muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8075, Karar No: 2019/11964, Tarih: 24.10.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/8075 E.  ,  2019/11964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 24.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2557, Karar No: 2023/6215, Tarih: 26.10.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/2557 E.  ,  2023/6215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu Kararının (YİDK) iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; “brownie” markasını ilk kez 1986 yılında tescil ettirdiğini, marka üzerinde büyük yatırımlar yaptığını, tanınmış marka haline getirdiğini, davacının "Browni" ve "Brownie" esas unsurlu birçok markasının bulunduğunu ayrıca “Eti Brovni + şekil” markasının 11.11.2014 tarihinde özel/02474 numaralı tanınmış marka kaydının yapıldığını, davalının “Luppo Cheese Brownie Kek” ibareli marka başvurusuna yapılan itirazının, dava konusu 2015/60977 sayılı marka başvurusunun davacının “Browni” esas unsurlu markaları ile ayırt edilemeyecek derecede benzerlikle iltibas oluşturduğunu, davacıya ait markalardaki “Eti” ibaresinin ticaret unvanı olması nedeniyle markaların karşılaştırılmasında dikkate alınmayacağını, davacı markalarının esas unsurunun “Browni” kelimesi olduğunu, davalı şirket adına 22 adet LUPPO markası bulunduğunu, “Cheese” ve “Kek” ibarelerinin de cins bildirdiğini, ayırt ediciliğinin bulunmadığını, bu durumda dava konusu markanın esas unsurunun “Brownie” kelimesi olduğunu, “Browni, Eti Brownie” markaları ile dava konusu “Luppo Cheese Brownie Kek” markasının aynı satış noktalarında, aynı raflarda ve reyonlarda, aynı ve benzer türden mallar üzerinde kullanılmasının tüketiciler açısından karışıklığa neden olacağını, marka sahipleri arasında iktisadi

anlamda bir ilişki olduğunu düşünebileceklerini, davacı markası tanınmış olduğundan, davalının haksız kazanç sağlayacağını, dava konusu markanın 29, 30 ve 32 nci sınıftaki malları kapsadığını, davacı markalarının da aynı sınıflarda tescilli olduğunu, davacının “browni” markasının tanınmış olmasının, halk tarafından karıştırılma ihtimalini arttırdığını, davalının kötü niyetle marka başvurusunda bulunduğunu, davalı Kurumun dava konusu kararının yargı kararları ile çeliştiğini ileri sürerek 2016-M-10688 sayılı YİDK kararının iptaline karar verilmesini ve markanın tescilli olması halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Davalı Şölen Çikolata Gıda San. ve Tic. A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; davalının “LUPPO” ibaresini içeren çok sayıda tescilli markası olduğunu, bu ibarenin günlük hayatta herhangi bir karşılığının bulunmadığını, yaratılmış sözcük olması nedeniyle ayırt ediciliğinin yüksek olduğunu, davaya konu markanın esas unsurunun "LUPPO" ibaresi olduğunu, diğer unsurların tanımlayıcı olduğunu, “Cheese” ibaresinin “peynir, peynirli”; “Brownie” ibaresinin bir kek türü olduğunu, “Kek” sözcüğünün “cheese” ve “brownie” sıfatları ile tanımlandığını, ortalama tüketicinin kek türünü ifade eden “Brownie” ürününü davacının markasından bağımsız olarak bildiğini ve tükettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu markanın davacının mesnet marka ve tasarımları ile görsel, işitsel ve kavramsal açıdan benzer olmadığı, davacının itiraz aşamasında itiraza dayanak markalarının tanınmışlığını ispata yönelik herhangi bir delil sunmadığı gibi, yargılama aşamasında sunulan delilleri incelenmiş olduğu, Ankara 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nin 26.02.2009 tarih, 2007/264 E. ve 2009/51 K. sayılı kararında 86/93674 sayılı “eti browni + şekil” markasının tanınmışlığının tespit edildiği, mevcut davacı delillerinin tek başına “browni” veya “brownie” markalarının tanınmışlığını ispatlamaya yeterli olmadığı, delillerdeki kullanımların daha çok “eti browni” ibarelerini içerdiği, dava konusu markada kullanılan “brownie” ibaresinin doğrudan davacıya aidiyetini ve tanınmışlığını ispata yeterli olmadığı, kaldı ki; dava konusu markanın kapsamındaki tüm mallar, davacı markalarının kapsamındaki