muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/455, Karar No: 2024/5051, Tarih: 30.09.2024

Dairemizce yapılan değerlendirmede aşağıdaki sonuca ulaşılmıştır:
	Yönetmeliğin 6. maddesinin 3. fıkrasına göre de,  şantiye şefi; yapım işinin konusu, niteliği, büyüklüğü ile özel ihtisas gerektirip gerektirmediği ve ilgili imalatların oranı dikkate alınarak belirlenecektir.
	Yönetmeliğin şantiye şeflerinin çalışma usulü başlıklı 7. maddesinde şantiye şefinin, görev yaptığı ilin sınırları dışında başka bir ilde görev üstlenemeyeceği, şantiye şefinin aynı anda en fazla beş ayrı yapım işinin şantiye şefliğini üstlenebileceği ve mimar veya mühendis unvanlı şantiye şeflerinin aynı anda üstleneceği belirtilerek farklı yapım işlerinin tamamının yapı inşaat alanı toplamı 30.000 metrekareyi geçemez şeklinde üst sınır konulmuştur. Bu sınır içerisinde ve aynı ilde olmak koşuluyla en fazla beş ayrı yapının şantiye şefliğini üstlenebilme hakkının tanınması, Yönetmelik çerçevesinde şantiye şefi olarak farklı sınıf ve kapsamda bulunan yapılara yönelik olarak eşit düzeyde şantiye şefliği görevi üstlenilebilmesine yönelik bir düzenleme niteliği taşıması, adil bir denge kurmayı amaçlaması nedeniyle hukuka aykırı bir yön görülmemiştir.
	Kaldı ki, düzenlemede, mimar veya mühendis unvanlı şantiye şeflerinin aynı anda herhangi birisinin yapı inşaat alanı, 1.500 m²’yi geçmeyen dört işi, 4.500 m²’yi geçmeyen üç işi ve 7.500 m²’yi geçmeyen iki işi üstlenebileceği, yapı inşaat alanı 7.500 m²’yi geçen veya kamu kurum ve kuruluşlarınca yaptırılan kamu yatırımı niteliğindeki yapıların şantiye şefleri aynı anda başka bir işin şantiye şefliğini üstlenemeyeceği şeklinde düzenlenerek önceki düzenlemedeki mimar veya mühendis unvanlı şantiye şeflerinin yapabilecekleri işin büyüklüğü somut olarak belirlenerek detaylandırılmıştır.
	3-18.11.2022 tarih ve 32017 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Şantiye Şefleri Hakkında Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 4. maddesi ile Şantiye Şefleri Hakkında Yönetmeliğin 7. maddesinin 7. fıkrasının yürürlükten kaldırılmasına ilişkin kısmı yönünden; 
	Şantiye Şefleri Hakkında Yönetmeliğin 7. maddesinin 7. fıkrasında "Spor tesisleri, sinema, tiyatro, konser salonu, kongre merkezi, müze, eğitim kurumu, yurt, sağlık tesisi, haberleşme ve ulaşım tesisleri, itfaiye, karakol, kışla, cezaevi, enerji üretim ve dağıtım tesisleri, kuleler, hangar yapıları ile Bakanlıkça belirlenen mimarlık hizmetlerine esas yapı sınıflarından dokuzuncu fıkrada sayılanların dışındaki yapılarda ve kamu kurum ve kuruluşlarınca yapılan veya yaptırılan yapılarda, 6 ncı maddenin ikinci fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde sayılan unvanlarda şantiye şefi bulundurulması zorunludur." düzenlemesi yer almakta iken 18.11.2022 tarih ve 32017 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Şantiye Şefleri Hakkında Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 4. maddesi ile bu düzenleme yürürlükten kaldırılmıştır.

Davacı	tarafından, Yönetmeliğin 7.maddenin 9. fıkrasında belirtilen yapılara ilişkin herhangi bir objektif kriter bulunmadığı dava konusu düzenleme ile herhangi bir bilimsel ve teknik nedene, objektif kritere dayanmaksızın yapıların büyük bölümünde tekniker ve teknik öğretmenlerin şantiye şefliği görevi üstlenebilmelerine olanak sağlayan düzenlemede hukuka uyarlık bulunmadığı ileri sürülmüştür.
