muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/747, Karar No: 2023/2569, Tarih: 15.05.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/747 E.  ,  2023/2569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen paydaşlar arası el atmanın önlenmesi ve ecrimisil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili ile davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda davalı ....vekilinin temyiz dilekçesinin süresinde olmadığından reddine, davacı vekili ile davalılar ... ve ...’in temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların babaları ....'ın 14.07.2001 tarihinde, anneleri .....'ın 18.10.2008 tarihinde vefat ettiğini, murisin ölümü üzerine davaya konu taşınmazlara davalının uzun zamandan beri müdahale ederek dükkanları, evleri kiraya verdiğini, ekip biçmek, kiraya vermek suretiyle tarlalardan, bağ, bahçe ve kavaklıktan ürünleri elde ederek yararlandığını, diğer hissedarların bu yerlerden faydalanmasına izin vermediğini, bu taşınmazlardan elde ettiği geliri de diğer mirasçılara payları oranında dağıtmayıp kendisinin tek başına kullandığını belirterek dava konusu edilen toplam 16 parça taşınmaza bulunan davacı paylarına davalının müdahalesinin men'ine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 9.000,00 TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı, miras kalan taşınmazların kardeşleri ile aralarında yazılı ve sözlü şekilde taksim edilerek kullanıldığını ve her paydaşın kendisine düşen taşınmaz üzerinde tasarrufta bulunduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 15.04.2019 tarihli kararıyla; davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

Davacılar vekilinin hükmü istinaf etmesi üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesinin 01.10.2019 tarih ve 2019/927 Esas, 2019/1011 Karar sayılı ilamı ile istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 01.10.2019 tarih ve 2019/927 Esas, 2019/1011 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

Davacılar vekilinin hükmü istinaf etmesi üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesinin 01.10.2019 tarih ve 2019/927 Esas, 2019/1011 Karar sayılı ilamı ile istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 01.10.2019 tarih ve 2019/927 Esas, 2019/1011 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesi 26.05.2021 tarih ve 2019/6753 Esas, 2021/4418 Karar sayılı ilamında; ‘‘...Mahkemece her ne kadar paylaşım sözleşmesinin varlığından bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de paylaşım söz konusu olduğu belirtilen belgede tarafların imzaları bulunmakla beraber, belgede bir paylaşımdan bahsedilmediği gibi, ada ve parsel numarası belirtilmeyen bir kısım yerlerin davalı ...’ye bırakıldığına dair bir ibarenin de bulunmaması, davacı ...’in okuma-yazma bilmediği, parmak izi/mührü kullandığı da verdiği Ankara .... Noterliğinin 04.08.2016 tarihi ve .... yevmiye numaralı vekaletnamesinden de anlaşıldığına göre söz konusu belgenin miras taksim sözleşmesi olarak kabulü mümkün değildir. Mezkur belge ile davacıların, davalıya rıza gösterdiği düşünülebilirse de bu rızanın davacıların davalıya gönderdiği ihtarname ile ortadan kaldırıldığı anlaşıldığından mahkemece men’i müdahale ve ecrimisil yönünden işin esası incelenmesi gerekirken geçerli bir taksim sözleşmesi olduğundan bahisle red kararı verilmesinin doğru olmadığı...’’ gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen hüküm ile davanın kısmen kabulüne, kısmen reddi ile;

1. Davacının dava konusu 300 ada 9 parsel, 209 ada 10 parsel, 240 ada 12 parsel, 241 ada 8 parsel, 202 ada 45 parsel, 175 ada 60 parsel, 176 ada 51 parsel, 190 ada 114 parsel, 196 ada 33 parsel, 153 ada 2 parsel, 153 ada 33 parsel, 208 ada 1 parsel ile 233 ada 31 parsel yönünden müdahalenin men'i talebi ve ecrimisil talebinin reddine,