mallar ile örtüştüğünden somut davada davacı markalarının tanınmışlığının tespitinin, dava sonucuna etkisi olmayacağı, kötü niyet iddiası ispat edilemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu markanın esas unsurunun tespitinin hatalı olarak yapıldığını, dava konusu marka ve müvekkilinin markalarının esas unsurlarının iltibasa neden olacak derecede benzer bulunduğunu, asıl tescil ettirilmek istenen asli unsurun "brownie" ibaresi olduğunu, markalar arasında iltibas yaratacak şekilde benzerlik bulunduğunu, İlk Derece Mahkemesince iltibas incelemesi yapılırken ortalama tüketici kriterinin adeta yok sayıldığını, markanın erozyona uğrama ihtimali hiç düşünülmeksizin markalar arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığı değerlendirmesinin eksik bir değerlendirme olduğunu, davalı şirketin başvurusunun kötü niyetli bir başvuru olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şirketin başvurusu “Luppo Cheese Brownie Kek” ibaresinden oluşmakta iken davacı şirketin itirazına dayanak markalarının "ETİ BROWNIE", "Browni" ve "Brownie" esas unsurlarını barındırdığı, "brownie" ibaresinin 29, 30 ve 32 nci sınıfta kek emtiası dışında diğer emtia yönünden tanımlayıcı mahiyette olduğundan bahsedilemeyeceği gibi, gerek Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.05.2015 tarih, 2013/11-2286 E., 2015/1449 K. ve 09.03.2016 tarih, 2014/11-109 E., 2016/282 K. sayılı ilamları ve gerekse de Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 15.05.2012 tarih, 2010/7449 E., 2012/7780 K. ve 31.10.2011 tarih, 2010/3240 E., 2011/14663 K. sayılı ilamları başta olmak üzere emsal mahiyetteki bir çok kararda da belirtildiği üzere, kek emtiası yönünden de davacının 2000/3884 no.lu markası başta olmak üzere bir çok markası bulunduğundan, söz konusu markalar hükümsüz kılınmadığı müddetçe 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname (556 sayılı KHK) hükümleri uyarınca herkese karşı ileri sürülebilen mutlak ve inhisari marka hakkı bahşettiği dikkate alındığında, taraflara ait markalarda yer alan “BROWNIE” ibaresinin taraf markalarının esas unsurları mahiyetinde ve benzer oldukları, bu benzerliğin, markaların tescil kapsamlarında yer alan aynı veya benzer mallar yönünden ortalama tüketici kitlesinde, her iki markalı ürünün aynı veya aralarında idari/işletmesel bağlantı bulunduğu ve aynı kökenden geldiği zannını doğurabilecek nitelikte olduğu, bu nedenle karıştırılma ihtimalinin oluştuğunun kabulü gerektiği, İlk Derece Mahkemesince alınan bilirkişi raporunda da, tarafların markalarının kapsamındaki malların aynı/aynı tür olduğu belirlendiği, davalının başvurusunun kapsamında bulunan mal ve hizmetlerin davacının itiraza dayanak markalarının koruma kapsamlarında bulunan mal ve hizmetler ile aynı aynı tür, benzer olduğu, davalının başvurusuna konu ibare ile davacının itirazına mesnet markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında iltibas bulunmasına rağmen İlk Derece Mahkemesince, tarafların ibareleri arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında benzerlik ve karıştırılma ihtimalinin söz konusu olmadığı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne, YİDK kararının iptaline, markanın hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili temyiz dilekçesinde özetle; taraf markalarında “browni” sözcüğünün ortak olması tek başına markaların birbiri ile karıştırılması veya ilişkilendirilmesi sonucuna yol açmayacağını, ortak olan sözcüğün markasal anlamda ayırt edici gücünün düşüklüğü ile tescili istenen malların ait olduğu yeme-içme sektöründe zayıf bir ibare olması ve de başvuru konusu markanın ortak olan işbu ibareden başka asli (Luppo) ve tali unsurları (Cheese … Cake) da içeriyor olması da dikkate alındığında taraf markaları ortalama tüketici nezdinde bütün olarak farklı algılanacağını, ayrıca görsel, işitsel ve kavramsal olarak bütünü itibariyle farklı olan markaları gören ilgili alıcılar davalıya ait başvuru konusu markayı davacı markasının başka bir versiyonu, serisi veya uzantısı olduğunu ya da davacının vermiş olduğu bir lisans gereği davalının bu markayı üzerinde kullanıldığını algılamasına yol açmayacağını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

