muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/320, Karar No: 2011/389, Tarih: 08.06.2011

Hukuk Genel Kurulu 2011/8-320 E., 2011/389 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2011/8-320 E., 2011/389 K.**

**- MER'A TAHSİSİNE İLİŞKİN KARARIN İPTALİ VE TESCİLİ**- 4342 S. MERA KANUNU [ Madde 13 ]

- 4342 S. MERA KANUNU [ Madde 21 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "mer'a sınırlandırmasının iptali, tescil" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; (Van Asliye İkinci Hukuk Mahkemesi) nce davanın kabulüne dair verilen 16.06.2009 gün ve 2007/170 E.-2009/272 K. sayılı kararın incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'nin 03.06.2010 gün ve 2010/216S-2963 sayılı ilamı İle;

("...Davacı, miras ve kazanmayı sağlayan eklemeli zilyetlik hukuksal nedenine dayanarak 114 ada 130 mer'a parseline ilişkin sınırlandırmanın bir kısmının ifraz edilerek iptaliyle adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, mer'aların zilyetlikle kazanılamayacağını, dava açma süresinin geçtiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, 114 ada 130 mer'a parselinin 30.10.2008 ve 16.03.2009 tarihli krokilerde A harfi ile gösterilen 21.441,34 m2'lik bölümünün ana parselden ifraz edilerek iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık konusu 114 ada 130 parsel, Van İli Mer'a Komisyonu'nun 24.02.2006 gün 359 sayılı kararı ile "mer'a" olarak tahsis edilmiştir. Komisyonun tahsis kararı 15.05.2006 ila 15.06.2006 tarihleri arasında askıya çıkarılmış; itiraz edilmediğinden kesinleştirilerek mer'a siciline tescil edilmiştir. Mer'a Komisyon Kararının başlığında "mer'a niteliğini taşıyan taşınmazlardan" tahsis edildiği, 16 nolu bendinde ise tahsis edilen arazinin kaynağının 4342 sayılı Mer'a Kanunu'nun 5/a maddesi olduğu belirtilmiştir. Anılan kanun maddesinin ilk cümlesi kadim mer'a olarak kullanılan yerleri düzenlemektedir. Az yukarıda da açıklandığı gibi mer'a tahsis kararı süresinde itiraz edilmeksizin 4342 sayılı Mer'a Kanunu'nun 13/son maddesi uyarınca kesinleşmiştir. Kesinleşen tahsis kararında, tahsis edilen arazinin kaynağı kadim mer'a olarak belirtildiğine göre, bu yerin öncesinin kadim mer'a olduğunun kabulü gerekir. Bilindiği üzere ve kural olarak kadim mer'alar, süresi neye ulaşırsa ulaşsın kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve imar ihya yoluyla kazanılamazlar. Davanın bu gerekçeyle reddine karar verilmesi gerekirken yanlışa düşülerek yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır...")

gerekçesiyle bozularak, dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, mer'a komisyonunun, mer'a tahsisine İlişkin kararının iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

gerekçesiyle bozularak, dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, mer'a komisyonunun, mer'a tahsisine İlişkin kararının iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 114 ada 130 mer'a parselinin 30.10.2008 ve 16.03.2009 tarihli krokilerde (A) harfi ile gösterilen 21.441,34 m2'lik bölümünün ana parselden ifraz edilerek İptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyizi üzerine karar; Özel Daire'ce, yukarıya başlık bölümüne metni aynen alınan gerekçe ile özellikle mer'a tahsis kararının süresinde itiraz edilmeksizin 4342 sayılı Mer'a Kanunu'nun 13/son maddesi uyarınca kesinleştiğine ve kadim mer'a vasfında ki taşınmazın zilyetlikle kazanı-lmayacağına, işaretle bozulmuştur.