 
	Davalı	idare	tarafından, Şantiye Şefleri Hakkında Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik ile Şantiye Şefleri Hakkında Yönetmeliğin 7. maddesinin 9. fıkrası ile bütün yapı türleri arasında teknik gerekçeler gözetilerek teknik öğretmen ve tekniker unvanlı meslek mensuplarının şantiye şefliği yapabileceği yapıların tek tek sayma usulüyle tanımlandığı, söz konusu fıkrada sayılmayan diğer tüm yapıların şantiye şefliğinin tekniker veya teknikerler tarafından üstlenilmesinin mümkün olmayacağı, bu tür şantiye şefliğinin tekniker veya teknikerler tarafından üstlenilmesinin mümkün olmayacağı, bu tür binalarda mimar ve mühendis unvanlı kişilerce hizmetin verileceği savunulmuştur. 
		Dairemizce yapılan değerlendirmede aşağıdaki sonuca ulaşılmıştır:
 		Her ne kadar Şantiye Şefleri Hakkında Yönetmeliğin 7. maddesinin 7. fıkrasının yürürlükten kaldırılmış ise de, 9. fıkrasında, "Teknik öğretmenler ve teknikerler, meslek alanlarına uygun olarak, kamu yatırımı niteliğinde olmamak ve aynı anda üç işi geçmemek üzere; yapı inşaat alanı 1.500 m²’ye kadar ve Bakanlıkça belirlenen mimarlık ve mühendislik
hizmetlerine esas yapı sınıflarından I. sınıftaki yapıların; II. sınıf B(2) ve B(3) grubu yapıların; III. sınıf A(3) ve A(7) grubu yapıların; III. sınıf B(8) ve B(12) grubu olup yapı yüksekliği 17.5 m’yi ve bodrum kat sayısı ikiyi geçmeyen yapıların; V. sınıf D(2) grubu olup restore edilecek yapıların; şantiye şefliğini üstlenebilirler.” ve 10. fıkrasında ise, "Dördüncü fıkranın; (b) bendine göre iş üstlenilebilmesi için yapı inşaat alanı 1.500 m²’yi geçmeyen bir işin; (c) bendine göre iş üstlenilebilmesi için 1.500 m²’yi geçen bir işin; 7.500 m²’yi geçen bir işin üstlenilebilmesi için ise 4.500 m²’yi geçen bir işin; iş deneyimi olarak, birinci fıkraya göre işin tamamında hizmet verilerek bitirilmiş olması gerekir. Bu fıkra kapsamında, yalnızca EKAP veya e-Şantiye Şefi sisteminde kayıtlı olup, işin tamamında hizmet verilmiş olan üst yapı niteliğindeki işler iş deneyiminde değerlendirilir." düzenlemeleri ile teknik öğretmenler ve teknikerlerin hangi büyüklük ve sınıf yapılarda görev alabilecekleri tek tek belirlenmiş olup 3194 sayılı Yasanın 5940 sayılı Yasanın 3. maddesiyle değişik 44. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendi ve 38. maddesine göre mimar ve mühendis unvanlı şantiye şefi çalıştırması mecburi olmayan yapılarda teknik öğretmen ve tekniker şantiye şeflerinin çalıştırmasına dair düzenlemede mevzuata aykırılık bulunmamıştır.