2.Davalı Şölen Çikolata Gıda San. ve Tic. A.Ş. vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkilin “Luppo Cheese Brownie Kek” markasının esas unsurunun “Brownie” ibaresi olduğu ve bu ibarenin 29, 30 ve 32 nci sınıflardaki kek emtiaları dışında kalan emtialar yönünden tanımlayıcı olmadığı yönündeki gerekçenin isabetsiz olduğunu, markanın esas unsuru “Luppo” olduğunu, devamında yer alan ibarelerin tanımlayıcı nitelikte olduğu kullanım şeklinden de anlaşıldığını, dava konusu markadaki “Cheese Brownie Kek” ibaresi “Peynirli Brownie Kek” anlamına gelmekle birlikte, tanımlayıcı nitelikte olduğu kullanım şeklinden de anlaşıldığını, “Brownie” ürünü bütün dünyada paylaşılan ve bilinen bir kek türü olduğunu, tüketici, müvekkilin markasında kullanılan “Brownie” ibaresini bir kek türü olarak tanıdığını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında iltibas oluşup oluşmadığı noktasında toplandığı anlaşılmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/603, Karar No: 2021/5372, Tarih: 22.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2018/603 E.  ,  2021/5372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkûmiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...'nin temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/41177, Karar No: 2016/4513, Tarih: 16.02.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/41177 E.  ,  2016/4513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili; müvekkilinin, dar gelirli aileleri konut edindirme projesinden yararlanmak için davalı belediyeye yaptığı başvurunun kabul edildiğini ve yapılan noter çekilişi ile 175 m² yüzölçümlü arsa tahsisinin yapıldığını, ancak satış bedelinin müvekkilince taksitler halinde ödenmesine rağmen, davalı belediyenin arsa tahsislerini iptal ettiğini, akabinde ise bölgenin imar planının değiştirildiğini, bu nedenlerle arsanın devrinin talep edilmesinin imkânsız hale geldiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, müvekkiline tahsis edilmiş olan 175 m² lik arsanın dava tarihindeki rayiç değerinden şimdilik 10.000 TL'sinin dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiş, 25.03.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 78.850,00 TL’ye çıkarmıştır.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile ıslah dilekçesi de dikkate alınarak 78.750,00 TL’nin dava dilekçesinde belirtilen 10.000,00 TL’sinin dava tarihinden bakiye 68.750,00 TL’ye de ıslah tarihi olan 25.03.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki 2. bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki 2. bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı vekili eldeki dava ile dar gelirli aileleri konut edindirme projesinden yararlanmak için müvekkili tarafından davalı belediyeye yapılan başvurunun kabul edildiğini, yapılan noter çekilişi ile 175 m² yüzölçümlü arsa tahsisinin yapıldığını, satış bedelinin müvekkilince taksitler halinde ödenmesine rağmen, davalı belediyenin arsa tahsislerini iptal ettiğini, akabinde ise bölgenin imar planının değiştirildiğini, bu nedenlerle arsanın devrinin talep edilmesinin imkânsız hale geldiğini ileri sürerek; müvekkiline tahsis edilmiş olan 175 m² lik arsanın, ıslahen, rayiç değeri olan 78.850,00 TL’nin faizi ile birlikte tahsilini talep etmiş, davalı vekili; davacının alacağının rayiç bedel üzerinden değil denkleştirici adalet ilkelerine göre ödenmesi gerektiğini, müvekkili belediyenin yargı kararları çerçevesinde ödeme yapma çağrılarına rağmen başvuruda bulunmayan davacının kötüniyetli olarak dava açma yoluna gittiğini savunarak davanın reddini dilemiştir. Mahkemece; bilirkişi raporu hükme esas alınarak; dava konusu taşınmazın imar tadilatı nedeni ile davacıya yapılan tahsisin ifasının imkansız hale geldiği, ifanın imkansızlığının davacıya tebliğ tarihindeki taşınmazın rayiç bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı belediyenin, arsa vasfındaki taşınmazını, konutu olmayan