muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11851, Karar No: 2018/5867, Tarih: 05.06.2018

Somut olayda nikahsız eş olan muris kaza tarihinde 16 yaşında olup, hükme esas alınan bilirkişi raporunda 18 yaş yerine, kaza tarihinden itibaren destek tazminatı hesabı yapılması doğru görülmemiştir.

c) Zararın meydana gelmesinde veya artmasında mağdurun da kusurunun bulunması halinde söz konusu olan müterafik kusur Borçlar Kanunu'nun 44. maddesinde (6098 sayılı TBK md. 52. md.) düzenlenmiştir. Buna göre zarara uğrayan, zarar doğuran eyleme razı olmuş veya kendisinin sebep olduğu hal ve şartlar zararın meydana gelmesine etki yapmış veya tazminat ödevlisinin durumunu diğer bir surette ağırlaştırmış ise, hakim tazminat miktarını hafifletebilir.

Somut olayda kaza tespit tutanağında yolcu murisin emniyet kemeri takıp takmadığı tespit edilememiş, kaza krokisinde araçtan fırladığı tespit edilmiştir. Ölü muayene-otopsi tutanağına göre murisin ölüm nedeni kafa bölgesinde meydana gelen çökme kırıkları ve yüz orta hattındaki derin kesiler sonucu ve kafa kaidesi kırığına bağlı beyin harabiyeti ve beyin kanamasına bağlı dolaşım ve solunum yetmezliğidir. Aracın takla atmasıyla sonuçlanan tek taraflı trafik kazası sırasında araçta sadece yolcu eş muris ve sürücü bulunmakta olup, dosya kapsamından reşit olan sürücünün davacının kardeşi olduğu ve sürücü belgesi bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Davalı vekili cevap dilekçesinde yolcu murisin emniyet kemeri takmadığını, ehliyeti bulunmayan sürücünün aracına bindiğini, müterafik kusuru bulunduğunu savunmuştur. Desteğin ölüm nedeni itibariyle kaza sırasında zararın artmasını önleyecek güvenlik tedbiri olan emniyet kemeri takıp takmama durumu ve sürücü belgesi bulunmayan, nikahsız eşinin kardeşinin kullandığı araca binmesinden dolayı müterafik kusuru bulunup bulunmadığı, tazminattan 818 sayılı BK.nun 44. maddesi (6098 sayılı TBK md. 52. md.) uyarınca Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre %20 oranında müterafik kusur indirimi yapılması gerekip gerekmediği hususları tartışılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmadan hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda (2-a) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, (1) ve (2-b-c) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 5.6.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3982, Karar No: 2015/3908, Tarih: 10.09.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/3982 E.  ,  2015/3908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hırsızlık suçundan temel cezanın tayinine ilişkin hüküm fıkrasında 2'şer yıl hapis cezası yerine, yazım hatası yapılarak 2'şer hapis cezası şeklinde yazılması,

2- Konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde, temel cezadan TCK'nın 119/1-c maddesine göre yapılan artırım sonucu belirlenen 20 ay hapis cezasından indirim yapılırken, hesap hatası sonucu 13'er ay 10'ar gün hapis cezası yerine 1'er yıl 1'er ay 10'ar gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ..., ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMK'nın 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca, hırsızlık suçundan kurulan hükümde temel ceza olarak belirlenen "2'şer hapis" ibaresinin "2'şer yıl hapis" olarak, konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde sonuç ceza olarak belirlenen "1'er yıl 1'er ay 10'ar gün" ibaresinin "13'er ay 10'ar gün" hapis cezası olarak değiştirilmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4007, Karar No: 2014/10930, Tarih: 02.07.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/4007 E.  ,  2014/10930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, ayıplı hizmetten kaynaklanmaktadır.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 13.Hukuk Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 02.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/73, Karar No: 2012/8522, Tarih: 21.05.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/73 E.  ,  2012/8522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince her ne kadar duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de, miktar itibariyle bu isteğin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı ... Ltd.Şti.’ne satın alınacak mallara karşılık çekler verildiğini, mal gönderilmediği için çeklerin bedelsiz kaldığını, davalının ... Ltd.Şti çalışanı olup durumu bildiğini ileri sürerek, icra takibine konulan çekler nedeniyle borçlu olmadıklarının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, takip konusu çekleri dava dışı ...’ten olan alacaklarına karşılık ciro yolu ile devir aldıklarını iyi niyetli hamil olduklarını beyan ederek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının çeklerin bedelsiz kaldığını ve davalının iyi niyetli hamil olmadığı iddiasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle çeklerin bedelsiz olduğunun kanıtlanamamış olmasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 21.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23133, Karar No: 2021/5598, Tarih: 23.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2017/23133 E.  ,  2021/5598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkûmiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8799, Karar No: 2006/11287, Tarih: 16.11.2006

**1. Hukuk Dairesi         2006/8799 E.  ,  2006/11287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇUBUK ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/12/2005

