muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/932, Karar No: 2021/1261, Tarih: 19.10.2021

İş kazası veya meslek hastalığı, 3 üncü bir kişinin kasıt veya kusuru yüzünden olmuşsa, Kurumca bütün sigorta yardımları yapılmakla beraber zarara sebep olan 3. kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara Borçlar Kanunu hükümlerine göre rücu edilir…” hükmü bulunmaktadır. Maddenin 1. fıkrasında yer alan “sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” bölümü Anayasa Mahkemesinin (AYM) 23.11.2006 tarihli ve 2003/10 E., 2006/106 K. sayılı kararı ile iptal edilmiştir.

34. Sözü edilen hükme göre iş kazasının meydana gelmesinde kusurlu olanlar Sosyal Güvenlik Kurumunun rücu alacağından kusurları karşılığında sorumludurlar.

35. Öte yandan işveren, gözetme borcu gereği, çalıştırdığı işçileri, işyerinde meydana gelen tehlikelerden korumak, onların yaşamını, bedensel ve ruhsal bütünlüklerini korumak için işyerinde teknik ve tıbbi önlemler dâhil olmak üzere bilimsel ve teknolojik gelişmelerin gerekli kıldığı tüm önlemleri almak zorundadır.

36. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın (Anayasa) 17. maddesinde;

“Herkes, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahiptir.

Tıbbi zorunluluklar ve kanunda yazılı haller dışında, kişinin vücut bütünlüğüne dokunulamaz; rızası olmadan bilimsel ve tıbbi deneylere tabi tutulamaz.” yönündeki düzenleme ile yaşama hakkı güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde İş ve Sosyal Güvenlik Mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümlere yer verilmiştir.

37. Mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 332. maddesine göre, “İş sahibi, aktin özel halleri ve işin mahiyeti noktasından hakkaniyet dairesinde kendisinden istenilebileceği derecede çalışmak dolayısıyla maruz kaldığı tehlikelere karşı icabeden tedbirleri ittihaza ve münasip ve sıhhi çalışma mahalleri ile, işçi birlikte ikamet etmekte ise sıhhi yatacak bir yer tedarikine mecburdur.

İş sahibinin yukarıdaki fıkra hükmüne aykırı hareketi neticesinde işçinin ölmesi halinde onun yardımından mahrum kalanların bu yüzden uğradıkları zararlara karşı isteyebilecekleri tazminat dahi akde aykırı hareketten doğan tazminat davaları hakkındaki hükümlere tabi olur”.

38. Kanun koyucu 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 332. maddesinin karşılığını 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417. maddesinin 2. fıkrasında düzenlemiş olup sözü edilen fıkrada, “İşveren, işyerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli olan her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak; işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdür.” hükmü yer almaktadır.

38. Kanun koyucu 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 332. maddesinin karşılığını 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417. maddesinin 2. fıkrasında düzenlemiş olup sözü edilen fıkrada, “İşveren, işyerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli olan her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak; işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdür.” hükmü yer almaktadır.

39. Bu düzenlemede, işverenin, işçinin yaşamını, sağlık ve bedensel bütünlüğünü korumak için gerekli önlemleri alma yükümlülüğü öngörülmektedir. Burada işverenin özellikle iş kazalarına karşı gerekli önlemleri alma yükümlülüğü söz konusudur. Buna göre işveren, hizmet ilişkisinin ve yapılan işin niteliği göz önünde tutulduğunda, hakkaniyet gereği kendisinden beklenen, deneyimlerin zorunlu kıldığı, teknik açıdan uygulanabilir ve işyerinin özelliklerine uygun olan önlemleri almakla yükümlüdür.

40. Bu hükümlere paralel 4857 sayılı İş Kanunu'nun “İşverenlerin ve işçilerin yükümlülükleri" kenar başlıklı 77. maddesinin 1. fıkrasında da benzer bir düzenlemeye yer verilmiştir. Bu fıkraya göre, “İşverenler iş yerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler”. Bu hüküm daha sonra 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 37. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

41. Bundan başka işveren, mevzuatta öngörülmemiş olsa dahi bilimsel ve teknolojik gelişmelerin gerekli kıldığı iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini almak zorundadır. Bilim, teknik ve örgütlenme düşüncesi yönünden alınabilme olanağı bulunan, yapılacak gider ve emek ne olursa olsun bilimin, tekniğin ve örgütlenme düşüncesinin en yeni verileri göz önünde tutulduğunda işçi sakatlanmayacak, hastalanmayacak ve ölmeyecek ya da bu kötü sonuçlar daha da azalacaksa her önlem işverenin koruma önlemi alma borcu içine girer.

