muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2024/3926, Karar No: 2024/5361, Tarih: 15.10.2024

Asıl borçlu şirkette 12/02/2010-10/01/2011 ve 06/05/2014-26/09/2016 tarihleri arasında kanuni temsilcilik görevinde bulunan davacının, 2010 yılının Ocak-Mart dönemine ait kamu alacağının 01/01/2010-11/02/2010 tarihleri arasına isabet eden kısmına yönelik olarak davacının takibinde hukuka uygunluk bulunmadığı, 2011 yılının Ocak-Mart ve aynı yılın Ocak-Aralık dönemine ait kamu alacaklarının 01/01/2011-10/01/2011 tarihleri arasına isabet eden kısmına yönelik olarak davacının takibinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle tarafların istinaf başvurusu kabul edilerek Mahkeme kararı kaldırıldıktan sonra dava konusu ödeme emrinin 2011 yılının Ocak-Mart ve aynı yılın Ocak-Aralık dönemine ait kamu alacaklarının 01/01/2011-10/01/2011 tarihleri arasına isabet eden kısmı yönlerinden dava reddedilmiş, 2010 yılının Ocak-Mart dönemine ait kamu alacağının 01/01/2010-11/02/2010 tarihleri arasına isabet eden kısmı ise iptal edilmiştir.
TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI: Davalı idare tarafından, hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
Davacı tarafından, dava konusu ödeme emri içeriği borçların asıl borçlu şirket tarafından yapılandırıldığı, yapılandırma tarihinde kanuni temsilci olmadığından sorumluluğunun bulunmadığı, borçların zamanaşımına uğradığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI:  Taraflarca savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...''İN DÜŞÜNCESİ:Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin 2. fıkrası uyarınca davacının duruşma istemi yerinde görülmeyerek ve dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin işin gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:	
	MADDİ OLAY : 
	Davacının bir dönem kanuni temsilcisi olduğu ... Hafriyat Nakliyat Metal Gıda Tekstil Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi tarafından vergi borçlarının 07/10/2016 ve 23/11/2016 tarihlerinde 6736 sayılı Kanun, 17/07/2018 tarihinde 7143 sayılı Kanun kapsamında yapılandırıldığı, taksitlerin süresinde ödenmemesi nedeniyle yapılandırmaların 18/06/2017 ve 22/05/2019 tarihlerinde iptal edildiği anlaşılmıştır.
	Davacı tarafından istinaf başvuru dilekçesinde; asıl borçlu şirketin borçlarını yapılandırdığı ve yapılandırma sırasında kendisinin kanuni temsilcilik sıfatının bulunmadığından söz konusu borçlardan sorumluluğunun bulunmadığı iddia edilmiş olmasına rağmen temyiz istemine konu edilen Vergi Dava Dairesi kararında bu hususta bir değerlendirme yapılmadan karar verilmilştir.
	İLGİLİ MEVZUAT:

Davacı tarafından istinaf başvuru dilekçesinde; asıl borçlu şirketin borçlarını yapılandırdığı ve yapılandırma sırasında kendisinin kanuni temsilcilik sıfatının bulunmadığından söz konusu borçlardan sorumluluğunun bulunmadığı iddia edilmiş olmasına rağmen temyiz istemine konu edilen Vergi Dava Dairesi kararında bu hususta bir değerlendirme yapılmadan karar verilmilştir.
	İLGİLİ MEVZUAT:
	2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 22. maddesinin 1. fıkrasında; konular aydınlandığında meselelerin sırasıyla oya konulacağı ve karara bağlanacağı, kararlarda bulunacak hususları düzenleyen 24. maddesinin (b) bendinde, davacının ileri sürdüğü olaylar ve hukuki sebepler ile istem sonucunun kararda belirtileceği, (e) bendinde, kararın dayandığı hukuki sebeplerin, gerekçe ve hükmün kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu kurala bağlanmış, 49. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendinde ise usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması bozma sebebi olarak sayılmıştır.
	HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 
	Davacının uyuşmazlığın çözümünü etkileyici mahiyetteki yapılandırma iddiası hakkında herhangi bir değerlendirme yapılmaması yargılama hukukuna uygun düşmemiştir. 
