muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2020/2715, Karar No: 2024/4224, Tarih: 22.10.2024

- (h) bendiyle, tehlikeli hükümlülere görüntülü görüşme hakkının tanınmamasının ve haftada bir yerine 15 günde bir kez, sadece belirli yakınları ile sınırlı olmak kaydıyla  (sesli) görüşme hakkı verilmesinin, bu hükümlülerin ceza infaz kurumu güvenliğinin yanı sıra kamu düzeni ve toplum güvenliği yönünden de sakıncalı fiil ve davranışlarda bulunmasına engel olunması amacını taşıyan ölçülü bir sınırlama içermesi,
- (ı) bendinin, suç işlenmesinin önlenmesi, toplum ve kurum güvenliğinin sağlanması amacına yönelik elverişli, gerekli ve orantılı bir kısıtlama öngörmesi,
nedenleriyle dayanağı Kanun hükmüne, hukuka, kamu yararı amacına (kamu düzeni ile kurum ve toplum güvenliğini sağlama, hükümlünün sosyalleşmesine ve iyileşmesine katkı sunma), hizmet gereklerine ve ölçülülük ilkesine uygun olduğu sonucuna varılmaktadır.
2- Yönetmeliğin 74. maddesinin 2. fıkrasının (i) bendi yönünden:
Yönetmeliğin 74. maddesinin 2. fıkrasının (i) bendinde, terör örgütü yöneticiliği ve suç işlemek amacıyla kurulan silahlı örgüt yöneticiliği suçundan mahkûm olanların, konuşma süresi haftada on dakikayı geçmemek üzere sadece sesli görüşme yapabileceği, suç işlemek amacıyla kurulan silahlı örgütün yöneticiliğini yapmaya devam eden, bu konuda herhangi bir yöntemle, kurum içi veya dışındaki kişilere talimat veya mesaj veren hükümlülere idare ve gözlem kurulu kararıyla telefon görüşmesinin hiçbir şekilde yaptırılmayacağı düzenlemelerine yer verildiği görülmektedir.
Benzer bir düzenlemenin, 20/03/2006 tarih ve 2006/10218 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile kabul edilerek yayımlanan Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük'ün 88. maddesinin 2. fıkrasının (h) bendinde de yer aldığı görülmektedir.

Benzer bir düzenlemenin, 20/03/2006 tarih ve 2006/10218 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile kabul edilerek yayımlanan Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük'ün 88. maddesinin 2. fıkrasının (h) bendinde de yer aldığı görülmektedir.
Silahlı terör örgütü kurma ve yönetme suçlarından hükümlü bulunan başvurucunun, örgüt liderinden aldığı mesajları kurum dışındaki örgüt mensuplarına ulaştırmaya çalıştığından bahisle telefonla görüşmesinin yasaklanması kararına yönelik iç hukuk yollarını tüketmesi üzerine yaptığı bireysel başvuruyu inceleyen Anayasa Mahkemesi'nin 06/02/2019 tarih ve Başvuru Numarası:2015/15983 sayılı kararında; haberleşme hürriyetinin düzenlendiği Anayasa'nın 22. maddesinin 2. fıkrasında, fıkrada sayılan sınırlama sebeplerine bağlı kalınarak yapılacak sınırlamanın ancak usulüne uygun olarak verilecek hâkim kararıyla mümkün olabileceği belirtildikten sonra, 3. fıkrasında "İstisnaların uygulanacağı kamu kurum ve kuruluşları kanunda belirtilir." denilerek bu kuralın da mutlak olmadığının ve bu kurala bazı kurumlar yönünden kanunla sınırlamalar getirilebileceğinin açıkça düzenlendiği, ceza infaz kurumlarının, Anayasa'nın 22. maddesinin 3. fıkrası kapsamında istisnaların uygulanacağı kamu kurumlarından olduğu, bu bağlamda, başvurucunun telefonla haberleşme hakkına yönelik kısıtlamanın, 5275 sayılı Kanun'un 66. maddesinin 1. fıkrası ile Tüzük'ün 40. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendi ve 88. maddesinin 2. fıkrasının (g), (h), (ı) bentlerinde tanımlanan yetkiye ve belirlenen hükümlere dayanılarak yapıldığı, bu düzenlemelerin kanunla sınırlama koşulunu karşıladığı; haberleşme hürriyetine müdahalenin terör örgütü üyelerinin haberleşmesi ve örgüt faaliyetlerine ilişkin talimatların terör örgütü üyelerine aktarılmasını önlemek amacıyla yapıldığı gözetildiğinde, kamu düzeninin ve güvenliğinin sağlanması ile suç işlenmesinin önlenmesi kapsamında telefonla görüşme hakkının sınırlandırılması şeklindeki uygulamanın meşru amaç taşıma koşulunu karşıladığı; somut olayda, talimat niteliğindeki mesajların örgüt üyelerine iletildiği tespiti ve gerekçesiyle başvurucunun telefonla görüşme hakkının kullandırılmamasının kamu düzeninin ve güvenliğinin sağlanması açısından zorunlu ve gerekli bir tedbir olarak uygulandığı; başvuru konusu olayda silahlı terör örgütü ile mücadele kapsamında zorunlu olarak uygulanan söz konusu tedbirin demokratik toplum gereklerine uygun olduğu, bununla birlikte telefonla görüşme yaptırılmamasına ilişkin idare ve gözlem kurulu kararında, bir süre sınırı getirilmeden ve karara dayanak oluşturan koşulların devam edip etmediğine dair belirli aralıklarla güncel bilgi ve belgeler gözetilerek yeniden değerlendirme yapılmadan telefonla görüştürmeme tedbirinin uzun süre uygulanmasının orantısız olduğu ve ölçülülük ilkesine uygun olmadığı değerlendirmelerine yer verilmiş ve başvurucunun Anayasa'nın 22. maddesinde güvence altına alınan haberleşme hürriyetinin ihlal edildiğine karar verilmiştir.

Her ne kadar Anayasa Mahkemesince, sonuç itibarıyla ihlal kararı verilmiş ise de; Anayasa'nın 13. maddesinde temel hak ve hürriyetlere ilişkin sınırlamanın ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı açıkça hükme bağlandığından ve dava konusu Yönetmelik kuralının anılan Anayasa hükmü gözetilerek yorumlanıp uygulanması gerektiğinden, somut olay özelinde gerçekleştiği anlaşılan ihlalin, dava konusu kuraldan kaynaklanmadığı sonucuna varılmaktadır.
Nitekim, Anayasa Mahkemesi kararında da, dayanak Yönetmelik kuralının bu ihlale neden olduğunu belirten herhangi bir tespite (yapısal veya sistematik ihlal bulunduğuna) yer verilmemiştir. 
Bu nedenle, düzenlemenin, Kanun hükmüne, hukuka, kamu yararı amacına (kamu düzeni ile kurum ve toplum güvenliğini sağlama), hizmet gereklerine ve ölçülülük ilkesine uygun olduğu sonucuna varılmaktadır.
3- Yönetmeliğin 74. maddesinin 2. fıkrasının (o) bendi yönünden:
Davacı tarafından, hükümlünün konuşmasına kendi adını ve soyadını söyleyerek başlayacağı ve görüştüğü karşıdaki kişiye adını, soyadını ve telefon numarasını tekrar etmesini isteyerek konuşmasına devam edeceği yönündeki düzenlemenin, "tekmil verme" denilen, konuşmaya başlayan kişinin önce isim ve soy ismini söylemesine yönelik uygulama olduğu, bu uygulamaların askeri darbe dönemlerinde ülke iktidarını ele geçiren darbeci grupların uygulamaları olduğu, bu nedenle de Anayasal bir düzenin uygulanmakta olduğu günümüzde söz konusu Yönetmelik hükmündeki gibi şekli bir düzenlemenin hukuken korunabilecek bir yanı ve meşruluğu bulunmadığı ileri sürülmektedir.
