muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8047, Karar No: 2024/6263, Tarih: 04.06.2024

. Şti.' ye ihbarının talep edildiği, ancak Mahkemenin bu talebi yerine getirmediğine ilişkin istinaf talebinin de kararın ortadan kaldırılmasını gerektirir bir hukuki durum olmadığından yerinde olmadığı, yargılama gideri konusunda uyap kayıtları üzerinde yapılan incelemede adli yardım talebi ile açıldığı, yargılama esnasında adli yardım tarafından 1.400,00 TL yargılama masrafının karşılandığı, ayrıca davalı tarafın yargılama esnasında 349,90 TL yargılama masrafı yaptığı, kayıtlarda davacı tarafça yapılan yargılama giderine rastlanmadığı anlaşılmakla, davacıların bu yöndeki istinaf itirazlarının yerinde olmadığı, davacıların birlikte aynı vekil tarafından temsil edildikleri hususu gözetildiğinde Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 2015/20913 Esas 2016/302 Karar sayılı içtihatı da dikkate alındığında, kendilerini ortak tek bir vekil ile temsil ettiren davacılar yararına kabul edilen maddi ve manevi tazminat miktarlar üzerinden ayrı ayrı tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, Mahkemece maddi ve manevi tazminat miktarlarının toplamı üzerinden vekalet ücreti verilmesinin hatalı olduğu, davacıların bu yöndeki istinaf itirazının yerinde olduğu gerekçesiyle davalının istinaf talebinin reddine, davacıların istinaf talebinin kabulü ile, İzmir 4. İş Mahkemesinin 2019/19 Esas 2021/183 Karar sayılı 14.06.2021 tarihli kararının HMK'nın 354/1-b-2 maddesi gereğince yeniden esas hakkında karar verilmek üzere ortadan kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile davacı ... eşi ...'ın 537.426,19 TL, davacı ... oğlu ... ...'ın 70.244,12 TL, davacı mütevefa kızı ... ...'ın 57.032,43 TL, davacı ... kızı ... ...'ın 39.153,65 TL maddi zarar tazminatların 16.02.2018 iş kazası tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlike davalıdan tahsili ile alınıp davacılara verilmesine, davacı ... eşi ...'ın 50.000,00 TL, davacı ... oğlu ... ...'ın 40.000,00 TL, davacı ... kızı ... ...'ın 40.000,00 TL, davacı ... kızı ... ...'ın 40.000,00 TL, davacı ... annesi ... ...'ın 20.000,00 TL, davacı ... kardeşi ...'ın 10.000,00 TL manevi tazminatların 16.02.2018 iş kazası tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlike davalıdan tahsili ile alınıp davacılara verilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz, davacılar vekili katılma yolu ile temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili katılma yolu ile temyiz dilekçesinde özetle, istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerle kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle, istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerle kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sigortalının iş kazası nedeniyle vefat etmesi sonucu yakınlarının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 nci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'un 55 inci, 74 üncü ve 417 nci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi, 4857 sayılı İş Kanun'un 77 nci maddesi ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanun'un 4 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işverenin, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77 nci maddesinin açık buyruğu iken, 4857 sayılı Kanun'un 77 nci ve devamı bir kısım maddeleri 30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 37 nci maddesiyle, 01.01.2013 tarihinde yürürlüğe girmek üzere yürürlükten kaldırılmış olup, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu, işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir.

2. Buna göre, 6331 sayılı Kanun’un "İşverenin Genel Yükümlülüğü" kenar başlıklı 4 üncü maddesinde:

"İşveren, çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü olup bu çerçevede;

a)Mesleki risklerin önlenmesi, eğitim ve bilgi verilmesi dahil her türlü tedbirin alınması, organizasyonun yapılması, gerekli araç ve gereçlerin sağlanması, sağlık ve güvenlik tedbirlerinin değişen şartlara uygun hale getirilmesi ve mevcut durumun iyileştirilmesi için çalışmalar yapar.

b)İş yerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerine uyulup uyulmadığını izler, denetler ve uygunsuzlukların giderilmesini sağlar.

c)Risk değerlendirmesi yapar ve yaptırır.

