muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2022/2597, Karar No: 2024/2713, Tarih: 07.11.2024

Dava konusu Yönetmelik'in 103. maddesinin 2. fıkrası, 104. maddesinin 1. fıkrası, 135. maddesinin 1. fıkrası, 162. maddesinin 1. fıkrası ve 199. maddesinin 1. fıkrasında, bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet başsavcılığındaki dosyaların, ceza ve hukuk dairelerindeki dosyaların, Cumhuriyet başsavcılığına gelen soruşturma ve işlerin, ilk derece ceza ve hukuk mahkemelerine gelen dava ve işlerin tevzi edilmesinde dikkate alınacak kriterlerin Hakimler ve Savcılar Kurulunun görüşü alınarak Adalet Bakanlığı tarafından belirleneceği kurala bağlanmış; 256. maddesinin 4. fıkrasında, bu Yönetmelik'te düzenlenen UYAP kayıtlarına gerek görüldüğünde Bakanlık tarafından yeni kayıtlar ve mevcut kayıtlara yeni sütunlar eklenebileceği kuralına yer verilmiştir. 
Davacı Birliğin, dava konusu düzenlemelerin avukatlık mesleği ile ilgili olduğu, Yönetmelik'in uygulanması sonucunda, savunma hakkı ve avukatlık mesleğinin zarar göreceği, tevziye ilişkin hükümlerin 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'a aykırı olduğu, tevzi konusunda Hakimler ve Savcılar Kurulunun ve Adalet Bakanlığının görev ve yetkisinin bulunmadığı; kanun koyucu tarafından Adalet Bakanlığına sınırlı şekilde düzenleme yetkisi verildiğinden, UYAP kayıtlarına, yeni kayıtlar ve mevcut kayıtlara yeni sütunlar ekleme gereksinimi doğması halinde bu hususun düzenleyici bir işlemle yani yönetmelikle yapılması gerektiği, Adalet Bakanlığı tarafından yapılmasını öngören düzenlemenin yasal dayanaktan yoksun olduğuna yönelik iddiaları ve söz konusu hükümlerin, avukatların takip ettikleri soruşturma, dava dosyaları ile diğer işlerin tevzi edilmesine ve kullandıkları UYAP kayıtlarına ekleme yapılmasına ilişkin olduğu dikkate alındığında, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 110. maddesinin 3. ve 11. bentleri uyarınca, baro mensuplarının genel menfaatlerini korumak ve kanunların avukatlara tanıdığı hakların gerçekleşmesine ve yüklediği görevlerin tam ve şerefli bir şekilde yerine getirilmesine çalışmakla görevli olan Türkiye Barolar Birliğinin, avukatlık hizmetinin kullanıldığı bir alanı düzenleyen dava konusu Yönetmelik'in 103. maddesinin 2. fıkrası, 104. maddesinin 1. fıkrası, 135. maddesinin 1. fıkrası, 162. maddesi ve 199. maddesi ile 256. maddesinin 4. fıkrasının iptali istemiyle bu davayı açmada ehliyetinin bulunduğu sonucuna varılmıştır.
	Bu itibarla, davacı Birliğin bu davada anılan Yönetmelik maddelerinin iptali istemiyle dava açma ehliyeti bulunduğundan, işin esasının incelenmesi suretiyle karar verilmesi gerektiği oyuyla, kararın Müşterek Kurul kararının gerekçeli onanmasına ilişkin kısmına katılmıyoruz.
KARŞI OY  XX- Temyize konu kararın, dava konusu Yönetmelik'in 100. maddesinin 2. fıkrasının "daire başkanı veya görevlendireceği üyenin onay vermesi hâlinde" ibaresinin iptaline ilişkin kısmının incelenmesinden;

Bu itibarla, davacı Birliğin bu davada anılan Yönetmelik maddelerinin iptali istemiyle dava açma ehliyeti bulunduğundan, işin esasının incelenmesi suretiyle karar verilmesi gerektiği oyuyla, kararın Müşterek Kurul kararının gerekçeli onanmasına ilişkin kısmına katılmıyoruz.
