muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5522, Karar No: 2011/6889, Tarih: 12.12.2011

Aynı maddenin 2. fıkrasında ise; “aynı koşullar altında, maliki tapu kütüğünden anlaşılamayan veya 20 yıl önce ölmüş ya da hakkında gaiplik kararı verilmiş bir kimse adına kayıtlı bulunan taşınmazın tamamının veya bölünmesinde sakınca olmayan bir parçasının zilyedi de, o taşınmazın tamamı, bir parçası veya bir payı üzerindeki mülkiyet hakkının tapu kütüğüne tesciline karar verilmesini isteyebilir” amir hükmüne yer verilmiştir.

Görüldüğü gibi TMK.nun 713/2. fıkrasına dayalı olarak açılan davaların başarıya ulaşması; bu fıkrada belirtilen koşullar yanında aynı zamanda 713/1. fıkrasındaki koşulların da gerçekleşmiş bulunmasına bağlıdır. Çünkü 2. fıkrada; “aynı koşullar altında…” denilmek suretiyle aynı maddenin 1. fıkrasına atıfta bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle 1. fıkradaki koşulların araştırılıp belirlenmesi zorunludur.

TMK.nun 713/5. fıkrasının son cümlesinde ise; “Mülkiyet, birinci fıkrada öngörülen koşulların gerçekleştiği anda kazanılmış olur.” ilkesi getirilmiştir. Bu ilke 1.1.2002 tarihinde yürürlüğe giren 4721 sayılı Kanunla anılan fıkraya eklenmiştir.

4.12.1998 tarih ve 1996/4 Esas, 1998/3 Karar sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararından önce 743 sayılı TKM.nin 639 (TMK.nun 713). maddesine dayalı olarak açılan davalarda mülkiyetin hangi tarihte doğacağı ve kazanılacağı konusu gerek uygulamada ve gerekse doktrinde oldukça tartışmalı idi. 4.12.1998 tarih ve 1996/4 Esas, 1998/3 Karar sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı ile; “kazandırıcı zamanaşımı yoluyla tapusuz taşınmazların edinilmesine ilişkin TMK.nun 639/1. maddesine göre verilen tescil kararları inşai-ihdası (yapıcı-kurucu-yenilik doğurucu) nitelikli kararlardır. Mülkiyet hakkı bu kararların kesinleştiği anda kazanılır.” görüşü benimsenmişti. Daha sonra 1.1.2002 tarihinde yürürlüğe giren 4721 sayılı TMK.nun 713/5. fıkrasının son cümlesiyle aynı maddenin 1 ve 2. fıkralarını da kapsayacak biçimde, mülkiyetin 1. fıkrada öngörülen koşulların oluşmasıyla kazanılacağı kabul edilmiştir.

İşte TMK.nun 713/5. fıkrasında mülkiyet, 1. fıkrada öngörülen koşulların gerçekleştiği anda kazanılmış olur ibaresi TMK.nun 713/1 ve 2. fıkralarına dayalı olarak açılan davalar açısından “kazanılmış (müktesep) hak” olarak kabul edilip edilemeyeceği sorunu karşımıza çıkmaktadır. Sözü edilen ibare ile 1 ve 2. fıkralarında yer alan tüm koşulların gerçekleşmesi yanında aynı maddenin 1. fıkrasında açıklanan 20 yıllık kazanma süresinin dolduğu anda mülkiyetin kazanılacağı kastedilmektedir. Şu halde, Anayasa Mahkemesince yürürlüğünün durdurulması kararının verildiği 17.3.2011 tarihinden önce dava açanlar (eldeki davalar) ile açmayanlar bakımından 20 yıllık kazanma süresi ve 2. fıkrada açıklanan maliki 20 yıl önce ölmüş olan kişi bakımından söz konusu süreler dolmuş ise bunlar açısından kazanılmış (müktesep) hakkın kabul edilip edilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerekir.

TMK.nun 713/5. fıkrasına eklenen ibare ile mülkiyet hakkının tüm kazanma koşullarının oluşması ile 20 yıllık kazanma süresinin dolduğu anda kazanılacağı açıklandığına ve bu konuda hiçbir duraksama söz konusu olamayacağına göre az önce açıklanan durumlar bakımından kazanılmış hakkın varlığının kabulü gerekmektedir.