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı,kayden maliki bulunduğu 880 ada 1,2 ve .parsel sayılı taşınmazları miras bırakanın kredi almasını temin etmek için bedelsiz temlik ettiğini,durumu düzelince taşınmazı iade edecek olan murisin iadeyi yapmadan öldüğünü,satışların gerçek olmadığını ileri sürüp muvazaa nedeniyle tapu kaydının davalılar adına olan ½ payının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar H. ,S. ve M.davayı kabul ettiklerini savunmuşlardır. Diğer davalılar,iddiaların doğru olmadığını,iki parça taşınmazı miras bırakanın 3.kişiden satın aldığını,.parsel sayılı taşınmazın davacı ile bir ilgisi olmadığını belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece,çekişme konusu taşınmazların temlikinin muvazaalı olduğu iddiasının yazılı delille ispat edilemediği,bir kısım davalıların davayı kabul ettikleri gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar,davacı ve bir kısım davalılar tarafından süresinde duruşma istemli temyiz edilmiş olmakla,tetkik hakimi E.K.raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Duruşma isteği tebligat gideri karşılanmadığından reddedildi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

KARAR-

Dava,tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece,davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden,toplanan delillerden;davacının . parsel sayılı taşınmazın 605/1210 payını 27.04.1995 tarihli akitle miras bırakan B..’. parsel sayılı taşınmazın 238/466 payın önce 03.03.1994 tarihli akitle Z.S.a,onun da 15.07.1997 tarihli akitle miras bırakana satış yoluyla temlik ettiği;miras bırakanın .parsel sayılı taşınmazın 463/695 payını 01.02.1994 tarihli akitle E.Y.a,onun da 18.03.1996 tarihli akitle aynı payı miras bırakana,aynı taşınmazın 232/695 payını ise maliye hazinesinin 20.09.1994 tarihli akitle miras bırakana satış yoluyla temlik ettiği anlaşılmaktadır. Davacı,çekişmeli .ve .parsel sayılı taşınmazlardaki paylarını ortak miras bırakanın darda kalmasından onun isteği ile iade edilmek üzere temlik ettiğini;parsel sayılı taşınmazın ise bedeli ödenmek suretiyle miras bırakan adına satın alındığını ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Davada ileri sürülen bu olgulara göre isteğin davacının kendi muvazaalı işlemine dayalı olduğu sonucuna varılmaktadır. Böyle bir iddianın ise,05.02.1947 tarih,20/6 sayılı içtihadı birleştirme kararında öngörüldüğü anlamda belge ile ispatı olanaklıdır. Ne var ki, davacı işleme ilişkin böyle bir belge ibraz etmiş değildir. Bu durumda,davacının davasının kısmen reddedilmiş olması kural olarak doğrudur. Davacının temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davalılar S.,M.a ve H. ayrı ayrı 07.07.2004,23.09.2004 ve 03.11.2004 usulüne uygun tasdik edilmiş dilekçe ve beyanları ile davayı kabul ettiklerini bildirmişlerdir. Geçerli iradelerine uygun olan bu kabul beyanına değer verileceğinde kuşku yoktur. Nitekim mahkemece de bu olgu benimsenmiştir.

Ancak;davacının yukarıda açıklandığı şekilde çekişmeli taşınmazlarda temlike konu edilen payları dava konusu ettiği,davalıların kabulünün de bu paylara yönelik bulunduğu dikkate alınarak bir karar verilmesi gerekirken, davalıların miras bırakandan gelen paylarının da kabul kapsamına alınmış olması doğru değildir. Davalıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,16.11.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3392, Karar No: 2014/1800, Tarih: 10.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/3392 E.  ,  2014/1800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2012

NUMARASI : 2011/115-2012/1221

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının asıl işveren davalı belediyede temizlik işcisi olarak 03.07.2000 tarihinden beri çalıştığını, hizmet akdinin sona erdirildiği tarihte ihaleyi almış bulunan diğer davalı İkizler Tem. firması nezdinde temizlik işcisi olarak 31.12.2009 tarihine kadar çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence gerekçe gösterilmeden sona erdirildiğini, iş arama izni verilmediğini, ihale alan firmalar değiştikçe davacının hep aynı işyerinde devamlı aylık 30 gün olarak çalışmasına rağmen, işyeri devri sırasında 10-15 günlük ücretinin ödenmediğini, son iki yıla kadar haftalık 7 gün çalışma yapıldığını, fazlaya ait talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydı ile, kıdem, ihbar tazminatı ile ücret alacağı, hafta tatili alacağı, ulusal bayram ve dini bayram ücreti, fazla mesai alacağı ve yıllık izin ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı belediye vekili, husumet ve zamanaşımı itirazında bulunmuş, tüm alacaklardan ihale ile iş alan firmaların sorumlu olduğunu, iş sözleşmelerinin işi gereği sebebi (ihalelerin bir yıllık yapılması sebebi) ile süreli olmasının bir zorunluluk olduğunu, kıdem ve ihbar hakkı bulunmadığını, ihaleyi alan firmanın hangi hangi işçileri çalıştıracağının önceden belirlendiğini, günlük üç vardiya ve dini bayramlarda çalışmasının resmi bir kurumda mümkün olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı şirket vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunmuş, tüm alacaklardan diğer davalı belediyenin sorumlu olduğunu, kıdem ve ihbar hakkı bulunmadığını, davacının fazla çalışmasının ve dini bayramlarda çalışmasının olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece bilirkişi hesaplamaları dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalılar vekillerince süresinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille sözkonusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da şahitle ispatı imkan dahilindedir.

