muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2118, Karar No: 2015/4950, Tarih: 16.02.2015

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılama. Keza aynı şey kısmi dava için de sözkonusudur.

Somut olayın özellikleri dikkate alınarak, yukarıda belirtilen açıklamalar ışığında, davanın belirsiz alacak davası olarak açılabilmesi için gerekli şartların bulunup bulunmadığının değerlendirilmesine gelince;

Davacı, çalışma süresi ve ücretini bilmektedir. Bu nedenle dava konusu kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının miktarını belirleyebilme imkanına sahip olup, anılan alacak kalemleri yönünden belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığından mahkemece bu yönde yapılan tespit ve bu alacak kalemleri ile ilgili olarak verilen usulden ret kararında isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak davacı, davalı işverenin tuttuğu, işverenin elinde bulunan işe giriş çıkış kayıtları ile kart okuma sistemi dökümlerine dayanarak fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir. Yukarıda açıklanan ilke doğrultusunda davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması ve bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale gelecek olması nedeni ile, anılan alacak kalemleri bakımında belirsiz alacak davası açmasında hukuki yarar bulunduğu kabul edilerek işin esasına girilip oluşacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın tümü ile hukuki yarar yokluğundan reddedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.02.2015 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/37878, Karar No: 2023/451, Tarih: 14.02.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/37878 E.  ,  2023/451 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/192 E., 2021/814 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.12.2019 tarih, 2018/344 Esas, 2019/485 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 22.04.2021 tarihli, 2020/192 Esas 2021/814 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik O yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 31.10.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle, sanığa ait olduğu değerlendirilen iki adet diz üstü bilgisayar, üç adet farklı marka tabanca ve bu tabancalara ait mermilerin bulunduğunun ihbarı üzerine soruşturmaya başlanıldığı, veri inceleme raporunda ismi geçen polis memuru tanık Ö.Ç.'nin Sivas KOM Şube Müdürlüğündeki 13.03.2017 tarihli anlatımında özetle; içlerinde sanık ...'ın da bulunduğu bazı polis memurlarının 2010-2016 yılları arasında örgüt tarafından tertiplenen sohbet toplantılarına katıldığını belirtildiği, adı geçen tanığın kovuşturma aşamasında alınan beyanında ise özetle; sanık ... ile zaman zaman sohbet ortamlarında görüştüğünü, sanığın sohbetlerde dinleyen konumunda olduğunu, kendisinin 2010 yılında Ankara ilinde göreve başladığını, sanık bir kaç yıl sonra sohbet toplantılarına katılmaya başladığını ifade ettiği, arama neticesinde sanıktan ele geçirilen Samsung marka ... seri numaralı tablet üzerinde yapılan adli bilişim uzmanı tarafından yapılan inceleme neticesinde; ByLock, Kakaotalk ve Coverme isimli programların kayıtlarına rastlanıldığı, bu programların "..."adresi üzerinden yüklendiği, yükleyenin ise sanığın nüfus kayıtlarına göre kardeşi olduğu ve Diyarbakır'da aynı suçtan yargılandığı anlaşılmıştır. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/68532 soruşturma sayılı dosyasında ele geçirilen ... SD kart üzerinden yapılan incelemede; sanığın adının bulunduğu, sanık ...'ın "..." olarak kodlandığı, (FETÖ içerisinde olup örgüt benim örgütüm diyen ancak bazı zaafları olan kişilik (himmet verme-kampa kalma-her çağrıldığında gelme-sigara-karşı cins-namaz) şeklinde olduğu, zümre başkanı ... Bey, Öğretmeni ..., vekil ad Ö.Ç.