muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/143, Karar No: 2024/4886, Tarih: 25.09.2024

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 341. maddesinde yer alan "Vergi ziyaı, mükellefin veya sorumlunun vergilendirme ile ilgili ödevlerini zamanında yerine getirmemesi veya eksik yerine getirmesi yüzünden verginin zamanında tahakkuk ettirilmemesini veya eksik tahakkuk ettirilmesini ifade eder." kuralıyla vergi ziyaı tanımlanmış; ayrıca, maddede, vergi mükellef veya sorumlusunun vergi ziyaına neden olabilecek kimi yasaya aykırı halleri sayılmıştır. Kanun’un Vergi Ziyaı Cezası başlıklı 344. maddenin ikinci fıkrasında ise, vergi ziyaına 359. maddede yazılı fiillerle sebebiyet verilmesi halinde bu cezanın üç kat olarak uygulanacağı kurala bağlanmıştır. 359. maddede de, defter, kayıt ve belgeleri tahrif edenler veya gizleyenler veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleyenler veya bu belgeleri kullananlar kaçakçılık fiillerini işlemiş olacakları belirtilmiş; ayrıca, sahte belge, “gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge”; muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge ise, “gerçek bir muamele veya duruma dayanmakla birlikte bu muamele veya durumu mahiyet veya miktar itibariyle gerçeğe aykırı şekilde yansıtan belge” olarak tanımlanmıştır. Bu halde, 359. maddede sayılan sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenleme ve kullanma eylemleri ile vergi ziyaı ortaya çıkmışsa, vergi ziyaı cezası üç kat olarak kesilecektir. Vergi Usul Kanunu’nun 30. maddesinin 2. fıkrasının (4) numaralı bendine göre de, defter kayıtları ve bunlarla ilgili vesikaların vergi matrahının doğru ve kesin olarak tespitine imkân vermeyecek derecede noksan, usulsüz ve karışık olması dolayısıyla ihticaca salih bulunmaması re’sen tarh sebebidir. Sözü edilen kurallara göre, sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenlemesi veya kullanılması re’sen takdiri gerektiren sebep olup bu hallerin varlığında, re’sen verginin tarh edileceği ve tarh edilen bu vergiye bağlı olarak da vergi ziyaı cezası kesileceği hususu belirli, ulaşılabilir ve öngörülebilir niteliktedir.

Sahte belgenin ne olduğunu (olayda sahte fatura) tanımlayan 359. madde, bakılmakta olan davada uygulanacak yasa kuralıdır. Diğer deyişle olayda, 359’uncu maddenin yorumu ve maddi olaya uygulanması söz konusudur. Vergi usuldeki sahte fatura, gerçekte şeklen mevzuatın öngördüğüne uygundur. Ancak, bu tür fatura ile yapılan işlem, hukuk normunda nitelenen sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcıdır. Normun nitelemesi ise hukukidir. Tıpkı, ceza hukukunda gerçekleşen maddi bir olayın suç olarak nitelendirilmesi gibi. Sahte fatura olayında da, mahkemelerin yaptıkları saptamaya göre gerçek olan işlemlerin suç, yani sahte fatura düzenleme ve/veya kullanma eylemleri oluşturup oluşturmadığının nitelendirilmesi söz konusudur. Bu ise, hukuki bir nitelemedir. Esasen, hukuk kuralı (norm) ölçü alınarak yapılacak her türlü niteleme, hukukidir. Temyiz mercii, 359. maddenin içeriğine göre, idareyi belgenin sahte olduğu sonucuna ulaştıran tespitlerin mahkeme hükmündeki hukuki nitelendirilmesinin denetimini yapar. 
Nitekim Danıştay’ın diğer vergi daireleri ve Vergi Dava Daireleri Kurulu, sahte fatura veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı faturalardan kaynaklanan tüm uyuşmazlık türlerinde  verilen kararların temyiz incelemesini, uyuşmazlığın maddi/hukuki yönü gibi bir ayrıma girmeksizin yapmaktadır. Temyizde, mahkemece, bu tür belge düzenleme ve kullanma fiillerinin işlendiğine dair vergi incelemesine yetkili olanlarca düzenlenen raporda yer alan tespitlerin incelenip değerlendirilerek, davada uygulanacak hukuk kuralına göre, yaptığı hukuki nitelendirmenin hukuka uygun olup olmadığı incelemesi yapılarak sonuca varılmaktadır. Danıştay Kanunu’nun 23. maddesine 6723 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 23/07/2016 tarihinden sonra da temyiz denetimini bu usulle sürdürmektedir.
Bu bağlamda, Daire tarafından, sahte belge veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı  fatura düzenlemek suretiyle elde edilen komisyon gelirinin kayıt ve beyan dışı bırakılması ve bu tür faturaların katma değer vergisi uygulamasında indirime konu edilmesi ile yine bu nitelikteki faturaların maliyet unsuru olarak kayıtlara yansıtılmasından kaynaklanan cezalı tarhiyata yönelik uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz incelemesinin; hem kendi içinde sahte ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge ile bağlantılı diğer tüm uyuşmazlıklarda verilen kararların temyiz inceleme yönteminden hem de Danıştay'ın diğer vergi daireleri ve Vergi Dava Daireleri Kurulu'nun bu alandaki temyiz inceleme yönteminden farklılaştırılarak sonuçlandırılması usulüne, adil yargılanma hakkı kapsamındaki hakkaniyete uygun yargılanma hakkı da gözetilerek, katılınmamaktadır.