KARŞI OY  XX- Temyize konu kararın, dava konusu Yönetmelik'in 100. maddesinin 2. fıkrasının "daire başkanı veya görevlendireceği üyenin onay vermesi hâlinde" ibaresinin iptaline ilişkin kısmının incelenmesinden;
Anayasa'nın 17. maddesinin 1. fıkrasında, "Herkes, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahiptir."; 20. maddesinde, “(1) Herkes, özel hayatına ve aile hayatına saygı gösterilmesini isteme hakkına sahiptir. Özel hayatın ve aile hayatının gizliliğine dokunulamaz. (...) (3) Herkes, kendisiyle ilgili kişisel verilerin korunmasını isteme hakkına sahiptir. Bu hak; kişinin kendisiyle ilgili kişisel veriler hakkında bilgilendirilme, bu verilere erişme, bunların düzeltilmesini veya silinmesini talep etme ve amaçları doğrultusunda kullanılıp kullanılmadığını öğrenmeyi de kapsar. Kişisel veriler, ancak kanunda öngörülen hallerde veya kişinin açık rızasıyla işlenebilir. Kişisel verilerin korunmasına ilişkin esas ve usuller kanunla düzenlenir.”; 167. maddesinin 1. fıkrasında, "Devlet, para, kredi, sermaye, mal ve hizmet piyasalarının sağlıklı ve düzenli işlemlerini sağlayıcı ve geliştirici tedbirleri alır; piyasalarda fiilli veya anlaşma sonucu doğacak tekelleşme ve kartelleşmeyi önler."; 172. maddesinde, "Devlet, tüketicileri koruyucu ve aydınlatıcı tedbirler alır, tüketicilerin kendilerini koruyucu girişimlerini teşvik eder." hükümlerine yer verilmiştir.
 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun "Dürüstlük kuralına aykırı davranışlar, ticari uygulamalar" başlıklı 55. maddesinde, üretim ve iş sırlarının korunmasına aykırılık teşkil eden fiiller, haksız rekabete ilişkin hallerin başlıcaları arasında sayılmıştır. Buna göre bir ticari işletmeye ait sırların ifşa edilmeye veya ele geçirilmeye yöneltilmesiyle bu sırların değerlendirilmesi veya başkalarına bildirilmesinin haksız rekabete aykırı haller olarak sayılacağı düzenlenmiş, yine birçok maddede sır saklama yükümlülüğüne ilişkin düzenleme yapılmıştır.
5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun “Sırların saklanması” başlıklı 73. maddesinde, banka sırlarını korumakla yükümlü kişiler ile bu yükümlüğün süresi genel olarak düzenlenmiş olup, sıfat ve görevleri dolayısıyla bankalara veya müşterilerine ait sırları öğrenenlerin, söz konusu sırları bu konuda kanunen açıkça yetkili kılınan mercilerden başkasına açıklayamayacakları ve bu yükümlülüğün görevden ayrıldıktan sonra da devam edeceği kuralına yer verilmiştir.
Benzer şekilde, 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu, 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanun, 1211 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası Kanunu, 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nda da sır saklama yükümlülüklerine ilişkin kurallara yer verilmiştir.

Benzer şekilde, 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu, 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanun, 1211 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası Kanunu, 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nda da sır saklama yükümlülüklerine ilişkin kurallara yer verilmiştir.
