muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2668, Karar No: 2023/3395, Tarih: 23.05.2023

3.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14-2014/15825 sayılı 19.02.2021 tarihli itirazı ile sanık hakkında atılı suçlardan mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğinden bahisle itiraz edilmiş Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 14.09.2021 tarihli ve 2021/22354 Esas, 2021/7550 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ileri sürülen itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden itirazın reddiyle Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından incelenmesi için tevdiine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.11.2022 tarihli ve 2021/9-354 Esas, 2022/697 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ileri sürülen itiraz nedenleri yerinde görülerek itirazın kabulü ile sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarının sabit olduğu gerekçesiyle Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 11.01.2021 tarihli ve 2016/3243 Esas, 2021/32 Karar sayılı kararının kaldırılmasına ve uygulamanın denetlenmesi için dava dosyasının Dairemize gönderilmesine karar verildiği görülmüştür.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; mağdurenin aşamalarda çelişkili beyanlarda bulunduğuna sanığın suçu işlediğine dair somut delil olmadığına, mağdurenin ruh sağlığının kalıcı olarak bozulmadığına, raporun yerinde olmadığına, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçununda yasal şartların oluşmadığına tüm bu sebeplerle sanık hakkında atılı suçlardan beraat kararları verilmesi gerektiğine vesair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın kendisini emlakçı olarak tanıtarak mağdureyi kardeşinin evine götürdüğü burada üzerine saldırarak ilişkiye girmek istediğini söylediği çıkan arbede de mağdurenin olay yerinde bulduğu bıçağın caydırıcı etkisinden faydalanıp sanığın elinden kurtulduğu bağırdığı komşuların olay yerine geldiği sanığın kaçtığı ve intikalin gerçekleştiği olayda, dosya kapsamında bulunan deliller;

Mağdurenin aşamalarda alınan beyanları,

Sanık ile inceleme dışı sanığın aşamalarda alınan savunmaları,

Mağdure hakkında aldırılan adli raporlar, olay tutanaklarından ibarettir.

IV. GEREKÇE

1. Bakırköy 16. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.11.2013 tarihli ve 2012/523 Esas, 2013/532 Karar sayılı kararında, mağdurenin aşamalarda alınan özde değişmeyen beyanları ile mağdure beyanlarını destekleyen adli raporlar, sanıkların tevili ikrar içeren savunmaları nedenleriyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüsten hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temel ceza belirlenip eylemin teşebbüs aşamasında kalmış olması nedeniyle aynı Kanun'un 35 inci maddesi gereğince indirim yapıldıktan sonra aynı Kanun'un 102 nci maddesinin beşinci fıkrasının uygulanması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de nazara alınarak bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştiri haricinde doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bakırköy 16. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.11.2013 tarihli ve 2012/523 Esas, 2013/532 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştiri haricinde herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/995, Karar No: 2021/4007, Tarih: 09.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2018/995 E.  ,  2021/4007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkûmiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...'nın temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8623, Karar No: 2006/12447, Tarih: 09.06.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/8623 E.  ,  2006/12447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Batman 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraf vekilleri tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre borçlu vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İcra takibinde alacaklı Beşir Bey, 3.şahıs ....................'ya borçlu ile yaptıkları inşaat sözleşmesinden doğan hissesi üzerine 50.000.000.000.TL. borç için haciz uygulanmasını bildirerek 89/1 haciz ihbarnamesi tebliğ ettirmiş, 3.şahıs bu haciz ihbarnamesine süresinde itiraz etmemiştir. İİK.nun 89/3.maddesinde; "üçüncü şahıs, haciz ihbarnamesinin kendisine tebliğinden itibaren 7 gün içinde itiraz etmezse, mal yedinde veya borç zimmetinde sayılır ve kendisine gönderilen haciz ihbarnesine süresinde itiraz etmediği, bu nedenle de malın yedinde veya borcun zimmetinde sayıldığı ikinci bir haciz ihbarnesi ile bildirilir. İkinci ihbarnameye süresi içinde itiraz etmeyen ve zimmetinde sayılan borcu icra dosyasına ödemeyen veya yedinde sayılan malı icra dairesine teslim etmeyen üçüncü şahsa 15 gün içinde parayı icra dairesine ödemesi veya yedinde sayılan malı teslim etmesi yahut bu süre içinde menfi tesbit davası açması, aksi takdirde zimmetinde sayılan borcu ödemeye veya yedinde sayılan malı teslime zorlanacağı bildirilir. Menfi tesbit davası açtığına dair belgeyi bildirimin yapıldığı tarihten itibaren 20 gün içinde ilgili icra dairesine teslim ettiği takdirde hakkında   yürütülen cebri icra işlemleri durur" düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olaya İİK.nun 89/2 ve 3.maddelerine göre 3.şahsa bildirimler yapıldığı halde menfi tesbit davası açtığına dair belge ibraz etmediğinden alacaklı vekili 10.12.2003 tarihinde, kesinleşen borç için borçlu durumuna geçen 3.şahıs ................'nın ................ İli, Merkez İlçe, İlah Köyü, 112 Ada, 5 Parsel sayılı taşınmazın haczini talep etmiş, aynı gün icra müdürlüğünce haciz kararı verilmiştir. Dosyaya celbedilen tapu kaydından bu haczin uygulandığı 15.12.2003 tarihinde taşınmazın ..................la adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

