muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2022/938, Karar No: 2024/4228, Tarih: 22.10.2024

..." düzenlemesine yer verilmiştir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME	:
Yönetmeliğin 72. Maddesinin 2. Fıkrasının (e) Bendinin İncelenmesi:
Yönetmeliğin 72. maddesinin 2. fıkrasının (e) bendinde, 5237 sayılı Kanun'un 220. maddesinde (Suç işlemek amacıyla örgüt kurma) ve aynı Kanun'un İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü (Devletin güvenliğine karşı suçlar), Beşinci (Anayasal düzene ve bu düzenin işleyişine karşı suçlar), Altıncı (Milli savunmaya karşı suçlar) ve Yedinci (Devlet sırlarına karşı suçlar ve casusluk) Bölümlerinde tanımlanan suçlar ile 12/04/1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlardan mahkûm olan hükümlülerin avukatları ile ilişkisinde avukatın savunmaya ilişkin olduğunu beyan ettiği belge ve dosyaların ve avukatların hükümlü ile kurumda yapmış olduğu görüşme sırasında konuşmalarını yansıtan ve bizzat avukat tarafından elle tutulan kayıtların fiziki olarak aranabileceğinin düzenlendiği görülmektedir.
Benzer bir düzenlemenin, 20/03/2006 tarih ve 2006/10218 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile kabul edilerek yayımlanan Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük'ün "Avukat ve noterle görüşme hakkı" başlıklı 84. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendinde de yer aldığı ve Tüzük'ün yürürlük süresi boyunca uygulandığı anlaşılmaktadır. Ayrıca, anılan Tüzük taslağının, 2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun 42. maddesinin 1. fıkrasının (mülga) (b) bendine göre Danıştay Birinci Dairesince incelendiği ve Tüzük'ün 84. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendinde herhangi bir değişiklik yapılmadan 30/12/2005 tarih ve E:2005/1040, K:2005/1544 sayılı kararla Başbakanlığa gönderilmek üzere Danıştay Başkanlığına gönderilmesine karar verildiği de görülmektedir.
Konuyla ilgili olarak, 5275 sayılı Kanun'un 59. maddesinin 4. fıkrasında, görüşme sırasında; hükümlünün avukatına veya avukatın hükümlüye verdiği belge veya belge örneklerinin, dosyaların ve aralarındaki konuşmaya ilişkin olarak kendilerinin tuttukları kayıtların incelenemeyeceğinin, hükümlünün avukatı ile yaptığı görüşmenin dinlenemeyeceğinin ve kayda alınamayacağının; 68. maddesinin 4. fıkrasında, hükümlü tarafından resmî makamlara veya savunması için avukatına gönderilen mektup, faks ve telgrafların denetime tâbi olmadığının; 86. maddesinin 4. fıkrasında ise, ceza infaz kurumlarına giren avukatlarca savunmaya ilişkin olduğu yazılı olarak beyan edilen belge ve dosyaların incelemeye tâbi tutulmayacağının hükme bağlandığı görülmektedir.
Davacı tarafından, dava konusu düzenlemenin, hak arama hürriyeti ile savunma hakkına müdahale içerdiği, avukat ile müvekkili arasındaki haberleşmenin gizliliğini ihlal ettiği, bu haliyle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'na, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'ne ve Havana Kuralları'nın 22. maddesine aykırı olduğu, kanunla düzenlenmiş olan sır saklama yükümlülüğüne yönetmelikle müdahale edilemeyeceği, söz konusu düzenlemenin müvekkil avukat ilişkisini olumsuz etkileyeceği ileri sürülmektedir.

Davacı tarafından, dava konusu düzenlemenin, hak arama hürriyeti ile savunma hakkına müdahale içerdiği, avukat ile müvekkili arasındaki haberleşmenin gizliliğini ihlal ettiği, bu haliyle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'na, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'ne ve Havana Kuralları'nın 22. maddesine aykırı olduğu, kanunla düzenlenmiş olan sır saklama yükümlülüğüne yönetmelikle müdahale edilemeyeceği, söz konusu düzenlemenin müvekkil avukat ilişkisini olumsuz etkileyeceği ileri sürülmektedir.