-... olarak fişlenip, örgüte 125 TL himmet ödeyip 2015 dönemi itibariyle 12 örgütsel toplantıya katıldığının ifade edilmiştir. Anılan veri inceleme raporunda adı geçen ve kendisiyle ilgilenen vekil adı Ö.Ç. olarak tespit edilen kişinin beyanı alınmış ise de; veri inceleme raporunda adı geçen ve sanığın Zümre Başkanı "... Bey", "öğretmenin İsmail" isimli şahıslar olduğunun belirtilmesi karşısında; Ceza yargılamasında amaç maddi gerçeğe ulaşmak olduğuna göre sanığın Zümre Başkanı olduğu belirtilen "... Bey" ile öğretmeni olduğu belirtilen "..." isimli kişilerin kimliklerinin tespitine ilişkin araştırma yapılması ile kimliklerinin belirlenmesi halinde ayrı ayrı dinlenilip sonucuna göre tüm delillerin birlikte değerlendirilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile İlk Derece Mahkemesi tarafından sanığın silahlı terör örgütüne üye olma suçundan beraatine karar verilmesi ve bu karara karşı Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık aleyhine gidilen istinaf talebinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi tarafından esastan reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın somut olaya uygun savunması, adli bilirkişinin raporu, dosya kapsamına uygun, birbirleri ile ve aşamalarda tutarlı tanıkların beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın da 1984 doğumlu kardeşi E.Y. gibi polis memuru olduğu, tanık Ö.Ç.'nin belirttiği ve kendisinin de kabulünde olduğu üzere sohbet toplantılarına dinleyici olarak katıldığı, örgüt adına üst sorumluluk üstlenmediği, herhangi bir abilik vasfının bulunmadığı, diğer tanıkların beyanlarına göre de sanığın darbe teşebbüsüne karışmadığı gibi H.B. ile birlikte helikopterlerin vurulmaması için hangarların kapılarını kapattığı, çocuğuna ait tablette çıkan ByLock programının sanığın savunması ile uyumlu olarak adli bilirkişi raporunda da belirtildiği gibi sanığın kardeşi olan E.Y. tarafından gmail hesabından giriş yapılması nedeniyle mevcut olduğu, zira ByLock programının tabletin uygulamalar kısmında bulunmadığı, ayrıca Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesi 2017/154 Esas 2017/562 Karar sayılı dosyasında sanık olan E.Y.'ye aynı e-mail adresi olan "..." adresi üzerinden ByLock kullandığı iddiasıyla silahlı terör örgütü olan FETÖ'ye üye olma suçundan 6 yıl 3 ay hapis cezası verildiği, sanığın tek başına ele geçirilen SD kartta ... olarak kodlanmasının silahlı terör örgütüne üye olduğunu göstermediği, kodlamanın ek delillerle desteklenmediği, sanığın üzerine atılı silahlı terör örgütüne üye olma suçu işlediğinin kabul edilebilmesi için sürekli, çeşitli ve yoğunluk arz eden eylemlerinin bulunması gerektiği, sanığın suçun unsurlarının sübutuna elverişli eylemleri gerçekleştirdiği yönünde tam bir vicdani kanaatle mahkumiyetine yeterli ve nitelikli delil bulunmadığı, keza bahsi geçen terör örgütünün üyeliğine ilişkin nitelikli delillerden biri olan ByLock vb. isimli kapalı devre haberleşme sisteminin de sanık tarafından kullanılmadığının anlaşıldığı, dolayısıyla sanık hakkında silahlı terör örgütü FETÖ'ye üye olmak suçundan kamu davası açılmışsa da sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair her türlü şüpheden uzak mahkumiyetine yeterli, kanuni ve taktiri, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, şüphenin sanık lehine düşünülmesi gerektiğinden CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince yüklenen silahlı terör örgütüne üye olma suçunun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle sanığın beraatine dair karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2017/1809 Esas ve 2017/5155 sayılı Kararında ve Dairemizce de benimsenen, istikrar kazanmış yargısal kararlarda açıklandığı üzere: örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ; canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir. (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, syf. 383 vd.)