HGK.nun 07.04.2004 tarih ve 2004/12-210 E. - 2004/208 K. sayılı kararında da açıklandığı üzere, taşınmazın borçlunun borcu nedeniyle haciz edilebilmesi için haciz tarihinde borçlu adına kayıtlı olması gerekli ve yeterlidir. Şikayetçi 3.şahısların haciz tarihinde tapuda kayıtlı korunacak hakları bulunmamaktadır. Tapu kaydında şikayetçilerin dayandıkları sözleşme ile ilgili şerh bulunmadığı gibi, şikayet dilekçesinde de kayıt malikinin ..................la olduğu kendilerince doğrulanmıştır. Bu durumda, Mahkemece, şikayetin................., ......................, ................. ve ................... yönünden de reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kabul yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23855, Karar No: 2013/17245, Tarih: 12.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/23855 E.  ,  2013/17245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret, mala zarar verme, kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar hakkında tehdit suçundan temyiz isteminde bulunulmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hakaret suçunun oluşabilmesi için, bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını incitecek ölçüde, somut bir fiil veya olgu isnat etmek yada yakıştırmalarda bulunmak yada sövmek gerekmektedir. Kişiye isnat edilen somut fiil veya olgunun gerçek olup olmamasının bir önemi yoktur. İsnadın ispatın konusu ayrıdır. Somut bir fiil ve olgu isnat etmek; isnat, mağdurun onur şeref ve saygınlığını incitecek nitelikte olacaktır. Mağdura yüklenen fiil ve olgunun belirli olması şarttır. Fiilin somut sayılabilmesi için, şahsa, şekle, konuya, yere ve zamana ilişkin unsurlar gösterilmiş olmalıdır. Bu unsurların tamamının birlikte söylenmesi şart değildir. Sözlerin isnat edilen fiilî belirleyecek açıklıkta olması yeterlidir. Çoğu zaman isnat edilen fiil ve olgunun, hangi zaman ve yerde meydana geldiğinin belirtilmesi, onur ve saygınlığı incitecek niteliği tespit için yeterli olmaktadır. Tarafların sosyal durumları, sözlerin söylendiği yer ve söyleniş şekli, söylenmeden önceki olaylar nazara alınarak suç vasfı tayin olunmalıdır.

Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması gerekir. Kişiye onu toplum nazarında küçük düşürmek amaçlı belli bir siyasi kanaatin isnat edilmesi hâlinde de suç oluşacaktır. Bir kişiye yönelik sözlerin veya yapılan davranışın o kişiyi küçük düşürücü nitelikte olup olmadığını tayin ederken, topluma hâkim olan anlayışlar, örf ve adetler göz önünde bulundurulmalıdır.

Suçun alenen işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Aleniyet, belirsiz sayıda kişilerin hakaret oluşturan sözü duymalarına olanak sağlamak suretiyle suçun işlenmesini ifade eder. Failin, hakaret oluşturan sözün duyulması olanağını yaratmış olması yeterlidir. Söylenen sözün fiilen duyulmuş olup olmaması önemli değildir.

Suçun alenen işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Aleniyet, belirsiz sayıda kişilerin hakaret oluşturan sözü duymalarına olanak sağlamak suretiyle suçun işlenmesini ifade eder. Failin, hakaret oluşturan sözün duyulması olanağını yaratmış olması yeterlidir. Söylenen sözün fiilen duyulmuş olup olmaması önemli değildir.

