muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/14641, Karar No: 2006/17945, Tarih: 20.12.2006

3116 sayılı Yasa'nın 7. maddesi, orman kadastro komisyonlarının yaptığı orman kadastro işlemlerinin, 6831 sayılı Yasa'nın 11. maddesi, orman kadastrosu ve orman rejimi dışına çıkarma (2/B) işlemleri sonuçlarının ilan edileceğini ve itiraz süresi içinde itiraz edilmez ve dava açılmazsa işlemlerin kesinleşeceğini bildirilmekte ve yine bu yasalar ile bu konuda çıkartılan yönetmeliklerde ilanın süresi ve nerelerde nasıl yapılacağı, ilamdan sonra kimler tarafından nasıl itiraz edileceği, itirazın nasıl inceleneceği ve davanın kimler tarafından hangi mahkemede açılacağı konuları ayrıntılarıyla gösterildiği gibi 2613, 5602, 766 ve 3402 sayılı Kadastro Yasaları ve bu yasalar gereği çıkartılan yönetmeliklerde de bu konularda açıklayıcı ve emredici hükümler bulunduğu halde, gerek 08.09.1956 tarihinden önce ve gerekse bu tarihten sonra yapılan makiye ayırma çalışmalarının hiçbiri ilan edilmemiş olduğu gibi yasa, yönetmelik ve talimatnamede, yapılan çalışmanın yerindeliğinin, hangi makam tarafından incelenip denetleneceği ve onanacağı konularında da hiçbir hüküm bulunmamaktadır.

Bu durum, makiye ayırma çalışmalarının Orman İdaresi'nin bir iç işi olduğu, yapılan işlemin her zaman iptal edilebileceği, ya da yeniden yapılacak bir orman kadastro çalışmasında makiye ayrılan yerlerin orman kadastro sınırı içine alınabileceği, yine kesinleşen orman kadastro sınırı içinde bulunan taşınmaz hakkında yapılan makiye ayırma işleminin orman sınırı ve orman rejimi dışına çıkartma işlemi olmadığı, (Yirminci Hukuk Dairesi'nin konularla ilgili kararları ve Onaltıncı Hukuk Dairesi'nin 08.10.1996 gün 1996/3416-4415 sayılı kararı) makiye ayrılmakla birlikte, o taşınmazın hukuken orman olmaya ve kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmelidir. Çünkü, "orman niteliğini kaybetme nedeniyle orman rejimi dışına çıkarma" kavramı 1961 Anayasası'nın 131. maddesinin, 1970 yılında 1255 sayılı Yasa ile değiştirilmesinden sonra hukukumuzda yer almış ve Anayasa'nın bu maddesinin değiştirilmesinden sonra 6831 sayılı Yasa'nın 2. maddesi değiştirilerek "bilim ve fen bakımından orman niteliğini yitirme" nedeniyle orman rejimi dışına çıkartma işlemi orman kadastro komisyonları tarafından yapılmaya başlanılmış ve kesinleşen orman sınırları içinde iken makiye ayrılan yerler kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek, somut olayda olduğu gibi orman rejimi dışına çıkartılmıştır. Orman Yönetimi'nin uygulamalarına paralel olan Yirminci Hukuk Dairesi'nin konu ile ilgili tüm kararlarında ve Birinci Hukuk Dairesi'nin 19.07.2001 gün 8253/9337 sayılı kararında, orman sınırı içinde olan ancak makilik niteliğini taşımadığı halde makiye ayrılan yer hakkında yapılan makiye ayırma işleminin geçersiz olduğu, o yerin orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir.