Bu itibarla, anılan bent, davacının hukuka aykırılık iddiaları dikkate alınarak yalnızca 2. ve 3. cümlesi ile bu cümlelerin devamında yer alan "Bu işlemin yapılması zorunlu olup," ibaresiyle sınırlı olarak hukuka uygunluk denetimine tabi tutulmuştur. 
5275 sayılı Kanun'un 66. maddesinde, telefon görüşmesinin idarece dinlenip kayıt altına alınacağı kuralına yer verilmiş, dava konusu Yönetmeliğin 74. maddesinin 1. fıkrasında da kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerin, belgelendirmeleri koşuluyla eşi, dördüncü dereceye kadar kan ve kayın hısımları ve vasisi ile telefon görüşmesi yapabileceği düzenlenmiştir.
Buna göre, hem görüşmenin kaydının sağlıklı tutulması ve kaydın daha sonra dinlenmesi halinde konuşan kişilerin kimliklerinin belirlenebilmesi, hem de görüşme esnasında görüşülen kişinin Yönetmelikte sınırlı olarak sayılan ve ceza infaz kurumuna bildirilen kişilerden olduğunun teyit edilebilmesi amacıyla, Yönetmelikle getirilen dava konusu düzenlemenin hizmetin sağlıklı işlemesi bakımından elverişli ve gerekli olduğu sonucuna varılmaktadır.

Buna göre, hem görüşmenin kaydının sağlıklı tutulması ve kaydın daha sonra dinlenmesi halinde konuşan kişilerin kimliklerinin belirlenebilmesi, hem de görüşme esnasında görüşülen kişinin Yönetmelikte sınırlı olarak sayılan ve ceza infaz kurumuna bildirilen kişilerden olduğunun teyit edilebilmesi amacıyla, Yönetmelikle getirilen dava konusu düzenlemenin hizmetin sağlıklı işlemesi bakımından elverişli ve gerekli olduğu sonucuna varılmaktadır.
Bu nedenle, Yönetmeliğin 74. maddesinin 2. fıkrasının (o) bendinde yer alan, hükümlünün, öncelikle konuşmasına kendi adını ve soyadını söyleyerek başlayacağı, görüştüğü karşıdaki kişiye, adını, soyadını ve telefon numarasını tekrar etmesini isteyerek konuşmasına devam edeceği yönündeki düzenlemede, 5275 sayılı Kanun'a, kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmaktadır.
E) Yönetmeliğin 76. Maddesinin 4. Fıkrasının İncelenmesi:
Öncelikle, her ne kadar görülmekte olan dava açıldıktan sonra 12/11/2021 tarih ve 31657 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmeliğin 29. maddesiyle, Yönetmeliğin dava konusu 76. maddesinin 4. fıkrasının 1. cümlesinin sonuna yeni bir cümle eklenmişse de, yapılan eklemenin, dava konusu düzenlemeleri yürürlükten kaldırmadığı ve davacı tarafından ileri sürülen hukuka aykırılık iddialarının esasına etkili olmayan, gönderim usulüne yönelik bir düzenleme içerdiği, bu nedenle davanın konusuz kalmasına neden olmayacağı anlaşıldığından, uyuşmazlığın esasının incelenmesine geçilmiştir.
Ayrıca, dava dilekçesinin incelenmesinden, davacının Yönetmeliğin 76. maddesinin 4. fıkrasının 1. cümlesi yönünden hukuka aykırılık iddiasında bulunmadığı dikkate alınarak, Yönetmeliğin 76. maddenin 4. fıkrasının dava tarihi itibarıyla 2. cümlesi (12/11/2021 tarihli Yönetmelik değişikliği sonrası 3. cümlesi) olan, "Ancak hükümlünün savunması için avukatına gönderilen mektup, faks veya telgraflar 72 nci maddenin üçüncü fıkrasında belirtilen hâllerin gerçekleşmesi hâlinde, bu gönderiler hakkında da 72 nci maddenin üç ilâ dokuzuncu fıkralarında belirtilen esas ve usuller uygulanır." cümlesiyle sınırlı olarak inceleme yapılmıştır.
