muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/570, Karar No: 2024/4281, Tarih: 24.10.2024

(5) Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce üretilen silahların kriminal laboratuvarlarında bulunan numuneleri, imha edilmek üzere bu Yönetmeliğin yayımı tarihinden itibaren beşinci yılın sonunda Makine ve Kimya Endüstrisi (MKE) Kurumuna teslim edilir." hükmü yer almaktadır.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
1- Dava konusu Yönetmeliğin tamamı yönünden:
Davacılar tarafından, 12/02/2008 tarihinde yürürlüğe giren dayanak 5729 sayılı Ses ve Gaz Fişeği Atabilen Silahlar Hakkında Kanun'un 5. maddesinde, Kanunun uygulanmasını gösteren usul ve esasların 6 ay içerisinde çıkarılacak yönetmelikle belirleneceğinin hüküm altına alındığı, bu kapsamda düzenlenen Ses ve Gaz Fişeği Atabilen Silahlar Hakkında Yönetmeliğin 02/05/2008 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği, ancak bahsi geçen Yönetmeliğin ilga edilerek dava konusu Yönetmeliğin yürürlüğe konulduğu, dava konusu Yönetmeliğin sebep unsurunu teşkil eden Kanun hükmüne aykırı olduğu, 2008 tarihli Yönetmelikte değişiklik suretiyle düzenleme yapılması gerekirken yeni baştan yönetmelik çıkarılmasının düzenlemeyi sebep unsuru yönünden hukuka aykırı hale getirdiği,  öte yandan Yönetmeliğin amacını aşar şekilde ses ve gaz fişeği atabilen silah üretimi ve ticaretini ortadan kaldırdığı, bu nedenle dava konusu Yönetmeliğin amaç unsuru yönünden de hukuka aykırı olduğu iddia edilmiştir.
 İdari işlem ile ulaşılmak istenen nihai sonuç olan idari işlemin amaç unsurunun her zaman "kamu yararı" olması gerekmektedir. 
Ses ve gaz fişeği atabilen silahların nitelikleri, imali, ithali, ihracı, satışı, edinilmesi, bulundurulması, nakledilmesi ve taşınması hakkındaki usul ve esaslar ile bunlarla ilgili izin, kayıt ve tescil işlemlerini düzenleyen dava konusu Yönetmeliğin; ürünün yapısı itibariyle gerçek silah vasfına dönüştürülme ve suça karışma sıklığı sebebiyle üretim esaslarında düzenlemeler yapılarak yurt içinde ve yurt dışında ülke itibarının korunması, ayrıca yeni oluşturulan yazılım sistemleri ile kurumlararası işbirliğinin hızlandırılması, kayıt dışı üretim ve satışla mücadelenin sağlanması şeklinde tezahür eden kamu yararı amacıyla hazırlandığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla, dava konusu düzenlemede amaç unsuru yönüyle hukuka ve dayanağı Kanun'a aykırı bir yön bulunmamaktadır. Diğer taraftan, anılan amaca ulaşmak için bir takım sınırlamaların getirilip önlemlerin alınması gerektiği açık olup, amaç ile sınırlama araçları arasındaki ölçülülüğün sağlanamadığı iddiası, düzenlemenin bir bütün olarak hukuka aykırılığı sonucunu doğurmamakta, ilgili sınırlamalara özgü düzenlemeler yönünden inceleme yapılmasını gerektirmektedir.
 Gerek yargısal kararlarda gerekse öğretide idari işlemin sebep unsuru, işlemin yapılmasını gerektiren hukuki işlem veya olay olarak tanımlanmaktadır. Sebep, idareyi işlem yapmaya yönelten tüm etkenler olup, işlemin bir tür gerekçesidir.

Gerek yargısal kararlarda gerekse öğretide idari işlemin sebep unsuru, işlemin yapılmasını gerektiren hukuki işlem veya olay olarak tanımlanmaktadır. Sebep, idareyi işlem yapmaya yönelten tüm etkenler olup, işlemin bir tür gerekçesidir.
