muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2022/8891, Karar No: 2024/7314, Tarih: 27.12.2024

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, mesleki hayat özel hayat kavramı dışında tutulamayacağını; özel hayat unsurları gerekçe gösterilerek mesleki hayata getirilen sınırlamaların, bireyin sosyal kimliğini etkilediği ölçüde Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 8. maddesi kapsamına girebildiğini; bireylerin genellikle iş yaşamında dış dünyayla ilişkiler kurduğu ve bireyin kimliğini oluşturmasının ve sosyalleşmesinin önemli bir aracı olan dış dünyayla ilişki kurma hakkının bireyin iş çevresini de kapsadığını; bu durumun serbest meslek bağlamında özellikle geçerli olduğunu ifade etmiştir (Niemitz/Almanya, B. No: 137/1088, 16/12/1992, § 29; Özpınar/Türkiye, B. No :20999/04, 19/10/2010, § 45; Campagnano/İtalya, B. No: 77955/01, 23/3/2006, § 53; Sodan/Türkiye, B. No: 18650/05, 2/2/2016, § 37).
Anayasa’nın "Özel hayatın gizliliği" kenar başlıklı 20. maddesinin 1. fıkrasına göre,  herkes, özel hayatına saygı gösterilmesini hakkına sahiptir ve özel hayatın gizliliğine dokunulamaz.
Anayasa Mahkemesi, kişilerin mesleki hayatlarının onların özel hayatlarıyla sıkı bir irtibatın bulunduğu ve meslek hayatına yönelik tedbirlerin ya da müdahalelerin söz konusu olduğu dava süreçlerinde özel hayata saygı hakkının gündeme geldiğini yadsımadığı; kişinin mesleğinin, özel hayatının bir parçası olarak mesleki hayata yönelik tedbirlerin ya da müdahalelerin hangi durumlarda özel hayat kapsamında görülmeye uygun olduğu veya başvuru konusu edilen uyuşmazlıkların hangilerinin bu bağlamda uygulanabilir kabul edileceği hususlarında kararlarında belirttiği ölçütleri dikkate almaktadır (AYM; C. A. (3) [GK], B. No: 2018/10286, 02/07/2020, § 88; Ahmet Devlethan, B. No:  2018/11772, 20/10/2020, § 36-37). Kişinin ve toplumun refah, huzur ve mutluluğunu sağlamanın ön koşulu millî güvenlik ve kamu düzeninin tesisi olduğu, millî güvenlik ve kamu düzeninin sağlanmadığı bir ortamda hak ve özgürlüklerden gereği gibi yararlanılması, kişinin özel hayatına saygı gösterilmesinin mümkün olmadığını, bu kapsamda devletin hak ve özgürlükleri koruma ödevinin yanında millî güvenliği ve kamu düzenini sağlama görevi de bulunduğunu ifade etmektedir (AYM; Ö.N.M., B. No: 2014/14751, 15/2/2017, § 72).