4- 18.11.2022 tarih ve 32017 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Şantiye Şefleri Hakkında Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 4. maddesi ile değiştirilen Yönetmeliğin 7. maddesinin 9. fıkrasının yönünden;

Davacı	tarafından,  dava konusu düzenlemeler ile mühendis ve mimar meslek mensupların yanı sıra tekniker veya teknik öğretmenlerin de şantiye şefi olarak görevlendirilmesinin önünün açıldığı, bu bakımdan düzenlemenin şantiye şefliğinin niteliği ile bağdaşmadığı gibi 6235 sayılı Yasa, 3458 sayılı Yasa ve 3194 sayılı Yasaya da aykırı olduğu, şantiye şefliğinin, yapı üretimi veya mimarlık/mühendislik hizmeti gerektiren herhangi bir imalatın; plan, proje, resim ve hesaplarına, fen ve sanat kurallarına, genel şantiye organizasyonu işlerine dair teknik mevzuata uygun olarak yürütülmesi ve denetlenmesi işi olduğu, yapı üretim sürecinin bir bütün olduğu, bu üretim zincirinde ilk halka olan "projelerin tasarımı" safhasından başlayarak "projelerin uygulanması" ve "uygulamanın denetimi"nin aynı titizlikle gerçekleştirilmesinin gerektiği, şantiye şefliğinin yalnızca müteahhit adına işi yönetmek yani işveren vekilliği değil aynı zamanda o yapının mühendis ve mimarlarca çizilen projelerini okuma, anlama ve mühendis ve mimarlarca üretilmiş projelere uygun yapının inşa edilmesini de sağlamak olduğu, işçi ve ustalara işveren adına talimat verirken projeye uygun malzeme kullanmak da şantiye şefinin görevi olduğu, bu bakımdan şantiye şeflerinin; mühendis ve mimarlarca istenilen ve kullanımına karar verilen malzemenin doğru ve yerinde kullanımını bilecek eğitime ve formasyona da sahip olmaları gerektiği, teknik eğitim fakültelerinin kuruluş amaçlarının Milli Eğitim Bakanlığına bağlı orta öğretim okullarından sayılan meslek liselerinin öğretmen ihtiyacını karşılamak olduğu, teknik öğretmenlikte liseler seviyesinde öğretmenlik yapabilmeye yönelik eğitim verildiği, verilen eğitimin teknik olarak sınırlı olduğu, meslek yüksekokullarının kuruluş amacına bakıldığında ise mühendis ile usta arasındaki ara eleman olarak görev yapan kişiler yetiştirmek üzere eğitim veren kuruluşlar olduğunun görüleceği, iki yıllık eğitim boyunca yalnızca temel eğitimi aldıkları, 2547 sayılı Yükseköğretim Kanununda da ön lisans programının "Ortaöğretim yeterliliklerine dayalı, en az iki yıllık bir programı kapsayan nitelikli insan gücü yetiştirmeyi amaçlayan veya lisans öğretiminin ilk kademesini teşkil eden bir yükseköğretimdir" olarak tanımlandığı, mühendislik formasyonu olmayan birisinin projeye uygun inşaat ve iş planı yapması teknik olarak mümkün olmadığı, mühendislik formasyonunun belirli derslerin alınmış olmasına bağlı olmayıp lisans programının tümü ile ilişkili olduğu, tüm bunlardan hareketle; farklı eğitim almış meslek mensuplarının mühendis ve mimarlar yerine ikame edilmesinen bilimsel açıdan da etik açıdan da doğru olmadığı, mühendis ve mimarlar dışındaki teknik personelin de şantiye şefi olmasına yönelik bir ihtiyacın söz konusu olmadığı, dava konusu düzenlemenin hizmet gereklerine ve kamu yararına da uygun olmadığı, yapı denetimindeki riskleri arttıracağı, kamunun zararına yol açacağı, can ve mal güvenliğini teminen, imar planına, fen, sanat ve sağlık kurallarına, standartlara