Davalı idarelerce, yalnızca fiziki olarak güvenlik bakımından arama yapılmasına imkan sağlayan, içerik denetimi yetkisi vermeyen dava konusu düzenlemenin, avukat tarafından savunmaya ilişkin olduğu yazılı olarak beyan edilen belge ve dosyaların incelemeye tâbi tutulamayacağı yönündeki Kanun hükmüne aykırı olmadığı, düzenlemeyle yapılan aramanın fiziki olduğu, inceleme olarak değerlendirilmemesi gerektiği savunulmaktadır.
Gerek 5275 sayılı Kanun'da gerekse bu Kanun'a göre çıkarılan Yönetmeliklerde "arama" ve "inceleme"nin tanımına yer verilmemişse de, Anayasa Mahkemesi'nin 20/01/2016 tarih ve Başvuru No:2013/1700 sayılı kararında, Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük'ün "Avukat ve noterle görüşme hakkı" başlıklı 84. maddesinde yer alan düzenlemeye de atıfta bulunularak, 
"Dolayısıyla 5237 sayılı Kanun’un 220. maddesinde, ikinci kitap dördüncü kısım dördüncü ve beşinci bölümlerinde yer alan suçlardan mahkûm olan hükümlülerin avukatları ile mektuplaşmaları sırasında; avukata gönderilen mektubun, konusu suç teşkil eden fiilleri işlediğine, infaz kurumunun güvenliğini tehlikeye düşürdüğüne, terör örgütü veya diğer suç örgütleri mensuplarının örgütsel amaçlı haberleşmelerine aracılık ettiğine ilişkin olduğu yani savunmaya ilişkin olmadığı düşünülüyorsa bu durumda ilk başta yapılması gereken husus, söz konusu belgelerin savunmaya ilişkin olup olmadığını değerlendirmeden ilgili belgelerin fiziki olarak denetlenmesi ve infaz hâkimliğine yollanmasıdır. Bu kapsamda infaz hâkimliği, avukata gönderilmek istenen mektubun savunmaya ilişkin olup olmadığının değerlendirmesini kendisi yaparak karar verecektir. Aksi takdirde yasada yer alan güvencelerin bir anlamı kalmayacağı gibi hâkim güvencesiyle verilen bu ilk karar sayesinde muhtemel hak ihlallerinin önüne de geçilebilecektir.
Nitekim Yargıtay 9. Ceza Dairesi kanun yararına bozma istemli benzer bir konuda 23/2/2011 tarihli ve E.2010/12814, K.2011/1204 sayılı kararıyla “Tekirdağ 1 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan… H.K.’nin avukatına göndermiş olduğu mektubun okunup incelenmeksizin, sadece fiziki olarak kontrolünün yapılabilmesi için cezaevi idaresine ağzı açık olarak verilmesi gerektiğini…” belirtmiştir. Söz konusu olayda hükümlünün avukata verdiği belgenin fiziki olarak incelenebileceği ama okunamayacağı ve bu belgelerin infaz hâkimliğince incelenebileceği sonucuna varılmıştır."

gerekçesine yer verilerek, belgeyi okuyup içerik değerlendirmesi yapma ile fiziki olarak ilk bakışta anlaşılacak şekilde arama/kontrol/denetim yapmanın birbirinden ayrıldığı görülmektedir.