42. Bu önlemler konusunda işveren işyerini yeni açması nedeniyle tecrübesizliğini, bilimsel ve teknik gelişmeler yönünden bilgisizliğini, ekonomik durumunun zayıflığını, benzer işyerlerinde bu iş güvenliği önlemlerinin alınmadığını savunarak sorumluluktan kurtulamaz. Gerçekten, çalışma hayatında süregelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı işverenin önlem alma borcunu etkilemez. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal önem taşıyan araç ve gereçlerin işçiler tarafından kullanılması sağlandığında, kaza olasılığının tamamen ortadan kalkabileceği de tartışmasız bir gerçektir. Bu açıklamalara göre, iş kazasının oluşumuna etki eden kusur oranlarının saptanmasına yönelik olarak yapılan incelemede, ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

43. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 20.06.2019 tarihli ve 2017/10-2359 E., 2019/749 K. sayılı kararında da aynı ilkeler benimsenmiştir.

44. Somut olayda dava dışı sigortalının ölümü ile sonuçlanan iş kazası nedeniyle Bakırköy 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/519 E., 2010/80 K. sayılı dosyasında alınan Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesinin 17.02.2005 tarihli raporunda sanık ...’ın tam kusurlu (8/8 oranında); yine ceza davasında düzenlenen 06.09.2004 tarihli bilirkişi kusur raporunda da ...’ın tam kusurlu olduğu belirtilmiştir. Eldeki davada alınan 03.06.2014 tarihli bilirkişi heyet kusur raporunda ise davalı ...’ın %60, davalı alt işveren... Temizlik Hiz. San. ve Tic. Ltd. Şti.’nin %20, asıl işveren Zeytinburnu Belediyesinin %10, dava dışı sigortalı müteveffa işçi ...l’in %10 oranında kusurlu olduğu, davalı ...’ün kusurunun bulunmadığı yönünde görüş bildirilmiş, mahkemece anılan rapor doğrultusunda karar verilmiştir.

45. Şu hâlde yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesinin 17.02.2005 tarihli raporunda sanık ...’ın dikkatsiz ve tedbirsizce meskün mahal hız sınırları üzerinde seyrini sürdürdüğü, yolda çöp temizliği yapan çöp aracını ve mahalde çalışan işçileri gördüğü hâlde seyrini asgari hadde düşürmeye özen göstermeyip mevcut hızıyla olay mahalline yaklaşarak sevk ve idare hatası sonucu bu mahalde çalışan işçilere ve çöp kamyonuna çarparak kazaya sebebiyet verdiği, bu nedenle tam kusurlu olduğu belirtilmesine rağmen mahkemece alınan bilirkişi kusur raporunda davalı ...’ın %60 oranında kusurlu yönünde tespit yapıldığı dikkate alındığında raporlar arasında çelişki oluştuğu gözetilerek yeniden kusur raporu alınmak suretiyle maddi oluşa ve kanuna uygun olarak kusur oran ve aidiyetleri usûlünce belirlendikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerektiği bu nedenle mahkeme kararının eksik inceleme ve araştırmaya dayandığı sonucuna varılmıştır.

46. Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi doğru olmamıştır.

47. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı ... vekilinin temyiz isteminin hukukî yarar yokluğundan REDDİNE (III-A)

Davalılar ... Temizlik Hiz. San. ve Tic. Ltd. Şti., Axa Oyak Sigorta A.Ş. ve ... vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda belirtilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA (III-B),

İstek hâlinde temyiz peşin harçlarının yatıranlara geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 19.10.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2501, Karar No: 2015/7524, Tarih: 02.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2501 E.  ,  2015/7524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : VAN 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TARİHİ : 16/12/2014

NUMARASI : 2014/192-2014/333

Taraflar arasında görülen davada Van 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/12/2014 tarih ve 2014/192-2014/333 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait iş gezisi ve tatil amacıyla hazırlanan eşyaların davalı kargo şirketine teslim edildiğini, eşyaların davalı kargo şirketi tarafından yapılan taşıma sırasında kaybedildiğini ileri sürerek, 4.000,00 TL maddi, 6.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetki itirazında bulunarak, göndericinin gönderinin içeriğinin ne olduğunu beyan etmek ve buna ilişkin belgeleri taşıyıcıya teslim etmekle mükellef olduğunu, bunları beyan etmemesi durumunda göndericinin, gönderinin içeriğini ispatla yükümlü olduğunu, müvekkili şirket tarafından davacının beyanları doğrultusunda kendisine kullanılmış giysilere verilebilecek en yüksek tazminat tutarının teklif edildiğini, manevi tazminat koşullarının oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının iş gezisi ve tatil amacıyla kullanmak üzere kargoya verilen eşyalarının davalı kargo şirketi nezdinde kaybolduğu, kaybolan eşya bedelinin 4.679,53 TL olduğu ayrıca davacının olay nedeniyle kişisel yararlarının haleldar olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 4.000 TL maddi, 2.000 TL manevi tazminatın 30.07.2012 tarihinden işleyecek avans faiziyle tahsilen karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Ancak, dava taşıma sözleşmesinden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Somut olaya uygulanması gereken 6102 sayılı TTK' nın 882. maddesi uyarınca taşıyıcının taşıma sözleşmesinden kaynaklanan sorumluluğu, kaybolan gönderinin net olmayan ağırlığının her bir kilogramı için 8,33 Özel Çekme Hakkını karşılayan tutar ile sınırlıdır. Davacı, zarara davalının kasten veya pervasızca bir davranışla ve böyle bir zararın meydana gelmesi ihtimalinin bilinciyle işlenmiş bir fiilinin veya ihmalinin sebebiyet verdiğini de iddia ve ispat etmemiştir. Mahkemece, isabetli olarak davalının davacının gerçek zararından sorumlu olduğu belirtilmişse de gerçek zararı miktarı yukarıda açıklandığı gibi kaybolan gönderinin net olmayan ağırlığının her bir kilogramı için 8,33 Özel Çekme Hakkını karşılayan tutarı ile sınırlıdır. Bu itibarla mahkemece davalı taşıyıcının 6102 sayılı TTK'nın 882. maddesi uyarınca sorumlu olduğu üst sınırı belirlenerek, gerçek zarar miktarı bu miktarın altında ise gerçek zarar miktarına, üstünde ise anılan Yasa maddesi uyarınca belirlenen miktara hükmetmek gerekirken bu yönde bir değerlendirme yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış kararın bu nedenle davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Öte yandan, mahkemece davacının bagajının kaybolması nedeniyle kişisel yararlarının haleldar olduğu gerekçesiyle manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmişse de, TBK'nın 58. (BK'nın 49.) maddesi uyarınca şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar para ödenmesini dava edebilir. Şahsiyet haklarına saldırıda manevi tazminat istenebilmesi için TBK'nın 58. maddesinde belirtilen şartların gerçekleşmesi gerekir. Bu şartlar ise şahsiyet haklarına saldırı olması, saldırının haksız olması, manevi zarara uğranılması, kusurlu olunması ve illiyet bağı bulunmasıdır. (Bkz. Prof Dr. Safa Reisoğlu, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, yirminci baskı, S.202-208) Somut olayda, davalı tarafça gönderinin teslim edilmemesinin MK'nın 24 ve TBK'nın 58. maddeleri anlamında kişilik haklarının ihlali olarak kabulü mümkün bulunmamaktadır. Bu itibarla, TBK'nın 58 maddesinde öngörülen manevi tazminat şartlarının oluşmadığı gözetilmeksizin, davacı lehine manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle de davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 02/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/188, Karar No: 2006/2322, Tarih: 19.04.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/188 E.  ,  2006/2322 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davacı-k.davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu iptali ve tescil, karşılık dava ise fazla iş bedellerinin tahsili istemiyle açılmış, mahkemece verilen kararın davacı arsa sahibi tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemiz’in 7.4.2004 tarihli ilamı ile mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiş, davalı karşı davacı yüklenicinin karar düzeltme istemi de reddedilmiştir. Mahkeme tarafından Dairemiz’in bozma ilamına uyulup uyulmaması konusunda karar verilmeden önce bilirkişilerden 27.2.2005 tarihli ek rapor alınmış, bunun üzerine eski kararında direnilmesine ilişkin karar oluşturulmuş, bu karar da davacı ve karşılık davanın davalısı arsa sahibi tarafından temyiz edilmiştir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu karşılık davaya ilişkin, karşılık davanın davalısı arsa sahibinin temyiz itirazlarını yerinde bulmuş, Dairemiz’in 7.4.2004 tarihli bozma ilamına uygun şekilde karşılık dava yönünden verilen direnme kararının bozulmasına, davacı arsa sahibi tarafından açılan asıl dava yönünden ise, bilirkişilerden ek rapor alınmasından sonra karar oluşturulmasını ... hüküm kabul ederek bu bölüm yönünden temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemiz’e gönderilmesine karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki 26.7.1996 tarihli kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin hususi şartlar bölümünün 7.maddesinde mal sahibine verilecek dairelerin, güney batı cephesinden halk dilinde 1., 2. ve 3. katlardan birer daire olmak üzere verilmesi kararlaştırılmıştır. Dosyadaki bilirkişiler tarafından çizilen krokiden ve dosyaya konulan fotoğraflardan anlaşıldığı gibi, bina kotta yapıldığından güney batı cephesinden binaya bakıldığında, 3.bodrum kat zemin konumundadır. Davacı arsa sahibine verilecek dairelerin güney batı cephesinden ve 1., 2. ve 3.katlarda olacağı kararlaştırıldığına göre, bu daireler 2.bodrum kattaki 5 bağımsız bölüm numaralı, 1.bodrum kattaki 10 bağımsız bölüm numaralı ve zemin kattaki 14 bağımsız bölüm numaralı daireler olacağı sonucuna varılmaktadır. Dairemiz’in 7.4.2004 tarihli bozma ilamının 2 numaralı bendinde de bu konuya değinilmiştir. Mahkemece bilirkişilerin ek raporlarına dayanılarak önceki kararda olduğu şekilde, proje ve kat irtifakına göre zemin kattaki 14 bağımsız bölüm numaralı daire yerine, güney batı yönünden binaya bakıldığında zemin kat konumunda olan 3.bodrum kattaki 2 bağımsız bölüm numaralı dairenin davacı adına tesciline karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın asıl davaya ilişkin bölümünün davacı arsa sahipleri yararına BOZULMASINA, kararın karşılık davaya ilişkin direnme bölümü Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenip bu konuda bozma kararı verildiğinden, Dairemiz’ce herhangi bir karar verilmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı-k.davalıya geri verilmesine, 19.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20843, Karar No: 2018/1461, Tarih: 05.02.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/20843 E.  ,  2018/1461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı şirket vekilinin yerinde bulunmayan ve sebepleri bildirilmeyen bozma isteğinin REDDİNE,

2- Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince,

Ülkemizde T.C. Devletine karşı 15.07.2016 tarihinde yapılan ve bastırılan darbe teşebbüsü sonrasında 20/7/2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kararı doğrultusunda, darbe teşebbüsü ve terörle mücadele çerçevesinde alınması zaruri olan tedbirler kapsamında çıkarılan 03.10.2016 tarihli 675 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Dava ve Takip Usulü başlıklı 16. maddesinde aynen;

“ MADDE 16- (1) 20/7/2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kapsamında yürürlüğe konulan kanun hükmünde kararnameler gereğince kapatılan kurum, kuruluş, özel radyo ve televizyonlar, gazete, dergi, yayınevi ve dağıtım kanalları ile bunların sahibi gerçek veya tüzel kişiler aleyhine 17/8/2016 tarihinden önce açılan davalar ile bu kapsamda Hazine ile Vakıflar Genel Müdürlüğüne husumet yöneltilen davalarda mahkemelerce, 15/8/2016 tarihli ve 670 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Alınması Gereken Tedbirler Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 5. maddesi uyarınca dava şartı yokluğu nedeniyle red kararı verilir. Bu kararlar duruşma günü beklenmeksizin dosya üzerinden kesin olarak verilir ve davacılara resen tebliğ edilir. Tarafların yaptığı yargılama giderleri kendi üzerlerinde bırakılır.

