muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/10630, Karar No: 2010/4156, Tarih: 14.04.2010

Yukarıdaki açıklamalar ışığında;

Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK’nun 34, 230, 232 ve 289. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtayın bu işlevini yerine getirebilmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, sanığın eylemlerinin ne olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak, yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- 5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY’nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanığın olay tarihinde gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde yakınana ait işyerinin alüminyum doğramadan yapılma kapısının kilidini sert bir cisim ile zorlamak suretiyle açıp içeri girerek hırsızlık suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında; suçun anahtarla ya da diğer bir aletin anahtar gibi kullanılarak kilit açmak suretiyle gerçekleştirildiğine ilişkin kanıt bulunmadığı düşünülmeden, yazılı biçimde karar verilmesi, 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, öncelikle zorlanarak açıldığı belirlenen alüminyum doğramadan yapılma kapının kilidinin sağlam ve dayanıklı olup olmadığının saptanmasından sonra, zorlanarak açıldığı belirlenen kapı kilidinin sağlam ve dayanıklı olduğunun belirlenmesi halinde eylemin 765 sayılı TCY’nın sayılı Yasanın 493/1; sağlam ve dayanıklı olmadığının belirlenmesi halinde ise 491/4. maddesindeki hırsızlık suçunu oluşturacağı da gözetilerek, 5237 sayılı TCY’nın 142/1-b maddesindeki hırsızlık suçunu oluşturan eylem nedeniyle uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,

4- Sanığın hırsızlık amacıyla girdiği pastane olarak işletilen işyerinde, açık kabullenmesi ve dosya kapsamına göre, pasta, börek gibi yiyecekleri yemiş olduğunun anlaşılması karşısında; eylemin tamamlandığının düşünülmemesi,

5- Adli Sicil kaydına göre, Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.10.2004 günlü, 393-457 sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan 06.10.2004 tarihinde yerine getirilmiş hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, koşulları bulunduğu halde anılan Yasanın 81/2. maddesi ile uygulama yapılmaması ve aynı Yasanın 522. maddesinin son fıkrasına aykırı olarak anılan maddenin lehe hükümlerinden yararlandırılması,

5- Adli Sicil kaydına göre, Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.10.2004 günlü, 393-457 sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan 06.10.2004 tarihinde yerine getirilmiş hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, koşulları bulunduğu halde anılan Yasanın 81/2. maddesi ile uygulama yapılmaması ve aynı Yasanın 522. maddesinin son fıkrasına aykırı olarak anılan maddenin lehe hükümlerinden yararlandırılması,

6- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2006 gün ve 167/198 sayılı kararı ışığında, feri ceza niteliğindeki gecikme zammına ilişkin 647 sayılı Yasanın 5/5. maddesinin, 5275 sayılı Yasanın 122/1. maddesi ile 1.6.2005 tarihinde yürürlükten kaldırılmış olması karşısında; süresinde ödenmeyen para cezalarına gecikme zammı uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı ile tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 14/04/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10302, Karar No: 2017/2454, Tarih: 06.06.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/10302 E.  ,  2017/2454 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine,ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandıktan sonra, yükümlülüklerini ihlal eden sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 06.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5662, Karar No: 2010/8753, Tarih: 15.07.2010

11. Ceza Dairesi 2010/5662 E., 2010/8753 K.

**11. Ceza Dairesi 2010/5662 E., 2010/8753 K.**

**- RESMİ BELGEDE SAHTECİLİK

- SORUŞTURMA İZNİ

- SÜRÜCÜ KURSU YÖNETİCİLERİ**- 4483 S. MEMURLAR VE DİĞER KAMU GÖREVLİLERİNİN YARGILANM... [ Madde 3 ]

- 5580 S. ÖZEL ÖĞRETİM KURUMLARI KANUNU [ Madde 9 ]

**"İçtihat Metni"**

Yasal koşulları bulunmadığından vaki duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddine karar verilip, incelenerek gereği görüşüldü:

Sürücü belgesi almak isteyen ancak, gerekli fiziki şartlara ve öngörülen diplomaya sahip olmayan kişileri bulup Ö... Sürücü Kursu'na kayıt ettirerek ve derslere katılmayan bu kişiler yerine kurs sonunda düzenlenen sınavlara sahte belgelerle joker tabir edilen sanıklar Doğan, Yiğit, A.Abbas, Şükrü, Mekan, Aşur, Kemal'in girmesini sağlayıp sürücü belgesi aldıkları anlaşılan ve sürücü kursu sahibi ve yöneticileri olduğu iddia edilen sanıklar Sedat, Recep, Emin ve Ali'nin anılan kurstaki görevleri araştırılıp, yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğretici olarak görev yapmaları halinde 5580 sayılı Kanun'un 9/b maddesi hükmü gereği 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun hükümleri uyarınca haklarında yetkili merciden soruşturma izni alınması gerektiği gözetilmeden genel hükümlere göre açılan davaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 15.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3679, Karar No: 2008/560, Tarih: 12.02.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2007/3679 E.  ,  2008/560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı araçta ve emtiada meydana gelen toplam 14.500.00.YTL hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, aracın pert total işlemine tabi olduğunu belirterek 14.500.00.YTL'ni ödeme tarihinden işleyecek reeskont faizi ile davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Kendi adına asaleten kısıtlı oğlu Kudret'e velayeten davalı ... ödeme durumu olmadığını yevmiyeli olarak çalıştığını tazminatı ödeyemeyeceğini beyan etmiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile 14.500.00.YTL tazminatın ödeme tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm kendisine asaleten kısıtlı oğlu diğer davalı Kudret'e velayeten davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı ...'ün yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ve aşağıda dökümü yazılı 587.20.-YTL kalan onama harcın temyiz eden davalı ...'ten alınmasına 12.2.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5409, Karar No: 2019/1333, Tarih: 12.02.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/5409 E.  ,  2019/1333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, yetki itirazının kabulü ile mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş olup hükmün davacı 3.kişiler vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı, 3.kişiler vekili asıl ve birleşen davada mülkiyeti müvekkiline ait malların haczedildiğini öne sürerek asıl davanın ve birleşen davanın kabulünü talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili asıl icra takibinin yapıldığı yer Mahkemesi olan ... Mahkemelerinin yetkili olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yetki itirazının süresinde yapıldığı, davalı alacaklının adres bilgisi, davanın niteliği ve uyuşmazlık kapsamına göre yetkili icra mahkemesinin asıl takibin yapıldığı ... İcra Müdürlüğünün bağlı olduğu ... İcra Mahkemeleri olduğu gerekçesi ile mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş, karar davacı üçüncü kişiler vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişilerin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Dava, 6100 sayılı HMK yürürlüğe girdikten sonra açılmış olup; bu Kanun’da 1086 sayılı HUMK’un 512. maddesine paralel bir düzenleme getirilmemiştir. Bu durumda İİK’nin yetkiye ilişkin 4, 50. maddeleri ve 6100 sayılı HMK’nin 5, 6. maddeleri uyarınca genel yetki kuralının uygulanması gerekir. Buna göre istihkak davalarının asıl icra takibinin yapıldığı yer mahkemesi ile davalının yerleşim yeri mahkemesinde açılması mümkündür. 6100 sayılı HMK’nin 7/1. maddesi gereğince davalının birden fazla olması halinde davanın, bunlardan birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılması mümkündür. Bunların yanısıra HMK'nin 14/1. maddesi gereğince bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Basit yargılama usulüne uygun yürütülen taşınır mala ilişkin istihkak davalarında yasaca kesin yetki kuralı öngörülmediğinden yetki itirazı ancak ilk itiraz olarak ileri sürülebilir. HMK'nin 19/4. madde hükmüne göre de yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir.

Bu kapsamda, eldeki davaya gelince; davalı borçlu ...... A.Ş.’nin adresi ...... olduğundan, 6100 sayılı HMK’nin 7/1. ve 14/1. maddeleri gereğince Mahkemenin yetkili olması nedeniyle, yazılı gerekçe ile yetkisizlik kararı verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı 3. kişiler vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nin 366 ve HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 12.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29715, Karar No: 2017/539, Tarih: 18.01.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/29715 E.  ,  2017/539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Olay günü gece vakti sanığın müştekiye ait sokak üzerine kısa bir süreliğine bırakılan bisikleti çalması biçimindeki eyleminin TCK'nın 141/1 ve 143 maddelerindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden, suçun hukuki nitelendirmesinde yanılgıya düşülerek, aynı Kanun'un 142/1-e maddesi gereğince uygulama yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 18/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/40252, Karar No: 2024/1021, Tarih: 23.01.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/40252 E.  ,  2024/1021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/63 E., 2021/1538 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 19. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.10.2020 tarihli ve 2020/32 Esas, 2020/318 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2021/63 Esas, 2021/1538 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik O yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 27.11.2022 tarihli ve bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle;

1. Sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğuna ve hakkında ceza verimesine yer olmadığı kararı verilmesi gerektiğine,

2. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

2. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Emniyet Genel Müdürlüğü KOM Daire Başkanlığının veri inceleme raporunda sanığın "SAYV" olarak derecelendirildiği anlaşılmakla bahse konu raporda zümre başkanı ''... Bey'' ve öğretmen "..." ile asil vekil ve vekil ad " ..." olarak kayıtlı olan şahısların açık kimliklerinin tespiti ile bu kişiler hakkında ilgili kuruluşlar nezdinde araştırma yapılarak haklarında soruşturma veya kovuşturma bulunup bulunmadığının, yakalanıp yakalanmadıklarının, ifadelerinin alınıp alınmadığının tespit edilmesinden sonra yakalanmış iseler ifade tutanaklarının onaylı örneklerinin dosyaya getirtilerek incelenmesi ve mahkemede tanık olarak diyecekleri sorulduktan sonra yargılamaya devamla bir hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmesi lüzumu,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2021/63 Esas, 2021/1538 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 19. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza

Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8235, Karar No: 2015/3996, Tarih: 28.05.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8235 E.  ,  2015/3996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen alacak davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 23.06.2014 gün ve 1904 Esas, 4798 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl davada davalı-birleşen davalarda davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Asıl davada davacı arsa sahibi vekili, müvekkili ile davalı yüklenici arasında düzenlenen 21.12.1999 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesini ve 20.12.2001 tarihli protokol uyarınca müvekkiline ait dairelerin sözleşmede belirtilen şekilde teslim edilmediğini ileri sürerek, protokolde kararlaştırılan 25.000 USD cezai şart karşılığı 35.075,00 TL'nin tahsilini talep ve dava etmiş, 01.11.2011 tarihli ıslahla aynı miktarda gecikme tazminatı ile eksik ve düşük iş bedelinin tahsilini istemiştir.

Bu dosyaya birleşen .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/158 E. sayılı dosyasında davacı yüklenici ... vekili sözleşme ile taraflara isabet eden dairelerin belirlendiğini, müvekkilinin edimini süresinden önce ifa etmesine rağmen arsa sahibinin 2 daire ve dükkanının tapularını vermediğini ileri sürerek, bu bağımsız bölümlerin tapusunun iptali ile müvekkili yüklenici adına tescilini istemiş, diğer birleşen .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/157 E. sayılı dosyasında ise müvekkilinin tapularının verilmemesi nedeni ile uğradığı zarar tutarı olan şimdilik 7.000,00 TL'nin faizi ile tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, yüklenicinin sözleşme ve protokol hükümlerine göre arsa sahibine ait 2 bağımsız bölümün yapı kullanma izin belgesini belirlenen sürede alarak teslim etmemesi, eksik ve kusurlu işler nedeni ile arsa sahibinin 6.587,00 TL alacağı olduğu gerekçesi ile asıl davanın kısmen kabulüne birleşen davaların ise reddine dair verilen kararın asıl davada davalı-birleşen davalarda davacı olan yüklenici vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 23.06.2014 gün ve 1904 E., 4798 K. sayılı ilamı ile mahkeme kararı onanmıştır.

Bu kez, asıl davada davalı-birleşen davalarda davacı olan yüklenici vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davalı-birleşen davalarda davacı olan yüklenici vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 120,40 TL harç ve takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 28.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28513, Karar No: 2015/6803, Tarih: 23.02.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/28513 E.  ,  2015/6803 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/196427

MAHKEMESİ : Vize Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2014

NUMARASI : 2012/59 (E) ve 2014/110 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık M.. Ç.. hakkında kasten yaralama suçu nedeniyle kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz itirazının reddine dair ek karara yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

CMUK'un 315. maddesi uyarınca 'temyiz talebinin reddine' ilişkin kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından temyiz itirazlarının reddi ile red’de ilişkin 29.04.2014 tarih ve 2012/59 Esas - 2014/110 Ek Karar sayılı Kararın ONANMASINA,

2) Sanık M.. Ç.. hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan ve sanık G.. E.. hakkında kasten yaralama, görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık G.. E.. ve müdafii ile sanık M.. Ç..'ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 23.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.