Bu nedenle, dava konusu Yönetmelik düzenlemesinde yer alan "fiziki arama"nın, 5275 sayılı Kanun uyarınca yasaklanan "inceleme yapma"dan farklı olduğu anlaşılmaktadır. Nitekim, 5275 sayılı Kanun'un 59. maddesinin 4. fıkrasında yer alan kuralın, dava konusu Yönetmeliğin 72. maddesinin 2. fıkrasının (ç) bedinde de aynen yer aldığı görüldüğünden, yönetmelik koyucunun da fiziki arama ile evrak üzerinde inceleme yapma kavramlarını farklı anlam ve amaçlarla kullandığı sonucuna varılmaktadır.
Bu itibarla, dayanağı Kanun hükümlerini aşmayan, ceza ve tutukevlerindeki  gözetim  ve  denetim  görevinin  en etkin   biçimde yapılabilmesini, bu surette kurum içi ve dışı güvenliğin azami seviyede teminini  ve  avukatlık  görevinin  her türlü  isnat  ve iftiralardan da  korunmasını  sağlamak  amacıyla  getirildiği anlaşılan dava konusu düzenlemede  5275 sayılı Kanun'a aykırılık bulunmamıştır.
Öte yandan,  1136  sayılı  Kanun'un 58. maddesinde ağır cezayı gerektiren suçüstü halleri dışında avukatın üzerinin aranamayacağı kuralı yer almakta  ise  de, dava konusu düzenlemede yer verilen fiziki aramanın, konu bakımından özel kanun niteliğindeki 5275 sayılı Kanun hükümleri ile düzenlenen ve sınırları çizilen yetkiye istinaden getirilen bir önleyici kolluk araması olduğu anlaşıldığından, anılan düzenleme kapsamında yapılan fiziki aramanın, 1136 sayılı Kanun'un 58. maddesiyle getirilen ve adli kolluk aramasına ilişkin olan sınırlama ile bir ilgisi bulunmadığı anlaşılmaktadır.
Ayrıca, avukatın savunmaya ilişkin olduğunu beyan ettiği belgeler ile görüşme sırasında elle tuttuğu kayıtlar hakkında içerik değerlendirmesi yapılamayacağından ve  dava konusu düzenlemede avukatın açıklama yapmasına dair bir zorunluluk getirilmediğinden 1136 sayılı Kanun'un 36. maddesinde yer alan sır saklama yükümlülüğüne aykırı bir yön de görülmemektedir.
Bütün bu anlatılanlar çerçevesinde, Yönetmeliğin 72. maddesinin 2. fıkrasının (e) bendinde yer alan düzenlemede, 5275 sayılı Kanun'a, 1136 sayılı Kanun'a ve kamu yararı ile hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmaktadır.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. DAVANIN REDDİNE,
2. Ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ... TL yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına, posta işlemlerinde kullanılan... TL resmî posta parasının davacıdan tahsili için ilgili vergi dairesine müzekkere yazılmasına,
3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca ... TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idarelere verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 22/10/2024 tarihinde oy çokluğuyla  karar verildi.
 
(X)-KARŞI OY :

3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca ... TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı idarelere verilmesine,
4. Posta gideri avansından artan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,
5. Bu kararın tebliğ tarihini izleyen 30 (otuz) gün içerisinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna temyiz yolu açık olmak üzere, 22/10/2024 tarihinde oy çokluğuyla  karar verildi.
 
(X)-KARŞI OY :
Anayasa’nın “Özel hayatın gizliliği” başlıklı 20. maddesinin 1. fıkrasında, herkesin özel hayatına ve aile hayatına saygı gösterilmesini isteme hakkına sahip olduğu, özel hayatın ve aile hayatının gizliliğine dokunulamayacağı hüküm altına alınmıştır.
Aynı maddenin 2. fıkrasında ise, anılan hakka çeşitli sebeplere bağlı kalınarak sınırlamalar getirilebileceği belirtilerek bu hakkın mutlak olmadığı kabul edilmiştir. Maddede bu sınırlama sebepleri arasında, millî güvenliğin ve kamu düzeninin korunması ile suç işlenmesinin önlenmesi sebepleri de sayılmış, böylece bunlara dayalı olarak söz konusu hakkın sınırlandırılabilmesine izin verilmiştir.