Yukarıda yapılan tüm açıklamalar da bunu doğrulamaktadır. 4721 sayılı Kanunla getirilen ve TMK.nun 713/5. fıkranın son cümlesi için gösterilen gerekçede de şu ifade yer almaktadır: “Gerçekten, mülkiyet hakkının hangi anda kazanılmış olacağı sorusunu cevaplayan bu yeni hükme göre, mülkiyet 1. fıkrada öngörülmüş olan bütün şartların gerçekleştiği anda kazanılmış olacak, yani hâkimin vereceği tescil kararı geriye dönük (makable şamil) sonuç doğuracaktır.” denilmektedir.

Anayasa Mahkemesinin verdiği iptal kararıyla birlikte 17.3.2011 tarihinde aynı zamanda; “…kararın Resmi Gazetede yayımlanacağı güne kadar yürürlüğünün durdurulmasına” karar verilmiştir. Şu halde yürürlüğünün durdurulması kararının verildiği 17.3.2011 tarihinden önce açılmış bulunan davalar bakımından maliki 20 yıl önce ölmüş ve o tarihten dava tarihine veya kayıt maliki adına bulunan tapu kaydının intikal gördüğü tarihe kadar diğer kazanma koşulları yanında 20 yıllık kazanma süresi de dolmuş ise, bu tür davalar bakımından kazanılmış (müktesep) hakkın kabulü gerekir. Uyuşmazlığa konu yapılan tapu kaydı; malikin ölüm tarihinden itibaren 20 yıllık kazanma süresi geçtikten sonra intikal görmüş ise bu tür intikal gören kayıt hukuken bir değer taşımaz ve intikal maliklerine herhangi bir hak bahşetmez. Yine dava açmamış ancak; Anayasa Mahkemesinin verdiği yürürlüğünün durdurulması karar tarihi olan 17.3.2011 tarihinden önce hak sahipleri yararına kazanma koşulları oluşmuş, malik 20 yıl önce ölmüş ve 20 yıllık kazanma süresi de dolmuş ise, bu tür hak sahiplerinin de dava açma yönünden kazanılmış haklarının olduğunun da kabulü gerekmektedir. Bu gibi hak sahiplerinin 17.3.2011 tarihinden önce veya sonra dava açmalarının bir önemi bulunmamaktadır.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanakları münderecatına ve Yargıtay ilamında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve HUMK.nun 440.maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE ve anılan kanunun 442. maddesi uyarınca (6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi gereğince 1086 sayılı HUMK.nun 427 ila 454. maddeleri yürürlükte bulunduğundan) takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye irad kaydına ve aşağıda müfredatı yazılı 38,20 TL peşin harcın red harcına mahsubuna 12.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3920, Karar No: 2019/6198, Tarih: 01.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/3920 E.  ,  2019/6198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde gündüz vakti ... ve ... ile birlikte müştekinin evine girip hırsızlık yapacağı esnada yakalanması şeklinde gerçekleşen eylemlerine uyan TCK'nın 142/1-b, 35, 31/2, 116/1, 119/1-c, 31/2. maddelerinde belirtilen suçlar için öngörülen cezaların üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddeleri gereğince tayin olunan 4 yıllık dava zamanaşımının, 24.03.2015 olan mahkûmiyet tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 01.04.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2346, Karar No: 2011/5924, Tarih: 26.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2346 E.  ,  2011/5924 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz ve kişilerin huzur ve sükûnunu bozma suçlarından sanık ...’in yapılan yargılaması sonunda; eylemlerinin bütün halinde cinsel taciz suçunu oluşturduğunun kabulü ile cinsel taciz suçundan mahkûmiyetine dair Kozan Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 13.07.2007 gün ve 2007/29 Esas, 2007/372 Karar sayılı hükümle, bu hükme yönelik temyiz talebinin reddine dair 28.08.2007 günlü aynı sayılı Ek Kararın süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 10.03.2009 gün ve 2009/2-43 Esas 2009/56 sayılı kararında açıklandığı üzere O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, suç vasfına yönelik olması nedeniyle Mahkemenin 28.08.2007 tarihli temyiz isteminin reddine dair Ek Kararı kaldırılarak işin esasına yönelik inceleme yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Oluş ve kabule göre, sanığın, telefonda müşteki ...’e hitaben "bana kızını gönder, avradını gönder" şeklindeki sözlerinin TCK.nun 125. maddesinde düzenlenen hakaret suçunu oluşturduğu, buna göre kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan açılan davada sanığa ek savunma ... verilerek bu suçtan da hüküm kurulması gerekirken, TCK.nun 123. maddesinden açılan davaya konu eylemin cinsel taciz suçu bünyesinde kaldığı kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2741, Karar No: 2017/6616, Tarih: 20.09.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/2741 E.  ,  2017/6616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacının sayılı parselde yer alan gayrimenkulünü büro olarak kullandığını ve gayrimenkulün kat maliki olduğunu, davalının ise apartmanının en üst katı olan çatı kısmının maliki olduğunu, davalının adına kayıtlı çatı katının ilk yapıldığı dönemde olmadığı yıllar sonra davalının babası tarafından kat çıkılarak yapıldığını ve davalı adına konut affı yasalarından yararlanılarak tapuya tescil edildiğini, çatıya sonradan yapılmış olan gayrimenkule dair işler resmi olarak usulüne uygun olsa dahi arsa payı açısından kat maliki olması sebebiyle mülkiyete dayalı hissesine bir tecavüz olduğunu ve bu yönden arsa bedelinin de bu nispet üzerinden kendisine ödenmesi gerektiğini, açıklanan nedenlerle davalı aleyhine, mülkiyete dayalı hisselerinin oranında 5.000,00.-TL arsa bedeline ve dava tarihinden geriye doğru beş yıllık sürede ki 5.000,00.-TL ecrimisile dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesi istenilmiştir.

