muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/6436, Karar No: 2024/4295, Tarih: 24.10.2024

ç) Yetki belgesi başvurusunda bulunan alım satım sorumlusunun; ...
4) Kasten işlenen suçlardan dolayı beş yıldan fazla kesinleşmiş hapis cezası almamış veya devletin güvenliğine, anayasal düzene ve bu düzenin işleyişine, milli savunmaya ve devlet sırlarına karşı suçlar ile casusluk, zimmet, irtikâp, rüşvet, hırsızlık, dolandırıcılık, sahtecilik, güveni kötüye kullanma, hileli iflas, ihaleye fesat karıştırma, edimin ifasına fesat karıştırma, suçtan kaynaklanan malvarlığı değerlerini aklama, terörizmin finansmanı, kaçakçılık, vergi kaçakçılığı veya haksız mal edinme, işkence, cinsel saldırı ve çocukların cinsel istismarı suçlarından hüküm giymemiş ya da ticaret ve sanat icrasından hükmen yasaklanmamış olması gerekir." hükmüne yer verilmiştir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Yukarıda aktarıldığı üzere, galericilik olarak da adlandırılan ikinci el motorlu kara taşıtlarının ticareti sektörünün, 6585 sayılı Perakende Ticaretin Düzenlenmesi Hakkında Kanun ile buna dayanılarak hazırlanıp 13/02/2018 tarihli ve 30331 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan İkinci El Motorlu Kara Taşıtlarının Ticareti Hakkında Yönetmelik öncesinde kanun koyucu ve idare tarafından özel olarak düzenlenmemiş, genel hükümler çerçevesinde yürütülen, bu nedenle kısmen denetimsiz kalan, meslek odası kaydı, gelir veya kurumlar vergisi mükellefiyeti gibi asgari koşullar dahi sağlanmadan yürütülebilen bir faaliyet iken; ilk kez anılan Yönetmelik ile ikinci el motorlu kara taşıtları ticaretinde nitelikli insan kaynağı oluşturularak bu ticaretin yapıldığı işletmelerde hizmet kalitesi ile hizmetten yararlananların memnuniyetinin arttırılması ve mağduriyetlerinin önlenmesi şeklinde tezahür eden kamu yararının sağlanması amacıyla normatif düzenlemeye kavuşturulan bir alan olduğu, anılan Yönetmelikte 08/09/2018, 10/08/2019 ve 27/12/2019 tarihlerinde bir takım değişiklikler yapıldığı, son olarak 15/08/2020 tarihinde dava konusu değişikliği de içeren Yönetmelik değişikliğinin yürürlüğe konulduğu anlaşılmaktadır.
İkinci el motorlu kara taşıtlarının alım satımı işiyle iştigal eden/edecek işletmelerin yetki belgesi almasına engel teşkil eden mahkumiyetlerin sayıldığı dava konusu Yönetmeliğin 6. maddesinin ilk halinde, kasten işlenen belirli ve ismen sayılan suçlardan hüküm giymiş olmak engel sebebi olarak sayılmış  iken; dava konusu 15/08/2020 tarihli değişiklik ile ikinci el motorlu kara taşıtlarının alım satımı işiyle iştigal eden/edecek işletmelerin alım satım sorumlularının kasten işlenen bir suçtan dolayı beş yıldan fazla kesinleşmiş hapis cezası almamış olmaları gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Anılan değişikliğe yönelik davacı derneğin iddialarını iki başlık altında toplamak mümkündür. Buna göre davacının ilk iddiası, kasten işlenen bir suçtan dolayı beş yıldan fazla hapis cezasına mahkum olan, bu mahkumiyeti kesinleşen ve bilahare infaz edilerek tamamlanan bir dernek üyesinin, dava konusu kural gereği bir daha hiçbir zaman ikinci el motorlu kara taşıtı ticareti yapamayacağı, kuralın teşebbüs hürriyetine sınırsız (ilanihaye) bir yasak getirdiği, bu durumun Anayasaya ve ölçülülük ilkesine aykırı olduğu yönündedir. İkinci iddiası ise, Yönetmeliğin ilk halindeki ikinci el motorlu kara taşıtı ticareti yapmaya engel olan, belirli ve ismen sayılan mahkumiyetlere "kasten işlenen bir suçtan dolayı beş yıldan fazla kesinleşmiş hapis cezası almamış ... olması" şeklinde ekleme yapılmak suretiyle aleyhe düzenleme içeren kuralın, bu faaliyeti halihazırda yürütenler bakımından kazanılmış hak ve haklı beklenti prensipleri uyarınca uygulanmamasına yönelik eksik düzenleme içerdiği doğrultusundadır.
