muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/16431, Karar No: 2007/764, Tarih: 25.01.2007

Kesinleşmiş orman kadastro haritasının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazın 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 1952 yılında 5653 Sayılı Yasaya ve yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan maki tefrik komisyonunca, Akdeniz makisi olarak tesbit edildiği, 1978 yılında Orman Yönetimi tarafından, makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1947 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı, Orman Yönetiminin açtığı dava sonunda, 1744 sayılı yasa döneminde yapılan bu işlemin, Antalya İdare Mahkemesinin 15.01.1987 gün ve 1985/711-17 sayılı kararıyla, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu belirlenerek, makiye ayırma işlemine değer verilmeden iptal edildiği, kararın Danıştay tarafından onandıktan sonra kesinleştiği, daha sonra 1989 yılında 3373 sayılı yasa döneminde yapılan aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 3302 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B madde uygulaması sırasında, yine hakem kararına ve makiye ayırma işlemine değer verilmeden, orman kadastro komisyonunca ilkin taşınmazın orman sınırları içinde aplike edildiği ve 3302 Sayılı Yasayla değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, bu işlemin dahi itirazsız kesinleştiği göz önünde bulundurulmadan, 2981 Sayılı Yasa uygulaması sonucu, ifrazen 199 sayılı kadastro parselinden oluşturulan ve fiilen bu parsel içinde kalan imar parsellerinin, 199 sayılı parselde pay sahibi olanlar adına tapuya tescil edildiği, oysa, orman ve orman rejimi dışına çıkartılan yerlerde 2981 ve 3194 Sayılı Yasa uygulaması yapılacağı konusunda hiç bir yasa hükmü bulunmadığı, aksine 3194 Sayılı İmar Yasasının 4. Maddesindeki "... diğer özel yasalar ile belirlenen veya belirlenecek olan yerlerde, bu (imar) yasanın özel yasalara aykırı olmayan hükümleri uygulanır" hükmü ve 2981 Sayılı Yasanın 3290 sayılı Yasa ile değişik Geçici 2. Maddesinin (e) bendi hükmünü iptal eden Anayasa Mahkemesinin 27.09.1995 gün ve 1995/13-51 Sayılı kararı ve H.G.K.'nun 07.12.1997 gün ve 1997/1-655-1003 Sayılı kararı ile kabul edilen "... kamu malı niteliğini kazanan bir taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak özel mülkiyete dönüştürmeye idari mercilerin yetkileri yoktur. Başka bir anlatımla, idari mercilerin yasadan

kaynaklanan bir yetkileri bulunmayan konularda aldıkları kararlar yok hükmünde olup, buna dayanan tescil de M.Y.'nın 1024.(932.) maddesi gereğince yolsuz tescil niteliğinde olduğu" Anayasanın 169 ve 170. maddelerindeki 2924 Sayılı Yasada ve 3402 Sayılı Yasanın 16/D maddesinde özel olarak düzenlenen Devlet Ormanları ve nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılan yerler özel yasalarına tabi olduğu, H.G.K'nun 24.03.1999 gün 1999/1-170-167 ve 21.02.1990 gün 1989/1-700-101 kararlarında belirtildiği gibi, aslında özel mülkiyete konu olmayan taşınmazlar her nasılsa tapuya tescil edilmiş olsa bile, bu durum taşınmazın niteliğini değiştirmeyeceğinden tescil işlemi yok hükmünde olacağı, bu tür taşınmazlar hakkında M.Y.'nın 1023. (931.) maddesinde belirtilen iyi niyetle iktisap iddiasında bulunulamayacağı, yasalarımız nasıl oluşursa oluşsun, yanlış ve yolsuz tescillere dayalı olarak tapu sicilinde yapılacak değişiklikleri öngören iptal davaları görevini Adliye Mahkemelerine verdiği (M.Y.- Md. 1025.(933)).

Diğer taraftan, 2896 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B maddesi gereğince, orman sınırları dışına çıkarma işlemi Hazine adına yapılacağından, 2896 ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B maddesi gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların Kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinilmesine olanak bulunmadığı,

Yukarıda açıklanan gerekçelerle ve H.G.K.’nın 21.02.1990 gün ve 1989/1-700-101 sayılı, 05.05.1999 gün ve 1999/1-302 -258 sayılı ve aynı gün 1999/1-304 -260 ve 30.06.1999 gün ve 1999/1-544-561 Sayılı kararlarında kabul edildiği gibi Hazinenin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası ile açacağı iptal davaları 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesindeki 10 yıllık hak düşürücü süreye tabi olmadığı gözetilerek Hazine davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı gerçek kişinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 25/01//2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10415, Karar No: 2024/2206, Tarih: 13.03.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/10415 E.  ,  2024/2206 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/61 E., 2015/50 K.