(2) 20/7/2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kapsamında yürürlüğe konulan kanun hükmünde kararnameler gereğince kapatılan kurum, kuruluş, özel radyo ve televizyonlar, gazete, dergi, yayınevi ve dağıtım kanalları ile bunların sahibi gerçek veya tüzel kişiler aleyhine 17/8/2016 tarihinden önce başlatılan icra ve iflas takipleri ile bu kapsamda Hazine ile Vakıflar Genel Müdürlüğüne husumet yöneltilen takipler hakkında icra müdürlüklerince, 670 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 5. maddesi uyarınca düşme kararı verilir. Bu kararlar dosya üzerinden kesin olarak verilir ve takip alacaklısına resen tebliğ edilir. Tarafların yaptığı takip giderleri kendi üzerlerinde bırakılır.

(3) 20/7/2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kapsamında yürürlüğe konulan kanun hükmünde kararnameler gereğince kapatılan kurum, kuruluş, özel radyo ve televizyonlar, gazete, dergi, yayınevi ve dağıtım kanalları ile bunların sahibi gerçek veya tüzel kişiler veya kapatılma ya da resen terkin üzerine Maliye Bakanlığı ile Vakıflar Genel Müdürlüğü aleyhine 17/8/2016 tarihi dahil bu tarihten sonra açılan davalar ile icra ve iflas takipleri hakkında 670 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 5 inci maddesi gereğince dava veya takip şartının bulunmaması nedeniyle davanın reddine veya takibin düşmesine karar verilir.

(4) Birinci ve ikinci fıkralar uyarınca verilen kararlarda davacı veya alacaklının 670 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 5 inci maddesinde belirtilen usule uygun olarak ilgili idari makama, tebliğ tarihinden itibaren otuz günlük hak düşürücü süre içinde başvurabileceği belirtilir. İdari başvuru üzerine idari merci tarafından verilecek karar aleyhine idari yargıda dava açılabilir. İdari yargının verdiği karar kesin olup, uyuşmazlık adli yargıda hiçbir şekilde dava konusu yapılamaz.” hükmü getirilmiştir.

Dava dosyası 675 sayılı KHK.nin 16/1. maddesi kapsamında değerlendirildiğinde;

Davacının çalıştığı davalı ...'nin 20/7/2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kapsamında yürürlüğe konulan kanun hükmünde kararnameler gereğince kapatılan kurumlara ilişkin listede yer aldığı ve kapatıldığı anlaşıldığından dava hakkında 675 sayılı KHK’nin 16. maddesi kapsamında değerlendirme yapılabilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın 675 sayılı KHK.nin 16/1. maddesi kapsamında değerlendirme yapılabilmesi için BOZULMASINA, bozma sebebine göre esasa ilişkin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz harçlarının ilgiliye iadesine, 05/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22105, Karar No: 2014/10569, Tarih: 27.05.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/22105 E.  ,  2014/10569 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/292899

MAHKEMESİ : İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2012

NUMARASI : 2012/719 (E) ve 2012/1009 (K)

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Gümrük idaresi vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Eylemin 4733 sayılı yasaya muhalefet suçunu oluşturduğu, bu suçtan zarar gören Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu olup suçtan doğrudan zarar görmeyen gümrük idaresinin kamu davasına katılmasına karar verilmiş olması hükmü temyize hak vermeyeceğinden gümrük idaresi adına hazine vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Katılan T.. T.. vekilinin temyizine gelince;

Kolluk tarafından düzenlenen 28.04.2012 tutanakta sanığın seyyar tezgahta kaçak sigara satarken yakalandığının yazılı olmasına ve sanığın kollukta verdiği ifadesinde sigaraları satarken yakalandığını beyan etmesine göre, tutanak düzenleyicilerin çağrılıp dinlenerek, sanığı bizatihi sigara satarken görüp göremedikleri belirlenip hasıl olacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan T.. T.. vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.