2. Davacının 591 ada 123 parsel, 240 ada 11 parsel ve 189 ada 1 parsel yönünden müdahalenin men’i talebinin kabulüne, davacının bu parsellere yönelik ecrimisil talebinin kısmen kabulü ile; 20.081,82 TL ecrimisilin 9.000,00 TL’sinin dava tarihi olan 28.12.2016 tarihinden, kalan 11.081,82 TL’nin ise ıslah tarihi olan 27.04.2018 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili ile davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili ile davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; mahkemenin kabul ettiği parseller yönünden gerekçesini yalnızca davalının cevap dilekçesindeki beyanlarına dayandırdığını, oysa keşfen ve tanık beyanlarınca da tespit edildiği üzere tüm taşınmazların davalı tarafından kullanıldığını, mahkemece eksik tahkikat ile karar verildiğini, davacı tarafın tüm tanıklarının dinlenmediğini, kısmen kabul kararı ve aleyhe hükmedilen vekalet ücreti ile yargılama giderlerini kabul etmediklerini belirterek hükmün bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde, davalının kendisine rızai taksim sonucu düşen yerleri kullandığını, davacıların payına el atmadığını, intifadan men koşulu gerçekleşmediğinden ecrimisile hükmedilmesinin de hatalı olduğunu, davalı tarafından dosyaya ibraz edilen ve dava konusu taşınmazlara ilişkin kira sözleşmelerinde de görüldüğü üzere taşınmazların tüm taraflarca tasarruf edildiğini belirterek kısmen kabul kararı yönünden hükmün bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, paydaşlar arası el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkin olup uyuşmazlık el atmanın hangi taşınmazlar yönünden gerçekleştirildiği, davacıların payına vaki bir tecavüzün olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. Hemen belirtilmelidir ki, iddianın içeriği ve ileri sürülüş biçiminden davanın taşınmaz malın aynına ilişkin olduğu ve konusunu oluşturan hakkın para ile değerlendirilmesinin mümkün bulunduğu açıktır. Bu tür bir davada, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 120/1 inci (1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 413 üncü) ve 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 16 ncı maddesi uyarınca dava değerinin ve buna göre alınacak harcın el atılan yerin değeri ile talep edilen ecrimisil toplamından ibaret olacağı kuşkusuzdur. (4.3.1953 tarih 10/2 sayılı İBK) Öte yandan, Harçlar Kanunu harç alınması veya tamamlanmasını yanların isteklerine bırakmamış, değinilen yönün mahkemece kendiliğinden (re'sen) gözetilmesini ve harcı yatırılmaması halinde de ne gibi bir mukteza tayin edileceğini 30 uncu ve 32 nci maddelerinde hükme bağlamıştır.

2. Paylı mülkiyete konu bir taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki el atmanın önlenmesini ve/veya ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı yada kullanabileceği bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorunu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açılmak suretiyle çözümlenmesi gerekmektedir.

3. Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren ya da (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, el atmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

4. Paydaşlar arasındaki el atmanın önlenmesi davalarında öncelikle tüm paydaşları bağlayan bir taksim sözleşmesi ve özel bir parselasyon planın olup olmadığı veya fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı üzerinde özenle durulmalı, varsa çekişmeli yerin kimin kullanımına terk edildiği saptanılmalı, harici veya fiili taksim yoksa uyuşmazlık yukarıda değinildiği gibi TMK’nın müşterek mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir.

3. Değerlendirme

1. Mahkemece bozmaya uyulduğu halde bozma ilamının gerekleri yerine getirilmemiştir.

3. Değerlendirme

1. Mahkemece bozmaya uyulduğu halde bozma ilamının gerekleri yerine getirilmemiştir.

2. Somut olayda, mahkemece fen ve inşaat bilirkişileri ile birlikte 04.04.2018 tarihinde yapılan keşif sonrası sunulan bilirkişi raporlarında dava konusu el atılan taşınmazların değeri 221.440,44 TL olarak tespit edilmişse de, davacıların payına düşen miktar üzerinden eksik harç tamamlatılmadan karar verilmiştir. Mahkemece bakiye harcın tahsil edildikten sonra işin esasına girilmesi, soruşturmanın eksiksiz tamamlanması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken el atmanın önlenmesi talebi yönünden harç alınmaksızın davanın sonuçlandırılması doğru olmamıştır.

3. Kabule göre de; el atmanın önlenmesine dair kurulan hükümde, davacıların payına vaki el atmanın önlenmesine karar verilmemesi ve dava konusu taşınmazların tamamının tapu kayıtlarının dosya arasına alınmaması da doğru görülmemiş, açıklanan nedenlerle hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

4. Bozma nedenine göre davacılar vekili ve davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekili ve davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA,

2. Bozma nedenine göre davacılar vekili ve davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Peşin alınan harcın istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

15.05.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1578, Karar No: 2018/5398, Tarih: 17.04.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/1578 E.  ,  2018/5398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Katılanın 23.09.2014 tarihli celsedeki ifadesi, kolluk tarafından düzenlenen tutanaklar ve sanığın tüm aşamalardaki istikrarlı savunmalarına göre, katılanın sokağa park ettiği kapıları açık vaziyetteki ... plakalı aracın içinden, katılan tarafından sökülüp aracın vitesi ile koltuğu arasındaki bölüme konulan 1 adet ... marka oto teyp başlığının sanık tarafından alındığı olayda, sanığın eyleminin TCK'nın 141/1, 143. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/1-e, 143. maddeleri ile uygulama yapılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe açmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın katılana ait araçtan ... marka ... model oto teyp başlığını çaldığı anlaşılmakla, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan söz konusu eşyanın değeri tespit edilerek, eşyanın değerinin miktar olarak az olması halinde TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; sanığın katılana ait araçtan ... marka ... model oto teyp başlığını çaldığı anlaşılmakla, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan söz konusu eşyanın değeri tespit edilerek, eşyanın değerinin miktar olarak az olması halinde TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanığın katılana ait aracın içinden 1 adet oto teyp başlığını alarak araçtan dışarı çıktığı sırada, kolluk görevlilerini gördüğü ve ... plakalı başka bir aracın içine saklandığı, kolluk görevlilerinin de sanığı müştekiye ait araçtan hırsızlık yaparken görmedikleri, 5908 sayılı sokak üzerinde park halindeki araçların yanındayken ... plakalı aracın içine saklanırken sanığı gördükleri, bunun üzerine sanığı yakaladıkları ve sanığın montunun cebindeki kabarıklığı görünce sanığın montunun cebinden 1 adet teyp başlığını çıkartıp kendi rızasıyla kolluk görevlilerine verdiği ve görevlilere şifahen ''suça konu eşyayı 5 metre gerideki ... plakalı araçtan çaldığını'' beyan ettiği, bunun üzerine kolluk görevlilerince müştekiye ait ... plakalı araçta yapılan kontrolde, sanığın belirttiği şekilde teyp başlığının olmadığının tespit edildiği ve suça konu eşyanın eksiksiz bir şekilde katılana soruşturma aşamasında teslim edildiği olayda eylemin tamamlandığı gözetilmeden sanık hakkında TCK'nın 35. maddesi uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini,