ç)Çalışana görev verirken, çalışanın sağlık ve güvenlik yönünden işe uygunluğunu gözönüne alır.

d)Yeterli bilgi ve talimat verilenler dışında ki çalışanların hayati ve özel tehlike bulunan yerlere girmemesi için gerekli tedbirleri alır." hükmü düzenlenmiştir.

Aynı Kanun’un 5 inci maddesinde de risklerden korunma ilkeleri düzenlenmiştir. Buna göre maddede, "İşverenin yükümlülüklerinin yerine getirilmesinde aşağıdaki ilkeler göz önünde bulundurulur:

a)Risklerden kaçınmak,

b)Kaçınılması mümkün olmayan riskleri analiz etmek,

c)Risklerle kaynağında mücadele etmek,

d)Yeterli bilgi ve talimat verilenler dışında ki çalışanların hayati ve özel tehlike bulunan yerlere girmemesi için gerekli tedbirleri alır." hükmü düzenlenmiştir.

Aynı Kanun’un 5 inci maddesinde de risklerden korunma ilkeleri düzenlenmiştir. Buna göre maddede, "İşverenin yükümlülüklerinin yerine getirilmesinde aşağıdaki ilkeler göz önünde bulundurulur:

a)Risklerden kaçınmak,

b)Kaçınılması mümkün olmayan riskleri analiz etmek,

c)Risklerle kaynağında mücadele etmek,

ç)İşin kişilere uygun hale getirilmesi için iş yerlerinin tasarımı ile iş ekipmanı, çalışma şekli ve üretim metotlarının seçiminde özen göstermek, özellikle tekdüze çalışma ve üretim temposunun sağlık ve güvenliğe olumsuz etkilerini önlemek, önlenemiyor ise en aza indirmek,

d)Teknik gelişmelere uyum sağlamak,

e)Tehlikeli olanı, tehlikesiz veya daha az tehlikeli olanla değiştirmek,

f)Teknoloji, iş organizasyonu çalışma şartları, sosyal ilişkiler ve çalışma ortamı ile ilgili faktörlerin etkilerini kapsayan tutarlı ve genel bir önleme politikası geliştirmek,

g)Toplu korunma tedbirlerine, kişisel korunma tedbirlerine öncelik vermek,

ğ)Çalışanlara uygun talimatlar vermek." hükmü yer almaktadır.

3. Görüldüğü üzere, işverenin çalışanlarla ilgili sağlık ve güvenliği sağlama yükümünün genel çerçevesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4 üncü maddesinde çizilmiştir. Bu çerçevede işverenin, “çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü” olduğu belirtildikten sonra, yapacağı ve uymakla yükümlü bulunacağı birtakım esaslara yer verilmiştir. Bunun gibi 5 inci maddede, işverenin anılan yükümlülükle gerçekleştireceği korunma sırasında uyacağı ilkeler belirlenmiştir. 10 uncu maddede ise, işyerinde sağlık ve güvenlik sağlanırken, işverenin yapacağı risk değerlendirmesi çalışmasında dikkate almakla yükümlü bulunduğu hususlar belirlenmiştir (Hukuk Genel Kurulunun 09.10.2013 tarih 2013/21-102 Esas 2013/1456 sayılı kararı).

4. 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4 ve 5 inci maddeleri ile bunu uygun olarak çıkarılan iş güvenliği yönetmelikleri hükümleri, işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirilmelidir. Bu sebeple mevzuatta yer alan teknik iş güvenliği kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak, işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

5. Öte yandan, objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştürmez. Çünkü, bu halde dahi işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Kusurun objektifleştirilmesi kriterinin yanısıra, Türk Borçlar Kanunu’nun 417/2 nci maddesinin, Anayasa hükümleri ve 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4 üncü maddesi kapsamında yorumlanması da işverenin sorumluluğunu oldukça genişletecektir.

