muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2021/6972, Karar No: 2024/4232, Tarih: 22.10.2024

Ayrıca, her ne kadar anılan maddede açıkça belirtilmemiş ve "satılır" ibaresine yer verilerek davalı idareye bağlı yetki tanınmış ise de; özel kanun hükümleri gereği satışa konu olamayacak alanların/taşınmazların (örneğin, 4342 sayılı Mera Kanunu, 6831 sayılı Orman Kanunu, 3621 sayılı Kıyı Kanunu, 2873 sayılı Milli Parklar Kanunu, 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu kapsamında satışı mümkün olmayan taşınmazların, 6183 sayılı Kanun'un 98. maddesinin 2. fıkrası uyarınca teferruğ edilen gayrimenkul teferruğ kararı tarihinden itibaren bir yıl müddetle satışa çıkarılamayacağından, teferruğ yoluyla edinilen ve edinme tarihinden itibaren bir yıl geçmemiş taşınmazların), kamu hizmetine tahsisli olup fiilen bu amaçla kullanılan alanların (örneğin, yol, meydan, park, otopark, çocuk bahçesi, yeşil saha, ibadet yeri, karakol, pazar yeri, semt spor alanı gibi kamusal hizmete ayrılan umumi hizmet alanlarının), satışının kamu yararına aykırı olacağı değerlendirilen Hazineye ait taşınmazların (örneğin, kamulaştırma amacı kapsamında kullanılmasının sağlanmasına ve kanun hükmünün dolanılması suretiyle 5 yıllık süre tamamlanmadan önce eski maliklerince geri alınmasının önlenmesine yönelik kamu yararı doğrultusunda 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 23. maddesinde yazılı süresi dolmamış taşınmazların), satışa konu olması hukuken imkânsız bulunan taşınmazların (örneğin, 31/12/2017 tarihinden sonra üzerinde yapı inşa edilen veya yapı kayıt belgesi iptal edilen taşınmazların, özel mülkiyete konu olamayacak taşınmazların, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olup tescili mümkün olmayan taşınmazların) da 3194 sayılı Kanun'un Geçici 16. maddesi kapsamında yer alamayacağı hususunda duraksama bulunmamaktadır. Zira, özel kanun hükümlerinin 3194 sayılı Kanun'un Geçici 16. maddesi ile ilga edildiğinden söz edilemeyeceği gibi, kanun koyucunun, satışa konu olması hukuken imkânsız bulunan veya kamunun istifadesine bırakılan alanlar ile Hazinenin mülkiyetinde kalmasında kamusal yarar bulunan taşınmazların fuzuli işgal suretiyle özel mülkiyete konu edilmesini öngördüğünün kabulüne de imkan bulunmamaktadır. Kanun koyucu abesle iştigal etmeyeceğinden, anılan hükümde geçen "satılır" ibaresinden de, Kanun hükmünde açıkça sayılanlara ek olarak yukarıda belirtilenler dışında kalan taşınmazların satışında davalı idarenin bağlı yetki içerisinde bulunduğunun anlaşılması gerekmektedir.

Bir başka anlatımla, "yapı kayıt belgesi alınması" ile "yapı kayıt belgeli yapının bulunduğu Hazineye ait taşınmazın satın alınması" farklı konular olup, yapı kayıt belgesi alınmış olması, yapı malikine mutlak surette fuzulen işgal ettiği Hazineye ait taşınmazı satın alma hakkı tanımamaktadır. Esasen, yapı kayıt belgesinin misyonu, ruhsata aykırı/ruhsatsız yapının yeniden yapılmasına veya kentsel dönüşüm uygulamasına, yani yapının imar mevzuatına uygun hale getirilmesine kadar geçen süre ile sınırlı olmak üzere, yapıya su, elektrik ve doğalgaz bağlama imkanı ile anılan yapıyı (yıkım, para cezası gibi yaptırımların ya da elektrik, su bağlanmaması gibi uygulamaların tehdidi altında olmaksızın) kullanma olanağı sunmaktan ibaret bulunmaktadır. Dolayısıyla, yapı kayıt belgesinin varlığı, işgalci yapı malikine, başka ek bir koşulun varlığı aranmaksızın, doğrudan ve her halûkarda yapının üzerinde bulunduğu Hazineye ait taşınmazı satın alma hakkı bahşetmemektedir. Nitekim, 3194 sayılı Kanun'un Geçici 16. maddesinde ifade edilen "doğrudan satış" ibaresinden maksat, Hazineye ait taşınmazın koşulsuz ve şartsız yapı malikine satılması değil, ihaleye çıkılmaksızın, yani başka istekli aranmaksızın yapı malikine satılmasıdır. 