10- Yargıtay Yirminci Hukuk Dairesi'nin YKD Aralık 2001 sayısında yayınlanan 10.05.2001 gün ve 2001/3179-3713 sayılı kararını direnme yoluyla inceleyen ve Yirminci Hukuk Dairesi'nin kararında belirtilen ilkeleri aynen ve oybirliği ile benimseyen, Hukuk Genel Kurulu'nun 03.07.2002 gün ve 2002/20-558-588 sayılı kararı ve Yirminci Hukuk Dairesi'nin birçok kararları ile Birinci Hukuk Dairesi'nin 27.06.2000 gün 6766/8652 ve 02.04.2001 gün ve 2670/3847 ve 14.05.2001 gün ve 5062/5949, Yedinci Hukuk Dairesi'nin 13.12.2004 gün 2004/4196-4556 ve Onyedinci Hukuk Dairesi'nin 24.01.2005 gün 2004/13872-165 ve 25.01.2005 gün 2004/13823-163 sayılı kararlarında makiye ayırma çalışmalarının idare tarafından her zaman iptal edilebileceği ve makiye ayrılan yerin halen orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir. Orman Yönetimi de, Maki Yönetmeliği ve Maki Talimatnamesi'ndeki hükümleri bu şekilde anlayıp yorumlayarak, uygulamalarını da buna göre yürütmüş, yasaya aykırı olarak yapılan bir kısım maki çalışmalarını iptal etmiş, kesinleşen orman sınırları içinde makiye ayırma çalışması yapılmışsa bunun hiçbir yasal değeri bulunmadığını kabul ederek, somut olayda olduğu gibi aplikasyon ve 6831 sayılı Yasa'nın 2. madde uygulaması yaptığı yerlerde 2/B madde koşullarını taşımayan yerleri orman kadastro paftalarının yenilenmesi (aplikesi) sırasında orman sınırları içinde bırakmış, orman niteliğini yitiren yerleri de 6831 sayılı Yasa'nın 1744 sayılı Yasa ile değişik 2. maddesi ya da 2896 ve 3302 sayılı Yasa ile değişik 2/B maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartmış ya da 6831 sayılı Yasa'nın 7. maddesindeki "... her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayini ve tespiti, orman kadastro komisyonları tarafından yapılır." hükmü gereğince çıkartılan 26 Mayıs 1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesi'nin 31. maddesi ve 25 Haziran 1970 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliği'nin 26-38. ve 19 Ağustos 1974 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliği'nin 32/J-51. ve 20 Mayıs 1984 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliği'nin 22/k-35. ve 2 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliği'nin 17/k-28. ve son olarak 15 Temmuz 2004 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliği'nin 20/k-31. maddelerindeki "maki tefrik komisyonlarınca yapılan belirtme tutanağı ve haritaların yapılacak orman kadastrosuna (tahdidine) hazırlık olmak üzere bulunduğu yerlerden getirtilerek orman kadastrosu (tahdidi) çalışmaları sırasında kadastro komisyonlarınca doküman olarak kullanılacağı" ve yine "daha önce makiye ayrılan yerlerin orman olduğunun tespit edilmesi halinde, bu yerlerin yapılacak orman kadastrosu sırasında orman kadastrosu sınırları içine alınacağı" hükümleri gereğince, makiye ayrılan bir kısım yerler, sonradan yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alınarak işlemleri kesinleşmiştir

. Yargıtay Yirminci Hukuk Dairesi'nin konu ile ilgili birçok kararlarında bu tür yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğu kabul edildiği gibi, Onaltıncı Hukuk Dairesi'nin 15.01.1991 gün 1990/5423-121 ve Birinci Hukuk Dairesi'nin 19.01.2000 gün 1999/13546-257 sayılı ve Hukuk Genel Kurulu'nun 05.02.2003 gün ve 2003/20-84-50 ve 28.05.2003 gün 2003/20-371-358 sayılı kararlarında da kabul edilmiştir.