Açıklanan nedenle, temyize konu kararın; uyuşmazlık konusu dönemde davacıya fatura düzenleyen mükellef hakkındaki vergi tekniği raporlarında yer alan tespitlerin uygulanacak kural kapsamında hukuki nitelendirmesinin hukuka uygun olup olmadığının denetiminde, söz konusu bu tespitler ve temyiz aşamasında ileri sürülen iddialar incelenerek karar verilmesi gerektiği görüşüyle kararın buna ilişkin kısmına katılmıyorum.
Öte yandan; 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun bakılmakta olan davada tarhiyatın davacının uzman hekimlik faaliyeti kapsamında yaptığı estetik amaçlı işlemlerin tabi olacağı katma değer vergisi oranına ilişkin kısmına uygulanacak yasa kuralı olan 28. maddesi ile maddenin verdiği bu yetkiye dayanılarak alınan kararın birlikte değerlendirilmesinden; tarhiyata dayanak alınan rapordaki tespitlere göre estetik amaçlı yürütülen hizmetin niteliği gözetildiğinde, vergi idaresince %18 katma değer vergisi oranı esas alınarak hesaplanan matrah üzerinden yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık görülmediği sonucuna varılmıştır. Bu bakımdan, temyize konu edilen kararın buna ilişkin hüküm fıkrasının bozulması gerektiği görüşüyle kararın bu kısmına katılmıyorum.
Ayrıca, temyiz mercilerinin esas rolü, yukarıda belirtildiği gibi, ülke genelinde, hukukun uygulanmasında içtihat birliğinin sağlanması olup, temyiz denetiminde, olaya uygulanacak hukuk kuralının; doğru belirlenip belirlenmediğine, doğru yorumlanıp yorumlanmadığına ve aynı zamanda doğru olarak uygulanıp uygulanmadığına bakılır. Bu bakımdan, temyize konu kararın, hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle yapılan tarhiyata ilişkin hüküm fıkrasının davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda yer alan tespitlerin uygulanacak kurallar kapsamında hukuki nitelendirmesinin hukuka uygun olup olmadığının denetiminde, söz konusu bu tespitler ile temyiz aşamasında ileri sürülen iddialar birlikte incelenerek karar verilmesi gerektiği görüşüyle kararın bu kısmına da katılmıyorum.
 
(XX)-KARŞI OY :
1-Uyuşmazlığın, katma değer vergisi oranına ilişkin kısmı yönünden;
Davalı idarece temyize konu edilen hüküm fıkrasında uyuşmazlık, davacının uzman hekimlik faaliyeti kapsamında yaptığı estetik amaçlı işlemlerin tabi olacağı katma değer vergisi oranına ve özel usulsüzlük cezasına ilişkindir.