Bu itibarla, 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi uyarınca Hazinenin özel mülkiyetindeki taşınmazların satış işlemlerini yürütmekle görevli bulunan davalı Bakanlığın, Hazineye ait bir taşınmazın satışında sakınca bulunup bulunmadığını değerlendirmeye ve 3194 sayılı Kanun'un Geçici 16. maddesi kapsamında satışa konu edilecek Hazineye ait taşınmazları, yukarıda aktarılan ilkeler çerçevesinde belirlemeye de yetkili olduğu sonucuna varılmaktadır.
a) Dava Konusu Genel Tebliğin 4. Maddesinin 1. Fıkrasının (o) Bendinin İncelenmesi:
Dava konusu bentte, "Hatay ili sınırları içerisinde bulunanlar ile Çanakkale ilinin Bozcaada ve Gökçeada ilçeleri sınırları içerisinde bulunan taşınmazlar"ın satılamayacağı öngörülmüştür.
Hatay ili sınırları içerisinde bulunanlar ile Çanakkale ilinin Bozcaada ve Gökçeada ilçeleri sınırları içerisinde bulunan taşınmazların; jeopolitik, jeostratejik ve tarihsel konumları gereği, yapı maliklerine satılmamasında, yapı maliklerince de el değiştirilerek (yabancılar dahil) üçüncü kişilerin mülkiyetine geçmemesinde, kısaca Hazineye ait kalmasında, bu suretle yerleşim birimi genelindeki demografik yapı da dahil olmak üzere sosyokültürel yapının değişmemesinde kamu düzeni, güvenliği, refahı ve milli güvenlik bakımından kamu yararı bulunduğu anlaşıldığından, davalı Bakanlığın sahip olduğu takdir yetkisini, yukarıda aktarılan ilkeler çerçevesinde, hukuka ve kamu yararına uygun kullandığı, bu haliyle dava konusu ibarede dayanağı mevzuata, hukuka ve kamu yararına aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmaktadır.

Öte yandan; yapı kayıt belgesi, ruhsata aykırı/ruhsatsız yapı malikine, yapıyı imar mevzuatına uygun hale getirilmesine kadar geçen süre boyunca (yıkım, para cezası gibi yaptırımların ya da elektrik, su bağlanmaması/kesilmesi gibi uygulamaların tehdidi altında olmaksızın) kullanma olanağı sağladığından, belge bedelinin -asgari olarak- bu olanaklara sahip olunması karşılığında ödendiğinin kabulü zorunludur. Dolayısıyla işgal edilen Hazine taşınmazının satın alınamamasına rağmen belge bedeli ödenmiş olmasının zarara yol açtığından ve bu anlamda mülkiyet hakkının ihlal edildiğinden bahsetmek de mümkün değildir. 