4982 sayılı Bilgi Edinme Hakkı Kanunu'nda da, açıklanması halinde Devletin emniyetine, dış ilişkilerine, milli savunmasına ve milli güvenliğine açıkça zarar verecek ve niteliği itibarıyla Devlet sırrı olan gizlilik dereceli bilgi veya belgeler; açıklanması ya da zamanından önce açıklanması halinde, ülkenin ekonomik çıkarlarına zarar verecek veya haksız rekabet ve kazanca sebep olacak bilgi veya belgeler; kişilerin çalışma hayatını ve meslek onurunu etkileyecek nitelikte olmayan sivil ve askeri istihbarat birimlerinin görev ve faaliyetlerine ilişkin bilgi veya belgeler; kurum ve kuruluşların yetkili birimlerince yürütülen idari soruşturmalarla ilgili olup, açıklanması veya zamanından önce açıklanması halinde; kişilerin özel hayatına açıkça haksız müdahale sonucunu doğuracak, kişilerin veya soruşturmayı yürüten görevlilerin hayatını ya da güvenliğini tehlikeye sokacak, soruşturmanın güvenliğini tehlikeye düşürecek, gizli kalması gereken bilgi kaynağının açığa çıkmasına neden olacak veya soruşturma ile ilgili benzeri bilgi ve bilgi kaynaklarının temin edilmesini güçleştirecek bilgi veya belgeler; açıklanması veya zamanından önce açıklanması halinde; suç işlenmesine yol açacak, suçların önlenmesi ve soruşturulması ya da suçluların kanuni yollarla yakalanıp kovuşturulmasını tehlikeye düşürecek, yargılama görevinin gereğince yerine getirilmesini engelleyecek, hakkında dava açılmış bir kişinin adil yargılanma hakkını ihlal edecek nitelikteki bilgi veya belgeler; kişinin izin verdiği haller saklı kalmak üzere, özel hayatın gizliliği kapsamında, açıklanması halinde kişinin sağlık bilgileri ile özel ve aile hayatına, şeref ve haysiyetine, mesleki ve ekonomik değerlerine haksız müdahale oluşturacak bilgi veya belgeler; haberleşmenin gizliliği esasını ihlal edecek bilgi veya belgeler; kanunlarda ticari sır olarak nitelenen bilgi veya belgeler ile, kurum ve kuruluşlar tarafından gerçek veya tüzel kişilerden gizli kalması kaydıyla sağlanan ticari ve mali bilgiler; fikir ve sanat eserlerine ilişkin olarak yapılacak bilgi edinme başvuruları bilgi edinme hakkı kapsamı dışında tutulmuştur.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması" başlıklı 239. maddesinde, "(1) Sıfat veya görevi, meslek veya sanatı gereği vakıf olduğu ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgeleri yetkisiz kişilere veren veya ifşa eden kişi, şikayet üzerine, bir yıldan üç yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır. Bu bilgi veya belgelerin, hukuka aykırı yolla elde eden kişiler tarafından yetkisiz kişilere verilmesi veya ifşa edilmesi halinde de bu fıkraya göre cezaya hükmolunur. (2) Birinci fıkra hükümleri, fenni keşif ve buluşları veya sınai uygulamaya ilişkin bilgiler hakkında da uygulanır..." hükmüne yer verilmiştir.
 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 46. maddesinin 2. fıkrasında, avukat veya stajyerin, vekâletname olmaksızın dava ve takip dosyalarını inceleyebileceği, bu inceleme isteğinin ilgililerce yerine getirilmesinin zorunlu olduğu, vekâletname ibraz etmeyen avukata dosyadaki kağıt veya belgelerin örneği veya fotokopisinin verilmeyeceği hükme bağlanmıştır.
Dava konusu Yönetmelik'in dayanakları arasında yer alan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Müdafiin dosyayı inceleme yetkisi"ni düzenleyen 153. maddesinin 1. fıkrasında, müdafiin, soruşturma evresinde dosya içeriğini inceleyebileceğine ve istediği belgelerin bir örneğini harçsız olarak alabileceğine; 2. fıkrasında da, sayma suretiyle gösterilen suçlara ilişkin yürütülen soruşturmalarda, müdafiin dosya içeriğini inceleme veya belgelerden örnek alma yetkisinin, soruşturmanın amacını tehlikeye düşürebilecek nitelikte olması halinde Cumhuriyet savcısının istemi üzerine hâkim kararıyla kısıtlanabileceğine; yine aynı Kanun'un 234. maddesinde de, mağdur ve şikayetçinin soruşturma ve kovuşturma evresinde dosya inceleme ve belge örneği isteme hakkına yer verilmiştir.
 Yine dayanaklar arasında yer alan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 360. maddesinin atfıyla bölge adliye hukuk mahkemelerinde de uygulama alanı bulan 161. maddesinde, gizli olarak saklanmasına karar verilen belge ve tutanakların incelenmesinin hakimin açık iznine bağlı olduğu hükmüne yer verilmiştir. 
