,suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-b maddesi gereğince uygulama yapılması suretiyle yazılı şekilde fazla cezaya hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş sanık M. Ç.. ve sanık A.. K.. müdafii'nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 27/11/2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5683, Karar No: 2021/596, Tarih: 21.01.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/5683 E.  ,  2021/596 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının 2001 yılı Eylül ayından 2010 yılı Ağustos ayına kadar davalı işverene ait iş yerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, bozmaya uyarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Eldeki dosyada; mahkemenin davacının davalı işyerinde 29/07/2003 - 31/07/2010 tarihleri arasında hizmet akdi ile çalıştığına ilişkin tespit hükmü uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık davacının 01/09/2001-28/07/2003 tarihleri arasında geçtiği iddia olunan hizmetinin yöntemince ortaya konulup konulmadığı noktasındadır. Gerçekten Mahkemece uyuşmazlık konusu bu dönem yönünden yetersiz tanık beyanları ile sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece yapılması gereken iş, ihtilaf konusu 01/09/2001-28/07/2003 tarihleri arası döneme ilişkin davalı işyerine ait tüm bordroları getirtilerek bordro tanıklarını dinlemek, Sosyal Güvenlik Kurumu, zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle davalı işyeri sahibinin ihtilaf konusu dönemde ... Mahallesinde faaliyette bulunan börek salonuna komşu olan işyerleri sahipleri ve çalışanlarıyla bu işyeriyle alış-veriş ilişkisinde bulunabilecek ve davalı işyerinin çalışmalarını bilebilecek nitelikte olan komşu konut sahipleri, apartman görevlileri vb. tespit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, varsa davacı ve davalı tarafın göstereceği diğer delilleri toplamak ve toplanan tüm delilleri birlikte değerlendirmek suretiyle davacının çalışmasının sürekli çalışma olduğu anlaşılırsa sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ...'e iadesine, 21/01/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13349, Karar No: 2013/14733, Tarih: 18.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/13349 E.  ,  2013/14733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin, ulusal bayram genel tatili ve ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde 01.08.2004-29.08.2008 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız feshedildiğini, işyerinde fazla çalışma yapmasına, hafta tatilleri ile ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışmaya devam etmesine rağmen bu çalışmalarının karşılığı olan ücret alacaklarının ödenmediğini, hak kazandığı yıllık izinlerin kullandırılmadığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin devamsızlık haklı nedenine dayalı feshedildiğini, işyerinde fazla çalışma yapılmadığını, ulusal bayram genel tatil ve yıllık izin ücretlerinin ödendiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan ilk yargılama sonucunda; taraflar arasındaki iş sözleşmesinin davalı işverence haksız feshedildiği, davacının serbest zamanlı olarak çalışması nedeni ile fazla çalışma ücret alacağına hak kazanamayacağı, genel tatil günlerinde çalışma iddiasının tanık beyanları ile ispatlandığı, yıllık izin ücretinin davacının aylık ücreti içerisine dahil olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlgili karar davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiş ve yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 2010/17576 esas-2012/26917 karar sayılı ve 10.07.2012 tarihli kararı ile taraflar arasındaki çalışma şeklinin parça başı olup olmadığının gerekirse mahallinde keşif yapılarak veya tanıklar dinlenerek belirlenmesi ve parça başı çalışma söz konusu ise yapılan işlerde ücretin zamsız kısmı ödendiğinden fazla çalışma ücretinin % 50 zamlı ücrete göre hesaplanması gerektiği, izin ücretinin çalışma ücretine dahil olduğuna ilişkin düzenlemenin Anayasa'ya aykırı olduğu ve davacının ilk çalışma dönemine ilişkin ibraz edilen ibranamenini çalışma devam ederken veya işe girerken alınıp alınmadığı belirlenmemesi isabet bulunduğu belirtilerek karar bozulmuştur.