Dava konusu Yönetmeliğin dayanağı olan 5729 sayılı Kanun'un gerekçesinde, kurusıkı olarak tabir edilen ses ve gaz fişeği atabilen silahların diğer mevzuat hükümlerinde düzenlenmemiş olması sonucu bunların imali, satışı, taşınması ve bulundurulmasının ruhsata ve belgeye bağlı olmaması ve ruhsata bağlı gerçek silahlara benzerliğinden istifade edilerek gasp, hırsızlık gibi suçlarda kullanılması nedeniyle bu tür silahlarla işlenen suçların önlenebilmesi amacıyla kanuni düzenleme getirildiğinin belirtildiği; dava konusu Yönetmeliğin ise, mülga Yönetmelikteki sınırlamaların yetersiz kalması ve günün koşullarına uymaması sebebiyle, kurusıkı silahların yasadışı dönüşümünü zorlaştırıcı, kayıt dışı üretimi ile kaçakçılığını ve suça karışmalarını önleyici düzenlemelerin sevk edilmesi ihtiyacı üzerine çıkarıldığı anlaşıldığından, dava konusu düzenlemede sebep unsuru yönüyle de hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna ulaşılmaktadır. 
Öte yandan, 5729 sayılı Ses ve Gaz Fişeği Atabilen Silahlar Hakkında Kanunu'nun 5. maddesinde yer alan düzenlemeyle, İçişleri Bakanlığı ile Sanayi ve Ticaret Bakanlığına, bu Kanun kapsamına giren silahların imal, ithal, ihraç, bulundurma, nakil, satış veya edinilmesine ilişkin usul ve esaslar ile bunlarla ilgili izin, kayıt ve tescil işlemlerini yönetmelikle belirleme konusunda müştereken yetki verildiği; davalı Sanayi ve Teknoloji Bakanlığının da 06/05/2019 tarihli yazılarıyla İçişleri Bakanlığı, Dışişleri Bakanlığı, Hazine ve Maliye Bakanlığı ile (mülga Dış Ticaret Müsteşarlığının bağlı olduğu) Ticaret Bakanlığının Yönetmelik Taslağı hakkındaki görüşlerini sorduğu, gelen görüşlerin davalı Bakanlıklarca (Dışişleri Bakanlığının da katılımıyla) gerçekleştirilen toplantılarda birlikte değerlendirilerek metne son halinin verilmesi suretiyle Kanundaki görev ve yetkileri çerçevesinde dava konusu Yönetmeliğin müştereken hazırlanıp yürürlüğe konulduğu anlaşıldığından dava konusu Yönetmelikte  yetki ve şekil yönünden de hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Her ne kadar, davacılar tarafından dayanak Kanunda usul ve esasların 6 ay içerisinde  çıkarılacak yönetmelikle belirleneceğinin düzenlenmesine rağmen dava konusu Yönetmeliğin çok sonra 17/12/2019 tarihinde yürürlüğe girdiği iddia edilmiş ise de, dayanak alınan 5729 sayılı Kanun'da bahsi geçtiği gibi 6 ay içerisinde 02/05/2008 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Ses ve Gaz Fişeği Atabilen Silahlar Hakkında Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği, 17/12/2019 tarihinde yürürlüğe giren dava konusu Yönetmelik ile ise önceki Yönetmeliğin ilga edildiği, Kanun'da verilen 6 aylık sürenin disipliner nitelikte bir kural içerdiği gibi, çıkarılacak ilk yönetmeliğe yönelik olduğu, aksi kabulün, günün şartlarına uymayan, işlevsiz ve yetersiz bir düzenlemeyi idarenin hiçbir zaman bütünüyle yürürlükten kaldıramayacağı şeklinde, hukuki dayanağı olmayan bir sonuç doğuracağı, bu nedenle davacıların aksi yöndeki iddialarına itibar edilemeyeceği sonucuna varılmıştır. 
2- Dava konusu Yönetmeliğin 5. maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi ile ikinci fıkrasında geçen "birinci fıkranın (b), (e), (f) ve (ğ) bentlerinde belirtilen" ibaresi yönünden:
Dava konusu Yönetmeliğin 5. maddesinin birinci fıkrası ile imal edilecek ses ve gaz fişeği atabilen, yani kurusıkı olarak tabir edilen silahların çalışma sistemleri, mekanik yapıları ve görünümlerine ilişkin hususların belirlendiği, aynı fıkranın (h) bendi ile de bahsi geçen kurusıkı tabancaların kapak takımı/sürgü ile namlu veya gövdesine, toplu tabancalarda gövde ve topa marka, model ve seri numaralarının işlenmesi gerektiğinin düzenlendiği görülmektedir. 
