muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Danıştay — Esas No: 2023/577, Karar No: 2025/137, Tarih: 19.03.2025

Ancak, Anayasanın 38. maddesindeki suç ve cezalara ilişkin kanunilik ilkesi uyarınca vergi suç ve cezalarının düzenlenmesinde tek kaynak kanundur ve vergi idaresinin düzenleyici işlemleri ile vergiye ilişkin suç ve ceza kuralı konulamaz.
Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği (Sıra No:529)'nin "Diğer hususlar ve cezai yaptırım" başlıklı 8. maddesinin (2) numaralı fıkrasındaki ihtilaf konusu düzenleme ile anılan Tebliğ ile bildirim zorunluluğu getirilen gerçek faydalanıcı bildiriminin verilmemesi fiilinin, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun ilgili ceza hükümlerinin tatbik edilmesini gerektireceği belirtilmek suretiyle anılan fiil vergi cezasını gerektiren bir fiil olarak tanımlanmıştır. Tebliğ'e dayanak olarak gösterilen 213 sayılı Kanun'un 148, 149 ve mükerrer 257. maddelerinde yer alan zorunluluklara uymayanlara özel usulsüzlük cezası kesileceği hükme bağlanmıştır. 
Dolayısıyla, Tebliğ hükümleri gereğince bildirim yapmayan mükelleflere özel usulsüzlük cezası kesileceğine ilişkin hükmün, 213 sayılı Kanun'un mükerrer 355. maddesine dayandığı, idarenin düzenleyici işlemiyle kanunda olmayan bir yaptırım ya da cezanın getirilmediği anlaşılmıştır.
Bu durumda, dayanak gösterilen kanuni düzenlemeler ile çelişmediği, üst normlarda yer almayan yeni bir düzenleme ve kanunda öngörülmeyen ceza ya da yaptırım getirmediği anlaşılan Tebliğ hükümlerinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.
	Daire bu gerekçeyle davayı reddetmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Tebliğ ile bildirilmesi istenen tüm bilgilerin ticaret sicil müdürlüklerinde ve mükelleflerin bağlı olduğu vergi dairelerinde bulunduğu, aksine bir tespit olmadan zaten var olan bilgiler bakımından bildirim yükümlülüğü getirilmesinin hukuk devleti ilkesi ile bağdaşmayacağı, bir tacirin ticaret siciline gerekli bilgileri vermemesinin Türk Ticaret Kanunu'nda idari yaptırıma bağlandığı, aynı durum için dava konusu Tebliğ hükmü ile de ceza öngörülmesinin mükerrer cezalandırmaya sebebiyet vereceği, Tebliğ'de dayanak olarak gösterilen düzenlemelerin hiçbirinin gerçek faydalanıcı kavramı ile ilgili olmadığı, Tebliğ'de tanımı yapılan "Trust" kavramının mevzuatta yer almadığı, mevzuatta yer almayan bir kavram bakımından bildirim yükümlülüğü getirilemeyeceği, dava konusu Tebliğ hükümlerinin hukuka aykırı olduğu belirtilerek Danıştay Dördüncü Dairesinin aksi yöndeki gerekçeyle verilen kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Gerçek faydalanıcı kavramının, hem OECD Gelir ve Servet Üzerinden Alınan Vergilere İlişkin Model Anlaşması'nın hem de BM Model Vergi Anlaşması'nın temettü, faiz, telif haklarını içeren çeşitli gelirlerle ilgili hükümlerinde yer aldığı, Tebliğ ile ülkemizin de üyesi olduğu Küresel Forum ve Mali Eylem Görev Gücü gibi uluslararası kurumlar tarafından oluşturulan standartlar ve imzalanan uluslararası anlaşmalar kapsamındaki yükümlülükler dikkate alınarak gerçek faydalanıcının belirlenmesi ve bildirilmesine ilişkin usul ve esasların belirlendiği, davacı tarafından iddia edildiğinin aksine ticaret sicili müdürlüklerinin kayıtlarından söz konusu bilgilerin edinilemeyeceği, Tebliğ'de dayanak olarak belirtilen maddelerden açıkça anlaşılacağı üzere kanuna dayanmayan bir cezalandırma durumunun söz konusu olmadığı, Tebliğ ile getirilen düzenlemelerin hukuka uygun olduğu belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ ...'NİN DÜŞÜNCESİ:  Tebliğ ile getirilen bildirim yükümlülüğünün, Vergi Usul Kanunu'nun dayanak olarak gösterilen 148, 149, 152/A ve 256. maddelerinde belirtildiği üzere somut vergilendirme ilişkisi kapsamındaki bir bilginin edinilmesine ilişkin olmadığı, suç gelirlerinin aklanması ve terörün finansmanının önlenmesi amaçlı çabalar kapsamında gerçek faydalanıcının ve hatta hakkında şüphe duyulacak üçüncü kişilerin tespitine yönelik olduğu, dolayısıyla söz konusu maddelerin vergilendirmeye ilişkin olaylar dışında, devamlı bilgi verme ya da bildirimde bulunma zorunluluğunu kapsamadığı anlaşılmaktadır.