Somut olayda; sanıklar ve katılan ...’nin yakın akraba oldukları, aynı arsa üzerinde evlerinin bulunduğu, sanık İbrahim'e ait güneş enerjisi tesisatının arızalandığı ve katılan ...'nin evinin duvarına su sızdığı, bu nedenle yaptırılan tamirat sonrasında taraflar arasında tartışma meydana geldiği anlaşılmakta ise de; atılı suçların sanıklar tarafından işlendiği hususun da delil elde edilemediğinden sanıkların beraatlerine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/998, Karar No: 2016/234, Tarih: 03.05.2016

**Ceza Genel Kurulu         2015/998 E.  ,  2016/234 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Köy merasına tecavüz suçundan sanık ...'nin beraatine ilişkin, Çermik Asliye Ceza Mahkemesince verilen hükmün, katılan Maliye Hazinesi temsilcisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 06.01.2014 gün ve 18348-52 sayı ile;

“Köy merasına tecavüz suçunun mağduru köy tüzel kişiliği olup niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen Maliye Hazinesinin davaya müdahale hakkı bulunmadığı ve mahkeme tarafından da müdahale kararı verilmiş olmasının hükmü temyiz hakkı vermeyeceği cihetle; Maliye Hazinesi temsilcisinin temyiz isteğinin CMUK’nun 317. maddesi gereğince reddine” karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 03.02.2014 gün ve 338286 sayı ile;

“Kamu davasına katılma 5271 sayılı ...nun 237 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. ...nun 237/1. maddesine göre; “Mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanlar, ilk derece mahkemesindeki kovuşturma evresinin her aşamasında hüküm verilinceye kadar şikayetçi olduklarını bildirerek kamu davasına katılabilirler.

Tüm dosya kapsamından dava konusu yerin köy merası olduğu anlaşılmaktadır. Bu anlamda dava konusu yer Maliye Hazinesi'ne ait ancak kullanım hakkı köylüye ait bir yerdir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14/01/2014 tarih ve 2013/222 E. 2014/6 K. sayılı kararı da nazara alındığında, köy merasına tecavüz suçlarında Maliye Hazinesi'nin suçtan doğrudan zarar gören olarak davaya katılabileceği ve yasa yollarına müracaat hakkının var olduğu kabul edilmelidir.

Şu halde, davaya katılma ve hükme yönelik yasa yollarına müracaat hakkı bulunan Maliye Hazinesi vekilinin sanık aleyhine yapmış olduğu temyiz itirazları gözetilerek temyiz davasının kapsamı belirlenmeli ve buna göre bir karar verilmelidir.” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 8. Dairesince 30.09.2015 gün ve 2708-21891 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; köy merasına tecavüz suçundan açılan kamu davasına Maliye Hazinesinin katılıp, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; köy merasına tecavüz suçundan açılan kamu davasına Maliye Hazinesinin katılıp, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık hakkında Sarıbalta Köyü muhtarı ile köy sakinlerinden ...'ın yaptığı başvuru sonucunda Çermik Kaymakamlığınca yapılan idari tahkikat neticesinde 03.03.2010 gün ve 08/01 sayılı İdare Kurulu kararı ile tecavüzünün men'ine ve 3091 sayılı Taşınmaz Mal Zilyetliğine Yapılan Tecavüzlerin Önlenmesi Hakkında Kanunun Uygulama Şekli ve Esaslarına Dair Yönetmeliğin 46. maddesi uyarınca C. Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulmasına karar verildiği, yine ...'ın 19.03.2010 tarihinde sanığın tecavüzüne devam ettiğinden bahisle şikayette bulunduğu, Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturmalar sonucunda da sanık hakkında köy merasına tecavüz ettiği iddiasıyla 5237 sayılı TCK’nun 154/2 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davalarının açıldığı, mahkemece dosyalar arasında fiili ve hukuki irtibat bulunduğu gerekçesiyle birleştirme kararı verilip yapılan yargılama sırasında 18.10.2010 tarihli celsede Maliye Hazinesinin kamu davasına katılmasına karar verildiği, hükmün katılan Maliye Hazinesi temsilcisi tarafından temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle meraların hukuki durumu ve Hazine ile köy tüzel kişiliğinin meralar üzerinde sahip olduğu hakkın hukuki niteliğinin açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Mera, 4342 sayılı Mera Kanununun, “Tanımlar” başlıklı 3. maddesinde; “Hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yeri ifade eder” şeklinde tanımlanmıştır.