Bu itibarla, hukuka ve kamu yararına uygun bulunan dava konusu düzenlemenin iptali istemiyle açılan davanın hukuki dayanaktan yoksun bulunduğu ve reddi gerektiği kanaatine ulaşılmıştır.
b) Dava Konusu Uygulama İşleminin İncelenmesi:
	Dosyanın incelenmesinden; davacıların murisi (Nazım Yeniçeri) tarafından duvarla çevrili bahçeli ev inşa edilmek suretiyle işgal edilen taşınmazın bir kısmının Hatay ili, Belen ilçesi, Atik Mahallesinde bulunan Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki (tapulama harici) alana, kalan kısmının ise Radar Yoluna isabet ettiği, davacıların murisinin 2007 yılından itibaren bu alanı ecrimisil ödemek suretiyle kullandığı, bilahare Maliye Hazinesi tarafından... Asliye Hukuk Mahkemesinin E:... ve ... Asliye Hukuk Mahkemesinin E:... sayılı esaslarına kayden müdahalenin men'i ve kaldırılması davası açıldığı, davacıların murisinin vefatı üzerine de davacılar tarafından ... Asliye Hukuk Mahkemesinin E:... sayılı esasına kayden karşı dava açıldığı,...Asliye Hukuk Mahkemesinin E:... sayılı dosyasında birleşen davalarda, adı geçen Mahkemece davacıların 3194 sayılı İmar Kanunu'nun Geçici 16. maddesi kapsamında imar affı başvurularının bekletici mesele yapılması nedeniyle ara kararıyla (müzekkereyle) davalı Belen Kaymakamlığından başvurunun akıbetinin sorularak koşulların oluşması halinde uyuşmazlığa konu taşınmazın davacılar adına tapusunun çıkarılması ve tüm işlemlerin tamamlanarak Mahkemelerine bildirilmesinin istenildiği, anılan ara kararına davalı Belen Kaymakamlığınca gönderilen ...tarih ve ... sayılı cevabi yazıda, 26/12/2019 tarih ve 30990 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 396 Sıra No'lu Milli Emlak Genel Tebliği'nin 4. maddesinin 1. fıkrasının (o) bendi uyarınca davaya konu taşınmazın satışının mümkün olmadığının bildirildiği anlaşılmaktadır.
Her ne kadar dava konusu işlem, yargı yerinin müzekkeresine cevaben tesis edilmiş ise de, davacıların 3194 sayılı Kanun'un Geçici 16. maddesi uyarınca uyuşmazlığa konu taşınmazın taraflarına satılması istemli başvurularının da reddi sonucunu doğurduğu, işlemin muhatabının ve gönderildiği mecranın, idari kararın davacıların hukukuna doğrudan etki etmesine engel olmadığı, sonuç itibarıyla uygulama işlemi olarak kabulünün zorunlu bulunduğu görülmektedir.

Her ne kadar dava konusu işlem, yargı yerinin müzekkeresine cevaben tesis edilmiş ise de, davacıların 3194 sayılı Kanun'un Geçici 16. maddesi uyarınca uyuşmazlığa konu taşınmazın taraflarına satılması istemli başvurularının da reddi sonucunu doğurduğu, işlemin muhatabının ve gönderildiği mecranın, idari kararın davacıların hukukuna doğrudan etki etmesine engel olmadığı, sonuç itibarıyla uygulama işlemi olarak kabulünün zorunlu bulunduğu görülmektedir.
Bu durumda, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki veya Hazineye ait taşınmaz üzerinde inşa edilmiş olan yapı için alınan yapı kayıt belgesine sahip olmanın tek başına koşulsuz ve şartsız bir satın alma hakkı doğurmadığı, ayrıca uyuşmazlığa konu Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmaz üzerinde inşa edilmiş olan binanın (duvarla çevrili bahçeli ev), Hatay ili sınırları içerisinde bulunduğu dikkate alınmak suretiyle Hazineye ait taşınmazın satışında kamu yararı olmayacağı kanaatine varılarak yukarıda hukuka uygunluğu tespit edilen dava konusu Genel Tebliğin 4. maddesinin 1. fıkrasının (o) bendine istinaden tesis edilen dava konusu bireysel işlemde de hukuka aykırılık görülmemektedir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ...TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca belirlenen ... TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığına verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
	5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 22/10/2024 tarihinde oy birliğiyle  karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2020/3310, Karar No: 2024/4222, Tarih: 22.10.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2020/3310
Karar	No : 2024/4222                                                                                
DAVACI	: ...  Derneği	  
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALI	: ...Bakanlığı / ANKARA
VEKİLİ	: Hukuk Müşaviri ...