 Diğer taraftan, Tebliğ'in yayımlandığı ve davanın açıldığı tarihler itibarıyla, 213 sayılı Kanun'da gerçek faydalanıcı bildiriminde bulunulmasına ilişkin yükümlülük getirme hususunda Hazine ve Maliye Bakanlığının yetkisinin bulunduğuna ve bildirimde bulunulmadığı takdirde ceza uygulanacağı yolunda bir kurala yer verilmemiştir.
Anılan hususlardaki düzenlemeler 05/07/2022 tarihinde yürürlüğe giren 7417 sayılı Kanun'un 26 ve 28. maddeleriyle getirilmiştir.
 Bu durumda, Tebliğ'de yapılan düzenlemeler uyarınca bildirilmesi gereken bilgileri bildirmeyen, eksik veya yanıltıcı bildirimde bulunan mükellefler hakkında 213 sayılı Kanun'un ilgili ceza hükümlerinin tatbik olunacağı yolundaki düzenlemenin, Tebliğ'in yayımlandığı tarih itibarıyla kanuni dayanağının bulunmadığı sonucuna ulaşılmaktadır.  
Açıklanan nedenlerle,  Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği (Sıra No:529)'nin, "Diğer hususlar ve cezai yaptırım" başlıklı 8. maddesinin (2) numaralı fıkrasının iptaline karar verilmesi gerektiğinden, Daire kararının bu yönden bozulması, davacının diğer temyiz istemlerinin ise reddi gerektiği düşünülmektedir. 
TÜRK MİLLETİ  ADINA
	Karar veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunca, dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında bir karar verilmeksizin Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME :

TÜRK MİLLETİ  ADINA
	Karar veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunca, dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında bir karar verilmeksizin Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME : 
	Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup dilekçede ileri sürülen iddialar, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU :
	Açıklanan nedenlerle;
	1-  Davacının temyiz isteminin REDDİNE,
	2- Danıştay Dördüncü Dairesinin 21/12/2022 tarih ve E:2021/8785, K:2022/8755 sayılı kararının ONANMASINA,
3-	Davacıdan, peşin olarak yatırılan (2023 yılına ilişkin) ... TL temyiz karar harcı mahsup edilmek suretiyle 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun ilgili hükümleri ve Kanun'a ek (3) sayılı Tarife uyarınca maktu harç alınmasına,
4-	Yürütmenin durdurulması istemi hakkında karar verilmediğinden, yatırılan yürütmenin durdurulması harcının istemi halinde davacıya iadesine,
	19/03/2025 tarihinde oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi. 
X - KARŞI OY:
23/09/2022 tarih ve 31962 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği (Sıra No: 529)'nde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ (Sıra No:541) ile değiştirilmeden önceki hali ile "Dayanak" başlıklı 3. maddesinde, dava konusu Tebliğ'in, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 148, 149, 152/A ve 256. maddeleriyle mükerrer 257. maddesinin birinci fıkrasının (4) numaralı bendine dayanılarak hazırlandığı belirtilmiştir. 