Aynı kanunun “Mera, Yaylak ve Kışlakların Hukuki Durumu” kenar başlıklı 4. maddesinde ise; meraların kullanma hakkının bir veya birden çok köy veya belediyeye ait olduğu, bu yerlerin Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunduğu, özel mülkiyete geçirilemeyeceği, amacı dışında kullanılamayacağı, meralarda zamanaşımının uygulanmayacağı, sınırlarının daraltılamayacağı, ancak kullanım hakkının kiralanabilineceği hüküm altına alınmıştır.

3402 sayılı Kadastro Kanunun 16-B maddesinde meraların, kamunun yararlanmasına tahsis edilmiş veya kamunun kadimden beri yararlandığı orta malı taşınmazlardan olup, tescile tâbi olmadıkları ve özel mülkiyete konu teşkil etmeyecekleri,

4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 715. maddesinde de yararı kamuya ait malların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu, bu malların kazanılması, bakımı, korunması, işletilmesi ve kullanılmasının özel kanun hükümlerine tâbi olduğu belirtilmiştir.

3402 sayılı Kadastro Kanunun 16-B maddesinde meraların, kamunun yararlanmasına tahsis edilmiş veya kamunun kadimden beri yararlandığı orta malı taşınmazlardan olup, tescile tâbi olmadıkları ve özel mülkiyete konu teşkil etmeyecekleri,

4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 715. maddesinde de yararı kamuya ait malların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu, bu malların kazanılması, bakımı, korunması, işletilmesi ve kullanılmasının özel kanun hükümlerine tâbi olduğu belirtilmiştir.

Anılan kanuni düzenlemeler uyarınca meralar kamu malı olup en genel tanımıyla kamu malları, Devletin özel mülkiyetindeki malları, kamunun yararlanmasına tahsis edilen hizmet malları ile kamunun ortak kullanımına ve yararlanmasına açık olan orta malları ve sahipsiz malları ifade eder (Sadık Kırbaş, Devlet Malları, Birlik Yayınevi, Ankara,s.4). Yararlanma, tahsis şekli, mahiyet gibi ölçütler çerçevesinde kamu malları sahipsiz malları, hizmet malları, orta malı, vakıf malları, eski eserler gibi çeşitli sınıflandırmalara tâbi tutulmaktadır. Bu ayrım içerisinde meralar kamu orta malları kapsamında yer almaktadır. Orta mallarının bir kısmından yapılan tahsise göre toplumun belirli bir kesimi yararlanırken -meralar buna örnektir- bir kısmından ise yol ve meydanlar gibi mahiyetleri itibariyle herkes yararlanmaktadır.

Öğretide, Devletin kamu malları üzerinde sahip olduğu hakkın hukuki mahiyeti konusunda iki farklı görüş ileri sürülmüştür:

1-) Birinci görüşe göre; Devlet kamu malları üzerinde mülkiyet değil, bir zabıta ve koruma hakkına sahiptir. Buna göre, kamu malları özel mülkiyete ve ferdi tasarrufa elverişli değildir. Çünkü mülkiyet hakkı bir şeyden mutlak şekilde faydalanmak ve tasarruf etmek yetkisini vermektedir. Devletin ise kamu malları üzerinde serbestçe tasarruf ve mutlak kullanma yetkisi olmadığından kamu malları üzerindeki yetkisi bir mülkiyet hakkı olarak tavsif edilemeyecektir. Devlet kamu malları üzerinde sadece kamu hukukundan kaynaklanan bir zabıta ve koruma hakkına sahiptir.

2-) İkinci görüşe göre de; Devlet kamu malları üzerinde bir nevi idare hukuku mülkiyetine sahiptir. Ancak bu mallar umumun istifadesine bırakıldığından veya belli bir kamu hizmetine tahsis edildiğinden bu mülkiyet hakkı çok sınırlı ve idare hukuku kaidelerine bağlı bir haktır. (Halil Cin, Mehmet Handan Surlu, Türk Hukukunda Mera Yaylak ve Kışlaklar ve Mera Kanunu Şerhi, Seçkin Yayınevi, Ankara, 2000, s.13 vd)

Belirtilen görüşler doğrultusunda Devletin meralar üzerinde sahip olduğu hakkın hukuki niteliğinin takdir ve tayininden önce mevzuatta Devlete ve onu temsilen Hazineye meralarla ilgili tanınan hak ve yükümlülüklerin neler olduğunun da gözden geçirilmesinde yarar bulunmaktadır.