muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7408, Karar No: 2022/12653, Tarih: 26.09.2022

**7. Ceza Dairesi         2022/7408 E.  ,  2022/12653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Uyarlama kararına konu olan mahkumiyet hükmünün, 5252 sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 01/06/2005 tarihinden sonra kesinleştiği gözetilerek bu tarihten sonra yapılan uyarlama yargılaması sonunda verilen kararlara karşı, 5275 sayılı CGİK’nun 101/3. maddesi gereğince itiraz yolu açık olduğundan, katılan ... vekilinin dilekçesinin gereği mahallinde itiraz merciince değerlendirilmek üzere dosyanın incelenmeksizin iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 26/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4842, Karar No: 2024/7006, Tarih: 02.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2022/4842 E.  ,  2024/7006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/997 E., 2021/1207 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekilinin temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

Davanın niteliğine göre, davacı vekilinin duruşmalı inceleme isteminin, 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız elkoyma ve eşyanın korunması ile ilgili gerekli tedbirlerin alınmaması nedeniyle 500.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın 21.12.2018 tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin, davaya konu elektrostatik boya makinesi ve ekipmanlarının fatura ibrazı karşılığında yediemin sıfatı ile faturada yer alan şirket yetkililerine teslim edildiği, davacının mülkiyet hakkına ilişkin belge sunmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 141 ve devamı maddelerinde belirtilen tazminat isteme koşullarının oluşmadığından bahisle reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; dava konusu makinenin taşınır eşya olması nedeniyle zilyetliğin mülkiyete karine oluşturduğunun kabulü ile davacıya ait makine ve ekipmanların davacıya ait olmasına rağmen faturalandırılmamış olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ve davanın kabul edilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; dava konusu makinenin taşınır eşya olması nedeniyle zilyetliğin mülkiyete karine oluşturduğunun kabulü ile davacıya ait makine ve ekipmanların davacıya ait olmasına rağmen faturalandırılmamış olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ve davanın kabul edilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/17564 soruşturma sayılı dosyası kapsamında elektrostatik boya makinesi ve ekipmanlarının yedieminlik sıfatı ile makineye ait faturada yer alan şirket yetkililerine 06.11.2018 tarihinde teslim edildiği, davacı hakkında iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçundan soruşturma başlatıldığı, yapılan soruşturma sonunda atılı suçtan 19.12.2018 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına ve karar kesinleştiğinde yedieminlik sıfatının kaldırılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği, el koyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, davaya konu elektrostatik boya makinesi ve ekipmanlarının fatura ibrazı karşılığında yediemin sıfatı ile faturada yer alan şirket yetkililerine teslim edildiği, davacının mülkiyet hakkına ilişkin belge sunmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 141 ve devamı maddelerinde belirtilen tazminat isteme koşullarının oluşmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Karar başlığında dava konusunun ''Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat'' olarak yazılması gerekirken ''Koruma Tedbirleri Nedeniyle Maddi ve Manevi Tazminat'' olarak yazılması, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18484, Karar No: 2012/12304, Tarih: 16.05.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/18484 E.  ,  2012/12304 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Uygulama : Beraat

Tebliğname Düşünce : Bozma

Taksirle yaralama suçundan, sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Duruşmanın devamı niteliğinde olan 31.03.2008 tarihli keşif tutanağının 1. ve 2. sayfaları hakim tarafından imzalanmamış ise de, 14.05.2008 tarihli celsede keşif tutanağının okunmuş olması ve dosya kapsamından sanığın herhangi bir kusurunun bulunmadığının gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak olunmamıştır.

Sanığın olay günü akşam saatlerinde tanık beyanlarına göre meskun mahalde bölünmemiş çift yönlü yoldan ilerlerken, önünde durakta yolcu indiren otobüsü solladığı esnada yaya geçidi olmayan yerden otobüsün önünden aniden yola çıkan 2001 doğumlu mağdura çarparak yaralanmasına sebebiyet vermesi şeklinde gelişen olayla ilgili yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanığın beraatine ilişkin hükmün ONANMASINA, 16/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6664, Karar No: 2022/19624, Tarih: 24.11.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/6664 E.  ,  2022/19624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1) Konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nın 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun ile değişik 231/12. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlar itirazı kabil kararlardan olup, temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2) Mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

3) Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Müştekinin soruşturma aşamasında alınan ifadesine göre 04/04/2016 günü saat 23.40 sıralarında işyerini kapatıp, sabah saat 07.50 sıralarında iş yerine geldiğinde olayı farkettiği, suça sürüklenen çocuğun İstanbul Anadolu 1. Sulh Ceza Hakimliğince 29.04.2016 tarihinde yapılan sorgusunda atılı suçu arkadaşıyla birlikte gece vakti gerçekleştirdiklerini beyan ettiği ve UYAP'tan alınan güneşin doğuş-batış çizelgesine göre, yaz saati uygulaması da dikkate alındığında, suç tarihinde güneşin doğuş saatinin 06.38 olduğu, gece vaktinin 05.38'de sona erdiği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuktan eylemi tam olarak hangi saatte gerçekleştirdiği ve savunmasındaki “gece vakti” deyiminden ne kastettiği sorulup açıklattırılmadığı gibi, suçun gece vakti işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu da karar yerinde denetime olanak verecek şekilde tartışılmadan TCK'nın 143. maddesinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24455, Karar No: 2014/8519, Tarih: 10.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/24455 E.  ,  2014/8519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Eskişehir 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :19.09.2013

NUMARASI :Esas no:2012/195 Karar no:2013/642

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden davacı kocanın birlik görevlerini yerine getirmediği, eşine ve kızına hakaret ettiği, davalı kadından kaynaklanan boşanmayı gerektirir maddi bir hadisenin varlığı ise kanıtlanmamıştır.

Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.10.04.2014(Prş.)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/2490, Karar No: 2015/5312, Tarih: 09.11.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/2490 E.  ,  2015/5312 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/166485

MAHKEMESİ : Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 13/01/2014, 2012/181 (E) ve 2014/24 (K)

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, iştirak halinde kasten yaralama, olası kastla yaralama, genel güvenliği kasten tehlikeye sokma, mala zarar verme, 6136 sayılı Kanuna muhalefet.

Dosya içeriğine ve UYAP İşletim Sisteminde kayıtlı temyiz dilekçelerine göre; katılan sanıklar M.. U.. ve M.. U.. vekili ; 17.01.2014 tarihli süre tutum dilekçesinde sadece sanık M.. U.. hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri ile sınırlı olarak temyiz isteminde bulunduğu, katılan sıfatıyla ve katılan sanık M.. U.. hakkında kurulan hükümlerle ilgili olarak herhangi bir temyiz isteminde bulunmadığı halde dosya gönderi formunda katılan sanık M.. U.. yönünden de temyiz isteminde

bulunduğunun yazılı olduğu anlaşılmakla; katılan sanık M.. U.. ya da vekili tarafından 17.01.2014 tarihinde ya da yasal temyiz süresi içerisinde verilmiş temyiz dilekçesi olup olmadığının mahkeme kayıtları incelenerek tespiti, verilen dilekçe var ise dosya içerisine alınması ayrıca bu dilekçenin niçin diğer temyiz dilekçeleri gibi dosya içerisine alınmadığının ve uyap ortamına kaydının yapılmadığının, dilekçe yok ise dosya gönderi formundaki yazımın maddi hata sonucu mu olduğunun bildirilmesi amacıyla dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13396, Karar No: 2015/27844, Tarih: 12.11.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/13396 E.  ,  2015/27844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bartın İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/03/2015

NUMARASI : 2014/163-2015/35

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu vekili icra mahkemesine başvurusunda, tevdi mahalli kararıyla bankaya yatırılan para için bankaya haciz ihbarnamesi gönderilmeyeceğini, bunun icra dosyasına yatırılması için de icra müdürlüğünce anılan bankaya talimat verilmesinin İİK'na aykırı olduğunu, tevdi mahalli tayini ile bankaya yatırılan paranın ihtilaflı olduğunu, haczedilen paranın borçluya ait olmadığını ileri sürerek Bartın 1.İcra Müdürlüğünün 26/11/2014 günlü haciz işleminin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiş, mahkemece istemin kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Borçlunun 3.kişi nezdindeki alacakları İİK.nun 106/2.maddesi uyarınca menkul hükmünde olup, haczi halinde borçlu ancak haczedilmezlik nedeniyle haczin kaldırılmasını talep edebilir. Haczedilen alacağın 3.kişiye ait olduğu hususu ise İİK.nun 96 vd. maddelerine dayalı istihkak iddiası niteliğinde olup ancak 3.kişi tarafından ileri sürülebilir. Borçlunun ise istihkak iddiasında bulunması mümkün değildir.

Şu hale göre borçlunun haczedilen paranın 3.kişiye ait olduğu nedeniyle haczin kaldırılması isteminin yasal dayanağı bulunmayıp, anılan paranın haczedilemeyeceği yönünde İİK.nun da ya da özel bir kanunda düzenleme bulunmadığına göre, haczinde yasaya aykırılık yoktur. Hacze konu paranın 3. kişiye ait olduğu iddia ediliyorsa 3. kişinin istihkak iddiasında bulunabileceği tabiidir.

Bu durumda mahkemece şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19102, Karar No: 2013/11104, Tarih: 21.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/19102 E.  ,  2013/11104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, eksik hesaplandığı iddiasıyla SSK yaşlılık aylığı miktarının tespiti ile aylık farklarının yasal faiziyle tahsili istemine ilişkindir.