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır. (... özel kısım syf. 263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf. 280)

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, amaca ulaşmak için her yolu mübah gören fakat sözde meşruiyetini sivil alanda dinden, kamusal alanda ise hukuktan aldığı izlenimi vermek için yeterli güce ulaşıncaya kadar alenen kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında, tanık anlatımlarına, sanık savunmasına ve tüm dosya kapsamına göre; gizli tanık Garson tarafından sunulan digital materyallerdeki örgütün emniyet mensupları arasındaki kendi üyelerine ilişkin listede ismi bulunan ve hakkında ... kodlaması yapıldığı, silahlı terör örgütü FETÖ/PDY'nin kamuoyuna cemaat olarak bilindiği dönemde söz konusu yapı içerisinde bulunduğu ancak bu yapının kamuoyunca da bilinen operasyonel eylemlerinden sonra yapıyla irtibatını kestiği şeklindeki tanık Ö.Ç.'nin beyanı dışında bir delil bulunmaması karşısında; yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, sanığın delil yetersizliğinden beraatine yönelik vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı mahkemece verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık saptanmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle; yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 22.04.2021 tarihli ve 2020/192 Esas, 2021/814 sayılı Kararında Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 13. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16506, Karar No: 2018/4345, Tarih: 04.06.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/16506 E.  ,  2018/4345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 05.06.2012 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, geçit hakkı istemine ilişkindir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; 147 ada 3 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, 147 ada 3 parsel sayılı taşınmaza komşu yola sınırı olan 147 ada 75 parsel sayılı taşınmazdan veya uygun görülecek başka bir güzergahtan geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile ... İli, ... İlçesi ... Köyü 147 ada 3 parsel sayılı taşınmaz lehine, ... İli, ... İlçesi, ... Köyü 146 ada 75 parsel sayılı taşınmaz aleyhine geçit hakkı tesisine, 19.4.2013 tarihli bilirkişi raporuna ekli krokinin kararın eki sayılmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Geçit tesisi davalarında başlangıçta davacı tarafından öngörülemediğinden dava dilekçesinde talep edilen yer dışındaki güzergahlardan da geçit kurulması gerekebilir. Bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerine dava dilekçesi ile husumet yöneltilmemiş olması kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığından 6100 sayılı HMK’nun 124. maddesi gereğince dürüstlük kuralına aykırı olmayan bu taraf değişikliği talebi kabul edilerek davacının bu kişilerin harçsız olarak davaya katılmalarını sağlamasına imkan verilmelidir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle ... alanlarında, nihayet bir ... aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni ... Sicil Tüzüğünün “İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili” başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni ... Sicil Tüzüğünün “İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili” başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Somut olaya gelince; mahkemece aleyhine geçit hakkı tesisi 147 ada 75 sayılı parselden kurulmuş ise de; hükme esas fen bilirkişi raporunda 3.08 ile 3.42 metre arasında değişen genişlikte bulunan 1 nolu yolun 0.80 metrelik kısmında beton su kanalı olduğu, bu yolun düzenlenmesi halinde araç yolu olarak kullanılabilecek nitelikte olduğu, ayrıca bu yol ile lehine geçit hakkı kurulacak 147 ada 3 parsel arasında da beton su kanalının devam ettiği belirtildiğinden; bu güzergah üzerinden geçit hakkı kurulması halinde kesintisizlik ilkesine aykırılık doğacaktır. O halde bilirkişi raporunda belirtilen 2.ve 3.alternatifler değerlendirilerek en uygun güzergahın geçit tesisi için belirlenmesi ve buna göre aleyhine geçit kurulacak taşınmaz malikinin davada taraf kılınması sağlanarak, sonucuna göre hüküm tesisi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenler ile davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 04.06.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5403, Karar No: 2019/8447, Tarih: 30.10.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/5403 E.  ,  2019/8447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kanal katılım bedelinin iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

5219 ve 5236 sayılı yasalar ile HUMK'nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2019 tarihinden itibaren 3.200 TL'ye çıkarılmıştır.

Hüküm, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 1989/3 Esas 1990/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kurulu Kararı uyarınca Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz isteminin REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.