muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2792, Karar No: 2023/11881, Tarih: 28.11.2023

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı tapu maliki ile davalı idare arasındaki idari işlemden kaynaklı yoksun kalınan gelir kaybının tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun)

114 üncü, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2 nci maddesinin birinci fıkrasının b bendi

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu Ardahan ili, Hanak ilçesi, ... Mahallesi 210 ada 78 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili Hanak Asliye Hukuk Mahkemesi 2013/105 Esas, 2014/13 Karar sayılı dosyası ile 07.01.2014 tarihinde acele el koyma kararı verilmiştir. Davalı EPDK'nin Kamulaştırma Daire Başkanlığı 05.11.2015 tarih ve 53933 sayılı yazısıyla kamulaştırmadan vazgeçtiğini davacıya bildirmiş, Hanak Asliye Hukuk Mahkemesi 2013/105 Esas, 2014/13 Karar sayılı dosyasında ek karar ile acele el koyma kararının kaldırılmasını talep etmiş, Mahkeme 28.12.2015 tarihli ek karar ile acele el koyma kararının kaldırılmasına karar vermiştir.

3. Davacı taraf dava dilekçesinde, acele el koyma kararı ile el konulan taşınmazını ve değirmeni kullanamamasından kaynaklı olarak tazminat talebinde bulunmuştur.

4. Hanak Belediye Başkanlığının yazısında, taşınmazın bir kısmının baraj imar alanında kalması, diğer kısımlarının ise taşkın riskinden etkileneceği gerekçesiyle işyeri açma ruhsatı verilmesinin uygun görülmediği; DSİ yazısında, taşınmazın taşkın ve sel riski olan alanda bulunduğu, taşınmazın baraj rezervuarında bulunduğu bildirmiştir.

5. 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 21 nci maddesine göre idare kamulaştırmanın her safhasında kamulaştırma kararı veren ve onaylayan yetkili mercinin kararı ile kamulaştırmadan tek taraflı olarak kısmen veya tamamen vazgeçebilir. Ancak eldeki davada dava konusu taşınmaz ile ilgili kamulaştırma kararını veren EPDK; acele el koyma kararını veren ise Bakanlar Kurulu olup, EPDK'nin acele kamulaştırma kararından vazgeçme yetkisi bulunmadığından acele kamulaştırma işlemi idari anlamda ayakta ve geçerlidir. EPDK tarafından alınan kararın proje değişikliği nedeniyle kamulaştırılacak taşınmazlara ilişkin yeni listeden ibaret olduğu; dava konusu taşınmazın kamulaştırılmasından vazgeçildiğine ilişkin alınan bir kurul kararının dosyaya sunulmadığı; sadece proje değişikliğine ilişkin başkan imzalı taşınmaz listesinin yazı ekinde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda usulüne uygun bir vazgeçme kararı olmadığı halde hatalı idari işleme dayalı kamulaştırmadan vazgeçme dilekçesi veren kurum vekili dilekçesi üzerine mahkemece usulsüz olarak acele kamulaştırma kararının kaldırılmasına sebebiyet verildiğinden; davacının mevcut zararının idarenin işleminden kaynaklandığı gözetilerek yargı yolunun idari yargı olduğu düşünülmeden işin esasına dair karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA

Davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un ve 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13829, Karar No: 2018/1274, Tarih: 07.02.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/13829 E.  ,  2018/1274 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”,

b) Sanık hakkında bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kabule göre,

Sanığın, tekerrüre esas alınan ilamında birden çok mahkûmiyet hükmünün bulunduğu ve en ağır cezayı içeren mahkûmiyetle ilgili uygulama yapılması yerine ilamın tamamının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 07/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10874, Karar No: 2014/16566, Tarih: 31.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/10874 E.  ,  2014/16566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DÜZCE 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/12/2012