11- Somut olayda, kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritalarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazın 1946 yılında 3116 sayılı Yasa'ya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 5653 sayılı Yasa'nın 08.09.1956 tarihinde yürürlüğe giren 6831 sayılı Yasa'nın 117. maddesi ile yürürlükten kaldırıldıktan sonra, yürürlükten kaldırılan 5653 sayılı Yasa ve bu Yasa uygulamasını göstermek için çıkarıldığı kabul edilen 17.08.1950 tarihli yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine 5653 sayılı Yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan maki komisyonunca 1957 yılında Akdeniz Makisi olarak tespit edilmişse de, 1977 yılında Orman Yönetimi tarafından 1957 yılındaki makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1947 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek, yörede 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında orman olarak tapulama tespiti dışı bırakıldığı, 1744 sayılı Yasa'nın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı ve 1980 yılında yapılan kadastro sonucu 1345 parsel sayısı ile Hazine adına tespit edilmişse de, gerçek kişilerin itirazı üzerine Kadastro Mahkemesinin 11.06.1984 gün ve 1984/417-879 sayılı kararı ile bu işlemin ikinci kadastro sayılarak iptal edildiği, 1988 yılında 3402 sayılı Yasa'nın 22/2. maddesi ve 2924 sayılı Yasa gereğince yapılan ek kadastroda orman rejimi dışına çıkartılan yer niteliğiyle yine Hazine adına tespit edilip, kadastro tespitinin itirazsız kesinleştiği, 6831 sayılı Yasa'nın değişik 2. ve 2/B madde uygulaması sonucu orman niteliğini kaybetmesi nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların, Anayasa'nın 170. maddesinde belirtilen kamu hizmetinin yerine getirilmesi için 2924 sayılı Yasa gereği Orman Bakanlığının emrine geçeceği, başka bir anlatımla, Orman Bakanlığı'na tahsis edilmiş sayılacağından, 3402 sayılı Yasa'nın 17. maddesi ve yine yasalar gereği Hazine'ye kalan yerler olması nedeniyle aynı Yasa'nın 18. maddesi hükmü karşısında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine konu olamayacağı, yörede 1953 ve 1967 yıllarında diğer taşınmazlarla ilgili ve çekişmeli taşınmaz hakkında da 1957 yılında yapılan makiye ayırma işleminin hiçbir yasal dayanağının bulunmadığı, 1961 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda orman sınırı içinde olması nedeniyle orman olarak tapulama dışı bırakılan ve 1976 yılında kesinleşen işlemle orman rejimi dışına çıkartılan ve 1988 yılında bu niteliği ile Hazine adına tespit ve 01.03.1993 tarihinde Hazine adına tescil edildiği anlaşılan taşınmaz hakkında davacı kişilerin açtığı tapu kaydı iptal ve tescil davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik yoktur.

Ancak; Hazine aleyhindeki dava ret edildiği halde, davada avukat ile temsil edilen davalı Hazine yararına nispi avukatlık ücretine karar verilmemesi ve yine çekişmeli taşınmaz 1988 yılında 2924 sayılı Yasa gereğince yapılan kullanım kadastrosunda 2/B madde alanı olması nedeniyle Kamile E../nin zilyetliğinde olduğu belirtilerek Hazine adına tespit edilip kesinleştiği, 2924 sayılı Yasa'nın 4127 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesi hükmüne göre "kadastro çalışmaları sırasında, fiili kullanım durumuna göre Hazine adına tespiti yapılacak bu yerler üzerindeki muhtesat ile tasarruf eden kişilerin isimleri"nin tutanağın beyanlar hanesinde gösterilebilmesi için, Hukuk Genel Kurulu'nun 10.11.1999 gün ve 1999/7-903-944 sayılı kararında kabul edildiği gibi, kadastro tespitinin yapıldığı tarihte "orman köyü nüfusuna kayıtlı olmaları ve yasanın yürürlüğe girdiği tarihten itibaren geriye doğru en az 5 yıl müddetle o yerde ikamet etmiş bulunmaları gerektiği", somut olayda; davacıların kadastro tespit tarihinde taşınmaza zilyet olmadıkları, tespit ve tapuya tescil tarihinden çok sonra 1998 yılında taşınmazı Kamile'den satın aldıkları ve dosyadaki nüfus kayıtlarına göre taşınmazın bulunduğu köy nüfusuna da kayıtlı bulunmadıkları ve dava konusu taşınmaz orman köyünde olmayıp, beldenin mahallesinde olması nedeniyle Hukuk Genel Kurulu'nun 09.06.1999 gün ve 1998/8-487-492 sayılı kararında kabul edildiği gibi, 2924/4127 sayılı Yasa'nın 11. maddesinde öngörülen "muhtesat ile tasarruf eden kişilerin isimlerinin" tutanağın beyanlar hanesinde gösterilebilmesi için taşınmazın orman köyü sınırları içinde olması gerektiği, bu hükümlerin beldelerde uygulama olanağı bulunmadığı .gözönüne alınmadan kütüğün beyanlar hanesindeki şerhin değiştirilmesi yasaya aykırı olduğu, her ne kadar şerh sahibi Kamile hükmü temyiz etmemişse de, şerhin değiştirilmesi Ha-zine'nin menfaatini ilgilendirmesi nedeniyle davalı Hazine'nin bu konuya ilişkin temyiz itirazları yerinde ise de, bu konular hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmekle, kararın avukatlık ücretiyle ilgili hüküm fıkrasının 5. paragrafının ve şerhle ilgili hüküm fıkrasının 2. paragrafının tamamen hükümden çıkartılmasına ve bu paragraf yerine "Çekişmeli taşınmazın keşifte belirlenen değeri dikkate alınarak^

^ karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre takdir edilen 1122.00.- YTL avukatlık ücretinin davacı gerçek kişilerden eşit olarak alınıp, davalı Hazine'ye verilmesine" cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün HYUY'nin 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle (ONANMASINA), 20.12.2006 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18426, Karar No: 2011/7589, Tarih: 02.06.2011

**7. Ceza Dairesi         2008/18426 E.  ,  2011/7589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1567 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1567 sayılı Türk Parasının Kıymetini Koruma Hakkında Kanunun 30.12.2008 gün ve 27096 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5827 sayılı kanunun 1.maddesi ile değişik 3/1.maddesinde yer alan “Bakanlar Kurulunun bu kanun hükümlerine göre yapmış bulunduğu genel ve düzenleyici işlemlerdeki yükümlülüklere aykırı hareket eden kişi, üçbin Türk Lirasından yirmibeşbin Türk Lirasına kadar idari para cezası ile cezalandırılır." Aynı maddenin 2.fıkrasında "Fiil, 1`inci maddede yazılı kıymetlerin izinsiz olarak yurttan çıkarılması veya yurda sokulması mahiyetinde ise 21.03.2007 tarihli ve 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu hükümlerine göre suç veya kabahat oluşturmadığı takdirde kişi; eşya ve kıymetlerin rayiç bedeli kadar, teşebbüs halinde bu bedelin yarısı kadar idari para cezası ile cezalandırılır." hükümleri uyarınca, sanığın eylemine uygulanabilecek müeyyide idari para cezasına dönüştürülmüş ve 31.03.2005 günlü mükerrer Resmi Gazetede yayımlanarak 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 24.maddesinde kovuşturma konusu eylemin kabahat oluşturduğunun anlaşılması halinde idari yaptırım kararının mahkemece verileceği düzenlenmiş olduğu ve 5326 sayılı yasanın 15.maddesinde düzenlenen içtima hükümleri de gözetilerek eylemin 4926 sayılı ve 5607 sayılı yasalara göre suç yada kabahat oluşturup oluşturmadığı hususu araştırılıp sanık hakkında kaçakçılık suçundan açılan dava dosyası da getirtilip incelendikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilerek bir karar verilmesinin gerekmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 02.06.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2018, Karar No: 2015/1982, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2018 E.  ,  2015/1982 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/11939, Karar No: 2023/94, Tarih: 09.01.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/11939 E.  ,  2023/94 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, kaçak eşyanın müsaderesine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ceza yargılamasının amacı somut gerçeği ortaya çıkarmaktır, sanık yargılamanın her aşamasında savunma yapar, kanıtların toplanmasından sonra sonuç çıkarma (tartışma devresi) başlar. Cumhuriyet Savcısı hükmün nasıl olması gerektiğine dair görüş (esas hakkında mütala) bildirir. Cumhuriyet Savcısı suç işlendiği kanısında ise sanık hakkında mahkumiyet yoksa beraat hükmü kurulması isteminde bulunur. Cumhuriyet Savcısının mütalasında sanığın cezalandırılmasını isteme zorunluluğu yoktur. Cumhuriyet Savcısının kanuni sorumluluk gerektirecek aksi bir açıklaması olmadıkça Cumhuriyet Savcısına esas hakkında görüş bildirme imkanı verilmelidir. Sanık ve/veya savunmanı dar manada savunmalarını Cumhuriyet Savcısının esas hakkında görüş bildirmesinden sonra yapar. Mahkemeye ışık tutmak üzere hükmün nasıl olması gerektiği yönünde taraflara görüş bildirme olanağı verilirken duruşmalara hazırlıkla gelinmesi yönünde mahkeme hakimi bu yönde önlemini alacaktır. Cumhuriyet Savcısının, şikayetçinin görüşüne karşı sanık ve/veya savunmanının cevap verme hakkı saklıdır.

Hal böyle olunca, suça sürüklenen çocuk hakkında müsnet suç bakımından herhangi bir görüş bildirmeyen Cumhuriyet Savcısının, bu suçla ilgili esas hakkında görüşü alınmadan ve/veya bu yönde usulü eksiklikler giderilmeden yargılamaya devamla 5271 sayılı CMK’nın 216/1.maddesine aykırı davranılmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre ise;

1-7242 sayılı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği, suça sürüklenen çocuğa soruşturma aşamasında etkin pişmanlık konusunda ihtarat yapılmadığı, bu cihetle kovuşturma aşamasında suça sürüklenen çocuğa yapılan etkin pişmanlık ihtaratında indirim oranının 1/2 olarak bildirilmesi gerekirken 1/3 olarak bildirilerek suça sürüklenen çocuğun yanıltılması ve hakkında ödemediğinden bahisle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmaması,