213 sayılı Kanun'un 148. maddesi, idarenin, somut bir vergi incelemesi kapsamında bilgi ve belge talebinde bulunabileceğine dair bir yetki hükmü içermektedir. Maddede dava konusu Tebliğ'de öngörüldüğü şekilde sürekli bildirim usulüne yer verilmemiştir. İdarenin yapacağı her bir inceleme kapsamında zaten bilgi ve belge talebinde bulunabileceği de dikkate alındığında 148. maddenin, dava konusu Tebliğ hükümlerine ve bu kapsamda getirilen sürekli bildirim yükümlülüğüne dayanak oluşturmadığı anlaşılmıştır.  
213 sayılı Kanun'un "Devamlı Bilgi Verme" başlıklı 149. maddesinin, dava konusu Tebliğ hükümlerine ve bu kapsamda sürekli bildirim yükümlülüğüne yönelik normatif dayanak oluşturduğu ilk bakışta söylenebilirse de, maddenin lafzı dikkate alındığında söz konusu yükümlülüğün ancak, vergilendirmeye ilişkin olaylarla ilgili olarak söz konusu olabileceği, vergilendirmeye ilişkin somut bir olay ve bu olayla doğrudan bir ilişki mevcut olmadan, mükelleflere ve hatta sorumlu veya temsilci olmayan gerçek ve tüzel kişilere yönelik genel nitelikli bir devamlı bilgi verme yükümlülüğü getirilemeyeceği sonucuna ulaşılmaktadır. Dolayısıyla, anılan maddenin de dava konusu Tebliğ hükümlerine ve bu kapsamda getirilen sürekli bildirim yükümlülüğüne dayanak oluşturduğunun kabulü mümkün değildir.

Aynı Kanun'un 152/A maddesinde de, "Maliye Bakanlığı Gelir İdaresi Başkanlığı veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlar" ifadesi ile asıl olarak idari makamlarca veya yetkilendirilmiş kişilerce gerçekleştirilecek somut bilgi toplama çabasına dair belirgin bir yetki ve usul öngörülmüştür. Ancak dava konusu Tebliğ, söz konusu bilgi toplama faaliyetini doğrudan mükellefler ile meslek mensuplarına yüklediği gibi 213 sayılı Kanun'un "Defter ve Belgelerle Diğer Kayıtların İbraz Mecburiyeti" başlıklı 256. maddesinde öngörülen yükümlülük de somut bir vergilendirme işlemine ilişkindir. 
Bu bağlamda, Tebliğ ile getirilen bildirim yükümlülüğünün, Vergi Usul Kanunu'nun dayanak olarak gösterilen 148, 149, 152/A ve 256. maddelerinde belirtildiği üzere somut vergilendirme ilişkisi kapsamındaki bir bilginin edinilmesine ilişkin olmadığı, suç gelirlerinin aklanması ve terörün finansmanının önlenmesi amaçlı çabalar kapsamında gerçek faydalanıcının ve hatta hakkında şüphe duyulacak üçüncü kişilerin tespitine yönelik olduğu, dolayısıyla söz konusu maddelerin vergilendirmeye ilişkin olaylar dışında, devamlı bilgi verme ya da bildirimde bulunma zorunluluğunu kapsamadığı anlaşılmaktadır.