	Öte yandan, dava konusu ödeme emrinde 2011 yılına ait kurumlar vergisi yer almamasına rağmen Vergi Dava Dairesince söz konusu kamu alacağına ilişkin değerlendirme yapılarak karar verildiğinden yeniden verilecek kararda bu hususun da gözetileceği tabiidir.
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının BOZULMASINA, 15/10/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/633, Karar No: 2024/3958, Tarih: 15.10.2024

"İçtihat Metni"
            T.C.
   D A N I Ş T A Y
ONÜÇÜNCÜ DAİRE
Esas   No : 2023/633
Karar  No : 2024/3958 
DAVACI	: ... Solar Enerji A.Ş.
VEKİLİ	: Av. ...
DAVALI	: ... Kurumu  
VEKİLİ	: Av. ...
 
İSTEMİN KONUSU	: 30/12/2022 tarih ve 32059 (2. Mükerrer) sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan, 29/12/2022 tarih ve 11537 sayılı Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu (Kurul) kararının EK-2'sinde yer alan 01/01/2023 tarihinden itibaren uygulanacak Nihai Tarife Tablosu’nun "Lisanssız Üreticilere İlişkin Tek Terimli Dağıtım Tarifesi" başlığı altında dağıtım bedelinin 66,8442 kr/kWh olarak belirlenmesine ilişkin kısmının iptali istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI  :
Dağıtım bedelinde yapılan artışın lisanssız üreticiler için %132 oranında olduğu, artış oranının fahiş düzeyde ve öngörülemez nitelikte olduğu, yapılan artışın gerekçesinin belirsiz olduğu ve artış oranı belirlenirken hangi objektif kriterlerin veya hesaplama tekniğinin kullanıldığının bilinmediği, enflasyon oranının üzerinde artış yapıldığı, dağıtım şirketlerinin lehine düzenleme yapıldığı, takdir yetkisinin kötüye kullanıldığı, maliyet artışındaki tüm yükün lisanssız üreticilere yüklendiği, dava konusu işlem nedeniyle finansal olarak zor duruma düşüldüğü, lisanslı üreticiler ile lisanssız üreticiler arasında ayrım yapıldığı ve lisanssız üreticilerin aleyhine olacak şekilde düzenleme yapıldığı, sistem kullanım bedellerinde lisanssız üreticiler yönünden 31/12/2021 tarihine kadar uygulanan %75 oranındaki indirimin kaldırılması sonrasında yapılan artışın adeta ikinci bir cezalandırma niteliğinde olduğu, dava konusu işlemde kamu yararı bulunmadığı ileri sürülmektedir.
DAVALININ SAVUNMASI :
Öncelikle, usule ilişkin olarak, davanın süresinde açılmadığının tespiti hâlinde süre aşımı yönünden reddi gerektiği ileri sürülmüştür.

DAVALININ SAVUNMASI :
Öncelikle, usule ilişkin olarak, davanın süresinde açılmadığının tespiti hâlinde süre aşımı yönünden reddi gerektiği ileri sürülmüştür.