DAVANIN_KONUSU	:	24/12/2011 tarih ve 28152 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Veteriner Tıbbi Ürünler Hakkında Yönetmelik'in, 01/04/2020 tarih ve 31086 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelik ile değişik/ek;
- 4. maddesinin 1. fıkrasının (ü) bendinde yer alan "veya veteriner tıbbi ürün temin izin sorumlusu veteriner hekime" ibaresi ile "ya da elektronik ortamda düzenlenen belgeyi" ibaresinin,
- 23. maddesinin 12. fıkrasının,
- 34. maddesinin 5. ve 11. fıkralarının,
- 40. maddesinin 7. fıkrasının,
- 41. maddesinin 5. fıkrasının (a) bendinde yer alan "Veteriner tıbbi ürün temin izni verilmesi" ibaresi, (c) bendinde yer alan "Veteriner tıbbi ürün temin iznine sahip yerlerde" ibaresi ile 7. fıkrasının (e) bendinin son cümlesinde yer alan “teslim eder ya da elektronik ortamda düzenlenen belgenin sisteme kaydını yapar” ibaresinin,
- 42. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "5 yıl" ibaresinin,   
- 46. maddesinin 3. fıkrasının son cümlesinin,
- 47. maddesinin 7. fıkrasının,
- 48. maddesinin 5. fıkrasının "Ancak Bakanlık elektronik reçete sisteminde düzenlenen reçetelerde bu hüküm uygulanmaz.” şeklindeki son cümlesi ile 8. fıkrasının,
- 59. maddesinin 2. fıkrasının,    
- 79. maddesinin 1. fıkrasının (j) bendi ile 5. fıkrasının,
- 80. maddesinin başlığı ile birlikte 1. ve 3. fıkralarında geçen "veteriner tıbbi ürün temin izinli yerler" ibareleri ile 3. fıkrasının (b), (d) ve (e) bentlerinin,
- Geçici 1. maddesinin 8. fıkrasının (a) bendinin ilk cümlesinde yer alan "31/12/2024” ibaresinin, 
iptali istenilmektedir.
DAVACININ_İDDİALARI	: Davacı tarafından,

- 59. maddesinin 2. fıkrasının,    
- 79. maddesinin 1. fıkrasının (j) bendi ile 5. fıkrasının,
- 80. maddesinin başlığı ile birlikte 1. ve 3. fıkralarında geçen "veteriner tıbbi ürün temin izinli yerler" ibareleri ile 3. fıkrasının (b), (d) ve (e) bentlerinin,
- Geçici 1. maddesinin 8. fıkrasının (a) bendinin ilk cümlesinde yer alan "31/12/2024” ibaresinin, 
iptali istenilmektedir.