(XX)-KARŞI OY :
1-Uyuşmazlığın, katma değer vergisi oranına ilişkin kısmı yönünden;
Davalı idarece temyize konu edilen hüküm fıkrasında uyuşmazlık, davacının uzman hekimlik faaliyeti kapsamında yaptığı estetik amaçlı işlemlerin tabi olacağı katma değer vergisi oranına ve özel usulsüzlük cezasına ilişkindir.
30.12.2007 tarihli resmi gazetede yayımlanan 2007/13033 sayılı Mal ve Hizmetlere Uygulanacak Katma Değer Vergisi Oranlarının Tespitine İlişkin Karar'da Mal teslimleri ile hizmet ifalarına uygulanacak katma değer vergisi oranlarının ekli listelerde yer alanlar hariç olmak üzere, vergiye tabi işlemler için  % 18, ekli (I) sayılı listede yer alan teslim ve hizmetler için % 1, ekli (II) sayılı listede yer alan teslim ve hizmetler için % 8 olacağı hüküm altına alınmış olup (II) sayılı listenin B) Diğer Mal ve Hizmetler başlıklı 21. bendinde ise İlgili Bakanlıklar ya da kanunlarla izin verilen gerçek veya tüzel kişiler tarafından yerine getirilen insan veya hayvan sağlığına yönelik koruyucu hekimlik, teşhis, tedavi ve rehabilitasyon hizmetleri (hayvan ırkının ıslahına yönelik hizmetler dahil), ambulans hizmetleri sayılmıştır.
Dava konusu tarhiyatın dayanağı vergi inceleme raporundaki tespitlerden, davacının saç ekimi ve benzeri estetik sağlık hizmetleri alanında faaliyette bulunduğu, tarhiyata esas işlemlerinin saç ekimi ve estetik müdahale hizmeti şeklinde olduğu görülmüştür.
 Davacının faaliyeti olan güzellik amacı ile yapılan estetik operasyonlar yukarıda yer verilen Bakanlar Kurulu Kararında sayılan %8 katma değer vergisi oranına tabi hizmetlerden sayılamayacağından tarhiyata ilişkin hüküm fıkrasının bozulması gerektiği oyuyla karara katılmıyorum.
  2-Sahte fatura kullanma fiili sebebiyle yapılan tarhiyata ilişkin kısım yönünden;
 2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun 23. maddesinde, Danıştayın temyiz mercii olarak görevinin, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlı olduğu kurala bağlanmıştır.  
İdari işlemlerin yargısal denetiminin hukuka uygunluk denetimi ile sınırlı olması karşısında bu denetimin maddi olayı da kapsadığının kabulü gerekir. Şöyle ki idari davaya konu işlemler, dayandığı, düzenlediği olaydan soyutlanmış olarak yargılamaya konu edilemez. Birçok idari uyuşmazlıkta maddi olanla hukuki olan arasında bir ayrım yapmak mümkün olmayabilir. 
İdari davalarda inceleme konusu olan hukuki işlem niteliğindeki bir idari işlemdir. Hukuki işlemin incelenmesi, işlemin dayanağı durumunda bulunan maddi olaydan bağımsız bir inceleme değildir.
Adli yargıda maddi olay incelemesi yapılırken nasıl ki olayın subuta erip ermediği incelenerek bir sonuca ulaşılıyor ise idari yargıda da idarelerce tesis edilen işlemlerin dayanağını teşkil eden maddi olayın irdelenerek sonuca ulaşılması esastır. 
213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesinde, sahte belge "gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge" olarak tanımlanmaktadır.

Adli yargıda maddi olay incelemesi yapılırken nasıl ki olayın subuta erip ermediği incelenerek bir sonuca ulaşılıyor ise idari yargıda da idarelerce tesis edilen işlemlerin dayanağını teşkil eden maddi olayın irdelenerek sonuca ulaşılması esastır. 
213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesinde, sahte belge "gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge" olarak tanımlanmaktadır. 
Davacının bir kısım alımlarını sahte faturayla belgelendirdiği yolunda tespitler içeren vergi inceleme raporuna istinaden yapılan tarhiyatın ve kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemiyle açılan davayı sonuçlandıran Vergi Mahkemesi kararına anılan hüküm fıkrasına yöneltilen davacı istinaf başvurusuna ilişkin Bölge İdare Mahkemesi Vergi Dava Dairesi kararına yöneltilen temyiz istemi hakkında, faturaların temin edildiği mükellef hakkında düzenlenen vergi tekniği raporundaki tespitler değerlendirilmek suretiyle karar verilmesi gerektiği oyuyla Daire kararına katılmıyorum.
Danıştay — Esas No: 2024/5138, Karar No: 2024/3743, Tarih: 25.09.2024