Esasa ilişkin olarak ise, kamu hizmeti niteliğindeki dağıtım faaliyetinin yerine getirilebilmesi için oluşan maliyetin dağıtım bedeli olarak kullanıcılara yansıtıldığı, dağıtım sistemi kullanıcılarına uygulanmakta olan dağıtım bedellerinin 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17. maddesinde sayılan unsurlar dikkate alınarak hesaplandığı, üreticiler ve tüketicilere yansıyacak fiyatlar üzerinden bir denge gözetilerek ve aralarında benzerlik kurulabilen kullanıcılara aynı fiyatın uygulanması suretiyle işlem tesis edildiği,  21 dağıtım şirketi için onaylanan gelir tavanının bir kısmının üreticilere bir kısmının ise tüketicilere yansıtıldığı, dolayısıyla üreticilerin dağıtım bedelinde bir azalışın tüketicilerin dağıtım bedelinde bir artışa, tam tersine üreticilerin dağıtım bedelinde bir artış tüketicilerin dağıtım bedelinde bir azalışa sebep olabileceği, kamu yararı gözetilerek işlem tesis edildiği, dağıtım tarifesi içerisinde dikkate alınan unsurların üreticilere ve tüketicilere yansıtılması hususunda makul bir dengenin gözetildiği, dağıtım bedellerinde ancak ve ancak enflasyon oranı ile sınırlı bir şekilde artırım yapılabileceği anlamını çıkarmanın doğru olmadığı, enflasyon oranının tarife hesaplamalarında dikkate alınan unsurlardan yalnızca biri olmakla birlikte tarife kapsamında onaylanan fiyatlardaki artışların tek sebebi olmadığı, kullanıcılara yansıtılması gereken fiyat artışları doğru yansıtılmadığı takdirde düzenlemeye tabi faaliyetin kaliteli ve sürekli olarak yürütülmesinde aksaklıklar meydana geleceği, üreticilerin satmış olduğu elektrik fiyatında da artış yaşandığından mağduriyetten söz edilemeyeceği, lisanslı ve lisanssız üreticilerin yükümlülükleri bakımından pek çok farklılık bulunması nedeniyle eşitlik ilkesine aykırı bir durum bulunduğu iddiası gerçeği yansıtmadığı, dava konusu işlemin hukuka uygun olduğu savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ: Davanın reddi gerektiği düşünülmektedir.
DANIŞTAY SAVCISI ...'NIN DÜŞÜNCESİ : Dava, 30/12/2022 tarih ve 32059 2. Mükerrer sayılı Resmi Gazetede yayımlanan, 29/12/2022 tarih ve 11537 sayılı Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu (Kurul) kararının EK-2'sinde yer alan 01/01/2023 tarihinden itibaren uygulanacak Nihaî Tarife Tablosu’nun "Lisanssız Üreticilere İlişkin Tek Terimli Dağıtım Tarifesi" başlığı altında dağıtım bedelinin 66,8442 kr/kWh olarak belirlenmesine ilişkin kısmının iptali istemiyle açılmıştır.

DANIŞTAY SAVCISI ...'NIN DÜŞÜNCESİ : Dava, 30/12/2022 tarih ve 32059 2. Mükerrer sayılı Resmi Gazetede yayımlanan, 29/12/2022 tarih ve 11537 sayılı Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu (Kurul) kararının EK-2'sinde yer alan 01/01/2023 tarihinden itibaren uygulanacak Nihaî Tarife Tablosu’nun "Lisanssız Üreticilere İlişkin Tek Terimli Dağıtım Tarifesi" başlığı altında dağıtım bedelinin 66,8442 kr/kWh olarak belirlenmesine ilişkin kısmının iptali istemiyle açılmıştır.
31/12/2015 tarih ve 29579 (4. Mükerrer) sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu'nun 30/12/2015 tarih ve 5999-3 sayılı kararıyla belirlenen Dağıtım Lisansı Sahibi Tüzel Kişiler ve Görevli Tedarik Şirketlerinin Tarife Uygulamalarına İlişkin Usul ve Esaslar (Esaslar)'ın 16/2. maddesinde, "21'inci maddede belirtilen bağlantı durumlarına göre, dağıtım sistemi kullanıcısı üreticilere sadece üretim faaliyetleri için dağıtım bedeli ve bu maddenin üçüncü ve dördüncü fıkralarında belirtilen koşullar çerçevesinde reaktif enerji bedeli uygulanır." hükmü yer almakta iken, 29/12/2016 tarih ve 29933 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu'nun 26/12/2016 tarih ve 6808 sayılı kararı ile Esaslar'ın 16/2. maddesinin, "21'inci maddede belirtilen bağlantı durumlarına göre, dağıtım sistemi kullanıcısı üreticilere üretim faaliyetleri için dağıtım bedeli, güç bedeli ve gerekmesi hâlinde güç aşım bedelinin yanı sıra bu maddenin üçüncü ve dördüncü fıkralarında belirtilen koşullar çerçevesinde reaktif enerji bedeli de uygulanır. Elektrik Piyasası Kanununun 14'üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamındaki lisanssız üreticilere uygulanan dağıtım sisteminin kullanımına ilişkin bedeller, üretim tesislerinin sistem üzerinde oluşturdukları ek maliyetler dikkate alınarak farklılaştırılabilir. Söz konusu lisanssız üreticilere uygulanan dağıtım sisteminin kullanımına ilişkin bedeller, 31/12/2017 tarihinden önce geçici kabul alan tesisler için 10/5/2005 tarihli ve 5346 sayılı Yenilenebilir Enerji Kaynaklarının Elektrik Enerjisi Üretimi Amaçlı Kullanımına İlişkin Kanun kapsamında belirlenen fiyatlardan yararlanılan süre boyunca Kurul tarafından belirlenecek oranda indirimli uygulanır." şeklinde değiştirilmesine karar verilmiştir.

Buna göre, 5999-3 sayılı Esaslar'ın 16. maddesinde, 26/12/2016 tarih ve 6808 sayılı Kurul kararıyla yapılan değişikliklik uyarınca 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 14. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi kapsamındaki lisanssız üreticilere uygulanan dağıtım sisteminin kullanımına ilişkin bedeller, üretim tesislerinin sistem üzerinde oluşturdukları ek maliyetler dikkate alınarak farklılaştırılabilecek ve 31/12/2017 tarihinden önce geçici kabul alan tesisler için lisanssız üreticilere uygulanan dağıtım sisteminin kullanımına ilişkin bedeller, 5346 sayılı Yenilenebilir Enerji Kaynaklarının Elektrik Enerjisi Üretimi Amaçlı Kullanımına İlişkin Kanun kapsamında belirlenen fiyatlardan yararlanılan süre (on yıl) boyunca Kurul tarafından belirlenecek oranda indirimli uygulanabilecektir.
Anılan değişikliğin hayata geçirilmesi amacıyla tesis edilen 01/01/2017-31/03/2017 tarihleri arasında uygulanacak çeyrek dönem tarife tablolarının belirlendiği 29/12/2016 tarih ve 6838 sayılı Kurul kararının (c) maddesinde, dağıtım bedelleri yönünden, tek terimli tarife sınıfına tabi üreticiler için veriş yönünde dağıtım bedeli, 31/12/2017 tarihinden önce geçici kabul alan lisanssız üretim tesisleri için dağıtım bedeli ve 31/12/2017 tarihinden sonra geçici kabul alan lisanssız üretim tesisleri için dağıtım bedeli şeklinde farklılaştırmaya gidilmiş; 31/12/2017 tarihinden önce geçici kabul alan lisanssız üretim tesisleri için dağıtım bedelinin 5346 sayılı Kanun kapsamında belirlenen fiyatlardan yararlanılan süre boyunca söz konusu tarife üzerinden %75 oranında indirimli uygulanmasına karar verilmiştir.
Ardından, 11/05/2017 tarih ve 7070 sayılı Kurul kararıyla, 5999-3 sayılı Esaslar'ın 16/2. maddesi ile 29/12/2016 tarih ve 6838 sayılı Kurul kararında yapılan değişiklikle, 31/12/2017 tarihinden önce ilgili şebeke işletmecisinden geçici kabule hazır tutanağı alan tesisler için geçici kabulün bu tutanağa istinaden yapılması halinde lisanssız üreticilere uygulanan dağıtım sisteminin kullanımına ilişkin bedellerin indirimli uygulanacağı belirtilmek suretiyle, 31/12/2017 tarihinden önce geçici kabul alan lisanssız üretim tesisleri için 6838 sayılı Kurul kararı ile getirilen geçiş düzenlemesinin kapsamı genişletilerek, 31/12/2017 tarihinden önce ilgili şebeke işletmecisinden geçici kabule hazır tutanağı alan tesisler için de geçici kabullerin bu tutanağa bağlanması halinde uygulanacak dağıtım tarifesinde on yıl boyunca %75 oranında indirim  uygulanacağı düzenlenmiştir.

Daha sonra, Kurul'un 30/12/2021 tarih ve 10699 sayılı kararı ile, Esasların 16. maddesi değiştirilerek ikinci fıkrasının son cümlesinde yer alan "Söz konusu lisanssız üreticilere uygulanan dağıtım sisteminin kullanımına ilişkin bedeller, 31/12/2017 tarihinden önce geçici kabul alan tesisler için 10/5/2005 tarihli ve 5346 sayılı Yenilenebilir Enerji Kaynaklarının Elektrik Enerjisi Üretimi Amaçlı Kullanımına İlişkin Kanun kapsamında belirlenen fiyatlardan yararlanılan süre boyunca Kurul tarafından belirlenecek oranda indirimli uygulanır." düzenlemesi madde metininden çıkartılmış, 16. maddesinin 5. fıkrasının (c) bendinde, "Dağıtım seviyesinde kurulan lisanssız elektrik üretim tesislerinin ilişkili tüketim tesislerinin farklı ölçüm noktasında iletim sistemine bağlı olması halinde üretim tesisinden sisteme verilen enerji miktarının tamamı için lisanssız üreticilere ilişkin tek terimli dağıtım tarifesi uygulanır." düzenlemesine yer verilmiş, 30/12/2021 tarih ve 10700 sayılı Kurul kararı ile, 29/12/2016 tarih ve 6838 sayılı Kurul kararının (c) maddesi yürürlükten kaldırılmış, 2022 yılı ilk çeyrek dönemine ait tarifelerin onaylanmasına ilişkin Kurul'un 31/12/2021 tarih ve 10708,   31/01/2022 tarih ve 10757  sayılı  kararları ile, % 75'lik indirimli tarife kademesi tarife tablosundan çıkartılmış, dava konusu 29/12/2022 tarih ve 11537 sayılı Kurul kararının 2 numaralı ekinde de, 01/01/2023 tarihinden itibaren uygulanacak Nihaî Tarife Tablosu’nun "Lisanssız Üreticilere İlişkin Tek Terimli Dağıtım Tarifesi" başlığı altında dağıtım bedeli   66,8442 kr/kWh olarak belirlenmiştir.
 Böylece, yukarıda belirtilen Kurul kararları ile, 31/12/2017 tarihinden önce geçici kabul alan tesisler ve/veya ilgili şebeke işletmecisinden geçici kabule hazır tutanağı alan tesisler için geçici kabulün bu tutanağa istinaden yapılması halinde %75 oranında indirimli dağıtım  tarifesi uygulamasına son verilmiştir.	
5346 sayılı Kanunun "Lisanssız elektrik üretim faaliyeti" başlıklı 6/A maddesinde, "Kendi tüketim ihtiyacını karşılamaya yönelik olarak yenilenebilir enerji kaynaklarından elektrik enerjisi üreten lisanssız elektrik üretim faaliyetinde bulunan gerçek ve tüzel kişiler, ihtiyaçlarının üzerinde ürettikleri elektrik enerjisini iletim veya dağıtım sistemine vermeleri halinde I sayılı Cetveldeki fiyatlardan on yıl süre ile faydalanabilir. Bu kapsamda iletim veya dağıtım sistemine verilen elektrik enerjisinin görevli tedarik şirketi tarafından satın alınması  zorunludur. İlgili şirketlerin bu madde gereğince satın aldıkları elektrik enerjisi, ilgili görevli tedarik şirketi tarafından YEK Destekleme Mekanizması kapsamında üretilmiş ve sisteme verilmiş kabul edilir." kuralı yer almaktadır.

Buna göre, yenilenebilir enerji kaynağına dayalı olarak elektrik enerjisi üreten lisanssız üretim tesisleri, ihtiyaçlarının üzerinde ürettikleri elektrik enerjisini iletim veya dağıtım sistemine vermeleri halinde 5346 sayılı Kanun'un I sayılı Cetvelinde yer alan fiyatlardan (7,3-13,3 ABD Doları cent/kWh) on yıl süreyle faydalanabilecektir. 
 Yukarıda da ifade edildiği üzere 6808, 6838 ve 7070 sayılı Kurul kararlarıyla 31/12/2017 tarihinden önce geçici kabul alan tesisler ve/veya ilgili şebeke işletmecisinden geçici kabule hazır tutanağı alan tesisler için geçici kabulün bu tutanağa istinaden yapılması halinde YEKDEM'den yararlanılan süre (on yıl) boyunca dağıtım bedellerinin indirimli uygulanacağı öngörülmek suretiyle, lisanssız üreticilerin üretip iletim ve/veya dağıtım sistemine verdikleri elektrik enerjisi için dağıtım bedeli üzerinden indirim uygulanmasına olanak sağlanmıştır.
Söz konusu teşvik uygulamasına 31/12/2021 tarihine kadar devam edilmiş, ancak, 6808, 6838 ve 7070 sayılı Kurul kararlarında öngörülen on yıllık süre henüz dolmadan, 01/01/2022 tarihinde yürürlüğe giren Kurul kararlarıyla, ödenecek dağıtım bedelinde indirim öngören teşvik uygulamasına son verilmiştir.
Uyuşmazlık, YEKDEM'den yararlanılan süre boyunca dağıtım bedellerinin indirimli uygulanacağına ilişkin teşvik uygulamasının kaldırılmasından kaynaklanmaktadır.
Anayasa'nın 2. maddesinde belirtilen hukuk devleti; eylem ve işlemleri hukuka uygun, insan haklarına saygılı, bu hak ve özgürlükleri koruyup güçlendiren, her alanda adil bir hukuk düzeni kurup bunu geliştirerek sürdüren, Anayasa'ya aykırı durum ve tutumlardan kaçınan, hukuki güvenliği sağlayan, hukuk kurallarıyla kendini bağlı sayan ve yargı denetimine açık olan devlettir.
Hukuk devleti ilkesinin belki de en önemli unsurlarından biri,  hukuk güvenliği ilkesine sahip olmasıdır. Başka bir söylemle, "güvenin korunması ilkesi” gereği, ilgilinin hukuki durumunun süreceğine olan güveni dolayısıyla hayal kırıklığına uğratılmaması gerekir. Güvenin korunması, her zaman mevcut hukuki durumun gözetilmesi anlamında olmasa da, her düzenleme değişikliğinde idarenin göz önünde bulundurması gereken bir konudur.
Öte yandan, hukuk devletinin temel unsurlarından olan hukuki belirlilik ilkesi uyarınca, kanuni düzenlemelerin hem kişiler hem de idare yönünden herhangi bir duraksamaya ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde açık, net, anlaşılır, uygulanabilir ve nesnel olması, ayrıca kamu otoritelerinin keyfi uygulamalarına karşı koruyucu önlem içermesi gerekir. Kanunda bulunması gereken bu nitelikler hukuki güvenliğin sağlanması bakamından da zorunludur. Zira bu ilke, hukuk normlarının öngörülebilir olmasını, bireylerin tüm eylem ve işlemlerinde devlete güven duyabilmesini, devletin de yasal düzenlemelerde bu güven duygusunu zedeleyici yöntemlerden kaçınmasını gerekli kılar. (AYM.E:2015/41, K:2017/98)

Kanunlara veya ilgili düzenlemelere güvenerek yaşamlarına yön veren, hukuki iş ve işlemlere girişen gerçek veya tüzel kişilerin, bu düzenlemelerin uygulanmasına devam edileceği yolunda oluşan beklentisinin mümkün olduğunca korunması gerekir. Bu şekildeki bir uygulama hukuki güvenlik ilkesinin gereği olarak karşımıza çıkmaktadır.
Güvenin korunmasının, mevcut bir hukuki durumun dokunulmazlığı anlamında da değerlendirilmemesi gerekir. Aksi halde, dinamik toplum yapısının sabit düzenlemelerle statik, durağan hâle getirilmesine yol açılabilecektir. Bu noktada, haklı beklentinin hukuki açıdan korunması için bazı şartların oluşması aranmaktadır. Haklı beklentinin korunabilmesi için,  beklentinin haklı (meşru) beklenti seviyesine ulaşmış olması, idarece bireyin lehine olan düzenlemede öngörülemez bir değişiklik yapılmış olması, bu öngörülemez değişikliğin objektif olarak beklentiyi sonuçsuz bırakması ve ayrıca, beklentinin korunmasına engel teşkil eden bir kamu yararının da bulunmaması gerekmektedir. Kişi yararıyla kamu yararının karşı karşıya geldiği hallerde, ancak önemli bir kamu yararının bulunmadığı durumlarda haklı beklentinin korunması kabul edilebilmektedir. Bunun dışındaki bir uygulamanın, yasa koyucunun kamu yararını gerçekleştirmek üzere değişen koşulara göre yeni politikalar belirlemesi olanağını zedeleyebileceği açıktır. 
Uyuşmazlıkta, davalı idare tarafından, "lisanssız elektrik üretim tesislerinin kendilerine kanunen tanınan muafiyet sınırını aşan şekilde,  ticari bir  faaliyet yürütür gibi davranmaları nedeniyle, bu tesislerin dağıtım sistemine verdikleri enerjiye uygulanacak dağıtım bedelinin yeniden değerlendirilmesine ihtiyaç duyulduğu," gerekçesi ile, Kanunda belirtilen 10 yıllık süre henüz dolmamış ve lisanssız elektrik üreticilerinde, kendilerine tanınan bu muafiyet ve indirimden 10 yıl süre ile faydalanacaklarına dair, düzenleyici işlemle belirlenmiş haklı bir beklenti bulunmakta iken, 10700 sayılı Kurul Kararı ile, 29/12/2016 tarihli ve 6838 sayılı Kurul  Kararının, %75 oranında indirim içeren (c) maddesi yürürlükten kaldırılmış, 10708 ve 10757 sayılı Kurul kararları ile, % 75'lik indirimli tarife kademesi tarife tablosundan çıkartılmış, dava konusu 29/12/2022 tarih ve 11537 sayılı Kurul kararının 2 numaralı ekinde de, 01/01/2023 tarihinden itibaren uygulanacak Nihaî Tarife Tablosu’nun "Lisanssız Üreticilere İlişkin Tek Terimli Dağıtım Tarifesi" başlığı altında dağıtım bedeli   66,8442 kr/kWh olarak belirlenmiştir.

YEKDEM'den yararlanılan süre boyunca dağıtım bedellerinin indirimli uygulanacağına ilişkin teşvik uygulamasının kaldırılmasına ilişkin Kurul kararlarının haklı beklenti ilkesini ihlal edip etmediği yönünden yapılan incelemede; davalı idarenin anılan Kurul  kararlarından önceki düzenlemeleri ile, lisanssız elektrik üreticileri için, 10 yıl süre ile teşvik taahhüt ettiği, teşebbüslerin mevcut düzenlemeye dayanarak sektöre girdikleri ve buna göre yatırım planlarını yaptıkları, bu aşamada ilgili teşebbüslerde teşvik uygulamasının 10 yıl süre ile devam edeceğine dair haklı bir beklentinin oluştuğunda tereddüt bulunmadığı, bilahare idarece belirlenen  on yıllık sürenin beşinci yılında, dava konusu Kurul Kararlarıyla, taahhüt edilen teşvikin, "lisanssız elektrik üretim tesislerinin kendilerine kanunen tanınan muafiyet sınırını aşan şekilde, ticari bir faaliyet yürütür gibi davrandıkları" gerekçesiyle kaldırıldığı, dolayısıyla söz konusu Kurul kararlarının, lisanssız elektrik üreticileri bakımından mevcut hukuki istikrarı  bozduğu, bu kişilerin  yatırım planlarını sekteye uğratarak haklarını kullanmalarına engel teşkil ettiği, daha önce tanınan hakkın (teşvik) hiçe sayılması sonucunu doğurduğu ve davalı idarece, dava konusu Kurul kararlarının alınmasında bulunması gerekli olan kamu yararının, açık ve somut bir şekilde ortaya konulamadığı tespit edilmiş olup, anılan Kurul kararlarıyla, ilgililerin haklı beklentisinin ihlal edildiği sonucuna varılmıştır.