Öncelikle belirtmek gerekir ki, 5729 sayılı Kanun'un 5. maddesiyle davalı idarelere verilen yetkinin, ses ve gaz fişeği atabilen silahların mekanik, fiziksel, teknik ve sair özeliklerini belirlemeyi de içerdiği hususunda duraksama bulunmamaktadır.
Dava konusu düzenlemenin, ses ve gaz fişeği atabilen silahların gerçek silaha dönüştürülmesi ve suça karışma sıklığı sonucu genel güvenlik ve asayişin bozulmasına yol açması nedeniyle üretim aşamasında marka, model, seri numarası gibi bilgilerin işlenerek silahların izinin sürülebilmesi, kaçakçılıkla mücadele edilebilmesi ve diğer suçlarda kullanılmasının önüne geçilebilmesi amacıyla getirildiği gözetildiğinde; dayanağı Kanun'a ve kamu yararı amacına aykırılık bulunmadığı gibi silah üreticilerine getirilen yükümlülüğün (verilerin silaha işlenmesi) ulaşılmak istenen amaç bakımından elverişli, gerekli ve orantılı olduğu sonucuna varılmıştır.

Ayrıca, dava tarihinden sonra 21/08/2021 tarihli ve 31575 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Ses ve Gaz Fişeği Atabilen Silahlar Hakkında Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik ile dava konusu 5. maddenin birinci fıkrasının (h) bendi yeniden düzenlenerek  "İmal edilen ses ve gaz fişeği atabilen silahların kapak takımı/sürgü ile namlu veya gövdesine, toplu tabancalarda gövde veya topa; varsa şekli ile Marka Tescil Belgesinde belirtildiği biçimde marka, model, çap bilgisi silinmeyecek şekilde işlenir. Ayrıca aynı silahların kapak takımı/sürgü ile namlu veya gövdesine, toplu tabancalarda gövde ve topa Bakanlıkça belirlenen formatta seri numaraları silinmeyecek şekilde işlenir. Üretimde seri numarası verilmesi işlemi, seri numarası atlamayacak ve mükerrer olmayacak şekilde, Ek-7’de yer alan formata uygun yapılır." halini almıştır.
Yapılan değişiklik ile toplu tabancalar yönünden hem gövde hem de top kısmına marka, model ve seri numaralarının işlenmesi zorunluluğu kaldırılarak, sadece seri numaraları yönünden bahsi geçen iki kısma işlenme zorunluluğunun devam ettirildiği; marka, model ve çap bilgisinin gövde veya top kısmından herhangi birine işlenmesinin yeterli görüldüğü, böylelikle davacının toplu tabancalardaki top kısmına işlenecek verilerin sığdırılmasının fiilen imkansız olduğu yolundaki iddiasının da ortadan kalktığı anlaşılmaktadır.
Öte yandan, dava konusu 5. maddenin ikinci fıkrasında ise, ihracat amaçlı imal edilen kurusıkı silahlarda birinci fıkrada yer alan (b), (e), (f) ve (ğ) bentlerinde belirtilen üretim esaslarının aranmayacağı düzenlenmekte olup,  birinci fıkranın diğer bentlerinde öngörülen üretim esaslarına uyulması gerektiği anlaşılmaktadır.
Davacı tarafından, yurtdışına gönderilecek ürünlerin, gideceği ülkenin düzenlemelerine ve alıcılarının taleplerine göre üretilmesi gerektiği ve ihracat amaçlı üretilen silahların herhangi bir kısıtlamaya tâbi olmaması gerektiği iddia edilmiş ise de; dava konusu Yönetmeliğin ilga ettiği 02/05/2008 tarihli ve 26864 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Ses ve Gaz Fişeği Atabilen Silahlar Hakkında Yönetmeliğin 10. maddesinin üçüncü fıkrasıyla ihraç kaydıyla üretilecek ürünlere tanınan muafiyetler nedeniyle bu ürünlerin ülkemizden ihraç edildikten sonra gerçek silaha dönüştürülerek suç unsuru olarak kullanılmaları sonucu ülkemizin uluslararası itibarının zedelenmesine ve dış ticarette sorunlar oluşmasına neden olunduğu gözetildiğinde, bahse konu sakıncaların bertarafı amacıyla getirilen düzenlemede hukuka ve kamu yararı amacına aykırılık bulunmamaktadır.