Diğer taraftan, 05/07/2022 tarih ve 31887 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7417 sayılı Devlet Memurları Kanunu İle Bazı Kanunlarda ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un mükerrer 257. maddesinin birinci fıkrasına (8) numaralı bendinden sonra gelmek üzere Hazine ve Maliye Bakanlığının, tüzel kişiler ve tüzel kişiliği olmayan teşekküllerin gerçek faydalanıcı bilgisinin güncel, tam ve doğru bir şekilde tespit edilebilmesi için gerçek faydalanıcının kapsamını belirlemeye, bu kapsama girenlerin bildirilmesi zorunluluğunu getirmeye, bildirimin içerik, format, standart, verilme süresi ve yöntemini belirlemeye, bunlarda değişiklik yapmaya, bildirim verme yükümlülüğünü sektör, mükellef grupları ve mükellefiyet durumları itibarıyla belirlemeye, bu kapsamdaki bilgi ve bildirimlerin elektronik ortamda muhafaza ve ibraz edilmesi yükümlülüğü getirmeye ve uygulamaya ilişkin diğer usul ve esasları belirlemeye yetkili olduğuna dair (9) numaralı bent eklenmiştir.
7417 sayılı Kanun'un 28. maddesiyle de 213 Kanun'un mükerrer 355. maddesinin birinci fıkrasına ikinci cümlesinden sonra gelmek üzere aşağıdaki cümleler eklenmiştir:
"Mükerrer 257 nci maddenin birinci fıkrasının (7) numaralı bendi ile getirilen zorunluluklara uymayanlara, (1) ve (2) numaralı bentlerde yer alan özel usulsüzlük cezasının 5 katı, (3) numaralı bentte yer alan özel usulsüzlük cezasının 2 katı uygulanır.”
“Mükerrer 257 nci maddenin birinci fıkrasının (9) numaralı bendi ile getirilen zorunluluklara uymayanlara (1) numaralı bentte yer alan özel usulsüzlük cezasının 3 katı uygulanır.”

"Mükerrer 257 nci maddenin birinci fıkrasının (7) numaralı bendi ile getirilen zorunluluklara uymayanlara, (1) ve (2) numaralı bentlerde yer alan özel usulsüzlük cezasının 5 katı, (3) numaralı bentte yer alan özel usulsüzlük cezasının 2 katı uygulanır.”
“Mükerrer 257 nci maddenin birinci fıkrasının (9) numaralı bendi ile getirilen zorunluluklara uymayanlara (1) numaralı bentte yer alan özel usulsüzlük cezasının 3 katı uygulanır.”
 Söz konusu değişiklik sonrası 23/09/2022 tarih ve 31962 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği (Sıra No: 529)'nde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ (Sıra No:541) ile dava konusu Tebliğ'in "Dayanak" başlıklı 3. maddesinde yer alan "(4)" ibaresi "(9)" şeklinde değiştirilmiştir. 
 Tebliğ'in yayımlandığı ve davanın açıldığı tarihler itibarıyla, 213 sayılı Kanun'da gerçek faydalanıcı bildiriminde bulunulmasına ilişkin yükümlülük getirme hususunda Hazine ve Maliye Bakanlığının yetkisinin bulunduğuna ve bildirimde bulunulmadığı takdirde ceza uygulanacağı yolunda bir kurala yer verilmemiştir.
Anılan hususlardaki düzenlemeler 05/07/2022 tarihinde yürürlüğe giren 7417 sayılı Kanun'un 26 ve 28. maddeleriyle getirilmiştir.
 Bu durumda, Tebliğ'de yapılan düzenlemeler uyarınca bildirilmesi gereken bilgileri bildirmeyen, eksik veya yanıltıcı bildirimde bulunan mükellefler hakkında 213 sayılı Kanun'un ilgili ceza hükümlerinin tatbik olunacağı yolundaki düzenlemenin, Tebliğ'in yayımlandığı tarih itibarıyla kanuni dayanağı bulunmadığı sonucuna ulaşılmaktadır.  
Açıklanan nedenlerle,  Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği (Sıra No:529)'nin, "Diğer hususlar ve cezai yaptırım" başlıklı 8. maddesinin (2) numaralı fıkrasının iptaline karar verilmesi gerektiğinden, Daire kararının bu kısma ilişkin hüküm fıkrasının bozulması gerektiği görüşüyle Kurul kararına katılmıyoruz.
Danıştay — Esas No: 2023/1343, Karar No: 2025/139, Tarih: 19.03.2025

"İçtihat Metni"
                       T.C.