5275 sayılı Kanun'un 59. maddesinin 4. fıkrasında, görüşme sırasında, hükümlünün avukatına veya avukatın hükümlüye verdiği belge veya belge örnekleri, dosyalar ve aralarındaki konuşmaya ilişkin olarak kendilerinin tuttukları kayıtların incelenemeyeceği, hükümlünün avukatı ile yaptığı görüşmenin dinlenemeyeceği ve kayda alınamayacağı kuralına yer verildikten sonra, maddenin 5. fıkrasında bu kurala istisna getirilerek  Cumhuriyet başsavcılığının istemi ve infaz hâkiminin kararıyla, üç ay süreyle bu hakkın kısıtlanabilmesine imkan tanınmıştır. 
Yine, Kanun'un 86. maddesinin 4. fıkrasında, ceza infaz kurumlarına giren avukatlarca savunmaya ilişkin olduğu yazılı olarak beyan edilen belge ve dosyaların incelemeye tâbi tutulamayacağı açık bir şekilde düzenlenmiş ve bu kurala ilişkin herhangi bir istisnaya da yer verilmemiştir.
Bu nedenle, Yönetmeliğin 72. maddesinin 2. fıkrasının (e) bendinde yer alan, 5237 sayılı Kanun'un 220. maddesinde ve aynı Kanun'un İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümlerinde tanımlanan suçlar ile 12/04/1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlardan mahkûm olan hükümlülerin avukatları ile ilişkisinde avukatın savunmaya ilişkin olduğunu beyan ettiği belge ve dosyaların fiziki olarak aranabileceği ve avukatların hükümlü ile kurumda yapmış olduğu görüşme sırasında konuşmaları yansıtan ve bizzat avukat tarafından elle tutulan kayıtlar hakkında da bu bent hükümlerinin uygulanacağı yönündeki düzenlemenin, 5275 sayılı Kanunda yer almayan bir kısıtlamaya yer verildiğinden, normlar hiyerarşisi prensibine ve özel hayatın gizliliği hakkının ancak kanunla kısıtlanılabileceği kuralına aykırılık teşkil ettiği olduğu sonucuna varılmaktadır.
Bu itibarla, Yönetmeliğin 72. maddesinin 2. fıkrasının (e) bendinin iptali gerektiği oyuyla Daire kararına katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2021/966, Karar No: 2024/4233, Tarih: 22.10.2024

"İçtihat Metni"
         T.C.
D A N I Ş T A Y
ONUNCU DAİRE
Esas     No : 2021/966
Karar	No : 2024/4233                                                                                
DAVACI	:...	  
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALI	: ...Bakanlığı
                                                              (...Bakanlığı)
VEKİLİ	: Hukuk Müşaviri ...
DAVANIN KONUSU	: 26/12/2019 tarih ve 30990 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 396 sıra nolu Milli Emlak Genel Tebliği'nin 4. maddesinin 1. fıkrasının  (l) ve (p) bentlerinin iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI 	: Davacı tarafından, 3194 sayılı İmar Kanunu'nun Geçici 16. maddesi ile Usul ve Esaslar'da, üzerinde yapı kayıt belgeli yapı bulunan Hazineye ait taşınmazların yapı maliklerine satışına ilişkin herhangi bir sınırlamaya yer verilmediği, bu konuda üst normlara aykırı olarak sınırlamalar getiren dava konusu Tebliğ hükümlerinin, normlar hiyerarşisi, haklı beklenti, kanuni idare prensipleri ile Anayasa'nın 35. maddesine aykırı olduğu gibi, idareye sınırları belirsiz bir takdir alanı bırakması nedeniyle hukuki güvenlik ilkesini de ihlal ettiği ileri sürülmektedir.