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Yahyalı Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2015 tarihli ve 2014/61 Esas, 2015/50 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın cinsel saldırı suçundan,

6545 sayılı Kanun değişikliği öncesi lehe kabul edilerek 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlarına; aynı Kanun'un 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca sonuç hapis cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafilerinin Temyiz İsteği

Katılan ile tanık beyanlarının birbiriyle çeliştiğine, olay yerinin küçük bir yer olduğunun keşifle sabit olduğuna, iş yerinde katılanın eşi ile annesinin bulunduğuna, hayatın olağan akışı içerisinde böyle dar bir mekanda iddiaya konu hareketlerin yapılamayacağına, içerisinin göründüğünü, böyle bir eylemin olduğu kabul edilse bile orada bulunan eşinden ve kayınvalidesinden neden yardım istemediğinin düşündürücü olduğuna, katılanın tepki göstermediğine, katılanın beyanına ilk başta itibar edilmeyip öncelikle araştırma gereği duyulduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yahyalı Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2015 tarihli ve 2014/61 Esas, 2015/50 Karar sayılı kararında sanık müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10159, Karar No: 2009/1303, Tarih: 09.02.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/10159 E.  ,  2009/1303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıların 2001-2004 yıllarında belediyeye ait park ve bahçelerin bakımı ile cadde ve sokakların temizliği işini üstlendiklerini, sözleşme ve ihale şartnamelerine göre davalıların çalıştırdıkları işçilere ait her türlü işçi alacaklarından sorumlu olduklarını, dava dışı işçi ...’nun Belediye ve davalılar aleyhine açmış olduğu dava sonunda kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ve benzeri alacak kalemlerinin tahsiline karar verilmiş olması nedeniyle işçiye Belediye tarafından 7.706,50 YTL tazminat ödendiğini ileri sürerek, bu meblağın davalılardan ödeme tarihi olan 16.10.2006 tarihinden itibaren faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, işçilere ödenecek bu tür tazminatlardan davacının sorumlu olduğunu belirterek davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, taraflar arasındaki sözleşme hükümlerine göre işçiye ödenecek olan tazminatlardan davalı yüklenicilerin işçiyi çalıştırdıkları dönem ile sınırlı olarak sorumlu oldukları sonucuna varılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, belediyeye ait park ve bahçelerin temizlik işinin davalılarca üstlenildiğini, ihale şartnamesine göre, çalıştırdıkları işçilerin ... hukukundan doğan her türlü işçilik hakları ile ilgili tazminatlarından davalıların sorumlu olduklarını ileri sürerek eldeki davayı açmış olup, dava dışı işçinin ... akdinin haksız feshedildiğini belirterek açtığı dava sonunda hesaplanan tazminatın ... bu eldeki davanın tarafları olan davacı ve davalılardan tahsiline karar verildiği ve icra takibi sonunda da, davacı ... tarafından ödendiği ihtilafsızdır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işçiye ödenen bu tazminattan hangi tarafın veya tarafların ne oranda sorumlu olduklarına ilişkindir. Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle taraflar arasındaki sözleşme hükümleri, aynı sözleşmelerden kaynaklanan uyuşmazlıklarla ilgili verilmiş mahkeme kararları ve genel hukuk prensipleri dikkate alınarak bir sonuca gidilmelidir. Bu cümleden olarak, davacı ile davalılar arasında düzenlenen ve birbirine benzeyen sözleşmelerin "Mali Hükümler" ve "İşçi Ücretleri" başlığını taşıyan hükümlerinde; "Yüklenici sözleşme tarihi öncesi çalışmalarından dolayı mahkeme kararları ve benzeri durumlardan doğacak Belediye ile ilgili işçi alacaklarından sorumlu olmayacaktır." ve yine "Her türlü vergi, harç, resim ve işçilerin SSK primleri, SSK mevzuatından doğan alacakları yükleniciye aittir." şeklinde düzenlemeler yapılmıştır. Sözleşmelerin diğer yapılacak hizmetler, işçi ve araç sayısı cezai hükümler, personel kılık kıyafet ve mesai saatleri, belediyenin temizlik uygulaması, denetim esasları, fiyat farkları başlıklı hükümleri incelendiğinde, davacı belediyenin çalıştırılacak işçiler ile ilgili işe başlama, çalışma koşulları, denetleme, mali haklarının ödenmesi ve hatta ... sözleşmelerinin sonlandırılması ile ilgili denetim ve kontrolün tamamen elinde bulundurduğu, davalı yüklenicilerin işçilere yapacağı mali hakları asgari ücretli işçi analizi raporuna göre ödemesinin belirlendiği görülmektedir. Yine, aynı sözleşmeden kaynaklanan ve işçilerin ... mahkemesinde açtığı benzeri davalarda, belediye ile yükleniciler arasında sözleşmelerin asıl işveren-alt işveren ilişkisi olmayıp muvazaa olduğu sonucuna varılmış ve benzeri kararlar derecaattan geçerek kesinleşmiştir. Taraflar arasındaki sözleşme hükümlerinde işçilere işçilik hakları ile ilgili SSK mevzuatından doğan hakları ve fiili çalışmaları ile ilgili ödemelerin nasıl yapılacağı düzenlendiği halde, işçilerin ... akitlerinin haksız feshi halinde doğacak tazminatlar nedeniyle hangi tarafın ne oranda sorumlu oldukları konusunda ise bir düzenlemenin bulunmadığı görülmektedir. Dosya kapsamı ve kesinleşen mahkeme kararları ile davalı yüklenicilerin üstlendikleri işi sözleşmede belirtilen sürelerde tamamladıkları ancak süre sonunda işçilerin ... akitlerinin davacı Belediyece haksız olarak feshedildiği anlaşılmaktadır