farklı eğitim almış meslek mensuplarının mühendis ve mimarlar yerine ikame edilmesinen bilimsel açıdan da etik açıdan da doğru olmadığı, mühendis ve mimarlar dışındaki teknik personelin de şantiye şefi olmasına yönelik bir ihtiyacın söz konusu olmadığı, dava konusu düzenlemenin hizmet gereklerine ve kamu yararına da uygun olmadığı, yapı denetimindeki riskleri arttıracağı, kamunun zararına yol açacağı, can ve mal güvenliğini teminen, imar planına, fen, sanat ve sağlık kurallarına, standartlara uygun kaliteli yapı yapılması için proje ve yapı denetimini sağlamak amacı ile oluşturulan yapı denetiminin sistemine ve buna ilişkin kuralların düzenlendiğinde 4708 sayılı Yapı Denetimi Kanununa da aykırılık taşıdığı, şantiye şefinin mühendis ve mimar olması gerektiğine ilişkin bilimsel ve teknik hususlar bir yana, üst hukuk normları bakımından da dava konusu düzenlemelerde hukuka uyarlık bulunmadığı, 3194 sayılı Yasanın 38

. maddesi ile bu madde uyarınca çıkarılan Yönetmelikte fen adamlarının inşaatta görevli mühendis ve mimarlar yanında kontrol yardımcısı ve şantiye mühendis yardımcısı görevi ifa edebileceği açıkça düzenlendiği, 3194 sayılı İmar Kanunu ve bu kanun uyarınca çıkarılan yönetmelikte tekniker ve teknik öğretmenlerin şantiye mühendis yardımcısı olabileceği düzenlenmişken dava konusu Yönetmelik ile şantiye şefi olabilmelerine olanak tanınmasının 3194 sayılı Yasaya aykırı olduğu, gerek 3194 sayılı Yasada gerekse de 4708 sayılı Yasada süreçte hatası bulunan mühendislik ve mimarlık mesleği mensuplarının, haklarında söz konusu yasalar uyarınca tesis edilecek cezai işlemlerin dışında; kendi mevzuatı uyarınca işlem yapılmak üzere ilgili Odasına bildirileceği, 3194 sayılı ve 4708 sayılı Yasalar kapsamında cezalandırılan eylemlerinin 6235 sayılı Yasa kapsamında suç oluşturması halinde disiplin yaptırımına da tabi oldukları, ancak teknikerler ve teknik öğretmenler açısından böylesi bir düzenlemenin söz konusu olmadığı, mühendis ve mimarların görev ifa ederken uyacakları mesleki ilke ve kuralları belirleyen, bu kurallara aykırılığı yaptırıma bağlayan, Anayasa ve 6235 sayılı Yasa uyarınca üye olmakla yükümlü bulundukları meslek odaları mevcutken tekniker ve teknik öğretmenler için böyle bir durumun söz konusu olmayıp uymakla yükümlü bulundukları meslek ilke ve kuralları ile bu kurallara aykırılığı yaptırıma bağlayacak meslek kuruluşlarının şantiye şefliğini üstlenmeleri halinde; aynı işi yapmalarına karşın sorumluluk ve cezalandırılma bakımından eşitsizliğin ortaya çıkacağı, dava konusu düzenlemelerin Anayasada kural altına alınan eşitlik ilkesine aykırı, bu bakımdan da aynı işi yürüten kişiler arasında ayrımcılık yaratan düzenlemeler olduğu, bu durumun 3194 sayılı Yasa ve 4708 sayılı Yasanın amacına aykırı olarak denetimsizliğin önünü açacağı ileri sürülerek iptali istenilmektedir.

Davalı idare tarafından, Şantiye Şefleri Hakkında Yönetmeliğin 6. maddesinin yeni düzenlenen dokuzuncu fıkrasında münhasıran teknikerler ve teknik öğretmenler için düzenlenme yapıldığı, teknik öğretmen ve tekniker unvanlı meslek mensuplarının şantiye şefliği yapabileceği yapıların, "meslek alanlarına uygun olmak, kamu işi olmamak, aynı anda en fazla üç işi geçmemek üzere", "Yapı inşaat alanı en fazla 1.500 m²'ye kadar ve Bakanlıkça belirlenen mimarlık ve mühendislik hizmetlerine esas yapı sınıflarından 1. Sınıf yapıların; II. Sınıf B(2) ve B(3) grubu