Yönetmeliğin 76. maddesinin 4. fıkrasında, hükümlü tarafından resmi makamlara veya savunması için avukatına gönderilen mektup, faks ve telgraflar denetime tâbi olmadığı, ancak 72. maddenin 3. fıkrasında belirtilen hâllerin gerçekleşmesi durumunda, hükümlünün savunması için avukatına gönderilen mektup, faks veya telgraflar hakkında da 72. maddenin 3 ilâ 9. fıkralarında belirtilen esas ve usullerin uygulanacağı düzenlemesine yer verilmiştir.

Yönetmeliğin 76. maddesinin 4. fıkrasında, hükümlü tarafından resmi makamlara veya savunması için avukatına gönderilen mektup, faks ve telgraflar denetime tâbi olmadığı, ancak 72. maddenin 3. fıkrasında belirtilen hâllerin gerçekleşmesi durumunda, hükümlünün savunması için avukatına gönderilen mektup, faks veya telgraflar hakkında da 72. maddenin 3 ilâ 9. fıkralarında belirtilen esas ve usullerin uygulanacağı düzenlemesine yer verilmiştir. 
5275 sayılı Kanun'un 68. maddesinin 2. fıkrasında, kural olarak, hükümlü tarafından gönderilen ve kendisine gelen mektup, faks ve telgrafların denetime tabi olacağı kuralına yer verildikten sonra, aynı maddenin 4. fıkrasında savunma hakkının güvence altına alınması amacıyla bu kurala bir istisna getirilmiş ve hükümlü tarafından resmî makamlara veya savunması için avukatına gönderilen mektup, faks ve telgrafların denetime tâbi olmadığı kurala bağlanmış, ancak savunma hakkı güvencesinden yararlanılamayacak hallere yönelik herhangi bir hüküm sevk edilmemiştir. Bununla birlikte, savunma hakkı kapsamında avukat ile hükümlünün ceza infaz kurumundaki görüşmelerine ve bu görüşmelerde verilen belge ya da tutulan kayıtlara yönelik kısıtlamalar, aynı Kanun'un 59. maddesinin 5 ve devamı fıkralarında yer almış olup; mektup, faks ve telgraf ile benzer kapsamda yer alan bu hükümlerin dava konusu kuralın da dayanağını oluşturabileceği (kıyasen uygulanabileceği) kanaatine varılmıştır.
Bu itibarla, dava konusu Yönetmeliğin 76. maddesinin 4. fıkrasında yer alan düzenlemenin, 5275 sayılı Kanun'un 59. maddesi hükmüyle aynı doğrultuda olduğu görüldüğünden, anılan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.
Öte yandan, Yönetmeliğin 72. maddesinin 8. fıkrasında yer alan, “…ile bu maddenin üçüncü fıkrasındaki suçlardan hükümlü olup, başka bir suçtan dolayı şüpheli veya sanık sıfatıyla avukatıyla görüşen hükümlüler…” bölümü, Yönetmeliğin 72. maddesinin 3. fıkrasında yer alan, "…görüşmeler teknik cihazla sesli veya görüntülü olarak kaydedilebilir, hükümlü ile avukatın yaptığı görüşmeleri izlemek amacıyla görevli görüşmede hazır bulundurulabilir, hükümlünün avukatına veya avukatın hükümlüye verdiği belge veya belge örnekleri, dosyalar ve aralarındaki konuşmalara ilişkin tuttukları kayıtlara elkonulabilir…” bölümü yönünden hukuka aykırı görüldüğünden, Yönetmeliğin 76. maddesinin 4. fıkrasının uygulanmasında da bu  hususa dikkat edilmesi gerektiği açıktır.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. 29/03/2020 tarih ve 31083 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmelik'in;
a) 72. maddesinin 2. fıkrasının (e) bendi yönünden DAVANIN REDDİNE, oy çokluğuyla,