	D A N I Ş T A Y
VERGİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas	No : 2023/1343
Karar	No : 2025/139
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: ...
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALI)	: ... Bakanlığı -  (... Başkanlığı)
VEKİLLERİ	: Av. ...- Av. ...
İSTEMİN	KONUSU	:	Danıştay Yedinci Dairesinin 30/03/2023 tarih ve E:2020/1636, K:2023/1823 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenmektedir.
 
YARGILAMA SÜRECİ	: 
	Dava konusu istem: 18/4/2015 tarih ve 29330 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Özel Tüketim Vergisi (II) Sayılı Liste Uygulama Genel Tebliği'ne, 13/10/2016 tarih ve 29856 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Özel Tüketim Vergisi (II) Sayılı Liste Uygulama Genel Tebliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ (Seri No: 2)'in 1. maddesiyle eklenen "6. Hayatını Kaybetmiş Harp veya Vazife Malullerinin Yakınlarının Taşıt Alımında İstisna" başlıklı bölümünün "6.3. İstisnadan Yararlanacak Kişiler'' başlıklı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan ''hayatını kaybettiği tarih itibariyle'' ibaresinin iptali istenmektedir.
Danıştay Yedinci Dairesinin 30/03/2023 tarih ve E:2020/1636, K:2023/1823 sayılı kararı:
2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun 24. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (c) bendinde, Bakanlıklar ile kamu kuruluşları veya kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarınca çıkarılan ve ülke çapında uygulanacak düzenleyici işlemlere karşı açılacak iptal ve tam yargı davalarını Danıştayın ilk derece mahkemesi olarak karara bağlayacağı öngörülmüştür.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 7. maddesinin (1) numaralı fıkrasında, dava açma süresinin, özel kanunlarında ayrı süre gösterilmeyen hallerde Danıştayda altmış gün olduğu, aynı maddenin (4) numaralı fıkrasında, ilanı gereken düzenleyici işlemlerde dava süresinin, ilan tarihini izleyen günden itibaren başlayacağı, ancak bu işlemlerin uygulanması üzerine ilgililerin, düzenleyici işlem veya uygulanan işlem yahut her ikisi aleyhine birden dava açabilecekleri belirtilmiştir. Aynı Kanun'un "Dilekçeler üzerine ilk inceleme" başlıklı 14. maddesinin (3) numaralı fıkrasının (e) işaretli bendinde, dilekçelerin süre aşımı yönünden inceleneceği ve "İlk inceleme üzerine verilecek karar" başlıklı 15. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) işaretli bendinde ise süre aşımı bulunması halinde davanın reddine karar verileceği kurala bağlanmıştır.
Buna göre, ilan tarihini izleyen günden itibaren işlemeye başlayan dava açma süresi içerisinde idari davaya konu edilmeyen düzenleyici işlemlerin, bu tarihten sonra davaya konu edilebilmeleri için, ilgili hakkında uygulama işlemi yapılmış olması, bu işlemin ise birlikte dava konusu yapıldığı düzenleyici işlemin uygulaması niteliğini haiz olması gerekmektedir.

Buna göre, ilan tarihini izleyen günden itibaren işlemeye başlayan dava açma süresi içerisinde idari davaya konu edilmeyen düzenleyici işlemlerin, bu tarihten sonra davaya konu edilebilmeleri için, ilgili hakkında uygulama işlemi yapılmış olması, bu işlemin ise birlikte dava konusu yapıldığı düzenleyici işlemin uygulaması niteliğini haiz olması gerekmektedir.