NUMARASI : 2011/971-2012/909

Taraflar arasında görülen davada Düzce 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/12/2012 tarih ve 2011/971-2012/909 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı banka nezdinde bulunan döviz cinsi hesabınının müvekkili ile aynı ismi taşıyan bir başka kişinin icra borcu için bloke edildiğini ve tüm parasının icra dosyasına yatırıldığını, davalının söz konusu yanlışlığı fark ederek müvekkilinin parasını iade ettiğini ancak aradan geçen 29 ay sonunda müvekkilinin kaybının meydana geldiğini, maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek 4000,00 TL maddi, 1000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yanlışlığın fark edilmesi karşısında davacı parasının devlet bankalarının uyguladığı en yüksek faiz oranı hesaplanarak iade edildiğini, manevi tazminat koşullarının oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca davalı bankanın tc kimlik numarası kontrolü yapmaksızın davacı ile aynı isimdeki bir başka şahsın icra dosyası borcuna mahsuben davacı hesabındaki parayı dosyaya yatırdığı, yanlışlığın fark edilmesini müteakip faizi ile birlikte paranın davacıya iade edildiği ancak denkleştirici adalet ilkesi gereği benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davacı zararının daha yüksek olduğu, manevi tazminat koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 2.641,21 TL'nin 28/03/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı Banka'nın hatalı işlemi nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir. Davalı Banka'nın sehven davacı ile aynı adı taşıyan dava dışı bir kişinin borcuna mahsuben davacı hesabına bloke koyduğu ve akabinde parayı icra dosyasına yatırdığı taraflar arasında tartışmasızdır. Mahkemece hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda, bloke edilerek icra dosyasına yatırılan paranın tümünün davacı hesabına 27.11.2008 tarihinde girdiği varsayılarak, 28.11.2008 tarihi itibariyle bu miktar EURO'nun TL karşılığı bulunmak suretiyle hesap yapılmıştır. Oysa, davacı hesabına yatırılan toplam 5.548,86 EURO farklı tarihlerde havale edildiği gibi, bilirkişi raporunda faiz başlangıç tarihi de davalı Banka'nın hatasını kabul ederek davacı hesabına yeniden parayı yatırdığı 28.03.2011 tarihi olarak kabul edilmiştir. Ancak, davalı Banka'nın temerrüt tarihi davacının davalı Banka'dan mevduatını talep ettiği ve fakat mevduatına ulaşamadığı tarih olarak kabul edilmeli ve varsa bu tarihten itibaren munzam zararın hesaplanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulü doğru olmamış, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 31/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2424, Karar No: 2019/11540, Tarih: 09.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/2424 E.  ,  2019/11540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 62, 53/6, 63/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanık sürücünün idaresindeki araçla meskun mahal dışındaki, bölünmüş, tek yönlü yoldan seyirle giriş yaptığı kontrollü kavşak üzerinde kendisine hitaben yanan kırmızı ışıkta durmayarak yoluna devam etmek istediği esnada aynı kavşağa solunda kalan yoldan doğru ve yeşil ışıkta geçerek giriş yapan ...'ın idaresindeki motosiklete sol kısmından çarparak ölümüne sebebiyet vermesi şeklinde gerçekleşen olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusur durumuna, bilirkişi raporları arasında çelişki bulunduğuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 09/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1846, Karar No: 2017/5091, Tarih: 08.06.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/1846 E.  ,  2017/5091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 02/07/1990 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının sigorta başlangıç tarihinin 02.07.1990 olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istek gibi davanın kabulüne karar verilmiştir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun Geçici 7. maddesinde yer alan “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17/07/1964 tarihli ve 506 sayılı, 02/09/1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17/10/1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17/10/1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08/06/1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17/07/1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun geçici 20'nci maddesine göre sandıklara tabi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları kanun hükümlerine göre değerlendirilir.” hükmü uyarınca, davanın yasal dayanağı mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun 3, 79 ve 108. maddeleridir.

506 sayılı Kanun’un 2'nci maddesine göre sigortalılık niteliği, hizmet akdinin kurulması ve 6'ncı madde gereğince çalışmaya başlanması ile edinilir. Aynı Kanun’un “Sigortalı Sayılmayanlar” başlıklı 3/II-B maddesinde; “Özel kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında, çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile bu Kanunun 35'inci maddesi hükümleri uygulanmaz.” hükmü öngörülmüştür.

Atıf yapılan ve dava konusu dönemde yürürlükte bulunan özel kanun olan 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu'nun 3. maddesi, çırağı; “çıraklık sözleşmesi esaslarına göre bir meslek alanında mesleğin gerektirdiği bilgi, beceri ve iş alışkanlıklarını iş içerisinde geliştirilen kişi” olarak tanımlanmıştır.

Anılan Kanun'un “Çıraklık Şartları” başlıklı 10'uncu maddesine göre çırak olabilmek için,

a)14 yaşını doldurmuş, 19 yaşından gün almamış olmak. (Bu bentte yer alan "onüç yaşını" ibaresi, 16/8/1997 tarih ve 4306 sayılı Kanunun 6 ncı maddesiyle "ondört yaşını" olarak değiştirilmiştir.)

b)En az ilköğretim okulu mezunu olmak.

c)Bünyesi ve sağlık durumu gireceği mesleğin gerektirdiği işleri yapmaya uygun olmak gerekmektedir.

Anılan Kanun'un “Çıraklık Şartları” başlıklı 10'uncu maddesine göre çırak olabilmek için,

a)14 yaşını doldurmuş, 19 yaşından gün almamış olmak. (Bu bentte yer alan "onüç yaşını" ibaresi, 16/8/1997 tarih ve 4306 sayılı Kanunun 6 ncı maddesiyle "ondört yaşını" olarak değiştirilmiştir.)

b)En az ilköğretim okulu mezunu olmak.

c)Bünyesi ve sağlık durumu gireceği mesleğin gerektirdiği işleri yapmaya uygun olmak gerekmektedir.