b)  72. maddesinin 3. fıkrası yönünden DAVANIN REDDİNE, oy birliğiyle,

KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. 29/03/2020 tarih ve 31083 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmelik'in;
a) 72. maddesinin 2. fıkrasının (e) bendi yönünden DAVANIN REDDİNE, oy çokluğuyla,
b)  72. maddesinin 3. fıkrası yönünden DAVANIN REDDİNE, oy birliğiyle,
c) 72. maddesinin 8.  fıkrasının, “…ile bu maddenin üçüncü fıkrasındaki suçlardan hükümlü olup, başka bir suçtan dolayı şüpheli veya sanık sıfatıyla avukatıyla görüşen hükümlüler…” bölümünün, Yönetmeliğin 72. maddesinin 3. fıkrasında yer alan, "…görüşmeler teknik cihazla sesli veya görüntülü olarak kaydedilebilir, hükümlü ile avukatın yaptığı görüşmeleri izlemek amacıyla görevli görüşmede hazır bulundurulabilir, hükümlünün avukatına veya avukatın hükümlüye verdiği belge veya belge örnekleri, dosyalar ve aralarındaki konuşmalara ilişkin tuttukları kayıtlara elkonulabilir…” bölümü yönünden İPTALİNE, oy çokluğuyla,
ç) 72. maddesinin 8.  fıkrasının, “…ile bu maddenin üçüncü fıkrasındaki suçlardan hükümlü olup, başka bir suçtan dolayı şüpheli veya sanık sıfatıyla avukatıyla görüşen hükümlüler…” bölümünün, Yönetmeliğin 72. maddesinin 3. fıkrasında yer alan, "…görüşmeler teknik cihazla sesli veya görüntülü olarak kaydedilebilir, hükümlü ile avukatın yaptığı görüşmeleri izlemek amacıyla görevli görüşmede hazır bulundurulabilir, hükümlünün avukatına veya avukatın hükümlüye verdiği belge veya belge örnekleri, dosyalar ve aralarındaki konuşmalara ilişkin tuttukları kayıtlara elkonulabilir…” bölümü dışında kalan kısımları yönünden DAVANIN REDDİNE, oy birliğiyle,
d) 72. maddesinin 8. fıkrasının, “Bu madde hükümleri 9 uncu maddenin üçüncü fıkrasına göre yüksek güvenlikli ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlüler … hakkında da uygulanır.” bölümü yönünden DAVANIN REDDİNE, oy birliğiyle,
e) 74. maddesinin 2. fıkrasının (g), (ğ), (h), (ı) ve (i) bentleri ile (o) bendinin 2. ve 3. cümlesi ile bu cümlelerin devamında yer alan "Bu işlemin yapılması zorunlu olup," ibaresi yönünden DAVANIN REDDİNE, oy çokluğuyla,
f) 76. maddesinin 4. fıkrasının dava tarihi itibarıyla 2. cümlesi yönünden DAVANIN REDDİNE, oy birliğiyle,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam... TL yargılama giderinin haklılık oranına göre 3/4'ü olan ... TL'nin davacı üzerinde bırakılmasına, 1/4'ü olan ... TL'nin davalı idarelerden alınarak davacıya verilmesine,
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca duruşmalı işler için belirlenen ... TL vekâlet ücretinin davalı idarelerden alınarak davacıya verilmesine, yine ... TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idarelere verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 22/10/2024 tarihinde karar verildi.
(X)-KARŞI OY :

4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 22/10/2024 tarihinde karar verildi.
(X)-KARŞI OY :
Anayasa’nın “Özel hayatın gizliliği” başlıklı 20. maddesinin 1. fıkrasında, herkesin özel hayatına ve aile hayatına saygı gösterilmesini isteme hakkına sahip olduğu, özel hayatın ve aile hayatının gizliliğine dokunulamayacağı hüküm altına alınmıştır.