1) Davacının ilk iddiasına yönelik inceleme:
Öncelikle belirtmek gerekir ki, dava konusu düzenlemenin, Yönetmeliğin 6. maddesinin ilk halinde sayılan yetki belgesi almaya engel mahkumiyetlerin yetersiz kalışı, buna bağlı olarak kuralın yürürlüğe konuluş amacının (ikinci el motorlu kara taşıtları ticaretinde nitelikli insan kaynağı oluşturularak bu ticaretin yapıldığı işletmelerde hizmet kalitesi ile hizmetten yararlananların memnuniyetinin arttırılması ve mağduriyetlerinin önlenmesi) tam olarak sağlanamaması ve kuralın anlam-kapsamının açıklığa kavuşturulması nedenleriyle, uygulamada doğan ihtiyaç üzerine yürürlüğe konulduğu anlaşılmaktadır. Bu haliyle, dava konusu bendin, davalı idarenin düzenleme yapma yetkisi kapsamında bulunmakla kanuni dayanağı ve meşru amacı haiz olduğu, diğer bir ifadeyle yetki ve amaç unsurları bakımından hukuka uygun bulunduğu değerlendirilmiştir.
Diğer taraftan, davalı Bakanlığa tanınan söz konusu yetki kapsamında getirilen dava konusu düzenlemenin, çalışma ve sözleşme hürriyeti kapsamında yer alan ticari faaliyette bulunma (serbest teşebbüs) özgürlüğüne bir sınırlama içerdiği muhakkaktır. Bu itibarla, dava konusu düzenlemeyle ulaşılmak istenen amaçlar ile getirilen kısıtlama arasında ölçülülük prensibinin sağlanıp sağlanmadığının da irdelenmesi gerekir.

Diğer taraftan, davalı Bakanlığa tanınan söz konusu yetki kapsamında getirilen dava konusu düzenlemenin, çalışma ve sözleşme hürriyeti kapsamında yer alan ticari faaliyette bulunma (serbest teşebbüs) özgürlüğüne bir sınırlama içerdiği muhakkaktır. Bu itibarla, dava konusu düzenlemeyle ulaşılmak istenen amaçlar ile getirilen kısıtlama arasında ölçülülük prensibinin sağlanıp sağlanmadığının da irdelenmesi gerekir.
Ölçülülük ilkesi; “elverişlilik”, “gereklilik” ve “orantılılık” olmak üzere üç alt ilkeden oluşmaktadır. “Elverişlilik”, başvurulan önlemin ulaşılmak istenen amaç için elverişli olmasını, “gereklilik” başvurulan önlemin ulaşılmak istenen amaç bakımından gerekli olmasını, “orantılılık” ise başvurulan önlem ve ulaşılmak istenen amaç arasında olması gereken ölçüyü ifade etmektedir. Bu bakımdan, kuralla ulaşılmak istenilen amaç ile bu amaca ulaşılırken kullanılan araç arasında makul bir dengenin bulunması zorunlu olup, kamu yararının gerekleri ile bireyin hakları arasında kurulmaya çalışılan adil dengeyi bozacak şekilde birey aleyhine katlanılması güç veya imkansız külfetler yüklenmemesi gerekmektedir.