Mahkemece dava sulh hukuk mahkemesinin görev alanına girdiğinden davanın görev yönünden reddine, mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, dava konusu taşınmazda kat mülkiyeti kurulu olup, davacı tarafından arsa bedeli ve haksız işgal tazminatı istendiği anlaşılmakla Kat Mülkiyeti Kanunu Ek-1. maddesi gereğince görevsizlik kararı verilmesinde usulsüzlük bulunmadığından, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davalı ...
Yargıtay — Esas No: 2019/13778, Karar No: 2020/104, Tarih: 14.01.2020

**12. Hukuk Dairesi         2019/13778 E.  ,  2020/104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Borçlunun ödeme şartını ihlâl suçundan sanık ... hakkındaki davanın 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 354. maddesi gereğince ödeme nedeniyle düşürülmesine ve yargılama giderlerinin müşteki taraf üzerine bırakılmasına dair ... 1. İcra Ceza Mahkemesinin 25/06/2019 tarihli ve 2019/353 esas, 2019/489 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii ... 2. İcra Ceza Mahkemesinin 11/07/2019 tarihli ve 2019/77 değişik iş sayılı kararı aleyhine, ... Bakanlığı'nın 11/11/2019 gün ve 94660652-105-26-13419-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03/12/2019 gün ve.... sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede,

Borçlunun ödeme şartını ihlâl suçundan yapılan yargılama sonucunda şikâyet konusu borcun ödendiğinden bahisle sanık hakkındaKİ davanın düşmesine ve yargılama giderlerinin müşteki üzerinde bırakılmasına karar verildiği anlaşılan somut olayda, müştekinin kusurundan kaynaklanan bir gider bulunmadığı nazara alınarak yargılama giderlerinin sanık üzerinde bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmuş ise de;

Dosya incelendiğinde, şikayetçi vekilinin dilekçesinde; "yargılama giderlerinin şikayetçi üzerinde bırakılmasına karar verilmesi" gerekçesine dayandığı, bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin bu talebe yönelik olduğu değerlendirilerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesini, buna bağlı olarak da kanunların uygulanmasında ülke sathında birliğe ulaşmak, hakim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir.

Olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma müessesesinin konusunu oluşturabilecek kanuna aykırılık halleri, olağan kanun yolu olan temyiz nedenlerine göre dar ve kısıtlı tutulduğunda kesin hükmün otoritesi korunmuş olur.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

Bu açıklamalara ve yerleşik yargısal kararlara göre (Yargıtay.... CD’nin 05/11/2008 tarih ve 2008/9091-7078 E.K; .... CD’nin 14/11/2007 tarih ve 2007/12330-8319 E.K;..... CD’nin 27/02/2013 tarih ve 2012/28035 E., 2013/3196 K. ve.... CD’nin 27/12/2012 tarih ve 2012/21561-28771 E.K sayılı kararları) yargılama giderlerinin şahsi hakka ilişkin olması nedeniyle bu hususta kanun yararına bozma talebinde bulunulamayacağından, yerinde görülmeyen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 14/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/556, Karar No: 2020/477, Tarih: 28.01.2020

**23. Hukuk Dairesi         2019/556 E.  ,  2020/477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı yüklenici firmaların çalıştırdıkları işçilerinden bir kısmının işçilik haklarını ödemediklerini, İş Mahkemesi kararı gereğince ödediği 7.324,31 TL'nin ödeme tarihinden işleyecek yasal faiziyle müştereken ve müteselsilen davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, zaman aşımı itirazıyla birlikte müvekkillerine yüklenecek bir sorumluluğun bulunmadığını, işçilik hakları ile fer'ilerinden sorumlu tutulamayacaklarını, asıl davanın da ihbar edilmediğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia,savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre göre iş sahibi ile yüklenici arasındaki ilişkinin aralarındaki sözleşme hükümlerine göre çözümlenebileceği, yıllık ücretli izin ve ihbar tazminatı alacaklarının tamamından iş akdini fesh eden son işveren ... İnş. Tem. Taah. Tic. A.Ş'nin sorumlu olduğu, diğer davalıların ise kendi işverenliklerinde gerçekleşen hizmet süreleri ve ücret seviyesi ile sınırlı olmak üzere kıdem tazminatı ve fer'ilerinin ödenmesinde sorumlu oldukları, davacının işçinin asıl işveren sıfatı ile sorumlu olduğu döneme ilişkin kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık ücretli izin alacaklarını ödediği için her bir davalının sorumlu olduğu miktar oranında rücuya haklı olduğu gerekçesiyle 7.001,74 TL alacağın 407,50 TL sinden davalı Kantekin İnşaat Yemek Sanayi Temizlik Ltd Şti'nden 352,65 TL sinin davalı Söğütlü Temizlik Turizm Gıda Ltd Şti'den 7.001,74 TL'den ... İnşaat Temizlik Taahhüt Ticaret A.Ş'den müştereken ve müteselsilen sorumlu olmak kaydıyla ödeme tarihi 01/06/2011'den işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava , hizmet sözleşmesinden kaynaklanan rücuen tazminata ilişkindir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava , hizmet sözleşmesinden kaynaklanan rücuen tazminata ilişkindir.

Hizmet alım sözleşmeleri; ihale şartları ile belirlenen işin sözleşmede kararlaştırılan bedel ile yapılmasının üstlenildiği sözleşmelerdir. Bu sözleşme türünde yüklenicinin edimi, hizmetin kendi işçisi ile yerine getirilmesi, işverenin edimi ise sözleşme bedelinin ödenmesidir. Sözleşme kapsamında yapılması gereken iş yüklenici işçisi tarafından yerine getirilecektir. İş aktinin yüklenici ile işçi arasında yapıldığı hususu ihtilaflı değildir. SGK kayıtları da bu hususu doğrulamaktadır. Hizmet alımı tip sözleşmelerinde işverenin, yüklenici tarafından çalıştırılan işçinin ücretinin ödenmesi, sosyal haklarının takibi gibi denetim dışında işçiye karşı bir sorumluluğu yoktur. İşveren ile yüklenicinin İş Kanunu’na göre işçiye karşı müteselsilen sorumlu olmasına rağmen rücu ilişkisinde taraflar arasında imzalanan sözleşmenin uygulanması sözleşme hukukunun en temel ilkelerindendir.

İşçilik alacakları işveren tarafından ödenen işçinin; yüklenici işçisi olması, sözleşme ücretine işçinin ücret ve sosyal haklarının dahil olması, işverenin işçilik alacaklarından sorumlu olacağına dair sözleşmede bir hüküm bulunmaması hususları nazara alındığında davacı işverenin işçiyi çalıştıran yüklenicilerden ödediği bedeli ve fer'ilerinin tamamını talep etme hakkı bulunduğunun kabulü gerekir.