3- Dava konusu Yönetmeliğin 8. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi ile altıncı ve sekizinci fıkraları yönünden:

3- Dava konusu Yönetmeliğin 8. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi ile altıncı ve sekizinci fıkraları yönünden: 
Dava konusu Yönetmeliğin "Üretim izni" başlıklı 8. maddesinin birinci fıkrasında, ses ve gaz fişeği atabilen prototip üretim iznine sahip numune silahların, gerekli test ve incelemelere esas olmak üzere beyan edilen teknik resme ve prototip üretim iznine uygunluğunun, Yönetmeliğin 5. maddesinde belirtilen üretim esasları çerçevesinde özelliklerini tespit etmek ve fabrikada üretilebilme koşullarını denemek için yapılan incelemelerin usulü ile incelemelerde kullanılan silahlar ile kesiti alınmış namlunun mühürlenerek muhafaza edilmek üzere firmaya iade edileceği düzenlenmiştir. Benzer düzenleme, mülga Yönetmeliğin 7. maddesinin 3. fıkrasında da yer almıştır.
Davacı tarafından, üretici firmalara yüklenen muhafaza sorumluluğunun süresinin ve yükümlülüğe uyulmamasının sonuçlarının belirsizliği nedeniyle düzenlemenin hukuka aykırı olduğu ileri sürülmüş; davalı idare tarafından ise, kurusıkı silahların tekrar incelenmesine ihtiyaç duyulma ihtimali ve Kriminal Polis Laboratuvarlarındaki işlem hacmine bağlı muhafaza alanı yetersizliği nedeniyle dava konusu düzenlemenin tesis edildiği savunulmuştur.
Buna göre, numune silahların ilgili kamu kurumu (kriminal laboratuvarlar) nezdinde muhafazasının imkansızlığı nedeniyle mühürlenerek muhafaza edilmek üzere firmaya iadesinin öngörülmesiyle, tekrar inceleme ihtiyacının doğması durumunda silaha kolay ulaşılmasının ve silahta sonradan yapılabilecek değişikliklerin tespitinin sağlanmasının amaçlandığı görülmektedir.
Öte yandan, maddenin bir bütün (sistematik) olarak incelenmesi neticesinde, üretici firmalara yüklenen muhafaza sorumluluğunun firmanın üretim izninin iptaline kadar geçerli olduğu ve söz konusu yükümlülüğün ihlaline yönelik olarak Yönetmeliğin bütününde herhangi bir yaptırım öngörülmediği anlaşıldığından, anılan konularda belirsizlik veya eksik düzenleme olduğu yolundaki davacı iddiasına da itibar edilmemiştir.
Bu itibarla, Yönetmeliğin 8. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde hukuka ve kamu yararı ile hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
Aynı maddenin altıncı fıkrasında, firmanın talebi doğrultusunda üretim izin belgesinin iptal edilebileceği düzenlenmiş olup; davacı tarafından, üreticinin talebinin faaliyetini sonlandırma yönünde olmasına rağmen davalı idareye iznin iptali noktasında bağlı yetki değil, takdir yetkisi tanınmasının angarya yasağına aykırı olacağı ileri sürülmektedir.

Aynı maddenin altıncı fıkrasında, firmanın talebi doğrultusunda üretim izin belgesinin iptal edilebileceği düzenlenmiş olup; davacı tarafından, üreticinin talebinin faaliyetini sonlandırma yönünde olmasına rağmen davalı idareye iznin iptali noktasında bağlı yetki değil, takdir yetkisi tanınmasının angarya yasağına aykırı olacağı ileri sürülmektedir.
Bununla birlikte, gerek Yönetmeliğin sistematiği, gerek İdare Hukuku ilkeleri, gerekse davalı idarelerin savunmaları çerçevesinde dava konusu fıkra incelendiğinde; fıkradaki düzenlemeyle, üretim izin belgesinin iptalinin, mutlaka idarece resen tesis edilecek bir işlem olmadığının, firmanın talebi doğrultusunda da tesis edilebileceğinin kastedildiği anlaşılmakta olup, kural olarak (seferberlik gibi olağan dışı yükümlülüklerin getirilebileceği haller hariç) idarenin firma talebi üzerine iptal konusunda bağlı yetkisinin bulunduğu kuşkusuzdur.
Bu itibarla, maddenin altıncı fıkrasına yönelik hukuka aykırılık iddiasının da yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır. 