Aynı maddenin 2. fıkrasında ise, anılan hakka çeşitli sebeplere bağlı kalınarak sınırlamalar getirilebileceği belirtilerek bu hakkın mutlak olmadığı kabul edilmiştir. Maddede bu sınırlama sebepleri arasında, millî güvenliğin ve kamu düzeninin korunması ile suç işlenmesinin önlenmesi sebepleri de sayılmış, böylece bunlara dayalı olarak söz konusu hakkın sınırlandırılabilmesine izin verilmiştir.
5275 sayılı Kanun'un 59. maddesinin 4. fıkrasında, görüşme sırasında, hükümlünün avukatına veya avukatın hükümlüye verdiği belge veya belge örnekleri, dosyalar ve aralarındaki konuşmaya ilişkin olarak kendilerinin tuttukları kayıtların incelenemeyeceği, hükümlünün avukatı ile yaptığı görüşmenin dinlenemeyeceği ve kayda alınamayacağı kuralına yer verildikten sonra, maddenin 5. fıkrasında bu kurala istisna getirilerek  Cumhuriyet başsavcılığının istemi ve infaz hâkiminin kararıyla, üç ay süreyle bu hakkın kısıtlanabilmesine imkan tanınmıştır. 
Yine, Kanun'un 86. maddesinin 4. fıkrasında, ceza infaz kurumlarına giren avukatlarca savunmaya ilişkin olduğu yazılı olarak beyan edilen belge ve dosyaların incelemeye tâbi tutulamayacağı açık bir şekilde düzenlenmiş ve bu kurala ilişkin herhangi bir istisnaya da yer verilmemiştir.
Bu nedenle, Yönetmeliğin 72. maddesinin 2. fıkrasının (e) bendinde yer alan, 5237 sayılı Kanun'un 220. maddesinde ve aynı Kanun'un İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümlerinde tanımlanan suçlar ile 12/04/1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlardan mahkûm olan hükümlülerin avukatları ile ilişkisinde avukatın savunmaya ilişkin olduğunu beyan ettiği belge ve dosyaların fiziki olarak aranabileceği ve avukatların hükümlü ile kurumda yapmış olduğu görüşme sırasında konuşmaları yansıtan ve bizzat avukat tarafından elle tutulan kayıtlar hakkında da bu bent hükümlerinin uygulanacağı yönündeki düzenlemenin, 5275 sayılı Kanunda yer almayan bir kısıtlamaya yer verildiğinden, normlar hiyerarşisi prensibine ve özel hayatın gizliliği hakkının ancak kanunla kısıtlanılabileceği kuralına aykırılık teşkil ettiği olduğu sonucuna varılmaktadır.
Bu itibarla, Yönetmeliğin 72. maddesinin 2. fıkrasının (e) bendinin iptali gerektiği oyuyla bu kısım yönünden Daire kararına katılmıyoruz.
 
(XX)-KARŞI OY :

Bu itibarla, Yönetmeliğin 72. maddesinin 2. fıkrasının (e) bendinin iptali gerektiği oyuyla bu kısım yönünden Daire kararına katılmıyoruz.
 
(XX)-KARŞI OY :
5275 sayılı Kanun'un "Hükümlünün telefon ile haberleşme hakkı" başlıklı 66. maddesinde, hükümlünün telefon ile haberleşme hakkının, tehlikeli hâlde bulunan ve örgüt mensubu hükümlüler bakımından Cumhurbaşkanınca çıkarılacak yönetmelikle kısıtlanabileceği hükme bağlanmıştır. 
 Yönetmeliğin 74. maddesinin 2. fıkrasının (i) bendinin ikinci cümlesinde, suç işlemek amacıyla kurulan silahlı örgütün yöneticiliğini yapmaya devam eden, bu konuda herhangi bir yöntemle, kurum içi veya dışındaki kişilere talimat veya mesaj veren hükümlülere idare ve gözlem kurulu kararıyla telefon görüşmesinin hiçbir şekilde yaptırılmayacağı düzenlenmektedir. 