Hizmet alım ihaleleri aynı yüklenici tarafından alındığı gibi, değişik yükleniciler tarafından da alınabilmektedir. Bu halde işyeri devri suretiyle işçiler yeni yükleniciye devredildiği için hizmet akitleri kesintiye uğramadan devam etmekte ve işçilik alacakları da bu doğrultuda hesaplanmaktadır.

İşçiye ödenen kıdem tazminatı iş sözleşmesinin feshedildiği tarihteki giydirilmiş ücret üzerinden hesaplanmakta olup bu kıdem tazminatının tamamından işçiyi çalıştırdıkları dönemle orantılı olarak yükleniciler işverene karşı sorumludurlar.

Yıllık izinler kullanılmadığı taktirde iş sözleşmesinin feshi ile ücrete dönüşmektedir. Sözleşmeyi feshedenin son yüklenici olduğu ve yıllık izinlerinde bu fesih ile ücrete dönüştüğü gözönüne alındığında yıllık izin ücretinden son yüklenici sorumlu olacaktır.

İhbar tazminatından son işveren sorumludur. Bunların dışında hafta tatil ücreti, ücret alacağı, fazla mesai ücreti gibi işçiye ödenen tazminatlardan yükleniciler işverene karşı işçiyi çalıştırdıkları dönemle sınırlı olarak sorumlu olacaklardır.

İşveren tarafından bu ödemelerin fer'i mahiyetinde yapılan ödemeler de ayrı esasla yüklenicilerden tahsil edilebilecektir.

İhbar tazminatından son işveren sorumludur. Bunların dışında hafta tatil ücreti, ücret alacağı, fazla mesai ücreti gibi işçiye ödenen tazminatlardan yükleniciler işverene karşı işçiyi çalıştırdıkları dönemle sınırlı olarak sorumlu olacaklardır.

İşveren tarafından bu ödemelerin fer'i mahiyetinde yapılan ödemeler de ayrı esasla yüklenicilerden tahsil edilebilecektir.

Yükleniciler aleyhine açılan rücu davalarında ayrı sözleşmelerle hizmet ifa eden yükleniciler mecburi dava arkadaşı olmadığı gibi borçtan müteselsilen sorumlu olacaklarına ilişkin kanun hükmü veya sözleşme bulunmamaktadır. Bu nedenle alacak davalarında her davalı aleyhine ayrı tahsil hükmü kurulmalıdır. Davanın itirazın iptali şeklinde açılmış olması durumunda ise takibin hangi davalı açısından hangi miktarla devam edeceği ayrı ayrı belirlenmelidir.

Bu durumda mahkemece yukarıda belirlenen ilkeler çerçevesinde bilirkişiden ek rapor alınıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile ödenen bedelden davalıların sorumlu oldukları miktarlar için ayrı ayrı tahsil kararı verilmeden müteselsilen karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazının kabulüyle kararının davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcın talep halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 28.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6860, Karar No: 2021/1473, Tarih: 22.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/6860 E.  ,  2021/1473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 22.10.2019 tarih ve 2018/76-2019/604 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalılar ...., ... ve ... vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili asıl ve birleşen davada, davalı şirketin yurt dışında birçok ülkede yatırılan paraların istenildiği her an geri çekilebileceği ve karşılığında yüksek oranda faiz verileceği garantisi ile müvekkilinin davalı tarafa para verdiğini, ancak ödenen paranın bir türlü geri alınamadığını ileri sürerek davacının davalı şirkette geçerli bir ortaklığı bulunmadığının tespitine ve asıl davada 6.500,00 TL’nin, birleşen davada 56.000,00 Euro’nun davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, asıl davanın kısmen kabulü ile 6.500,00 TL’nin davalılardan tahsiline, birleşen davanın kısmen kabulü ile 98.918,40 TL’nin birleşen davanın davalılarından tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar ...., ... ve ... vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, davacı ile davalı şirket arasında geçerli bir ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti ve bu amaçla verilen paranın iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece yukarıda özetlenen gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.