Aynı maddenin sekizinci fıkrasında ise, gerçek silaha dönüştürülmesi ve suça karışma sıklığı sebebiyle ülke itibarının zedelendiği konusunda yurt içi piyasada İçişleri Bakanlığı, yurt dışı piyasada Dışişleri Bakanlığının görüşü doğrultusunda ilgili ürünlere ilişkin izinlerin Bakanlıkça iptal edileceği düzenlenmiştir.
Fıkrayla, üretim iznine uygun üretilmesine rağmen ürünün yapısı itibarıyla kolayca ve sıklıkla gerçek silah vasfına dönüştürüldüğü hususunda ciddi tespitlerin yapılmış olması halinde, ülkemizin itibarının zedelenmesinin engellenmesi, can ve mal güvenliğinin sağlanması amacıyla sadece söz konusu ürünlere ilişkin üretim izninin iptalinin öngörüldüğü, firmaya ait kuruluş izninin iptaline yönelik bir kural getirilmediği, ayrıca bir yaptırımın değil idari bir tedbirin söz konusu olduğu, üstün kamu yararı ile üreticilerin bireysel yararı (ürünü üretmeye devam etme) arasında makul bir denge kurulduğu, bu haliyle düzenlemede hukuka ve kamu yararı ile hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı kanaatine ulaşılmıştır.
4- Dava konusu Yönetmeliğin 8. maddesinin yedinci fıkrasının ikinci cümlesi yönünden:
Dava konusu düzenlemede, ticari faaliyetinin sona ermesi nedeniyle üretim izin belgeleri iptal edilen bir firmanın üretim iznine konu silahlara ait elindeki numuneleri, muhafazasının sağlanması için başka bir firmaya teslim etmesinin zorunlu olduğu öngörülmüştür.
Davacılar tarafından, piyasaya arz edilen ürünlerin numunelerinin, üretim izni konusunda yetkili olan ve denetimini yapan davalı idareler bünyesinde saklanmasının gerektiği, bunun daha güvenli olacağı, üretilen ve piyasaya arz edilen ürün hakkında hiçbir bilgisi olmayan üçüncü kişi konumundaki firmaya, teslim edilen numunelerden dolayı herhangi bir sorumluluk yüklenip yüklenmeyeceği hususunun da Yönetmelikte belirtilmediği, kuralın bu yönden de açıklık ve belirlilik ilkelerine aykırı olduğu iddia edilmektedir.

Davalı idareler tarafından, düzenlemenin amacının, silahın mevcut hali ile kriminal birimlerce mühürlenmiş kopyasının (numunesinin) mukayese edilerek silahta sonradan yapılan tadilatların ortaya çıkarılması ve silahın suçta kullanıldığı olaylarla ilgili yürütülen davaların doğru sonuçlanmasının sağlanması olduğu belirtilmektedir.
 Ancak numunelerin muhafazası konusunda üçüncü kişilere yükümlülük getirilmesine izin veren herhangi bir yasal dayanak bulunmadığı gibi düzenlemede numunelerin teslim edileceği firma ile faaliyeti sona eren firma arasında herhangi bir organik ya da hukuki ilişki veya bağlantının varlığı da aranmamaktadır. Diğer taraftan, bu mecburiyetin, yükümlülük getirilen firmanın kendi ticari faaliyetiyle ilgisinin bulunmadığı hususunda da kuşku yoktur. Ayrıca, adeta bir yediemin gibi muhafazayla yükümlü kılınan firmaya bu faaliyeti nedeniyle herhangi bir ücret/hakediş öngörülmediği de açıktır.
Buna göre, mühürlü numunenin muhafazası konusunda üçüncü şahıslara getirilen mecburiyetin; muhafaza sorumluluğu yüklenen firma ile hiçbir ilgisinin olmadığı, esas itibarıyla faaliyeti sona eren firma ve davalı idareler yönünden önem arz eden bir mahiyet gösterdiği, kaldı ki kuralın getiriliş amacına aykırı olarak numunenin bırakıldığı firmaya söz konusu numunelerin teslim edildiği haliyle muhafaza edilmesi konusunda Yönetmelikte herhangi bir sorumluluk da getirilmediği, yargısal uyuşmazlıkların maddi gerçeğe uygun olarak çözülebilmesine yönelik kamu yararı ile kıyaslandığında ise muhafazayla yükümlü kılınan firmalara getirilen karşılıksız (bilabedebl) mecburiyetin orantısız olduğu ve angaryaya dönüştüğü anlaşılmaktadır.
Bunun yanında, üretim izni iptal edilen firmanın ticari sır niteliğini taşıyan numune ses ve gaz fişeği atabilen silahlarının halen üretime devam eden üçüncü bir firmaya teslim edilmesinin ticari sırların korunması ilkesine de aykırılık teşkil edebileceği tabiidir.
Bu itibarla, ticari faaliyeti sona eren firmalardan devralınacak numune silahların muhafazasının idarenin kendi kurum ve kuruluşlarıyla ve kaynaklarıyla yapılabilme imkanı bulunmakta iken, hiçbir hukuki sorumluluğu olmayan üçüncü bir firmaya teslimini öngören düzenlemede; idarenin dayanağını yasadan almayan hiçbir yetkiyi kullanamayacağı (kanuni idare) ilkesine, angarya yasağına, orantılılık ilkesine, dolayısıyla hukuka uyarlık bulunmamaktadır.
5-Dava konusu Yönetmeliğin 9. maddesinin birinci fıkrası yönünden:
Dava konusu “Aksam üretimi” başlıklı 9. maddenin birinci fıkrası ile, sadece aksam üretmek üzere kurulmuş firmaların, nihai ürünü üretmemek koşulu ile Bakanlıktan aksam üretimine ilişkin yetki belgesi alması gerektiği düzenlenmiştir.
Davacı tarafından, silahların parçalarını değil de bunların sadece kalıplarını üreten kalıpçıların da madde kapsamında değerlendirilip değerlendirilmeyeceği hususunun belirsiz olduğu ileri sürülmektedir.

Dava konusu “Aksam üretimi” başlıklı 9. maddenin birinci fıkrası ile, sadece aksam üretmek üzere kurulmuş firmaların, nihai ürünü üretmemek koşulu ile Bakanlıktan aksam üretimine ilişkin yetki belgesi alması gerektiği düzenlenmiştir.
Davacı tarafından, silahların parçalarını değil de bunların sadece kalıplarını üreten kalıpçıların da madde kapsamında değerlendirilip değerlendirilmeyeceği hususunun belirsiz olduğu ileri sürülmektedir.
Bununla birlikte, dava konusu Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde, aksam, ses ve gaz fişeği atabilen silahın gövde (çerçeve), namlu, kapak (sürgü), toplu tabanca fişek haznesi, ateşleme tertibatı veya bunların yerine konabilen unsurları olarak tanımlandığından, bu silahların kalıplarını üretenlerin dava konusu fıkra kapsamına girmediği, dolayısıyla kuralda hukuki belirsizlik bulunmadığı açıktır. Nitekim davalı idarelerin savunmasında da bu husus, kalıbın tüm sektörlerin imalat süreçlerinde kullanılan genel imalat malzemesi olması nedeniyle kurusıkı silahların kalıplarını üreten firmalar için yetki belgesi alma şartının getirilmediği belirtilmek suretiyle açıkça kabul edilmiştir.
Bu itibarla, dava konusu fıkrada hukuki güvenlik ilkesine aykırı bir yön bulunmamaktadır.
6- Dava konusu Yönetmeliğin 10. maddesinin birinci fıkrası yönünden:
Yönetmeliğin “Teknik sorumluluk esasları” başlıklı 10. maddesinin dava konusu birinci fıkrasında, teknik sorumlunun bulunduğu il sınırları içerisinde ikamet edeceği, birden fazla ilde teknik sorumluluk üstlenemeyeceği düzenlenmiştir.
Anayasa’nın 13. maddesinde, temel hak ve hürriyetle ilgili sınırlamaların, özlerine dokunmaksızın Anayasa’nın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak yapılabileceği ve bu sınırlamaların Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı belirtilerek, sınırlandırmanın ölçüsü ortaya konulmuştur.
Anayasanın 23. maddesinde, herkesin, yerleşme ve seyahat hürriyetine sahip olduğu, yerleşme hürriyetinin, suç işlenmesini önlemek, sosyal ve ekonomik gelişmeyi sağlamak, sağlıklı ve güvenli kentleşmeyi gerçekleştirmek ve kamu mallarını korumak; seyahat hürriyetinin ise, suç soruşturma ve kovuşturması sebebiyle ve suç işlenmesini önlemek amacıyla ancak kanunla sınırlanabileceği hükmüne yer verilmiştir.