yapıların; III. Sınıf A(3) ve A(7) grubu yapıların; III. Sınıf B(8) ve B(12) olup yapı yüksekliği 17,5 m'yi ve bodrum kat sayısı 2'yi geçmeyen yapılar ile V. Sınıf D(2) grubu olup restore edilecek yapılar" olarak belirlendiği, bu sayılanların dışındaki yapıların şantiye şefliğinin tekniker/teknik öğretmenler tarafından üstlenilmesinin söz konusu olmadığı, bu yapılar belirlenirken bilimsel veriler ve yapı statiğinin temel kurallarının gözetildiği, yapı statiğini ve güvenliğini etkileyen ana unsurların deprem gibi afet risklerinin yanı sıra taşıyıcı sistemlerin karmaşıklığı, yapı yüksekliği, yapının kullanım amacı gibi parametreler olduğu, binalarda deprem riskinin "Türkiye Bina Deprem Yönetmeliği" eki "Esaslar" dikkate alınarak hesaplandığı, Esasların Tablo 3.1.de "Bina Kullanım Sınıfları ve Bina Önem Katsayıları" verildiği, bu Tabloya göre "Hastane, dispanser, sağlık ocağı, itfaiye bina ve tesisleri PTT ve diğer haberleşme tesisleri, ulaşım istasyonları ve terminalleri, enerji üretim ve dağıtım tesisleri, vilayet kaymakamlık ve belediye yönetim binaları, ilk yardım ve afet planlama istasyonları gibi deprem sonrasında hemen kullanılması gerekli binalar"; "Okul, diğer eğitim bina ve tesisleri, yurt ve yatakhaneler, askeri kışlalar, cezaevleri, müzeler vb." ile alışveriş merkezleri, spor tesisleri, sinema, tiyatro, konser salonları, ibadethaneler, vb." binalar önem katsayısı 1.0'den büyük alınarak bu tür binaların deprem riski açısından kritik binalar olduğunun ortaya konulduğu, bu tür binaların bazılarının (hastane, itfaiye, vilayet gibi) depremden sonra hemen kullanılması gerektiği, bir kısmının ise servis dışı kaldığında önemli problemlere yol açacağından (enerji dağıtım tesisi gibi), benzer uluslararası uygulamalarda olduğu gibi, önemli binalar olarak nitelendirildiği, bu Tabloya göre, "konut, işyeri, otel, bina türü endüstri yapısı, vb.. binalar" ise "diğer binalar" olarak tanımlanarak önem katsayısının 1.0 olarak belirlendiği, Yönetmeliğin 9. maddesinin dokuzuncu fıkrasında sayılan binaların deprem riskine karşı önemli binalar olmadığının görülebileceği, depremsellik açısından önemli binalarda sadece mimar ve mühendislerin şantiye şefliği yapabilecekleri, bu itibarla, davacının teknik öğretmen ve teknikerlerin mühendis ve mimarların yerine ikame edilmiş olduğu yönündeki iddialarına katılmanın mümkün olmadığı, dokuzuncu fıkra ile getirilen toplam yapı inşaat alanı (1

.0 olarak belirlendiği, Yönetmeliğin 9. maddesinin dokuzuncu fıkrasında sayılan binaların deprem riskine karşı önemli binalar olmadığının görülebileceği, depremsellik açısından önemli binalarda sadece mimar ve mühendislerin şantiye şefliği yapabilecekleri, bu itibarla, davacının teknik öğretmen ve teknikerlerin mühendis ve mimarların yerine ikame edilmiş olduğu yönündeki iddialarına katılmanın mümkün olmadığı, dokuzuncu fıkra ile getirilen toplam yapı inşaat alanı (1.500 m²) kısıtlamasının sadece özel sektöre ait yapıların "yapım teknolojisi basit ve deprem riski düşük" nitelikte olan bir bölümünde (I, II ve III sınıf yapılar) bu meslek mensuplarının (almış oldukları mesleki eğitimler dahilinde gerekli yetkinliği haiz olduklarından) görev alabilmesine imkan sağladığı, uzun yıllardan beri uygulanmakta olan bu kuralın yapıların güvenliğini olumsuz yönde etkilediğine dair hukuksal veya