5. Öte yandan, objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştürmez. Çünkü, bu halde dahi işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Kusurun objektifleştirilmesi kriterinin yanısıra, Türk Borçlar Kanunu’nun 417/2 nci maddesinin, Anayasa hükümleri ve 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4 üncü maddesi kapsamında yorumlanması da işverenin sorumluluğunu oldukça genişletecektir.

6. Yukarıda belirtilen açıklamalar doğrultusunda; işvereni zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluk halinden kurtaracak olan durum iş sağlığı ve güvenliği alanındaki ihmalleri ile oluşan zarar arasındaki uygun nedensellik bağının kesildiğini ispat etmekten ibarettir. Hukuk Genel Kurulunun 20.03.2013 tarih 2012/21-1121 E. 2013/386 sayılı kararında da belirtildiği üzere uygun nedensellik bağı üç durumda kesilebilir. Bunlar mücbir sebep, zarar görenin kusuru ve üçüncü kişinin kusurudur. Bu hallerden birinin varlığı halinde işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir.

7. İş kazası hukuki sebebine dayalı tazminat davalarında olayın gerçekleşme şeklinin tarafların gösterdiği deliller dikkate alınarak her türlü şüpheden uzak bir şekilde ortaya konulması ve giderek kusur oranlarının bu olaya uygun şekilde belirlenmesi gerektiği açıktır.

8.Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden; ... sigortalının, davalı ... İnşaat Sanayi A.Ş. nezdinde sıvacı olarak çalıştığı, olay günü olan 16.02.2018 tarihinde davalıya ait inşaatta 5 inci katta bulunan ihtiyaç fazlası demir boruları ve diğer demir parçalarını aşağıya inşaat asansörü ile indirmek için asansörün çelik halatına bağladığı ve aşağıya göndermek istediği esnada, 5 inci kattan zemine düşerek hayatını kaybettiği, SGK Başkanlığı inceleme raporunda; olayın iş kazası olduğunun, işvereninin %100 kusurlu olduğunun belirtildiği, işbu olay nedeniyle ceza davasının görüldüğü İzmir 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/580 Esas sayılı dosyasında kazalı müteveffanın tali kusurlu bulunduğuna itibar edilerek hüküm kurulduğu, aynı olaya ilişkin SGK tarafından açılan rücuen tazminat davasının ise İzmir 14. İş Mahkemesinin 2021/330 E. sayılı dosyası ile görüldüğü, davalı şirketin % 80 oranında, sigortalı ...'ın % 20 oranında kusurlu olduğu kanaatiyle hüküm kurulduğu, eldeki dosyada Mahkemece aldırılan kusur bilirkişi raporunda olayın meydana gelmesinde ... işçi ...'ın %10 oranında kusurlu, davalı ... İnş. A.Ş.' nin % 70 oranında kusurlu, dava dışı davalı şirketin İzmir sorumlusu ve işveren vekili olan ...' nın %20 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, Mahkemece işbu rapora itibar edilerek hüküm kurulduğu, böylelikle eldeki dosya ile çelişir nitelikle raporlar bulunduğu ancak bu çelişkilerin giderilmediği anlaşılmaktadır.

9. Yukarıda yapılan açıklamalardan sonra Mahkemece yapılacak iş; hüküm altına alınacak tazminat miktarlarına etkisi bakımından, aynı olaya ilişkin ceza dosyası ile rücu dava dosyasındaki kusur raporlarının irdelenmesi suretiyle - verilen kararların kesinleşip kesinleşmediğinin gözetilerek, delillerin toplanması hususunda sigortalı tarafından açılan tazminat davasının özü itibariyle taraflarca getirilme ilkesine tabi davalardan olup re’sen araştırma ilkesinin olmadığı hususunun da göz önünde bulundurulması ve bu şekilde toplanacak delillerle birlikte, yukarıda bahsedilen kusur raporunu düzenleyen heyetten farklı, A sınıfı iş güvenliği uzmanlarından oluşturulacak 3 kişilik bilirkişi heyetine; dosyada mevcut raporlar ile rücu ve ceza dosyasındaki kusur raporları arasındaki çelişkiyi gidertmek, tarafların iş kazasının gerçekleşmesindeki kusur oranlarını her türlü şüpheden uzak şekilde tespit ettirmek ve taraflar lehine oluşan usuli kazanılmış hakları da gözeterek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

10. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

11. O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve bu aşamada bozma sebebine göre temyiz eden davacılar ve davalı vekillerinin temyiz itirazlarının sair yönleri incelenmeksizin, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

VI. KARAR:

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

2. Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

04.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5821, Karar No: 2015/13282, Tarih: 09.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/5821 E.  ,  2015/13282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ......... FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/12/2014

NUMARASI : 2014/237-2014/344

Taraflar arasında görülen davada ..... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/12/2014 tarih ve 2014/237-2014/344 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2011/41714 no'lu ve “şekil+t.....” ibareli marka başvurusunun, .... YİDK’in 2014-M-1460 sayılı kararı ile, dava dışı bir şirkete ait 2010/60245 no'lu ve “T....” ibareli markaya ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğu gerekçesiyle 556 s. KHK'nın 7/1-b maddesi uyarınca reddedildiğini oysa, her iki markaya da bütünlük ilkesi çerçevesinde bakıldığında bir tarafta harfler ve şekillerden oluşmuş ve ayrıca logo=şekil kullanılmak suretiyle farklılaşmış bir marka kombinasyonu, diğer tarafta da düz kelimeden ibaret bir marka bulunduğunu, markanın bağımsız karakteri kavramına vurgu yapılarak özgün şekil ve yardımcı unsurun ayırt ediciliği sağladığını, müvekkilin büyük bir yatırımı ihtiva eden T... AVM ile redde mesnet gösterilen “T...” ibareli markayı tescil ettiren dava dışı şirketin faaliyet alanlarının da tamamen farklı olduğunu ileri sürerek, ... YİDK'in 21/02/2014 tarih, 2014-M-1460 sayılı kararının iptalini ve müvekkilinin marka başvuru işlemlerinin devamı ile markanın tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, başvuru markası kapsamındaki 35. sınıf hizmetler, ret gerekçesi markanın kapsamında da bulunuyor ise de, başvuru markasının özel bir kaligrafiyle hazırlanan yazı unsuru ile yazının üstünde, dikkat çekici şekilde mavi, kırmızı ve sarı renklerde “üç adet boynuz” şeklinin bulunduğu, KHK’nın 7/1- b maddesindeki benzerlik olgusunu dar yorumlamak gerektiği oysa, davalının KHK'nın 8/1-b maddesi kapsamına girecek bir inceleme yaptığı, KHK'nın 7/1-b maddesinde ilk bakışta fark edilemeyecek ölçüde benzerlik şartı aranırken, KHK 8/1-b maddesinde bağlantı kurdurtacak ölçüde benzerlik araştırmasına gidilmesi gerektiği, bu açıdan bakıldığında, markalar arasında ilk bakışta ayırt edilemeyecek derecede benzerlikten söz edilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile, .... YİDK’in 2014-M-1460 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 09/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19220, Karar No: 2014/8690, Tarih: 12.05.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/19220 E.  ,  2014/8690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, .... ecrimisil istemine ilişkin olup, somut olay genel hükümlere göre çözümleneceğinden, inceleme görevi Yargıtay 1.Hukuk Dairesinindir.

Ancak, anılan Daire dosyayı Dairemize göndermiş olduğundan dosyanın Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa gönderilmesine, 12.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20215, Karar No: 2012/16405, Tarih: 14.06.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/20215 E.  ,  2012/16405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bozkır Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :06.07.2011
Yargıtay — Esas No: 2018/3257, Karar No: 2018/5055, Tarih: 28.11.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/3257 E.  ,  2018/5055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK'nin 81, 35, 29, 62, 53. maddelerine göre 6 yıl 3 ay hapis cezası.