DAVALININ SAVUNMASI	: Davalı idarece, usule ilişkin olarak, dava konusu 4. maddenin 1. fıkrasının (p) bendi yönünden davanın süre aşımı nedeniyle reddi gerektiği,  (l) bendi yönünden ise süresinde açılmadığının tespiti halinde süre aşımı nedeniyle davanın reddi gerektiği, esasa ilişkin olarak, 3194 sayılı Kanun'un Geçici 16. maddesinin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları belirleme yetkileri bulunduğu, yapı kayıt belgesinin alınması ile yapı kayıt belgesi bulunan yerlerin satışının farklı konular olduğu, taşınmaz üzerinde bulunan yapıların “inşa edilmiş” olarak değerlendirilemeyeceği, zira ruhsata tabi olmayan yapıların imar affı kapsamına alınmasının abesle iştigal olacağı, dava konusu düzenlemelerde hukuka aykırılık bulunmadığı savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ	: ...
DÜŞÜNCESİ	: Davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI	:...
DÜŞÜNCESİ	: Dava, davacı tarafından Mersin ili, Yenişehir ilçesi, ... mahallesi, ... ada, ... sayılı parsel nolu taşınmazın satışının yapılması istemiyle 7.11.2019 tarihinde yapılan başvurunun Mersin Valiliği Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünün  ...gün ve ... sayılı işlemiyle reddi üzerine, işleme dayanak gösterilen, 26/12/2019 tarih ve 30990 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 396 sıra nolu Milli Emlak Genel Tebliğinin 4'üncü maddesinin 1'inci fıkrasının l ve p bentlerinin iptali istemiyle açılmıştır. 
Davacının Anayasaya aykırılık iddiası ile davalı idarenin usule ilişkin iddiası yerinde görülmeyerek, işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

Davacının Anayasaya aykırılık iddiası ile davalı idarenin usule ilişkin iddiası yerinde görülmeyerek, işin esasının incelenmesine geçilmiştir.
11.05.2018 günlü, 7143 sayılı Vergi ve Diğer Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılması ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun ile 3194 sayılı İmar Kanununa eklenen geçici 16'ncı maddede, afet risklerine hazırlık kapsamında ruhsatsız veya ruhsat ve eklerine aykırı yapıların kayıt altına alınması ve imar barışının sağlanması amacıyla, 31/12/2017 tarihinden önce yapılmış yapılar için Çevre ve Şehircilik Bakanlığı ve yetkilendireceği kurum ve kuruluşlara 31/10/2018 tarihine kadar başvurulması, bu maddedeki şartların yerine getirilmesi ve 31/12/2018 tarihine kadar kayıt bedelinin ödenmesi halinde Yapı Kayıt Belgesi verilebileceği, başvuruya konu yapının ve arsasının mülkiyet durumu, yapı sınıf ve grubu ve diğer hususların Bakanlık tarafından hazırlanan Yapı Kayıt Sistemine yapı sahibinin beyanına göre kaydedileceği; yapının bulunduğu arsanın Emlak Vergisi Kanununa göre belirlenen emlak vergi değeri ile yapının Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca belirlenen yaklaşık maliyet bedelinin toplamı üzerinden konutlarda yüzde üç, ticari kullanımlarda yüzde beş oranında alınacak kayıt bedelinin başvuru sahibi tarafından genel bütçenin (B) işaretli cetveline gelir kaydedilmek üzere merkez muhasebe birimi hesabına yatırılacağı; Yapı Kayıt Belgesinin yapının kullanım amacına yönelik olduğu, Yapı Kayıt Belgesi alınan yapıların, Hazineye ait taşınmazlar üzerine inşa edilmiş olması halinde, bu taşınmazların Bakanlığa tahsis edileceği, Yapı Kayıt Belgesi sahipleri ile bunların kanuni veya akdi haleflerinin talepleri üzerine taşınmazların Bakanlıkça rayiç bedel üzerinden doğrudan satılacağı; Yapı Kayıt Belgesinin, yapının yeniden yapılmasına veya kentsel dönüşüm uygulamasına kadar geçerli olduğu, Yapı Kayıt Belgesi düzenlenen yapıların yenilenmesi durumunda yürürlükte olan imar mevzuatı hükümlerinin uygulanacağı; bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esasların Bakanlık ve Maliye Bakanlığı tarafından müştereken belirleneceği kurala bağlanmıştır.