Anılan Yönetmelik düzenlemesi incelendiğinde, hükümlünün telefon görüşmesi hakkından yaralandırılmayacağı sürenin alt veya üst sınırına yer verilmediği gibi bu süreye idare ve gözlem kurulu kararında yer verilmesi ve kararın ne kadar süre sonra yeniden değerlendirilmesi gerektiği hususlarının da düzenlenmediği görülmektedir.
Bu nedenle, telefon ile haberleşme hakkının bir süre ile sınırlandırılmasından ziyade tamamen yasaklanması mahiyetinde olduğu anlaşılan düzenlemeyle, 5275 sayılı Kanun ile tanınan telefon ile haberleşme hakkının kısıtlanabilmesine ilişkin yetkinin aşıldığı sonucuna varılmaktadır.

Bu nedenle, telefon ile haberleşme hakkının bir süre ile sınırlandırılmasından ziyade tamamen yasaklanması mahiyetinde olduğu anlaşılan düzenlemeyle, 5275 sayılı Kanun ile tanınan telefon ile haberleşme hakkının kısıtlanabilmesine ilişkin yetkinin aşıldığı sonucuna varılmaktadır.
Nitekim, dava konusu Yönetmelik düzenlemesi ile benzer olan Mülga Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük'ün 88. maddesinin 2. fıkrasının (h) bendi uyarınca telefonla görüşmesi idare ve gözlem kurulu tarafından yasaklanan başvurucu tarafından, telefonla görüşme hakkının kullandırılmaması nedeniyle haberleşme hürriyetinin ihlal edildiği iddiasıyla yapılan bireysel başvuru neticesinde, Anayasa Mahkemesi tarafından Anayasa’nın 22. maddesinde güvence altına alınan haberleşme hürriyetinin ihlal edildiği yolunda verilen 06/02/2019 tarih ve Başvuru Numarası:2015/15983 sayılı kararda; hükümlülerin hakları ile ilgili belirli koşullara bağlı olarak kısıtlama kararı verilirken uygulamaya dair bir süre belirlenerek koşulların devam edip etmediği konusunda elde edilen güncel ve somut veriler gözetilmek suretiyle belirli aralıklarla değerlendirme yapılmasının sağlanmasının kısıtlama kararının sonuçlarının görülebilmesi açısından önemli olduğu, ayrıca kısıtlama kararının, somut bilgi ve belgelere bağlı olarak belirli aralıklarla değerlendirme yapılıp gözden geçirilmesinin sağlanmasının uygulamanın ve idarenin denetimi açısından da gerekli olduğu, somut olayda Kurul kararında, başvurucunun telefon ile görüşme hakkından yararlandırılmamasına yönelik olarak belli bir süre sınırı getirilmediği, öte yandan kararda ikinci bir değerlendirmeye kadar telefon ile görüşmenin kısıtlanmasına hükmedilmiş ise de sonradan yeni bir değerlendirmenin yapılmadığı ve netice itibarıyla başvurucunun anılan karardan sonra Ceza İnfaz Kurumunda kaldığı altı ay boyunca telefonla görüşme hakkından yararlanamadığı, bu durumda başvurucu hakkındaki telefonla görüşme yaptırılmamasına ilişkin kararın, bir süre ile sınırlanmadan ve karara dayanak oluşturan koşulların devam edip etmediğine dair belirli aralıklarla güncel bilgi ve belgeler gözetilerek yeniden değerlendirme yapılmadan uzun süre uygulanmasının orantısız olduğu ve ölçülülük ilkesine uygun olmadığı değerlendirmelerine yer verildiği görülmektedir.
Dolayısıyla, davalı idarenin dava konusu düzenlemeyi yapma konusunda yetkili olduğu kabul edilse dahi, Anayasa Mahkemesi kararında da vurgulanan "sınırlama süresi" ve "yeniden değerlendirme zamanı" hususlarını ihtiva etmeyen kuralın bu açıdan ölçülülük ilkesini ihlal ettiği ve eksik düzenleme içerdiği de açıktır.