Dosyanın incelenmesinden, davacının, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 7. maddesinin (8) numaralı fıkrasında yer alan harp veya vazife malullerinin ailelerine tanınan vergi istisnasının uygulanmasına dair usul ve esasların belirlendiği 13/10/2016 tarih ve 29856 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Özel Tüketim Vergisi (II) Sayılı Liste Uygulama Genel Tebliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ (Seri No: 2)'de yer alan düzenlemeye açıklama getirilmesi ve oğlunun 16/05/2001 tarihinde şehit olduğundan bahisle istisna hükmünden faydalanabileceği yolunda özelge verilmesi istemiyle 09/03/2020 tarihinde Gelir İdaresi Başkanlığına başvuruda bulunduğu görülmüştür. Gelir İdaresi Başkanlığının ... tarih ve E:... sayılı cevabi yazısı ile davacının istisna hükmünden faydalanmasının mümkün olmadığının davacıya tebliğ edilmesi üzerine, dava konusu Tebliğ'de yer alan ''hayatını kaybettiği tarih itibariyle'' ibaresinin iptali istemiyle dava açıldığı anlaşılmaktadır.
Davacı, dava konusu ettiği Tebliğ'in ilgili bölümünün iptali istemiyle, yayım tarihini izleyen günden itibaren 2577 sayılı Kanun'un 7. maddesinin (1) numaralı fıkrası uyarınca altmış gün içinde dava açma yoluna gitmemiştir. Özelge verilmesi istemiyle 09/03/2020 tarihinde idareye yapılan başvuruya cevaben Gelir İdaresi Başkanlığınca tesis edilen ... tarih ve E:... sayılı işlemin tebliği üzerine, 02/07/2020 tarihinde işbu davayı açmıştır.
Davacının davalı idareye yaptığı bu başvuru, özelge verilmesi istemiyle yapılmış bir başvurudur. Dolayısıyla, bu başvurunun reddedilmesine ilişkin işlemin, bir uygulama işlemi kabul edilmesine olanak bulunmamaktadır. Zira, 2577 sayılı Kanun'un 7. maddesinde sözü edilen "uygulama işlemi" kavramı, kural koyucu nitelikteki düzenleyici işlemlere dayanarak ilgililer hakkında tesis edilen ve onların menfaatlerinin ihlal edilmesi sonucunu doğuran, başka bir ifadeyle hukuksal durumlarında değişiklik doğuran bireysel nitelikteki işlemleri ifade etmektedir.
Bu durumda, dava konusu Tebliğ'in 13/10/2016 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanmasından itibaren altmış gün içinde dava açılması gerekmektedir. Davacının  anılan Tebliğ'in hukuka aykırı olduğundan bahisle özelge verilmesi istemiyle davalı idareye yaptığı başvuru neticesinde tesis edilen işlem, düzenleyici işlemin uygulanması niteliğinde bir işlem olmadığından düzenleyici işleme karşı dava açma hakkı vermesi mümkün değildir. Dolayısıyla davacının istisna hükmünden faydalanmasının mümkün olmadığına dair yazının tebliği üzerine, 02/07/2020 tarihinde açılan davanın süre aşımı nedeniyle esasının incelenme olanağı bulunmamaktadır.

Daire bu gerekçeyle, davayı süre aşımı nedeniyle reddetmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI:  Oğlunun 16/05/2001 tarihinde evli ve çocuksuz iken şehit düştüğü, oğlunun eşinin 08/05/2005 tarihinde tekrar evlendiği, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamında şehit maaşının kendisine bağlandığı, dolayısıyla tek hak sahibinin kendisi olduğu belirtilmiştir.
	Dava konusu Genel Teblğ’de özel tüketim vergisi istisnasından yararlanma hakkının, belirtilen kişinin eş ve/veya çocuğa; eş ve çocuğu yoksa anne ve babasına tanındığı ileri sürülmüştür.
	Özel Tüketim Vergisi Kanunu’nda ''hayatını kaybettiği tarih itibariyle'' ibaresinin bulunmadığı, Tebliğ ile Kanun'da olmayan ve uygulamayı değiştirecek nitelikte bir düzenlemenin yapılamayacağı, Tebliğ'in yayımlandığı tarihte yeniden evlenmiş olan eşin hak sahibi olamayacağı belirtilmiştir.