DAVACININ_İDDİALARI	: Davacı tarafından, 
- 4. maddesinin 1. fıkrasının (ü) bendinde yer alan "veya veteriner tıbbi ürün temin izin sorumlusu veteriner hekime" ibaresi ile "ya da elektronik ortamda düzenlenen belgeyi" ibaresi, 41. maddesinin 5. fıkrasının (a) bendinde yer alan "Veteriner tıbbi ürün temin izni verilmesi" ibaresi, (c) bendinde yer alan "veteriner tıbbi ürün temin iznine sahip yerlerde" ibaresi ile 7. fıkrasının (e) bendinin son cümlesinde yer alan “teslim eder ya da elektronik ortamda düzenlenen belgenin sisteme kaydını yapar” ibaresi, 48. maddesinin 5. fıkrasının "Ancak Bakanlık elektronik reçete sisteminde düzenlenen reçetelerde bu hüküm uygulanmaz.” şeklindeki son cümlesi ile 8. fıkrası, 80. maddesinin başlığı ile birlikte 1. ve 3. fıkralarında geçen "veteriner tıbbi ürün temin izinli yerler" ibareleri yönünden; elektronik reçete sisteminin hekimlik mesleğini idame ettirmelerini imkansız hale getirdiği, 6343 sayılı Kanundan doğan haklarının yanı sıra hekimlik mesleğinin en doğal sonucu olan ıslak imzalı reçete yazma hakkının ellerinden alındığı, yayımlanan elektronik reçete talimatları doğrultusunda kağıt reçetelerin davalı Bakanlık tarafından toplatıldığı ve elektronik reçete sistemini kullanamayan veteriner hekimlerin idari para cezalarına çarptırıldığı, öyle ki veteriner hekimlerin elektronik reçete sistemi doğrultusunda gönüllü olarak sokak hayvanlarına ilaç tedavisi uygulayamaz hale geldiği ve sahipsiz hayvanların bir nevi Bakanlık talimatnameleri ile ölüme terk edildiği, birçok hayvan sahibinin güvenli olmayan bir ortama tedavi gören hayvanının yerine kendilerine ait kişisel verilerinin girilmesini kabul etmediği,

- Veterinerlik veya eczacılık fakültesinden mezun olmayan bir şahsın 6343 ve 5996 sayılı Kanunlara aykırı olarak ilaç satışı, temini ve kullanabilmesine izin verilmesi ile bu yerlerden alınan ilaçların yetkisiz kişiler tarafından hayvanlara uygulanmasının halk sağlığı kapsamında açık bir tehdit oluşturduğu, ülkemizde mevzuat gereği veteriner tıbbi ürünlerin üretici ya da ithalatçı tarafından ecza depoları ve veteriner ecza depolarına pazarlandığı, veteriner ecza depoları ve ecza depoları kanalıyla 5996 sayılı Kanun’un 13. maddesi gereğince yasal perakende satış yerlerinden son tüketiciye ulaştığı, perakende satış yerlerini Kanun açık bir şekilde ifade etmiş iken Kanun'da yeri olmayan bir düzenleme ile ilaç temin belgesi adı altında keyfiyet içerisinde perakende satış yerlerini atlayarak ve genişleterek perakende ihtiyaçların yasal zemin dışında yollarla teminine kalkışıldığı, davaya konu olan Yönetmelikte Yasaya aykırı olarak ilaç temin izin belgesi kapsamında üçüncü kişilerin perakende satış yerlerinin dışında yasal perakende satış noktalarından temin edilmesi zorunlu olan ilaçları doğrudan depolardan temin etmelerinin önü açıldığı,
- 23. maddesinin 12. fıkrası, 40. maddesinin 7. fıkrası, 79. maddesinin 1. fıkrasının (j) bendi yönünden; Kanunda açıkça yönetmelikle belirleneceği şeklinde hüküm bulunmasına rağmen Bakanlığın bunu yönetmelikle belirlemeyip bu hususların talimatla belirleneceğini düzenlemesinin Kanuna açıkça aykırı olduğu, sık sık değişen bu talimatların takibinin mümkün olmadığı, Resmi Gazete’de yayınlanmadan keyfiyet içerisinde yapılan bu değişiklikleri zamanında öğrenmenin ve değişikliklere uyum göstermenin mümkün olmadığı, Bakanlığın kanunilik ilkesine uygun hareket etmemesinden kaynaklı olarak pek çok veteriner hekimin talimatlara uymadığı gerekçesiyle ağır para cezaları ile karşı karşıya kaldığı,
- 34. maddesinin 5. ve 11. fıkraları yönünden; Türkçemizde “birleşim” olarak tanımlanan tertip kelimesi kullanılarak getirilen yasaklamayla, suç olmayan ve mesleğin icrasında gerekli olan bir hususun suç haline getirildiği, mesleğin gereklerinin gereği gibi yerine getirilemez hale sokulduğu, veteriner hekimlerin hastalarını muayene, teşhis ve tedavi ederken hastalarının bireysel özelliklerine, hastalara, çevre şartlarına göre kullandıkları ilaçları çeşitli çözelti oranları ve oranlarda kullanmasının mesleki bir gereklilik olduğu,

- Veteriner hekimlerce satışı yapılmasa dahi tedavileri esnasında kullandıkları tüm ilaçların reçete olarak gösterilme zorunluluğunun getirilmesinin hukuka aykırı olduğu, yönetmelikle getirilen iç ambalaj bütünlüğü bozulmayacak şekilde satışına izin verileceği yönündeki düzenlemenin veteriner hekimlerin normal yaptığı bir işlemi suç haline getirdiği, veteriner hekimlerin mesleklerinin icrası esnasında kullandıkları ilacın tedavi kapsamında olduğu ve ticarete konu olan bir satış uygulaması olmadığı, Maliye Bakanlığının da serbest meslek erbabı olan veteriner hekimlerin kullandıkları ilacın bir satış olmadığını gösteren beyanları olduğu,
- Veteriner tıbbi ürünlerin ticaretini yapanlara yönelik olarak getirilen 3 yıl süreyle kayıtları saklama yükümlülüğünün, Yönetmeliğin 42. maddesinin 1. fıkrasında yer alan 5 yıl saklama yükümlülüğü ile çelişkili olduğu,
- 42. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "5 yıl" ibaresi yönünden; anılan maddedeki düzenlemenin kendi içerisindeki hükümlerle çelişir bir durumda olduğu, Yönetmeliğin 42. maddesinin 1. fıkrasında tüm kayıt ve belgelerin her an denetime hazır ve güncel olarak bulundurma ve en az 5 yıl süreyle muhafaza etme zorunluluğu getirilirken 34. maddenin 11. fıkrasında 3 yıl süreyle tüm kayıtları detaylı bir şekilde tutma ve saklama zorunluluğu getirmesinin çelişkili olduğu,
- 46. maddesinin 3. fıkrasının son cümlesi yönünden; sağlık ihtiyaçları sebebiyle veteriner hekimlere aktarılmış kişisel verilerin üçüncü şahıslarla paylaşılmasının mümkün olmadığı, Yönetmelikle getirilen düzenleme neticesinde il müdürlüklerinin bu verilere sahip olacağı, ayrıca bu verilerin nasıl korunacağına, veri sorumlularının kim olacağına, toplanan bu verilerin nerede kullanılacağına ve verilerin üçüncü şahıslarca kullanılması halinde sorumluluğun kime ait olacağına ilişkin herhangi bir düzenlemenin mevcut olmadığı, düzenlemenin Kişisel Verilerin Korunması Kanunu’na aykırı olduğu, 
- 47. maddesinin 7. fıkrası yönünden; 6343 sayılı Kanun'un 10. maddesinde tutulması zorunlu olan hasta protokol defterinin dava konusu kural ile yasal zorunluluk olmaktan çıkarıldığı, söz konusu defterin veteriner hekimler için yargılamalarda kesin delil hükmünde olduğu, defterin Kanun kapsamında belirlenen usule uygun olarak tutulmasının zorunlu olduğu, bu zorunluluğun yönetmelikle kaldırılamayacağı,
- 59. maddesinin 2. fıkrası yönünden; davaya konu Yönetmeliğe eklenen sağlık personeli ibaresinin, Kanun ile veteriner hekimlere verilen yetkinin, Yönetmelik ile normlar hiyerarşisi ilkesine aykırı şekilde genişletilmesi anlamına geldiği, hayvanlara reçete yazma, muayene ve tedavi etme yetkisinin 6343 sayılı Kanun uyarınca sadece veteriner hekimlere verildiği,