Yerel mahkeme; önceki gerekçesini tekrar yanında "taşınmazın mer'a olarak tespiti işleminin tarihi ile dava tarihi nazara alındığında bozma ilamındaki, kadim mer'a vasfının kesinleştiğine ilişkin, tespitin yerinde olmadığı, davanın Mer'a Kanunu'nun 21/2. maddesindeki dava süresi içinde açıldığı, ka-dastronun kesinleşmiş olmasının bu dava süresini ortadan kaldırmayacağı, davanın niteliği de gözetildiğinde yapılan araştırma ve varılan sonucun doğru olduğu" gerekçesiyle direnmiştir.

Hükmü davalı Hazine vekili temyiz etmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; taşınmazın vasfı ve davanın hukuki niteliğinin ne olduğu; mer'a tahsis kararına konu olan taşınmazla ilgili sonradan yapılan kadastro tespitinin kesinleşmiş olmasının, bu yerle ilgili olarak 4342 sayılı Mer'a Kanunu'nun 21/2. maddesinde belirtilen sürede kadastrodan önceki nedenlere dayanılarak dava açılmasına engel teşkil edip etmediği; noktasında toplanmaktadır.

Hemen belirtmelidir ki, dava konusu taşınmazın, İl Mer'a Komisyonu'nun 24.02.2006 gün ve 359 sayılı tahsis kararı ile (M7) numarası altında mer'a olarak tahsis edildiği; bu kararın Valilik Makamının 14.04.2006 tarihli oluru ile onaylandığı ve 15.05.2006 ilâ 15.06.2006 tarihleri arasında askıya çıkarıldığı, askı süresi içinde itiraz edilmemekle mer'a siciline tescil edildiği, 2007 yılında yapılan kadastro çalışması sırasında mevzuat gereği kadastro komisyonunca herhangi bir tespit yapılmaksızın krokide kopukluk olmaması için 114 ada 130 parsel numarası aldığı, dosya kapsamı ile belirgindir.

Eldeki dava 21.03.2007 tarihinde açılmış olup; hukuki nitelikçe mer'a komisyonunun, mer'a tahsis kararının iptali ve tescile ilişkindir. Davacı istemini gerek bu komisyon kararından, gerekse de kadastro tespitinden önceki nedenlere dayandırmıştır.

Öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelen meşinde yarar vardır:

Davada mer'a komisyonunun tahsis kararı dava edildiğinden bu konuya ilişkin yasal düzenleme 4342 sayılı Mer'a Kanunu'nda yer almaktadır.

Eldeki dava 21.03.2007 tarihinde açılmış olup; hukuki nitelikçe mer'a komisyonunun, mer'a tahsis kararının iptali ve tescile ilişkindir. Davacı istemini gerek bu komisyon kararından, gerekse de kadastro tespitinden önceki nedenlere dayandırmıştır.

Öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelen meşinde yarar vardır:

Davada mer'a komisyonunun tahsis kararı dava edildiğinden bu konuya ilişkin yasal düzenleme 4342 sayılı Mer'a Kanunu'nda yer almaktadır.

4342 sayılı Mer'a Kanunu'nun;

1. maddesinde bu Kanun'un amacı; daha önce çeşitli kanunlarla tahsis edilmiş veya kadimden beri kullanılmakta olan mer'a, yaylak, kışlak ve kamuya ait otlak ve çayırların tespiti, tahdidi ile köy veya Belediye tüzel kişilikleri adına tahsislerinin yapılmasını... sağlamak" şeklinde açıklanmıştır.

3. maddesinde de kanunda geçen ibarelerin tanımlarına yer verilmiştir.