bilimsel bir çalışma, sonuç veya çıkarım da mevcut olmadığı, tekniker ve teknik öğretmenlerin şantiye şefliği yapabileceği (Mimarlık ve Mühendislik Hizmet Bedellerinin Hesabında Kullanılacak Yapı Yaklaşık Birim Maliyetleri Hakkında Tebliğ) I ve II. Sınıf yapılar incelendiğinde bunların büyük oranda basit nitelikte yapılar olduğunun görüleceği, III. Sınıf yapılardan kamu kurumlarınca yaptırılan resmi binalar, spor tesisi, okul, emniyet, cezaevi ile yurt niteliğindekilerin kapsam dışı tutulduğuna göre tekniker ve teknik öğretmenlerin şantiye şefliği yapabileceği ağırlıklı yapı grubunun III-A-8 ve III-B-12 sayılı konutlar ile III-B-8 sayılı ticari amaçlı binalar (yüksekliği 21,50 m'den az ve beş katı geçmemek üzere)  olduğunun ve son derece sınırlı kaldığının görüleceği, tekniker ve teknik öğretmenlerin şantiye şefliği yapmaları hususuna ilişkin düzenlemenin daha önce yürürlükte olan ve 2/6/2019 tarihi itibari ile mülga olan "Yapı Müteahhitlerinin Kayıtları ile Şantiye Şefleri ve Yetki Belgeli Ustalar Hakkında Yönetmelik"te de benzer şekilde yer aldığı, mülga Yönetmeliğin 10. maddesinin birinci, on dördüncü ve on beşinci fıkralarına karşı daha önce yine davacı Oda tarafından açılan bir davada, Danıştay Altıncı Dairesinin 01/06/2015 tarihli ve E:2011/2235, K:2015/3964 sayılı kararı ile düzenlemelerin hukuka aykırı bulunmadığı belirtilerek davanın reddi gerektiği savunulmuştur.

Dairemizce yapılan değerlendirmede aşağıdaki sonuca ulaşılmıştır:
	Yönetmeliğin 7. maddesinin 9. fıkrasında "Yedinci ve sekizinci fıkralardaki yapılar hariç olmak üzere, Bakanlıkça belirlenen mimarlık ve mühendislik hizmetlerine esas yapı sınıflarından birinci, ikinci ve üçüncü sınıf yapılardan, bodrumları ile birlikte toplam beş katı ve yapı inşaat alanı 2.000 metrekareyi geçmeyenlerde teknik öğretmenler, 1.500 metrekareyi geçmeyenlerde ise teknikerler meslek alanlarına uygun olarak şantiye şefliğini üstlenebilir." düzenlemesi yer almakta iken 18.11.2022 tarih ve 32017 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Şantiye Şefleri Hakkında Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 4. maddesi ile 9. fıkra "Teknik öğretmenler ve teknikerler, meslek alanlarına uygun olarak, kamu yatırımı niteliğinde olmamak ve aynı anda üç işi geçmemek üzere; yapı inşaat alanı 1.500 m²’ye kadar ve Bakanlıkça belirlenen mimarlık ve mühendislik hizmetlerine esas yapı sınıflarından I. sınıftaki yapıların; II. sınıf B(2) ve B(3) grubu yapıların; III. sınıf A(3) ve A(7) grubu yapıların; III. sınıf B(8) ve B(12) grubu olup yapı yüksekliği 17.5 m’yi ve bodrum kat sayısı ikiyi geçmeyen yapıların; V. sınıf D (2) grubu olup restore edilecek yapıların; şantiye şefliğini üstlenebilirler.” şeklinde düzenlenmiştir. 
	3194 sayılı Yasa'nın 09/12/2009 günlü, 5940 sayılı Yasa'nın 1. maddesiyle değişik 28. maddesinin 5. fıkrasında; "Fenni mesuller, uzmanlık alanlarına göre yapım işlerinin denetimine ilişkin ayrıntılı bütün belgeler ile mimarlık ve mühendislik hizmetleri raporunu idareye vermek ve yapı kullanma izin belgesini imzalamak mecburiyetindedir. Yapıya ilişkin bilgiler, ilgili idarece, etüt ve proje müelliflerinin, fenni mesullerin, yapı müteahhitlerinin ve şantiye şefi mimar veya mühendisin üyesi bulunduğu meslek odasına, üyelik kayıtlarına işlenmek üzere bildirilir. " kuralı yer almaktadır. 