Bu çerçevede, daha önce "kasten işlenen bir suçtan dolayı beş yıldan fazla kesinleşmiş hapis cezasına mahkum olmuş" tacir ile esnaf ve sanatkârların; şahsi araçlarının alım-satımını yapan, ikinci el motorlu kara taşıtları ticareti hakkında yeterli malumata ve aracının (tacir ile esnaf ve sanatkârların) faaliyetlerini kontrol bakımından yeterli araç ile olanaklara sahip olmayan kişilerle doğrudan muhatap olduğu da dikkate alınarak, ticaretin güvenliğini ve hizmetin niteliğini tehlikeye düşürebileceğinin, dolayısıyla güvenilirliğinin şüpheli olduğunun kabulü suretiyle ikinci el motorlu kara taşıtları ticareti alanında faaliyetinin kısıtlanmasının; ikinci el motorlu kara taşıtları ticaretinin güvenilir ortamda yapılmasını sağlama ve işlem taraflarını koruma amacına ulaşmak bakımından elverişli olduğu, ikinci el motorlu kara taşıtları ticaretinin ülke genelindeki işlem hacmi ve denetim zorluğu da gözetildiğinde, daha hafif bir tedbirle bu amaca ulaşılması mümkün görülmediğinden gerekli olduğu, ayrıca tacir ile esnaf ve sanatkârların yalnızca ikinci el motorlu kara taşıtları ticaretine yönelik faaliyetlerine sınırlama getirmesi ve yasaklanmış hakların geri verilmesi müessesesinin varlığı karşısında yukarıda aktarılan üstün kamu yararı amacı ile orantılı olduğu sonucuna varılmıştır.
Nitekim, benzer bir uyuşmazlık hakkında Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca verilen 17/05/2023 tarihli ve YD İtiraz No:2023/207 sayılı karar da bu yöndedir.

Nitekim, benzer bir uyuşmazlık hakkında Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca verilen 17/05/2023 tarihli ve YD İtiraz No:2023/207 sayılı karar da bu yöndedir.
Buna göre, 6585 sayılı Kanun'un amacı doğrultusunda, ikinci el motorlu kara taşıtları ticaretinin güvenilir bir ortamda yapılmasını sağlamak ve işlem taraflarını korumak için kasten işlenen bir suçtan dolayı beş yıldan fazla kesinleşmiş hapis cezası almış olan tacir ile esnaf ve sanatkârlara yetki belgesi düzenlenmemesi suretiyle ikinci el motorlu kara taşıtları ticareti alanında faaliyet kısıtı getirilmesine ilişkin dava konusu Yönetmeliğin 6. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendinin 5 numaralı alt bendinde yer alan "Kasten işlenen bir suçtan dolayı beş yıldan fazla kesinleşmiş hapis cezası almamış" ibaresinde hukukun genel ilkelerine ve 6585 sayılı Kanun hükümlerine aykırılık görülmemiştir. 
2) Davacının ikinci iddiasına yönelik inceleme:
İdarelerin düzenleyici işlemler yapabilme yetkisi Anayasanın 124. maddesine dayanan anayasal bir yetki olması nedeniyle, idareler tarafından mevzuatla verilen görevlerin yerine getirilmesi amacıyla düzenleyici işlemler yapılabileceği kuşkusuzdur. Ancak, bu düzenlemeler yapılırken, Anayasada yer alan hukuk devleti ilkesi uyarınca, kazanılmış hak, haklı beklenti, idari faaliyetlerin belirliliği ve hukuki güven ilkesi gibi ilkelerin de göz önünde bulundurulması gerektiği açıktır.
 Belirli bir alanda idareye düzenleme yapma yetkisi verildiği durumlarda, kanunda geçiş hükümlerine yer verilmese de, idare tarafından yapılacak düzenlemelerde, hukuk devleti ilkesi göz önünde bulundurularak, ilgililerin kazanılmış haklarının ve haklı beklentilerinin korunması için gerekli düzenlemelerin yapılması gerekmektedir.	
Kazanılmış hak, yürürlükteki hukuka uygun olarak doğmuş ve böylece kişinin bulunduğu statüye ilişkin olarak tahakkuk etmiş, kendisi yönünden kesinleşmiş, kişisel alacak niteliğine dönüşmüş ve kendine özgü lehte sonuçlar doğurmuş olmakla birlikte, daha sonra mevzuat değişikliği ya da işlemin geri alınması gibi durumların varlığına rağmen hukuk düzenince korunması gereken bir haktır.  
