muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1322, Karar No: 2020/5335, Tarih: 24.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/1322 E.  ,  2020/5335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce bozmaya uyularak verilen 04/07/2019 tarih ve 2019/140-2019/463 sayılı kararın Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş olduğu anlaşılmakla, duruşma için belirlenen 24.11.2020 günü tebligata rağmen gelen olmadığı yoklama ile anlaşıldı, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların istendiği zaman tamamını geri alabileceğini ve yüksek faiz uygulaması olduğu vaadiyle müvekkilinden para aldıklarını, bu hususun TBMM, MASAK ve SPK tarafından hazırlanan raporlarla defalarca ortaya konduğunu, müvekkilinden de bu garantilerle şirket temsilcileri tarafından belge ile para tahsil edildiğini, müvekkilinin defalarca istemesine rağmen parasını geri alamadığını ileri sürerek tahsil edilen paranın işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece uyulan bozma ilamı sonrasında yapılan yargılamada iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca davanın kabulüne, 5.000,00 EURO'nun dava tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, davalı yana verilen paranın istirdadı istemine ilişkindir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece uyulan bozma ilamı sonrasında yapılan yargılamada iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca davanın kabulüne, 5.000,00 EURO'nun dava tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, davalı yana verilen paranın istirdadı istemine ilişkindir.

Ancak, 07.12.2019 tarih, 30971 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 7194 sayılı Dijital Hizmet Vergisi ile Bazı Kanunlarda ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'nun 41. maddesinde 25.03.1987 tarihli ve 3332 sayılı Sermaye Piyasasının Teşviki, Sermayenin Tabana Yaygınlaştırılması ve Ekonomiyi Düzenlemede Alınacak Tedbirler ile 5422 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu ve 3182 sayılı Bankalar Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanuna aşağıdaki geçici maddenin eklendiği belirtilmiş olup, işbu geçici 4. maddede ''31.12.2014 tarihine kadar, pay sahibi sayısı nedeniyle payları halka arz olunmuş sayılan ve payları borsada işlem gören anonim ortaklıklar tarafından doğrudan veya dolaylı olarak nominal ya da primli değer üzerinden pay veya pay adı altında satışı yapılmış olan her türlü araç, 06.12.2012 tarihli ve 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanununun kaydileştirmeye ilişkin şartlarına tabi olmaksızın 29.06.1956 tarihli ve 6762 sayılı mülga Türk Ticaret Kanunu ile 13.01.2011 tarihli ve 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu kapsamında pay addolunur, bu ortaklıklara yapılan ödemeler pay karşılığı yapılmış kabul edilir ve ortaklık ilişkisi kurulmuş sayılır. Bu payların kaydileştirilmemiş olması ortaklık haklarına halel getirmeyeceği gibi ortaklık ilişkisinin kurulmadığı da iddia edilemez. Birinci fıkra kapsamında kurulmuş olan ortaklık ilişkileri hakkında; geçerli bir ortaklık ilişkisi bulunmadığı veya primli pay satışı yapıldığı ileri sürülerek sebepsiz zenginleşme, haksız fiil, sözleşme öncesi görüşmelere aykırılık veya sözleşmeye aykırılık nedenlerine dayalı olarak açılan ve kanun yolu incelemesindekiler dahil görülmekte olan menfi tespit, tazminat veya alacak davalarında, karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilir ve yargılama gideri ile maktu vekalet ücreti ortaklık üzerinde bırakılır.” hükmü düzenlenmiş, aynı Kanun'un 52/1-h maddesinde de işbu hükmün yayımı tarihinde yürürlüğe gireceği hükme bağlanmıştır.

Bu durum karşısında, mahkemece taraf iddia ve savunmalarının Sermaye Piyasası Kanunu ile yukarıda anılan yasal düzenleme kapsamında değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar vermek üzere kararın re'sen bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davalılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

Bu durum karşısında, mahkemece taraf iddia ve savunmalarının Sermaye Piyasası Kanunu ile yukarıda anılan yasal düzenleme kapsamında değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar vermek üzere kararın re'sen bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davalılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararının re’sen BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz isteminin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, bozma nedenine göre duruşma vekalet ücreti tayinine yer olmadığına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalılara iadesine, 24.11.2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dairemiz çoğunluğunun bozma düşüncesine dayanak teşkil eden 7194 sayılı Kanun’un 41. maddesi ile çeşitli kanunlara eklenen Geçici 4. madde, kanaatimce, her şeyden önce, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesi ve bu maddede öngörülen karar alma hakkıyla birlikte ele alındığında Anayasa’nın 36. maddesinde hükme bağlanan hak arama hürriyetini ihlal eden bir yasal düzenlemedir.