Buna göre; Mer'a: "Hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yeri"; Tahsis: "Çayır, mer'a, yaylak ve kışlakların kullanımlarının verimlilik ve sosyal adalet ilkelerine uygun şekilde düzenlenerek, münferiden ya da müştereken yararlanılmak üzere bir veya birkaç köy ya da belediyeye bırakılmasını"; Tahdit: "Çayır, mer'a, yaylak ve kışlak arazisi olduğuna karar verilen yerlerin sınırlarının usulüne uygun olarak ülke nirengi sistemine dayalı 1/5000 ölçekli haritalar üzerinde belirtilmesini ve bu sınırların arazi üzerinde kalıcı işaretlerle işaretlenmesini"; Tespit: "Bir yerin mer'a, yaylak ve kışlak arazisi olup olmadığının resmi evrakla ve bilirkişi ifadeleri ile belgelendirilmesini"; Komisyon: "Mer'a komisyonunu" ifade etmektedir.

"Tahsis Kararının Tebliği, İlanı, İtirazı ve Kütüğe Kayıt" başlıklı 13. maddesinde yer alan:

"Teknik ekiplerce yapılan çalışmaların sonuçlan komisyonca ilgili köy ve belediyelerin ilan yerlerinde 30 gün süre ile askıda kalır. Teknik ekiplerin tespit ve tahdit sonuçlarına karşı askı ilanı süresi içinde komisyona itiraz edilebilir.

Komisyon yapılan itirazları 60 gün içinde karara bağlar. Komisyonun itirazları inceleyerek aldığı kararlar ile tahsis kararlan, o yerin köy muhtarlığı ile belediye başkanlığına, defterdarlık veya mal müdürlüğüne, ilgili orman müdürlüğüne ve Tarım Reformu Teşkilatına tebliğ edilir. Ayrıca köy ve belediyelerde ve bunların bağlı olduğu ilçelerde alışılmış araçlarla ilan edilir ve bu konuda tutanaklar ve haritalar eklenerek 30 gün süre ile askıya çıkartılır.

Komisyon kararlarına karşı 30 günlük askı İlan süresi ve tebligatı gerektiren hallerde tebliğden itibaren 30 günlük süre içinde asliye hukuk mahkemesine, kadastro yapılan yerlerde ise kadastro mahkemesine dava açılabilir. Dava konusu mer'a, yaylak ve kışlakların kadastro çalışma alanı dışında kalması halinde kadastro mahkemelerinin yetkisi bu alanlarla ilgili davaları da kapsar.

Komisyon kararlarına karşı 30 günlük askı İlan süresi ve tebligatı gerektiren hallerde tebliğden itibaren 30 günlük süre içinde asliye hukuk mahkemesine, kadastro yapılan yerlerde ise kadastro mahkemesine dava açılabilir. Dava konusu mer'a, yaylak ve kışlakların kadastro çalışma alanı dışında kalması halinde kadastro mahkemelerinin yetkisi bu alanlarla ilgili davaları da kapsar.

30 günlük ilan süresi içinde haklarında dava açılmayan kararlar kesinle-şir ve tapu sicil müdürlüğüne gönderilerek özel sicile kaydedilir." hükmü ile de; tahsis kararının tebliğ, ilan, itiraz ve kütüğe kaydı düzenleme altına alınmış; bu kararlardan, 30 günlük ilan süresi içinde hakkında dava açılmayanların kesinleşerek tapu sicil müdürlüğündeki özel sicile kaydedileceği düzenlenmiştir,

"Mer'a, Yaylak ve Kışlak İddiasının İspatı" başlıklı 21. maddesinin 2. fıkrasındaki;

"Tahsis kararlarında belirtilen haklara tahsislerin kesinleştiği tarihten itibaren 5 yıl geçtikten sonra tespitlerden önceki hukuki sebeplere dayanılarak itiraz edilemez ve bunlara karşı dava açılamaz."

Şeklindeki düzenleme ile de tahsis kararlarında belirtilen haklara, tespitlerden önceki hukuki sebeplere dayanılarak itiraz edilmesi ve dava açılması için 5 (beş) yıllık hak düşürücü süre getirilmiş; bu sürenin tahsislerin kesinleştiği tarihten itibaren başlayacağı açıkça ifade edilmiştir.