... akitlerinin haksız feshi halinde doğacak tazminatlar nedeniyle hangi tarafın ne oranda sorumlu oldukları konusunda ise bir düzenlemenin bulunmadığı görülmektedir. Dosya kapsamı ve kesinleşen mahkeme kararları ile davalı yüklenicilerin üstlendikleri işi sözleşmede belirtilen sürelerde tamamladıkları ancak süre sonunda işçilerin ... akitlerinin davacı Belediyece haksız olarak feshedildiği anlaşılmaktadır. Tüm bu açıklamalardan sonra; tacir olan davalıların çalıştırdıkları işçilerin fiili işçilik dışında sair tazminat haklarından sorumlu olacaklarını bilebilecek durumda oldukları ancak, davacı Belediyenin de asıl işveren durumunu muhafaza etmesi ve işçilerin ... akitlerini haksız feshetmesi nazara alındığında işçilere ödenen tazminattan tarafların yarı yarıya sorumlu olduklarının kabulü gerekir.

O halde mahkemece, bu ilkeler çerçevesinde ... akdi feshedilen işçinin davalılar nezdinde çalıştığı dönem de gözetilerek her bir davalının ayrı ayrı sorumluluklarının belirlenmesi gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalıların diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) no’lu bent gereğince temyiz edilen hükmün temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde taraflara iadesine, 9.2.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5824, Karar No: 2014/4851, Tarih: 28.04.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/5824 E.  ,  2014/4851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BEYKOZ KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/11/2010

NUMARASI : 2010/465-2010/131

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında Y.. Mahallesi çalışma alanında bulunan 1677 ada 1 parsel sayılı 5532,93 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı, Kanlıca Orman İşletme Müdürlüğü'nün 25.5.2010 tarih ve 4801 sayılı yazılarına istinaden 643,35 metrekaresinin eylemli orman vasfında olduğu ve taşınmazın bahçe olarak M. G., M. V. B., F. B., H. S. M., T. Ç., M. Ç., N.B., N. Z. Ç.'ın müşterek fiili kullanımlarında bulunduğu, 10 yıldan beri krokide (A1) harfli evin M.. G., (A2) harfli evin M. V. B. ve F. B. (A3) harfli evin M. oğlu H. S. M., (A4) harfli evin T.Ç.ve M. Ç., (A5) harfli evin N. B., (A6) harfli evin N. Z. Ç., (A7) harfli müştemilatın adı geçenlerin hepsinin ortak kullanımında olduğu şerhleri verilerek bahçe niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı H.. M.. beyanlar hanesinde baba isminin yanlış yazıldığını ve Muammer olduğunu belirtip düzeltilmesi talebi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın Hazine adına tesciline, taşınmazın beyanlar hanesinde davacının baba isminin Muammer olarak düzeltilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı K.. M.. tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki evraklardan, dava konusu Y.S. Mahallesi 1677 ada 1 parsel sayılı taşınmazın aynı zamanda Beykoz Kadastro Mahkemesinin 2010/465 Esas sayılı dava dosyasında da davalı olduğu ve bu davanın halen derdest olduğu anlaşılmaktadır. Aynı taşınmaz hakkında açılan davaların birlikte görülmesi zorunludur. Hal böyle olunca dava konusu 1677 ada 1 parsel sayılı taşınmazın aynı zamanda davalı olduğu dava dosyaları birleştirilmeli, bundan sonra tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda yöntemince araştırma yapılarak sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek davanın esasına girilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 28.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2052, Karar No: 2016/4343, Tarih: 11.04.2016