Öte yandan, söz konusu hüküm, yine Anayasa’nın 9. maddesindeki yargı yetkisinin bağımsız ve tarafsız mahkemelerce kullanılacağına ilişkin hükme, kanun maddesinin kamuoyunca bilinen ve sınırlı sayıdaki sermaye şirketi ile ve bu şirketler aleyhine açılan davalarla ilgili olduğu düşünülecek olursa Anayasa’nın kanun önünde eşitlik ilkesi kapsamındaki 10/4. maddesi ile yasama meclisinin bir devlet organı sıfatıyla bu ilkeye uygun hareket etme zorunluluğuna ilişkin 10/5. maddesine, yine Anayasa’nın 35. maddesinde belirtilen ve kişinin temel hak ve hürriyetleri kapsamındaki mülkiyet hakkına ve bu hakkın ancak kamu yararı amacıyla sınırlandırılacağına ilişkin hükme aykırı olduğu gibi, buradan hareketle, devletin, kişinin temel haklarını hukuk devleti ve adalet ilkeleriyle bağdaşmayacak surette sınırlayan engelleri kaldırmaya çalışması gerekmesine karşın hak arama ve mülkiyet hakkının kullanımının önüne geçen bir düzenleme olarak ortaya çıkmış bulunması nedeniyle Anayasa’nın 5. maddesine, keza düzenlemenin kişinin temel hak ve özgürlükleri kapsamındaki hak arama ve mülkiyet hakkının özüne dokunan niteliği gözetildiğinde Anayasa’nın 13. maddesine, Anayasa’nın 138/3. maddesinde görülmekte olan somut davalarla ilgili olarak yasama meclisinde yargı yetkisinin kullanılması ile ilgili görüşme dahi yapılamayacağı hükme bağlanmış iken dava hangi nedenle açılmış olursa olsun verilecek kararın ve hatta yargılama giderlerinin dahi ne şekilde hükme bağlanacağının düzenlenmiş olması nedeniyle söz konusu hükme de aykırı düşmektedir.

Her ne kadar Anayasa’nın 167. maddesinde devletin para, kredi, sermaye piyasalarının sağlıklı ve düzenli işlemelerini sağlayıcı ve geliştirici tedbirleri alacağı öngörülmüş ise de, alınacak bu tedbirlerin herhalde Anayasaya aykırı bir kanuni düzenleme yoluyla gerçekleştirilmesi düşünülemeyecek olup aksinin kabulü Anayasa’nın başlangıç hükümlerine açıkça aykırı düşecektir.

Tüm bu nedenlerle, çoğunluk kararının dayanağı yasa hükmünün, 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun’un 40. maddesi uyarınca itiraz yoluyla iptali için Anayasa Mahkemesi’ne başvurulması ve buradan çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği kanısında olduğumdan çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/12388, Karar No: 2017/5622, Tarih: 17.05.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/12388 E.  ,  2017/5622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı şirkete ait 38 BU 528 plakalı tır dorsesinin 06/11/2014 tarihinde ... ilçesinde trafik kazası geçirdiğini, aracın kasko sigortasının davalı ... şirketince tanzim edildiğini, davalı ... şirketinin araç hasarı ödemediğini, araç hasarı miktarının 9.646,50-TL olduğunu, ayrıca aracın çalışamaması nedeniyle de 10.350,00-TL kazanç kaybı zararları olduğunu, toplamda: 19.996,00-TL'nin davalı ... şirketinden tahsilini talep etmiştir.