Mahkeme bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş ve yapılan yargılama sonucunda, davacının işyerinde parça başı ücret karşılığı çalıştığı, tanık beyanları ile fazla çalışma iddiasını ispatladığı, yıllık izinlerinin kullandırıldığına ilişkin işverence delil ibraz edilmediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir

Mahkeme bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş ve yapılan yargılama sonucunda, davacının işyerinde parça başı ücret karşılığı çalıştığı, tanık beyanları ile fazla çalışma iddiasını ispatladığı, yıllık izinlerinin kullandırıldığına ilişkin işverence delil ibraz edilmediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Somut olayda, davacının parça başı ücretle yani okuduğu elektrik saati ve abone sayısına göre ücret aldığı davacı ve davalı tanık beyanları ile sabittir. Bu durumda bozma ilamında da belirtildiği üzere, davacının fazla çalışma ücretin zamsız kısmı ödendiği kabul edilmeli ve kalan yüzde elli ücrete göre hesaplama yapılmalıdır. Mahkemece bu hususun dikkate alınmaması ve davacıya fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücretinin de ödenmediği kabul edilerek hesaplama yapılan bilirkişi raporuna doğrultusunda karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9237, Karar No: 2009/7943, Tarih: 06.10.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/9237 E.  ,  2009/7943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderinden kaynaklanan 40.320 YTL asıl alacak ile 21.376 YTL faiz alacağının masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Davalı ...’in temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt tarihinin bir tutanakla tespit edilmesinden,

2- 6.6.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5766 Sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunda ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanunun 11. maddesinin (d) fıkrasında Yargıtay'a yapılacak temyiz başvurularında 67,20 TL temyiz harcı alınacağı açıklanmasına karşın 17.06.2009 tarihinde hükmü temyiz eden davalı ...’ten bu harcın alındığına dair belge dosyasında bulunmamaktadır.

Temyiz eden davalı taraftan harç alınmışsa buna ait belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, temyiz harcı alınmamışsa HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434 ncü maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanması üzerine dosyanın iadesi, aksi halde aynı fıkra hükmüne göre mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesinden,

Sonra iadesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6359, Karar No: 2014/354, Tarih: 22.01.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/6359 E.  ,  2014/354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 03/02/2012

NUMARASI : 2010/646-2012/64

Taraflar arasında görülen sözleşmenin feshi davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 23.05.2013 gün ve 2012/6503 esas, 2013/3437 karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı kooperatif vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacılar vekili, davacı taraf ile davalılardan Cemal arasında 13.07.1995 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, yükleniciye A Bloğun, arsa sahiplerine B Bloğun verilmesinin kararlaştırıldığını, binanın sözleşme tarihinden itibaren 36 ay içerisinde genel iskan alınarak arsa sahiplerine teslimi gerektiğini, davalılardan Cemal’in aynı koşullarla sözleşmeyi diğer davalı kooperatife temlik ettiğini, davalılardan kooperatifin arsa sahiplerine isabet eden bloğu eksik ve kusurlu olarak 2004 yılında teslim ettiğini, A Bloğa yapılan imalatın ise belediye kararı ile yıkımına karar verildiğini, yıkım, eksik işler ve kalan inşaatın imalinin yapılabilmesi amacıyla dava dışı Y.. Otel Ltd. Şti. ile anlaşılmak zorunda kalındığını, davalılara keşide edilen ihtarname ile sözleşmenin feshedildiğinin bildirildiğini, yine kooperatif aleyhine eksik işler ve cezai şart tazminatının tahsili amacıyla açılan davanın derdest olduğunu, davalıların haksız tutumları nedeniyle davacıların üzüntü duyduklarını ileri sürerek, anılan sözleşmelerin feshine, 15.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif vekili, arsa sahiplerine isabet eden binanın teslim edildiğini savunarak, davanın reddini istemiş, diğer davalı davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, manevi tazminat isteminin koşulları oluşmadığından bu talebin reddine, sözleşmelerin geriye etkili olarak feshine dair verilen karar davalılardan kooperatif vekili tarafından temyiz istemi üzerine Dairemizin 23.05.2013 tarih ve 2012/6503-2013/3437 E-K sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, davalılardan kooperatif vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı kooperatif vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 1,95 TL harç ve takdiren 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 22.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18536, Karar No: 2018/14737, Tarih: 20.11.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/18536 E.  ,  2018/14737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06.12.2016 tarih, 2016/939 Esas ve 2016/465 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; savunmasını bizzat yapacağını beyan eden ve kendisine müdafi atanması talebinde bulunmayan sanığın, gece vakti işlediği iddia olunan, bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık suçu için 5237 sayılı TCK'nın 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesiyle değişik 142/2-h maddesinde temel cezanın alt sınırının beş yıl hapis olarak öngörülmesi ve cezanın belirli bir oranda artırılmasına ilişkin TCK'nın 143. maddesinde düzenlenen nitelikli halin, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca zorunlu müdafii görevlendirilmesinde esas alınması gereken hapis cezasının hesaplanmasında dikkate alınamayacağı cihetle, yerel mahkemece sanığa zorunlu müdafii görevlendirmeksizin yargılamaya devam edilip hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığından, sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiğinden bahisle tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık ... tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık ... tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hırsızlık suçu yönünden; 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın girmiş olduğu iş yerinde başkaca çalınacak eşyalarda olduğu gözönüne alındığında sanığın çaldığı 3 adet Ahir marka kaşar peynirinin değeri tespit edilerek sonucuna göre TCK'nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Somut olayda suçun işlendiği saatin kesin bir şekilde belirlenmemiş olmasına ve sanığın da 27.10.2014 tarihli kolluk ifadesinde suça konu eylemini saat 17.30 sıralarında gerçekleştirdiğini belirtmesi karşısında; inceleme konusu suçun işlendiği saatin kesin olarak tesbiti yapılmadan sanık hakkında TCK'nın 143. maddesi ile uygulama yapılması,