Hemen burada, yukarıda metinleri aynen aktarılan bu iki hükmün anlamı ve birbiri ile bağlantısı üzerinde durulmalıdır:

4342 sayılı Kanun'un 13. maddesi, başlığında da belirtildiği üzere, tahsis kararının tebliği, ilanı, itirazı ve kütüğe kayıt usulünü, dolayısıyla da sicilin oluşmasına kadarki prosedürü; 21. maddesi ise metninde de açıkça ifade edildiği üzere 13. maddedeki prosedür tamamlandıktan, tahsisler kesinleştikten sonraki itiraz ve dava hakkını, düzenlemektedir.

Anılan 21. maddede; tahsis kararlarında belirtilen hakların, tespitlerden önceki sebeplere dayanılarak itiraz ve dava konusu edilebilmesini, tahsisin kesinleştiği tarihten itibaren beş yılla sınırlandırmaktadır. Bu sürenin hak düşürücü süre olduğunda kuşku bulunmamaktadır.

Çok açık biçimde görülmektedir ki, 30 günlük ilan süresi içinde hakkında dava açılmayan tahsis kararının Kanun'un 13. maddesi prosedürü içinde kesinleşip, tapu sicil müdürlüğündeki özel sicile kaydedilmesi; bu karara karşı hukuki yolların tükendiği anlamına gelmemektedir. Bilakis, Kanun'un 21. maddesinde tanınan hukuki yola başvurabilmesi için başlangıç teşkil etmektedir.

Aksine bir kabul şeklinin 21. madde hükmünün getiriliş amacına aykırı olacağı ve bu maddenin varlığını anlamsız kılacağı da unutulmamalıdır.

Aksine bir kabul şeklinin 21. madde hükmünün getiriliş amacına aykırı olacağı ve bu maddenin varlığını anlamsız kılacağı da unutulmamalıdır.

Nitekim benzer bir düzenlemeye 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nda da yer verilmiş; Kanun'un "Kadastro Tutanaklarının Kesinleşmesi ve Hak Düşürücü Süre" başlıklı 12. maddesinin ilk fıkrasında 30 günlük ilan süresi geçtikten sonra, dava açılmayan kadastro tutanaklarına ait sınırlandırma ve tespitlerin kesinleşeceği; ikinci fıkrasında sicile kaydedileceği ve bunun şekli, belirtildikten sonra; üçüncü fıkrasında yer alan "Bu tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra, kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamaz ve dava açılamaz..." hükmü ile kesinleşen sınırlandırma ve tespitlere karşı, kesinleşme tarihinden başlamak üzere 10 (on) yıllık hak düşürücü süre içinde itiraz ve dava yoluna başvurulabileceği düzenlenmiştir.

Yapılan tüm açıklamalar ve içeriği yansıtılan hükümler ortaya koymaktadır ki, mer'a komisyonunun tahsise ilişkin kararlarının, bunlara karşı 30 (otuz) gün içinde dava açılmaması nedeniyle kesinleşmesi; bu yerin mer'a vasfının kesinleştiği, başka bir yasal yolun kalmadığı anlamına gelmemekte; 21. maddede yer alan 5 (beş) yıllık hak düşürücü sürede tespitlerden önceki hukuki nedenlere dayanılarak açılacak davada tahsis kararlarında belirtilen haklara yönelik iddiaların ileri sürülmesi ve mer'a belirlemesine karşı çıkma olanağı bulunmaktadır.

Şu durumda eldeki dava da, anılan bu beş yıllık hak düşürücü süre içinde, tespitlerden önceki hukuki nedenlere dayanılarak, mer'a vasfına itirazı da kapsayacak şekilde, mer'a komisyonunun, mer'a tahsis kararının iptali ve tescil istemiyle açıldığına göre, artık burada mer'a vasfının kesinleştiğinden söz edi-lemez. Bu davada komisyonun tespit ve tahsisinin aksine, taşınmazın mer'a olmadığının ileri sürülmesi ve ispatlanması; yapılan yargılama sonunda da mer'a vasfı konusunda ortaya konulan delillere ve ispat durumuna göre taşınmazın mer'a vasfı hakkında bir hüküm kurulması olanaklıdır.