Haklı beklenti ise, idarenin ister bir düzenleyici işlem, ister bir taahhüt, isterse uzun süren bir uygulamasına güvenerek olsun, kişilerin çıkarlarına ya da lehlerine olan bir sonuca ulaşabileceklerini ümit etmeleridir. Bu nedenle, haklı beklentinin korunması, hukuk devleti ilkesinden hareketle hukuk güvenliğinin ve hukuki istikrarın sağlanması açısından vazgeçilmezdir.	
Ayrıca, hukuk güvenliği ve haklı beklentilerin korunması ilkeleri idareyi, özellikle düzenleyici işlemler yaparken, değiştirirken ya da tamamen yürürlükten kaldırırken kişilerin bu düzenlemelerden beklenmedik bir şekilde olumsuz olarak etkilenmelerini önleyici tedbirler almaya iten ilkeler olarak ortaya çıkmaktadır.	Bu açıdan, düzenleyici işlemler bakımından baskın bir kamu yararı olmadıkça haklı beklentilerin geçiş düzenlemeleri ile korunması gerekmektedir.

Ayrıca, hukuk güvenliği ve haklı beklentilerin korunması ilkeleri idareyi, özellikle düzenleyici işlemler yaparken, değiştirirken ya da tamamen yürürlükten kaldırırken kişilerin bu düzenlemelerden beklenmedik bir şekilde olumsuz olarak etkilenmelerini önleyici tedbirler almaya iten ilkeler olarak ortaya çıkmaktadır.	Bu açıdan, düzenleyici işlemler bakımından baskın bir kamu yararı olmadıkça haklı beklentilerin geçiş düzenlemeleri ile korunması gerekmektedir.
Öncelikle belirtmek gerekir ki, 13/02/2018 tarihinde yayımlanan dava konusu Yönetmelik öncesinde ikinci el motorlu kara taşıtı ticareti ile iştigal eden tacir ile esnaf ve sanatkârların, pozitif hukuk kurallarının uygulanması suretiyle kazandığı bir statüden, diğer bir deyişle kişisel bir hakkın varlığından (yetki belgesi) bahsedilmesi mümkün olmadığından, Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği 13/02/2018 tarihi itibarıyla ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretiyle iştigal eden gerçek veya tüzel kişi tacirler ile esnaf ve sanatkârların bir statü hukuku kavramı olan kazanılmış haklarının bulunduğundan ya da yine pozitif hukuk kurallarına güvenilerek hareket edilmesi halinde doğduğu kabul edilen haklı beklentilerinin olduğundan söz etmeye olanak bulunmamaktadır. Kaldı ki, düzenlemenin, kişinin yararı (yetki belgesiz faaliyette bulunma) ile kıyaslandığında üstün bir kamu yararını amaçlaması nedeniyle, haklı beklentinin korunması gerekliliğinden söz edilmesi de mümkün değildir.