Dava konusu Yönetmelik'in 100. maddesinin 2. fıkrasında; bölge adliye mahkemesi ceza ve hukuk dairelerinde bulunan dosyalar bakımından, sanık, mağdur, şikâyetçi, suçtan zarar gören, katılan ve davanın tarafları ile vekâletname veya görevlendirme yazısını ibraz eden ya da güvenli elektronik imzalı olarak UYAP aracılığıyla gönderen sayılan kişilerin vekilleri ile müdafilerinin daire başkanı veya görevlendireceği üyenin onay vermesi hâlinde dava dosyasından istediği bütün kayıt ve belgelerin bir örneğini dilekçe ile başvurmaları hâlinde harçsız olarak alabilecekleri kurala bağlanmıştır.

Yukarıda yer verilen mevzuat hükümlerinden de anlaşılacağı üzere, ticari sır, bankacılık sırrı, müşteri sırrı, devlet sırrı vb. nitelikte bilgi ve belgelerin yetkisiz kişilerin eline geçmesinin önlenmesi amacıyla birçok kanuni düzenleme yapılmıştır.
Uyuşmazlıkta, bilgi ve belgelerin yetkisiz kişilerin eline geçmesinin önlenmesi amacıyla bölge adliye mahkemesi ceza ve hukuk dairelerinde bulunan dava dosyalarından örnek alınmasının, daire başkanı veya görevlendireceği üyenin onayına tabi tutulmasında üst hukuk normlarına ve hukuka aykırılık bulunmamakla birlikte, dava konusu madde içeriğinde, daire başkanı veya görevlendirilen üye tarafından, hangi nitelikte bilgi ve belgelerin örneğinin alınmasına onay verilmeyeceği, hangi kriterlere göre bu nitelikteki bilgi ve belgelerin örneğinin alınmasına onay verilebileceği, onay verilmediği takdirde bu karara itiraz halinde hangi prosedürün uygulanacağı, örneği alınamayacak nitelikteki bilgi ve belgelerin örneği alınabilecek diğer evraktan tefrik edilemez nitelikte olması halinde ne şekilde hareket edileceği, konu ile ilgili söz konusu bilgi ve belgeyi ibraz eden veya inceleme talep edenlerin yükümlülüklerinin ne olması gerektiği gibi hususlarda açıklık bulunmadığı anlaşılmaktadır.
Bu durumda, kapsamı ve uygulanma şekli belirsiz olan dava konusu Yönetmelik'in 100. maddesinin 2. fıkrasında yer alan "daire başkanı veya görevlendireceği üyenin onay vermesi hâlinde" ibaresinin eksik düzenleme nedeniyle hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmıştır.
Açıklanan nedenlerle, temyize konu Müşterek Kurul kararının dava konusu Yönetmelik'in 100. maddesinin 2. fıkrasının "daire başkanı veya görevlendireceği üyenin onay vermesi hâlinde" ibaresinin iptaline yönelik kısmının yukarıda belirtilen gerekçe ile onanması gerektiği oyuyla, karara bu kısım yönünden katılmıyoruz. 
KARŞI OY  XXX-Müşterek Kurul kararının, davacı tarafından, dava konusu Yönetmelik'in 5/11, 67/3, 100/1, 165/1 ve 202/2-3. maddeleri yönünden davanın reddine; davalı idare tarafından ise, 100/2. maddesinin "daire başkanı veya görevlendireceği üyenin onay vermesi hâlinde" ibaresinin iptaline ilişkin kısımlarına yönelik yapılan temyiz istemlerinin incelenmesinden;
Anayasa'nın işlem tarihinde yürürlükte bulunan haliyle 9. maddesinde, yargı yetkisinin Türk Milleti adına bağımsız mahkemelerce kullanılacağı belirtilmiş; 138. maddesinde hakimlerin görevlerinde bağımsız oldukları ifade edilmiş ve bu bağımsızlığı sağlayan araçlara yer verilerek, yargı yetkisinin kullanılmasında mahkemelere ve hakimlere emir ve talimat verilmesi, genelge gönderilmesi, tavsiye ve telkinde bulunulması, görülmekte olan bir dava hakkında Yasama Meclisinde yargı yetkisinin kullanılması ile ilgili soru sorulması, görüşme yapılması veya herhangi bir beyanda bulunulması yasaklanmıştır.