Sanık hakkında öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümde; açılan ateş sonucu, baş ve omuz bölgesine isabet eden saçmalarla akciğerde yaralanmaya, başta yaşamsal fonksiyonlara ağır (4.) derecede etkili parçalı kırığa ve yaşamsal tehlikeye neden olacak şekilde mağdurun yaralandığı olayda; 5237 sayılı TCK’nin 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında, meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığına göre alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini yerine 10 yıl hapis cezasına hükmedilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’ın mağdur ...’e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin edimiş, takdire ve tahrike ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, bozma üzerine verilen hükümde eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin kararın yanlış olduğuna yönelen yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA, 28/11/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5518, Karar No: 2013/18063, Tarih: 01.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/5518 E.  ,  2013/18063 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı vakıf tarafından işletilen Anadolu Sağlık Merkezinin yemekhanesinde şef garson olarak taşeron firmalara bağlı 01.07.2006-29.06.2011 tarihleri arasında çalıştığını, ancak taşeronlar değişse de davacının aynı hastanede çalışmaya devam ettiğini, çalıştığı süre boyunca yılık izinlerini kullanamadığını ve fazla mesai ücreti ile resmi dini bayram çalışma ücretinin ödenmediğini belirterek tazminat ve işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının şirket çalışanı olmadığını, 1.7.2006-14.1.2011 arası alt işveren ... ..Aş, 15.1.2011-12.7.2001 arası ... Toplu Yemek Üretim ve Servis Ltd. Şti.nin çalışanı olduğunu davacının haklı nedenle iş akdini feshettiği yönündeki iddialarının kabulünün mümkün olmadığını, davacının iş akdinin alt işveren ... Toplu Yemek Üretim ve Servis Ltd. Şti. tarafından devamsızlık sebebi ile haklı nedenle feshedildiğinin öğrenildiğini belirterek; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Fer'i Müdahil ... Hazır Yemek Hizm. A.Ş davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

İhbar olunan ... Toplu Yemek Üretim ve Servis Ltd. Şti’ne usulüne uygun tebligat yapılmasına rağmen, davaya cevap vermemiş, duruşmalara katılmamıştır.

Mahkemece davacı işçinin, davalı vakıf tarafından işletilen Anadolu Sağlık Merkezinin yemekhanesinde 01.07.2006 tarihinden itibaren “ Şef Garson” olarak sırasıyla davalı hastanenin alt taşeronu olarak çalışan ve ihbar olunan ... Hazır Yemek Hizm. A.Ş ve ... Toplu Yemek Üretim ve Servis Ltd. Şti.ne bağlı olarak kayden girdi çıktı yaparak çalıştığı, ancak taşeronlar değişse de davacının işinin ve çalışma koşullarının değişmeyerek aynı hastanede kesintisiz çalışmaya devam ettiği, davacının çalışma koşulları ağırlığı, haklı nedenle ve ücretinin azlığı nedeniyle iş akdini 29.06.2011 tarihinde haklı nedenle sona erdirdiği gerekçesi ile kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının kabulüne, fazla çalışma ücreti ve resmi tatil ücreti alacağı taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı notasında uyuşmazlık vardır.

Davacı iş sözleşmesini yıllık izinlerinin kullandırılmaması fazla mesai ve genel tatil ücretlerinin ödenmemesi sebebi ile feshettiğini iddia etmiştir. Davalı davacı feshinin haksız olduğunu savunmuştur.

Taraflar arasında davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı notasında uyuşmazlık vardır.

Davacı iş sözleşmesini yıllık izinlerinin kullandırılmaması fazla mesai ve genel tatil ücretlerinin ödenmemesi sebebi ile feshettiğini iddia etmiştir. Davalı davacı feshinin haksız olduğunu savunmuştur.

Yıllık izinlerin kullandırılması işverenin takdirindedir. Yıllık izinlerin kullandırılmaması kural olarak işçiye haklı fesih imkanı vermez. Kaldı ki davacı işçi izinlerinin çoğunu kullanmıştır. Ayrıca yapılan yargılama sonucunda davacının ödenmeyen fazla mesai ve genel tatil ücreti olmadığı da ortaya çıkmıştır. Davacı fesih sebebi ile bağlı olduğundan haklı feshi ispat edememiştir. Kıdem tazminatı isteğinin reddine karar vermek gerekirken kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 01.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.