"İçtihat Metni"
 
         T.C.
  D A N I Ş T A Y
ONİKİNCİ DAİRE
Esas	No : 2024/5138
Karar	No : 2024/3743
  YETKİLİ  YARGI YERİNİN BELİRLENMESİ KARARI  
 
... vekili Av. ... tarafından Emniyet Genel Müdürlüğüne karşı açılan davada; Adıyaman 1. İdare Mahkemesinin 26/04/2024 tarih ve E:2024/1061, K:2024/2404 sayılı kararı ile Rize İdare Mahkemesinin 27/05/2024 tarih ve E:2024/420, K:2024/481 sayılı kararı üzerine çıkan yetki uyuşmazlığına ilişkin dosya, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 43. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca incelenerek işin gereği görüşüldü:
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "Kamu görevlileri ile ilgili davalarda yetki" başlıklı 33. maddesinin üçüncü fıkrasında; kamu görevlilerinin görevle ilişkisinin kesilmesi sonucunu doğurmayan disiplin cezaları ile ilerleme, yükselme, sicil, intibak ve diğer özlük ve parasal haklarıyla ilgili davalarda yetkili mahkemenin, ilgilinin görevli bulunduğu yer idare mahkemesi olduğu hükme bağlanmıştır. 
Dosyanın incelenmesinden; Rize İl Emniyet Müdürlüğünde polis memuru olarak görev yapmakta iken 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Geçici 35. maddesi uyarınca kamu görevinden çıkarılmakla birlikte, bu işlemin iptali istemiyle açılan davanın reddi yolundaki Rize idare Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusu üzerine, anılan işlemin Samsun Bölge İdare Mahkemesi 1. İdari Dava Dairesinin 26/12/2023 tarih ve E:2023/988, K:2023/1211 sayılı kararıyla iptal edilmesi ve yoksun kaldığı parasal haklarının, hakediş tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesine, özlük haklarının iadesine karar verilmesi üzerine göreve iade edilen ve halen Adıyaman ilinde görev yapan davacı tarafından; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik, fazla mesai ücretlerine karşılık 10-TL, terör tazminatlarına karşılık 10-TL, banka promosyonuna karşılık 10-TL, seçim ücretine karşılık 10-TL, görevde olsaydı alacağı ödüllendirmelere karşılık 10-TL, yaşadığı manevi huzursuzluğa karşılık 110.000,00-TL manevi tazminatın yasal faiziyle ödenmesine karar verilmesi istemiyle dava açıldığı anlaşılmaktadır.
Bu durumda;  kamu görevlisi olan davacının parasal haklarını da içeren uyuşmazlığın görüm ve çözümünde, 2577 sayılı Kanun'un 33. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacının görev yaptığı yerdeki Adıyaman İdare Mahkemesi yetkili bulunmaktadır.
 Açıklanan nedenlerle; davanın görüm ve çözümünde Adıyaman İdare Mahkemesinin yetkili olduğuna, dava dosyasının Adıyaman 1. İdare Mahkemesine gönderilmesine, kararın Rize  İdare Mahkemesine ve taraflara bildirilmesine, 25/09/2024 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.
 
        (X) KARŞI OY :

Açıklanan nedenlerle; davanın görüm ve çözümünde Adıyaman İdare Mahkemesinin yetkili olduğuna, dava dosyasının Adıyaman 1. İdare Mahkemesine gönderilmesine, kararın Rize  İdare Mahkemesine ve taraflara bildirilmesine, 25/09/2024 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.
 