Öte yandan; Çevre ve Şehircilik Bakanlığı tarafından 3194 sayılı Kanunun geçici 16'ncı maddesine dayanılarak hazırlanan ve 6.6.2018 gün ve 30443 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak uygulamaya konulan Yapı Kayıt Belgesi Verilmesine İlişkin Usul ve Esasların 7'nci maddesinin 1'inci fıkrasında,  Yapı Kayıt Belgesi alınan yapıların Hazineye ait taşınmazlar üzerine inşa edilmiş olması halinde, bu taşınmazlardan özel kanunları kapsamında kalan ve bu özel kanunlara göre değerlendirilmesi gerekenler dışında kalanların Bakanlığa tahsis edileceği; tahsis işleminden sonra, yapı kayıt belgesi sahipleri ile bunların kanuni veya akdi haleflerinin talepleri üzerine bu taşınmazların Bakanlıkça rayiç bedel üzerinden doğrudan satılacağı, hükmüne yer verilmiştir.

Yukarıda yer verilen  3194 sayılı Kanunun geçici 16'ncı maddesi kapsamında Yapı Kayıt Belgesi alınan yapıların bulunduğu Hazineye ait taşınmazların, Yapı Kayıt Belgesi sahiplerine satışına ilişkin usul ve esasları belirlemek amacıyla, söz konusu hükme dayanılarak hazırlanan Milli Emlak Genel Tebliği (Sıra No: 396) 26/12/2019 gün ve 30990 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış; iptali istenilen 4'üncü maddesinin 1'inci fıkrasının l bendinde, ""taşkın yapı durumunda olanlar hariç; üzerinde havuz, spor sahası, konteyner ve benzeri bina niteliğinde olmayan yapı bulunan taşınmazlar,"; p bendinde de, "Bakanlıkça satışı uygun görülmeyen taşınmazlar," satılamaz." hükümlerine yer verilmiştir.
Yasaların  uygulanmasını  göstermek  üzere  çıkartılan  tebliğ,  tüzük  ve yönetmeliklerin  dayandıkları  yasalara  aykırı  düzenlemeler  taşıyamayacakları idare hukukunun bilinen ilkelerindendir. 
396 sıra nolu Milli Emlak Genel Tebliğinin iptali istenilen maddeleri bu kurallar çerçevesinde değerlendirildiğinde; Çevre ve Şehircilik Bakanlığının, Yapı Kayıt Belgesi alınan yapının veya yapıdaki bağımsız bölümlerin sahibi ya da sahipleri ile bunların kanuni veya akdi haleflerinin belirlenmesini, hazine taşınmazı olan yerlerin satış işlemlerinin yürütülmesini, rayiç bedelin 4706 sayılı Kanun hükümlerine göre tespit ve takdir edilmesini öngören 3194 sayılı Kanunun geçici 16'ncı maddesi hükmünün ne şekilde uygulanacağını göstermeye yönelik olup, yukarıda yer verilen kanuna aykırı bir hüküm içermediği anlaşılmaktadır.