Davalı taraf, bir cevap dilekçesi sunmamış, mahkemece temel savunmanın davanın reddi dileğinden ibaret olduğu kabul edilmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; dava konusu rizikonun ek sözleşme ile teminat altına alınmadığı için sigorta şirketinden talep edilemeyeceği, kazanç kaybının da dolaylı zarar olması nedeni ile prim ilavesi ile sözleşmeye eklenebilecekken böyle bir durumun olmadığı, sonuç olarak hasar tazminatı ve kazanç kaybının talep edilemeyceği gerekçesi ile davanın reddine dair verilen hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

SONUÇ: Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, somut olayın poliçe teminat kapsamına alınmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 2,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 17.05.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23112, Karar No: 2012/2388, Tarih: 13.02.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/23112 E.  ,  2012/2388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çerkezköy 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :11.03.2011
Yargıtay — Esas No: 2014/12162, Karar No: 2014/12443, Tarih: 24.09.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/12162 E.  ,  2014/12443 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .. .. ... .... .... .... ... ve Tic. Ltd. Şti. ile davalı... ....Kanal Sistemleri San. ve Tic.Ltd.Şti. aralarındaki itirazın iptali davasına dair ... ....Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 02.07.2012 günlü ve 2009/272 E.- 2012/164 K. sayılı hükmün Onanması hakkında dairece verilen 01.04.2014 günlü ve 2014/2587 E.- 2014/5174 K. sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Düzeltilmesi istenilen ... ilamında benimsenen mahkeme kararındaki gerekçelere göre düzeltme dileğinde ileri sürülen sebepler HUMK.nun 440.nci maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından vaki düzeltme isteğinin REDDİNE ve 227.00 TL para cezasının düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine, 24.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1531, Karar No: 2020/3275, Tarih: 09.12.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/1531 E.  ,  2020/3275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen duruşmalı inceleme talebinin 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca takdiren reddine karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında olası kastla öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin, sanık müdafii ve katılanlar vekilllerinin istinaf yoluna başvurması üzerine; ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin dosya üzerinden yaptığı inceleme sonucu verdiği 10/06/2019 gün ve 2019/1720 E. 2019/1723 K. sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddi" kararının sanık ... müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin dosya üzerinden yaptığı inceleme sonucu verdiği 10/06/2019 gün ve 2019/1720 E. 2019/1723 K. sayılı ilamında bir isabetsizlik bulunmadığından sanık ... müdafiinin sübuta, eksik incelemeye, delil yetersizliğine ilişkin, katılan ... ve katılan Bakanlık vekilinin suçun doğrudan kastla işlendiğine ve takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine yönelen temyiz itirazlarının 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın ... 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, Başkan ...’nın sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nin 87/4. ../..

maddesi kapsamında değerlendirilmesi, sayın Üye ...’ın sanığın TCK'nin 84/4. maddesi delaletiyle 81. maddesi gereğince cezalandırılması gerektiğine yönelen karşı oyları ile oy çokluğuyla 09/12/2020 gününde karar verildi.

KARŞI OY:

Dosya kapsamına göre sanık ... ile maktule ...'in birlikte yaşadıkları, sanığın maktuleyi sık sık dövdüğü, suç tarihinde yine yatak odasında kavga ettikleri, sanığın maktuleye vurmaya başladığı, onun şiddetinden kurtulmak isteyen maktulenin yatak odasından balkona geçip 5. katta bulunan balkondan aşağıya atladığı, hastaneye kaldırılan maktulenin polis tarafından tutulan 01.02.2017 tarihli tutanak içeriğine göre görevlilere "beni darp ediyordu, ben de kaçtım" dediği, ATK raporuna göre genel beden travmasına bağlı seri kot, extremite, sakrum ve pelvis kemik kırıkları ile iç organ yaralanmasından gelişen, iç kanama, hemopnömotoraks, beyin kanaması ve beyin doku hasarı sonucu öldüğü açıktır.

Cumhuriyet savcılığınca sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 84/4. maddesinde belirtilen "cebir kullanarak intihara mecbur etme" suçunu oluşturduğu iddiasıyla açılan davada ilk derece ve Bölge Adliye Mahkemesince eylemin olası kastla öldürme suçunu oluşturduğu gerekçesiyle TCK'nin 81, 21/2, 62. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiş ve vaki temyiz üzerine sayın çoğunluk tarafından esastan red kararı verilmiştir.