Bununla birlikte, Yönetmeliğin ilk halinde (13/02/2018 tarihinde), belirli ve ismen sayılan suçlardan hüküm giymemiş olma şartına yer verilmiş, daha açık bir anlatımla "Kasten işlenen bir suçtan dolayı affa uğramış olsa dahi devletin güvenliğine ... karşı suçlar ile ... suçlarından hüküm giymemiş olması" ibaresinde, kasten işlenen suçlar ifadesinden sonra "veya" bağlacına ya da virgül gibi bir noktalama işaretine yer verilmemek suretiyle mahkumiyet süresi fark etmeksizin kasten işlenen herhangi bir suçtan değil yalnızca tahdiden sayılan suçlardan mahkum olmak engel hal kapsamında kabul edilmiş iken; 15/08/2020 tarihli Yönetmelik değişikliği ile bu şartın yanına "Kasten işlenen bir suçtan dolayı beş yıldan fazla kesinleşmiş hapis cezası almamış olmak" şartı eklenmekle, sektör aktörlerinin (ikinci el motorlu kara taşıtlarının alım satımı işiyle iştigal eden işletmelerin) yetki belgesi almaya ilişkin şartlarının daha da ağırlaştırıldığı görülmektedir. Her ne kadar gai (amaçsal) yoruma başvurulmak suretiyle Yönetmeliğin ilk halinde yer alan "Kasten işlenen bir suçtan dolayı affa uğramış olsa dahi devletin güvenliğine ... karşı suçlar ile ... suçlarından hüküm giymemiş olması" ibaresi ile yönetmelik koyucunun belirli ve sayılan suçlardan mahkumiyete ek olarak “kasten işlenmiş herhangi bir suçtan dolayı verilen bütün mahkumiyetlerin" de yetki belgesi düzenlenmesine engel olduğunu kastettiği şeklinde yorumlanabileceği ileri sürülebilir ise de; anlamı ve kapsamı müphem bulunan, tereddüt doğuran hak yoksunluklarına ilişkin hükümlerin hukuk devleti ilkesi gereği dar (lehe) yorumlanması zorunlu olduğundan, gai (amaçsal) yoruma başvurulmak suretiyle bahse konu kurala ilgililer aleyhine sonuç doğuracak şekilde kapsamının genişletilmesi suretiyle anlam yüklenmesinin mümkün olmadığı değerlendirilmiştir. Nitekim, davacının da 13/02/2018 tarihli Yönetmelik metnini bu şekilde (yalnızca tahdiden sayılan suçlardan mahkumiyetin engel hal olduğu şeklinde) anladığı dava dilekçesinden görülmektedir.
Ayrıca, Yönetmeliğin geçici maddesinde ve bu maddede yapılan değişliklerle (10/08/2019 ve 27/12/2019 tarihli), sektör aktörlerinin durumunu, belirli ve ismen sayılan suçlardan hüküm giymemiş olma şartına uygun hale getirmesi için gereken sürenin nihai olarak 31/08/2020 tarihi olarak belirlendiği, dava konusu değişikliğin de 15/08/2020 tarihinde yapıldığı, böylelikle sektör aktörlerine, Yönetmeliğin ilk halinde (13/02/2018 tarihinde) getirilen belirli ve ismen sayılan suçlardan hüküm giymemiş olma şartının hiç uygulanmadığı, mahkumiyete yönelik şartın ilk kez dava konusu 15/08/2020 tarihli değişiklikle getirilen "kasten işlenen bir suçtan dolayı beş yıldan fazla kesinleşmiş hapis cezası almamış olma" şeklinde, 31/08/2020 tarihi itibarıyla uygulanacağı anlaşılmıştır.

Buna göre, dava konusu Yönetmeliğin 13/02/2018 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe girmesi üzerine, Yönetmeliğin 6. maddesi uyarınca yetki belgesi alıp meri mevzuata uygun olarak  ikinci el motorlu kara taşıtı ticareti faaliyetine başlayanlar bakımından (gerek ilk defa ikinci el motorlu kara taşıtı ticareti faaliyetinde bulunmaya başlamak üzere yetki belgesi alanlar, gerekse Yönetmeliğin yürürlüğü öncesinde genel hükümlere göre faaliyette bulunup da geçici 1. madde yürürlüğe girmeden veya maddedeki uyum süresi dolmadan yetki belgesi alanlar yönünden), dava konusu 15/08/2020 tarihli düzenlemenin, 13/02/2018 tarihli ilk düzenlemeye göre daha ağır hükümler içermesi ve bahse konu kişilerin yetki belgesi alarak kendileri yönünden kesinleşmiş ve kişisel niteliğe dönüşmüş haklara sahip olması sebebiyle, dava konusu 15/08/2020 tarihli düzenlemenin bu kişiler yönünden kazanılmış haklara saygı ilkesi çerçevesinde uygulanmaması gerektiği, dolayısıyla anılan kişilerin kazanılmış haklarını koruyucu düzenlemeler içermeyen dava konusu değişiklikte, bu açıdan eksik düzenleme bulunduğu sonucuna varılmıştır.