Mahkeme, yazılı biçimde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.06.1984 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı bağlanan davacı, 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu kararına ve 5565 sayılı 2007 yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanununun 30. maddesine dayanarak, yaşlılık aylığının eksik hesaplandığını 2003 ve 2007 yıllarında yapılması gereken artışların yapılmadığını öne sürerek şimdilik 1.000,00 TL. fark aylığın yasal faiziyle davalı Kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının yaşlılık aylığına 2002 yılı Aralık ayında %2,6 ve 2006 yılı Aralık ayında %2,05 oranında olmak üzere artış yapılması gerektiğine ve faiz dahil toplam alacağın 1.053,72 TL olduğuna ilişkin bilirkişi raporu esas alınarak, talep gibi 1.000,00 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmiştir.

1-Davanın yasal dayanaklarından olan ve 08.09.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4447 sayılı Kanunun Geçici 4’üncü maddesinde “Bu Kanunun 24’üncü maddesinin yürürlüğe gireceği tarihe kadar, bu Kanunun 16’ncı maddesi ile 506 sayılı Kanuna eklenen Ek 38’inci maddesine göre Sosyal Sigortalar Kurumundan gelir ve aylık almakta olanlara yapılan ödemeler ile 29’uncu maddesi ile değiştirilen 1479 sayılı Kanunun 36’ncı maddesinin son fıkrasına göre Bağ-Kur tarafından ödenen aylıklarda dönem sonuna kadar yapılan artış oranının, aynı dönemin başında memur aylıklarında yapılan ortalama artış oranının altında kalması halinde, söz konusu ödemeleri aradaki fark kadar artırmaya Bakanlar Kurulunun yetkili olduğu” hükmüne yer verilmiş ve bu yetki Kanununa dayanılarak çıkarılan ve 01.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararında “4447 sayılı İşsizlik Sigortası

Kanunu’na eklenen Geçici 4’üncü maddesine göre; 506 sayılı Kanunun Ek 38’inci maddesine göre Sosyal Sigortalar Kurumundan gelir, emekli ve diğer aylık almakta olanlara yapılan ödemeler ve 1479 sayılı Kanunun 36’ncı maddesinin son fıkrasına göre Bağ-Kur tarafından ödenen emekli ve diğer aylıklarda 01.01.2002 – 31.12.2002 tarihleri arasında yapılan artış oranı ile aynı dönemde memur aylıklarında yapılan artış oranından kaynaklanacak fark Aralık ayında hesaplanarak, söz konusu aylık ve ödemelere yansıtılacağı” karara bağlanmış ise de; anılan karar 17.01.2003 tarihinde yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının 11 ve 12’nci maddeleri ile 01.11.2002 tarihi itibariyle yürürlükten kaldırılarak, 506 ve 2925 sayılı Kanunlara göre gelir ve aylık alanlar için yeni bir artış düzenlemesi yerine sosyal destek ödemesi öngören başka bir düzenleme getirilmiş ve bu düzenleme de kararın 11’inci maddesinde belirtildiği üzere 01.01.2003 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Somut olayda uyuşmazlık; 01.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararını 01.01.2003 tarihinde yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile baştan itibaren yürürlükten kaldırılmasına rağmen kararın yürürlükte olduğu 01.11.2002 – 01.01.2003 tarihleri arasındaki süre itibariyle davacı yararına uygulanıp Aralık 2002 aylığının bu karar uyarınca artırılıp artırılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Bakanlar Kurulu Kararı düzenleyici bir işlem olup; objektif hukuk kuralı niteliğindeki bir düzenleyici işlemin yürürlüğe girdikten bir süre sonra baştan itibaren kaldırılması durumunda yürürlükte kaldığı sürede şahıslar yararına kazanılmış hak oluşturabilmesi için, kuralın ilgilisi olan kişi hakkında uygulanmış ve kişiselleştirilmiş olması gerekir. Başka bir deyişle; kazanılmış haktan söz edilebilmesi için bu hakkın yeni düzenlemeden önce yürürlükte olan kurallara göre bütün sonuçlarıyla fiilen elde edilmiş olması veya düzenleyici işlemin başlangıçta yöneldiği belirsiz sayıdaki kişileri hedef alma özelliği somutlaşarak bireysel işleme dönüşmesi gerekir. Dava konusu olayda, sonradan yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlük tarihinden itibaren ortadan kaldırılan 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının davacı açısından kişiselleştiğini gösteren bir işlem yapıldığına ilişkin bir belge dosya kapsamında bulunmamaktadır. Bu nedenle; anılan Bakanlar Kurulu Kararının davacı hakkında bireysel bir işleme dönüşüp dönüşmediği ve giderek bu karar ile davacının somut bir hak elde edip etmediği davalı Kurumdan sorulduktan sonra, deliller değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.