Ancak, 19 yaşından gün almış olanlardan daha önce çıraklık eğitiminden geçmemiş olanlar, yaşlarına ve eğitim seviyelerine uygun olarak düzenlenecek mesleki eğitim programlarına göre çıraklık eğitimine alınabilir. Kanun'un 13'ncü maddesi hükmüne göre ise; “Bu Kanunun uygulandığı yer ve meslek dallarında 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun çıraklık sözleşmesine dair hükümleri ile 18 yaşını doldurduktan sonra sözleşmesi devam eden çıraklar hakkında 1475 sayılı İş Kanunu'nun, İşçi Sağlığı ve Güvenliği başlıklı beşinci bölümünde yer alan hükümleri dışındaki hükümler uygulanmaz.”

Bu hükümler çerçevesinde taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının uyuşmazlığa konu dönemde çırak olup olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılmalıdır.

Gerçekten de çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Ancak çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Sözü edilen öğrencilerin sigortalı sayılmamaları, “tatbiki mahiyetteki yapım ve üretim işleri” nin gördükleri öğrenimin doğal bir gereği olmasından ötürüdür. Bir başka anlatımla, bu işler -SSK anlamında sigortalı işçilerin gördükleri iş görünümünde bulunsalar bile- belirgin olarak öğrenim çevresine girmektedir. Bu bakımdan, bu gibi durumlarda, esasen bir hizmet akdinin varlığından söz edilemeyeceği için sigortalılık niteliği edinme hali de söz konusu değildir (...i, Sosyal Sigortalar Kanunu Şerhi; Ankara, 1977 Baskı, s;130).

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davalı işveren tarafından davacı adına düzenlenen 02.07.1990 tarihli işe giriş bildirgesinin Kuruma verildiği, davalı işyerinden Kuruma bildirilen çalışmalarının olmadığı, işyerinde nizalı dönemde çalışması olan tanıkların dinlendiği ve çalışmayı doğruladıkları anlaşılmaktadır.

Somut olayda, 10.04.1976 doğumlu olan davacının mahkemece sigortalı kabul edilen 02.07.1990 tarihinde 18 yaşından küçük olduğu anlaşıldığından, davacının hizmetinin tespitine karar verilen dönemde çırak olarak çalışıp çalışmadığına dair araştırma yapılmadan eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi doğru olmamıştır.

Somut olayda, 10.04.1976 doğumlu olan davacının mahkemece sigortalı kabul edilen 02.07.1990 tarihinde 18 yaşından küçük olduğu anlaşıldığından, davacının hizmetinin tespitine karar verilen dönemde çırak olarak çalışıp çalışmadığına dair araştırma yapılmadan eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi doğru olmamıştır.

Yapılacak iş, kabul edilen dönem yönünden gerekirse daha önceden dinlenen tanıklar yeniden dinleyerek davacının bu dönemde davalı işyerinde yaptığı işin niteliğini tespit etmek, davacının işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıp katılmadığını veya meslek ve sanat eğitimi alıp almadığını, davacının üretime yönelik çalışmasının hangi tarihte ve ne şekilde başladığını açık ve net şekilde belirlemek ve davacının 14 yaşında olduğu ve yapılan işin niteliği de dikkate alınarak, sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16935, Karar No: 2010/816, Tarih: 08.02.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/16935 E.  ,  2010/816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık ... hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Suça konu inşaat demirlerinin kullanım gereği açıkta bırakılmış eşya olduğu ve sanıkların eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e.maddesine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden,aynı Yasanın 141/1.maddesi ile hüküm kurulması,

2- 5237 sayılı TCK’nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının,765 sayılı TCK’nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanıkların özgülenen kasıtları da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanakları varken

yalnızca gereksinimleri kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezalardan indirim yapılması,

3- Kolluk görevlileri tarafından düzenlenen 22.09.2005 tarihli “olay,yakalama üst arama ve zaptetme tutanağı”nın içeriğine göre, sanıkların başka mahallede kuşku üzerine yakalandıklarında,el arabasında taşıdıkları suça konu demirleri çaldıkları yeri kolluk görevlilerine söyleyerek,o aşamaya kadar olaydan haberi olmadığı anlaşılan yakınana iadeyi sağladıklarının anlaşılması karşısında,haklarında 5237 sayılı TCK'nın 168/1.maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK’nın 58/6-7. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz sisteminin ve denetimli serbeslik tedbirinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

5- 5275 sayılı Yasanın 108/4-5-6. maddesi gereğince, mükerrir sanık ... hakkında denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevinin, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverilme kararını verecek olan mahkemeye ait olduğunda zorunluluk bulunduğu düşünülmeden, infazı kısıtlayacak biçimde denetimli serbestlik süresinin bir yıl olarak belirlenmesi,

5- 5275 sayılı Yasanın 108/4-5-6. maddesi gereğince, mükerrir sanık ... hakkında denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevinin, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverilme kararını verecek olan mahkemeye ait olduğunda zorunluluk bulunduğu düşünülmeden, infazı kısıtlayacak biçimde denetimli serbestlik süresinin bir yıl olarak belirlenmesi,

6- Sanık ... hakkında hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14. maddesi uyarınca yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'in temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, sanıklar hakkında 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son.maddesinin gözetilmesine, 08.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.