Hal böyle olunca; Özel Daire kararında, bu ispat ve araştırmaya olanak sağlamayacak biçimde baştan taşınmazın kadim mer'a vasfının kabulü ile uyuşmazlığın zilyetlikle kazanma hükümlerine göre ele alınması şeklinde, beliren görüşe katılma olanağı bulunmamaktadır.

O halde, mahkemenin davanın hukuki nitelikçe mer'a komisyonunun, mer'a tahsis kararının iptali ve tescil olduğunu, 4342 sayılı Mer'a Kanunu'nun 21/2. maddesinde öngörülen (5) beş yıllık hak düşürücü sürede açıldığını kabulle, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde uyuşmazlığın mer'a vasfına itirazı kapsadığını da gözeterek, işin esasını incelemiş olması usul ve yasaya uygun olup, direnme kararı bu yönleriyle yerindedir.

Ne var ki, Özel Daire'ce işin esasına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmemiştir.

Ne var ki, Özel Daire'ce işin esasına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmemiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle, direnme yerinde olduğundan, işin esasına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın (SEKİZİNCİ HUKUK DAİRESİ'NE) gönderilmesine, 08.06.2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20316, Karar No: 2014/5229, Tarih: 01.04.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/20316 E.  ,  2014/5229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava konusu uyuşmazlık, trafik kazasından kaynaklı maddi tazminat talebine ilişkindir.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 17.Hukuk Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 01.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/895, Karar No: 2007/922, Tarih: 28.11.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/9-895 E.  ,  2007/922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 3.İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2007

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kartal 3.İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 03.04.2007 gün ve 2006/1483-2007/294 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 10.07.2007 gün ve 2007/19895-23052 sayılı ilamı ile; (“…Davacı  işçi 19.11.2001 tarihinde imzalan protokolün  geçersiz olduğunu ileri sürmüş ve 1.10.2000- 30.9.2002 tarihleri arasında yürürlükte olan toplu  iş sözleşmesinin 39. maddesinde  öngörülen  ücret artışından kaynaklanan fark  ücret isteğinde bulunmuştur. Davalı  işveren  protokolün  toplu  iş sözleşmesi  imzalayan yetkili kişiler tarafından imzalandığını ve geçerli  olduğunu  savunmuştur.

Mahkemece isteğin kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

İşyerinde, 28.8.2000 tarihinde  sendika tarafından verilen yetkiye istinaden  16.2.2001 tarihinde imzalanan toplu  iş sözleşmesi 1.10.2000- 30.9.2002 tarihleri arasında yürürlükte kalmıştır. Toplu  iş sözleşmesini imzalayan sendika yetkililerinin bir kısmı ile işveren temsilcileri arasında 19.11.2001 tarihinde imzalanan protokolle, 1.10.2001 tarihinde yürürlüğe giren  ücret artış  hükmü tadil edilmiş ve ücret artışı  oranı düşürülmüştür. Yine 1.4.2002 tarihinde yürürlüğe girecek  olan ücret artışı hükmünde değişiklik yapılmıştır.

Sözü edilen protokolü sendika adına imzalayanlardan 5 kişi 28.8.2000 tarihli  sendika yetki yazısında  münferiden ve müştereken  toplu  iş sözleşmesi imzalamaya yetkili kılınmışlardır. Toplu  iş sözleşmesi imzalama konusunda  verilen yetki sendika tarafından daha sonra geri alınmış değildir. Toplu  iş sözleşmesinde değişiklik  yapılması için  ise sendika tarafından   özel bir yetki verilmesine gerek bulunmamaktadır. Toplu  iş sözleşmesinde değişiklik  yapma konusunda sendika yönetim kurulunun bir karar alması da gerekmemektedir. Sendika yetkilileri tarafından anılan yetkiye dayanılarak 16.2.2001 tarihinde toplu  iş sözleşmesi imzalanmasının ardından 9 ay sonra değişen koşullara göre bazı hükümlerde değişikliğe gidildiği görülmektedir.

Somut olayda, 19.11.2001 tarihinde toplu  iş sözleşmesini birlikte ve tek başına imzalamaya yetkili  olan  aralarında sendika genel  başkanı  işe şube yöneticisinin de bulunduğu 5 kişi protokolü sendika adına düzenlemişler ve işyerinde anılan protokol uygulanmaya başlamıştır. Bu konuda sendika ile işveren  arasında bir  uyuşmazlık ortaya çıkmamıştır.  İşçiler de  protokole yapılan uygulamaya karşı çıkmaksızın çalışmalarını sürdürmüşlerdir. Sonraki dönemlerde yeni toplu  iş sözleşmeleri imzalanmış ve işçilerin almakta oldukları  ücretleri  üzerinden  ücret artışları öngörülmüştür. Anılan sözleşmelerin imzalanması aşamalarında da 19.11.2001 tarihinde imzalanan protokolün geçersizliği sendika ile işveren arasında bir çekişme konusu olmamıştır. Böyle olunca bahsi geçen protokolün sendika adına yetkili kişiler tarafından imzalanmadığının kabulü doğru  olmaz.

Mahkemece kararın gerekçesinde daha  önce aynı konuda kesinleşen mahkeme kararlarından söz edilmişse de, anılan protokolün  ileriye dönük  olarak sonuçlarını doğuracağı yönünde yerel mahkeme kararlarının onandığı Dairemiz  kararları da mevcuttur. Bu itibarla her dosyadaki delil durumuna göre çözüme gidilmelidir.

Dairemizin kararlılık kazanmış  olan uygulamasına göre toplu  iş sözleşmesi imzalamaya yetkili kişiler tarafından düzenlenen protokolle toplu iş sözleşmesi hükümlerini ileriye dönük olarak değiştirilmesi  imkan dahilindedir. Somut olayda protokolün  ilk maddesinde 1.10.2001 tarihinde yürürlüğe girmiş olan ücret artışı hükmü tadil edilmekle bu değişiklik, geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz. Böyle olunca davacının 1.10.2001-19.11.2001 tarihleri arasında kalan dönem için protokolün sonuç doğurmayacağı kabul edilmeli ve anılan dönem için  ücret farkı  hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır. Protokolün imzalandığı tarih sonrasında ise protokol hükümleri doğrultusunda yapılan işveren uygulaması yerinde olduğundan  19.11.2001 tarihi sonrası için ücret farkı  isteğinin reddine karar verilmelidir. Gerekirse bu yönde bilirkişiden ek hesap raporu alınarak bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir...”) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle HUMK.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle HUMK.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre ve özellikle toplu iş sözleşmesinin eki niteliğinde bulunan protokol uyarınca toplu iş sözleşmesinin yasaca cevaz verilen hükümlerinin ileriye dönük olarak değiştirilebilmesinin mümkün bulunmasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç  : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 28.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17834, Karar No: 2014/8799, Tarih: 10.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/17834 E.  ,  2014/8799 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/115997

Mahkemesi : Körfez 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 26/12/2012

Numarası : 2011/115 - 2012/1078

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sair temyiz itirazının reddine, ancak;

Sanığın, bakım ve onarımı yapan yüklenici şirketin genel müdürü ve yetkilisi olduğu, işçi olarak çalışan katılanın spiral makinesi ile demir profil keserken kesme taşının yerinden çıkarak sol elinin üstünü kesmesi ile basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, O.. B..'ın da inşaat işçisi olarak çalıştığı, sanığın şantiye şefi görevlendirmediği, denetim ve gözetimi kendisinin de yapmadığı gözetilerek sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 10/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4605, Karar No: 2014/8804, Tarih: 26.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/4605 E.  ,  2014/8804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.