3-Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle değişik gerekçeyle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 20.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5724, Karar No: 2013/4198, Tarih: 21.02.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/5724 E.  ,  2013/4198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6762 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın beraatine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç Tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan duruşmaya toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 21.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/35050, Karar No: 2021/7745, Tarih: 04.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/35050 E.  ,  2021/7745 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 03.05.2021 tarih ve 2021/7586 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 21.06.2021 tarih ve KYB-2021/64518 sayılı ihbarname ile;

Bilişim sistemleri, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan şüpheli... hakkında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın ... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Silifke Cumhuriyet Başsavcılığının 06/10/2020 tarihli ve 2020/3786 soruşturma, 2020/249 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın ... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 03/11/2020 tarihli ve 2020/8308 soruşturma, 2020/358 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, ... Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinin 12/02/2021 tarihli ve 2021/37 değişik ... sayılı kararının "Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 26/11/2018 tarihli ve 2018/7341 esas, 2018/8480 karar sayılı ilâmında ".... menfaat konusu paranın çekildiği yerde dolandırıcılık suçu tamamlanacağından yetkili yerin de bu doğrultuda belirlenmesi gerektiği...." şeklinde belirtildiği üzere, suç yerinin paranın çekildiği yer olacağı nazara alındığında; soruşturma dosyasına konu somut olayda, müştekinin www.sahibinden.com adlı internet sitesinde yayınlanan ilan üzerine kiralamak istediği ev ile ilgili depozito olarak havale ettiği paranın Türkiye ... Bankasına ait ... Belediye-... isimli ATM cihazından çekildiğinin anlaşılması karşısında, ... Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Soruşturma dosyasına konu olayda haksız menfaatin temin edildiği yerin ... Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde kaldığı incelenen dosya kapsamından anlaşılmakla, 14.07.2021 tarih ve 31541 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7331 sayılı Kanun'un 10. maddesiyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun'un 12. maddesine eklenen 6. fıkrasında; bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının ya da banka veya kredi kartlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenen suçlarda mağdurun yerleşim yeri mahkemelerinin de yetkili olacağının düzenleme altına alınması ve aksine bir düzenleme olmadıkça usûl hükümlerinin derhal uygulanmasının gerekmesi karşısında, kanun yararına bozma istemine konu edilen ve mağdurun yerleşim yeri Cumhuriyet Başsavcılığını yetkili tayin eden merci kararında hukuka aykırı bir yön bulunmadığı ve bu nedenle kanun yararına bozma istemi yerinde görülmediğinden, ... Ağır Ceza Mahkemesinin 12.02.2021 tarih ve 2021/37 D.... sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 04.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.