**1. Hukuk Dairesi         2015/2052 E.  ,  2016/4343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...' ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacılar, 304 ada 22 parselde bulunan 1 nolu bağımsız bölümün paydaşı olduklarını, taşınmazın 20/11/2012 tarihinden itibaren davalı tarafından kullanıldığını, paylarına isabet eden kira bedelinin ödenmesi amacıyla gönderilen ihtarnamenin davalıya 28/02/2013 tarihinde tebliğ edilmesine karşın, ödeme yapılmadığını ileri sürüp, 2013 yılı Mart, Nisan ve Mayıs aylarına ait paylarına isabet eden 7.825,00 TL. ecrimisilin davalıdan tahsili istemişlerdir.

Davalı, dava konusu taşınmazı kullandığını, emsal kira bedelleri dikkate alındığında, davacıların talebinin yüksek olduğunun anlaşılabileceğini, Mart, Nisan ve Mayıs aylarına ilişkin olarak 6.000,00 TL.yi taksitle ödemek istediğini belirtmiştir.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile 7.825,00 TL. ecrimisilin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacıların dava konusu taşınmazın paydaşı oldukları, davalının 5/12 payını 24/05/2013 tarihinde dava dışı ....ne sattığı, dava tarihinde taşınmazın paydaşı olmadığı, daha önce dava konusu taşınmaza yönelik olarak açılan ecrimisil istemli davanın ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nde görüldüğü, anılan mahkemenin temyiz edilmeksizin 19/12/2009 tarihinde kesinleşen, 2008/42 Esas, 2009/382 Karar sayılı kararı ile 21/09/2007 tarihi itibari ile taşınmazın aylık getirisinin 3.750,00 TL olduğunun tespit edildiği, temyiz konusu karara esas 17/03/2014 tarihli bilirkişi raporunda, belirtilen rakama ... endeksinin uygulanarak dava tarihi itibari ile taşınmazın aylık kirasının 5.531,00 TL olacağının, ancak emsal incelemesi sonucu taşınmazın aylık kirasının 5.750,00 TL. olduğunun belirlendiği, temyiz konusu kararda anılan bilirkişi raporunda belirtilen aylık 5.750,00 TL. emsal bedelinin esas alındığı anlaşılmaktadır.

Ecrimisil, kötü niyetli zilyedin ödemekle sorumlu bulunduğu tazminat olup en azı kira geliri, en çoğu ise tam gelir yoksunluğudur.

Yargıtayın yerleşmiş ilkelerine göre; koşullarda değişiklik olmadığı takdirde, kesinleşen önceki dönemin ecrimisil miktarına ÜFE’ nin tamamı yansıtılmak suretiyle bulunacak ecrimisilin hüküm altına alınması gerekmektedir.

Somut olayda, taşınmazın bulunduğu yerde kira koşullarının değiştiğine yönelik bir iddiada bulunulmamıştır.

Ecrimisil, kötü niyetli zilyedin ödemekle sorumlu bulunduğu tazminat olup en azı kira geliri, en çoğu ise tam gelir yoksunluğudur.

Yargıtayın yerleşmiş ilkelerine göre; koşullarda değişiklik olmadığı takdirde, kesinleşen önceki dönemin ecrimisil miktarına ÜFE’ nin tamamı yansıtılmak suretiyle bulunacak ecrimisilin hüküm altına alınması gerekmektedir.

Somut olayda, taşınmazın bulunduğu yerde kira koşullarının değiştiğine yönelik bir iddiada bulunulmamıştır.

Hâl böyle olunca, dava konusu taşınmaza yönelik olarak 2007 yılı için aylık ecrimisil miktarının kesinleşmiş mahkeme kararı ile belirlendiği gözetilerek, kesinleşen önceki dönemin ecrimisil miktarına ÜFE’ nin tamamı yansıtılmak suretiyle bulunacak ecrimisilin hüküm altına alınması gerekirken, emsal kira bedeli dikkate alınmak suretiyle hazırlanan bilirkişi raporunda belirtilen miktara itibar edilmek suretiyle, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün belirtilen nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.