	Öte yandan Gelir İdaresi Başkanlığının ... tarih ve E:... sayılı, davacının istisna hükmünden faydalanmasının mümkün olmadığına dair yazısının 29/06/2020 tarihinde tebliğ edildiği ve süresi içinde dava açıldığı belirtilerek temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır. 
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ ...'NUN DÜŞÜNCESİ: Temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar, kararın dayandığı hukuksal nedenler ve gerekçe karşısında, yerinde ve kararın bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından, istemin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ  ADINA
	Karar veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME : 
	Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup dilekçede ileri sürülen iddialar, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU :
	Açıklanan nedenlerle;
	1-Davacının temyiz isteminin REDDİNE,
	2- Danıştay Yedinci Dairesinin 30/03/2023 tarih ve E:2020/1636, K:2023/1823 sayılı kararının ONANMASINA,
	3-Davacıdan daha önce yatırılan ... TL temyiz karar harcı mahsup edilmek suretiyle 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun ilgili hükümleri ve Kanun'a ek (3) sayılı Tarife uyarınca maktu harç alınmasına,
	19/03/2025 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Danıştay — Esas No: 2023/651, Karar No: 2025/214, Tarih: 19.03.2025

"İçtihat Metni"
                       T.C.
	D A N I Ş T A Y
VERGİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas	No : 2023/651
Karar	No : 2025/214
TEMYİZ EDEN (DAVACI)       : ... Lojistik Limited Şirketi
VEKİLİ	         : Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALILAR) : 1- ... Bakanlığı - ANKARA  
	                     VEKİLLERİ:  Av. ...
	                                           Av. ...
 
2- ... Defterdarlığı - ...   (... Vergi Dairesi Müdürlüğü) 
  VEKİLLERİ:  Av. ...  Av. ...
İSTEMİN	KONUSU	:	Danıştay Dördüncü Dairesinin 08/12/2022 tarih ve E:2021/7656, K:2022/7734 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenmektedir.
 
YARGILAMA SÜRECİ	: 
Dava konusu istem: 1 Seri No.lu Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına İlişkin 7326 Sayılı Kanun Genel Tebliği'nin "Kanunun Yayımı Tarihinden Önce Verilmiş En Son Kararın Tasdik veya Tadilen Tasdik Kararı Olması" başlıklı (III/B-2-b) bölümünde yer alan "Tasdik kararına göre ödenmesi gereken tutarların Kanunun yayımı tarihinden önce tamamının ödenmiş olması hâlinde, bu Kanuna göre ödenmesi gereken bir tutar bulunmadığından, Kanundan yararlanılması söz konusu olamayacaktır.” cümlesi ile 2009 yılının Ocak ila Aralık dönemleri için re'sen tarh edilen katma değer vergileri, vergilerin bir katı tutarında kesilen vergi ziyaı cezaları, katma değer vergileri üzerinden hesaplanan gecikme faizi ile gecikme zammından oluşan vergi borcunun 7326 sayılı Kanun'un 3. maddesi uyarınca yapılandırılması ve daha önce ödenen tutarın iadesi talebiyle yapılan başvurunun reddine dair ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali ve söz konusu vergi borcunun 7326 sayılı Kanun uyarınca yapılandırma kapsamına alınması ile ödenen katma değer vergisi, vergi ziyaı cezası, gecikme faizi ile gecikme zammının ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte iadesine karar verilmesi istemiyle dava açılmıştır.
Danıştay Dördüncü Dairesinin 08/12/2022 tarih ve E:2021/7656, K:2022/7734 sayılı kararı:
i. Usul yönünden:
Dava konusu Tebliğ hükmünün genel düzenleyici işlem mahiyetinde olduğu, Tebliğ hükmü uygulama işlemiyle birlikte süresi içinde dava konusu edildiğinden davada süre aşımı bulunmadığı ve her iki işleme karşı birlikte Danıştayda dava açılabileceği sonucuna varılmıştır. 
ii. Esas yönünden:
Düzenleyici işlem yönünden yapılan inceleme: