muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/11385, Karar No: 2010/6551, Tarih: 13.05.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/11385 E.  ,  2010/6551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın sabit kabul edilen eylemi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kapsamı dışında kalan bir cezanın hükmolunması gerekirken, yanılgılı uygulama sonucu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanabilme sınırı içerisine giren bir cezanın verilmesi halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez. Aksi halin, sanığın; önceki yanılgılı uygulama sebebiyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının sağlanmasına, hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin zedelenmesine yol açacağını belirten Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.03.2008 gün ve 2008/6-47 esas-2008/43 sayılı kararı gereğince, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede,

5237 sayılı TCK.nun 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, değer olarak gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, TCK.nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hüküm kurulması,

Ancak;

Sanığın, TCK.nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “53/1. maddesinin uygulanmasına” bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11608, Karar No: 2018/853, Tarih: 23.01.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/11608 E.  ,  2018/853 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı araştırılıp, varsa; sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında, bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandıktan sonra, yükümlülüklerini ihlal eden sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası

uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191.maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 23/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17614, Karar No: 2018/7471, Tarih: 07.06.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/17614 E.  ,  2018/7471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Vasi tarafından kısıtlı adına avukata verilen vekaletnamede boşanma davasının takip etme yetkisi bulunmamaktadır. Açıkça yetki verilmemiş ise vekil, kişiye sıkı sıkıya bağlı haklarla ilgili davaları açamaz ve takip edemez (HMK m. 74). Bu bakımdan, davalı erkek vekiline "boşanma davası açma ve takip etme" yetkisini taşıyan, davalı erkeğin yasal temsilcisi (vasisi) tarafından verilmiş vekaletnameyi sunması için uygun süre verilmesi, özel yetkiyi içeren vekaletname sunulmadığı takdirde kararın davalının yasal temsilcisine (vasisine) tebliği ile temyiz süresi de beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 07.06.2018 (Prş. )
Yargıtay — Esas No: 2012/9175, Karar No: 2014/7318, Tarih: 02.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9175 E.  ,  2014/7318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1010, Karar No: 2023/7643, Tarih: 20.12.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/1010 E.  ,  2023/7643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1137 E., 2021/1227 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret/Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kangal Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/174 E., 2021/200 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali- tescil ve tapusuz taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; Sivas ili, Kangal ilçesi, ... (eski adı ...) köyünde yapılan kadastro çalışmaları sırasında Köyiçi mevkiinde bulunan ve mülkiyeti kendisine ait olan taşınmazın bir bölümünün kısmen Maliye Hazinesi adına 129 ada 11 parsel sayılı taşınmaz içerisinde tespit edildiğini, bir kısmının da yol olarak bırakıldığını, Maliye Hazinesi adına bırakılan bölümde tarafınca yapmış olan ve malzeme deposu olarak kullanmakta olduğu binanın, bir tarafında da bal süzme barakasının bulunduğunu; yol olarak bırakılan kısmın da yine yol olmayıp kendisine ait arsa vasfında yer olduğunu,dava konusu taşınmazın babasının ölümünden sonra mirasçılar arasında yapılan taksim sonucunda kendi hissesine isabet ettiğini, taşınmazın davalı Maliye Hazinesi ile bir ilgisinin bulunmadığını, mer'a da olmadığını, halen zilyetliği ve tasarrufu altında bulundurmakta olduğu bina, bahçe ve arsa niteliğinde bir taşınmaz olduğunu ileri sürerek 129 ada 11 parsel sayılı taşınmaz içerisinde Maliye Hazinesi adına tescil edilmiş ve bir bölümü de yol olarak paftada gösterilmiş olan yaklaşık 3.000,00 m² yüzölçümlü alanın Hazine adına olan tapusunun ve yol olarak sınırlandırılan kısmın kaydının iptali ile kendisine ait olan 129 ada 5 parsel sayılı taşınmaz ile bir bütün halinde adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar, davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalılar, davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 23.06.2021 tarihli ve 2019/174 Esas, 2021/200 Karar sayılı kararıyla; dava konusu 129 ada 11 parsel sayılı taşınmazda davacı tarafından iddia edilen ve fen bilirkişisinin raporunda A ve B harfleri ile gösterilen yerlerin 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17 nci maddesi kapsamında kadastro tespit tarihinden geriye dönük olarak imar ihya yoluyla ıslah edilen kültür arazisi niteliği taşımadığı, E harfi ile gösterilen keşif tarihi itibariyle zeminde yol olarak kullanılan ve tescil harici alanda kalan kısmın ise dava tarihinden geriye dönük olarak imar ihya yolu ile ıslah edilen kültür arazisi niteliği taşımadığı, davacı tarafından iddia edilen ve A, B ve E harfleri ile gösterilen alanlar ile 129 ada 11 parsel sayılı taşınmaz arasında evveliyatında doğal sınır olmadığı ve zeminde gerek toprak yapısı gerek eğim ve gerekse yükselti açısından bir bütünlük arz ettiği, dava konusu olan ve fen bilirkişisinin raporuna ekli krokide A, B ve E harfleri ile gösterilen kısımların 1957, 1973, 1984 ve 2004 tarihli hava fotoğraflarının hiç birisinde kullanım mevcudiyetinin davacı tarafından iddia edildiği gibi olmadığı ve 129 ada 5 parselle hiçbir şekilde bütünlük arz eden geometriye sahip bir alanın bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

Davacı istinaf dilekçesinde özetle ;yargılama sırasında yapılan keşifte dinlenen tanıkların ve mahalli bilirkişilerin taşınmaz üzerindeki zilyetliğini doğrulamalarına rağmen bu beyanlara itibar edilmeyerek bilirkişi raporu ile hava fotoğrafları dayanak yapılmak suretiyle davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 25.11.2021 tarihli ve 2021/1137 Esas, 2021/1227 Karar sayılı kararıyla;davacı yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 üncü maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşmediğinin Mahkemece yapılan keşif, uygulama, fotogrametri ve ziraat bilirkişi kurulu raporları ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlendiği gerekçesiyle davalı Hazine'nin istinaf itirazlarının yerinde görülmediği belirtilerek davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Nedenleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Nedenleri

Davacı temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrarla Mahkemelerce dava konusu yol olarak nitelendirilen yeri gösteren krokinin yeterince incelenmediğini, zira komşu 129 ada 2, 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazların doğru bir hat üzerinde devam etmesine rağmen kendisine ait 129 ada 5 parsel sayılı taşınmazın aşağı doğru 10 m kesit ile iç kısma eğimli bir hat çizilerek 129 ada 11 parsel sayılı taşınmazın oluşturulduğu ve Hazine adına tescil edildiğini, bu alanın kadastrodan önce harman yeri olarak kullanıldığını, Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm kısmında istinaf yoluna başvuranlar olarak davalı ve vekili gösterilmiş ise de davanın reddine karar verilmiş olması, davalıların vekilinin bulunmamasının yanısıra davalıların istinaf başvurusunun bulunmaması ve kararı istinaf edenin kendisi olması nedeniyle kararın hüküm kısmının hatalı yazıldığını düşündüğünü belirterek hükmün bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Hazine temsilcisi temyiz dilekçesinde ; Bölge Adliye Mahkemesi kararının eksik inceleme ve araştırmaya dayalı oduğun belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali- tescili ve tapusuz taşınmazın tescili istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 üncü ve 17 nci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713/1 inci maddesi

3. Değerlendirme

1.Sivas ili, Kangal ilçesi, ... köyü çalışma alanında bulunan 129 ada 11 parsel sayılı 4.368,59 metrekare yüzölçümlü taşınmaz ham toprak vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir.

2.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davacının ve davalı Hazine temsilcisinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3.Ancak, Bölge Adliye Mahkemesince, davacının ileri sürdüğü istinaf nedenleri değerlendirilerek davacı yararına 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 üncü maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşmediğinin yargılama sonucunda belirlendiği belirtilmesine rağmen maddi hata sonucu davalı Hazine'nin istinaf itirazlarının yerinde görülmediği belirtilerek davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine , davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına ve davalı tarafından yapılan istinaf yargılama giderlerinin üzerlerine bırakılmasına hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR :

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı ve davalı Hazine vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı ve davalı Hazine vekilinin değinilen yönler itibariyle yerinde bulunan temyiz itirazının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 1, 2 ve 3 numaralı bentlerinin tamamının hükümden çıkarılarak yerine ; '' 1-Davacının istinaf başvurusunun esastan REDDİNE,

2-İstinaf karar ve ilam harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına,

3-Davacı tarafından yapılan istinaf yargılama giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına ,''cümlelerinin yazılmasına , kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Davacı tarafından peşin yatırılan temyiz harcının istek hâlinde davacıya iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.12.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/635, Karar No: 2018/3501, Tarih: 01.10.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/635 E.  ,  2018/3501 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde taraf vekilleri yapılan tebligata rağmen gelmediklerinden incelemenin evrak üzerinden yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan cezai şart alacağının tahsili için yürütülen icra takibine davalı tarafından yapılan itirazın iptâli ile takibin devamı istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulü ile icra inkâr tazminatının tahsiline dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı arsa sahibi ile davalı yüklenici arasında 25.12.2003 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlenmiş, bu sözleşme ile ... ili, ... ilçesi, 2. Bölge Bucağı, ... köyü ... ada ... ve ... nolu parsel üzerine kat karşılığı inşaat yapımı, arsa sahibine 4. parsel üzerinde inşaa edilen binanın bodrum katındaki bağımsız bölüm ile 3 parsel üzerinde inşaa edilen bağımsız bölümün tamamı ve hava boşluğu kısmı verilmesi kararlaştırılmıştır. Daha sonra bu sözleşmenin eki olarak yüklenici ile arsa sahibi arasında düzenlenen bila tarihli anlaşma sözleşmesi ile inşaatın iş bitirme belgesinin en geç Mayıs 2008 sonuna kadar müteahhit tarafından alınması, bu tarihe kadar alınmazsa 50.000,00 TL cezai şartın arsa sahibine ödenmesi hususu kararlaştırılmıştır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin, niteliği itibariyle tapu devri taahhüdü içermeleri nedeniyle BK’nın 213 (TBK 237), MK’nın 706, Tapu Kanunu’nun 26 ve Noterlik Kanunu’nun 60. madde hükümleri gereğince bizzat tapu memuru huzurunda veya noter aracılığı ile düzenleme şeklinde yapılmaları geçerlik koşuludur. Sözleşmenin kurulduğu tarihte yürürlükte bulunan BK 12. madde uyarınca da kanunda şekle bağlı olarak yapılması gerektiği düzenlenen bir sözleşmenin değiştirilmesinde de aynı şekle uyulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Her ne kadar; ilk sözleşme Eyüp 5. Noterliği'nce düzenlenmiş ise de; ek olarak düzenlenen bila tarihli adi yazılı sözleşmede, asıl sözleşmedeki yükümlülüklere ek olarak yüklenici tarafından sözleşmeye aykırılık halinde cezai şart ödenmesi kararlaştırılmıştır. Ek sözleşme kapsamında yapılan bu düzenlemenin tamamlayıcı yan hüküm niteliğinde değil, ek yükümlülük niteliğinde olması nedeniyle, şekil şartına uyulmaksızın yapılan adi yazılı ek sözleşmenin geçerli olduğundan bahsedilemez. Bu durumda, geçersiz sözleşmeye dayalı olarak cezai şart da istenemeyecek olup;davanın reddi yerine yanılgılı gerekçeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilmediğinden davalı yararına vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 01.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5325, Karar No: 2016/4, Tarih: 11.01.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/5325 E.  ,  2016/4 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniye güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Davanın reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yurt İçi Kargo Şirketi Şubesinde dağıtım elemanı olarak çalışan sanığın, katılanın yetkilisi olduğu TE-MA firması adına gelen ve içerisinde birden fazla çeklerin bulunduğu zarfı TE-MA firması yetkilisine teslim etmesi gerekirken söz konusu zarfı açarak içerisinde bulunan çekleri almak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Büyükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/1589 esas ve 2011/928 karar numaralı dosyası üzerinden yürütülen yargılamada; sanığın, katılanın yetkilisi olduğu TE-MA firması adına 13.08.2007 tarihinde gelen ve içerisinde birden fazla çeklerin bulunduğu zarfı TE-MA firması yetkilisine teslim etmesi gerekirken söz konusu zarfı teslim etmeyip uhdesinde bulundurmak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği, yargılama neticesinde 24.06.2011 tarihinde sanığın atılı suçu işlediği sabit görülerek mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmış ise de; sanığın aynı katılana yönelik gerçekleştirdiği eylemlerinin suç tarihlerinin farklı olduğu, (13.08.2007 ve 03.09.2007) ve her iki dosya arasında hukuki ve fiili irtibatın bulunduğunun anlaşılması karşısında; maddi gerçeğin hiç bir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulması, her iki yargılama dosya kapsamındaki delillerin birlikte değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması gerektiği dikkate alınarak belirtilen dosyaların birleştirilmesinden sonra katılanın yetkilisi olduğu TE-MA firması adına gelen ve teslim edilmek üzere sanığa verilen 13.08.2007 tarihli gönderi ile 03.09.2007 tarihli gönderi içerisindeki çeklerin hangileri olduğunun belirlenmesi, her iki gönderinin de teslim edilip edilmediği hususlarının da açıklığa kavuşturulmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması gerektiği gözetilmeden aynı fiil nedeniyle aynı sanık hakkında daha önceden açılmış bir davanın olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.