        (X) KARŞI OY :
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun “İptal ve tam yargı davaları” başlıklı 12. maddesinde, “İlgililer haklarını ihlal eden bir idari işlem dolayısıyla Danıştaya ve idare ve vergi mahkemelerine doğrudan doğruya tam yargı davası veya iptal ve tam yargı davalarını birlikte açabilecekleri gibi, ilk önce iptal davası açarak bu davanın karara bağlanması üzerine, bu husustaki kararın veya kanun yollarına başvurulması halinde verilecek kararın tebliği veya bir işlemin icrası sebebiyle doğan zararlardan dolayı icra tarihinden itibaren dava süresi içinde tam yargı davası açabilirler." hükmü yer almaktadır.
2577 sayılı Kanun'un 36. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ise; idari sözleşmelerden doğanlar dışında kalan tam yargı davalarında yetkili mahkemenin, zararı doğuran uyuşmazlığı çözümlemeye yetkili yer idare mahkemesi olduğu kuralına yer verilmiştir.
Dosyanın incelenmesinden; Rize İl Emniyet Müdürlüğünde polis memuru olarak görev yapmakta iken 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Geçici 35. maddesi uyarınca kamu görevinden çıkarılmakla birlikte, bu işlemin iptali istemiyle açılan davanın reddi yolundaki Rize İdare Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusu üzerine, anılan işlemin Samsun Bölge İdare Mahkemesi 1. İdari Dava Dairesinin 26/12/2023 tarih ve E:2023/988, K:2023/1211 sayılı kararıyla iptal edilmesi ve yoksun kaldığı parasal haklarının, hakediş tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesine, özlük haklarının iadesine karar verilmesi üzerine göreve iade edilen ve halen Adıyaman ilinde görev yapan davacı tarafından; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik, fazla mesai ücretlerine karşılık 10-TL, terör tazminatlarına karşılık 10-TL, banka promosyonuna karşılık 10-TL, seçim ücretine karşılık 10-TL, görevde olsaydı alacağı ödüllendirmelere karşılık 10-TL, yaşadığı manevi huzursuzluğa karşılık 110.000,00-TL manevi tazminatın yasal faiziyle ödenmesine karar verilmesi istemiyle dava açıldığı anlaşılmaktadır.
Bu durumda; iptal kararına dayalı olarak açıldığı ve iptal edilen işlemden kaynaklandığı sonucuna varılan işbu tam yargı davasına ilişkin uyuşmazlığın görüm ve çözümünde yetkili mahkemenin; 2577 sayılı Kanun'un 36. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtildiği üzere, zararı doğuran uyuşmazlığı çözümlemeye yetkili idare mahkemesi olan Rize İdare Mahkemesi olduğu görüşüyle karara katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2024/4899, Karar No: 2024/3735, Tarih: 25.09.2024

Danıştay 12. Daire Başkanlığı         2024/4899 E.  ,  2024/3735 K.


"İçtihat Metni"
         T.C.
 D A N I Ş T A Y
 ON İKİNCİ DAİRE 
Esas	No : 2024/4899
Karar	No : 2024/3735
YETKİLİ  YARGI YERİNİN BELİRLENMESİ KARARI
 