ihtiyaç sahibi kimselere 775 sayılı yasa hükümleri çerçevesinde tahsis etmek amacıyla 17.03.2003 gün ve 1095 ile 1096 sayılı, 27.01.2004 gün ve 106 sayılı, 12.03.2004 gün ve 335 sayılı Encümen kararlarını aldığı, bu nedenle davalı belediyeye başvuran davacıya 175 m² yüzölçümlü arsanın tahsis edilerek 07.11.2003 tarihli “Nüve Konutlar Arsa Tahsis” sözleşmesinin imzalandığı, akabinde davacının satış bedelini taksitler halinde davalı belediyeye ödemeye başladığı, ancak davalı ... encümeninin kararıyla davacıya tahsis edilen arsanın da aralarında bulunduğu bir kısım arsalara ilişkin tahsis işlemlerinin iptaline karar verildiği, dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Buna göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; davalı Belediyenin maliki bulunduğu taşınmazı 775 sayılı Gecekondu Kanunu'nun 25 ve 26. maddeleri uyarınca davacıya satışına ilişkin sözleşmeden kaynaklandığı anlaşılmaktadır.Taraflar arasında yapılan satış sözleşmesi geçerlidir ve geçerli sözleşmenin ifa edilmemesi nedeniyle davacı, satış bedelini ödediğini ispat etmek koşuluyla taşınmazın ifasının imkânsız hale geldiği tarihteki rayiç değeri isteyebilir. Bu nedenle, mahkemenin davacının tahsis edilen arsanın rayiç değerini isteyebileceği yönündeki değerlendirmesi yerindedir.

Ne var ki; Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin 2014/21242E-2015/8377K sayılı onama ilamında, onanmasına karar verilen mahkeme kararında, 2014/12104 E-2015/2379K, 2014/14173 E-2015/2378K, 2014/10574 E-2015/2191K, 2014/10577 E-2015/2193K, 2014/10604 E-2015/2676K, 2014/10575 E-2015/2192K, 2014/10594 E-2015/2194K, 2014/10607 E-2015/2195K, 2014/10736 E-2015/2677K, 2014/12074 E-2015/2377K, 2014/12075 E-2015/2196K, 2014/12118 E-2015/2374K, 2014/12106 E-2015/2197K, 2014/12117 E-2015/2678K, 2014/15434 E-2015/2680K, 2014/15433 E-2015/2679K, 2014/15435 E-2015/2198K, 2014/15436 E-2015/2681K, 2014/15437E-2015/2682 K sayılı düzelterek onamaya ilişkin ilamlarında, düzeltilerek onanmasına karar verilen mahkeme kararlarında hükme esas alınan bilirkişi raporları incelendiğinde; davalı ... tarafından tahsisleri yapılan ve Gaziantep İli Bağlarbaşı mahallesi 259/1 parselde kayıtlı iken imar uygulaması sonucu 259/2, 209/2, 246/2, 213/4 ve 214/4 numaralı parsellere dönüşen alanda bulunan arsaların ifasının imkansız hale geldiği tarih olarak belirlenen 2009 yılında metre kare değerinin 300,00 TL, 2010 yılında ise 320,00 TL olarak belirlendiği görülmüştür. Somut uyuşmazlıkta ise; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davaya konu yerin ifasının imkansız hale geldiği tarih olan 23.11.2009 tarihindeki metrekare değerinin 450,00 TL olarak tespit edildiği anlaşılmaktadır. Bununla birlikte, davalı ... tarafından tahsisi yapılan ve dosya kapsamından aynı yerde bulunduğu anlaşılan arsaların metrekare değerleri arasında bu denli bir fark bulunmasının nedenlerinin raporda ve mahkeme gerekçesinde açıklanmadığı, böylece davalı tarafından tahsisleri yapılan arsaların metrekaresine, ifanın imkansız hale geldiği benzer tarihlerde, farklı değerler biçilerek, neticeten ulaşılacak olan rayiç değerde belirgin bir farklılık oluşturulduğu görülmüştür.

HMK'nın 266 ve devamı maddeleri uyarınca çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde hakim, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Bilirkişi raporunu hazırlarken, raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. Bilirkişi raporu Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde bilgi ve belgelere dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak, bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hükme dayanak yapılabileceğinin gözden uzak tutulmaması gerekir. Bu bağlamda mahkemece hükme esas alınan rapor; hüküm kurmaya yeterli ve Yargıtay denetimine elverişli değildir.

Hal böyle olunca mahkemece; yukarıda sayılan hususlar göz önüne alınarak yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulundan Yargıtay denetimine imkân veren, bilimsel verileri içeren rapor alınarak hasıl olacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.