- 79. maddesinin 5. fıkrası yönünden; söz konusu düzenlemede açıkça Bakanlığın denetimleri haber vererek yapacağının düzenlendiği, haber verilerek yapılan denetimde sağlığa veya hukuka aykırı bir durum tespitinin mümkün olmadığı, söz konusu denetimlerin haber verilmeksizin yapılması gerektiği,

- 79. maddesinin 5. fıkrası yönünden; söz konusu düzenlemede açıkça Bakanlığın denetimleri haber vererek yapacağının düzenlendiği, haber verilerek yapılan denetimde sağlığa veya hukuka aykırı bir durum tespitinin mümkün olmadığı, söz konusu denetimlerin haber verilmeksizin yapılması gerektiği,
- 80. maddesinin 3. fıkrasının (b), (d) ve (e) bentleri yönünden; Yönetmeliğin 80. maddesi ile yapılan değişiklikle 5996 sayılı Kanun’un 37. maddesine aykırı bir düzenlemeye yer verildiği, kanun koyucunun yerine geçilerek yasada olmayan yeni bir ceza ihdas edildiği, ruhsat iptali ile ruhsatın askıya alınması ve dolayısıyla veteriner hekimlik faaliyetini durduracak şekilde bir ceza düzenlemesi yapıldığı, kanunsuz suç ve ceza olmaz ilkesine aykırı olarak Yönetmelikle suç ve ceza ihdas edildiği,
-  Bakanlıkça yayımlanan Talimat ile kullanılmamış, ambalajı açılmış, bozulmuş ve son kullanma tarihi geçmiş ilaçların, Bakanlıkça belirlenecek ilaç imha komisyonlarınca değerlendirmeye alınana kadar kliniklerde saklanması gerektiğinin açık olarak zorunlu kılındığı, dava konusu kuralın bu uygulamaya aykırı olduğu,
- Geçici 1. maddesinin 8. fıkrasının (a) bendinin ilk cümlesinde yer alan "31/12/2024” ibaresi yönünden; Yönetmelik kapsamında yapılan değişikliklerle Yönetmeliğin Geçici 1. maddesinin 8. fıkrasının (a) bendinin yaklaşık 5 yıl, Yönetmeliğin 34. maddesinin 14. fıkrasında yer alan düzenlemenin ise 6 ay sonra yürürlüğe gireceğinin düzenlendiği, bu farklı uygulamaların Anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olduğu, 5 yıl ötelemenin ekonomik gücü yüksek olan firmaları kapsadığı, bunun bir nevi bu firmalara yönelik muafiyet sağladığı ve kamu sağlığına aykırı olduğu,
ileri sürülmektedir.
DAVALININ_SAVUNMASI	:	Davalı idarece,
- 4. maddesinin 1. fıkrasının (ü) bendinde yer alan "veya veteriner tıbbi ürün temin izin sorumlusu veteriner hekime" ibaresi ile "ya da elektronik ortamda düzenlenen belgeyi" ibaresi, 41. maddesinin 5. fıkrasının (a) bendinde yer alan "Veteriner tıbbi ürün temin izni verilmesi" ibaresi, (c) bendinde yer alan "Veteriner tıbbi ürün temin iznine sahip yerlerde" ibaresi ile 7. fıkrasının (e) bendinin son cümlesinde yer alan “teslim eder ya da elektronik ortamda düzenlenen belgenin sisteme kaydını yapar” ibaresi, 48. maddesinin 5. fıkrasının "Ancak Bakanlık elektronik reçete sisteminde düzenlenen reçetelerde bu hüküm uygulanmaz.” şeklindeki son cümlesi ile 8. fıkrası, 80. maddesinin başlığı ile birlikte 1. ve 3. fıkralarında geçen "veteriner tıbbi ürün temin izinli yerler" ibareleri yönünden; elektronik reçete uygulamasının veterinerlik hekimlik mesleğinin icrasına müdahale teşkil ettiği yönündeki iddianın gerçek dışı olduğu, sistem kullanıcısı bir veteriner hekimin mesleğini icra ederken mesleki faaliyetleri ve yetkilerinin kullanılması noktasında herhangi bir kısıtlama yaşamadığı, reçete etmek istediği her ilacı yazabildiği, hayvana ilacı istediği doz ve istediği sürede önerebildiği,