Davalı idare Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğü Özel Hastaneler Dairesi Başkanlığı tarafından Mevzuat İşleri Dairesi Başkanlığına gönderilen 24/03/2023 tarihli, 212096980 sayılı yazıda (Danıştay Onuncu Dairesinin E:2022/8037 sayılı dosyasında bir örneği mevcuttur); en temel insan haklarından olan sağlıklı yaşam hakkının korunması için Sağlık Bakanlığı'na özel sektörde faaliyet gösteren sağlık kuruluşları üzerinde denetim, çalışma usul ve esaslarını denetleme yetkisinin 3359 sayılı Kanunun 3. ve 9. maddelerinin verdiği, planlama hükümlerinin mevzuatımıza 2008 yılında girdiği ve uygulanmakta olduğu, mevzuat hükümleri uyarınca planlamanın amacının atıl kapasite ve kaynak israfına neden olmadan sağlık insan gücünün kamu ve özel sektörü kapsayacak şekilde ülkede dengeli dağılımı olduğu, düzenleyici işlemlerle bu amaçların gerçekleştirilmesinin Sağlık Bakanlığının görev ve yetkisinde bulunduğu, 2022 yılı Kasım ayı verilerine göre muayehanesi olup özel hastanelerde en çok işlem yapan cerrahi uzmanlık dallarından 7 branş (Kadın Hastalıkları ve Doğum, Plastik Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi, Kulak Burun ve Boğaz Hastalıkları, Genel Cerrahi, Ortopedi ve Travmatoloji, Göz Hastalıkları, Beyin ve Sinir Cerrahisi) seçilerek Özel Muayehane, Özel Hastane, Sağlık Bakanlığı ve Diğer (Üniversite Hastaneleri ve diğer özel sağlık kuruluşları) sütunları altında sayı ve yüzde verilerek oluşturulan tablodaki verilerden görüleceği üzere, özel muayenehane hekimlerinin, muayenehanelerine başvuran hastalarının teşhis ve tedavilerini özel hastanelerde yapmasına herhangi bir düzenleme yapmadan müsaade edilmesinin, Bakanlıklarına mevzuat ile verilmiş planlama yetki ve sorumluluğunun sağlıklı bir şekilde yapılmasına engel olacağı, özel hekim muayenehanelerinin birinci basamak ayaktan teşhis ve tedavi hizmeti sunan sağlık hizmet sunucuları olarak belirlendiği, muayenehanede yapılacak tıbbi işlemler listesine 06/10/2022 tarihli Yönetmelik değişikliği ile herhangi bir kısıt getirilmediği, ayrıca muayenehaneler ile kamu özel hizmet dengesinin bozulması, özellikle akademisyenler tarafından verilen muayenehane hizmeti ile en önemli fonksiyonu olan tıp eğitimi akademik bilgi ve tecrübesinin aktarılmasında ciddi aksamalara neden olduğu yolunda açıklamalara yer verilerek düzenleyici işlemin hazırlama nedenlerinin ifade edildiği, mesleğini serbest olarak icra eden hekimlerine yönelik olarak Özel Hastaneler Yönetmeliğinde yapılan değişiklikler için gösterilen bu nedenlerin, Ayakta Teşhis ve Tedavi Yapılan Özel Sağlık Kuruluşları Hakkında Yönetmelik kurallarında da aynı içeriklerle aynı tarihlerde değişiklikler yapılması karşısında  geçerli olduğu görülmektedir.

Uyuşmazlığa konu edilen yönetmelik düzenlemelerinin "kendilerini doğuran kural tasarruf" olarak dayandığı hukuksal durumu ifade eden yasanın değişmesine dayandırılmadan, sadece davalı idarenin yasayla tanınan istihdam planlaması yetki ve sorumluluğundan hareketle; muayenehaneler ile kamu özel hizmet dengesinin bozulması, akademisyenler tarafından verilen muayenehane hizmeti ile tıp eğitimi akademik bilgi ve tecrübesinin aktarılmasında ciddi aksamalara neden olunması, özel muayenehane hekimlerinin, muayenehanelerine başvuran hastalarının teşhis ve tedavilerini tıp merkezlerinde yapmasına herhangi bir düzenleme olmaksızın müsaade edilemeyeceği yolunda davalı idare tarafından düzenlemelerin neden unsuru yönünden açıklamalarda bulunulmaktadır. Ancak bu düzenlemelerle, özellikli sağlık kamu hizmetinin gereklerine uygun şekilde