Yargı bağımsızlığının gerekliliği ve varlığı, güçler ayrılığı ilkesinin yanı sıra Anayasa'nın değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif edilemez nitelikteki 2. maddesinde yer alan Türkiye Cumhuriyeti'nin niteliklerine dayanmaktadır. Başka bir ifadeyle yargı bağımsızlığı, daha doğrusu yargının bağımsızlığı, Türkiye Cumhuriyeti'nin toplumun huzuru, milli dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan, demokratik, laik ve sosyal bir hukuk Devleti olmasının doğal ve zorunlu sonucu; kişilerin ve toplumun refah, huzur ve mutluluğunun, kişi temel hak ve özgürlüklerinin en önemli güvencesini oluşturan hukuk güvenliğini sağlamanın tek aracıdır. 
Bu önemi ve vazgeçilemezliği nedeniyle Anayasa, güçler ayrılığını Devlet organları arasında üstünlük sıralaması anlamına gelmeyip, belli Devlet yetki ve görevlerinin kullanılmasından ibaret ve bununla sınırlı medeni bir işbölümü ve işbirliği olarak nitelendirmiş; bu bağlamda yasama ve özellikle yürütme erki ile yargı arasında, yargının işlevsel etkinliğini artırmak, faaliyetlerini hızlandırmak ve kolaylaştırmak için kimi organik bağlar kurmakla birlikte, fonksiyonel bir etkide bulunulmasına, yani yargı yetkisinin kullanılmasına ve yürütülmesine karışmaya kesinlikle izin vermemiştir. Bu haliyle, yargı erkini oluşturan, yargı yetkisini kullanan hakimlik ve savcılık mesleğinin yürütülmesinin, başka bir ifadeyle yargı yetkisinin kullanılmasının, yani mahkemelerce yapılan faaliyetlerin neler olduğunun belirlenmesinin yürütme erkine bırakılmaması, hatta yürütmenin etki ve gözetiminin dahi bulunmaması hukukun genel ilkelerinin ve üstün kamu yararının mutlak gereğidir. 
Bu çerçevede, "muhakeme" kavramı, yalnızca yargılama usulünü değil, yargı yerinin uyuşmazlığın çözümü için yürüttüğü faaliyetten kaynaklanan hukuki ilişkilerin sujelerinin işlemlerini de içermektedir. 
"İdare Hukuku"nda "yetki", idareye Anayasa ve yasalarla tanınmış olan karar alma gücünü ifade etmektedir. Bu yönüyle idari işlemin en temel unsurunu oluşturan "yetki", yasayla hangi makama verilmiş ise ancak onun tarafından kullanılabilir. İdare Hukukunda "yetkisizlik kural, yetkili olma istisna"dır. Bu istisna ise, yetkinin, yalnızca yasayla gösterilen hallerde ve yine yasayla gösterilen idari merciler tarafından kullanılmasıdır. Bu nedenle "yetki" yasanın açık izni olmadan devredilemez. Anayasa'nın 123. maddesi uyarınca, kuruluş ve görevleri yasayla düzenlenmek durumunda olan idarenin kendi düzenleme yetkisi de yasalarla  sınırlı olduğundan, yetki kuralları genişletici yoruma tabi tutulamaz.

Uyuşmazlığın çözümlenebilmesi için, Ceza Muhakemesi Kanunu ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu kapsamında Adalet Bakanlığının düzenleme yapma yetkisinin bulunup bulunmadığının belirlenmesi gerekmektedir. Yargılama usulü ile ilgili konular yargı yerini ilgilendirdiği için, yargılama usulü yasalarının uygulanmasına ait alt düzeydeki normların konusu ve kapsamının ilgili yasa metninin lafzıyla sınırlı olacağı tabiidir.
Bu nedenle, genel anlamda, mahkemelerin yargılama faaliyeti içinde yer alan usul konusunun, idari alanın dışında kaldığının ve münhasıran yasa konusu olduğunun kabulü gerekmektedir. Yargılama usulü içinde düzenlenen bir konunun idari alan sayılabilmesi için ise, bu konuların neler olduğunun ve sınırlarının yasa koyucu tarafından açıkça gösterilmesi zorunludur. Yasa koyucunun düzenleme yapma yetkisi vermediği hususların da idarece düzenlenebileceğinin kabulü, yargı yetkisinin idare tarafından kullanılması anlamına gelir ki, bu durumun diğer bir ifadesi "fonksiyon gaspı"dır.	