	Bu maddenin gerekçesinden; Yasa koyucunun anılan beşinci fıkra ile, yapının denetim sorumluluğunu üstlenen fenni mesullere, yapının tamamlanmasını tespit bakımından, ayrıntılı tüm belge ve mimarlık ve mühendislik hizmetleri raporunu idareye verme ve yapı kullanma izin belgesini imzalama zorunluluğunu getirdiği, yapılan bu düzenlemeyle, TS 10970 Yapı Kullanma İzin Belgesi Standardı ile uyum sağlandığı, ayrıca etüt ve proje müellifleri, fenni mesuller, yapı müteahhidi ve şantiye şefi mimar ve mühendislerin görev aldığı yapılara ilişkin bilgilerin, bu kişilerin üyesi olduğu meslek odasına gönderilecek bilgilerin güncel şeklide otokontrolünün hedeflendiği, yapı ruhsatı ve yapı kullanma izninin Ulusal Adres Veri Tabanına dayalı olarak elektronik ortamda düzenlemesi aşamasında meslek odaları, Bakanlık ve Ulusal Adres Veri Tabanı arasında link oluşturulması ve sonucunda sürecin kısaltılmasını amaçladığı anlaşılmaktadır.

3194 sayılı Yasa'nın 5940 sayılı Yasanın 3. maddesiyle değişik 44. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendinde, "Her türlü inşaat ve tesisat dahil yapım işlerine dair yapı müteahhitlerinin yetki belgelendirilmesi işlemlerine; yapı müteahhitlerinin iş gruplarına, ihtisaslaşmalarına ve yüklenilecek işin büyüklüğüne göre sınıflandırılmasına ve bunların sahip olmaları gereken asgari eğitim, iş tecrübesi, teknik donanımı ve kapasitesi, mali durumu, idari yapısı ve personel şartları ile niteliklerine; yapı müteahhitlerinin faaliyetlerinin denetlenmesine, kayıtlarının tutulmasına ve değerlendirilmesine; mimar ve mühendis unvanlı şantiye şefi çalıştırılması mecburi ve yapı müteahhidi olmaksızın da yapılması mümkün olan yapılara; şantiye şeflerine, yapım ve denetim işlerinde istihdam edilecek fen adamlarına ve yetki belgeli ustalara ilişkin usul ve esaslar ile diğer hususlar, Milli Eğitim Bakanlığı, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Mesleki Yeterlilik Kurumu, Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği, Türkiye Esnaf ve Sanatkarlar Konfederasyonu, Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliğinin görüşleri alınarak, Bakanlıkça çıkarılacak Yönetmelikle belirlenir." hükmüne yer verilmiştir. 
Görüldüğü üzere, 3194 sayılı Yasa'nın 28. maddesinin 5. fıkrasında yapıya ilişkin bilgilerin ilgili meslek odasına bildirilmesi esası getirilmiş, bu fıkrada meslek odası bulunan meslek gruplarına yer verildiği için sadece mimar ve mühendis olan şantiye şeflerine yer verilmiş, anılan Yasa'nın 44. maddesinin (I) numaralı fıkrasının (e) bendinde de "mimar ve mühendis unvanlı şantiye şefi çalıştırılması mecburi olan yapılar"da şantiye şeflerine ilişkin hususların yönetmelikte düzenlenmesi öngörülmüştür. 
Dolayısıyla mimar ve mühendis unvanlı şantiye şefi çalıştırması mecbur olmayan yapılar ve burada çalıştırılacak şantiye şefleri de yönetmelikte düzenlenecektir. 
3194 sayılı Yasa'nın 44. maddesinin yukarıda anılan (e) bendi uyarınca 16/12/2010 tarihli ve 27787 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Yapı Müteahhitlerinin Kayıtları ile Şantiye Şefleri ve Yetki Belgeli Ustalar Hakkında Yönetmelik, 02/03/2019 tarih ve 30702 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yapı Müteahhitlerinin Sınıflandırılması ve Kayıtlarının Tutulması Hakkında Yönetmelik ile yürürlükten kaldırılmıştır. 02/03/2019 tarih ve 30702 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Şantiye Şefleri Hakkında Yönetmelikte yapılar sınıflandırılarak büyüklüklerine göre teknik öğretmen veya teknikerlerin de şantiye şefi olarak görev yapabilecekleri öngörülmüştür.