yürütülmesi amacıyla idarece tespiti yapılan sorunların çözümünde -adeta tek başına- düzenleyici işlemle yıllık belirli sayıda sözleşme yapma hakkı tanınarak "kota ve kısıtlamaya" tabi tutulmak suretiyle kamu özel hizmet dengesini sağlayacağı, akademisyenlerin en önemli fonksiyonu olan tıp eğitimi akademik bilgi ve tecrübesinin aktarılması imkanının arttırılmasında etkin bir yöntem olacağı öngörülmekteyse de; özel sağlık hizmet sunumu içinde yer alan muayenehanelerden özel sağlık kuruluşlarına doğru bir yönelme sonucunu ortaya çıkarabileceğinin göz ardı edilemeyecek olması, ulaşılmak istenen hedef ile kullanılan aracın -yasal dayanağın sınırları dışında yapılan değişikliklerle- idarece örnekleri verilen özellikle cerrahi branşlarda hekimlik mesleğinin serbest olarak icra edilmesini aşırı derecede zorlaştırarak adeta imkansız kılacak nitelik taşıması, muayenehanenin hizmet verdiği ilde ilgili branşta hizmet verebilmesi için getirilen kota ve kısıtlamalar nedeniyle sözleşme akdedebileceği uygun özel sağlık kuruluşu bulun(a)maması ve başka bir ilde sözleşme imzalanma zorunluluğuyla karşılaşılması, idarenin görev, yetki ve sorumlulukları ile idarenin organları ve hizmetlerinin ayrılmaz parçası olan hekimler (muayenehane özelinde serbest meslek icra eden hekimler) arasında sürdürülmesi gereken adil denge gözetilmeksizin ölçülülük ilkesine aykırı olacak şekilde serbest olarak da yapılabilecek Anayasal koruma gören mesleki çalışma hak ve sözleşme özgürlüğünün, kota kapsamında sınırlı sayıdaki tıp merkezleri ve/veya özel hastaneler ile ancak sözleşme yapma imkanı tanınmak suretiyle kısıtlanması, aynı zamanda özel hayata saygı hakkının ihlal edilmesi, hastanın hekim ile birlikte imkan ve kabiliyetleri farklı olan özel sağlık kuruluşunu seçme hakkının, tıbbi gerekler ile kişiye özü nedenler (kişinin mali vb şartları ile özel sağlık sigortalarının kişiye tanıdığı imkanlar gibi) dışında belirsiz şekilde daraltılması ve sağlıklı yaşam hakkının bu şekilde ihlal edilmesi sonucunu da ortaya çıkaracağından, davalı idarenin savunmasının işlemin kurulması açısından yeterli olduğunun kabulü mümkün olmamıştır.

Ayrıca, özel muayenehane hekimlerinin, muayenehanelerine başvuran hastalarının teşhis ve tedavilerini tıp merkezlerinde yapmasına ilişkin "düzenleme yapma" ihtiyacını karşılamanın tek ve geçerli yönteminin, sadece yıllık sözleşme imzalamak suretiyle kota ve sınırlandırmaya tabi tutulması olarak görülmesi hukuken kabul edilecek nitelikte görülmemiştir.
Yönetmelik değişikliğinin öngördüğü "ve hastanın tedavi bilgileri tedavi olacağı tıp merkezine, Muayene Bilgi Yönetimi Sistemi (MBYS) üzerinden gönderilir." ibaresi içeren beşinci cümlesinin iptali istemine gelince;
6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu'nun 6. maddesi kişisel verilerin, ilgili kişinin açık rızası olmaksızın aktarılamayacağını kurala bağlamaktadır. Maddenin devamında ilgili kişinin açık rızası aranmaksızın aktarılabileceği haller sayılmaktadır. Bunlar; Kanunun 5. maddenin 2. fıkrasında sayma suretiyle belirlenen özel hallerin yanı sıra, yeterli önlemlerin alınması kaydıyla sağlığa ilişkin kişisel verilerin ancak kamu sağlığının korunması, koruyucu hekimlik, tıbbî teşhis, tedavi ve bakım hizmetlerinin yürütülmesi, sağlık hizmetleri ile finansmanının planlanması ve yönetimi amacıyla, sır saklama yükümlülüğü altında bulunan kişiler veya yetkili kurum ve kuruluşlar tarafından ilgilinin açık rızası aranmaksızın işlenebilmesini öngören Kanunun 6. maddenin 3. fıkrasında belirtilen şartlardan birinin bulunmasıdır.
Ayakta Teşhis ve Tedavi Yapılan Özel Sağlık Kuruluşları Hakkında Yönetmeliğin "Kayıt ve defterler" başlıklı 27. maddesinin 1. fıkrası, sağlık kuruluşuna başvuran hastanın, protokol defterine kaydedileceğini, sağlık kuruluşunda, Müdürlük tarafından tasdik edilmiş protokol kayıt defteri, adlî rapor kayıt defteri, cerrahi müdahale kayıt defteri, laboratuvar kayıt defteri, pansuman ve enjeksiyon kayıt defterinin bulunacağını, her tabibin, çalıştığı sağlık kuruluşunun ismini taşıyan reçeteyi kullanacağını ve bu reçeteyi kendinin imzalayacağı ve kaşesini basacağını öngörmüştür.

Uyuşmazlık konusu düzenleme ile sağlık kuruluşuna başvurmayan, özel muayene giden ancak henüz hangi özel sağlık kuruluşa başvurma iradesi ortaya çıkmayan, bu tıp merkezinde tıbbî teşhis, tedavi, bakım gibi hizmetlere başlanılmadığı, ancak bu sağlık kuruluşunda tedavi olunacağı kabulüne dayanılarak hastanın sağlığına ilişkin kişisel verilerden olan tedavi bilgilerinin Muayene Bilgi Yönetimi Sistemi (MBYS) üzerinden önceden aktarılmasına olanak sağlanması yasal düzenlemeye aykırılık oluşturur.Hastanın sağlık kuruluşuna başvurması ile birlikte ancak kişisel sağlık bilgilerin kayıt altına alınması ve aktarılması imkanı 6698 sayılı Kanun ile anılan Yönetmeliğin 27. maddesinin gereği olarak ortaya çıkacağından, tıp merkezine başvuru yapılmadan önce veri aktarılmasını öngören dava konusu cümledeki  "ve hastanın tedavi bilgileri tedavi olacağı tıp merkezine, Muayene Bilgi Yönetimi Sistemi (MBYS) üzerinden gönderilir." ibaresinde hukuka uyarlık görülmemiştir. Dava konusu beşinci cümlenin diğer kısmı, yasal durumu açıklayan bir yön taşımakta olup, hukuka aykırı bir yönü bulunmamaktadır.
Yönetmelik değişikliğiyle getirilen "özel sağlık kuruluşunun ilgili birim sorumlusu ve mesul müdür" ibaresinin yer aldığı yedinci cümlesinin iptali istemi incelendiğinde;
İptali istenilen cümlede: "Tıp merkezinde gerçekleştirilecek ayakta veya yatarak tedavi öncesi muayenehane hastalarına ilişkin bilgilendirilmiş rıza formu hasta veya kanuni temsilcisi, muayenehane hekimi, özel sağlık kuruluşunun ilgili birim sorumlusu ve mesul müdür tarafından imzalanır." kuralı yer almaktadır.
Kural, tıp merkezinde gerçekleştirilecek ayakta veya yatarak tedavi öncesi muayenehane hastalarına ilişkin bilgilendirilmiş rıza formunun, hasta veya kanuni temsilcisi ile muayenehane hekiminin yanı sıra özel sağlık kuruluşunun ilgili birim sorumlusu ve mesul müdürünün imza şartını getirmektedir. Dava dilekçesinde düzenlemenin yasal dayanağı olmadığı, hasta mahremiyetinin ihlali niteliği taşıdığı öne sürülmesine karşın, davalı idare tarafından söz konusu kuralla ilgili olarak açıklama yapılmadığı görülmektedir.
1219 sayılı Kanun'un 70. maddesinde: "Tabipler, diş tabipleri ve dişçiler yapacakları her nevi ameliye için hastanın, hasta küçük veya tahtı hacirde ise veli veya vasisinin evvelemirde muvafakatını alırlar. Büyük ameliyei cerrahiyeler için bu muvafakatin tahriri olması lazımdır. (Veli veya vasisi olmadığı veya bulunmadığı veya üzerinde ameliye yapılacak şahıs ifadeye muktedir olmadığı takdirde muvafakat şart değildir.) Hilafında hareket edenlere ikiyüzelli Türk Lirası idarî para cezası verilir.