4-Sanığın yakalandığında üzerinde bulunan suça konu eşyayı kolluk görevlilerine kendi rızasıyla teslim edip, suça konu eşyayı çaldığı yeri gösterdiği ve çalınan eşyanın katılana iadesini sağladığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında TCK'nın 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

5-Sanığın UYAP'tan alınan güncel adli sicil kaydına göre, İzmir 3. Sulh Ceza Ceza Mahkemesi'nin 2009/759 Esas ve 2010/84 Karar numaralı, 20.01.2010 tarihinde kesinleşen, TCK'nın 191/1. maddesinden verilen 10 ay hapis cezası ile mahkumiyete ilişkin ilamının “Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçuna ilişkin olduğunun anlaşılması karşısında; 6545 sayılı Kanunla getirilen TCK'nın 191. maddesindeki değişiklikler ile koşullarının oluşması durumunda, "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması" ve “Davanın düşmesi” seçeneklerine de yer verilmesi nedeniyle, söz konusu ilamla ilgili olarak yasal değişiklik sonrası bir uyarlama işlemi yapılıp yapılmadığının araştırılıp, yapılmamışsa uyarlama yargılaması yapıldıktan sonra sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden, TCK'nın 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,

6-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

6-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

7-8,00 TL yargılama giderinin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanığa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca ceza süresi ve tekerrür bakımınından sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 17/04/2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5861, Karar No: 2007/9658, Tarih: 05.07.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/5861 E.  ,  2007/9658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı gerçek kişi, 11.10.2002 tarihli dilekçesiyle, ... Köyü 392 ve 395 parsel sayılı taşınmazların, 1952 yılında makiye ayrılmakla ormanla olan ilişkisinin kesildiği, yeniden Orman sınırları içinde aplike edilip, Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılmasının yasal dayanağı bulunmadığı, imar ve ihya edildiği ve önceki zilyet ile birlikte eklemeli olarak 20 yıldan fazla süreyle ... alanı olarak zilyet edildiği, kadastro tesbit tarihinden önce önceki zilyetler yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu iddiasıyla, Hazine adına oluşturulan tapu kayıtlarının iptalini ve adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın REDDİNE karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptal ve tescile ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde ilk orman kadastrosu 1946 yılında yapılıp kesinleşmiştir. Daha sonra, 1980 yılında yapılıp, 06.04.1981 tarihinde ilan edilen aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması, 1990 yılında yapılıp, 25.02.1991 tarihinde ilan edilen aplikasyon ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması dava tarihinden önce kesinleşmiştir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu ... Köyüne 1988 yılında yapılan kullanım kadastrosunda 392 ve 395 parsel sayılı sırasıyla 3444 m2 ve 16230 m2 yüzölçümündeki tarla nitelikli taşınmazlar, 1963 ila 1970 yılında yapılan ve 16.09.1972 ila 16.10.1972 tarihleri arasında ilan edilen kadastroda, 1946 yılında kesinleşen orman kadastrosu sınırları içindeki devlet ormanı olması nedeniyle 766 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince tesbit ve tescil harici bırakıldığı, 1983 yılında yapılan ve kesinleşen işlemde 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi uygulaması sonucu Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, 310 parsel sayısı ile Hazine adına tescil edildiği, 2924 sayılı yasa hükümlerine göre yapılan kadastroda öncesinde dava dışı 392 ila 398 sayılı parsellerin bir bütün olduğu, 109 tahrir numaralı vergi kaydıyla ... ait olduğu, taksim ve bağışlardan söz edilip, 392 sayılı parselin ... İse Atik, 395 sayılı parselin ise ... ..., ... ..., ... ve ... ...’un kullanımında olduğu yazılarak, Hazine adına tesbit edilmiştir.

Davacı gerçek kişi, taşınmazların makiye ayrılan yer olduğu, bu nedenle aleyhindeki mahkeme hükmünün bozulması isteğiyle temyiz ettiğinden, davanın özelliği nedeniyle maki tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.