Yerel mahkeme ve Bölge Adliye Mahkemesi kararının yerinde olmadğı ve bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğa katılmıyorum.

Yerel mahkeme ve Bölge Adliye Mahkemesi kararının yerinde olmadğı ve bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğa katılmıyorum.

TCK'nin 21/2. maddesi "kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili izlemesi halinde olası kast vardır" şeklindedir.

Olası kast, kastın bir türü olup sanık açısından öngörme ve kabullenme söz konusudur. Öngörme; kastedilenin dışındaki neticenin gerçekleşmesinin muhtemel olduğunun düşünülmesidir. Maktuleyi sürekli darp eden sanığın maktulenin yatak odası penceresinden balkona geçip oradan atlayacağını öngörmesi düşünülemez. Maktulenin atlayabileceğini öngörüp kabullenmesi de söz konusu değildir. En açık şekliyle sanığın "maktule atlarsa atlasın, ölürse ölsün" şeklinde bir kabulü olduğu düşünülemez.

Sanık, maktuleyi sürekli darp etmektedir. Hadise tarihinde de darp edilen maktule daha fazla darp edilmemek için balkondan kendisi atlamıştır. Bu olayda sanığın eylemi ile maktulenin balkondan atlaması arasında illiyet bağı olduğu kuşkusuzdur. Bir kişinin, darp etmek için kovaladığı şahsın düşüp yaralanması halinde kasten yaralamadan sorumlu olacağı muhakkaktır. Davaya konu olayda da darp edilen kişi, daha fazla dövülmemek için balkondan atlamıştır. Sanığın eylemi kasten yaralamadır. Bu yaralamanın sonucu olarak kişi ölmüştür. Dolayısıyla sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 87/4. maddesinde yazılı kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçu olduğu ve bu nedenle verilen kararın bozulması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğa katılmıyorum.

KARŞI OY:

Sanık hakkında yerel mahkemece olası kastla öldürme suçundan verilen hükmün istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi esastan ret kararı vermiş bu hükmün temyiz edilmesi üzerine Dairemizin sayın çoğunluğu da esastan ret kararı vermiştir.

Olası kastla öldürme suçundan verilen kararın yerinde olmadığını, sanığın eyleminin TCK'nin 84/4. maddesi yollamasıyla TCK'nin 81/1. maddesi kapsamında kaldığını düşünüyorum .

Şöyle ki;

KARŞI OY:

Sanık hakkında yerel mahkemece olası kastla öldürme suçundan verilen hükmün istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi esastan ret kararı vermiş bu hükmün temyiz edilmesi üzerine Dairemizin sayın çoğunluğu da esastan ret kararı vermiştir.

Olası kastla öldürme suçundan verilen kararın yerinde olmadığını, sanığın eyleminin TCK'nin 84/4. maddesi yollamasıyla TCK'nin 81/1. maddesi kapsamında kaldığını düşünüyorum .

Şöyle ki;

Maktul diş hekimi olup, iki çocukludur ve eşinden ayrılıp yalnız yaşamaya başlamıştır. Sanıkla internette tanışmış kısa süre önce sanıkla bir ilişki yaşamaya başlamıştır. Olaydan bir gün önce sanığı evine almış, sanığı evine aldığı gün sanıktan şiddet görmüş ve tanık ...'nın beyanlarından anlaşılacağı üzere bu şiddet nedeniyle tanık durumu polislere bildirmiş ancak eve gelen polislere maktul şikayetçi olmadığını söyleyerek polisleri göndermiştir. Maktul tanığa, sanıktan korktuğunu, ondan kurtulmak istediğini söylemiş ancak sanığın tehditlerinden korktuğu için bunu başaramamıştır. Maktulün kızkardeşi ...'de sanığın maktulü ölümle tehdit ettiğini söylemiştir. Tanık ...'nın beyanlarından sanığın maktule gebertirim lan şeklinde söz söylediği sabit olmuştur. Olay günü olayın hemen sonrasında eve gelen polisler evin değişik yerlerinde maktulün kanına rastlamış olup, maktulün olaydan önce şiddete maruz kaldığı anlaşılmaktadır. Olaydan sonra maktul hastanede polislere erkek arkadaşından şiddet gördüğü için atladığını söylemiştir.