Diğer taraftan, ilk defa ikinci el motorlu kara taşıtı ticareti faaliyetinde bulunmak veya Yönetmeliğin yürürlüğü öncesinde genel hükümlere göre yürüttüğü ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretine (geçici 1. madde yürürlüğe girmeden veya maddedeki uyum süresi dolmadan) devam etmek amacıyla yetki belgesi başvurusunda bulunup da başvurusu işleme alınan ancak henüz sonuçlanmamış olan gerçek veya tüzel kişi tacirler ile esnaf ve sanatkârların durumunun da ayrıca irdelenmesi gerekmektedir. 
 13/02/2018 tarihli Yönetmeliğin 6. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendinin 6 numaralı alt bendinin, ilk defa ikinci el motorlu kara taşıtı ticareti faaliyetinde bulunmak amacıyla yetki belgesi başvurusunda bulunanlar yönünden yürürlüğe girdiği ve dava konusu 15/08/2020 tarihli değişikliğe kadar taraflarına uygulanacak hukuk kuralı olduğu, diğer bir ifadeyle bu kuralın kendilerine uygulanacağı yönünde haklı beklentilerinin bulunduğu açıktır.

13/02/2018 tarihli Yönetmeliğin 6. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendinin 6 numaralı alt bendinin, ilk defa ikinci el motorlu kara taşıtı ticareti faaliyetinde bulunmak amacıyla yetki belgesi başvurusunda bulunanlar yönünden yürürlüğe girdiği ve dava konusu 15/08/2020 tarihli değişikliğe kadar taraflarına uygulanacak hukuk kuralı olduğu, diğer bir ifadeyle bu kuralın kendilerine uygulanacağı yönünde haklı beklentilerinin bulunduğu açıktır.
 13/02/2018 tarihli Yönetmeliğin yayımından önce genel hükümlere göre yürüttüğü ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretine devam etmek amacıyla yetki belgesi başvurusunda bulunan gerçek veya tüzel kişi tacirler ile esnaf ve sanatkârlar yönünden ise, her ne kadar 13/02/2018 tarihli Yönetmeliğin geçici 1. maddesinde tanınan uyum süresi 31/08/2020 tarihi itibarıyla dolmakta ise de, bahse konu tacirler ile esnaf ve sanatkârların, geçici maddede belirlenen uyum süresi dolmadan yetki belgesi başvurusunda bulunmalarına hukuki bir engelin bulunmadığı, aksine faaliyetlerine devam edebilmek için söz konusu süre dolmadan başvurma haklarını kullanarak yetki belgesi almaya mecbur oldukları, dolayısıyla uyum sağlamak zorunda bulundukları 13/02/2018 tarihli Yönetmeliğin 6. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendinin 6 numaralı alt bendinin taraflarına uygulanabilecek kural niteliğinde olduğu, bu bakımdan anılan kuralın kendilerine uygulanacağı yönünde haklı beklentilerinin bulunduğu anlaşılmaktadır.
Buna göre, anılan kişiler yönünden dava konusu 15/08/2020 tarihli düzenlemenin, 13/02/2018 tarihli ilk düzenlemeye göre daha ağır hükümler içermesi ve bahse konu kişilerin haklı beklentilerinin yok sayılmasını gerektirecek nitelikte üstün bir kamu yararı içermemesi (halihazırda mahkumiyet koşulunun bulunması ve faaliyeti yürütebileceklere ilişkin sınırlamaların olması) nedeniyle bu kişiler yönünden de haklı beklentilere saygı ilkesi çerçevesinde uygulanmaması gerektiği, anılan kişilerin haklı beklentilerini koruyucu düzenlemeler içermeyen dava konusu değişiklikte, bu açıdan da eksik düzenleme bulunduğu kanaatine ulaşılmıştır. Başka bir anlatımla, her iki grup başvurucular yönünden de (gerek ilk defa ikinci el motorlu kara taşıtı ticareti faaliyetinde bulunmak amacıyla yetki belgesi başvurusunda bulunanlar, gerekse 13/02/2018 tarihli Yönetmeliğin yayımından önce genel hükümlere göre yürüttüğü ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretine devam etmek amacıyla yetki belgesi başvurusunda bulunanlar bakımından) başvuru tarihleri itibarıyla yürürlükte bulunan Yönetmelik hükümlerine göre işlem tesis edilmesi, idarenin gecikmesinin sonucunun bu kişilere yükletilmemesi gerektiği sonucuna varılmaktadır.