 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun dava konusu Yönetmelik'in yayımlandığı tarihteki şekli bir bütün olarak incelendiğinde, anılan Kanun'ların muhtelif maddelerinde yönetmelikle düzenlenecek konular açıkça belirtilmiş; 5271 sayılı Kanun'un 333. maddesinde, "(1) Bu Kanunda öngörülen yönetmelikler, aksine hüküm bulunmadıkça, ilgili bakanlıkların görüşü alınarak Adalet Bakanlığı tarafından çıkarılır.", 6100 sayılı Kanun'un 449. maddesinde de; "(1) Bu Kanunun uygulanmasıyla ilgili yönetmelikler, Adalet Bakanlığı tarafından Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren altı ay içinde çıkarılır. Yeni yönetmelikler çıkarılıncaya kadar, mevcut yönetmeliklerin bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükümlerine yer verilmiştir.
	Söz konusu Kanun hükümlerinin birlikte incelenip, değerlendirilmesinden; yasa koyucunun "idari alan" olarak kabul edip yönetmelikle düzenlenmesini öngördüğü konuları, konu ya da madde belirtmek suretiyle açıkça gösterdiği; 5271 sayılı Kanun'un 333. maddesinde ve 6100 sayılı Kanun'un 449. maddesinde ise, yönetmelik çıkarma yetkisini, sadece bu Kanun'larda öngörülen yönetmelikler ile sınırlandırdığı sonucuna varılmıştır. 
Yukarıda yer verilen açıklamalar kapsamında, uyuşmazlığın çözümü için, öncelikle davalı idarenin Yönetmelik'in dava konusu maddelerinde düzenlenen konularda düzenleme yapma  yetkisinin olup olmadığının irdelenmesi gerekmektedir.

Yukarıda yer verilen açıklamalar kapsamında, uyuşmazlığın çözümü için, öncelikle davalı idarenin Yönetmelik'in dava konusu maddelerinde düzenlenen konularda düzenleme yapma  yetkisinin olup olmadığının irdelenmesi gerekmektedir.
Dava konusu Yönetmelik; bölge adliye mahkemesi başkanlığı, başkanlar kurulu, daireleri, Cumhuriyet başsavcılığı ve adalet komisyonu ile adlî yargı ilk derece mahkemesi, hâkimliği, Cumhuriyet başsavcılığı ve adalet komisyonunun idarî işlemleriyle, yargılama ve yazı işleri hizmetlerinin yürütülmesine dair usul ve esasları belirlemek amacıyla, bölge adliye mahkemesi başkanlığı, başkanlar kurulu, daireleri, Cumhuriyet başsavcılığı ve adalet komisyonu ile adlî yargı ilk derece mahkemesi, hâkimliği, Cumhuriyet başsavcılığı ve adalet komisyonu ile müdürlüklerde tutulacak kayıtlar, kartonlar, yapılacak idarî işlemler, yazı işleri hizmetlerinin yürütülmesi ve bu işlemlerde UYAP’ın kullanılmasına dair usul ve esaslar ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun uygulama alanını kapsamak suretiyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun, 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanunu ile 2992 sayılı Adalet Bakanlığının Teşkilât ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin Değiştirilerek Kabulü Hakkında Kanuna dayanılarak hazırlanmıştır. 
Dava konusu Yönetmelik'in "Bölge Adliye Mahkemeleri İdari İşler ve Yazı İşleri Hizmetleri" başlıklı İkinci Kısmının, "Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Yazı İşleri Hizmetleri" başlıklı Beşinci Bölümünün, "Kararların tebliği ve teslimi" başlıklı 67. maddesinin 3. fıkrasında; "Tarafların elinde bulunan hüküm nüshalarının farklı olması hâlinde UYAP’ta kayıtlı olan gerekçeli karar esas alınır.", aynı Kısmın, "Çeşitli Hükümler" başlıklı Sekizinci Bölümünün "Dosyaların incelenmesi ve örnek çıkarılması usulü" başlıklı 100. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında; "İlgili kanunlardaki kısıtlamalar saklı kalmak koşuluyla; sanık, mağdur, şikâyetçi, suçtan zarar gören, katılan ve davanın tarafları, avukat veya stajyerleri vekâletname olmaksızın, dava dosyasını yazı işleri müdürü ya da görevlendireceği bir zabıt kâtibi nezaretinde inceleyebilirler.