Sonuçta, yapı kayıt belgesi ilgililere geçici süreliğine bazı haklar tanımakla birlikte; yapının yeniden yapılması veya kentsel dönüşüm uygulamasına karar verilmesi halinde, yapı kayıt belgesinin hükmü kalmayacağı gibi; üzerinde havuz, spor sahası, konteyner ve benzeri bina niteliğinde olmayan yapı bulunan taşınmazlar ile Bakanlıkça satışı uygun görülmeyen taşınmazlar, ilgili özel kanunlar ve düzenlemeler ile korunduklarından, bu alanlarda yapı kayıt belgesi düzenlenmiş olması, özel hükümlerin uygulanmasına engel teşkil etmemektedir. Bu itibarla,  davalı Bakanlıkça çıkarılan ve iptali istenilen genel tebliğin ilgili maddelerinde, kamu hizmeti gereklerine, Anayasaya ve 3194 sayılı Kanunda yer alan kurala aykırı bir yön bulunmadığı gibi, söz konusu düzenlemelerde hukuka aykırılık yoktur.
Öte yandan; davacı tarafından ileri sürülen diğer iddialarda da, yasal isabet görülmemiştir.
Açıklanan nedenlerle davanın reddi yönünde karar verilmesinin uygun olacağı düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
	Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
MADDİ OLAY VE HUKUKİ SÜREÇ	:

Öte yandan; davacı tarafından ileri sürülen diğer iddialarda da, yasal isabet görülmemiştir.
Açıklanan nedenlerle davanın reddi yönünde karar verilmesinin uygun olacağı düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
	Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
MADDİ OLAY VE HUKUKİ SÜREÇ	:
Davacı tarafından, Mersin ili, Yenişehir ilçesi, ... Mahallesinde bulunan mülkiyeti Hazineye ait olup ... ada, ... parsel sayılı, zeytin bahçesi vasıflı taşınmazda inşa ettiği yapılara (havuz) yönelik olarak İmar Kanunu'nun Geçici 16. maddesi uyarınca yaptığı başvuru sonucu düzenlenen yapı kayıt belgesine istinaden taşınmazın işgal ettiği kısmının kendisine satılması istemli başvurusunun dava konusu Tebliğ'in 4. maddesinin 1. fıkrasının (l) bendine dayanılarak reddi üzerine, 26/12/2019 tarih ve 30990 sayılı Resmi Gazete'de ilan edilen 396 sıra nolu Milli Emlak Genel Tebliği'nin 4. maddesinin 1. fıkrasının (l) ve (p) bentlerinin iptali istemiyle bakılan dava açılmıştır.
İNCELEME VE GEREKÇE	:
USUL YÖNÜNDEN:
Davalı idare tarafından,  dava konusu 4. maddenin 1. fıkrasının (p) bendi yönünden davanın süre aşımı nedeniyle reddi gerektiği, (l) bendi yönünden ise süresinde açılmadığının tespiti halinde süre aşımı nedeniyle davanın reddi gerektiği ileri sürülmüştür.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun ''Dava açma süresi'' başlıklı  7. maddesinde, dava açma süresinin, özel kanunlarında ayrı süre gösterilmeyen hallerde Danıştayda altmış gün olduğu, bu sürenin idari uyuşmazlıklarda yazılı bildirimin yapıldığı tarihi izleyen günden başlayacağı, ilanı gereken düzenleyici işlemlerde dava süresinin, ilan tarihini izleyen günden itibaren başladığı, ancak bu işlemlerin uygulanması üzerine ilgililerin, düzenleyici işlem veya uygulanan işlem yahut her ikisi aleyhine birden dava açabileceği hükümlerine yer verilmiştir.
Uyuşmazlıkta, her ne kadar Mersin Valiliği Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünce tesis edilen 23/07/2020 tarihli ve E.27284 sayılı uygulama işleminde, davacının başvurusunun, dava konusu Tebliğ'in 4. maddesinin 1. fıkrasının yalnızca (l) bendine atıfta bulunulmak suretiyle reddedildiği belirtilmiş ise de, bahse konu işlemin, dava konusu Tebliğ'in 4. maddesinin 1. fıkrasının (p) bendiyle davalı idareye (ve taşra teşkilatına) tanınan yetki kapsamında da kaldığı değerlendirildiğinden; her iki bendin iptali isteminin de uygulama işleminin tesisi üzerine açılan dava olarak kabul edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.