Yönetmeliğin yürürlüğü öncesinde genel hükümlere göre ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretiyle iştigal edip de geçici 1. maddedeki uyum süresi dolmadan, bir başka ifadeyle dava konusu Yönetmelik değişikliğinin yürürlüğe girdiği 15/08/2020 tarihi itibarıyla yetki belgesi başvurusunda bulunmamış olan gerçek veya tüzel kişi tacirler ile esnaf ve sanatkârların durumuna gelince;

Her ne kadar 13/02/2018 tarihli Yönetmeliğin geçici 1. maddesinde tanınan uyum süresi 31/08/2020 tarihi itibarıyla dolmakta, dolayısıyla dava konusu değişikliğin yürürlüğe girdiği 15/08/2020 tarihinde, 13/02/2018 tarihli Yönetmeliğin 6. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendinin 6 numaralı alt bendi (belirli ve ismen sayılan suçlardan hüküm giymiş olanların ikinci el motorlu kara taşıtı ticareti yapamayacağı kuralı) bu kişilere hiç uygulanmamış bulunmakta ise de; yukarıda ifade edildiği üzere, bahse konu tacirler ile esnaf ve sanatkârların geçici maddede belirlenen uyum süresi dolmadan yetki belgesi başvurusunda bulunmalarına, dolayısıyla söz konusu kuralın taraflarına uygulanmasına hukuki bir engelin bulunmadığı, kaldı ki uyum sağlamak zorunda oldukları 13/02/2018 tarihli Yönetmeliğin 6. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendinin 6 numaralı alt bendinin, Resmi Gazete'de yayımlanmak suretiyle alenileştiği ve hukuki güvenlik ilkesi kapsamında 31/08/2020 tarihine kadar taraflarına uygulanmasının beklendiği, dolayısıyla haklı beklenti niteliğine büründüğü, ancak söz konusu kişilerin -henüz yetki belgesi için başvurmamış olması nedeniyle- haklı beklentilerinin uyum sürecinin tamamlandığı güne (31/08/2020 tarihine) kadar korunması gerektiğinden bahsedilebileceği, başka bir ifadeyle dava konusu Yönetmeliğin yayımlandığı 15/08/2020 tarihi ile 27/12/2019 tarihli Yönetmelik değişikliğiyle geçici 1. maddede tanınan uyum sürecinin dolacağı 31/08/2020 tarihleri arasındaki dönemde bu kişilerce yapılacak başvurular yönünden dava konusu kuralın haklı beklenti prensibi çerçevesinde uygulanamayacağı, nitekim dava konusu 15/08/2020 tarihli Yönetmelikle değişik geçici 1. maddenin 1. fıkrasında da bu haklı beklentinin korunarak, 13/02/2018 tarihli ilk Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihte ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretiyle iştigal eden işletmelerin, 31/08/2020 tarihine kadar durumlarını bu Yönetmelikteki şartlara uygun hale getirerek yetki belgesi almaları gerektiğinin düzenlendiği, buna göre dava konusu Yönetmelik kuralında bu yönden hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bununla birlikte, 15/08/2020 tarihli Yönetmelik değişikliği ile yetki belgesi almaya ilişkin şartların daha da ağırlaştırıldığı dikkate alındığında; bahse konu gerçek veya tüzel kişi tacirler ile esnaf ve sanatkârların, dava konusu ibareyi de içeren hapis cezasına yönelik yeni şarta uyum sağlamaları (yasaklanmış hakların geri verilmesi kararı alınması vb.) için yeterli ve makul bir süreyi içeren herhangi bir geçiş hükmüne yer verilmediği, geçici 1. maddede yer alan 31/08/2020 tarihine kadar verilen sürenin ise uyuma yönelik işlemlerin tamamlanması için oldukça yetersiz olduğu anlaşıldığından, dava konusu Yönetmelik hükmünde bu yönden de eksik düzenleme sebebiyle hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmaktadır.
KARAR SONUCU	:
            Açıklanan nedenlerle;