Maktulün sanığın hakaret ve tehditlerine maruz kaldığı gibi, maktul 5. kat balkonundan atlamadan hemen önce sanığın fiili şiddetine maruz kalmış, sanık maktulü dövmeye başlamıştır. Zaten maktul erkek arkadaşından şiddet gördüğü için atladığını polislere açık bir şekilde ifade etmiştir. Maktulün 5. kat balkondan aşağıya atlaması tamamen sanığın şiddetine ve gebertirim lan şeklinde beyanlarına bağlıdır. Olası kast suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğinin öngörüldüğü hallerde fiilin sanık tarafından işlenmesi hallerinde söz konusu olabilir. Bu olayda olası kastın tipik unsuru gerçekleşmemiştir. Sanığın hareketi TCK'nin 84/4. maddesinde ''cebir ve tehdit kullanmak suretiyle kişileri intihara mecbur edenler'' şeklinde tanımlanan tipe uymaktadır. TCK'nin 84/4. madesinin uygulanması için mutlaka sanığın intihar et etmezsen öldürürüm gibi bir söz sarf etmesi söz konusu değildir. Mefruz cebir dediğimiz hal söz konusu ise ve olayımızda olduğu gibi maktul gördüğü şiddet ve tehdidin etkisi ile kendisini balkondan aşağı atmış ise buna mecbur kaldığı içindir. Maktulün balkondan atlaması tamamen sanığın hareketinden kaynaklanmakta başkada bir sebep bulunmamaktadır.

Maktul gördüğü cebrin ve şiddetin sonucunda evinin 5. kat balkonundan atlamak zorunda kaldığından, sanığın TCK'nin 84/4. maddesi yollamasıyla TCK'nin 81. maddesi gereğince cezalandırılması ve hükmün bu nedenle bozulması gerektiğini düşündüğüm için Dairemizin sayın çoğunluğunun görüşlerine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/3299, Karar No: 2016/9877, Tarih: 01.06.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/3299 E.  ,  2016/9877 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : ...

KARAR NO : ...

T.C.

...

...

ESAS NO :...

KARAR NO : ...

...

MAHKEMESİ :...

TARİHİ : ...

NUMARASI : ....

DAVACI : ...

DAVALI : ...

...

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.... ile davalı vek... gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişki kapsamında müvekkili tarafından verilen hizmete karşılık davalı nezdinde bakiye 203.145,89 TL cari hesap alacağı oluştuğunu, bu miktarla ilgili mutabakat belgesi de düzenlendiğini, davalının anılan borcu ödememesi üzerine aleyhine icra takibi başlatıldığını, davalının takip sonrasında haksız şekilde reklamasyon faturası düzenleyerek takibe kısmi itirazda bulunduğunu, reklamasyon faturasının yasal dayanağı olmayıp müvekkili tarafından iade edildiğini belirterek, takibe kısmi itirazın iptaliyle takibin devamına ve %20 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cari hesap mutabakatına konu belgenin müvekkilini temsile yetkili kişi tarafından imzalanmadığını, müvekkiline ait kayıtlarda görünen borç tutarı 43.845,00 TL'nin ödenerek takibe kısmi şekilde itiraz edildiğini, kısmi itiraza konu edilen 159.300,00 TL miktarında iade faturası düzenlenmekte müvekkilinin haklı olduğunu ve böylece davacıya borcu bulunmadığını bildirerek, davanın reddine ve %20 oranında tazminatın davacıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller birlikte değerlendirilerek, davacı yetkilisi tarafından eda edilen yemin içeriği de gözetilmek suretiyle benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, takip tarihi itibariyle mutabakat belgesine konu edilen ve takip tutarı kadar davacının davalıdan 203.145,89 TL alacaklı olduğunun saptandığı, davalının 159.300,00 TL tutarındaki iade faturasına konu miktarda davacıya borçlu olmadığını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davalının 159.300,00 TL'ye yönelik itirazının iptaliyle takibin devamına, hükmolunan tutarın %20'si oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 01/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...

...

Aslı gibidir.

Karşılaştırıldı. ...
Yargıtay — Esas No: 2014/16211, Karar No: 2015/2037, Tarih: 05.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/16211 E.  ,  2015/2037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 05/02/2015 tarihinde karar verildi