Bu Kanunda yazılı olan idarî para cezaları mahallî mülkî amir tarafından verilir." kuralı yer almaktadır.
1219 sayılı Yasa, tabipler, diş tabipleri ve dişçilerin yapacakları "her nevi ameliye" için muvafakat alma şartını ayrıntıları ile göstermekte, aksi durumu cezai müeyyideye bağlamaktadır.

Bu Kanunda yazılı olan idarî para cezaları mahallî mülkî amir tarafından verilir." kuralı yer almaktadır.
1219 sayılı Yasa, tabipler, diş tabipleri ve dişçilerin yapacakları "her nevi ameliye" için muvafakat alma şartını ayrıntıları ile göstermekte, aksi durumu cezai müeyyideye bağlamaktadır.
Hasta Hakları Yönetmeliği'nin  4. maddesinin g) bendinde "Tıbbi müdahale: Tıp mesleğini icraya yetkili kişiler tarafından uygulanan, sağlığı koruma, hastalıkların teşhis ve tedavisi için ilgili meslekî yükümlülükler ve standartlara uygun olarak tıbbın sınırları içinde gerçekleştirilen fizikî ve ruhî girişimi"; ğ) bendinde "Bilgilendirme: Yapılması planlanan her türlü tıbbi müdahale öncesinde müdahaleyi gerçekleştirecek sağlık meslek mensubu tarafından kişiye gerekli bilginin verilmesini"; h) bendinde de "Rıza: Kişinin tıbbi müdahaleyi serbest iradesiyle ve bilgilendirilmiş olarak kabul etmesini" ifade edeceği şeklinde tanımlanmıştır.
"Rıza formu" başlıklı 26. maddesinde ise: "Mevzuatta öngörülen durumlar ile uyuşmazlığa mahal vermesi tıbben muhtemel görülen tıbbi müdahaleler için sağlık kurum ve kuruluşunca 15 inci maddedeki bilgileri içeren rıza formu hazırlanır. Rıza formunda yer alan bilgiler; sözlü olarak hastaya aktarılarak rıza formu hastaya veya kanuni temsilcisine imzalatılır. Rıza formu iki nüsha olarak imza altına alınır ve bir nüshası hastanın dosyasına konulur, diğeri ise hastaya veya kanuni temsilcisine verilir. Acil durumlarda tıbbi müdahalenin hasta tarafından kabul edilmemesi durumunda, bu beyan imzalı olarak alınır, imzadan imtina etmesi halinde durum tutanak altına alınır. Rıza formu bilgilendirmeyi yapan ve tıbbi müdahaleyi gerçekleştirecek sağlık meslek mensubu tarafından imzalanır. Verilen bilgilerin doğruluğundan ilgili sağlık meslek mensubu sorumludur. Rıza formları arşiv mevzuatına uygun olarak muhafaza edilir." kuralı bulunmaktadır.
Hasta Hakları Yönetmeliğinde ifade edilen "sağlık meslek mensubu" kavramı, sağlık Meslek Mensupları ile Sağlık Hizmetlerinde Çalışan Diğer Meslek Mensuplarının İş ve Görev Tanımlarına Dair Yönetmelikte düzenleme konusu olmuştur. Yönetmeliğin 4. maddesine göre, "Sağlık meslek mensupları", tabip, diş tabibi, eczacı, hemşire, ebe ve optisyen ile 1219 sayılı Kanunun Ek 13. maddesinde tanımlanan diğer meslek mensuplarını ifade etmekte, "Sağlık hizmetlerinde çalışan diğer meslek mensupları" ise, sağlık meslek mensubu olmadığı halde, sağlık hizmet sunumu çerçevesinde özgün görevi olan ve bu alanda çalışan diğer meslek mensupları olarak tanımlanmakta olduğu görülmektedir.

"Her nevi ameliye" olarak yasada ifadesini bulan, tıp mesleğini icraya yetkili kişiler tarafından uygulanan, sağlığı koruma, hastalıkların teşhis ve tedavisi için ilgili meslekî yükümlülükler ve standartlara uygun olarak tıbbın sınırları içinde gerçekleştirilen fizikî ve ruhî girişim olarak tanımlanan tıbbi müdahaleyi gerçekleştirecek ve bu konuda bilgilendirmeyi yapan sağlık meslek mensubu tarafından, sağlık kurum ve kuruluşunca hazırlanacak rıza formunun hastaya veya kanuni temsilcisi ile birlikte imza altına alınması dışında, bilgilendirme kapsamında yer almayan, bu esnada görev üstlenmeyen üçüncü kişiler (birim sorumsu ile mesul müdür dahil) tarafından da imzalanması, yasal düzenlemeye, belgenin niteliğine, düzenlenme şekli ve amacına aykırılık taşıyacaktır.
Özel sağlık kuruluşunun ilgili birim sorumlusu ve mesul müdürünün, "tıbbi müdahaleyi gerçekleştirecek sağlık mensubu" olmadığı durumda, bu belge yönünden sorumlulukları ilgili Yönetmeliğin içereceği bilgilerin yer aldığı rıza forumunun hazırlanması ve tıbbi müdahale öncesinde imzalanmış bu formun arşiv mevzuatına göre muhafazası oluşturmaktadır.
İptali istenilen yedinci cümlenin "özel sağlık kuruluşunun ilgili birim sorumlusu ve mesul müdür" ibaresinin hukuka aykırılı olması nedeniyle iptali, cümlenin diğer kısmının yasal düzenlemeye uygun olarak düzenlenmesi karşısında bu yönden davanın reddi gerekmektedir.
Uyuşmazlığa konu Yönetmeliğin 2. maddesi ile değiştirilen Ayakta Teşhis ve Tedavi Yapılan Özel Sağlık Kuruluşları Hakkında Yönetmeliğin Ek 1. maddesinin on ikinci fıkrasının diğer kısımlarına gelince:
 Yönetmelik değikliğine konu Ek 1. maddesinin on ikinci fıkrasının incelemesi yapılan birinci, ikinci, üçüncü, dördüncü, beşinci ve yedinci cümlelerinde incelenmesi yapılmayan kısımlarda, hastaya sunulan teşhis ve tedavi hizmetlerinden muayenehane hekimi ve tıp merkezinin müştereken sorumlu olacağı; bu hekimlere hizmet sunan tıp merkezinin mesul müdürünün her ay sonu itibarıyla tedavi edilen hasta sayısı ve hekim ismi ile rıza formunu müdürlüğe bildireceği; ayrıca bu şekilde tedavi gören hastalara ayrıntılı fatura düzenleneceğine dair kurallar yer almaktadır.
 Muayenehanesi bulunan hekimlerin muayenehanelerine müracaat eden hastaların tıp merkezlerinde görülecek teşhis ve tedavi süreçlerinde hizmet sunumunda standart sağlanması, eksikliklerin ve aksaklıkların önlenmesi amacıyla tedaviyi üstlenen muayenehane hekiminin yanı sıra tedavinin yürütüldüğü tıp merkezinin de bu hizmetten kendi yönünden sorumlu tutulmasını öngören, sağlık hakkını esas alarak hasta sağlığı, toplum sağlığı ile idarenin kesintisiz, düzenli ve güvenilir bir sağlık sistemi içinde hizmetin niteliği ve önemine uygun olarak sunulmasında üstlendiği görev ile denetim sorumluluğu gereklerine uygun olarak kamu yararı amacıyla tesis edilen düzenlemelerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Davalı idarenin sağlık hizmetinin etkin yürütülebilmesi, sağlık hizmetlerinin planlanması, kayıt dışı ekonominin engellenmesi, hasta ve hekim haklarında mağduriyet yaşanmamasına dönük olarak söz konusu sağlık hizmetinin kayıt altına alınması maksadıyla muayenehane hekimlerine hizmet sunan tıp merkezinin mesul müdürünün her ay sonu itibarıyla tedavi edilen hasta sayısı ve hekim ismi ile rıza formunu müdürlüğe bildirmesine ve bu şekilde tedavi gören hastalara ayrıntılı fatura düzenlenmesi gerektiğine yönelik getirilen düzenlemelerde hukuka aykırı bir yön bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
Açıklanan nedenlerle, dava konusu edilen Yönetmeliğin Ek 1. maddesinin on ikinci fıkrasının birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü cümleleri ile beşinci cümlenin  "ve hastanın tedavi bilgileri tedavi olacağı tıp merkezine, Muayene Bilgi Yönetimi Sistemi (MBYS) üzerinden gönderilir." ibaresi ve yedinci cümlenin "özel sağlık kuruluşunun ilgili birim sorumlusu ve mesul müdür" ibaresinin iptali, diğer kısımları yönünden ise davanın reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Onuncu Dairesince duruşma için taraflara önceden bildirilen 14/11/2024 tarihinde, davacı vekili Av....'in ve davalı idare vekili Hukuk Müşaviri Av. ...'in geldikleri, Danıştay Savcısının hazır bulunduğu görülmekle, açık duruşmaya başlandı. Taraflara usulüne uygun olarak söz verilerek dinlendikten ve Danıştay Savcısının düşüncesi alındıktan sonra taraflara son kez söz verilip duruşma tamamlandı. Dairemizin 14/11/2024 tarih ve E:2023/2064 sayılı dosyasında yapılan ara kararın cevabının bakılan uyuşmazlığın çözümünü etkileyeceği anlaşıldığından, 14/11/2024 tarihinde verilen bekletme kararı sonrası anılan dosyada ara kararının cevabının geldiği görülmekle, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE	:
MADDİ OLAY :
15/02/2008 tarih ve 26788 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Ayakta Teşhis ve Tedavi Yapılan Özel Sağlık Kuruluşları Hakkında Yönetmeliğin "Sağlık kuruluşlarının kalite ve verimliliğini artırmak amacıyla izin verilebilecek hususlar" başlıklı ek 1. maddesinin -12/12/2017 tarih ve 30268 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Ayakta Teşhis ve Tedavi Yapılan Özel Sağlık Kuruluşları Hakkında Yönetmeliğin 5. maddesi ile değişik- on ikinci fıkrası;

İNCELEME VE GEREKÇE	:
MADDİ OLAY :
15/02/2008 tarih ve 26788 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Ayakta Teşhis ve Tedavi Yapılan Özel Sağlık Kuruluşları Hakkında Yönetmeliğin "Sağlık kuruluşlarının kalite ve verimliliğini artırmak amacıyla izin verilebilecek hususlar" başlıklı ek 1. maddesinin -12/12/2017 tarih ve 30268 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Ayakta Teşhis ve Tedavi Yapılan Özel Sağlık Kuruluşları Hakkında Yönetmeliğin 5. maddesi ile değişik- on ikinci fıkrası; 
"1219 sayılı Kanun'un 12 nci maddesine uygun olmak kaydıyla, mesleğini serbest olarak icra eden hekimler muayenehanesine müracaat eden hastalarının teşhis ve tedavisini tıp merkezlerinde yapabilirler. Hastaya sunulan teşhis ve tedavi hizmetlerinden muayenehane hekimi ve tıp merkezi müştereken sorumludur. Bu durumdaki hastalar, tıp merkezindeki tedavi masraflarının kendileri tarafından karşılanacağı hususunda bilgilendirilir ve buna ilişkin rıza formu hastaya veya kanuni temsilcisine imzalatılır. Bu hekimlere hizmet sunan tıp merkezinin mesul müdürü her ay sonu itibariyle tedavi edilen hasta sayısı ve hekim ismi ile rıza formunu müdürlüğe bildirir. Ayrıca bu şekilde tedavi gören hastalara ayrıntılı fatura düzenlenir." şeklinde iken,
06/10/2022 tarih ve 31975 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Ayakta Teşhis ve Tedavi Yapılan Özel Sağlık Kuruluşları Hakkında Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 2. maddesi ile,