Dosya içeriğinden davacının, davalı işyerinde 03.07.2000-31.12.2009 tarihleri arasında temizlik işçisi olarak görev yaptığı, bilirkişi raporunda, davacı tanık beyanına göre davacının haftanın beş günü 07:00-17:30 saatleri arası çalıştığı, ara dinlenmeler düşüldükten sonra haftada iki buçuk saat fazla mesai yaptığı kabulüne göre hesaplama yapıldığı anlaşılmıştır.

Davalı işyerinde aynı dönemde aynı işi yapan dava dışı işçilere ait emsal dosyalarda (Dairemizin 2012/21440, 16732, 16731 esas ) fazla çalışma yapılmadığının tespit edildiği, karara esas teşkil eden davacı tanıklarının beyanlarının çelişkili olduğu, emsal dosya içerikleri ve tanık beyanlarına göre davacının fazla çalışma talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Davacının dava dilekçesinde hafta tatili ücreti talep ettiği, halde mahkemece davacının hafta tatili ücreti konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19208, Karar No: 2014/13526, Tarih: 02.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/19208 E.  ,  2014/13526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Elazığ İş Mahkemesi

Tarihi :15.05.2013

No :2012/583-2013/348

Dava, trafik kazası sonucu vefat eden 5434 iştirakçisinin hak sahiplerine ödenen ikramiyeden oluşan Kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 11.11.2011 tarihinde meydana gelen trafik kazasında vefat eden Emekli Sandığı iştirakçisi Ş.. A..’ın geride kalan hak sahiplerine bağlanan ikramiyeden oluşan yardımın davalı sürücüler, mirasçıları ve kazaya karışan araçların her ikisinin de sigortacısı durumunda olan sigorta şirketinden rücuan tahsiline karar verilmesini istemiş, Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş istisnai nitelikte özel mahkemeler olup, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 106’ncı maddesi ile mülga 1479 sayılı Kanunun 70’inci maddesinde, bu Kanun uygulamasından doğan uyuşmazlıkların yetkili iş mahkemelerinde görüleceği, 5510 sayılı Kanun’un 101’inci maddesinde de, aksine hüküm bulunmayan hallerde, 5510 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceği düzenlenmiştir. 5510 sayılı Kanun’un geçici 4’üncü maddesinde ise; “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanuna göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dâhil 5434 sayılı Kanunda kendileri için belirtilmiş olan şartları haiz oldukları müddetçe bunların ödenmesine devam olunur. Ancak, 5 ilâ 10 yıl arasında fiili hizmet süresi olan iştirakçilerden dolayı dul ve yetim aylığı almakta olanların, aylık ve diğer ödemeleri, bu Kanunun 32 nci, 34 üncü ve 37 nci maddelerindeki şartları haiz

oldukları müddetçe devam edilir..Bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dâhil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır ve bu maddenin uygulanmasında mülga 2829 sayılı Kanun hükümleri ayrıca dikkate alınır.” hükmü öngörülmüştür.

oldukları müddetçe devam edilir..Bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dâhil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır ve bu maddenin uygulanmasında mülga 2829 sayılı Kanun hükümleri ayrıca dikkate alınır.” hükmü öngörülmüştür.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında yapılan değerlendirmeye göre; 5434 sayılı Kanun hükümlerince trafik kazasında ölen sigortalının hak sahiplerine yapılan ikramiye ödemesinin üçüncü kişilerden rücuan tahsili de 5434 sayılı Kanun hükümlerine tabi olduğundan, uyuşmazlığın çözümünde ne 1479 ve 506 sayılı Kanunlar ne de 5510 sayılı Kanun’un uygulama yeri bulunmamaktadır. Bu durumda sözü edilen 101’inci madde hükümlerine göre sınırlı yetki ile donatılmış iş mahkemesi görevli değildir.

Öte yandan; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2’nci maddesine göre kimler aleyhine idari yargıda dava açılabileceği açıklanmış olup, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde dava açılamayacağı ve dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu nazara alınmaksızın, iş mahkemesi sıfatıyla işin esasına girilerek davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.