... vekili Av. ... tarafından Milli Savunma Bakanlığına karşı açılan davada; Ankara 22. İdare Mahkemesinin 19/07/2024 tarih ve E:2024/582, K:2024/1060 sayılı kararı ile İzmir 5. İdare Mahkemesinin 22/08/2024 tarih ve E:2024/1121, K:2024/951 sayılı kararı üzerine çıkan yetki uyuşmazlığına ilişkin dosya, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 43. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca incelenerek işin gereği görüşüldü:
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İdarî davalarda genel yetki" başlıklı 32. maddesinin birinci fıkrasında, ''Göreve ilişkin hükümler saklı kalmak şartıyla bu Kanun'da veya özel kanunlarda yetkili idare mahkemesinin gösterilmemiş olması halinde, yetkili idare mahkemesi, dava konusu olan idarî işlemi veya idarî sözleşmeyi yapan idarî merciin bulunduğu yerdeki idare mahkemesidir." hükmüne yer verilmiştir. 
Dosyanın	incelenmesinden; emekli subay olan davacının, hakkında yürütülen idari soruşturma kapsamında, savunmasını talep eden ve amiri konumunda bulunan S.S. tarafından yöneltilen soruların masumiyet karinesini ihlal eder mahiyette olduğu, S.S.'nin, kamu görevlisinin riayet etmesi gereken görevin gereklerine aykırı hareket ettiğinden bahisle, adı geçen hakkında idari soruşturma açılması talebiyle yaptığı başvurunun reddine ilişkin Milli Savunma Bakanlığı Personel Genel Müdürlüğünün 12/03/2024 tarih ve E-... sayılı işleminin iptali istemiyle dava açıldığı anlaşılmaktadır. 
Bu durumda; emekli subay olan davacının, görevde olduğu dönemde amiri konumundaki S.S. hakkında disiplin soruşturması başlatılması talebinin reddine ilişkin işlemden kaynaklanan uyuşmazlığın, 2577 sayılı Kanun'un 20/C maddesi kapsamında değerlendirilemeyeceği; öte yandan, davacının işbu davanın açıldığı tarihte emekli olduğu, kamu görevlisi sıfatının bulunmadığı hususları bir arada değerlendirildiğinde, uyuşmazlığın görüm ve çözümünde, 2577 sayılı Kanun'un 32. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, işlemi tesis eden Milli Savunma Bakanlığının bulunduğu yerdeki Ankara İdare Mahkemesi yetkili bulunmaktadır. 
 Açıklanan nedenlerle; davanın görüm ve çözümünde Ankara İdare Mahkemesinin yetkili olduğuna, dava dosyasının Ankara 22. İdare Mahkemesine gönderilmesine, kararın İzmir 5. İdare Mahkemesine ve taraflara bildirilmesine, 25/09/2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2021/3124, Karar No: 2024/4774, Tarih: 25.09.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
SEKİZİNCİ DAİRE
Esas   No : 2021/3124
Karar  No : 2024/4774  
TEMYİZ EDEN (DAVALI)	: ...  Genel Müdürlüğü	  
VEKİLİ	: Av. ... 
KARŞI TARAF (DAVACI)	: ...  Altın İşletmeleri A.Ş.
VEKİLİ	: Av. ... 
İSTEMİN KONUSU	: ...  Bölge İdare Mahkemesi ...  İdari Dava Dairesinin  ...  gün ve E:... , K:...  sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. 
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Giresun İli, Yağlıdere İlçesinde bulunan S:...  sayılı IV(C) Grubu işletme ruhsatlı maden sahası ile ilgili olarak  3213 sayılı Maden Kanunu'nun 7. maddesinde yer alan izinlere dair belgelerin süresi içerisinde davalı idareye verilmediğinden bahisle anılan Kanunun 24. maddesinin 11. fıkrası ve 13. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 54.812-TL idari para cezası verilmesine ilişkin Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı Maden İşleri Genel Müdürlüğü'nün 14/06/2017 tarihli işleminin iptali istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının  özeti: ...  İdare Mahkemesince verilen ...  tarih ve E:... , K:...  sayılı kararda; S:...  numaralı IV. Grup maden işletme ruhsatının 13.09.2010 tarihinde yürürlüğe girdiği, mevzuatta belirtilen üç yıllık süre içerisinde alınması gereken diğer izinler ile belgelerin davacı şirket tarafından temin edildiği, mülkiyet izni kapsamında orman izin belgesinin temini için süresi içerisinde ilk olarak 31.07.2012 tarihinde başvuruda bulunulduğu, Giresun Orman Bölge Müdürlüğü'nün ...  tarih ve ...  sayılı cevabi yazısıyla talebin Orman Genel Müdürlüğü'nce yapılan nihai değerlendirme sonucunda uygun bulunmadığının bildirildiği, ardından davacı şirketin 15.08.2013 tarihinde tekrardan yaptığı başvuru üzerine devam eden süreçte ilgili diğer kurumların da görüş ve istekleri doğrultusunda talebin 13.09.2010 tarihinden yürürlüğe giren işletme ruhsatından itibaren üç yıllık süre içerisinde, yani 13.09.2013 tarihine kadar sonuçlandırılamadığı, tüm bu açıklamalardan anlaşıldığı üzere davacı şirketin mevzuatta belirtilen süre içerisinde gerekli olan izinleri almak amacıyla bşavuruda bulunmasına rağmen birtakım idari ve teknik eksikliklerden dolayı mülkiyet izni kapsamında orman izin belgesinin alınamadığı, ancak söz konusu belgenin alınamamasında, yükümlülüklerini makul süreler içerisinde yerine getiren davacı şirkete atfı kabil bir kusurun bulunmadığı anlaşıldığından, mevzuatta belirtilen süre içerisinde alınması gereken orman izin belgesinin davalı idareye tevdi edilmediğinden bahisle tesis edilen dava konusu işlemde hukuka ve hakkaniyete uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:	İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.