2- Hükmün üçüncü fıkrasında, 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesinin son cümlesi uyarınca pek hafif değere ilişkin olarak suça sürüklenen çocuk hakkında yapılan 2/3 oranındaki indirimde; "6 gün adli para cezası"nın, "2 gün adli para cezası" olarak belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde "1 gün adli para cezası" olarak gösterilmesi,

3- Suç tarihi itibarıyla 15-18 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk hakkında belirlenen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın, TCK’nun 50/3. madde uyarınca seçenek yaptırımlara çevrilmesi gerektiği gözetilmemesi,

3- Suç tarihi itibarıyla 15-18 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk hakkında belirlenen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın, TCK’nun 50/3. madde uyarınca seçenek yaptırımlara çevrilmesi gerektiği gözetilmemesi,

4- Kısa süreli hapis cezası ertelenen suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nun 53/4. fıkrası uyarınca 1. fıkradaki hak yoksunluklarının uygulanamayacağı gözetilmeden suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nun 53/1. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1687, Karar No: 2015/7183, Tarih: 30.03.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/1687 E.  ,  2015/7183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .....Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mah. Sıfatı ile)

DAVA TÜRÜ : Mal rejiminin tasfiyesi

..... ile..... aralarındaki mal rejiminin tasfiyesi davasının mahkemenin yetkisizliğine dair .... Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi'nden verilen 11.04.2013 gün ve 355/151 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, mal rejiminin tasfiyesi ile alacak isteğinde bulunmuştur.

Davalı vekilince, süresi içerisinde yetki itirazında bulunulmuştur.

Mahkemece, davaya bakmakla görevli ve yetkili mahkemenin, HMK'nun 6. maddesi gereğince, genel yetkili mahkeme olan davanın açıldığı tarihteki davalının yerleşim yeri mahkemesi olduğu görüşünden hareketle mahkemenin yetikisizliğine, dava dosyasının görevli ve yetkili ..... Aile Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar, 15.08.1988 yılında evlenmişler, 18.06.2012 yılında .... Asliye Hukuk Mahkemesine (aile mahkemesi sıfatıyla) açılan boşanma davasında 11.04.2013 tarihinde verilen yetkisizlik kararı davacı vekilince temyiz edilmekle Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin 2014/2530-2014/13607 esas ve karar sayılı kararı ile Mahkemece HMK 164. maddesi uyarınca usulüne uygun şekilde inceleme yapılmaksızın yetkisizlik kararı verildiğinden karar bozularak mahkemesine iade edilmiş ve dava halen derdesttir.

Dava; mal rejiminden kaynaklanan katkı payı alacağı isteğine ilişkindir. TMK'nun 214/2. maddesinde; mal rejiminin tasfiyesine ilişkin davalarda boşanmaya, evliliğin iptaline veya hakim tarafından mal ayrılığına karar verilmesi durumunda bu davalarda yetkili olan mahkemelerin yetkili olduğu düzenlenmiştir. Söz konusu düzenleme kesin yetki kuralı şeklinde degildir. Diğer yandan bu nitelikteki davalarda HMK. nun 6. maddesindeki genel yetki kuralı da geçerlidir.

Somut olayda; taraflar arasında kesinleşmiş bir boşanma kararı mevcut değildir. Eldeki dava boşanmaya dayanan mal rejiminin tasfiyesine ilişkin olup; yukarıda izah edilen genel ve özel yetki kuralları geçerlidir. Kaldı ki; bu tür davalarda eşlerin kesinleşmiş mahkeme hükmü ile boşanmış olmaları da görülebilirlik ön koşuludur. Açıklanan bu nedenlerle, taraflar arasındaki boşanma davasının bekletici mesele yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkemenin yetkisizliğine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 30.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9099, Karar No: 2006/15993, Tarih: 20.11.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/9099 E.  ,  2006/15993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm yoksulluk nafakası ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Toplanan delillerden kocanın eşini dövdüğü ve onu aşağıladığı, kadının kusurlu davranışına rastlanmadığı anlaşılmaktadır.

\*Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

#Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

\*Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

#Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.Ancak bu yön temyiz edilmediğinden bozma sebebi sayılmamış yanlışlığa değinilmekle yetinilmişti

2-Temyiz sebebine hasren dosyanın esasının incelenmesine gelince;